Bugün aynaya baktığımda
Columbia Üniversitesi'nde bir adalet ve eğitim hocası,
bir gençlik danışmanı, bir aktivist
ve gelecekteki New York eyalet senatörünü görüyorum.
(Gülüşmeler)
Tüm bunları görüyorum,
aynı zamanda neredeyse bir insanın hayatına mal olacak bir eylem nedeniyle
Rikers Adası'nda bir genç olarak
hayatının çeyreğini, açık olmak gerekirse altı yılını
devlet hapishanesinde geçiren bir adam görüyorum.
Ama beni oradan bu noktaya getiren şey
yetişkin cezaevinde bir genç olarak karşılaştığım ceza
veya hukuk sistemimizin sertliği değildi.
Benim ya da bir bütün olarak adalet sistemimiz için
mümkün olamayacağını düşündüğüm bir şeyi
bana tanıtan bir sınıfın öğrenme ortamıydı.
Şartlı tahliye edilmeden birkaç hafta önce,
bir danışman beni cezaevinde sunulan yeni bir lisans dersine
katılmam için teşvik etti.
Dersin adı "İçerideki Ceza Adaleti"ydi.
Oldukça açık görünüyor, değil mi?
Ama görünüşe göre,
sınıf sekiz hükümlü erkekten
ve sekiz bölge savcısı yardımcısından oluşuyordu.
Columbia Üniversitesi Psikoloji profesörü Geraldine Downey
ve Manhattan Bölge Savcısı Yardımcısı Lucy Lang
dersi birlikte verdiler
ve bu türünün ilk örneğiydi.
Açıkça söyleyebilirim ki,
ben üniversiteye böyle başlamayı hayal etmemiştim.
İlk günden aklım başımdan gitti.
Odadaki bütün savcıların beyaz olacağını sanmıştım.
Ama sınıfın ilk günü odaya yürüdüğümü
ve üç siyahi savcıyı gördüğümü
ve şöyle düşündüğümü hatırlıyorum:
"Siyahi bir savcı olmak, vay be!
Böyle bir şey var yani."
(Gülüşmeler)
İlk oturumun sonunda,
kendimi tamamen kaptırmıştım.
Hatta tahliyemden birkaç hafta sonra,
kendimi olmasın diye dua ettiğim bir şeyi yaparken buldum.
Hemen hapishaneye doğru yürüdüm.
Ama neyse ki bu sefer sadece bir öğrenci olarak
sınıf arkadaşlarıma katılmak için.
Bu sefer,
ders bittiğinde gitmem gereken bir evim vardı.
Bir sonraki oturumda, sınıfla birlikte her birimiz
bizi hayatımızın bu noktasına getiren şeyin
ne olduğu hakkında konuştuk.
Sonunda, nereden geldiğim ile ilgili olan gerçeği
odadaki herkese
açıklayacak kadar rahat hissettim.
Kız kardeşlerimle birlikte, annemin üvey babamın istismarı yüzünden
yıllarca acı çektiğini nasıl izlediğimizi,
kaçtığımızı, sadece bir sığınakta yaşamak için kaçtığımızı anlattım.
Aileme onları güvende tutacağıma dair
yemin ettiğimi anlattım.
Hatta 13 yaşında genç bir çocuk gibi hissetmediğimi,
aksine görevdeki bir asker gibi hissettiğimi anlattım.
Her asker gibi,
bu omuzlarımda duygusal bir yük taşıyacağım anlamına geliyordu
ve söylemekten nefret ediyorum ama
belimde bir silah taşıyacağım anlamına da geliyordu.
17. doğum günümden sadece birkaç gün sonra
bu görev tamamen başarısızlıkla sonuçlandı.
Kız kardeşim ve ben çamaşırhaneye giderken
kalabalık bir grup önümüzde durdu.
İki kız durduk yere kız kardeşime saldırdı.
Ne olduğunu anlayamadan kızlardan birini uzaklaştırmaya çalıştım
ve o an yüzüme bir şey çarptığını hissettim.
Artan adrenalinimle birlikte
bir adamın kalabalıktan çıkıp beni bıçakladığını fark etmedim.
Yüzümden akan ılık kanı hissedince
ve bana tekrar bıçağını kaldırdığını görünce
kendimi savunmaya geçtim ve belimdeki silahı çıkardım
ve tetiği çektim.
Şükürler olsun ki o gün hayatını kaybetmedi.
Titrek ellerim ve hızla atan kalbimle korkudan donmuştum.
O andan itibaren,
beni hiçbir zaman bırakmayan bir pişmanlık hissetim.
Daha sonra öğrendim ki kardeşimi başkası sanıp
yanlışlıkla saldırmışlar.
Bu korkunç bir şeydi,
fakat olmam gerektiğini düşündüğüm bir asker olmak için
ne eğitimli ne de yeterli olmadığım açıktı.
Fakat benim mahallemde,
sadece silah taşıyarak güvenli hissediyordum.
Sınıfta hikâyemi duyduktan sonra,
savcılar hiçbir zaman birine zarar vermek istemediğimi söyleyebildiler.
Sadece eve gitmemizi istemiştim.
Odadaki diğer hükümlülerin hikâyelerini
birbiri ardına duyduktan sonra yüzlerindeki değişimi
gerçek anlamda görebiliyordum.
Hapsedilmenin kısır döngüsü içinde
çoğunun serbest kalamadığı,
çoğumuzu kapana kıstıran hikâyeler.
Tabii ki korkunç suçlar işlemiş insanlar da var.
Fakat bu bireylerin bu suçları işlemeden önceki
yaşamlarına dair hikâyeleri
savcıların hiç duymadığı türdendi.
Konuşma sırası savcılara geldiğinde
ben de şaşırmıştım.
Onlar insanları cezaevlerine göndermeye önceden programlanmış
duygusuz uzaktan kumandalı makineler veya robokoplar değildi.
Onlar da birilerinin oğlu, kızı,
erkek veya kız kardeşleriydiler.
Fakat her şeyden önce onlar iyi öğrencilerdi.
Hırslı ve motivasyonlulardı.
İnsanları korumak için hukukun gücünü kullanabileceklerine inandılar.
Kesinlikle anlayabileceğim bir görevdelerdi.
Dersin ortalarında, hükümlü bir öğrenci arkadaşım Nick,
bizim adalet sistemimiz çerçevesinde
savcıların ırklar arasında yanlılık ve ayrımcılık konularından
sakındıkları endişesini dile getirdi.
Eğer siz cezaevinde olsaydınız
ırk hakkında konuşmadan yargı reformundan konuşmanın
imkânsız olduğunu bilirdiniz.
Dolayısıyla içten içe Nick'i destekledik
ve savcıların cevabını duymak istedik.
Kimin önce konuştuğunu hatırlamıyorum
fakat kıdemli savcı Chauncey Parker Nick'e katıldığında ve kendisini
çoğunlukla beyaz olmayan insanların hapsedilmesini sonlandırmaya
adadığını söylediğinde ona inandım.
Doğru yolda olduğumuzu biliyordum.
Artık bir takım olarak ilerlemeye başladık.
Adalet sistemimiz hakkında yeni olasılıklar keşfetmeye
ve gerçekleri
ve bizim için gerçek değişimin nasıl olduğunu
ortaya çıkarmaya başladık.
Benim için bu, cezaevindeki zorunlu programlar değildi.
Aksine, hayatlarının geri kalanını cezaevinde gerçirmek üzere
ceza almış büyüklerimin tavsiyelerini dinlemekti.
Bu adamlar benim insanlık anlayışıma yeni bir açıdan bakmama yardımcı oldu.
Bir daha cezaevine dönmemem
ve onların özgür dünyadaki elçisi olmam umuduyla
arzularını ve amaçlarını bana aşıladılar.
Konuştukça bir savcının aydınlandığını görebildim.
Benim gayet açık olduğunu düşündüğüm bir şey dedi:
Hapsedildiğim için değil ama ona rağmen değiştiğimi söyledi.
Savcıların, hüküm verdikten sonra bize ne olduğuna dair
pek düşünmedikleri açıktı.
Fakat bir sınıfta oturmak gibi basit bir süreçle
bu hukukçular, bizi kilitli tutmanın topluluğumuza
veya bize faydası olmadığını görmeye başladılar.
Dersin sonuna doğru, bizler serbest bırakıldıktan sonraki hayatlarımıza
ilişkin planlarıımız hakkında konuştukça savcılar heyecanlandı.
Ama bunun gerçekte ne kadar zor olacağını anlamadılar.
Bölge savcı yardımcılarından birinin bize,
cezaevinden yeni çıktığımızı gösteren
geçici kimlik kartları verildiğini öğrendiğinde
şok olduğunu görebiliyorum.
Topluma yeniden katıldığımızda bunun bizim için kaç tane
engel yarattığını hayal etmedi.
Fakat barınakta bir yatak
veya bir akrabanın kalabalık dairesindeki bir kanepe arasında
seçim yapmak zorunda olduğumuzu
samimi bir şekilde anlamaya çalıştığını gördüm.
Sınıfta öğrendiğimiz şey
somut politika önerileri şeklinde işe yaradı.
Columbia konferans salonundaki mezuniyetimizde önerilerimizi,
Ceza İnfaz Kurumu memuruna
ve Manhattan Bölge Savcısına sunduk.
Bir takım olarak
birlikte geçen sekiz haftanın sonunun bu kadar
unutulmaz olacağını hayal edemezdim.
Cezaevinden eve döndükten sadece 10 ay sonra
kendimi yine garip bir odada buldum,
New York Polis Teşkilatı memuru tarafından
bir polis zirvesinde fikirlerimi paylaşmam için davet edildim.
Konuşurken dinleyiciler arasında
tanıdık bir yüz gördüm.
Benim dosyamı yürüten savcıydı.
Onu görünce,
yedi yıl önce, sanki benim gençliğim
anlamsızmış ve hiçbir şansım yokmuş gibi
uzun bir hapis cezası önerdiği
mahkeme salonundaki günlerimizi düşündüm.
Fakat bu sefer,
durum farklıydı.
Düşüncelerimi bir kenara bırakıp
gidip elini sıktım.
Beni gördüğüne sevinmişti.
Şaşırmıştı ama mutluydu.
O odada benimle birlikte olduğu için ne kadar gurur duyduğunu söyledi
ve topluluğumuzun koşullarını geliştirmek için
birlikte çalışmak konusunda konuşmaya başladık.
Bugün,
tüm bu tecrübeleri taşıyarak
Columbia Üniversitesi'nde Adalet Elçileri Gençlik Konseyi'ni geliştirdim,
bazıları çoktan içeri girmiş bazıları ise hâlâ lisede kayıtlı
genç New Yorkluları devlet memurlarıyla
bir araya getirdim.
Bu sınıfta,
herkes ceza adalet sisteminde
yargılanmadan önce şehrin en hassas durumdaki gençlerinin
hayatlarını geliştirme konusunda beyin fırtınası yapacak.
Bu çalışırsak mümkün.
Toplumumuz ve adalet sistemimiz bizi, sosyal zorluklar haricinde
sorunlarımızı hapsedebileceğimize
ve kendimizce cezalandırabileceğimize ikna etti.
Fakat bu doğru değil.
Bir saniye benimle birlikte
hayatları onlara bağlı olan
birçok insandan
bir şeyler öğrenmek
ve onlarla bağlantı kurmak için
bir sınıfta oturmadan kimsenin
savcı, hakim, polis
veya şartlı tahliye memuru
olamadığı bir gelecek hayal edin.
İletişimin gücünü ve işbirliği ihtiyacını teşvik etmek için
ben kendi payıma düşeni yapıyorum.
Adalet arayışında
kucaklayıcı ve hepimizi birleştirici bir gerçeğe ulaşmak eğitimle olur.
Bana hem benim düşüncelerimin
hem de ceza adaleti sistemimizin
dönüştürülebileceğini gösteren şey,
yeni bir iletişim ve yeni bir tür sınıftı.
Gerçek sizi özgür kılar derler.
Ama bence bu,
eğitim ve iletişimdir.
Teşekkürler.
(Alkış)