Alright. I have a close, tight-knit circle of friends.
We're all in different cities and we're all in different areas,
from local news to city government
to law, financial services ...
And despite those different areas,
we seem to share similar stories of workplace drama.
Now, I define workplace drama as
an annoyance that adds additional stress to the job.
So again, it's when people get on your nerves,
not the job itself.
So as we're going through these stories,
I'm realizing there has to be a better way for us to coexist with our coworkers
without this much drama.
So I created a few steps that have been working for me,
and I'm happy to share them with you guys today.
Step 1: rewind and reflect,
also known as, "What did I do?"
I want you guys to all replay your most recent workplace drama situation
in your head like a movie.
Ignore all of the emotion and just focus on you.
But for now, let's just think about this hypothetical:
say you're on a group project,
you each have your own individual assignments
and then you all divide up the work.
But then someone becomes unresponsive --
not answering calls, they go ghost.
Then you or someone else has to now pick up that additional slack.
So in a brief, small, very tiny lapse in judgment,
you vent to the nearby coworker.
Then all of a sudden, your ghost comes back,
and they surprisingly know everything you just said.
(Laughter)
Now, what did I do in this situation?
I vented to someone who was not my confidant.
Why would I do that?
Sometimes we create this unspoken bond with people
that only exists in our heads.
They don't owe me their discretion.
I just assumed it was there.
So we're not going to go down a rabbit hole,
trying to figure out why they did that.
It doesn't matter. They did it.
But the goal in this step is self-reflection.
We need to focus on what did we do
so we can avoid it in the future.
Step 2: come back to reality,
also known as, "It needs to stop."
(Laughter)
So you guys ever think about problems before you get to work?
Oh -- it's just me?
(Laughter)
Well, I'm guilty of it.
I think about all of these situations in my head,
and then I get mad just thinking about it.
So I'm telling myself, "No, you're just being prepared, Stacy."
(Laughter)
"You are just making sure that you can handle
whatever they're about to throw at you."
But you're not.
What you're really doing is setting yourself up
and creating this anxiety in your head
that doesn't exist.
Then we also have to be careful about
listening to other people's made-up scenarios.
Here's what I mean.
Let's say you're in the break room,
and you're talking to some coworkers.
Then, all of a sudden, another coworker comes in.
Now, they seem to just be in deep thought --
not overly cheerful, but they're not rude.
They come in, they walk out.
Then the coworkers over here begin to diagnose
what they feel is wrong with that person.
They're saying things like,
"Oh, they're just mad they didn't get the job."
Or they're saying, "Oh, no, no, no --
during this season, they're just always upset."
And you're sitting here like, yep, that must be it.
You're listening to this as if this is facts.
Meanwhile, this coworker can be in deep thought
about literally anything.
They could have just opened a pack of Starburst,
got four yellows back-to-back,
and they're just trying to figure out what happened.
(Laughter) (Applause)
But you're over here listening.
And you're listening to their made-up scenario
that now can impact
how you choose to interact with that person throughout the day.
Whether we're creating fake stories in our head
or listening to other people's made-up stories,
it needs to stop.
The goal in this step:
stop stressing over things that haven't happened.
Alright. Step 3:
vent and release.
It's good to have a vent buddy.
This is your coach, your cheerleader,
your therapist,
whatever you need them to be in the moment.
This is not like that person in Step 1 that just happened to be in earshot.
You have an established relationship with your vent buddy.
Now, here's another scenario.
You're getting ready to tell a customer or a client
something that they just don't want to hear.
So, as you're in the middle of this spiel,
up comes another coworker,
and they interrupt you
and then says the exact same thing you were saying.
You can't make a scene in front of a customer.
So you just have to sit back, "Mm-hmm," and just listen as they do this.
And you're burning up inside.
So what do we do?
We go to our vent buddy.
We talk about it. We get mad.
And that's the time for that. Get mad.
Get angry.
Curse, scream,
do whatever you need to do to get it out.
Now here's the hard part:
you then have to switch that tone to positivity.
I truly believe in positive and negative energy,
and it has a way of controlling our moods throughout the day.
You've got to think of things like, "OK, where do I go from here?
What can I do differently?"
And then, if you're the vent buddy,
it's your responsibility to lead your friend back to the positive.
Now, the other hard part:
you have to then apply those learnings to the situation.
You can't carry that resentment around.
If you do, that one-off situation now becomes a pattern.
Pattern behavior is harder to ignore than a one-off situation.
The goal in this step is,
"Let's turn our vent session into a productive conversation."
Step 4:
learn a new language,
also known as, "We need to talk."
Guys, I personally don't like to pick up the phone at work.
I just don't.
I feel like whatever you need to say to me can be an instant message
or an email.
That is my work language.
(Laughter)
The only problem with that,
you can't hear tone through an email.
I read emails the same way I speak,
so I'm pretty sure I've misinterpreted some tones before,
unless I know you.
So here's an example.
I'm going to show you guys an email, and I want you to read it,
and then I'm going to read it out loud.
Alright, that was fast enough, you should have read it.
(Laughter)
"Stacy,
Thank you for reaching out about my group.
At this time, we will not need any additional support.
Going forward, if I feel we need help, I'll ask, you won't have to reach out.
Per my last email (attached below),
I've outlined what I do, and what you do,
so we can avoid this in the future.
As always, thank you for your partnership!!"
Guys ...
(Laughter)
That's how you read it?
(Laughter)
Guys, there are certain words in there
that if you hear or if you see in an email,
it is safe to assume they typed it with their middle fingers.
(Laughter)
I didn't know it then. I know it now.
(Laughter)
I think I messed up some people's emails. They're correcting them.
(Laughter)
With all of that said,
you have to know when it is time to pick up the phone.
You have to know when it is time to have a face-to-face.
And these face-to-face conversations are not easy.
They are difficult, but they are necessary.
The goal is to try to understand the other person's perspective.
So you'll start the conversation with things like,
"OK, you got upset when I ..."
Or you'll say things like,
"OK, you already had the situation handled,
and then I ..."
So that way, you can see exactly where they're coming from.
Also, don't try to make people like you.
We all have our own upbringings. We all have our experiences.
And we all have our own communication styles.
As the new generations are entering the workforce,
we're also adapting to it.
Meetings are now emails.
Emails are now texts.
Off-sites are now Skype.
So as we're adjusting to that,
we need to at least try to understand
what type of style of communication they use.
The goal in that step
is to really understand their work language
and accept the fact that it may be different than yours.
Step 5: recognize and protect,
also known as, "We need to take a walk."
So here's my last scenario from one of my teacher friends.
You're about to have a meeting with a parent,
and prior to it, you and a coworker, you kind of discuss it,
and the coworker tells you, "It's alright, I got your back.
I'm going to agree with your recommendations."
So you're kind of side-eyeing them because they've burned you before,
but you've had the "we need to talk,"
so you're like, "We're in sync now, I'm going to trust them."
You go through the meeting,
the parent disagrees with you,
and like clockwork, the coworker agrees with the parent in front of you,
making you look ridiculous.
Again, we can't make a scene in front of people, right?
So you've got to hold it in.
And then, after the meeting,
that same coworker has all the audacity,
comes up to you and says, "Crazy meeting, right?"
(Laughter)
Yeah.
They're testing you now. It's a test. (Laughs)
So that's the perfect time to just go off, right?
This is a repeat offender.
(Laughter)
You walked away, and they came back with it.
But we're trying to avoid workplace drama, not take a cannonball leap into it,
so we have to walk away.
You lead that conversation by taking the first available exit.
You're not doing this for them.
You're doing this for you.
You have to protect your energy.
Don't try to figure out why they would do this,
and no more coming-to-Jesus conversations.
It is what it is, they did what they did,
and given the opportunity, they'd probably do it again.
But you now know that.
You now recognize that.
So that way, you can act accordingly.
We typically try to set expectations -- our expectations --
on other people,
and then get disappointed when they don't follow through.
We have to learn to accept people where they are
and adjust ourselves to handle those situations.
The goal in this step
is to recognize when it is time to professionally walk away from someone.
Guys, I realize these steps may come off as saying, "Take the high road."
And people always say it. "Just take the high road."
And they describe it as some elegant path of righteousness
filled with rainbows and unicorns.
It's not that.
It's embarrassing.
It's humiliating.
It leaves this knot of resentment in the pit of your stomach.
And as you're traveling down this amazing high road,
you see billboards of things you shoulda said
and things you shoulda did.
You go over there and you look at the easy road,
and they're chillin', not worried about a thing.
But I have to admit,
the more I travel down this road, it does get a little easier.
Petty situations, they don't bother me as much.
I learn little nuggets here and there.
And as I continue down this path,
there seem to be more opportunities waiting for me.
I have like-minded people who want to connect with me,
projects that people want me on,
leaders reaching out
because they heard about me through someone else.
And the best part?
The need to even look at the easy road
is no longer there.
Guys, we're not going to change the way adults act in the workplace.
We are not.
And for that reason, there will always be workplace drama.
But if we stick to these steps
and put in the work that comes with it,
we can learn to avoid it.
Guys, thank you for being my vent buddies.
(Laughter)
And thank you so much for your time.
(Applause)
حسنًا، لديّ حفنة من الأصدقاء المقربين الأوفياء.
جميعنا من مدن مختلفة ومجالات مختلفة،
بدءًا من الأخبار المحلية وحكومة المدينة
وحتى القانون والخدمات المالية...
وبرغم هذه الاختلافات،
نتشارك قصصًا متشابهة بخصوص العوائق التي تواجهنا في مكان العمل
أنا أعرف هذه العوائق
على أنها إزعاج يزيد التوتر في العمل.
بصياغة أخرى هي أيضًا أشخاص يزعجونك بشدة،
ليس العمل فحسب.
فبينما نخوض في هذه القصص،
أُدرك بأنه يجب أن تتواجد طريقة أفضل للتعايش مع زملائنا
بعيدًا عن هذا الكم الهائل من العوائق.
لذا ابتكرتُ بضعة أفكار كان لها الأثر الكبير عليّ،
وأنا سعيدة لمشاركتكم إياها اليوم يا رفاق.
الفكرة الأولى: أعد التفكير مليًّا،
والمعروفة أيضًا ب: "ماذا فعلتُ؟"
أريد منكم جميعًا أن تسترجعوا أحدث وأكثر المواقف المزعجة في مكان العمل
داخل رؤوسكم، كفيلم.
تجاهلوا كل المشاعر وركزوا على أنفسكم.
لكن الآن، لنفكر بهذه الفرضية:
لنقل بأنكم تقومون بمشروع جماعي،
لكل واحدٍ منكم مهامه الفردية
وقسمتم جميعًا العمل.
ولكن أحدكم لا يستجيب...
لا يجيب على هاتفه ويختفي.
ثم يتوجب عليك أو على أحد آخر أن يتولى الأمر.
لذا وبفترة حكم وجيزة وقصيرة جدًا،
تتجه لأقرب زميل لك وتعرب له عن انزعاجك.
وفجأة يعود الشخص الذي اختفى،
وهو يعلم على نحوٍ مفاجئ ما قلته للتو.
(ضحك)
إذًا ماذا فعلتُ في هذه الحالة؟
لجأتُ إلى شخصٍ لم يكن مقرّبًا بالنسبة لي.
لِمَ قمتُ بذلك؟
ننشئ أحيانًا رابطًا غير واضح مع أناس
يكون موجودًا داخل عقولنا فحسب.
هم ليسوا مدينين لي بالتكتم.
ولكنني افترضتُ هذا.
لذا لن نقع في المتاعب،
أثناء محاولتنا لمعرفة سبب قيامهم بذلك.
هذا لا يهم. هم قاموا بذلك فحسب.
ولكن الهدف من هذه الفكرة هو التأمل الذاتي.
نحتاج أن نركز فيما فعلنا
من أجل أن نتفاداه في المستقبل.
الفكرة الثانية: كن واقعيًا،
والمعروفة بفكرة: "الحاجة للتوقف".
(ضحك)
هل تفكرون يا رفاق في المشاكل قبل أن تبدأوا بالعمل؟
إذًا، إنها أنا فحسب؟
(ضحك)
حسنًا، أنا أقرّ بهذا.
أفكر بكل هذا داخل عقلي،
ومن ثم أغضب بسبب تفكيري بهذا.
لذا أخبر نفسي: "لا، أنت فقط تحضرين نفسك يا ستايسي".
(ضحك)
"أنت فقط تتأكدين بأنك ستتحملين
كل ما يرمونه على عاتقك".
ولكن هذا ليس صحيحًا.
ما تفعله حقًا هو أنك تهلك نفسك
وتختلق هذا التوتر في عقلك
مع أنه غير موجود.
لهذا يجب أن نحذر
من الاستماع إلى القصص التي يختلقها الناس.
إليكم ما أعنيه.
لنقل بأنك في غرفة الاستراحة،
وتتبادل أطراف الحديث مع بعض الزملاء.
وفجأة ينضم إليكم زميل آخر.
ويبدو وكأنه غارق في أفكاره...
ليس مبتهجًا بشكل مفرط وليس وقحًا أيضًا.
يدخل ويخرج.
ويبدأ زملاءك بتشخيص
ما يرونه من خطبٍ في ذاك الشخص.
ويقولون كلامًا مثل:
"أه، هو فقط غاضب لأنه لم يحصل على العمل".
أو يقولون: "أه، لا، لا، لا...
خلال هذا الوقت من العام، هو دائمًا منزعج".
وأنت تجلس بينهم وتوافقهم الرأي.
أنت تستمع إليهم وكأن ما يقولونه حقيقي.
في هذه الأثناء، من الممكن أن ذاك الزميل يفكر
في أي شيءٍ حرفيًا.
هناك احتمال أنه فتح لتوه عبوة من حلوى ستاربيرست
وحصل على أربع قطع صفراء،
ويحاول فقط معرفة ما حصل.
(ضحك) (تصفيق)
ولكنك هنا تستمع.
تستمع إلى قصصهم المختلقة
والتي بإمكانها أن تؤثر
على طريقة تعاملك مع ذاك الشخص طوال النهار.
سواء كنا نختلق قصصًا داخل عقلنا
أم نستمع لقصص الآخرين المختلقة،
يجب أن يتوقف هذا.
الهدف من هذه الفكرة:
توقف عن التوتر بسبب أشياء لم تحصل.
حسنًا، الفكرة الثالثة:
"أخرج ما بداخلك ولا تكتم".
من الجيد الحصول على صديق تشكي له همومك.
ربما مدرّبك أو أحد ما يشجعك
أو مرشدك النفسي
أيًا كان من تحتاجه في هذه اللحظة.
هذا ليس مثل ذلك الشخص في فكرتي الأولى الذي صدف وجوده على مقربة.
يجب أن تكون لديك علاقة متينة مع صديقك الذي تشكي له همومك.
إليكم قصة أخرى.
تتجهز لتخبر زبونًا ما أو عميلًا
شيئًا لا يودّ سماعه.
لذا، وأنت في منتصف هذه اللعبة،
يأتي زميل آخر،
ويقاطعكما
ويردد ما قلتَه حرفيًا.
هنا لا يمكنك أن تغضب أمام الزبون.
لذا يجب عليك أن تقول: "هممم، أجل"، وتنصت إلى ما يقوله.
وأنت تشتعل غضبًا في سرك.
لذا ما الذي نفعله؟
نتجه إلى صديقنا الذي نشكي له همومنا.
نتحدث حيال الأمر. نغضب.
وهذا هو الوقت المناسب لنغضب.
اغضب.
العن واصرخ
وافعل ما تودّه لتنفس عن غضبك.
وهنا يكمن الجزء الصعب:
يجب عليك في هذه الحالة أن تبدل نبرة صوتك إلى نبرة متفائلة.
أنا أؤمن بحقٍ بالطاقات الإيجابية والسلبية،
حيث تملك طريقتها في التحكم بمزاجنا طوال النهار.
ستفكر بشيء مثل: "حسنًا، إلى أين أتجه الآن؟
ما الشيء المختلف الذي أستطيع القيام به؟"
وأيضًا، إن كنتَ أنت من يُشتكى إليه،
ستكون مسؤوليتك بأن تقود صديقك إلى طريق الإيجابية.
وهنا يأتي الجزء الصعب الآخر:
عليك أن تُسقط ما تعلمته على الوضع.
لا يمكنك تحمل هذا الاستياء.
وإن تحملته سيصبح هذا الوضع الذي مررت به لمرة واحدة نمط حياتك.
السلوك النمطي يكون تجاهله أصعب من تجاهل الوضع الذي مررت به لمرة واحدة.
الهدف من هذه الفكرة هو:
"لنحول فترة التنفيس عن غضبنا إلى محادثة فعّالة".
الخطوة الرابعة:
تعلم لغة جديدة،
والمعروفة باسم: "يجب أن نتكلم".
أنا لا أحبذ الرد على الهاتف أثناء العمل.
لا أحبذ ذلك فحسب.
أعتقد بأنه مهما كان ما تريد قوله لي يمكنك كتابته برسالة واحدة
أو ببريد إلكتروني.
هذه لغة عملي.
(ضحك)
المشكلة الوحيدة في هذا الأمر،
هو أنه لا يمكنك سماع نبرة صوت المتحدث أثناء قراءتك للبريد الإلكتروني.
أقرأ البريد الإلكتروني بنفس الطريقة التي أتحدث بها،
لهذا السبب أنا واثقة من أنني أسأتُ الحكم على بعض نبرات الصوت من قبل،
إلا إن كنتُ أعرف المرسل.
إليكم مثالًا.
سأريكم بريدًا إلكترونيًا وأريد منكم أن تقرأونه،
ومن ثم سأقرأه بصوتٍ عالٍ.
حسنًا، كان هذا سريعًا بشكلٍ كافٍ، لا بد أنكم قرأتموها.
(ضحك)
"ستايسي،
شكرًا لك على التواصل بشأن مجموعتي.
في الوقت الحالي، لن نحتاج أي دعمٍ إضافي.
إذا شعرت أننا بحاجة إلى المساعدة، فسأطلب منك، لن تضطرين إلى التواصل معنا.
وفقًا لبريدي الإلكتروني الأخير (مرفق أدناه)،
لقد حددتُ ما أقوم به، وما تقومين به،
من أجل أن نتجنب هذا في المستقبل.
كالعادة، شكرًا لشراكتك!!"
يا رفاق...
(ضحك)
هل قرأتمونها بهذه الطريقة؟
(ضحك)
توجد بضع كلمات
التي إذا سمعتها أو قرأتها في بريدٍ إلكتروني
ستفترض بأنها مكتوبة بإصبعه الأوسط.
(ضحك)
لم أكن أعرف هذا وقتها. علمت هذا الآن.
(ضحك)
أعتقد بأنني أفسدتُ رسائل بعض الناس. هم يصلحونها الآن.
(ضحك)
بأخذ كل ما قيل في عين الاعتبار،
يجب عليكم معرفة الوقت المناسب للرد على الهاتف.
يجب عليكم معرفة الوقت المناسب للقاء.
والمحادثات التي تدور أثناء اللقاء ليست بالأمر السهل.
إنها صعبة، ولكنها مطلوبة.
الهدف هو أن تحاول فهم وجهة نظر الشخص الآخر.
لذا ستبدأ المحادثة وتقول:
"حسنًا، أنت تنزعج عندما..."
وستقول شيئًا مثل:
"حسنًا، لقد تولينا الأمر،
ومن ثم سأقوم..."
وبهذه الطريقة يمكنك أن تدرك من أين يأتي هذا بالتحديد.
وأيضًا، لا تحاولوا جعل الناس تبدو مثلكم.
نشأ جميعنا بطريقتنا الخاصة. يملك جميعنا خبراته الخاصة.
ويتواصل جميعنا بطريقته الخاصة.
بينما تتجه الأجيال الجديدة نحو القوة العاملة،
نحن نتكيف معها أيضًا.
اُستبدلت اللقاءات بالرسائل الإلكترونية.
والرسائل الإلكترونية بالرسائل النصية.
واُستبدلت أماكن الاجتماع غير الرسمية بالسكايب.
فبينما نتكيف مع هذا،
نحتاج أن نتفهّم على الأقل
طريقتهم في التواصل.
الهدف من تلك الفكرة
هو أن نتفهم لغة عملهم
وتقبل حقيقة أنها مختلفة عن لغتك.
الخطوة الخامسة: ميّز واحمِ.
والمعروفة باسم: "نحتاج أن نتمشى".
إليكم القصة الأخيرة من أحد أصدقائي الأساتذة.
أنت على وشك أن تبدأ اجتماع مع أحد أولياء الأمور،
وقبل الاجتماع، قمتَ وزميلٌ لك بمناقشة الأمر.
وقال لك زميلك: "كل شيءٍ بخير، سأدعمك
وأوافق على جميع مقترحاتك".
فتنظر إليه بطرف عينك لأنه خيبك من قبل،
ولكنك تعرف فكرة: "يجب أن نتكلم"،
فتقول في نفسك: "نحن متزامنان الآن، فسأثق به".
تبدأ الاجتماع،
يعارضك ولي الأمر،
وعلى الفور، يتفق زميلك مع ولي الأمر أمامك،
ويجعلك تبدو سخيفًا.
مجددًا، لا يمكنك أن تثور غضبًا أمام الناس، أليس كذلك؟
لذا تكظم غيظك.
وبعد الاجتماع،
بكل جرأة
يأتي هذا الزميل قائلًا: "اجتماع جنوني، أليس كذلك؟"
(ضحك)
نعم.
إنه يختبرك الآن، إنه اختبار، صحيح؟
لذا، هذا هو الوقت المثالي لتنفجر، أليس كذلك؟
هذا هو الجاني المتكرر.
(ضحك)
نجوت بنفسك ولكنه لحق بك.
لكننا نحاول تجنب العوائق في العمل، وليس أخذ قفزة مدفعية فيها،
لهذا يجب علينا الابتعاد.
تقود هذه المحادثة بأخذ المخرج الأول المتاح.
أنت لا تقوم بهذا من أجلهم.
بل من أجلك.
عليك أن تحافظ على طاقتك.
لا تحاول أن تخمن سبب قيامهم بهذا،
ولا مزيد من المحادثات التي تدور حول يسوع.
هذا ما في الأمر، فعلوا ما فعلوه،
وعندما تتاح لهم الفرصة، سيقومون بهذا مجددًا على الأغلب.
ولكنك الآن تعرف هذا.
أنت الآن تميّز الأمر.
وبهذه الطريقة، بإمكانك التصرف وفقًا لذلك.
عادةً ما نحاول أن نسقط التوقعات... نسقط توقعاتنا...
على الأشخاص الآخرين،
ومن ثم يخيب ظننا عندما لا نصيب.
يجب أن نتعلم تقبُّل الناس حيثما يكونون
ونكيّف أنفسنا لتحمل هذه الحالات.
الهدف من هذه الفكرة
هو اختيار الوقت المناسب للابتعاد عن شخصٍ ما باحتراف.
نحن ندرك يا رفاق بأن هذه الأفكار يُعبر عنها بطريقة: "خُض الطريق الأصعب".
ويقول الناس دائمًا: "خُض الطريق الأصعب فحسب".
ويصفونه بأنه طريق البر الأنيق
المليء بقوس قزح وأحاديي القرن.
هذا ليس صحيحًا.
إنه محرج.
إنه مهين.
ويترك بؤرة من الاستياء في داخلك.
وبينما تخوض في هذا الطريق الرائع،
سترى العديد من الأشياء التي توجب عليك قولها
وأشياء توجب عليك فعلها.
تذهب لهناك وتنظر إلى الطريق السهل،
وهم مرتاحون، وغير قلقين بشأن أي شيء.
ولكن علي الاعتراف،
أنه كلما سرت في هذا الطريق كلما بدا سهلًا.
الحالات المثيرة للشفقة، لا تزعجني بهذا القدر.
لقد تعلمت بعض الأشياء هنا وهناك.
وأنا أسير في هذا الطريق،
يتبين بأنه يوجد العديد من الفرص تنتظرني.
لدي أشخاص متشابهون في التفكير يريدون التواصل معي،
ومشاريع يطلبني الناس من أجلها،
وقادة يتصلون بي
لأنهم سمعوا عني من شخص آخر.
والجزء الأروع؟
الحاجة للنظر إلى الطريق السهل
لم تعد متواجدة.
يا رفاق، نحن لن نغير الطريقة التي يتعامل بها البالغون في مكان العمل.
لن نغيرها.
ولهذا السبب، ستتواجد العوائق في مكان العمل على الدوام.
ولكن إن أخذنا هذه الأفكار بعين الاعتبار
واستخدمناها بالطريقة الصحيحة،
يمكننا تعلم تجنب هذه العوائق.
شكرًا لكم يا رفاق لاستماعكم لهمومي.
(ضحك)
وشكرًا جزيلاً لكم على وقتكم.
(تصفيق)
Така. Имам тесен кръг от близки приятели.
Ние всички сме в различни градове и в различни сфери.
От местните новини до градската управа,
до право и финансови услуги...
И въпреки тези различни сфери на работа,
като че ли имаме сходни истории за драмата на работното място.
За мен драма на работното място означава
досада, която добавя повече стрес към работата.
Отново, това е, когато хората ви дразнят,
а не самата работа.
Докато изживяваме тези истории,
осъзнавам, че трябва да има по-добър начин на съжителстване с нашите колеги
без толкова много драма.
Създадох няколко стъпки, които работят при мен,
и съм щастлива да ги споделя днес с вас.
Стъпка 1: Върнете се назад и разсъждавайте,
също известно като: „Какво направих?“
Искам да повторите последната си драматична ситуация на работното място
в главата си като филм.
Игнорирайте всички емоции и просто се съсредоточете върху себе си.
Сега, нека да помислим върху тази хипотетична ситуация.
Да кажем, че сте част от групов проект,
всеки един от вас има индивидуални задачи
и си разделяте работата.
Но после някой спира да работи -
не отговаря на обажданията и се превръща в „призрак“.
Сега вие или някой друг трябва да поемете допълнителната работа.
Така в съвсем кратка, малка грешка в преценката,
вие давате израз на вашите мисли пред колегата наблизо.
Тогава изведнъж „призракът“ се връща
и някак изненадващо знае всичко, което вие току-що сте казали.
(Смях)
Така, какво направих аз в тази ситуация?
Споделих мислите си с някого, който не беше мой довереник.
Защо го направих това?
Понякога създаваме невербална връзка с хората,
която съществува само в нашите глави.
Те не ми дължат своята дискретност.
Аз просто преположих, че е там.
Така че ние няма да задълбаваме,
опитвайки се да разберем защо те са направили това.
Няма значение. Направили са го.
Целта на тази стъпка е самоанализ.
Ние трябва да се фокусираме върху онова, което сме направили,
за да го избегнем в бъдеще.
Стъпка 2: Върнете се в реалността,
познато още като: „Това трябва да спре.“
(Смях)
Така, случвало ли ви се е да мислите за проблеми преди да започнете работа?
Ох, само аз ли съм?
(Смях)
Е, аз съм виновна тук.
Мисля си за всички тези ситуации в главата си
и после се ядосвам, само мислейки си за това.
И казвам на себе си: „Ти просто се подготвяш, Стейси. “
(Смях)
„Ти просто се уверяваш, че можеш да се справиш
с всичко, с което могат да те замерят.“
Но ти не се подготвяш.
Ти всъщност се настройваш
и създаваш напрежение в главата си,
което не съществува.
Също трябва да внимаваме
за слушането на сценариите, измислени от други хора.
Ето какво имам предвид.
Да кажем, че сте в стаята за отдих
и си говорите с някои от вашите колеги.
Изведнъж друг колега влиза в стаята.
Той изглежда потънал в дълбок размисъл -
не е прекалено весел, но не е и груб.
Той влиза и излиза.
Тогава колегите започват да диагностицират
какво не е наред с този човек според тях.
Те казват неща като:
„Ох, той е ядосан, защото не получи работата. “
Или те казват: „Ох, не, не, не -
през този сезон той винаги е разстроен.“
И вие седите там, съгласявайки се с тях.
Вие слушате тези неща все едно са факти.
Междувременно този колега може да е потънал в размисъл
буквално за всичко.
Възможно е да е отворил пакет бонбони Старбърст,
намерил е четири жълти един след друг
и той просто се опитва да разбере какво е станало.
(Смях) (Аплодисменти)
Но вие ги слушате там.
Слушате техните измислени сценарии,
което сега може да повлияе
върху това как вие ще се отнасяте към този човек през целия ден.
Независимо дали създаваме фалшиви истории в главата си
или слушаме измислените истории на други хора,
трябва да спрем.
Целта на тази стъпка е:
спрeте да се стресирате за неща, които не са се случили.
Така. Стъпка 3:
отпуснете се и се освободете.
Хубаво е да имаш приятел-отдушник.
Това е вашият коуч, терапевт,
човекът, който ви развеселява -
каквото ви е нужно те да бъдат в дадения момент.
Това не е като човекът в първа стъпка, който ви изслуша съвсем случайно.
Вие имате изградена връзка с вашия приятел-отдушник.
Ето още един сценарий.
Вие се подготвяте да кажете нещо на клиент или купувач,
нещо, което те не искат да чуят.
Вие сте по средата на разговора,
когато идва колега
и ви прекъсва
и започва да казва точно това, което вие казвахте.
Вие не можете да правите сцени пред клиент.
Трябва просто да седите и да слушате докато те правят това.
И горите вътрешно.
Какво правим сега?
Ние отиваме при нашия отдушник.
Говорим за случилото се. Ядосваме се.
И това е моментът да се ядосаме.
Разгневете се.
Псувайте, крещете,
направете, каквото е нужно, за да го изкарате.
Тук е и трудната част:
след това трябва да превърнете този тон в позитивност.
Вярвам истински в позитивната и негативната енергия
и че има начин да контролира нашето настроение през целия ден.
Трябва да мислите за неща ато: „Добре, какво правя оттук нататък?
Какво мога да направя различно?“
И ако вие сте приятелят-отдушник,
ваша е отговорността да поведете приятеля си обратно към положителното.
Сега, другата трудна част:
вие трябва да приложите наученото към ситуацията.
Не можете да разнасяте това негодувание наоколо.
Ако го направите, тази еднократна ситуация се превръща в модел.
Моделът на поведение е по-труден за игнориране от еднократната ситуация.
Целта на тази стъпка е:
„Да превърнем сесията с приятеля-отдушник в продуктивен разговор.“
Стъпка 4:
научете нов език,
познато и като „Трябва да поговорим.“
Лично аз не харесвам да отговарям на телефона по време на работа.
Просто не ми харесва.
Чувствам, че каквото трябва да ми кажете, може да бъде мигновено съобщение
или имейл.
Това е моят работен език.
(Смях)
Единственият проблем е,
че не можете да чуете тона през имейла.
Чета имейлите по начина, по който говоря,
така че съм сигурна, че съм разбрала някои тонове погрешно преди,
освен ако не ви познавам.
Ето ви пример.
Ще ви покажа един имейл и искам вие да го прочетете
и после аз ще го прочета на глас.
Така, това беше достатъчно бързо, трябваше да го прочетете.
(Смях)
„Стейси,
Благодаря, че се свърза с моята група.
Засега няма да имаме нужда от допълнителна подкрепа.
Ако почувствам, че имаме нужда от помощ, ще звънна, без да е нужно да го правиш ти.
По последния ми имейл, (приложен по-надолу),
обясних какво правя аз и какво ти,
за да го избегнем в бъдеще.
Както винаги, благодаря ти за сътрудничеството!!“
Хора...
(Смях)
Така ли го прочетохте?
(Смях)
Тука има определени думи,
които ако чуете или ги видите написани в имейл,
безопасно е да предположите, че са ги въвели със средните си пръсти.
(Смях)
Не го знаех преди. Сега го знам.
(Смях)
Мисля, че обърках имейлите на някои хора. Поправят ги в момента.
(Смях)
С всичкото това казано,
вие трябва да знаете кога да вдигнете телефона.
Трябва да знаете кога е врeме да застанете лице в лице.
И тези разговори лице в лице не са лесни.
Те са трудни, но и необходими.
Целта е да се опитаме да разберем перспективата на другия.
Започнете разговора с нещо като:
„Добре, ти се разстрои, когато аз...“
или кажете нещо като:
„Ти се беше справил вече със ситуацията
и тогава аз...“
По този начин може да видите откъде идват те.
Също така, не се опитвайте да се харесате на другите.
Ние всички имаме собствено възпитание. Всички имаме собствен опит.
И ние всички имаме собствен комуникационен стил.
Понеже новите поколения навлизат в работната сила,
ние също се адаптираме към тях.
Срещите сега са имейли.
Имейлите сега са съобщения.
Срещите извън работното място са по скайп.
Така приспособявайки се към това,
ние трябва поне да се опитаме да разберем
какъв комуникационен стил използват те.
Целта на тази стъпка е
да се опитаме да разберем истински техния работен език
и да приемем факта, че може да се различава от нашия.
Стъпка 5: разпознайте и защитете,
познато още като „Трябва да се разходим.“
Ето го и последният ми сценарий от един от моите приятели, който е учител.
Вие ще имате среща с родител,
и преди това вие и вашият колега го обсъждате,
и той ви казва: „Всичко е наред, пазя ти гърба.
Ще се съглася с твоите препоръки.“
Вие ги гледате малко недоверчиво, защото са ви разиграли преди,
но вече сте имали „Трябва да говорим“,
и вие си мислите „Сега сме в синхрон, ще му се доверя.“
Вeче сте на срещата,
родителят не е съгласен с вас
и като по часовник, колегата се съгласява с родителя пред вас,
като ви кара да изглеждате като глупак.
Но ние не можем да правим сцени пред хората, нали така?
Така че трябва да го задържите.
По-късно, след срещата,
този същият колега с цялата си наглост
се приближава към вас и казва: „Откачена среща, нали? “
(Смях)
Да.
Той сега ви тества. Това е тест. (Смях)
Това е перфектното време да избухнете, нали?
Това е повторен нарушител.
(Смях)
Вие се отдалечихте и той се върна с това.
Но ние се опитваме да избегнем драмата на работното място, не да скачаме в нея,
така че трябва да се отдалечим.
Вие водите разговора, като тръгвате по първия достъпен изход.
Вие не правите това за него.
Правите го за себе си.
Трябва да пазите своята енергия.
Не се опитвайте да разберете защо той е направил това
и без повече просветителни разговори.
Станалото-станало, той е направил, каквото е направил,
и ако има възможност, би го направил пак.
Но вие вече знаете това.
Сега го разпознавате.
По този начин можете да действате съобразно с това.
Обикновено ние налагаме очаквания, нашите очаквания,
на други хора
и се разочароваме, когато те не ги следват.
Трябва да се научим да приемаме хората където са те
и да се настроим да се справим с тези ситуации.
Целта на тази стъпка е
да разпознаем кога е време да се отдалечим от някого професионално.
Осъзнавам, че тези стъпки звучат като приказката „Поеми по правилния път. “
И хората винаги го казват. „Просто поеми по правилния път.“
И го описват като някакъв елегантен път на правдата.
изпълнен с дъги и еднорози.
Не е така.
Неприятен е.
Унизителен е.
Оставя един възел на негодувание във вашия стомах.
И докато пътувате по този „невероятен“ път,
виждате билборди на неща, които би трябвало да кажете,
и неща, които би трябвало да направите.
Отивате там и виждате лесния път
и те там релаксират, без да се притесняват за нищо.
Но трябва да призная,
че колкото повече пътувам по този път, започва да става малко по-лесен.
Дребните ситуации не ме безпокоят много.
Научавам малки неща навсякъде.
И като продължавам по този път,
сякаш има повече възможности, които ме очакват.
Имам съмишленици, които искат да се свържат с мен.
Проекти, в които хората ме искат.
Лидери, протягащи ръка,
защото са чули за мен от някого.
И най-добрата част?
Необходимостта да се тръгне по лесния път
дори вече не е там.
Ние няма да променим начина, по който възрастните действат на работното място.
Не, няма.
И по тази причина винаги ще има драма на работното място.
Но ако се придържаме към тези стъпки
и се включим в работата, която идва с тях,
можем да се научим да я избягваме.
Благодаря ви, че бяхте моите приятели-отдушници
(Смях)
И благодаря за отделеното време.
(Аплодисменти)
Tengo un grupo de amigos muy unidos.
Todos vivimos en distintas ciudades y trabajamos en distintas áreas:
desde un noticiero local al gobierno municipal,
a la ley, servicios financieros.
Y a pesar de ser áreas tan diferentes,
todos tenemos historias similares acerca del drama en el trabajo.
Ahora, yo defino el "drama en el trabajo"
como una molestia que le agrega estrés adicional al trabajo.
Es cuando la gente te crispa los nervios,
no el trabajo en sí.
Mientras contamos estas historias,
pienso que debe haber una forma mejor de convivir con nuestros colegas
sin todo este drama.
Así que creé unos pasos que me han funcionado a mí,
y me alegra compartirlos con Uds. hoy.
Paso 1: retroceder y reflexionar,
también conocido como: "¿Qué hice yo?"
Quiero que todos reproduzcan la situación más reciente de drama en su trabajo
en su mente, como si fuera una película.
Ignoren toda emoción y solo concéntrense en Uds. mismos.
Pero por ahora, pensemos en esto, hipotéticamente.
supongamos que estás en un proyecto grupal.
Cada uno tiene sus tareas individuales
y así el trabajo se divide.
Pero entonces alguien deja de responder,
no atiende las llamadas, desaparece.
Entonces tú o alguien más tiene que tomar ese trabajo adicional.
En un pequeño, pequeñísimo error de juicio,
te desahogas con un colega.
Entonces, de repente, el desaparecido regresa.
y entonces, casualmente, sabe todo lo que dijiste.
(Risas)
¿Qué hice yo ante esta situación?
Me desahogué con alguien que no era mi confidente.
¿Por qué lo hice?
A veces creamos lazos tácitos con la gente,
que solo existen en nuestra mente.
Ellos no me deben su discreción.
Simplemente asumí que lo serían.
Así que no vamos a obsesionarnos con eso,
tratando de descifrar por qué lo hicieron.
No importa. Ya está hecho.
Pero el objetivo en este paso es la introspección.
Necesitamos concentrarnos en lo que nosotros hicimos
para poder evitarlo en un futuro.
Paso 2: volver a la realidad,
también conocido como, "esto tiene que parar".
(Risas)
¿Alguna vez se pusieron a pensar en problemas antes de llegar al trabajo?
Oh... ¿Sólo yo?
(Risas)
Lo confieso, soy culpable.
Pienso en todas estas situaciones en mi mente,
y después me enojo solo de pensar en ellas.
Así que me digo a mí misma, "No, solo eres precavida, Stacy".
(Risas)
"Solo te estás asegurando de poder manejar lo que sea que te lancen".
Pero no es así.
Lo que haces realmente es anticiparte
y crear esta ansiedad en tu mente
que no existe.
También tenemos que tener cuidado
al escuchar las situaciones inventadas por otra gente.
Me refiero a lo siguiente.
Supongamos que estás en el área de descanso
y estás hablando con algunos colegas.
De repente, otro colega entra.
Se ve muy pensativo,
algo serio, pero no es grosero.
Entra, y luego se va.
Entonces los colegas empiezan a diagnosticar
lo que creen que le sucede a esa persona.
Dicen cosas como:
"Está enojado porque no consiguió el trabajo"
O dicen: "Ah, no, no, no...
siempre está molesto en estas fechas".
Y estás sentado ahí, pensando: "sí, debe ser eso".
Estás escuchando esto como si fuera un hecho.
Mientras tanto, este colega puede estar pensando
en literalmente cualquier cosa.
Quizá acababa de abrir un paquete de caramelos,
le tocaron cuatro amarillos seguidos,
y solo está tratando de entender qué pasó.
(Risas) (Aplausos)
Pero estás ahí escuchando.
Y estás escuchando esta situación inventada
que puede que ahora impacte
cómo interactúas con la otra persona a lo largo del día.
Ya sea que estemos creando historias falsas en nuestra mente,
o escuchando las historias inventadas de otra gente,
esto tiene que parar.
El objetivo en este paso:
dejar de estresarse por cosas que no han pasado.
Muy bien. Paso 3:
desahogarse y liberarse.
Es bueno tener alguien con quien desahogarse.
Es tu mentor, tu animador,
tu terapeuta,
lo que sea que necesites.
No es como la persona del Paso 1 que casualmente estaba más cerca,
ya tienes una relación establecida con este confidente.
Aquí hay otro escenario.
Te estás preparando para decirle a un cliente
algo que no quiere escuchar.
Entonces, mientras estás en el medio de esta charla,
viene otro colega,
y te interrumpe
y dice exactamente lo mismo que estabas diciendo.
No puedes hacer una escena ante el cliente.
Así que simplemente te relajas asientes y escuchas mientras ellos hablan.
Y te quemas por dentro.
Así que, ¿qué hacemos?
Vamos con nuestro confidente.
Hablamos sobre ello. Estamos molestos.
Y es el momento para eso. Moléstate.
Enójate.
Insulta, grita,
haz lo necesario para descargarte.
Ahora, esto es lo difícil:
debes cambiar ese tono a uno positivo.
De verdad creo en la energía positiva y negativa,
y puede controlar nuestro humor durante el día.
Hay que pensar cosas como: "Bien, ¿ahora qué hago?
¿Qué puedo cambiar?"
Y entonces, si eres el confidente,
es tu responsabilidad guiar a tu amigo de vuelta a la positividad.
Ahora, la otra parte difícil:
hay que aplicar estos aprendizajes a la situación.
No puedes cargar con ese resentimiento.
Si lo haces, esa situación aislada se convertirá en un patrón.
Un patrón de comportamiento es más difícil de ignorar que una situación aislada.
El objetivo de este paso es:
"Convirtamos nuestras sesiones de desahogo en una conversación productiva".
Paso 4:
aprende un nuevo idioma,
también conocido como, "tenemos que hablar".
Personalmente, no me gusta atender el teléfono en el trabajo.
No me gusta.
Creo que cualquier cosa que necesiten decirme puede ser un mensaje
o un email.
Ese es mi idioma de trabajo.
(Risas)
El único problema:
no se puede oír el tono en un email.
Leo emails en la misma forma que hablo,
por lo que que estoy segura de haber malinterpretado algunos tonos,
salvo que conozca a la persona.
Por ejemplo.
Les mostraré un email, y quiero que Uds. lo lean,
y después lo leeré en voz alta.
Bien, eso fue bastante rápido, deberían haberlo leído.
(Risas)
"Stacy,
Gracias por informarte acerca de mi grupo.
Por el momento, no necesitaremos ningún apoyo adicional.
En adelante, caso de necesitar ayuda, la pediremos, no tienes que contactarnos.
En mi último email (adjunto abajo),
resumí lo que yo hago, y lo que Uds. hacen,
así podemos evitar esto en un futuro.
Como siempre, gracias por tu colaboración!!".
Chicos...
(Risas)
¿Así lo leyeron?
(Risas)
Hay algunas palabras ahí
que si las escuchan o las ven en un email,
pueden asumir que las escribieron con el dedo de en medio.
(Risas)
No lo sabía entonces. Lo sé ahora.
(Risas)
Creo que le arruiné los mails a algunos. Los están corrigiendo ahora.
(Risas)
Habiendo dicho eso,
hay que saber cuándo hay que levantar el teléfono.
Hay que saber cuándo hay que verse cara a cara.
Y estas conversaciones cara a cara no son fáciles.
Son difíciles, pero necesarias.
El fin es intentar entender la perspectiva del otro.
Así que comenzarás la conversación diciendo algo como:
"Ud. se molestó cuando yo...".
O dirás algo como:
"Ud. ya tenía la situación controlada,
y luego yo...".
De esa forma, podrás ver exactamente a qué se refieren.
Además, no trates de hacerlos como tú.
Todos fuimos criados diferentes. Todos tenemos nuestras experiencias.
Y todos tenemos nuestros estilos de comunicación propios.
Con la entrada de nuevas generaciones al campo laboral,
también nos adaptamos.
Las reuniones ahora son emails.
Los emails ahora son mensajes.
Los "fuera de oficina" ahora son por Skype.
Así que mientras nos adaptamos,
tenemos que al menos tratar de entender
qué estilo de comunicación usan.
La meta en este paso
es entender en verdad su idioma laboral
y aceptar el hecho de que puede ser diferente al tuyo.
Paso 5: reconocer y proteger,
también conocido como: "Tenemos que dar un paseo".
Aquí mi último escenario, de uno de mis amigos docentes.
Estás a punto de reunirte con un padre de familia,
previo a esto, un colega y tú hablan sobre el tema,
y el colega te dice: "Está bien, yo te apoyo.
Estaré de acuerdo con tus recomendaciones".
Así que lo estás mirando de reojo, porque ya te ha dejado mal parado antes,
pero ya tuvieron "la charla",
así que piensas: "Concordamos , confiaré."
La reunión toma su curso,
los padres no están de acuerdo contigo,
y, como reloj, tu colega se pone del lado de los padres, frente a ti,
dejándote en ridículo.
Igual, no podemos hacer una escena en público, ¿cierto?
Así que hay que aguantárselo.
Después de la reunión,
el mismo colega tiene toda la audacia,
se te acerca y te dice, "Qué reunión, ¿no?"
(Risas)
Sí...
Te está probando. Es una prueba. (Risas)
Es el momento perfecto para explotar, ¿no?
Es un agresor recurrente.
(Risas)
Te alejaste y volvió a sacar el tema.
Pero estamos tratando de evitar el drama, no lanzarnos a su yugular,
así que tenemos que alejarnos.
Tomas control de la conversación y cambias el tema lo antes posible.
No lo haces por ellos.
Lo haces por ti mismo.
Debes proteger tu energía.
No trates de comprender por qué lo hicieron,
nada de tener una conversación honesta.
Es lo que es, ya está hecho,
y de tener oportunidad, es seguro que lo harían otra vez.
Pero ya lo sabes.
Ahora lo puedes reconocer.
Así, puedes actuar de manera adecuada.
Nosotros fijamos expectativas, nuestras expectativas,
en otras personas,
y luego nos decepcionamos cuando no las cumplen.
Tenemos que aceptar a las personas por lo que son
y adaptarnos de tal forma que podamos manejar esas situaciones.
El objetivo en este paso
es reconocer cuándo es momento de alejarnos correctamente de alguien.
Soy consciente de que esto suena como decir "Ve por el camino correcto".
Y la gente siempre lo dice. "Haz lo correcto".
Y lo describen como un camino elegante de honradez,
lleno de arco iris y unicornios.
No lo es.
Es vergonzoso.
Es humillante.
Deja un nudo de resentimiento en el estómago.
Y mientras estás caminando por este maravilloso camino,
ves carteles con las cosas que deberías haber dicho
y cosas que deberías haber hecho.
Te acercas, y le echas un vistazo al camino fácil,
y están todos relajados, sin ninguna preocupación.
Pero tengo que admitir,
cuanto más ando por este camino, se vuelve un poco más fácil.
Las situaciones insignificantes ya no me molestan tanto.
Aprendo pequeñas cosas por ahí.
Y mientra continúo por el camino,
parece haber más y más oportunidades para mí.
Tengo gente que piensa como yo, que busca conectar conmigo,
proyectos en los que la gente quiere que participe,
líderes acercándose
porque escucharon a alguien más hablando sobre mí.
¿Y la mejor parte?
Ya no necesito mirar hacia la vía fácil.
No vamos a cambiar cómo los adultos se comportan en el trabajo.
No lo vamos a hacer.
Y por eso, siempre habrá drama en el trabajo.
Pero si seguimos estos pasos
y trabajamos en ellos,
podemos aprender a evitarlo.
Gracias por ser mis compañeros de desahogo.
(Risas)
Y muchas gracias por su tiempo.
(Aplausos)
خوب، من گروهی از دوستان خیلی نزدیک دارم.
همه ما در شهرهای متفاوت و با زمینه‌های متفاوت هستیم،
از خبر محلی تا دولت محلی
تا حقوق، خدمات بازرگانی ...
و علی رغم زمینه‌های متفاوت
به نظر می‌رسد همه ما داستان‌های مشابهی در مورد درام محیط کار داریم.
حالا من هیجان محیط کار را اینگونه تعریف می‌کنم
آزاری که به فشار کار می‌افزاید.
خوب زمانی است که افراد روی اعصاب شما هستند،
نه خود شغل.
خوب درحین مرور این داستانها،
متوجه می‌شوم که روش بهتری برای همزیستی با همکاران باید باشد
آن هم بدون این همه هیجان.
بنابراین چند گام را ساختم که در مورد خودم عمل می‌کند،
و خوشحال می‌شوم آن‌ها را امروز با شما مطرح کنم.
گام اول: برگرد و تأمل کن،
همچنین معروف است به «من چه کار کردم؟»
از همه شما می‌خواهم تا آخرین وضعیت درام محیط کارتان را
مثل یک فیلم در ذهن‌تان مرور کنید.
همه احساسات را فراموش کنید و فقط بر خودتان متمرکز شوید.
اما فعلاً، فقط به این فرضیه فکر کنید:
شما در یک پروژه تیمی هستید،
هر یک از شما تکالیف فردی خود را دارد
و همه شما تقسیم کار کرده‌اید.
اما پس از آن یکی بی‌مسئولیت می‌شود --
به تلفن‌ها پاسخ نمی‌دهد، ناپدید می‌شود.
سپس شما یا یکی دیگر باید این وظیفه اضافه را تقبل کند.
پس در یک قضاوت کوتاه، سریع و سرسری،
شما به همکاران نزدیک‌تان نق می‌زنید.
سپس ناگهان دوباره سروکله‌اش پیدا می‌شود،
و در کمال تعجب همه یادشان است چیزهایی که شما گفتید.
(خنده)
حالا در این وضعیت چه کار باید بکنم؟
من پیش کسانی نق زده‌ام که محرم نبوده‌اند.
چرا باید این کار را بکنم؟
گاهی ما ارتباطی غیرقابل بیان با افراد داریم
که فقط در ذهن‌مان است.
آن‌ها نگفتند که محرم هستند.
من فقط فرض کردم اینگونه است.
قرار نیست که به سوراخ خرگوش فرو رویم،
تا بدانیم چرا این کار را با ما کردند.
اهمیتی ندارد. این کار را کرده‌اند.
اما در این گام، هدف، خودتأملی است.
باید در آنچه انجام می‌دهیم متمرکز شویم
تا از ارتکاب این کار در آینده جلوگیری کنیم.
گام دوم: به واقعیت برگردید،
همچنین معروف است به «باید متوقف شود.»
(خنده)
خوب شما دوستان اصلاً قبل از انجام کار به مشکلات آن فکر می‌کنید؟
اوه -- فقط من فکر می‌کنم؟
(خنده)
خوب من در این زمینه متهم هستم.
من در مورد تمام این وضعیت‌ها در مغزم فکر می‌کنم،
و سپس در فکر کردن خالی زیاده‌روی می‌کنم.
و به خودم می‌گویم، «خوب استیسی الان آماده هستی.»
(خنده)
«فقط به خود اطمینان می‌دهی که از پس کار بر می‌آیی
حالا هر سنگی که می‌خواهد از سمت دیگران پرتاب شود.»
اما آماده نیستی.
تنها کاری که دارید می‌کنید به خود آمادگی می‌دهید
و اضطرابی در ذهن‌تان بوجود می‌آورید
که وجود خارجی ندارد.
سپس ما هم باید در مورد گوش دادن
به سناریوهای ساختگی دیگران مواظب باشیم.
منظورم این است.
فرض کنید در سالن استراحت هستید،
و دارید با تعدادی از همکاران صحبت می‌کنید.
سپس ناگهان یکی دیگر از همکاران وارد می‌شود.
اکنون به نظر می‌رسد همه در تفکر عمیقی هستند --
نه زیاد خوشحال ولی گستاخ نیستند.
آنها وارد می‌شوند، خارج می‌شوند.
سپس همکاران در اینجا شروع می‌کنند
به بیان احساسات ناجوری که نسبت به آن شخص دارند.
چیزهایی می‌گویند از قبیل:
«اوه، آنها دیوانه‌اند، آنها این کار را انجام ندادند.»
یا می‌گویند، «اوه نه، نه، نه --
در این مرحله همیشه غمگین هستند.»
و شما اینجا نشسته‌اید و می‌گویید بله باید اینگونه باشد.
شما دارید به این صحبت‌ها بعنوان حقیقت گوش می‌کنید.
در این لحظه این همکار در تفکر عمیقی است
در مورد اصطلاحاً هیچ چیز.
می‌توانستند فقط یک بسته آب‌نبات استاربرست باز کنند،
و ۴ رنگ زرد کنار هم گیر آورند،
و فقط تلاش کنند بفهمند که چه رخ داده است.
(خنده) (تشویق)
اما شما اینجا هستید و گوش می‌کنید.
و دارید به داستان ساختگی آن‌ها گوش می‌دهید
که اکنون می‌تواند
بر نحوه برخورد شما با آن شخص در طول روز اثر بگذارد.
چه اینکه داستان‌های ساختگی در ذهن‌مان بسازیم
یا به داستان‌های ساختگی دیگران گوش کنیم،
باید متوقف شویم.
هدف این گام:
از تمرکز بر چیزهایی که رخ نداده‌اند بازایستید.
خیلی خوب. گام ۳:
نق بزن و خودت را خالی کن.
خوب است همدمی داشته باشید‌ برای نق زدن.
او مربی، مشوق،
و طبیب شماست.
او هر چیزی است که شما در آن لحظه نیاز دارید.
او مثل شخص گام اول نیست که فقط گوش می‌دهد.
شما با این سنگ صبور رابطه ساختارمند دارید.
حالا یک سناریوی دیگر داریم.
شما آماده می‌شوبد که به یک مشتری یا ارباب رجوع
چیزی بگویید که دوست ندارند بشنوند.
خوب در حینی که شما در حال صحبت هستید،
همکار دیگری از راه می‌رسد،
و حرف شما را قطع می‌کنند
و سپس دقیقاً همان چیزی می‌گوید که شما داشتید می‌گفتید.
جلوی یک مشتری نمی‌توانید دعوا راه اندازید.
پس فقط باید عقب بایستید، «مممم-مم» و به صحبتشان گوش کنید.
و از درون دارید می‌سوزید.
خوب چه کار کنیم؟
به دوست سنگ صبورمان مراجعه می‌کنیم.
در این مورد صحبت می‌کنیم. عصبانی می‌شویم.
و الآن وقتش است. آزرده خاطر شو.
عصبانی شو.
فحش بده، داد بزن،
هر چه می‌توانی انجام بده تا خالی شوی.
حالا قسمت سخت کار اینجاست:
سپس شما باید این لحن را به مثبت تغییر دهید.
من واقعاً به انرژی مثبت و منفی اعتقاد دارم،
و روشی است برای مدیریت حالات شخصی در طول روز.
باید به چیزهایی فکر کنید مثل «خوب من از اینجا به کجا بروم؟»
چطور می‌توانم متفاوت عمل کنم؟»
و سپس اگر شما دوست سنگ صبور باشید،
وظیفه شماست که دوست‌تان را به سمت مثبت برگردانید.
حالا، قسمت سخت دیگر:
شما باید این آموزش‌ها را در این موقعیت اعمال کنید.
شما نمی‌توانید این رنجش را با خود حمل کنید.
اگر این کار را بکنید آن وضعیت یکباره به یک الگوی همیشگی تبدیل می‌شود.
چشم‌پوشی از یک رفتار الگوشده سخت‌تر است از یک وضعیت یکباره.
هدف این گام این است
که «آن بخش تخلیه کردن خود به یک مکالمه سازنده تبدیل شود.»
گام ۴:
زبان جدیدی یاد بگیرید.
همچنین با عنوان «باید صحبت کنیم» شناخته می‌شود.
دوستان، من به شخصه دوست ندارم در محل کار تلفنم را جواب دهم.
فقط دوست ندارم.
فکر می‌کنم هر چه می‌خواهید به من بگویید می‌تواند یک پیام کوتاه
یا یک ایمیل باشد.
این زبان کار من است.
(خنده)
تنها مشکل این است
که شما از طریق ایمیل متوجه لحن پیام نمی‌شوید.
من ایمیل‌ها را همانگونه که صحبت می‌کنم، می‌خوانم،
خوب تا حد زیادی مطمئن هستم که پیشاپیش بخشی از لحن را بد تفسیر می‌کنم،
مگر اینکه شما را بشناسم.
خوب یک مثال می‌زنم.
می‌خواهم به شما یک ایمیل نشان دهم و می‌خواهم آن را بخوانید،
و سپس می‌خواهم آن را بلند بخوانم.
خیلی خوب، سریع بود، می‌بایست آن را خوانده باشید.
(خنده)
«استیسی،
ممنونم که با گروه من تماس گرفتی.
در این لحظه، ما به هیچ حمایت اضافی نیاز نداریم.
در حین کار، اگر نیازمند کمک بودیم، اطلاع می‌دهم، فعلاً نیازی نیست تماس بگیرید.
بر اساس آخرین ایمیل من (ضمیمه)،
آنچه من و شما باید انجام دهیم را آورده‌ام،
پس در آینده می‌توانیم این را نادیده بگیریم.
مثل همیشه از مشارکت شما سپاسگزارم!!»
دوستان ...
(خنده)
همین گونه خواندید؟
(خنده)
دوستان، کلمات مشخصی اینجا هستند
که اگر بشنوید یا در ایمیل ببینید،
مشکلی نیست اگر فرض کنید با انگشت میانی تایپ کرده‌اند.
(خنده)
آن موقع نمی‌دانستم. الآن می‌دانم.
(خنده)
فکر می‌کنم برخی ایمیلهای افراد را خراب کرده‌ام. الآن دارند درستشان می‌کنند.
(خنده)
با همه این گفته‌ها،
باید بدانید کی باید تلفن را جواب دهید.
باید بدانید کی باید رودررو صحبت کنید.
و این گفتگوهای رودررو آسان نیست.
مشکل هستند ولی لازم هستند.
هدف این است که موضع دیگر افراد را درک کنید.
خوب شما گفتگو را شروع می‌کنید با چیزهایی شبیه،
«خوب، ناراحت شدید وقتی که من ...»
یا چیزهایی خواهید گفت مثل،
«خوب شما موقعیت را مدیریت کردید،
و سپس من ...»
از این طریق دقیقاً متوجه می‌شوید که چه موضعی دارند.
همچنین تلاش نکنید افراد را مثل خود بکنید.
هر یک از ما روش تربیتی خودش را دارد. هر یک از ما تجربیات خودش را دارد.
و هر یک از ما سبک ارتباطی خودش را دارد.
هنگامی که نسل‌های جدید وارد محیط کار می‌شوند،
ما هم داریم خود را با آن وفق می‌دهیم.
الآن جلسات ایمیل‌ها هستند.
ایمیل‌ها متن هستند.
الآن کارهای غیرمتمرکز اسکایپ هستند.
پس در حینی که داریم به آن عادت می‌کنیم
باید حداقل تلاش کنیم
که درک کنیم چه نوع سبکی از ارتباط دارد استفاده می‌شود.
هدف این گام
فهم واقعی زبان کار
و پذیرش این واقعیت است که با روش شما ممکن است متفاوت باشد.
گام ۵: بفهمید و حمایت کنید،
همچنین معروف است به «نیاز به پیاده‌روی داریم.»
این آخرین سناریوی من در مورد یکی از دوستان معلمم است.
قرار است با یکی از والدین ملاقات کنید،
قبل از این با یکی از همکاران در این مورد بحث می‌کنید،
و همکارتان می‌گوید، خیلی خوب من پشتت هستم.
من قصد دارم با توصیه‌های شما موافقت کنم.»
خوب شما این گفته‌ها را کنار می‌گذارید چون قبلاً خلاف آن را دیده‌اید،
اما گام «باید صحبت کنیم» را داشته‌اید،
تا آنجا برسید که به خود بگویید «الآن هماهنگیم، من به آنها اعتماد دارم.»
جلسه شروع می‌شود،
ولی دانش‌آموز با نظر شما مخالف است،
و همکار شما مرتباً جلوی شما با ولی دانش‌آموز موافقت می‌کند،
و شما مورد تمسخر قرار می‌گیرید.
باز هم جلوی مردم نمی‌توانیم دعوا راه اندازیم، درست؟
پس باید در خودتان نگه دارید.
و سپس بعد از جلسه،
همان همکار شما با گستاخی تمام،
می‌آید و می‌گوید «چه جلسه احمقانه‌ای، درست؟»
(خنده)
بله.
الان دارند شما را امتحان می‌کنند. این یک تست است. (خنده)
بهترین زمان برای خود را تخلیه کردن است، درست؟
این یک توهین تکراری بود.
(خنده)
شما بیرون می‌روید و آن‌ها پشت سرتان می‌آیند.
ما سعی داریم از درام محل کار جلوگیری کنیم نه اینکه زد و خورد راه اندازیم،
پس باید بیرون برویم.
با پیدا کردن اولین راه خروج، اولین گفتگو را رهبری کرده‌اید.
شما این کار را برای آنها نمی‌کنید.
برای خودتان این کار را می‌کنید.
باید از انرژی خود محافظت کنید.
سعی نکنید بفهمید چرا این کار را می‌کنند،
و مباحثه خودت را عوض کن نباید ادامه یابد.
چیزی است که اتفاق افتاده و کاری است که انجام شده،
و اگر فرصت یابند احتمالاً تکرار می‌کنند.
اما شما الآن دیگر می‌دانید.
الآن شناخت دارید.
و می‌توانید طبق دانسته‌ها رفتار کنید.
ما معمولاً سعی می‌کنیم انتظارات را ردیف کنیم -- انتظارات‌مان --
از دیگر افراد،
و هنگامی که به انتظارات ما پاسخ نمی‌دهند سرخورده می‌شویم.
باید یاد بگیریم که افراد را همانگونه که هستند بپذیریم
و خودمان را وفق دهیم تا بتوانیم این شرایط را مدیریت کنیم.
هدف در این گام
تشخیص دادن زمانی است که باید بطور حرفه‌ای از کسی دور شوید.
دوستان، می‌دانم که این گام شبیه «تحمل و تواضع کردن است.»
و مردم همیشه می‌گویند. «فقط تحمل و تواضع کن.»
و آن را بعنوان روش حکیمانه‌ای از پرهیزکاری توصیف می‌کنند
که با رنگین‌کمان و اسب تک‌شاخ تزئین شده است.
اینگونه نیست.
بلکه شرمساری است.
تحقیر است.
عقد‌ه‌ای از خشم است که در وجود شما باقی می‌ماند.
و هنگامی که این مسیر شگفت‌انگیز تواضع را طی می‌کنید،
بیلبوردهایی می‌بینید از چیزهایی که باید می‌گفتید
و کارهایی که باید می‌کردید.
به آنجا می‌روید و مسیر آسانی به نظرتان می‌رسد،
همه چیز خوب است، نگران هیچ چیز نباشید.
باید اعتراف کنم،
هر چه بیشتر این مسیر را طی می‌کنید، ادامه دادن کمی آسان‌تر می‌شود.
وضعیت‌های ناچیز آنقدر مرا آزار نمی‌دهد.
من گوهرهایی کوچک در اینجا و آنجا آموخته‌ام.
و وقتی این مسیر را ادامه می‌دهم،
فرصت‌های بیشتری می‌یابم که در انتظارم هستند.
انسان‌های همفکری می‌بینم که دوست دارند با من در تماس باشند،
پروژه‌هایی هستند که افراد دوست دارند به من واگذار کنند،
رهبران تماس می‌گیرند
چون از طریق دیگران در مورد من شنیده‌اند.
و بهترین قسمت؟
حتی نیازی نیست به این مسیر آسان نگاه کنید
زیرا دیگر مسیری در کار نیست.
دوستان، قرار نیست روش انسان‌های بالغ را در محیط کار عوض کنیم.
قرار نیست.
و به همین دلیل، همواره درام محل کار وجود خواهد داشت.
ولی اگر به این گام‌ها چنگ بزنیم
و در کارمان از آن بهره ببریم،
می‌توانیم یاد بگیریم که مانع این درام شویم.
دوستان، ممنونم که سنگ صبور من بودید.
(خنده)
و بسیار ممنونم برای وقتی که گذاشتید.
(تشویق)
J'ai un cercle d'amis très proches.
On est tous dans des villes différentes et dans des domaines différents,
de la presse locale à la gestion de la ville
en passant par le droit, les services financiers...
Et malgré ces différences,
nous semblons partager les mêmes histoires de tensions au travail.
Je définis ces tensions
comme une gêne qui ajoute un stress supplémentaire au travail.
C'est quand les gens vous tapent sur les nerfs,
pas le travail lui-même.
En écoutant ces histoires,
je vois qu'il doit y avoir
une meilleure façon de collaborer avec nos collègues
sans autant de tensions.
J'ai donc créé une démarche qui a fonctionné pour moi,
et je suis heureuse de la partager avec vous aujourd'hui.
Étape 1 : rembobinage et réflexion,
également appelée : « Qu'est-ce que j'ai fait ? »
Je veux que vous rejouiez dans votre tête votre dernière situation tendue au travail
comme un film.
Ignorez toute émotion et concentrez-vous sur vous.
Mais prenons cette situation en exemple :
vous êtes sur un projet à plusieurs,
vous avez tous vos propres missions
et vous vous répartissez le travail.
Soudain, quelqu'un devient injoignable :
il ne répond pas aux appels, il devient un fantôme.
Vous ou quelqu'un d'autre devez maintenant prendre le relais.
Alors, pendant un bref, court, très court manque de discernement,
vous vous plaignez à votre collègue de travail.
Puis, tout d'un coup, votre fantôme revient
et il sait étonnamment tout ce que vous venez de dire.
(Rires)
Qu'est-ce que j'ai fait dans cette situation ?
Je me suis confiée à quelqu'un qui n'était pas mon confident.
Pourquoi faire cela ?
Parfois, nous créons un lien tacite avec les gens
qui n'existe que dans notre tête.
Il ne m'avait pas promis sa discrétion.
J'ai juste supposé que c'était le cas.
Je ne vais pas me perdre en conjectures
pour comprendre pourquoi il a fait ça.
Ça n'a pas d'importance, c'est fait.
Mais le but de cette étape est l'introspection.
Nous devons nous concentrer sur ce que nous avons fait
pour l'éviter à l'avenir.
Étape 2 : revenir à la réalité,
également connue sous le nom de « Il faut que ça s'arrête ».
(Rires)
Avez-vous déjà pensé aux problèmes avant de vous mettre au travail ?
Oh... personne ?
(Rires)
Eh bien, j'avoue.
Je pense à toutes ces situations dans ma tête,
et puis je m'énerve rien qu'à y penser.
Alors je me dis : « Non, tu ne fais que te préparer.
(Rires)
Tu t'assures de pouvoir gérer
tout ce qu'on pourra te jeter à la figure. »
Mais ce n'est pas le cas.
Ce que je fais en réalité, c'est me blinder
et créer dans ma tête une anxiété
qui n'existe pas.
Alors il faut aussi faire attention
à ne pas écouter les scénarios inventés par les autres.
Voici ce que je veux dire.
Vous prenez une pause
et vous parlez avec des collègues.
Puis, tout d'un coup, un autre collègue arrive.
Il semble perdu dans ses pensées --
pas très joyeux, mais pas impoli non plus.
Il entre, il sort.
Puis les collègues commencent à parler
de ce qui « ne va pas » chez cette personne.
Ils disent des choses comme :
« Oh, il est juste en colère de ne pas avoir eu le poste. »
Ou bien : « Non, non, non...
À cette période-ci, il est toujours en colère. »
Et vous vous dites : « Ouais, ça doit être ça. »
Vous prenez ça comme des faits.
Pendant ce temps, ce collègue est peut-être en pleine réflexion
sur un sujet qui vous est inconnu.
Si ça se trouve, il a ouvert un paquet de M&Ms,
il en a eu quatre jaunes à la suite et il essaye de comprendre pourquoi.
(Rires) (Applaudissements)
Mais vous écoutez quand même.
Et vous écoutez leurs élucubrations,
qui peuvent influer
sur votre manière d'interagir avec cette personne dans la journée.
Qu'il s'agisse d'inventer des histoires dans votre tête
ou d'écouter celles inventées par d'autres personnes,
vous devez arrêter.
L'objectif de cette étape
est d'arrêter de stresser pour des choses qui ne se sont pas produites.
Très bien. Étape 3 :
en parler et se libérer.
C'est bien d'avoir quelqu'un à qui parler.
C'est votre coach, votre pom pom girl,
votre thérapeute,
quiconque dont vous ayez besoin.
Ce n'est pas cette personne de l'étape 1 qui passait par là.
Vous avez une relation bien établie avec votre confident.
Voici un autre scénario.
Vous vous apprêtez à dire à un client
quelque chose qu'il ne veut tout simplement pas entendre.
Et, alors que vous êtes au milieu de la discussion,
un autre collègue arrive,
vous interrompt
et dit exactement la même chose que vous.
Pas de scène devant un client,
donc vous devez rester assis et écouter leur conversation.
Et vous bouillez intérieurement.
Que faire ?
Allez voir votre confident.
On en parle. On s'énerve.
C'est le moment pour ça. On s'énerve.
On se met en colère.
Jurez, criez,
faites tout ce qu'il faut pour tout faire sortir.
Maintenant, voici la partie difficile :
vous devez alors changer ce ton en positivité.
Je crois vraiment à l'énergie positive et négative,
et c'est une façon de contrôler nos humeurs tout au long de la journée.
Vous devez penser des trucs comme : « OK, qu'est-ce qu'on fait maintenant ?
Que puis-je faire différemment ? »
Et si vous êtes le confident,
il est de votre responsabilité de guider votre ami vers la positivité.
Maintenant, l'autre difficulté :
vous devez ensuite appliquer ces apprentissages à la situation.
Vous ne devez pas trimbaler ce ressentiment.
Si vous le faites,
cette situation ponctuelle devient alors un modèle.
Il est plus difficile d'ignorer un modèle de comportement qu'une situation unique.
L'objectif de cette étape est de transformer
cette séance de plaintes en conversation productive.
Étape 4 :
apprendre une nouvelle langue,
également connue sous le nom de : « J'ai un truc à te dire ».
Personnellement, je n'aime pas téléphoner au travail.
C'est comme ça.
Tout ce qu'on a besoin de me dire peut être un message instantané
ou un e-mail.
C'est ma langue de travail.
(Rires)
Le seul problème,
c'est qu'on n'entend pas le ton de la voix dans un e-mail.
Je lis les e-mails de la même façon que je parle,
donc je suis presque sûre que j'ai déjà mal interprété certains tons,
à moins que je ne vous connaisse.
Voici donc un exemple.
Je vais vous montrer un e-mail, je veux que vous le lisiez,
et ensuite je vais le lire à voix haute.
[Texte d'un email qu'elle lira ensuite,
trop long pour avoir le temps d'être lu par le public.]
D'accord, ça suffit, vous avez eu le temps.
(Rires)
« Stacy,
merci de nous avoir contactés.
Pour l'instant, on n'a pas besoin d'aide.
Si besoin, on vous contactera. Ne nous écrivez pas.
Dans mon dernier e-mail (ci-dessous),
j'ai noté ce que je fais, ce que vous faites,
donc on évitera de se le redire à l'avenir.
Comme toujours, merci pour votre partenariat. »
Bon...
(Rires)
C'est comme ça que vous l'avez lu ?
(Rires)
Certains des mots,
si vous les entendez ou les lisez dans un e-mail,
on peut supposer qu'ils ont été tapés avec le majeur.
(Rires)
Je ne le savais pas à l'époque. Je le sais maintenant.
(Rires)
Je pense que certains se reconnaîtront ; ils corrigeront leurs e-mails.
(Rires)
Cela dit,
vous devez savoir quand il faut se téléphoner.
Vous devez savoir quand il faut se voir face à face.
Et ces conversations ne sont pas faciles.
Elles sont difficiles, mais elles sont nécessaires.
L'objectif est d'essayer de comprendre le point de vue de l'autre personne.
Vous allez donc commencer la conversation comme ça :
« OK, tu t'es énervé quand j'ai... »
ou :
« OK, tu avais géré la situation,
et alors, j'ai... »
Vous pouvez voir ainsi le vrai point de départ.
N'essayez pas non plus de rendre les gens comme vous.
Nous avons tous notre propre éducation.
Nous avons tous nos expériences.
Et nous avons tous nos propres styles de communication.
Les nouvelles générations entrent sur le marché du travail,
nous nous y adaptons.
Les réunions sont désormais des e-mails.
Les e-mails sont maintenant des SMS.
Les rencontres à l'extérieur se font désormais via Skype.
Donc, en nous adaptant à cela,
nous devons au moins essayer de comprendre
quel style de communication ils utilisent.
Le but de cette étape
est de comprendre réellement leur langage de travail
et d'accepter le fait qu'il peut être différent du nôtre.
Étape 5 : reconnaître et protéger,
également appelée « Allons faire un tour ».
Voici donc le dernier scénario emprunté à un de mes amis prof.
Vous êtes sur le point de rencontrer un parent
et avant cela, vous en discutez avec un collègue de travail
qui vous dit : « Tout va bien, je suis avec toi,
je soutiendrai tes recommandations. »
Vous le regardez de biais, parce qu'il vous a déjà planté,
mais vous avez déjà suivi l'étape 4,
donc vous pensez : « On s'est synchronisé, je peux lui faire confiance. »
Vous commencez la réunion,
le parent vous contredit
et comme redouté, le collègue est d'accord avec le parent en face de vous,
ce qui vous fait paraître ridicule.
Mais on ne peut pas faire une scène devant le parent,
donc il faut se retenir.
Et après la réunion,
ce même collègue a l'audace
de s'approcher de vous pour dire : « Réunion de fou, pas vrai ? »
(Rires)
Oui.
C'est un test. (Rit)
C'est le moment idéal pour exploser, non ?
C'est un récidiviste.
(Rires)
On s'était sauvé mais il nous a rattrapé.
Mais on essaye d'éviter les tensions au travail, pas de tout faire exploser,
donc nous devons sortir de là.
Orientez la conversation en prenant la première porte de sortie.
Vous ne le faites pas pour lui,
vous le faites pour vous.
Vous devez protéger votre énergie.
N'essayez pas de comprendre pourquoi il fait ça
et ne tendez pas l'autre joue.
Ce qui est fait est fait
et si on lui en donnait l'occasion, il le referait à coup sûr.
Mais vous le savez maintenant.
Vous l'avez constaté désormais.
Ainsi, vous pouvez agir en conséquence.
Nous essayons généralement d'établir des attentes -- nos attentes --
dépendant d'autres personnes
et nous sommes ensuite déçus lorsqu'elles ne les réalisent pas.
Nous devons apprendre à accepter les gens comme ils sont
et à nous adapter pour gérer ces situations.
L'objectif de cette étape est d'estimer
quand il est temps de s'éloigner professionnellement de quelqu'un.
Je me rends compte que ces étapes peuvent sembler dire « Soyez diplomate ».
Et les gens le disent toujours : « Soyez simplement diplomate. »
Ils décrivent ça comme l'élégant chemin de la vertu
rempli d'arcs-en-ciel et de licornes.
Ce n'est pas ça.
C'est embarrassant.
C'est humiliant.
Cela vous laisse un nœud de ressentiment au creux de l'estomac.
Et quand vous vous engagez sur le chemin de la diplomatie,
vous repensez aux phrases que vous auriez dû dire
et les choses que vous auriez dû faire.
Et vous regardez vos collègues,
et ils sont détendus, rien ne les inquiète.
Mais je dois admettre
que plus j'emprunte le chemin de la diplomatie, plus c'est facile.
Les broutilles ne me dérangent plus autant.
Je trouve des petites pépites ici et là.
Et plus je continue sur cette voie,
plus il semble y avoir d'autres opportunités qui m'attendent.
J'y trouve des gens avec les mêmes idées
qui veulent se rapprocher de moi,
des projets auxquels les gens veulent que je participe,
des leaders qui m'appellent
parce qu'ils ont entendu parler de moi.
Et le meilleur dans tout ça ?
Il n'est même plus nécessaire
d'envisager la voie de la facilité.
Nous n'allons pas changer la façon dont les adultes agissent au travail.
Nous n'y arriverons pas.
Et c'est pourquoi il y aura toujours des tensions sur le lieu de travail.
Mais si nous suivons ces étapes
et si nous faisons le travail qui va avec,
nous pouvons apprendre à les éviter.
Les amis, merci d'avoir été mes confidents.
(Rires)
Et merci beaucoup pour votre temps.
(Applaudissements)
मेरे दोस्तो के साथ दोस्ती का गहरा ताना बाना है।
हम सभी अलग-अलग शहरों में रहते हैं सभी विभिन्न क्षेत्रों में कार्यरत हैं,
स्थानीय समाचार से लेकर शहर की सरकार तक
कानून, वित्तीय सेवाओं के लिए ...
और उन विभिन्न क्षेत्रों के बावजूद,
हम इसी तरह की कहानियाँ साझा करते हैं कार्यस्थल नाटक का।
अब,मैं वर्कप्लेस ड्रामा को परिभाषित करता हूं
एक झुंझलाहट जो जोड़ती है नौकरी के लिए अतिरिक्त तनाव।
तो फिर, यह जब लोगों को है खीझ दिलाना,
नौकरी ही नहीं। तो जैसा कि हम
इन कहानियों के माध्यम से जा रहे हैं,
मुझे एहसास है कि एक बेहतर तरीका होना चाहिए हमारे सहकर्मियों के साथ सह-अस्तित्व के लिए
इस नाटक के बिना।
इसलिए मैंने कुछ कदम बनाए जो मेरे लिए काम कर रहा है,
मैं उन्हें आजआप लोगों के साथ साझा करनेके लिए खुश हूं
चरण 1: उल्टा और प्रतिबिंबित करें, "मैंने क्या किया?"
के रूप में भी जाना जाता है, मै आप से जबाब चाहता हू
कया है कार्यस्थल नाटक की स्थिति
एक फिल्म की तरह आपके सिर मे है
भावना की सभी उपेक्षा करें और तुम पर ध्यान केंद्रित करो।
लेकिनअभी के लिए चलो बस इस काल्पनिकता केबारेमें सोचें
आप एक समूह परियोजना पर हैं,
आप में से प्रत्येक का अपना है व्यक्तिगत कार्य
और फिर आप सभी काम को विभाजित करते हैं।
लेकिन फिर कोई अनुत्तरदायी हो जाता है -
कॉल का जवाब नहीं, वे भूत जाते हैं।
फिर आपको या किसी और को अब करना होगा उस अतिरिक्त सुस्त उठाएँ।
तो एक सक्षिप्त मेछोटे फैसले मेबहुत छोटीचूक
तुम पास के सहकर्मी को हवा देते हो।
फिर अचानक, आपका भूत वापस आता है,
वे जानते हैं जो तुमने अभी कहा।
(हँसी)
अब, मैंने इस स्थिति में क्या किया?
मैंने कि सी को प्रणाम किया
जो मेरा मानना नहीं था। मैं ऐसा क्यों करूंगा?
कभी-कभी हम बनाते हैं लोगों के साथ यह नायाब बंधन
यह केवल हमारे सिर में मौजूद है।
उन्होंने मुझे अपने विवेक परध्यान नहीं दिया
मैंने बस यह मान लिया था कि यह वहाँ था।
इसलिए हम नहींजा रहेहै नीचे एक खरगोश छेद,
यहजानेकीकोशिश उन्होनेऐसाक्योकिया?
इससे कोई फर्क नहीं पड़ता। उन्होंने ये कर दिया।
लेकिन इस कदम में लक्ष्य आत्म-प्रतिबिंब है।
हमे इसपर ध्यान देनी की जरूरत है कि हम क्या करते हेे
इसलिए हम भविष्य में इससे बच सकते हैं।
चरण 2: वास्तविक ता पर वापस आते हैं,
इसे रोक ने की जरूरत है
(हँसी)
आपभी समस्याओंके बारे मे सोचे काम करने से पहले?
ओह - यह सिर्फ मैं हूँ?
(हँसी)
खैर, मैं इसका दोषी हूं।
मैं इन सब के बारे में सोचता हूं मेरे सिर में स्थितियाँ,
और फिर मैं इसके बारे में सोचकर पागल हो जाता हूं।
इसलिए मै खुद को बता रहा हू, "नही, आप बस तैयार है, स्टेसी।"
(हँसी)
“आप बस संभाल सकते हैं जो कुछ भी
वे आप पर फेकने वाले है। "
लेकिन तुम ... नहीं हो।
तुम वास्तव में क्या कर रहे हो? अपने आप को स्थापित कर रहा है
और आपके दिमाग में यह चिंता पैदा कर रही है
वह मौजूद नहीं है।
फिर हमें भी सावधान रहना होगा
दूसरे लोगो की बात सुनना मेकअप परिदृश्य।
यहाँ मेरा मतलब है।
मान लीजिए कि आप ब्रेक रूम में हैं,
और आप कुछ सहकर्मियों से बात कर रहे हैं।
फिर, अचानक, एक और सहकर्मी आता है।
अब, वे बस होने लगते हैं गहरे विचार में -
अत्यधिक खुश नहीं है, लेकिन वे अशिष्ट नही है।
वे अंदर आते हैं, वे बाहर निकलते हैं।
फिर यहाँ पर सहकर्मी निदान करना शुरू करें
जो उन्हे गलत लगता है उस व्यक्ति के साथ।
वे बातें कह रहे हैं,
"ओह, वे पागल हैं उन्हेंकाम नही मिला। "
या वे कह रहे हैं, "ओह, नहीं, नहीं, नहीं -
इस मौसम के दौरान, वे हमेशा परेशान रहते हैं। "
और तुम यहां बैठे हो हां, हां, यह होना चाहिए।
आप यह सुन रहे हैं जैसे कि यह तथ्य है।
इस बीच, यह सहकर्मी गहरे विचार में हो सकता है
सचमुच कुछ के बारे में।
वे बस खोल सकते थे स्टारबर्स्ट का एक पैकेट,
चार येलो बैक-टू-बैक मिले,
और वे सिर्फ कोशिश कर रहे हैं पता लगाने के लिए कि क्या हुआ।
(हँसी) (तालियाँ)
लेकिन आप यहाँ सुन रहे हैं।
और तुम सुन रहे हो उनके बनाए परिदृश्य के लिए
अब यह प्रभाव डाल सकता है
आप बातचीत करने के लिए कैसे चुनते हैं दिन भर उस व्यक्ति के साथ।
चाहे हम पैदा कर रहे हों हमारे सिर में नकली कहानियाँ
या अन्य लोगों को सुन रहा है बनावटी कहानियां,
इसे रोकने की जरूरत है।
इस चरण में लक्ष्य:
चीजों पर जोर देना बंद करें ऐसा नहीं हुआ है।
ठीक है। चरण 3:
वेंट और रिलीज।
वेंट मित्र का होना अच्छा है।
यह आपका कोच है, आपका चीयरलीडर है,
आपका चिकित्सक,
आपको जो भी चाहिए पल में होना।
यह चरण 1 में उस व्यक्ति की तरह नहीं है यह सिर्फ इयरशॉट में हुआ।
आपका एक स्थापित संबंध है अपने वेंट दोस्त के साथ।
अब, यहां एक और परिदृश्य है।
आप बताने के लिए तैयार हो रहे हैं एक ग्राहक या एक ग्राहक
कुछ ऐसा जो वे सिर्फ सुनना नहीं चाहता।
तो, जैसा कि आप इस क्षेत्र के बीच में हैं,
ऊपर एक और सहकर्मी आता है,
और वे आपको बाधित करते हैं
और फिर सटीक कहता है वही बात तुम कह रहे थे।
आप एक दृश्य नहीं बना सकते एक ग्राहक के सामने।
तो आपको बस वापस बैठना होगा, और ऐसा करते हैं, बस सुनो।
और तुम भीतर जल रहे हो
तो हम क्या करे?
हम अपने वेंट दोस्त के पास जाते हैं।
हम इसके बारे मे बात करते है। हम पागल हो गए।
और उस के लिए समय है।पागल हो।
क्रोध करना।
श्राप, चीख,
आपको जो भी करना है वह करें इसे बाहर निकालने के लिए।
अब यहाँ मुश्किल हिस्सा है:
फिर आपको स्विच करना होगा सकारात्मकता के लिए वह स्वर।
मैं वास्तव मे सकारात्मक मे विश्वास करता हू और नकारात्मक ऊर्जा,
और इसे नियंत्रित करने का एक तरीका है दिन भर हमारा मूड।
इसपर आपको विचार करना होगा “ठीक है, मैं यहाँ से कहाँ जाऊँ?
मैं अलग तरीके से क्या कर सकता हूं? ”
और फिर, अगर तुम वेंट दोस्त हो,
यह आपकी जिम्मेदारी है अपने दोस्त को सकारात्मक में वापस लाने के लिए।
अब, अन्य कठिन हिस्सा:
आपको फिर आवेदन करना होगा उन परिस्थितियों के लिए सीखते हैं।
आप उस आक्रोश को चारों ओर नहीं ले जा सकते
यदि आप ऐसा करते हैं, तो एकतरफा स्थिति अब एक पैटर्न बन गया है।
पैटर्न व्यवहार को अनदेखा करना कठिन है एक बंद स्थिति से।
इस चरण में लक्ष्य है,
“चलो हमारे वेंट सत्र को चालू करें एक उत्पादक बातचीत में। "
चरण 4:
एक नई भाषा सीखो,
के रूप में भी जाना जाता है, "हमें बात करने की आवश्यकता है।"
दोस्तों, मुझे व्यक्तिगत रूप से पसंद नहीं है काम पर फोन ले जाना।
मैं अभी नहीं।
लगता है कि आपको मुझसे जो भी कहना है त्वरित संदेश हो सकता है
या एक ईमेल
वह मेरी कार्य भाषा है।
(हँसी)
उस के साथ एकमात्र समस्या,
आप एक ईमेल के माध्यम से टोन नहीं सुन सकते हैं।
मैं उसी तरह से ईमेल पढ़ता हूं जैसे मैं बोलता हूं,
इसलिए मुझे पूरा यकीन है कि मैंने गलत व्याख्या की है कुछ टन पहले,
जब तक मै आपको नही जानता।
तो यहाँ एक उदाहरण है।
मैं आप लोगों को एक ईमेल दिखाने जा रहा हूँ, और मैं चाहता हूं कि आप इसे पढ़ें,
और फिर मैं इसे जोर से पढ़ने जा रहा हूं।
ठीक है, यह काफी तेज था, आपको इसे पढ़ना चाहिए था।
(हँसी)
"स्टेसी,
मेरे समूह के बारे में जानने के लिए धन्यवाद।
इस समय, हमें आवश्यकता नहीं होगी कोई अतिरिक्त समर्थन।
अगर मुझे लगता है हमें मदद की ज़रूरत है, तो मैं मदत लुंगा ।
मेरे पिछले ईमेल के अनुसार (नीचे संलग्न),
मैंने रेखांकित किया है कि मैं क्या करता हूं,और आप क्या करते हैं,
इसलिए हम भविष्य में इससे बच सकते हैं।
हमेशा की तरह, धन्यवाद आपकी साझेदारी के लिए!"
दोस्तों ...
(हँसी)
कि आप इसे कैसे पढ़ते हैं?
(हँसी)
दोस्तों, वहाँ कुछ शब्द हैं
यदि आप सुनते हैं या यदि आप एक ईमेल में देखते हैं,
यह मान लेना सुरक्षित हैउन्होंने इसे अपनी मध्य उगलियों के साथ टाइप किया।
(हँसी)
मैं तब यह नहीं जानता था। अब जानता हूं।
(हँसी)
मुझे लगता है कि मैंने कुछ लोगों के ईमेल गड़बड़ कर दिए।वे उन्हें सही कर रहे हैं।
(हँसी)
कहा कि सभी के साथ,
आपको यह जानना होगा कि यह समय कब है फोन लेने के लिए।
आपको जानना होगा कि यह समय कब है आमने-सामने होना।
और ये आमने-सामने बातचीत आसान नहीं है।
वे मुश्किल हैं, लेकिन वे आवश्यक हैं।
लक्ष्य समझने की कोशिश करना है दूसरे व्यक्ति का दृष्टिकोण।
तो आप बातचीत शुरू करेंगे जैसी चीजों के साथ,
"ठीक है, तुम परेशान हो गए जब मैं ..."
या आप जैसी बातें कहेंगे,
“ठीक है, आपके पास पहले से ही था स्थिति को संभाला,
और तब मैं ..."
इस तरह, आप देख सकते हैं बिल्कुल वे कहाँ से आ रहे हैं
इसके अलावा, आप जैसे लोगों को बनाने की कोशिश न करें।
हम सभी की अपनी परवरिश होती है। हम सभी को अपने अनुभव हैं।
और हम सबका अपना अपना है संचार शैलियों।
नई पीढ़ियों के रूप में कार्यबल में प्रवेश कर रहे हैं,
हम भी इसे अपना रहे हैं।
बैठकें अब ईमेल हैं।
ईमेल अब पाठ हैं।
ऑफ-साइट अब Skype हैं।
तो जैसा कि हम उस के लिए समायोजित कर रहे हैं
हमें कम से कम समझने की कोशिश करने की जरूरत है
किस प्रकार की शैली संचार का वे उपयोग करते हैं।
उस चरण में लक्ष्य
वास्तव में समझना है उनकी काम भाषा
और तथ्य को स्वीकार करो यह तुम्हारा से अलग हो सकता है।
चरण 5: पहचानें और सुरक्षा करें,
के रूप में भी जाना जाता है, "हमें टहलने की ज़रूरत है।"
तो यहाँ मेरा आखिरी परिदृश्य है मेरे एक शिक्षक मित्र से।
आप करने वाले हैं माता-पिता के साथ एक बैठक,
और इससे पहले, आप और एक सहकर्मी, आप इस पर चर्चा करते हैं,
और सहकर्मी आपको बताता है, “यह ठीक है, मुझे तुम्हारी पीठ मिल गई है।
मैं सहमत होने जा रहा हूं आपकी सिफारिशों के साथ। "
इसलिए आप उनकी तरफ से आंखें तरेर रहे हैं क्योंकि वे तुम्हें पहले जला चुके हैं,
लेकिन आपको "हमें बात करने की ज़रूरत है"
तो आप पसंद कर रहे हैं, "अब हम सिंक में हैं, मैं उन पर भरोसा करने जा रहा हूं। ”
आप बैठक के माध्यम से,
जनक आपसे असहमत है,
और घड़ी की कल की तरह, सहकर्मी आपके सामने माता-पिता से सहमत हैं,
आप हास्यास्पद लग रही है।
फिर, हम एक दृश्य नहीं बना सकते लोगों के सामने, सही?
तो आप इसे पकड़ कर रखें।
और फिर, बैठक के बाद,
उसी सहकर्मी में सभी दुस्साहस हैं,
आपके पास आता है और कहता है, "पागल बैठक, सही है?"
(हँसी)
हाँ।
वे तुम्हे अब परीक्षण कर रहे है। यह एक परीक्षा है (हंसता)
तो वह सही समय है बस दूर जाने के लिए, है ना?
यह एक दोहरा अपराधी है।
(हँसी)
तुम चले गए, और वे इसके साथ वापस आ गए।
लेकिन हम कार्यस्थल नाटक से बचने की कोशिश कर रहे है, इसमे एक तोप का छलाग न लें
इसलिए हमें दूर चलना होगा।
आप उस बातचीत का नेतृत्व करते हैं पहले उपलब्ध निकास लेकर।
आप उनके लिए ऐसा नहीं कर रहे हैं।
आप यह कर रहे हैं।
आपको अपनी ऊर्जा की रक्षा करनी होगी।
यह जानने की कोशिश मत करो वे ऐसा क्यों करेंगे,
और नहीं आने वाली यीशु की बातचीत।
यह वही है जो उन्होंने किया, जो उन्होंने किया,
और मौका दिया, वे शायद इसे फिर से करेंगे।
लेकिन आप अब जानते हैं कि।
अब आप इसे पहचानते हैं।
इस तरह, आप उसके अनुसार कार्य कर सकते हैं।
हम आम तौर पर उम्मीदों को स्थापित करने की कोशिश करतेहै -हमारी उम्मीदें -
अन्य लोगों पर,
और फिर निराश हो जाते हैं जब वे के माध्यम से पालन नहीं करते।
हमें सीखना होगा लोगों को स्वीकार करने के लिए कि वे कहाँ हैं
और खुद को समायोजित करें उन स्थितियों को संभालने के लिए।
इस चरण में लक्ष्य
समय होने पर पहचान करना है पेशेवर रूप से किसी से दूर चलना।
दोस्तो,मुझे पता है कि ये कदम बद हो सकते है के रूप में कह रही है, "उच्च सड़क ले लो।"
और लोग हमेशा कहते हैं। "बस ऊँची सड़क पर ले चलो।"
और वे इसे कुछ के रूप में वर्णित करते हैं धार्मिकता का सुरुचिपूर्ण मार्ग
इंद्रधनुष और गेंडा से भरा हुआ।
ऐसा नहीं है।
संकोचशील।
यह अपमानजनक है।
यह आक्रोश की इस गाँठ को छोड़ देता है अपने पेट के गड्ढे में।
और जैसे-जैसे आप नीचे यात्रा कर रहे हैं यह अद्भुत उच्च मार्ग,
आप चीजों के बिलबोर्ड देखते हैं आपको कहा जाना चाहिए
और चीजें जो आपको करनी चाहिए।
तुम वहाँ चले जाओ और आप आसान सड़क को देखते हैं,
और वे चिलिन हैं ': किसी बात की चिंता नहीं।
लेकिन मुझे मानना पड़ेगा,
जितना मैं इस सड़क से नीचे जाऊंगा, यह थोड़ा आसान हो जाता है।
क्षुद्र स्थितियों, वे नहीं है मुझे जितना परेशान करो।
मैं इधर-उधर की छोटी-मोटी डली सीखता हूं।
और जैसा कि मैंने इस मार्ग को जारी रखा है,
अधिक होने लगता है मेरे लिए इंतज़ार कर रहे अवसर।
मेरे जैसे दिमाग वाले लोग हैं जो मेरे साथ जुड़ना चाहते हैं,
ऐसी परियोजनाएँ जो लोग मुझे चाहते हैं,
नेताओं का पहुंचना
क्योंकि उन्होंने मेरे बारे में सुना किसी और के माध्यम से।
और सबसे अच्छा हिस्सा?
यहां तक कि आसान सड़क को देखने की जरूरत है
अब नहीं है।
दोस्तों, हम बदलने वाले नहीं है जिस तरह से वयस्क कार्यस्थल मे कार्य करते है।
हम नहीँ हे।
और इस कारण से, हमेशा वर्कप्लेस ड्रामा रहेगा।
लेकिन अगर हम इन चरणों से चिपके रहते हैं
और इसके साथ आने वाले काम में लगा दिया,
हम इससे बचना सीख सकते हैं।
दोस्तों, मेरे वेंट मित्र होने के लिए धन्यवाद।
(हँसी)
और आपके समय के लिए बहुत बहुत धन्यवाद।
(तालियां)
Dobro. Imam uzak, blisko povezan krug prijatelja.
Svi smo u različitim gradovima i u različitim područjima rada,
od lokalnih vijesti do gradske uprave,
do prava, financijskih poslova...
I unatoč tim različitim područjima rada,
čini se da dijelimo slične drame na poslu.
Ja dramu na poslu definiram kao
gnjavažu koja pridonosi dodatnom stresu na poslu.
Dakle, to je kada vam ljudi idu na živce,
a ne posao kao takav.
Dok prepričavamo te priče,
shvaćam da mora postojati bolji način suživota s kolegama
bez toliko drame.
Tako da sam osmislila nekoliko koraka koji su mi pomogli
i sretna sam podijeliti ih danas s vama.
1. korak: premotaj i promisli,
također poznat kao: "Što sam učinio?"
Želim da u glavi premotate zadnju scenu drame na poslu
kao film.
Ignorirajte sve emocije i usredotočite se na sebe.
No zasad, razmislimo hipotetski o ovome.
Recimo da imate grupni projekt,
svatko ima svoje individualne zadatke
te svi podijelite posao.
A zatim se netko ogluši --
ne odgovara na pozive, nestane kao duh.
Onda vi ili netko morate preuzeti dodatni posao.
I tada u kratkoj, maloj, krivoj procjeni
izjadate se kolegi do sebe.
I niotkuda, vaš se duh vraća,
i, gle čuda, zna sve što ste rekli.
(Smijeh)
Što sam napravila u takvoj situaciji?
Izjadala sam se nekome s kime nisam bliska.
Zašto bih to učinila?
Ponekad stvorimo nevidiljivu vezu s ljudima
koja postoji samo u našim glavama.
Ne duguju mi svoju diskreciju.
Samo sam pretpostavila da ona postoji.
No nećemo ići u tom smjeru,
pokušati otkriti zašto su to učinili.
Nije važno. Učinili su to.
Ali cilj je ovog koraka samopreispitivanje.
Moramo se usredotočiti na naše djelovanje
kako bismo ga izbjegli u budućnosti.
2. korak: vraćanje u stvarnost,
također poznat kao: "To mora prestati."
(Smijeh)
Razmišljate li ikada o problemima prije nego odete na posao?
Oh -- samo ja to radim?
(Smijeh)
E pa, kriva sam.
U glavi razmišljam o svim tim situacijama
i onda postanem ljuta samo razmišljajući o njima.
I tako si kažem: "Ne, samo se pripremaš, Stacy."
(Smijeh)
"Samo se pripremaš da se možeš nositi
s bilo čim što će te dočekati na poslu."
Ali ne činite to.
Zapravo stvarate sebi problem
i stvarate si nervozu u glavi
koja ne postoji.
Također, trebamo biti oprezni
sa slušanjem izmišljenih scenarija drugih ljudi.
Evo što pod time mislim.
Recimo da ste u sobi za odmor
i pričate s nekim kolegama.
Zatim niotkud ulazi drugi kolega.
Čini se zadubljen u svojim mislima --
nije baš raspoložen, ali nije bezobrazan.
Uđe i izađe iz sobe.
Onda kolege počinju davati dijagnoze
o tome što misle da nije u redu s tom osobom.
Pa kažu stvari poput:
"Ma ljut je jer nije dobio posao."
Ili kažu: "A ne, ne, ne --
uvijek je uzrujan u ovo vrijeme."
A vi samo sjedite i mislite si, pa da, sigurno je o tome riječ.
Slušate kao da su to činjenice.
Međutim, taj kolega može biti zadubljen u svoje misli
zbog doslovno bilo čega.
Mogao je otvoriti pakiranje Starbursta,
dobio je četiri žuta bombona
i samo pokušava shvatiti što se dogodilo.
(Smijeh) (Pljesak)
Ali vi to slušate.
A slušate njihove izmišljene scenarije
koji sada utječu na to
kakvu ćete interakciju imati s tom osobom tijekom dana.
Nebitno stvaramo li izmišljene priče u svojoj glavi
ili slušamo tuđe izmišljene priče,
to mora prestati.
Cilj je ovog koraka:
prestanite se živcirati oko stvari koje se nisu dogodile.
Dobro. Treći korak:
dajte si oduška i otpustite sve loše.
Treba imati frenda za jadanje.
To je vaš trener, navijač,
terapeut,
ili bilo tko drugi tko vam je potreban u tom trenutku.
To nije osoba kao iz prvog koraka koja nam se samo našla tu.
S frendom za jadanje imate čvrst odnos.
Evo još jedan scenarij.
Spremate se reći korisniku ili klijentu
nešto što jednostavno ne žele čuti.
Usred ste govora,
dolazi drugi kolega
i prekida vas
te kaže identičnu stvar koju ste vi govorili.
Ne možete napraviti scenu ispred korisnika.
Stoga samo sjedite u pozadini, "mhm" i slušate ga.
A iznutra gorite.
I što napravimo?
Izjadamo se frendu.
Pričamo o tome. Naljutimo se.
I sad je vrijeme za to. Naljutite se.
Razbjesnite se.
Psujte, vrištite,
činite štogod da biste to izbacili iz sebe.
Sad slijedi teži dio:
morate to raspoloženje pretvoriti u nešto pozitivno.
Zaista vjerujem u pozitivnu i negativnu energiju,
koja ima moć kontrolirati naše raspoloženje tijekom dana.
Morate razmišljati o stvarima na ovaj način: "Dobro, kako dalje?
Što mogu učiniti drugačije?"
Ako ste frend kojem se jadaju,
vaša je odgovornost navesti prijatelja na viđenje pozitivnog.
A drugi teški dio:
morate naučeno primijeniti situaciji.
Ne možete nositi tu ljutnju okolo.
Ako to napravite, ta jedinstvena situacija postaje obrazac ponašanja.
Obrazac ponašanja teže je ignorirati nego jedinstvenu situaciju.
Cilj je ovog koraka:
"Pretvorimo jadikovke u produktivan razgovor."
Četvrti korak:
naučite novi jezik,
također poznat kao "moramo pričati".
Ljudi, na poslu se, osobno, ne volim javljati na telefon.
Jednostavno ne volim.
Smatram da štogod mi trebate reći možete učiniti putem poruke
ili emaila.
To je moj radni jezik.
(Smijeh)
Jedini problem s time,
ne možete odrediti ton putem maila.
Čitam mailove na isti način kako pričam
te sam sigurna da sam u prošlosti pogrešno protumačila neke tonove,
osim ako vas ne poznajem.
Evo primjer.
Pokazat ću vam email i želim da ga pročitate,
a onda ću ga ja pročitati naglas.
Dobro, dovoljno je brzo, trebali ste ga pročitati.
(Smijeh)
"Stacy,
hvala za javljanje o mojoj grupi.
Trenutno nam nije potrebna dodatna podrška.
U budućnosti, ako bude potrebna podrška, pitat ću, ne trebaš se javljati.
Što se tiče zadnjeg maila (u privitku),
istaknuo sam što ja radim, a što ti,
tako da izbjegnemo ovo u budućnosti.
Kao i uvijek, zahvaljujem ti se na suradnji!!"
Ljudi...
(Smijeh)
Tako ste i vi pročitali?
(Smijeh)
Ljudi, određene riječi ovdje
koje ako čujete ili vidite u emailu,
možete sa sigurnošću pretpostaviti da su napisane srednjim prstom.
(Smijeh)
To tada nisam znala. Ali sada znam.
(Smijeh)
Mislim da sam uprskala nečije emailove. Ispravljaju ih.
(Smijeh)
Uzimajući rečeno u obzir,
morate znati kada je potrebno javiti se na telefon.
Morati znati kada je vrijeme za razgovor licem u lice.
A ti razgovori licem u lice nisu jednostavni.
Komplicirani su, ali nužni.
Cilj je razumjeti gledište druge osobe.
Tako ćete započeti razgovor frazama kao:
"U redu, uzrujao si se kad sam ja..."
Ili ćete reći:
"U redu, imao si situaciju pod kontrolom,
a onda sam ja..."
Na taj način možete razumjeti njihovu perspektivu.
I nemojte pokušavati učiniti da vas vole.
Svi smo drugačije odgajani. Svi imamo drugačija iskustva.
I svi imamo vlastiti stil komunikacije.
Kako nove generacije ulaze na tržište rada,
tako se prilagođavamo situaciji.
Sastanci su sada emailovi.
Emailovi su poruke.
Sastanci na daljinu su Skype.
Prilagođavamo se tome
i moramo barem pokušati razumjeti
kojim se stilom komunikacije služe.
Cilj je ovog koraka
uistinu razumjeti njihov radni jezik
i prihvatiti činjenicu da je možda drugačiji od vašeg.
Peti korak: prepoznajte i zaštitite,
također poznat kao: "Moramo prošetati."
Evo scenarij koji se dogodio mojoj prijateljici koja učiteljica.
Uskoro trebate imati sastanak s roditeljem,
i prije sastanka vi i kolega raspravljate o njemu,
te vam kolega kaže: "U redu je, čuvam ti leđa.
Složit ću se s tvojim preporukama."
Prijekorno ga pogledate jer ste se već opekli s njim,
ali imali ste "moramo pričati"
te si mislite: "Sada se razumijemo, vjerovat ću mu."
Održite sastanak,
roditelj se ne slaže s vama
i točno kao sat, kolega se složi s roditeljem,
a vi ispadnete budala.
Opet, ne možemo napraviti scenu pred ljudima, zar ne?
Zato morate to držati u sebi.
I onda, poslije sastanka,
isti kolega dovoljno je drzak
da vam priđe i kaže: "Kakav lud sastanak, zar ne?"
(Smijeh)
Da.
Sada vas testiraju. To je test. (Smijeh)
Sad je pravo vrijeme za eksplodirati, nije li?
Radi se o recidivistu.
(Smijeh)
Otišli ste, a oni su se vratili s tim.
No pokušavamo izbjeći dramu na radnom mjestu, a ne uskočiti u nju,
stoga moramo odšetati.
Vodite taj razgovor tako što ćete izaći na prvi izlaz.
Ne radite to zbog njih.
Radite to zbog sebe.
Morate zaštititi svoju energiju.
Ne pokušavajte shvatiti zašto bi to napravili
i nema više prosvjetljujućih razgovora.
Tako je kako je, napravili su to što jesu,
i da im se ukaže prilika, vjerojatno bi isto napravili.
Ali to sada znate.
Sada to prepoznajete.
Te tako možete reagirati u skladu s time.
Obično imamo očekivanja -- naša očekivanja --
od drugih ljudi,
i onda se razočaramo kada se ona ne ispune.
Moramo naučiti prihvatiti ljude onakvima kakvi jesu
i prilagoditi se kako postupati u takvim situacijama.
Cilj je ovog koraka
prepoznati kada je vrijeme profesionalno napustiti nekoga.
Shvaćam da koraci ispadaju kao da kažem: "Idi težim putem."
I ljudi uvijek kažu: "Samo idi težim putem."
I opisuju ga kao nekakav elegantan put pravednosti
ispunjen dugama i jednorozima.
Nije tako.
Sramotan je.
Ponižavajuć.
Ostavlja osjećaj prezira u želucu.
I putujući tim nevjerojatnim težim putem,
vidite plakate stvari koje ste trebali reći
i stvari koje ste trebali napraviti.
Odete tamo i pogledate lakši put,
a ljudi tamo uživaju, ne brinu ni o čemu.
Ali moram priznati,
što više idem težim putem, to postaje malo lakše.
Beznačajne situacije me više ne diraju toliko.
Naučila sam pokoji trik.
I kako idem dalje tim putem,
čini se da ima sve više prilika koje me čekaju.
Imam istomišljenike oko sebe koji se žele povezati sa mnom,
projekte na kojima me ljudi žele,
čelnike koji se javljaju
jer su čuli za mene od nekoga drugog.
A najbolji dio?
Potreba za lakšim putem
više ne postoji.
Ljudi, nećemo promijeniti kako se odrasli ponašaju na radnom mjestu.
Jednostavno nećemo.
I iz tog razloga, uvijek će postojati drama na poslu.
Ali ako se držimo ovih koraka
i uložimo trud koji iziskuju,
možemo naučiti izbjeći dramu.
Hvala vam što ste bili moj ispušni ventil.
(Smijeh)
I puno vam hvala na vašem vremenu.
(Pljesak)
Nos, van egy zárt baráti köröm.
Más városokban élünk, más területeken dolgozunk,
kezdve a helyi újságtól az önkormányzaton át
a jogi, pénzügyi szolgáltatásokig.
Az eltérő foglalkozások ellenére
hasonló sztorijaink vannak munkahelyi drámákról.
Értelmezésem szerint a munkahelyi dráma olyan bosszúság,
amely plusz stresszt visz a munkába.
Ilyenkor nem a munka megy az agyukra,
hanem az emberek.
Ahogy e történetekről beszélgettünk,
rájöttem, kell legyen jobb módja annak, hogy együttműködjünk munkatársainkkal
drámák nélkül.
Megalkottam pár lépést, ami nálam bevált,
és ma boldogan megosztom önökkel ezeket.
Az első: emlékezzünk és reagáljunk,
avagy: "Mit tettem én?"
Szeretném, ha fejben felidéznék az utolsó munkahelyi drámát, amiben részük volt,
mintha egy film lenne.
Hagyják figyelmen kívül az érzelmeket, csak önmagukra koncentráljanak.
Vegyünk most egy elméleti helyzetet:
tegyük fel, hogy egy projekten dolgoznak.
A csapatban mindenkinek megvan a saját feladata,
felosztják egymás közt a munkát.
Aztán egyikük nem jelentkezik,
nem válaszol a hívásokra, köddé válik.
Ekkor önöknek vagy valakinek ezt a plusz munkát is el kell végeznie.
Kissé megbicsaklik az ítélőképességük,
és kifakadnak egy közelben lévő kollégának.
Majd hirtelen előkerül a köddé vált munkatárs,
és érdekes módon pontosan tudja, mit mondtak róla.
(Nevetés)
Mit tettem én ebben a helyzetben?
Olyasvalakinek panaszkodtam, aki nem volt a bizalmasom.
Vajon miért?
Néha olyan, ki nem mondott köteléket alkotunk másokkal,
mely csak a képzeletünkben létezik.
Nincs titoktartási kötelezettségük felénk,
csak hisszük, hogy van.
Ne pazaroljuk feleslegesen az időnket,
hogy próbálunk rájönni, miért tették.
Nem számít. Megtették.
E lépés célja az önvizsgálat.
Arra kell összpontosítsunk, mi mit tettünk,
hogy a jövőben elkerülhessük.
Második lépés: térjünk vissza a valóságba,
vagyis: "Ennek véget kell vetni."
(Nevetés)
Szoktak a problémákról gondolkodni, mielőtt munkába mennek?
Ó, csak én?
(Nevetés)
Nos, én vétkes vagyok ebben.
Agyalok ezeken a helyzeteken,
és már maga a gondolkodás is feldühít.
Ezért azt mondogatom magamnak: "Ez csak felkészülés, Stacy."
(Nevetés)
"Csak tutira mész, hogy kezelni tudd,
bármi történjék is."
De ez nem igaz.
Valójában csak előre felidegesítjük magunkat,
és olyasmin aggódunk,
ami nem is létezik.
Óvatosnak kell lennünk akkor is,
amikor mások kitalációit hallgatjuk.
Hogy ezt hogy értem?
Mondjuk, hogy a pihenőben vannak,
pár munkatárssal beszélgetnek.
Hirtelen bejön egy másik kolléga.
Úgy tűnik, a gondolataiba merül,
nem éppen derűs, de nem is goromba.
Bejön, majd kimegy.
A kollégák elkezdik taglalni,
szerintük mi a baj az illetővel.
Ilyeneket mondanak:
"Azért dühös, mert nem kapta meg a melót."
Vagy azt: "Ó, nem, nem,
mindig ideges ebben az időszakban."
Önök meg csak ülnek, mert ez biztos így is van.
Úgy hallgatják, mintha tény lenne.
Közben az illetőnek szó szerint
bármi járhat a fejében.
Lehet, hogy most nyitott ki egy Starburstöt,
négy sárgát vett ki egymás után,
és most azon töpreng, ez hogyan lehetséges.
(Nevetés) (Taps)
Önök viszont csak hallgatnak.
Hallgatják a kollégák kitalált verzióját,
amely most már kihathat arra,
hogyan viszonyulnak majd napközben az illetőhöz.
Akár fejben kreálunk hamis sztorikat,
akár mások kitalációit hallgatjuk,
véget kell vessünk ennek.
E lépés célja:
ne stresszeljünk olyan dolgokon, amelyek meg sem történtek.
A harmadik lépés:
engedjük ki a gőzt, és lazítsunk.
Lelki támaszra szükségünk van.
Lehet ő a trénerünk, a szurkolókórus-vezetőnk,
a terapeutánk,
bárki, akire akkor épp szükségünk van.
És ez a személy nem azonos az első lépés kapcsán említett valakivel.
A lelki támaszunkkal szoros kapcsolatban kell álljunk.
Íme, egy másik helyzet.
Arra készülnek, hogy egy kliensnek olyasmit mondjanak,
amit az illető egyszerűen nem akar hallani.
Miközben beszélnek,
feltűnik egy munkatársuk,
félbeszakítja önöket,
majd előadja ugyanazt, amit önök akartak.
A partner előtt nem csinálhatnak jelenetet,
így csak hátradőlnek, "aha", és hallgatják a másikat.
Közben fortyognak a dühtől.
Mit teszünk?
Elmegyünk a lelki támaszunkhoz.
Beszélünk az esetről. Dühöngünk egy sort.
Ennek most van itt az ideje. Dühöngjenek!
Adják ki a mérgüket!
Átkozódjanak, sikítsanak,
tegyék, amit tenniük kell, hogy kiadják a dühüket.
És most jön a neheze:
utána viszont hangolódjanak rá a pozitív dolgokra.
Én őszintén hiszek a pozitív és negatív energiában,
és ezek naphosszat uralják a hangulatunkat.
Olyasmikre gondoljanak, mint például: "Oké, innen hogyan tovább?
Mit csinálhatok másképp?"
Ha pedig önök a lelki támaszok,
a maguk felelőssége, hogy barátjukat pozitív lelki állapotra hangolják.
A másik, ami nehéz:
a tanultakat az adott helyzethez igazítani.
Nem szabad magukban dédelgetniük a haragot.
Ha ezt teszik, az egyszeri eset szokássá válik.
Egy magatartásmintán nehezebb változtatni, mint egy egyszeri eseten.
E lépés célja:
"A harag levezetése helyett folytassunk termékeny beszélgetést."
Negyedik lépés:
sajátítsunk el egy új nyelvet,
vagyis: "Beszélnünk kell."
Nos, én személy szerint a munkahelyemen nem szeretek telefonon beszélni.
Egyszerűen nem szeretek.
Úgy érzem, ha valakinek mondanivalója van számomra, megírhatja csevegőüzenetben
vagy e-mailben.
Én ezt a nyelvet használom munkában.
(Nevetés)
Az egyetlen gond ezzel,
hogy a hanghordozás nem jön át e-mailben.
Úgy olvasom az e-maileket, ahogy beszélek,
vagyis tuti, hogy pár hangsúlyt félreértelmeztem már,
kivéve, ha ismerem a küldőt.
Íme egy példa.
Mutatok önöknek egy e-mailt, szeretném, ha elolvasnák,
majd hangosan is felolvasom.
Rendben, elég rövid, már biztosan elolvasták.
(Nevetés)
"Stacy!
Köszönöm, hogy megkeresett a csoport munkájával kapcsolatban.
Jelenleg nincs szükségünk további támogatásra.
A jövőben, ha segítségre van szükségünk, megkeresem, így önnek nincs teendője.
Az utolsó e-mailem szerint (lásd csatolva),
kifejtettem, mi az én feladatom, mi az öné,
így a jövőben ez elkerülhető.
Mint mindig, köszönöm az együttműködését!"
Emberek,
(Nevetés)
maguk is így olvasták?
(Nevetés)
Van benne pár szó,
amelyet ha hallanak vagy egy e-mailben látnak,
nyugodtan feltételezhetik, hogy középső ujjal gépelték őket.
(Nevetés)
Régebben nem tudtam, most már tudom.
(Nevetés)
Szerintem pár ember e-mailjét eltoltam. Most javítják őket.
(Nevetés)
Ezzel csak azt akartam mondani,
tudniuk kell, mikor érdemes felvenniük a telefont.
Tudniuk kell, mikor szükséges egy szemtől szembeni beszélgetés.
E szemtől szembeni beszélgetések nem könnyűek.
Nehezek, de szükségesek.
A cél, hogy megpróbáljuk megérteni a másik fél nézőpontját.
Olyasmikkel kezdik a beszélgetést, mint:
"Értem, hogy feldühítette, amikor azt mondtam..."
Vagy olyanokat mondanak, hogy:
"Már rajta volt az ügyön,
amikor én..."
Ezáltal megérthetik az ő nézőpontjukat is.
Ne az legyen a cél, hogy az emberek megkedveljék önöket.
Mindannyiunkat másképp neveltek. Mind más tapasztalatokkal bírunk.
Mindannyiunknak más a kommunikációs stílusa.
Ahogy újabb generációk állnak munkába,
alkalmazkodunk.
A megbeszélések helyett e-mailezünk.
E-mailek helyett üzeneteket küldünk.
A munkahelyen kívüli összejövetelek ma Skype-hívások.
Alkalmazkodunk mindezekhez,
meg kell próbálnunk legalább megérteni,
milyen kommunikációs stílust használnak mások.
E lépés célja
megérteni mások munkanyelvezetét,
és elfogadni a tényt, hogy eltérhet az önökétől.
Az ötödik lépés: mérjük fel a helyzetet, és kíméljük magunkat,
vagyis: "Sétáljunk egyet."
Íme egy tanár barátom esete.
Egy szülővel kell találkozniuk,
és előtte átbeszélik az ügyet egy kollégával,
aki azt mondja önöknek: "Minden okés, fedezlek majd.
Támogatni fogom a javaslataidat."
Szemmel tartják azért, mert máskor már lejáratta önöket,
de mivel már megbeszélték a dolgot,
arra gondolnak: "Most minden rendben lesz, megbízhatok benne."
Zajlik a megbeszélés,
a szülő ellentmond,
és mintegy óramű pontossággal a kolléga a szülővel ért egyet,
amivel hülyét csinál önökből.
Egy újabb helyzet, ahol nem rendezhetnek jelentet, ugye?
El kell fojtaniuk a dühüket.
A megbeszélést követően
a kollégájuknak van bőr a képén odamenni önökhöz, és azt mondani:
"Őrült egy megbeszélés, nem?"
(Nevetés)
Igen.
Tesztelik önöket. Ez egy teszt. (Nevet)
Kiváló alkalom, hogy felrobbanjanak, nem?
Ez egy visszaeső.
(Nevetés)
Önök túlléptek rajta, de a kolléga újra bepróbálkozik.
Mi viszont megpróbáljuk elkerülni a drámát, nem fejest ugrani bele,
így tovább kell lépnünk.
Azzal irányítják a beszélgetést, ha az első lehetőségnél kilépnek belőle.
Nem miattuk tesznek így.
Önmagukért.
Meg kell védeniük az energiájukat.
Ne próbálják kitalálni, miért teszik ezt,
és nincs több komoly elbeszélgetés.
Ez van, tették, amit tettek,
és ha lehetőségük lenne rá, valószínűleg újból megteszik.
Most már önök is tudják.
Most már felismerik.
Ily módon eszerint járhatnak el.
Általában elvárásokkal – a saját elvárásainkkal –
közelítünk másokhoz,
és csalódunk, ha ezek nem válnak be.
Meg kell tanulnunk elfogadni az embereket úgy, ahogy vannak,
és alkalmazkodnunk kell, hogy kezelni tudjuk ezeket a helyzeteket.
E lépés célja
felismerni, mikor kell profi módjára odébbállnunk.
Tudom, e lépések látszólag azt sugallják: "Engedjük el."
Sokszor el is hangzik: "Engedd el."
Úgy írják le ezt az utat, mintha a becsületesség elegáns ösvénye lenne
tele szivárványokkal és unikornisokkal.
Nem, nem az.
Kínos.
Megalázó.
A harag görcse rántja össze a gyomrukat.
És miközben a felülemelkedésnek e "csodás" útján járnak,
óriásplakátokon ott lesz, mit kellett volna mondaniuk,
mit kellett volna csinálniuk.
Ezzel szemben a könnyebb utat járók
lazák, és nem izgatja őket semmi.
Ám be kell valljam,
minél többet járok a felülemelkedés útján, annál könnyebb lesz.
A piti helyzetek kevésbé izgatnak.
Itt is, ott is felcsipegetek némi bölcsességet.
És ahogy tovább járok ezen az úton,
egyre több lehetőség bukkan fel.
Hozzám hasonló beállítottságú emberek akarnak kapcsolatba lépni velem,
projektekbe hívnak meg,
vezetők keresnek fel,
mert hallottak rólam valaki mástól.
És hogy mi a legjobb az egészben?
Már a szükségét sem érzem,
hogy könnyebb utat keressek.
Nem fogjuk tudni megváltoztatni felnőtt emberek munkahelyi viselkedését.
Nem, nem fogjuk.
Mindig lesznek munkahelyi drámák.
Ám ha követjük e lépéseket,
és belefektetjük a szükséges energiát,
megtanulhatjuk elkerülni a drámákat.
Köszönöm, hogy lelki támaszaim voltak.
(Nevetés)
Köszönöm az idejüket is.
(Taps)
제게는 아주 가깝게 지내는 친구들이 있습니다.
저희는 모두 다른 도시에 살고 다른 분야에서 일합니다.
지역 방송국부터 주 정부 기관
법조계 그리고 금융계까지
이렇게 분야가 다름에도 불구하고
저희는 모두 비슷한 직장 내 드라마의 경험을 공유하는 듯 보입니다.
저는 직장 내 드라마를
업무에 스트레스를 가중하는 짜증 나는 일로 규정하겠습니다.
그러니까 업무 그 자체가 아니라
사람들이 당신의 신경을 긁는 순간을 말합니다.
친구들과 이런 이야기를 나누면서
저는 이러한 짜증나는 일 없이도 동료들과 공존할 수 있는
더 나은 방법이 있음을 깨달았습니다.
그래서 몇 개의 해결 단계를 만들었고 효과를 봤습니다.
오늘 여러분과 이 단계들을 공유할 수 있어 기쁩니다.
1단계, 되감아 생각하기입니다.
"내가 무슨 짓을 했지?"라고도 할 수 있겠네요.
가장 최근에 있었던 직장 내 드라마를 영화처럼 재생시켜보세요.
모든 감정은 배제하고 본인이 한 일에 집중해보세요.
일단 이런 상황을 가정해보죠.
그룹 프로젝트에 참여 중이라고 합시다.
모든 사람이 각자 개별 업무를 맡아야 하는데
여러분이 업무를 분배해 줘야 합니다.
그런데 어떤 사람이 묵묵부답입니다.
불러도 대답이 없습니다. 사라졌어요.
그럼 여러분, 혹은 다른 사람이 그 일을 추가로 해야 하는 거죠.
순식간에 여러분은 아주 작은 판단의 실수를 저지르고 맙니다.
주변 동료에게 하소연합니다.
그런데 갑자기 사라졌던 그 사람이 돌아오네요?
그리고 놀랍게도 여러분이 방금 했던 모든 말을 들었습니다.
(웃음)
자, 방금 제가 이 상황에서 어떻게 행동했나요?
제 친구가 아닌 누군가에게 속상함을 표현했죠.
대체 왜 그랬을까요?
가끔 우리는 사람들과 무언의 유대감을 만들어 냅니다.
그런데 그 유대감은 내 머릿속에만 존재합니다.
그 사람은 나에게 유대감을 가질 필요가 없어요.
나 혼자서 유대감이 있을 거라 짐작한 거니까요.
그러니까 그 사람이 왜 그랬는지 복잡하게 생각할 필요 없습니다.
이유는 중요하지 않아요. 그런 일이 일어났다는 게 중요한 거죠.
하지만 이 단계의 목표는 자신을 돌아보는 것입니다.
우리는 자신의 행동에 초점을 맞출 필요가 있습니다.
이런 일이 또 벌어지는 것을 피하기 위해서요.
2단계, 현실 세계로 돌아오기입니다.
다른 말로, "이 짓은 그만둬야 해."
(웃음)
출근하기도 전에 어떤 일을 걱정한 적 없으신가요?
저만 그런가요?
(웃음)
네, 저는 걱정해요.
머릿속으로 관련된 온갖 상황을 생각합니다.
그리고 생각만으로 화가 나요.
그리고 스스로 말합니다. "대비를 하는 거야, 스테이시."
(웃음)
"그냥 그들이 내게 던질 일을
처리할 수 있을지 확실히 해 두는 것뿐이야."
하지만 그렇지 않습니다.
사실 여러분이 하는 것은
실제로 존재하지도 않는 일을 대비하고
머릿속에 긴장감을 만들어내는 것입니다.
또한 다른 사람이 만들어 낸 각본을 듣는 일도 조심해야 합니다.
설명해 드릴게요.
여러분이 휴게실에 있습니다.
그리고 직장 동료들과 대화를 하고 있어요.
그런데 갑자기 다른 동료가 휴게실로 들어옵니다.
아주 깊은 생각에 잠긴 것 같아요.
기분이 매우 좋은 것은 아니지만 무례하게 행동하지도 않아요.
휴게실에 들어왔다 다시 나갔습니다.
그러자 휴게실의 동료들이 말을 보태기 시작합니다.
그에게서 이상한 기운을 느꼈다면서요.
이렇게 말해요.
''그 업무를 못 맡아서 화가 났네."
혹은 이렇게 말합니다. "어, 그거 아니야."
"이맘때는 항상 저기압이야."
여러분은 거기 앉아, "그러게요."라고 합니다.
그들이 말하는 것을 마치 사실인 것처럼 듣고 있는 거죠.
하지만 그 동료가 깊게 생각하는 대상은 무엇이나 가능합니다.
알사탕 봉지를 열었더니 노란색 사탕만 줄줄이 들어 있어서
대체 이게 어떻게 된 일인지 생각하는 중일 수도 있는 거예요.
(웃음) (박수)
하지만 여러분은 그 자리에서 듣고 있습니다.
그들이 만들어 낸 각본을요.
그리고 여러분에게 영향을 미칩니다.
그 동료와 어떻게 소통할지 온종일 고민하게 만듭니다.
머릿속에서 가짜 이야기를 만들거나
다른 사람이 만들어 낸 각본을 듣는
그 행동을 그만두세요.
이 단계의 목표는
실제로 일어나지 않은 일에 스트레스를 받지 않는 것입니다.
자, 3단계입니다.
터트리기와 진정하기입니다.
속마음을 터트릴 수 있는 친구가 있으면 좋습니다.
그는 여러분의 코치이거나 지지자일 수도 있고
치료사일 수도 있어요.
누가 되었던 그 순간에 필요한 사람 말입니다.
1단계에서처럼 우연히 여러분 근처에 있었던 사람이 아니에요.
여러분은 이 사람과 안정된 관계를 맺고 있어야 합니다.
이런 경우를 생각해 보죠.
여러분이 손님 혹은 고객에게 어떤 말을 하려고 합니다.
고객이 듣고 싶지 않아 하는 말입니다.
여러분이 장황하게 설명을 하는 와중에
어떤 동료가 다가오더니
말을 가로채고
여러분이 말하고 있던 내용을 똑같이 이야기하기 시작합니다.
하지만 고객 앞에서 소란을 피울 수는 없습니다.
그래서 여러분은 뒤로 물러나 그들이 하는 이야기를 듣습니다.
물론 속에서는 천불이 납니다.
그러면 어떻게 해야 할까요?
친구를 찾아가야 합니다.
이 상황에 관해 이야기를 하고 머리끝까지 화를 내야 합니다.
지금은 화낼 시간이에요. 화내세요.
분노하세요. 욕하고 소리도 지르세요.
속이 풀릴 때까지 모든 걸 다 하세요.
그리고 어려운 부분으로 넘어갑니다.
여러분은 분노를 긍정적인 기운으로 전환해야 합니다.
저는 전적으로 긍정 에너지와 부정 에너지가 있음을 믿어요.
그리고 하루의 기분을 통제할 수 있는 방법이 있다고도 믿습니다.
이렇게 생각해야 합니다. "이제 어느 쪽으로 가는 게 좋을까?"
"어떻게 다르게 행동할까?"
그리고 만약 여러분의 친구가 분노를 터트리고 있다면
친구의 긍정 에너지를 끌어내는 것은 여러분의 책임입니다.
어려운 부분이 또 있습니다.
이렇게 깨달은 것을 상황에 접목해야 합니다.
억울함을 계속 지고 갈 수는 없습니다.
만약 계속해서 억울함을 가진다면 일회적 상황이 패턴이 됩니다.
패턴화된 행동은 일회적 상황보다 무시하기가 어렵죠.
이번 단계의 목표는
"화내는 시간을 생산적인 대화의 시간으로 바꾸자."입니다.
4단계,
새로운 언어 배우기.
다른 말로는, "대화가 필요해."
저는 개인적으로 직장에서 전화하는 것을 싫어합니다.
그냥 싫어요.
누가 제게 할 말이 있다면 메신저나 이메일을 보냈으면 좋겠어요.
그게 제 직장 내 언어예요.
(웃음)
이 언어의 유일한 문제점은
이메일을 통해서는 사람들의 어조를 알 수 없다는 겁니다.
저는 제가 말하듯이 이메일을 읽어요.
그러니까 다른 사람들의 이메일을 잘못 읽고 있었을 거예요.
그 사람을 잘 알지 못하는 경우에는요.
예시를 준비했습니다.
제가 이 메일 하나를 보여드릴 테니 한 번 읽어봐 주세요.
그다음에 제가 크게 읽어볼게요.
너무 빠른데요. 진짜로 읽으셔야죠.
(웃음)
스테이시, 우리 팀에 연락해 줘서 고마워요.
하지만 이번에는 다른 부가적인 지원이 필요하지 않아요.
앞으로는 도움이 필요하다고 생각되면 제가 직접 연락드릴게요.
(아래에 첨부한) 제 마지막 메일에서
이미 제가 할 일과 당신의 할 일을 말씀드렸으니
앞으로는 이런 일을 피할 수 있을 거예요.
언제나 당신의 협조에 감사드립니다!"
여러분...
(웃음)
여러분도 이렇게 읽으셨죠?
(웃음)
여기 보면 특정 단어들이 쓰였는데요.
여러분이 귀로 듣거나 이메일에서 읽었을 때
가운뎃손가락으로 타이핑했다고 확신해도 되는 단어들이요.
(웃음)
당시에는 발견하지 못했는데 지금은 알겠어요.
(웃음)
제가 몇몇 분들의 이메일을 망친 거 같네요. 고치고 있으시죠.
(웃음)
제가 말씀드리고 싶은 것은
수화기를 들어야 할 때를 알아야 한다는 것입니다.
대면을 해야 할 때를 알아야 한다는 것입니다.
얼굴을 보고 이야기하는 것은 쉽지 않습니다.
대화는 어렵지만 필요한 것입니다.
대화의 목표는 다른 사람의 관점을 이해하려고 노력하는 것입니다.
이런 식으로 대화를 시작할 수 있겠죠.
"지난번에 저 때문에 화가 나셨죠."
아니면 이렇게 할 수도 있죠.
"좋아요, 이미 상황을 잘 처리하고 계시네요."
"그럼 제가.." 이렇게요.
그러면 여러분은 그 사람이 왜 그렇게 행동했는지 알 수 있습니다.
또 사람들이 여러분을 좋아하게 만들려고 애쓰지 마세요.
우리는 모두 다르게 자랐고 다른 경험을 했습니다.
또한 자신들만의 소통 스타일을 가지고 있습니다.
새로운 세대가 직장에 등장하고 있어요.
그러면 우리는 그들의 스타일을 받아들여야 합니다.
회의는 이메일로 대체되었고
이메일은 문자로 바뀌었습니다.
외근은 화상 통화가 되었습니다.
우리는 변화에 적응하고 있으며
최소한 이해하려고 애써야 합니다.
이 새로운 세대가 어떠한 소통 스타일을 가졌는지를요.
이번 단계의 목표는
직장 내 언어를 진심으로 이해하고
타인들의 언어는 당신의 것과 다르다는 사실을 받아들이는 겁니다.
5단계, 인식하기와 보호하기입니다.
다른 말로는, "우리 이쯤에서 그만하죠."
교사로 근무 중인 제 친구가 최근에 겪은 일입니다.
여러분은 학부모와 면담 예정입니다.
그전에 여러분과 동료 교사는 이 만남에 대해 상의를 합니다.
동료가 말합니다. "걱정 말아요. 난 당신 편이에요."
"당신이 권하는 것이 맞는다고 말할 거예요."
그 사람은 여러분의 뒤통수를 친 적이 있기 때문에 불안감을 느낍니다.
하지만 "우리 얘기 좀 할까요?" 라고 하는 대신에
"우리는 지금 입을 맞췄어. 난 저 사람을 믿어."라고 되뇝니다.
그런데 학부모를 만나러 가서 그 사람은 여러분의 의견에 동의하지 않습니다.
오히려 여러분 앞에서 정확히 학부모의 편을 듭니다.
여러분을 우습게 만들어 버렸습니다.
하지만 우리는 사람들 앞에서 난리를 칠 수 없습니다, 그렇죠?
그래서 참습니다.
면담이 끝난 후
그 동료가 뻔뻔하게 다가옵니다.
여러분에게 와서 말해요. "정말 정신없는 면담이었죠?"
(웃음)
네.
분명 여러분을 시험하고 있습니다.
폭발하기 완벽한 때 아닌가요?
이 사람은 상습범입니다.
(웃음)
여러분은 상황을 피했지만 이들은 똑같은 상황을 만듭니다.
하지만 우리는 폭탄을 던지지 않고 직장 내 드라마를 피하려고 합니다.
그러니 그 자리를 떠야 합니다.
여러분은 비상구로 나감으로써 그 대화를 리드한 것입니다.
그 사람을 위해서가 아니라
여러분을 위해서 한 거예요.
에너지를 보호해야 합니다.
그 사람이 왜 그런 짓을 하는지 생각하지 마세요.
주님을 찾을 필요도 없습니다.
일은 벌어졌고 그 사람은 그렇게 행동했습니다.
그리고 또 다른 기회가 생긴다면 또 같은 행동을 할 겁니다.
하지만 이제 여러분은 알고 있습니다.
이제는 인식하고 있습니다.
그럼 그것에 맞게 행동할 수 있습니다.
우리는 일반적으로 기대를 합니다.
다른 사람들에게요.
그리고 사람들이 그 기대에 부응하지 않을 때 실망합니다.
하지만 우리는 타인을 있는 그대로 받아들이는 법을 배워야 합니다.
그리고 그 상황에 맞게 우리 자신을 맞춰야 합니다.
이 단계의 목표는
어떤 사람에게서 프로답게 멀어져야 할 때를 아는 것입니다.
이 단계는 종종 우아하게 대응하는 것과는 거리가 먼 것 같습니다.
사람들이 항상 말하잖아요, "적극적으로 확실하게 대응해."
그리고 사람들은 이 적극적 대응을 정의를 위한 우아한 길로 묘사합니다.
무지개가 있고 유니콘이 노니는 길로요.
아닙니다.
적극적으로 행동 하는 것은 당혹스럽고 굴욕적입니다.
그 길은 여러분의 가슴에 후회를 응어리를 가득 채울 것입니다.
그리고 그 길로 계속 여행하다 보면
이렇게 말할걸 하는 많은 말들이 생각나게 될 겁니다.
그렇게 할걸 하는 많은 일도요.
여러분은 그 어려운 길 위에 서서 보다 쉬운 길을 바라봅니다.
쉬운 길에 있는 사람은 여유 있고 걱정거리 같은 건 없어 보입니다.
하지만 한 가지 확실한 것은,
어려운 길은 걸을수록 더 쉬워진다는 것입니다.
사소한 일들은 예전만큼 거슬리지 않습니다.
나만의 소소한 방법을 이곳저곳에서 터득합니다.
어려운 길로 계속 갔더니
더 많은 기회가 기다리고 있었습니다.
저와 관계를 맺고 싶어 하는 뜻이 맞는 사람들이 있었고
제가 참여하길 바라는 프로젝트들이 있습니다.
리더들이 제게 연락합니다.
누군가를 통해서 제 이야기를 들었기 때문입니다.
그중에서도 최고 좋은 점이요?
쉬운 길을 더는 아쉽게 바라보지 않아도 된다는 것입니다.
다 큰 어른의 행동을 직장에서 바꿀 수 없습니다.
그럴 수 없어요.
그렇기 때문에 언제나 직장 내에는 드라마가 있는 것입니다.
하지만 우리가 이 단계들을 지키고
그리고 직장에서 실천한다면
우리는 드라마를 피할 수 있습니다.
제 하소연을 들어주셔서 고맙습니다.
(웃음)
제 강연을 들어주셔서 정말 고맙습니다.
(박수)
Ik heb een hechte vriendengroep.
We wonen in verschillende steden en werken in verschillende vakgebieden.
Van het lokale nieuws tot de gemeente
tot rechten, financiële dienstverlening...
En ondanks die verschillende vakgebieden
hebben we gelijksoortige verhalen over drama op de werkvloer.
Ik definieer drama op de werkvloer
als een irritatie die de stress van het werk verhoogt.
Het is wanneer mensen op je zenuwen werken,
niet het werk zelf.
Terwijl we het over onze verhalen hebben,
besef ik dat er een beter manier moet zijn om te samenwerken met onze collega's
zonder zo veel drama.
Dus ik bedacht een aantal stappen die goed werken voor mij
en ik wil ze vandaag graag met jullie delen.
Stap 1: Spoel terug en reflecteer.
Ook wel bekend als: 'Wat heb ik gedaan?'
Ik wil dat jullie terugspoelen naar het meest recente drama op de werkvloer.
Bekijk het als een film.
Negeer alle emoties en focus op jezelf.
Laten we het hypothetisch bekijken:
Stel dat je werkt aan een groepsproject,
je allemaal je individuele taken hebt
en het werk onderling verdeelt.
Maar dan reageert iemand niet meer.
Ze nemen de telefoon niet op; ze verdwijnen.
Dan moet jij of iemand anders extra werk doen.
Dus in een klein moment van verstandsverbijstering,
beklaag je je bij een collega.
Dan verschijnt de verdwenen collega ineens weer
en weet alles wat je net gezegd hebt.
(Gelach)
Wat heb ik gedaan in deze situatie?
Ik klaagde bij iemand die niet mijn vertrouwenspersoon was.
Waarom zou ik dat doen?
Soms vormen we een onuitgesproken band met iemand,
die alleen in ons hoofd bestaat.
Ze zijn me geen geheimhouding schuldig.
Ik nam dat gewoon aan.
Dus we gaan ons niet stuk staren
op waarom ze het hebben verteld.
Het maakt niet uit. Ze hebben het gedaan.
Maar het doel van deze stap is zelfreflectie.
We moeten focussen op wat wij hebben gedaan
zodat we het voortaan kunnen voorkomen.
Stap 2: Kom terug naar de werkelijkheid,
ook wel bekend als: 'Het moet stoppen.'
(Gelach)
Denken jullie ooit na over problemen voordat je naar je werk gaat?
Of doe alleen ik dat?
(Gelach)
Nou, ik ben er schuldig aan.
Ik denk aan allerlei situaties
en word boos doordat ik er alleen al aan denk.
Ik zeg tegen mezelf: "Je bereidt je alleen goed voor, Stacy."
(Gelach)
"Je zorgt dat je aankunt wat je voor je kiezen krijgt."
Maar dat is niet zo.
Wat je echt doet is jezelf saboteren
en een angst creëren in je hoofd
die niet bestaat.
We moeten ook voorzichtig zijn
met het luisteren naar verzonnen scenario's van anderen.
Dit bedoel ik:
Stel dat je in de pauzeruimte bent
en je praat met wat collega's.
Dan komt er ineens een andere collega binnen.
Die lijkt in gedachten verzonken,
niet vrolijk, maar ook niet onbeleefd.
Die komt binnen en gaat weer weg.
Dan gaan de collega's bespreken
wat er aan de hand is met die persoon.
Ze zeggen dingen als:
"Hij is boos dat hij de baan niet heeft gekregen."
Of ze zeggen: "Oh nee,
rond deze tijd is hij altijd chagrijnig."
En jij denkt: ja, dat moet het zijn.
Je luistert ernaar alsof het feiten zijn.
Terwijl deze collega in gedachten verzonken kan zijn
over van alles.
Hij kan net een zak snoepjes hebben geopend,
vier dezelfde snoepjes hebben getrokken,
en proberen te bedenken hoe dat kan.
(Gelach) (Applaus)
Maar jij staat erbij en luistert
naar hun verzonnen scenario
dat nu beïnvloedt
hoe jij omgaat met die persoon.
Of we nu verhalen verzinnen in ons hoofd,
of luisteren naar de verzonnen verhalen van anderen,
het moet stoppen.
Het doel van deze stap:
maak je niet druk over dingen die niet gebeurd zijn.
Oké. Stap 3:
Lucht je hart.
Het is goed om een vertrouweling te hebben.
Dat is je coach, je steun en toeverlaat,
je therapeut,
wat je ook maar wilt dat hij voor je is.
Dit is niet degene in stap 1 die toevallig in de buurt was.
Je hebt een vaste connectie met deze vertrouwenspersoon.
Hier is nog een scenario.
Je moet een klant iets vertellen
dat ze niet willen horen.
Dus terwijl je hier middenin zit,
komt er een collega aan
die je onderbreekt
en dan precies dezelfde dingen zegt als jij.
Je kunt geen scène schoppen waar een klant bij is.
Dus je moet het laten gebeuren, "Hm-hm" zeggen en luisteren.
En vanbinnen sta je in brand.
Dus wat moeten we doen?
We gaan naar onze vertrouwenspersoon.
We praten erover. We worden boos.
En dat is het moment daarvoor. Word boos.
Word kwaad.
Vloek, schreeuw.
Doe wat je moet doen om het eruit te krijgen.
Hier is het moeilijke gedeelte:
nu moet je dit ombuigen naar positiviteit.
Ik geloof echt in positieve en negatieve energie,
en die beïnvloeden onze stemming gedurende de dag.
Je moet denken aan dingen als: Hoe ga ik nu verder?
Wat kan ik anders doen?
En als jij de vertrouwenspersoon bent,
is het jouw taak om je vriend terug naar het positieve te leiden.
Het andere moeilijke gedeelte:
dan moet je deze lessen toepassen op de situatie.
Je kunt die wrok niet meenemen.
Als je dat doet,
wordt deze eenmalige situatie een patroon.
Patronen zijn moeilijker om te negeren dan een eenmalige situatie.
Het doel van deze stap is:
laten we het luchten van ons hart omzetten naar een productief gesprek.
Stap 4:
Leer een nieuwe taal,
ook bekend als: 'We moeten praten.'
Mensen, ik houd er niet van om op het werk de telefoon aan de nemen.
Gewoon niet.
Wat je tegen me moet zeggen kan in een berichtje
of een e-mail.
Dat is mijn werktaal.
(Gelach)
Het enige probleem daarmee is
dat je geen toon kunt horen in een e-mail.
Ik lees e-mails op de manier waarop ik praat,
dus ik heb vast soms de toon verkeerd geïnterpreteerd,
tenzij ik de afzender ken.
Hier is een voorbeeld.
Ik ga een e-mail laten zien en ik wil dat jullie hem lezen,
en dan ga ik hem voorlezen.
Dat was tijd genoeg, je zou hem gelezen moeten hebben.
(Gelach)
"Stacy,
Dankjewel voor je bericht over mijn groep.
Op dit moment hebben we geen extra ondersteuning nodig.
Als we voortaan hulp nodig hebben, zal ik het vragen,
je hoeft me niet te berichten.
In mijn vorige e-mail (zie onder)
beschrijf ik wat ik doe en wat jullie doen,
zodat we dit voortaan kunnen voorkomen.
Als altijd, bedankt voor de samenwerking!
Mensen...
(Gelach)
Is dat hoe je hem las?
(Gelach)
Er staan een aantal woorden in
waarvan je kunt aannemen dat als je ze hoort of ziet in een e-mail,
ze getypt zijn met de middelvingers.
(Gelach)
Toen wist ik dat niet. Nu wel.
(Gelach)
Ik denk dat ik wat e-mails heb verpest. Ze worden nog gecorrigeerd.
(Gelach)
Dat gezegd hebbende,
je moet weten wanneer je de telefoon moet pakken.
Je moet weten wanneer het tijd is voor oogcontact.
En die gesprekken zijn niet gemakkelijk.
Ze zijn moeilijk, maar nodig.
Het doel is om het perspectief van de ander te begrijpen.
Dus je begint het gesprek met dingen als:
"Oké, je raakte van streek toen ik..."
Of je zegt dingen als:
"Oké, je had de situatie al onder controle
en toen ging ik..."
Op die manier kun je zien wat de ander bedoelt.
Probeer mensen ook niet hetzelfde te maken als jij.
We hebben allemaal onze eigen geschiedenis en ervaringen.
We hebben onze eigen manier van communiceren.
Terwijl nieuwe generaties de werkvloer op komen,
passen we ons aan.
Vergaderingen zijn nu e-mails.
E-mails zijn nu sms'jes.
Afspraken gaan nu via Skype.
Terwijl we ons hieraan aanpassen,
moeten we proberen te begrijpen
welke manier van communiceren ze gebruiken.
Het doel in die stap
is om hun werktaal echt te begrijpen
en te accepteren dat die anders kan zijn dan die van jou.
Stap 5: Herken en bescherm,
ook bekend als: 'We moeten samen gaan wandelen.'
Hier is mijn laatste scenario van een vriend van mij die docent is.
Je hebt een afspraak met een ouder
en van te voren bespreek je het met een collega,
en de collega zegt: "Het is oké, ik help je.
Ik zal het eens zijn met je aanbevelingen."
Je bent wantrouwig omdat hij je eerder heeft laten stikken,
maar je hebt het 'we moeten praten' gehad,
dus je denkt: Het zit goed tussen ons. Ik ga hem vertrouwen.
Je gaat naar de afspraak,
de ouder is het niet met je eens,
en de collega is het natuurlijk eens met de ouder,
zodat jij belachelijk lijkt.
We kunnen geen scène schoppen voor de ogen van mensen.
Dus je houdt het binnen.
En dan, na de afspraak,
heeft die collega het lef
om tegen je te zeggen: "Maffe afspraak, hè?"
(Gelach)
Ja.
Hij is je aan het testen. (Lacht)
Dat is het juiste moment om boos te worden, toch?
Hij heeft dit vaker geflikt.
(Gelach)
Je hebt het genegeerd en hij deed het opnieuw.
Maar we proberen drama op de werkvloer te voorkomen, niet aanwakkeren,
dus we moeten het negeren.
Je kapt het gesprek af zodra het kan.
Je doet dit niet voor hem.
Je doet dit voor jezelf.
Je moet je energie beschermen.
Probeer niet te achterhalen waarom hij dit doet,
en voer geen kom-naar-Jezus-gesprekken.
Het is wat het is, hij deed wat hij deed,
en als de kans zich voordoet, zou hij het opnieuw doen.
Maar dat weet je nu.
Je erkent dat nu.
Dus je kunt je gedrag erop aanpassen.
We proberen meestal onze verwachtingen
aan andere mensen op te leggen
en dan stelt het ons teleur als ze er niet aan voldoen.
We moeten leren om mensen te accepteren zoals ze zijn
en ons aanpassen aan de situatie.
Het doel van deze stap
is om te herkennen wanneer het tijd is
om professioneel afstand te nemen van iemand.
Ik realiseer me dat deze stappen lijken alsof je het rechte pad moet kiezen.
En mensen zeggen altijd: "Kies gewoon het rechte pad."
En ze beschrijven het als een soort elegant, rechtvaardig pad
gevuld met regenbogen en eenhoorns.
Dat is het niet.
Het is beschamend.
Het is vernederend.
Het zorgt voor een knoop in je maag.
Terwijl je op dit geweldige rechte pad loopt,
zie je allerlei dingen die je had moeten zeggen
en dingen die je zou moeten hebben gedaan.
Je kijkt naar het gemakkelijke pad
en daar zijn mensen onbezorgd aan het chillen.
Maar ik moet toegeven,
hoe meer ik het rechte pad kies, hoe makkelijker het wordt.
Ik geef niet zo veel meer om vervelende situaties.
Ik leer steeds weer bij.
Terwijl ik op dit pad loop,
zijn er meer kansen voor me.
Er zijn mensen die een verbinding met me willen aangaan,
projecten die ik kan doen,
leidinggevenden die contact opnemen
omdat ze van iemand over me gehoord hebben.
En het beste?
Ik hoef niet meer te kijken
naar de gemakkelijke weg.
We kunnen niet veranderen hoe mensen zich op de werkvloer gedragen.
Dat kan niet.
En daarom zal er altijd drama zijn op de werkvloer.
Maar als we ons houden aan deze stappen
en er werk in stoppen,
kunnen we het voorkomen.
Dank jullie wel voor het zijn van mijn vertrouwenspersonen.
(Gelach)
En bedankt voor jullie tijd.
(Applaus)
Tenho um círculo de amigos muito próximos.
Vivemos todos em cidades diferentes e estamos todos em áreas diferentes,
desde as notícias locais à administração municipal,
ao direito, aos serviços financeiros...
Apesar destas áreas diferentes,
partilhamos histórias semelhantes sobre dramas no trabalho.
Eu defino dramas no trabalho
como aborrecimentos que causam "stress" adicional no trabalho.
Por outras palavras, é quando as pessoas nos irritam,
não é o trabalho em si.
Enquanto partilhamos estas histórias,
chego à conclusão de que tem de haver uma maneira melhor
de lidarmos com os nossos colegas sem tantos dramas.
Por isso, criei alguns passos que têm funcionado para mim,
e estou feliz por poder partilhá-los hoje com vocês.
1.º Passo: Voltar atrás & Refletir,
também conhecido por: "O que é que eu fiz?"
Quero que, na vossa cabeça, revivam o drama mais recente
do vosso local de trabalho, como se fosse um filme.
Ignorem todas as emoções e concentrem-se só em vocês mesmos.
Mas por agora, vamos só pensar sobre esta situação hipotética:
Digamos que estamos num projeto de grupo,
em que cada um tem de fazer uma tarefa individual
e dividem o trabalho por todos.
Mas depois, alguém desaparece,
não atende chamadas, esfuma-se.
E agora vocês ou outra pessoa têm de fazer aquele trabalho extra
Então, num pequeníssimo lapso de julgamento,
decidem desabafar com o colega do lado.
De repente, o fantasma regressa
e, curiosamente, sabe tudo aquilo que vocês disseram.
(Risos)
O que é que eu fiz nesta situação?
Desabafei com alguém que não era da minha confiança.
Porque é que eu fiz isso?
Às vezes criamos ligações com pessoas
que só existem na nossa cabeça.
Não me devem a menor discrição.
Simplesmente eu assumi que o fariam.
Por isso, não vamos cair na ratoeira de tentar perceber
porque é que o fizeram.
Não interessa. Está feito.
Mas o objetivo deste passo é a autorreflexão.
Temos de nos focar no que fizemos
para conseguir evitá-lo no futuro.
2.º Passo: Voltar à Realidade,
também conhecido por: "Isto tem de parar".
(Risos)
Já alguma vez pensaram em problemas antes de irem para o trabalho?
Ou sou só eu?
(Risos)
Bem, eu sou culpada de o fazer.
Penso em todas estas situações na minha cabeça
e fico chateada só de pensar nisso.
E digo a mim mesma: "Não, estás apenas a preparar-te, Stacy".
(Risos)
"Estás apenas a garantir que consegues lidar
"com o que te puserem à frente".
Mas não é verdade.
Na verdade, estamos a preparar-nos
e a criarmos ansiedade na nossa cabeça
uma ansiedade que não existe.
Também temos de ter cuidado
ao ouvir os cenários imaginários das outras pessoas.
Refiro-me a isto:
Imaginem que estão na sala de convívio
e estão a falar com alguns colegas.
E, de repente, chega outro colega.
Parece estar perdido em pensamentos,
não está muito animado, mas não é rude.
Entra e sai.
E os colegas começam a diagnosticar
o que acham estar errado com aquela pessoa.
Dizem coisas como:
"Oh, deve estar chateado por não ter conseguido o trabalho".
Ou então dizem: "Oh, não, não,
"ele está sempre chateado nesta altura".
E vocês concordam. "Sim, deve ser por isso".
Ouvem isto como se fossem factos.
Entretanto, esse colega podia estar a pensar em qualquer outra coisa.
Podia ter acabado de abrir um pacote de gomas,
ter tirado quatro amarelas de seguida
e estar apenas a tentar entender o que se passou.
(Risos) (Aplausos)
Mas vocês estão ali a ouvir.
E estão a ouvir os cenários inventados
que podem afetar
a maneira como vão interagir com aquela pessoa durante o dia.
Quer estejamos a criar histórias inventadas na nossa cabeça
ou a ouvir as histórias inventadas por outra pessoas,
temos de parar.
O objetivo deste passo é:
deixar de arranjar "stress" com coisas que não aconteceram.
3.º Passo: Desabafar & Descontrair.
É bom termos alguém com quem desabafar.
Ele é o nosso treinador, o nosso animador,
o nosso terapeuta,
é aquilo que precisamos que ele seja, naquele momento.
Não é como a pessoa no 1.º passo, que está convenientemente perto.
Temos uma relação definida com o nosso amigo dos desabafos.
Agora, vamos para outro cenário.
Estamos a preparar-nos para dizer a um cliente
algo que ele não quer ouvir.
Enquanto estamos a meio desta conversa,
aparece outro colega,
que nos interrompe
e depois diz exatamente o que nós estávamos a dizer.
Não podemos armar confusão à frente de um cliente.
Então, temos de ficar sentados, concordar e ficar a ouvi-lo fazer aquilo.
Por dentro, estamos a arder.
O que fazemos?
Vamos ter com o nosso amigo dos desabafos.
Falamos sobre isso. Ficamos chateados.
Essa é a altura para o fazer. Fiquem chateados.
Fiquem zangados. Praguejem, gritem.
Façam o que precisam de fazer para deitar tudo cá para fora.
Agora vem a parte difícil:
têm de tornar esse tom numa coisa positiva.
Acredito verdadeiramente em energia positiva e negativa
e há uma forma de controlar o nosso humor durante o dia.
Temos de pensar nas coisas assim: "OK, o que vou fazer agora?
"O que posso fazer de maneira diferente?"
Depois, se formos o amigo dos desabafos, temos a responsabilidade
de trazer o vosso amigo de volta a uma situação positiva.
Agora, a outra parte difícil:
temos de aplicar esses ensinamentos à situação.
Não podemos andar por aí com esse ressentimento.
Se o fizermos, aquela situação pontual torna-se numa rotina.
Uma rotina é mais difícil de ignorar que uma situação pontual.
O objetivo deste passo é:
"Vamos transformar os nossos desabafos numa conversa produtiva".
4.º Passo: Aprender uma Nova Linguagem,
Também conhecido como: "Precisamos de falar".
Pessoalmente, não gosto de atender o telemóvel no trabalho.
Simplesmente não gosto.
Acho que aquilo que precisam de me dizer,
pode ser dito numa mensagem ou num "email".
É essa a minha linguagem de trabalho.
(Risos)
O único problema com isto
é que não conseguimos ouvir o tom de um "email".
Eu leio "emails" da mesma maneira que falo,
por isso, tenho a certeza que já interpretei erradamente alguns tons,
a não ser que vos conheça.
Aqui está um exemplo.
Vou mostrar-vos um "email" e quero que o leiam
e depois vou lê-lo em voz alta.
OK, foi bastante rápido, já o devem ter lido
(Risos)
"Stacy,
"Obrigado por teres contactado o meu grupo
"Nesta altura, não vamos precisar de apoio adicional.
"De futuro, se precisarmos de ajuda, eu peço-te, não precisas de nos contactar.
"Tal como diz o meu último 'email' (anexado em baixo),
"defini aquilo que eu faço e aquilo que tu fazes
"para podermos evitar esta situação no futuro.
"Como sempre, obrigado pela sua colaboração."
Pessoal...
(Risos)
Foi assim que o leram?
(Risos)
Estão ali certas palavras
que, se as ouvirem ou se as virem num "email"
é seguro presumir que foram escritas com os dedos do meio
(Risos)
Na altura não sabia. Agora já sei.
(Risos)
Acho que errei nos "emails" de certas pessoas. Estão a corrigi-los.
(Risos)
Depois de ter dito isto tudo,
têm de saber quando é altura de utilizar o telemóvel.
Têm de saber quando é altura de falar cara a cara.
E estas conversas cara a cara não são fáceis.
São difíceis, mas são necessárias.
O objetivo é tentar perceber a perspetiva da outra pessoa.
Por isso, vão começar a conversa com algo assim:
"OK, ficaste chateado quando eu..."
Ou dirão algo tipo:
"OK, já tinhas tratado da situação
e depois eu..."
Desta forma, conseguem perceber os motivos deles.
Não tentem fazer com que as pessoas gostem de vocês.
Todos nós temos as nossas origens. Todos nós temos as nossas experiências.
E temos todos estilos de comunicação diferentes.
Com as novas gerações a entrar no mercado de trabalho,
também temos de nos adaptar a isso.
As reuniões agora são "emails".
Os "emails" agora são mensagens.
As reuniões agora passaram do local de trabalho para o Skype.
Enquanto nos estamos a adaptar a isso,
precisamos de, pelo menos, tentar compreender
o estilo de comunicação que eles usam.
O objetivo deste passo
é compreender verdadeiramente a linguagem de trabalho deles
e aceitar a possibilidade de ser diferente da vossa.
5.º Passo: Reconhecer & Proteger,
também conhecido como, "Precisamos de ir dar uma volta".
Este é o meu último cenário de um dos meus amigos professores.
Estão prestes a ter uma reunião com um progenitor
e antes disso, vocês e um colega falam sobre o assunto
e o colega diz: "Sem problema, eu apoio-te".
"Vou concordar com as tuas recomendações"
Então ficam a olhá-lo de esguelha, porque ele já vos apunhalou no passado,
mas já tiveram a "precisamos de falar",
e agora pensam:
"Estamos na mesma página, vou confiar nele".
Seguem com a reunião,
o progenitor discorda convosco
e sem falhar, o colega concorda com o progenitor à vossa frente
fazendo-vos parecer ridículos.
Não podemos armar confusão à frente das pessoas, não é?
Por isso, temos de aguentar.
E depois da reunião,
o mesmo colega tem a lata de vos dizer:
"Mas que reunião marada"
(Risos)
Pois.
Agora estão a testar-vos. É um teste.
Esta é a altura perfeita parar descarregar, certo?
Já não é a primeira vez que o fazem.
Largaram o assunto e ele trouxe-o de volta.
Mas estamos a tentar evitar um drama, não mergulhar de cara neles.
por isso, temos de nos afastar.
Acabam com a conversa aproveitando a primeira saída possível.
Não estão a fazer isto por eles.
Estão a fazer isto por vocês próprios.
Têm de proteger a vossa energia.
Não tentem desvendar o porquê deles terem feito isto,
e chega de conversas a dizer o que eles fizeram mal.
É o que é, eles fizeram o que fizeram
e, se tivessem outra oportunidade provavelmente fá-lo-iam outra vez.
Mas agora, vocês já sabem isso.
Agora, vocês reconhecem isso.
E já podem agir como tal.
Costumamos colocar expetativas — as nossas expetativas —
nas outras pessoas
e depois ficamos desapontados quando elas não as cumprem.
Temos de aprender a aceitar as pessoas pelo que são
e habituarmo-nos a lidar com essas situações.
O objetivo deste passo
é reconhecer a altura de nos afastarmos de alguém profissionalmente.
Consigo ver como este passo basicamente diz para "dar a outra face".
E as pessoas dizem sempre isso. "Dá a outra face".
E descrevem-no como um elegante caminho de virtude
cheio de arco-íris e unicórnios.
Não é nada disso.
É embaraçoso.
É humilhante.
Deixa um nó de ressentimento no fundo do nosso estômago.
E enquanto estamos ocupados a olhar para o outro lado,
vemos cartazes de coisas que devíamos ter dito
e coisas que devíamos ter feito.
Viramos a cara e vemos como podia ter sido o outro lado
e eles estão relaxados, sem nenhuma preocupação.
Contudo, tenho de reconhecer
que, quanto mais viro a cara, mais fácil se torna.
Situações mesquinhas já não me incomodam tanto.
Aprendo pequenas pérolas aqui e ali.
E enquanto continuo este caminho,
parecem haver mais oportunidades à minha espera.
Tenho pessoas com a mesma mentalidade a quererem conectar-se comigo,
projetos onde querem a minha colaboração,
líderes a contactar-me,
porque ouviram falar de mim através de outra pessoa.
E a melhor parte?
A necessidade de não dar a outra face
já não existe.
Não vamos conseguir mudar o comportamento dos adultos no trabalho.
Não vamos.
E por causa disso, vai haver sempre dramas no trabalho.
Mas se seguirmos estes passos
e fizermos o esforço que eles exigem,
podemos aprender a evitá-los.
Muito obrigada por serem os meus amigos dos desabafos.
(Risos)
E muito obrigada pelo vosso tempo.
(Aplausos)
Eu tenho um círculo de amigos íntimos e muito próximos.
Moramos todos em cidades e áreas diferentes,
das notícias locais ao governo da cidade,
das leis aos serviços financeiros.
E apesar dessas diferentes áreas,
compartilhamos histórias semelhantes sobre o drama no local de trabalho.
Defino o drama no local de trabalho
como um aborrecimento que acrescenta mais estresse ao trabalho,
quando as pessoas te dão nos nervos
e não o trabalho em si.
Ao ouvir essas histórias,
percebo que deve haver um modo melhor de coexistirmos com nossos colegas
sem tanto drama.
Então criei algumas etapas que estão funcionando pra mim,
e fico feliz em compartilhá-las com vocês.
Primeira etapa: retroceder e refletir,
também conhecida como: "O que foi que eu fiz?"
Quero que revivam sua situação dramática mais recente no trabalho na sua cabeça,
como um filme.
Ignorem toda a emoção e apenas se concentrem em vocês.
Mas por enquanto, vamos apenas considerar algo hipoteticamente:
digamos que você está num projeto de equipe,
cada um tem suas atribuições
e então todos dividem o trabalho.
Mas aí alguém deixa de fazer a parte dele,
não atende ligações; se torna um fantasma.
Aí você ou outra pessoa precisa fazer esse trabalho extra agora.
Nisso, num lapso bem breve de julgamento,
você desabafa com o colega mais próximo.
De repente, seu fantasma volta,
e, surpreendentemente, ele sabe tudo o que você acabou de dizer.
(Risos)
O que eu fiz nessa situação?
Eu desabafei com alguém que não era meu confidente.
Por que eu faria isso?
Às vezes criamos um vínculo implícito com as pessoas
que só existe na nossa cabeça.
Elas não me devem sua discrição.
Eu simplesmente assumi que ela existiria.
Não vamos procurar pelo em ovo tentando descobrir por que fizeram isso.
Não importa; fizeram e pronto.
O objetivo nesta etapa é a autorreflexão.
Precisamos nos concentrar no que fizemos
para que evitemos isso no futuro.
Segunda etapa: encare a realidade,
também conhecida como: "Isso precisa parar".
(Risos)
Vocês alguma vez pensam em problemas antes de começarem a trabalhar?
Oh, só eu penso?
(Risos)
Bem, assumo a culpa.
Fico pensando em todas as situações,
e aí fico furiosa só de pensar nelas.
Digo a mim mesma: "Não, você está apenas se preparando, Stacy,
(Risos)
e garantindo que vai lidar com o que for que estão prestes a aprontar contigo".
Mas não é assim.
Você está simplesmente se preparando
e criando uma ansiedade em sua cabeça
que não existe.
Precisamos também ter cuidado com os cenários inventados pelas pessoas.
Por exemplo: digamos que você esteja na sala de descanso,
conversando com alguns de seus colegas.
De repente, outro colega entra.
Ele parece estar em profunda reflexão,
não demonstra estar alegre, mas não está sendo rude.
Ele entra e sai.
Então seus colegas na sala começam a diagnosticar
o que sentem estar "errado" com aquela pessoa.
Dizem coisas como:
"Ele está furioso por não ter conseguido o trabalho".
Ou dizem: "Oh, não é isso, não. Nesta época, ele sempre fica chateado".
E você está sentado ali, achando que deve ser isso mesmo.
Fica ouvindo isso tudo como se fossem os fatos.
Enquanto isso, esse colega pode estar refletindo profundamente
sobre literalmente qualquer coisa.
Ele talvez abriu um pacote de Starburst,
pegou quatro balinhas amarelas de uma vez, e está tentando descobrir o que aconteceu.
(Risos) (Aplausos)
Mas você está ali ouvindo
sobre o cenário que inventaram e que agora pode impactar
como você vai escolher interagir com aquela pessoa ao longo do dia.
Se estamos criando histórias falsas em nossa cabeça
ou ouvindo histórias inventadas por outras pessoas,
isso precisa parar.
O objetivo nesta etapa é:
pare de se estressar com coisas que sequer aconteceram.
Muito bem, terceira etapa:
desabafe e libere tudo.
É bom ter um amigo para desabafar.
Alguém que será seu treinador, seu líder de torcida, seu terapeuta,
o que você precisar que ele seja no momento.
Não é como a pessoa da primeira etapa que, por acaso, estava por perto na hora.
Você tem um relacionamento estabelecido com o seu amigo de desabafo.
Aqui está outro cenário.
Você está se preparando para dizer a um cliente
algo que ele não quer ouvir.
Você está tentando convencê-lo,
surge outro colega,
e ele interrompe você
e repete exatamente o que você estava dizendo.
Você não pode fazer escândalo na frente de um cliente.
Então você vai apenas concordar e escutar enquanto ele faz isso.
Mas você está se consumindo por dentro.
Então, o que você faz?
Procura o seu amigo de desabafo.
Conversamos a respeito, ficamos furiosos.
E essa é a hora de ficar furioso.
Fique com raiva, xingue, grite; faça o que for preciso para desabafar.
Mas aqui está a parte difícil:
você então precisa mudar esse tom para a positividade.
Eu realmente acredito em energia positiva e negativa,
e elas têm uma maneira de controlar nosso humor ao longo do dia.
Você tem que pensar: "Certo, o que posso fazer agora?
O que posso fazer de modo diferente?"
E se você é o amigo de desabafo,
é responsabilidade sua conduzir seu amigo de volta ao pensamento positivo.
A outra parte difícil:
você depois precisa aplicar esses aprendizados à situação.
Não pode carregar esse ressentimento.
Se fizer isso, essa situação pontual agora se torna um padrão.
O comportamento do padrão é mais difícil de ignorar que uma situação pontual.
O objetivo nesta etapa é:
"Vamos transformar nossa sessão de desabafo numa conversa produtiva".
Quarta etapa:
aprenda uma nova linguagem,
também conhecida como: "Precisamos conversar".
Eu pessoalmente não gosto de ter que usar o telefone no trabalho.
Definitivamente não gosto.
O que você precisa me dizer pode ser dito numa mensagem instantânea
ou num e-mail.
Essa é a minha linguagem de trabalho.
(Risos)
O único problema com isso
é que não conseguimos identificar o "tom" através de um e-mail.
Leio e-mails do mesmo modo que falo,
então tenho certeza que já interpretei mal algumas mensagens,
a menos que eu conheça a pessoa.
Por exemplo: vou mostrar um e-mail e vou pedir que o leiam,
e depois vou lê-lo em voz alta.
Muito bem, já deu, devem ter lido.
(Risos)
"Stacy, agradeço por ler sobre meu grupo.
No momento, não precisaremos de qualquer suporte de sua parte.
Mais adiante, se precisarmos de ajuda, eu aviso você, não precisa nos procurar.
Quanto ao meu último e-mail (anexado abaixo),
descrevo o que faço e o que você faz, para evitarmos isso no futuro.
Como sempre, agradeço pela sua parceria!"
Pessoal...
(Risos)
Foi assim que vocês leram?
(Risos)
Há certas palavras ali
que se ouvirmos ou virmos num e-mail,
pode-se certamente assumir que digitaram o e-mail com os dedos do meio.
(Risos) (Aplausos)
Não tinha percebido antes, mas agora sei.
[Mais adiante...]
[Quanto ao meu último e-mail...]
Acho que baguncei e-mails de algumas pessoas.
Devem estar corrigindo-os.
(Risos)
Tendo dito tudo isso,
é preciso saber quando é hora de usar o telefone
e quando é hora de conversar pessoalmente.
E essas conversas não são nada fáceis.
Elas são difíceis, mas necessárias.
O objetivo é tentar entender a perspectiva da outra pessoa.
Então, começamos a conversa assim: "Você se aborreceu quando eu..."
Ou algo como: "Tudo bem, a situação já estava sob controle, e aí eu..."
Assim, você pode ver exatamente qual foi a intenção da pessoa.
Além disso, não tente fazer com que as pessoas gostem de você.
Todos nós tivemos nossa criação e nossas experiências.
E todos temos nosso modo de nos comunicarmos.
Conforme as novas gerações entram na força de trabalho,
também vamos nos adaptando a isso.
As reuniões agora são e-mails.
E-mails agora são mensagens de texto.
Os sites externos agora são o Skype.
Então, como estamos nos ajustando a isso, precisamos ao menos tentar entender
que tipo de estilo de comunicação essas pessoas usam.
O objetivo nessa etapa
é realmente entender a linguagem de trabalho delas e aceitar o fato
de que ela pode ser diferente da sua.
Quinta etapa: reconhecer e proteger,
também conhecida como: "Precisamos dar uma voltinha".
E aqui está o meu último cenário de um amigo que é professor.
Você está prestes a ter uma reunião com o pai ou a mãe de um aluno,
e antes disso, você e um colega conversam a respeito e ele diz:
"Tranquilo, você tem o meu apoio. Vou concordar com as suas recomendações".
Então você meio que desconfia, pois ele aprontou contigo antes,
mas vocês passaram pelo "precisamos conversar".
Aí você pensa: "Nós nos entendemos. Posso confiar nele agora".
Mas durante a reunião,
o pai ou a mãe discorda de você,
e, como você desconfiava, seu colega concorda com eles na sua frente,
fazendo você passar por ridículo.
Não dá pra fazer escândalo na frente das pessoas, certo?
Você tem que se controlar.
Então, após a reunião,
esse mesmo colega tem a audácia
de vir até você e dizer: "Que reunião maluca, não?"
(Risos)
Isso mesmo.
Ele está testando você agora.
Esse é o momento perfeito para um bate-boca, certo?
Trata-se de uma ofensa reincidente.
Você ignorou a primeira, mas ele voltou e fez de novo.
Mas estamos tentando evitar o drama no trabalho,
não vamos perder a cabeça por isso, então precisamos nos afastar.
Você lidera aquela conversa usando a primeira saída disponível.
Você não estará fazendo isso por ele.
Estará fazendo por você.
Você deve proteger sua energia.
Não tente entender por que alguém faria isso,
e chega de conversas para tentar esclarecer a situação.
Aconteceu assim, ele fez o que fez,
e, se tiver uma oportunidade, ele provavelmente fará isso de novo.
Mas agora você já sabe disso
e reconhece isso.
Assim, você poderá agir de acordo.
Normalmente, tentamos definir nossas expectativas em outras pessoas,
e depois ficamos desapontados quando elas não cumprem o combinado.
Temos que aprender a aceitar as pessoas como elas são
e nos ajustarmos para lidar com essas situações.
O objetivo nesta etapa
é reconhecer quando é hora de se afastar de alguém profissionalmente.
Sei que essas etapas podem significar: "Mantenha-se íntegro".
E as pessoas sempre dizem isso: "Mantenha-se íntegro".
E descrevem isso como um caminho elegante em direção à justiça
repleto de arcos-íris e unicórnios.
(Risos)
Não é nada disso.
É embaraçoso.
É humilhante.
E nos deixa com um nó de ressentimento na boca do estômago.
E enquanto viajamos por esse caminho incrível,
vemos outdoors com frases que deveríamos ter dito
ou coisas que deveríamos ter feito.
Você vai lá e observa o caminho fácil,
e as pessoas estão relaxando, sem se preocupar com nada.
Mas tenho que admitir,
quanto mais viajo por esse caminho, mais fácil fica a cada vez.
Situações mesquinhas já não me incomodam tanto.
Aprendo algumas pérolas aqui e ali.
E conforme continuo seguindo esse caminho,
parece haver mais oportunidades esperando por mim.
Encontro pessoas que pensam como eu e que querem se conectar comigo,
projetos nos quais querem me incluir,
líderes buscando minha opinião, porque ouviram falar de mim.
E a melhor parte?
Não vejo mais a necessidade de buscar o caminho fácil.
Não vamos mudar o modo como adultos agem no local de trabalho.
Não vamos.
E por isso, sempre haverá drama.
Mas se nos apegarmos a essas etapas
e nos esforçarmos para segui-las,
podemos aprender a evitar o drama.
Obrigada por terem sido meus amigos de desabafo.
(Risos)
E muito obrigada pelo tempo de vocês.
(Aplausos)
Am un cerc restrâns de prieteni.
Locuim toți în orașe diferite și lucrăm în domenii diferite,
de la știri locale la instituții publice locale,
în drept, servicii financiare...
În ciuda domeniilor de lucru diferite,
avem în comun aceleași povești cu drame la locul de muncă.
Eu definesc drama de la locul de muncă
drept un inconvenient care intensifică stresul la muncă.
Deci, este atunci când lumea te enervează,
și nu munca în sine.
Cum parcurgeam aceste povești,
am realizat că trebuie să existe o cale mai bună de relaționare cu colegii,
fără atâtea drame.
În consecință, am creat câțiva pași care au funcționat pentru mine,
și pe care vreau să îi împărtășesc cu voi astăzi.
Pasul 1: Derulează și reflectează
sau: „Unde am greșit?”
Vreau ca toți să vă amintiți cea mai recentă dramă de la locul de muncă
ca pe un film în mințile voastre.
Ignorați toate emoțiile și concentrați-vă doar asupra voastră.
Pentru moment, să ne gândim ipotetic:
să zicem că faci parte dintr-un proiect de echipă,
fiecare își are sarcinile proprii,
și munca e împărțită.
Dar dintr-o dată, unul dintre colegi nu mai răspunde —
nu răspunde la telefon, dispare pur și simplu.
Atunci tu sau altcineva trebuie să preia sarcinile colegului.
Așa că iei o decizie de moment
și te plângi colegului din apropiere.
Și dintr-o dată, colegul se întoarce,
și, în mod surprinzător, știe tot ce ai zis.
(Râsete)
Ce am greșit în această situație?
M-am plâns persoanei greșite.
De ce aș face așa ceva?
Câteodată creăm o legătură neverbalizată cu oamenii,
care există doar în mințile noastre.
Ei nu îmi datorează discreția.
Eu doar am presupus că există.
Așa că nu trebuie să ne batem capul
încercând să aflăm de ce au procedat astfel.
Nu contează. Faptul e consumat.
Dar scopul acestui pas este autoreflecția.
Trebuie să ne concentrăm pe greșelile noastre
ca să le evităm pe viitor.
Pasul 2: Întoarce-te la realitate
sau „Asta trebuie să înceteze”.
(Râsete)
Vă gândiți vreodată la probleme înainte să ajungeți la lucru?
Oh — doar eu fac asta?
(Râsete)
Ei bine, eu fac asta.
Mă gândesc la tot felul de situații,
apoi mă enervez doar gândindu-mă.
Atunci îmi spun: „Nu, doar te pregătești, Stacy”.
(Râsete)
„Te asiguri doar că poți face față
la orice vor arunca înspre tine.”
Dar nu te pregătești.
Ce faci de fapt este să te tensionezi,
creând o anxietate
care nu este reală.
Trebuie să avem de asemenea grijă
când ascultăm scenariile inventate ale altor oameni.
Uitați ce vreau să zic.
Să zicem că ești în pauză
și vorbești cu niște colegi.
Când, dintr-o dată, apare alt coleg.
Pare să fie îngândurat —
nu foarte vesel, dar nici nepoliticos.
Intră, după care iese.
Apoi colegii încep să analizeze
ce li se pare că e în neregulă cu persoana aceea.
Spun lucruri precum:
„Oh, e supărat că nu a obținut job-ul”.
Sau spun: „Oh, nu, nu, nu...
mereu e supărat în anotimpul ăsta”.
Iar tu stai și zici: „Da, sigur asta e”.
Asculți lucrurile astea ca și cum ar fi reale.
Pe când colegul poate să se gândească
la absolut orice.
Poate că tocmai deschisese o pungă de M&M's
a nimerit patru pastile de aceeași culoare
și încerca să își dea seama de ce.
(Râsete) (Aplauze)
Dar stai și îi asculți.
Le asculți scenariile inventate
care pot influența
modul în care vei interacționa cu persoana respectivă în ziua aceea.
Indiferent dacă inventăm povești în mințile noastre
sau ascultăm poveștile inventate ale altora,
trebuie să ne oprim.
Scopul acestui pas:
nu te mai stresa pentru lucruri care nu s-au întâmplat.
Bine. Pasul 3:
descarcă-te și eliberează-te.
E bine să ai un prieten în fața căruia să te descarci.
El îți este mentor, majoretă,
terapeut,
orice ai nevoie să fie în momentul respectiv.
Acesta nu este ca persoana din Pasul 1, care se întâmpla să fie în apropiere.
Ai stabilit deja o relație cu prietenul tău.
Uitați alt scenariu:
te pregătești să îi spui unui client
ceva ce pur și simplu nu vrea să audă.
În timp ce faci asta,
vine un coleg
și te întrerupe,
după care spune exact același lucru pe care îl spuneai tu.
Nu poți face o scenă în fața clientului.
Deci trebuie să te retragi, „Mm-hmm”, și să îl asculți în timp ce face asta.
Și arzi pe dinăuntru.
Deci ce facem?
Mergem la un prieten să ne descărcăm.
Îi povestim. Ne enervăm.
E un moment și pentru asta. Enervează-te.
Înfurie-te.
Înjură, urlă,
fă orice e nevoie pentru a te elibera.
Acum urmează partea grea:
trebuie să schimbi acel ton în ceva pozitiv.
Eu chiar cred în energii pozitive și negative,
care ne pot controla starea de-a lungul zilei.
Trebuie să te gândești așa: „Bine, încotro mă duc acum?
Ce pot face altfel?”
Dacă ești prietenul cu ajutorul căruia se descarcă,
e responsabilitatea ta să-ți îndrumi prietenul înapoi spre pozitivitate.
Acum, cealaltă parte grea:
trebuie să aplici învățăturile la situația respectivă.
Nu poți purta resentimentele cu tine.
Dacă nu, acea situație excepțională devine un tipar.
Tiparul de comportament e mai greu de ignorat decât situațiile excepționale.
Scopul în acest pas este:
„Să transformăm sesiunea de descărcare într-o conversație productivă.”
Pasul 4:
Învață un limbaj nou
sau: „Trebuie să vorbim”.
Mie nu îmi place să răspund la telefon la lucru.
Nu îmi place.
Orice vrei să îmi spui, o poți face printr-un mesaj instant
sau un e-mail.
Ăsta este limbajul meu de lucru.
(Râsete)
Singura problemă
este că nu poți auzi tonul prin email.
Citesc email-uri la fel cum vorbesc,
deci sunt destul de sigură că în trecut am interpretat greșit unele tonuri,
cu excepția celor cunoscute.
Uitați un exemplu:
o să vă arăt un email pe care vreau să îl citiți,
după care îl voi citi cu voce tare.
Bine, ați avut timp, trebuia să-l fi citit deja.
(Râsete)
„Stacy,
Mulțumesc că ai ajutat grupul meu.
În prezent, nu mai avem nevoie de ajutor suplimentar.
Pe viitor, dacă ne trebuie ajutor, ți-l voi cere. Nu va trebui să ne cauți.
Ca în email-ul anterior (atașat mai jos),
am subliniat activitățile mele și ale tale
ca să evităm asta pe viitor.
Ca întotdeauna, mulțumesc pentru parteneriat!!”
Oameni...
(Râsete)
Așa l-ați citit?
(Râsete)
Sunt anumite cuvinte acolo
pe care dacă le auzi sau le citești într-un email,
poți să presupui că au fost scrise cu degetele mijlocii.
(Râsete)
Atunci nu știam. Acum știu.
(Râsete)
Cred că am stricat email-urile unora. Le corectează.
(Râsete)
Acestea fiind spuse,
trebuie să știi când e momentul să răspunzi la telefon.
Trebuie să știi când e momentul să ai o întâlnire față în față.
Iar aceste întâlniri față în față nu sunt simple.
Sunt dificile, dar necesare.
Scopul este de a încerca să înțelegi perspectiva celuilalt.
Deci vei începe conversația astfel:
„Bine, te-ai enervat când...”
Sau vei spune lucruri de genul:
„Bine, aveai deja situația sub control,
când eu am...”
Așa, poți să vezi exact punctul lor de vedere.
De asemenea, nu încerca să îi faci pe alții să te placă.
Cu toții avem propria educație. Cu toții avem propriile experiențe.
Și avem cu toții propriul stil de a comunica.
Pe măsură ce noile generații intră pe piața muncii,
ne adaptăm și noi.
Ședințele sunt acum email-uri.
Email-urile sunt acum mesaje.
Ședințele sunt acum pe Skype.
În timp ce ne adaptăm la asta,
trebuie măcar să încercăm să înțelegem
ce tip de comunicare folosesc.
Scopul în acest pas
este să înțelegem cu adevărat limbajul lor de lucru
și să acceptăm faptul că acesta poate diferi de al tău.
Pasul 5: Recunoaște și protejează,
sau: „Trebuie să facem o plimbare”.
Iată ultimul scenariu, de la un prieten profesor.
Ești pe cale să ai o întâlnire cu un părinte,
iar înainte, tu și un coleg discutați despre asta,
iar colegul îți zice: „E în regulă, sunt de partea ta.
O să fiu de acord cu recomandările tale”.
Te uiți la el cu coada ochiului, pentru că te-a mai ars și în trecut,
dar l-ai avut pe „trebuie să vorbim”,
așa că zici: „Suntem pe aceeași lungime de undă, o să am încredere”.
Întâlnirea are loc,
părintele nu e de acord cu tine,
și negreșit, colegul e de acord cu părintele,
făcându-te să arăți ridicol.
Din nou, nu putem face o scenă în fața oamenilor, nu?
Deci trebuie să te abții.
Iar după întâlnire,
același coleg are tupeul
de a veni la tine să zică: „O întâlnire nebună, nu?”
(Râsete)
Da...
Acum te testează. E un test. (Râde)
Acum e momentul să răbufnești, nu?
Ăsta e un recidivist.
(Râsete)
Te-ai abținut, iar ei au revenit.
Dar încercăm să evităm drama la locul de muncă, nu să o cauzăm,
deci trebuie să ne abținem.
Tu conduci acea conversație ieșind pe prima ușă.
Nu faci asta pentru ei.
O faci pentru tine.
Trebuie să îți protejezi energia.
Nu încerca să afli de ce au făcut așa ceva
și gata cu conversațiile de tip „întoarcerea la Iisus”.
Este ce este, au făcut ce au făcut,
și dacă ar avea oportunitatea, probabil ar face-o din nou.
Dar acum știi asta.
Acum vezi asta.
Acum poți să acționezi în consecință.
De obicei avem așteptări pe care le impunem
celorlalți,
și suntem dezamăgiți când ei nu le onorează.
Trebuie să învățăm să acceptăm oamenii așa cum sunt
și să ne adaptăm noi pentru a gestiona aceste situații.
Scopul acestui pas
este să recunoaștem când e vremea să ne depărtăm profesional de cineva.
Oameni, îmi dau seama că pașii ăștia ar putea suna ca: „Fă ceea ce se cuvine”.
Iar oamenii mereu spun asta. „Fă ceea ce se cuvine.”
Și descriu asta ca pe un drum elegant al virtuții,
plin de curcubee și unicorni.
Nu este așa.
E jenant.
E umilitor.
Îți lasă un nod de resentimente în stomac.
Și cum călătorești pe acest drum fantastic al moralității,
vezi panouri publicitare cu lucruri ce ar fi trebuit spuse
și lucruri pe care trebuia să le faci.
Mergi și vezi și calea ușoară,
stau acolo liniștiți, fără nicio grijă.
Dar trebuie să recunosc,
cu cât călătoresc mai mult pe acest drum, devine un pic mai ușor.
Situațiile mărunte nu mă mai deranjează așa de mult.
Învăț câte un pic ici și colo.
Și cum continui pe drumul ăsta,
par să fie mai multe oportunități care mă așteaptă.
Cunosc oameni asemenea mie, care vor să intre în contact cu mine,
proiecte la care lumea vrea să particip,
lideri care mă caută
pentru că au auzit de mine prin altcineva.
Partea cea mai bună?
Nevoia de a mă uita la drumul ușor
nici nu mai există.
Nu vom schimba comportamentul adulților la locul de muncă.
N-o s-o facem.
Și din acest motiv, mereu vor fi drame la locul de muncă.
Dar dacă recurgem la acești pași
și depunem efortul necesar,
putem învăța să le evităm.
Vă mulțumesc că ați fost prietenii cu ajutorul cărora m-am descărcat.
(Râsete)
Și vă mulțumesc pentru timpul acordat!
(Aplauze)
Итак, у меня очень маленький круг друзей.
Все мы живём в разных городах, у нас у всех разные специальности:
редакторы местных газет, члены городского управления,
адвокаты и финансисты...
И не смотря на то, что все мы работаем в разных сферах,
все мы можем поделиться похожими историями рабочей драмы.
Я бы сказала, что рабочая драма —
это некое неудобство, которое добавляет стресс к работе.
Когда вас раздражают именно люди,
а не сама работа.
Поэтому, слушая все эти истории, я понимаю,
что должен быть какой-то способ мирно сосуществовать с коллегами
без всей этой драмы.
Поэтому я разработала несколько шагов, которые помогли мне,
и я с радостью поделюсь ими с вами сегодня.
Первый шаг: «Отмотать и задуматься»,
также известный как «Что я сделал»?
(Смех)
Я прошу вас, друзья, промотайте в памяти самую недавнюю рабочую драму
как пленочный фильм.
Не обращайте внимания на эмоции, просто сконцентрируйтесь на себе.
Ну а сейчас мы разберём одну гипотетическую ситуацию.
Представьте себе, что вы участвуете в групповом проекте,
у каждого из-вас есть индивидуальные задания,
и вы распределяете обязанности.
А потом вдруг кто-то пропадает –
не отвечает на звонки, просто испаряется.
И теперь вы или кто-то другой должны закончить работу за него.
И на ничтожно маленький промежуток времени вы чувствуете острую необходимость
выговориться другому вашему коллеге.
А потом ни с того ни с сего пропавший возвращается
и, к вашему удивлению, он уже знает то, что вы только что о нём сказали.
(Смех)
Итак, как же я поступила в этой ситуации?
Я высказалась человеку, который даже не был моим лучшим другом.
Почему же я это сделала?
Иногда мы воображаем себе некие необъяснимые связи с людьми,
существующие только у нас в голове.
Эти люди не обязаны уважать меня.
Просто я считала, что это подразумевалось само собой.
И не нужно создавать себе проблемы,
пытаясь понять, почему они так поступили.
Это не важно. Они уже это сделали.
Итак, цель этого шага – самоанализ.
Мы должны сконцентрироваться на наших ошибках,
и тогда мы сможем избежать их повторения в будущем.
Второй шаг: «Вернуться к реальности»,
также известный как «Это нужно прекратить».
(Смех)
Друзья, вы часто думаете о проблемах по дороге на работу?
Или... это только я так делаю?
(Смех)
Ну да, признаюсь, виновата.
Я прокручиваю все эти ситуации в голове
и просто схожу с ума от этого.
И я говорю себе: «Нет, Стейси, это ты просто морально готовишься».
(Смех)
«Просто ты должна быть уверена, что справишься с тем,
что для тебя приготовили твои коллеги».
Но это неправда.
На самом деле вы просто заранее настраиваетесь на худшее,
и появляется тревога,
которой на самом деле не существует.
Также, мы должны быть очень осторожны,
когда другие люди рассказывают нам выдуманные истории.
Вот что я имею в виду.
Представьте себе, что вы на перерыве
и обсуждаете что-то с вашими коллегами.
И вдруг, ни с того ни с сего, другой ваш коллега заходит в комнату.
Кажется, он о чём-то задумался...
не то чтобы прыгает от счастья, но и не грубит.
Он заходит, потом выходит.
И ваши коллеги пытаются поставить ему диагноз.
Понять, «что же не так с этим человеком».
Они говорят:
«Ой, он просто расстроен, что не получил работу».
Или: «Ой, не не не...
В этот период у него всегда плохое настроение».
А вы слушаете и говорите: «Да, это точно».
Вы воспринимаете это как факт.
А между тем с вашим коллегой
могло произойти всё, что угодно.
Может быть, он только что открыл пачку Starburst,
и ему попались четыре жёлтые конфеты подряд,
и он только пытается понять, что же случилось.
(Смех, аплодисменты)
А вы сидите и слушаете выдуманные истории,
которые теперь могут повлиять на то,
как вы будете взаимодействовать с этим человеком в течение дня.
Если мы создаём лживые истории у себя в голове
или же верим придуманным историям других людей —
это нужно прекратить.
Таким образом, цель этого шага:
перестаньте беспокоиться о том, чего не было.
Хорошо. Третий шаг:
«Поделиться с другом и забыть».
[Мы должны это прекратить.]
Это замечательно, когда у вас есть коллега, с которым можно поделиться.
Это ваш наставник, ваша группа поддержки,
ваш терапевт,
тот, в ком вы нуждаетесь в этот трудный момент.
Он не такой, как коллега из «Первого шага»,
который просто под руку подвернулся.
С этим человеком у вас настоящие доверительные отношения.
Итак, вот и другая история.
Вы готовитесь сказать покупателю или клиенту
то, что они будут совсем не рады услышать.
И вот, пока вы разглагольствуете,
подходит другой ваш коллега
и перебивает вас
только для того, чтобы сказать то же самое, что хотели сказать вы.
А вы не можете устроить сцену перед покупателем,
вы просто садитесь на свое место, киваете и продолжаете слушать вашего коллегу.
А внутри у вас всё горит!
Итак, что же мы сделаем?
Мы пойдём к нашему другу поплакаться в жилетку.
Мы пожалуемся на случившееся. Мы разозлимся.
И это правильно — самое время разозлиться.
Взбеситься.
Ругаться, кричать.
Делайте всё, что необходимо, чтобы дать выход вашим эмоциям.
А теперь самое сложное —
вам нужно переключиться на позитивность.
Я на самом деле верю в позитивную и негативную энергии
и в то, что это позволяет контролировать наше настроение в течение дня.
Нужно рассуждать следующим образом: «Хорошо, а что дальше?
Что я могу изменить»?
И если вы — тот самый друг, которому плачутся в жилетку,
вы ответственны за то, чтобы ваш друг вернулся на позитивную волну.
А теперь, ещё один сложный момент:
применить ваши знания к ситуации.
Нельзя продолжать носить с собой эту обиду.
Если вы продолжите это делать, эта ситуация станет вашей рутиной.
Гораздо сложнее будет игнорировать модель поведения, чем единичный случай.
Цель этого шага в том, чтобы
«превратить наши жалобы в продуктивный диалог».
Четвёртый шаг:
«Выучить новый язык»,
также известный как «Нам нужно поговорить».
Ребята, честно вам скажу, не люблю я отвечать на звонки на работе.
Ну вот не люблю и всё.
Если вы хотите мне что-то сказать, лучше пришлите мне сообщение
или имейл.
Это мой рабочий язык.
(Смех)
Только проблема в том,
что по письму сложно понять тон.
Я читаю письма так же, как и разговариваю,
поэтому я просто уверена в том, что неправильно интерпретировала
тон некоторых писем, если конечно я не знаю отправителя лично.
Вот вам пример:
я покажу вам имейл и хочу, чтобы вы его прочитали про себя.
А потом я прочитаю его вслух.
[Стейси, спасибо за то, что связались со мной по поводу моей группы.
В данный момент нам не нужна дополнительная поддержка...]
Стейси: Ну ладно, он коротенький, вы наверное уже прочитали.
(Смех)
«Стейси,
спасибо за то, что связались со мной по поводу моей группы.
В данный момент нам не нужна дополнительная поддержка.
В дальнейшем, если нам будет нужна поддержка, я сам вам об этом сообщу.
Как видно из моего последнего письма, (смотрите во вложении),
я разделил наши обязанности,
таким образом мы сможем избежать подобных ситуаций в будущем.
Большое вам спасибо за сотрудничество»!
Ребят...
(Смех)
Вы тоже так прочитали?
(Смех)
Ребята, здесь есть некоторые слова,
которые, когда вы их слышите или читаете в имейле —
такое впечатление, что их печатали средними пальцами.
(Смех)
Я тогда этого не знала. Но вот сейчас знаю!
(Смех)
Я, наверное, испортила некоторые письма. Кто-то их за меня переделывает.
(Смех)
Принимая всё это во внимание,
вы должны чувствовать, когда необходимо взять телефон.
Вы обязаны знать, когда необходимо поговорить с человеком один на один.
Такие личные разговоры — совсем не простая задача.
Они сложные, но от них не уйти.
Цель — понять точку зрения вашего собеседника.
Тогда вы начнёте разговор со словами:
«Вы расстроились, когда я»...
Или же скажете:
«Хорошо, вы уже разобрались с ситуацией,
и тогда я...»
И таким образом, вы поймёте, в чем причина этой интонации.
Также, не старайтесь подогнать людей под себя.
У всех нас разное воспитание, у всех нас разный опыт.
И у всех нас свой собственный стиль общения.
Когда новые поколения приходят в офис,
мы тоже подстраиваемся под них.
Встречи превратились в имейлы,
Имейлы — в тексты.
Внешние контакты — в контакты Скайп.
И пока мы привыкаем к этим изменениям,
нам нужно, как минимум, постараться понять,
какой стиль общения используют эти люди.
Цель этого шага —
по-настоящему понять их рабочий язык
и смириться с тем, что он может отличаться от вашего.
Пятый шаг: «Осознать и защитить»,
также известный как «Пойдём прогуляемся».
Итак, последний случай, рассказанный моим другом учителем.
Вы готовитесь ко встрече с родителем,
и перед встречей обсуждаете это с коллегой,
который уверяет вас: «Всё в порядке, я поддержу тебя.
Я соглашусь с твоими рекомендациями».
Вы как-то недоверчиво к этому относитесь, потому что уже наступали на эти грабли,
но вспоминаете о шаге «Нам нужно поговорить»
и думаете: «Мы на одной волне. Нужно довериться».
Начинается встреча с родителем,
тот спорит с вами,
и, как по расписанию, ваш коллега соглашается с родителем у вас на глазах,
выставляя вас на посмешище.
Нельзя же устроить сцену на глазах у других людей, правильно?
Поэтому вы должны держать себя в руках.
И затем, после собрания,
тот же самый ваш коллега имеет наглость
подойти к вам и сказать: «Ну ничего себе встречка»!
(Смех)
Ну да.
Это они вас так проверяют, это такой тест.
(Смеется)
Отличный момент для того чтобы... просто взорваться, правда?
Да он же рецидивист!
(Смех)
Вы отпустили ситуацию, а он опять вас оскорбляет.
Но мы пытаемся избежать драмы на работе, а не с головой в неё окунуться.
Поэтому мы отпускаем ситуацию.
Вы вежливо заканчиваете этот разговор при первой же возможности.
Вы делаете это не для них.
Вы делаете это для себя.
Вы должны защитить свою энергию.
Не пытайтесь понять, почему они так поступили
и направить их на «путь истинный».
Ничего не поделаешь — просто они так поступили и всё.
И если будет возможность, они не раздумывая сделают это снова.
Но теперь вы это знаете.
Теперь вы это осознаёте.
И можете предпринять соответствующие меры.
Нам свойственно проецировать ожидания
на других людей, а потом
разочаровываться, когда ожидания не соответствуют действительности.
Нам необходимо принимать людей такими, какие они есть
и научиться справляться с такими ситуациями.
Цель этого шага —
в том, чтобы понять, когда пришло время профессионально уйти от конфликта.
Ребят, я понимаю, что может показаться, что я советую вам «Вести себя достойно».
И люди всегда так говорят: «Просто ведите себя достойно».
Они говорят об этом так, как будто это некий праведный путь, на котором
нам встретятся радуги и единороги.
Но это не так.
Это стыдно.
Это унизительно.
Из-за этого у вас в животе всё сжимается.
И пока вы идёте по этому замечательному «праведному пути»,
перед вами как-будто возникают рекламные щиты, где написано
что вы должны были сказать и что сделать.
Сверните на лёгкий путь,
и вы увидите расслабленных людей, которые вообще ни о чём не беспокоятся.
Признаюсь,
чем больше я иду по этой дороге, тем легче она становится.
Мелочные проблемы больше не беспокоят меня как раньше.
Я узнаю маленькие мудрости, то там, то здесь...
Я продолжаю идти по этому пути,
и, кажется, теперь меня ждёт больше возможностей.
Ко мне тянутся люди, которые рассуждают так же, как и я.
Мне предлагают проекты.
Руководители связываются со мной,
потому что узнают обо мне от кого-то.
А знаете, что просто замечательно?
Я даже не ищу лёгкого пути.
Ребята, мы никак не изменим поведение взрослых людей на работе.
Вовсе нет.
И по этой причине драмы на работе будут продолжаться.
Но если мы будем следовать этим рекомендациям
и прилагать все возможные усилия,
мы научимся избегать драму на работе.
Ребята, спасибо вам за то, что разрешили поплакаться вам в жилетку.
(Смех)
И большое вам спасибо за то, что уделили мне время.
(Аплодисменты)
Benim yakın, sıkı bir arkadaş çevrem var.
Hepimiz ayrı şehirlerde yaşıyoruz ve ayrı alanlarda çalışıyoruz.
Yerel haberlerden, şehir yönetimine
hukuktan, mali hizmetlere...
Ayrı alanlara rağmen
hepimiz iş yeri dramasıyla ilgili benzer hikayeler paylaşıyormuşuz gibi görünüyor.
Ben iş yeri dramasını
işinize ek stres yükleyen gereksiz sıkıntı olarak tanımlıyorum.
Bu insanlar damarınıza bastığında ortaya çıkıyor,
işin kendisiyle alakalı bir durum değil.
Bu hikayelerin üstünden geçerken
çalışma arkadaşlarımızla birlikte olmanın bu kadar drama içermeyen,
daha iyi yollarının olması gerektiğinin farkına varmaya başladım.
Bundan dolayı şu ana kadar işime yarayan bazı adımlar oluşturdum
ve bunları sizinle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.
1. adım: Geri sar ve düşün.
Diğer bir tabirle "Ne yaptım?"
Sizlerden en yakın iş yeri dramasını kafanızda bir film gibi
yeniden oynatmanızı istiyorum.
Bütün duyguları görmezden gelin ve sadece kendinize odaklanın.
Ama şimdilik, sadece kuramsal düşünelim
Bir grup projesinde olduğunuzu düşünün,
hepinizin kendinize ait görevleriniz var
ve sonra o işi bölüyorsunuz.
Ama sonra birisi tepkisiz kalıyor,
aramalarınızı açmıyor, hayalet oluyorlar.
Sonra sizin ya da başka birisinin fazladan iş alması gerekiyor.
Sonra kısa, küçücük bir karar vermede
yakındaki bir iş arkadaşınızın yanına gidiyorsunuz.
Sonra ansızın hayalet geri geliyor
ve şaşırtıcı bir şekilde ne dediğinizi biliyor.
(Gülüşmeler)
Ben bu durumda ne yaptım?
Sırdaşım olmayan birine dertlendim.
Neden böyle yapayım ki?
Bazen insanlarla aramızda dile getirilmemiş, sadece kafamızda olan
bir bağ kurarız.
Bana sessizliklerini borçlu değiller.
Sadece ben öyle sandım.
Bu yüzden neden öyle yaptıklarını anlamaya çalışarak
bir çıkmaza girmeyeceğiz.
Yaptılar, bu önemli değil.
Fakat bu aşamanın amacı özdüşünüm.
Kendi yaptığımıza odaklanmalıyız ki
gelecekte aynı hatayı yapmayalım.
2. adım: Gerçeğe dön.
Başka bir deyişle "Bu artık bitmeli."
(Gülüşmeler)
Peki sizler işe gitmeden önce bu sorunlar hakkında düşünüyor musunuz?
Sadece ben mi düşünüyorum?
(Gülüşmeler)
Tamam, suçlu benim.
Bütün bu sorunları kafamda kuruyorum
ve sadece onları düşünerek sinirleniyorum.
Sonra kendime diyorum ki
"Hayır, sadece hazırlanıyorsun, Stacy"
(Gülüşmeler)
"Sen sadece başına gelebilecek şeylerin altından kalkabileceğine emin oluyorsun."
Ama aslında öyle yapmıyorsunuz.
Gerçekte ise sadece kafanızda kuruyorsunuz
ve kafanızda var olmayan
endişeler oluşturuyorsunuz.
Aynı zamanda başka insanların
uydurma senaryolarını dinlerken de dikkatli olmalısınız.
Anlatmaya çalıştığım şey şu:
Dinlenme odasında olduğunuzu düşünün
ve orada iş arkadaşlarınızla konuşuyorsunuz.
Birden başka bir iş arkadaşınız geliyor.
Derin düşüncelere dalmış gibi görünüyor,
çok neşeli görünmüyor ama kaba da değil.
İçeri giriyor ve çıkıyor.
Sonra içerideki diğer iş arkadaşlarınız teşhis koymaya başlıyor,
o insan hakkında sezdikleri "yanlış"mış.
"Sadece işi alamadığı için kızgın."
gibi şeyler söylüyorlar.
Ya da "Yok yok o bu dönemlerde hep böyle üzgün."
Siz de orada oturmuş evet kesin bundandır diye düşünüyorsunuz.
Onları söyledikleri gerçekmiş gibi dinliyorsunuz.
Ama aslında iş arkadaşınız herhangi bir şey hakkında
derin düşüncelere dalmış olabilir.
Sadece bir paket "Starburst" açıp
arka arkaya 4 sarı bulmuştur
ve az önce başına geleni anlamaya çalışıyordur.
(Gülüşmeler) (Alkışlar)
Fakat siz oraya oturmuş,
onların uydurma senaryolarını dinliyorsunuz.
Belki de bu dinledikleriniz o insanla
o gün boyunca nasıl iletişim kuracağınızı etkileyecek.
Kafamızda hikaye uydursak da,
başkalarının uydurma hikayelerini dinlesek de
bu artık bitmeli.
Bu aşamanın amacı:
Yaşanmamış olaylar üzerinde bu kadar düşünmemek.
Tamamdır. 3. adım:
Dışarı at ve bırak.
Dedikodu yapabileceğiniz bir arkadaşınızın olması güzel bir şey.
O sizin koçunuz, ponpon kızınız,
terapistiniz,
o anda neye ihtiyaç duyuyorsanız o.
Bu ilk adımdaki gibi sadece o anda yanınızda bulunan birisi değil.
Sizin o kişiyle köklü bir ilişkiniz var.
İşte başka bir senaryo:
Bir müşteriye onun duymak istemeyeceği
bir şey söylemeye hazırlanıyorsunuz.
Tam konuşmanın ortasındayken
başka bir iş arkadaşınız geliyor ve sözünüzü kesiyor.
Sonra sizin söyleyeceğiniz şeyin aynısını söylüyor.
Bir müşterinin önünde olay çıkaramazsınız.
Yani oturup onları izlemeniz gerekiyor.
Ama içiniz içinizi kemiriyor.
Peki ne yapıyoruz?
Hemen kankamızın yanına gidiyoruz.
Onunla konuşup, sinirleniyoruz.
İşte tam zamanı.
Sinirlenin, kızın, küfredin, bağırın,
içinizden atmak için ne gerekiyorsa onu yapın.
Şimdi zor kısım şu:
Sonrasında pozitif bir ruh haline bürünmelisiniz.
Ben pozitif ve negatif enerjiye gerçekten inanıyorum.
Gerçekten de o günkü modumuzu kontrol edebiliyor.
"Tamam, şimdi ne yapmalıyım? Farklı olarak ne yapabilirim?"
gibi şeyler düşünmelisiniz.
Eğer dedikodu kankası sizseniz
arkadaşınızı pozitife yönlendirmek sizin göreviniz.
Diğer zor kısım ise:
Öğrendiklerinizi olaya uygulamalısınız.
O kini içinizde taşıyamazsınız.
Eğer yaparsanız o bir kerelik olay bir kalıba döner.
Kalıp davranışları görmezden gelmek bir kerelik olaylara göre daha zordur.
Bu adımın amacı:
"Dedikodumuzu verimli bir sohbete çevirelim."
4. adım:
Yeni bir dil öğren.
Diğer bir deyişle "Konuşmamız lazım."
Ben iş yerinde telefonla konuşmayı sevmem,
sadece hoşlanmıyorum.
Bence söylenmesi gereken her şey bir mesajla söylenebilir.
Ya da bir e-posta ile.
Bu benim iş yeri dilim.
(Gülüşmeler)
Tek sorun
e-posta ile ses tonuna erişemiyor olmanız.
Ben e-postaları konuştuğum gibi okurum.
Eğer bildiğim birinden gelmiyorsa
bazı tonları yanlış yorumladığıma eminim.
Bir örnek vereyim.
Size bir posta göstereceğim, onu okumanızı istiyorum.
Sonrasında ise ben sesli bir şekilde okuyacağım.
Yeterince hızlıydı, okumuş olmanız lazım.
(Gülüşmeler)
"Stacy,
grubuma yaptığın yardımların için teşekkür ederim.
Artık ek yardımlara ihtiyacımız yok.
Yardıma ihtiyacımız olursa sana sorarım, senin ulaşmana gerek yok.
En son e-postamda (ekte),
benim görevlerimi ve senin görevlerini özetledim.
Bu sayede gelecekte bundan kaçınabiliriz.
Her zamanki gibi ortaklığın için teşekkürler!!"
Arkadaşlar...
(Gülüşmeler)
Siz bu şekilde mi okuyorsunuz?
(Gülüşmeler)
Oradaki bazı kelimeleri
duyarsanız veye e-postada görürseniz
onları orta parmağıyla yazdığına emin olabilirsiniz.
(Gülüşmeler)
O zamanlar bilmiyordum.
Artık biliyorum.
(Gülüşmeler)
Galiba bazı insanların e-postalarını mahvettim.
Onları düzeltiyorlar.
(Gülüşmeler)
Bütün bunlarla birlikte
ne zaman telefonu açmanız gerektiğini bilmelisiniz.
Ne zaman yüz yüze konuşmanız gerektiğini bilmelisiniz.
Bu yüz yüze konuşmalar hiç kolay değil.
Zorlar ama gerekliler.
Amacımız diğer insanın bakış açısını anlamak.
Yani konuşmalara şu şekilde başlamalısınız:
"Tamam, sen ben... yaptığımda üzüldün."
ya da
"Olay zaten senin kontrolün altındaydı
sonra ben..."
Bu şekilde nedenini tam olarak anlayabilirsiniz.
Aynı zamanda insanlara kendinizi beğendirmeye çalışmayın.
Hepimiz farklı yetiştik, farklı deneyimlerimiz var.
Hepimizin iletişim tarzı farklı.
Yeni nesillerle çalışmaya başladıkça onlara adapte oluyoruz.
Toplantılar artık e-posta,
e-postalar artık mesaj,
buluşmalar artık Skype.
Onlara adapte oldukça
onların ne tarz bir iletişim kurduklarını anlamaya çalışmalıyız.
Bu adımın amacı,
onların çalışma dilini tam olarak anlamak
ve sizinkilerden farklı olabileceğini kabullenmek.
5.adım: Tanı ve koru.
Başka bir deyişle "Bir yürüyüşe çıkalım."
Bir öğretmen arkadaşımdan aldığım sonuncu senaryom:
Bir ebeveyn ile görüşme yapmak üzeresiniz,
önceden bir iş arkadaşınızla bu konuyu konuştunuz
ve size dedi ki "Tamamdır, arkanı kollarım.
Senin tavsiyelerine katılacağım."
Ona gözünüzün ucuyla bakıyorsunuz çünkü önceden yapmadığı şey değil.
Ama zaten "Konuşmamız lazım." kısmını yaptınız.
Bu yüzden "Bir sıkıntı yok, ona güveneceğim" diye düşünüyorsunuz.
Görüşmeyi yapıyorsunuz,
ebevenler size katılmıyor,
iş arkadaşınız ebeveynlere katılıyor
ve sizi küçük düşürüyor.
İnsanların önünde olay çıkaramayız değil mi?
Bu yüzden içinizde tutmanız lazım.
Görüşmeden sonra aynı iş arkadaşınız tüm küstahlığıyla gelip
"Çılgın bir görüşmeydi, değil mi?" diyor.
(Gülüşmeler)
Aynen.
Sizi test ediyorlar, bu bir test. (Güler)
Patlamanın tam zamanı, değil mi?
Bunu ilk yapışı değil.
(Gülüşmeler)
Siz olayı arkanızda bırakıp gittiniz ama o tekrardan yüzünüze vurdu.
Ama biz dramadan uzaklaşmaya çalışıyoruz içine dalmaya çalışmıyoruz.
Bu yüzden uzaklaşmamız lazım.
Sohbetten ilk boşlukta ayrılmalısınız.
Bunu onlar için yapmıyorsunuz.
Bunu kendiniz için yapıyorsunuz.
Enerjinizi korumanız lazım.
Neden böyle bir şey yaptıklarını anlamaya çalışmayın.
Davranışlarını konuşarak düzeltmeyi denemeyin.
Olanlar oldu, yapılanlar yapıldı
ve eğer bir daha şans verseniz yine yaparlardı.
Fakat artık bunu biliyorsunuz.
Artık bunun farkındasınız.
Artık gerektiği gibi davranabilirsiniz.
Biz genelde başka insanlar üzerinde beklenti oluşturuyoruz --
kendi beklentilerimizi.
Ama öyle olmayınca hayal kırıklığına uğruyoruz.
İnsanları oldukları gibi kabul etmeyi öğrenmeliyiz
ve bu durumların üstesinden gelebilmek için kendimizi ayarlamalıyız.
Bu adımın amacı,
birinden ustaca uzaklaşmamız gereken zamanı fark edebilmek.
Arkadaşlar, bu adımlar size
"Büyüklük sizde kalsın." demek gibi gelebilir.
İnsanlar her zaman "Büyüklük sizde kalsın." der.
İnsanlar bunu doğruluğa giden gökkuşakları ve tek boynuzlu atlarla dolu
zarif bir yol olarak tanımlar.
Olay bu değil.
Aslında utanç verici
ve küçük düşürücüdür.
Ama içinizde bir parça kin bırakır.
O muhteşem yolu yürürken
keşke söyleseydim, keşke yapsaydım
dediğiniz şeylerle dolu tabelalar görürsünüz.
Sonra diğer yola bakarsınız
ve oradakiler rahattır, kimse bir şeyi dert etmez.
Ama kabul etmem gerek
o yolu yürüdükçe cidden kolaylaşıyor.
Önemsiz olaylar artık beni eskisi kadar rahatsız etmiyor.
Zamanla değerli şeyler öğreniyorum.
Bu yolu yürüdükçe
beni bekleyen başka fırsatlar varmış gibi görünüyor.
Benimle aynı kafadaki insanlar iletişime geçmek istiyor.
İnsanların benim içinde olmamı istediği projeler var,
beni bir başkasından duyan yöneticiler bana ulaşıyor.
En iyi kısmı ise
Kolay yolu arama ihtiyacı
artık yok.
Yetişkinlerin iş yerinde nasıl davrandığını değiştirmeyeceğiz.
Yapmayacağız.
Bu yüzden iş yeri draması her zaman olacak.
Ama eğer bu adımlara bağlı kalırsak
ve beraberinde getirdiği işleri yaparsak
nasıl kaçınacağımızı öğrenebiliriz.
Benimle dedikodu yaptığınız için teşekkkürler.
(Gülüşmeler)
Zamanınız için teşekkür ederim.
(Alkış)
Tôi có một nhóm bạn rất thân thiết.
Chúng tôi sống khác thành phố và làm việc khác lĩnh vực,
từ trang tin địa phương đến hành chính nhà nước
đến luật, dịch vụ tài chính...
Và dù làm khác ngành như vậy,
bọn tôi dường như đều có những câu chuyện giống nhau về drama công sở.
Tôi định nghĩa drama công sở
là phiền toái làm tăng căng thẳng cho công việc.
Đó là khi người khác làm bạn phát điên,
chứ không phải công việc.
Khi bọn tôi kể nhau nghe những chuyện này,
tôi nhận ra phải có một cách tốt hơn để ta làm việc chung với đồng nghiệp
mà không cần nhiều drama đến vậy.
Vậy nên tôi đã lập ra vài bước vốn có hiệu quả với mình,
và tôi rất vui được chia sẻ với các bạn hôm nay.
Bước 1: Nhớ lại và kiểm điểm,
hay còn gọi là "Mình đã làm gì?"
Tôi muốn các bạn hãy phát lại tình huống drama công sở gần đây nhất
trong đầu bạn như một cuốn phim.
Lờ đi tất cả cảm xúc và chỉ tập trung vào bạn.
Nhưng lúc này, chỉ cần nghĩ về giả định này:
cứ cho là bạn đang có một dự án nhóm,
mỗi người đều có nhiệm vụ riêng
rồi sau đó tất cả phân chia công việc.
Nhưng rồi có người bặt vô âm tín -
không trả lời điện thoại, biến mất như ma.
Rồi bạn hoặc ai đó phải gánh phần việc của người đó.
Vậy là trong một phút phán xét ngắn ngủi,
bạn xả hết với người đồng nghiệp kế bên.
Và đột nhiên, bóng ma đó quay lại,
và ngạc nhiên là họ biết tất tần tật mọi thứ bạn vừa nói.
(Cười)
Vậy tôi đã làm gì trong tình huống này?
Tôi đã xả giận với người không phải bạn tâm tình của mình.
Tại sao tôi làm thế?
Đôi khi chúng ta tạo mối liên kết bất thành văn này với những người
chỉ tồn tại trong đầu chúng ta.
Họ đâu có buộc phải giữ kín miệng.
Tại tôi cứ đinh ninh họ sẽ làm vậy thôi.
Chúng ta sẽ không đi sâu
tìm hiểu lý do tại sao họ làm thế.
Đâu quan trọng, dù sao họ cũng đã làm.
Nhưng mục tiêu ở bước này là tự kiểm điểm bản thân.
Chúng ta cần tập trung xem mình đã làm gì
để tránh lặp lại nó sau này.
Bước 2: Quay về hiện thực
hay là "Việc này phải dừng lại".
(Cười)
Bạn đã bao giờ nghĩ tới rắc rối trước khi đi làm chưa?
Ồ mỗi tôi thôi à?
(Cười)
Tôi cứ bị cái tật này.
Tôi nghĩ tới tất cả những tình huống này trong đầu,
rồi tức giận chỉ vì nghĩ đến nó.
Rồi tôi tự nhủ: "Không, mày chỉ chuẩn bị trước thôi, Stacy".
(Cười)
"Mày chỉ đang chắc chắn mày có thể đối phó
với bất kỳ chuyện sắp xảy ra với mày thôi".
Nhưng không phải vậy.
Cái bạn đang làm là tự chuẩn bị
và tạo ra nỗi lo âu trong đầu mình
vốn chẳng hề có.
Rồi ta phải cẩn thận với chuyện
nghe những câu chuyện bịa đặt của những người khác.
Ý tôi là thế này.
Giả sử bạn đang trong nhà vệ sinh,
và đang nói chuyện với vài đồng nghiệp.
Bỗng một đồng nghiệp khác bước vào.
Người này có vẻ đang chìm đắm suy tư gì đó,
không quá vui vẻ nhưng họ không cộc cằn.
Họ bước vô, rồi đi ra.
Thế là các đồng nghiệp đằng này bắt đầu "chẩn đoán"
xem người đó đang bị gì.
Họ nói những thứ như:
"À, chắc chị đó bực vì không nhận được việc".
Hay đại loại như: "À không được rồi,
suốt cả mùa này chị ta lúc nào cũng buồn bã."
Còn bạn thì đứng đây và cứ, à chắc là vậy.
Bạn nghe chuyện này cứ như thể chúng là sự thật.
Trong khi đó, người đồng nghiệp đó có thể đang chìm đắm suy tư
chính xác là chẳng về chuyện gì hết.
Có thể họ mới bóc phong kẹo trái cây Starburst,
thấy có bốn cục màu vàng sát nhau
và đang tự hỏi chuyện gì đã xảy ra.
(Cười) (Vỗ tay)
Nhưng bạn đứng đây và nghe.
Bạn nghe những câu chuyện bịa đặt
có thể tác động
đến cách bạn chọn để tương tác với người đó trong suốt cả ngày.
Cho dù ta bịa ra những câu chuyện trong đầu mình
hay nghe người khác bịa chuyện
thì việc đó cần phải dừng lại.
Mục tiêu ở bước này:
ngừng căng thẳng vì những chuyện chưa xảy ra.
Bước 3:
Xả giận và giải phóng.
Nên có một người để bạn xả giận.
Đây là huấn luyện viên, người cổ vũ,
là nhà trị liệu của bạn,
bất kể là người nào bạn cần trong lúc đó.
Đây không giống người trong Bước 1 vô tình nằm trong tầm nghe.
Bạn có quan hệ vững chắc với người bạn để xả giận này.
Đây là một kịch bản khác.
Bạn sắp sửa phải báo cho khách hàng
một chuyện gì đó họ không muốn nghe.
Vậy là, đang giữa chừng câu chuyện,
một đồng nghiệp khác tới,
và họ cắt ngang bạn
và nói chính xác điều bạn đã nói.
Bạn không thể tỏ thái độ trước mặt khách hàng
nên bạn chỉ ngồi đó: "Ừm ừm à à", và nghe họ nói.
Trong lòng bạn núi lửa tuôn trào.
Vậy chúng ta sẽ làm gì?
Chúng ta sẽ đi tìm bạn để xả giận.
Ta sẽ nói về chuyện đó. Ta sẽ tức giận.
Và đó là lúc để làm chuyện đó. Tức giận.
Nổi điên.
Chửi thề, la hét,
làm bất cứ gì bạn cần làm để tống nó ra khỏi đầu.
Đây mới là phần khó:
sau đó bạn phải chuyển sắc thái sang hướng tích cực.
Tôi rất tin vào năng lượng tích cực và tiêu cực,
và nó luôn biết cách kiểm soát cảm xúc chúng ta cả ngày.
Bạn phải nghĩ tới những thứ như: "Rồi, giờ mình làm gì tiếp theo?
Mình có thể làm gì khác đi?"
Và nếu bạn là người bạn để xả giận,
bạn có trách nhiệm dẫn dắt bạn của mình quay về mặt tích cực.
Một chuyện khó nữa là:
bạn sau đó phải áp dụng những bài học đó vào tình huống.
Bạn không thể mang bực tức đó đi khắp nơi.
Nếu làm thế, tình huống xảy ra một lần đó sẽ trở thành rập khuôn.
Hành vi rập khuôn rất khó bỏ qua hơn tình huống một lần.
Mục tiêu ở bước này là:
"Hãy biến phiên xả giận thành buổi trò chuyện hiệu quả."
Bước 4:
Học ngôn ngữ mới,
hay là "Chúng ta cần nói chuyện".
Nói thật, cá nhân tôi không thích nhận điện thoại trong giờ làm.
Đơn giản là không thích.
Tôi thấy nếu bạn có gì muốn nói với tôi, cứ nhắn tin
hay viết email là được.
Đó là ngôn ngữ làm việc của tôi.
(Cười)
Vấn đề duy nhất ở đây là
bạn không nghe được giọng nói qua email.
Tôi đọc email bằng giọng tôi nói,
nên tôi khá chắc trước đây tôi đã phiên nhầm một số giọng điệu.
trừ khi tôi biết bạn.
Đây là một ví dụ.
Tôi sẽ cho các bạn xem một email và tôi muốn các bạn đọc nó,
rồi tôi sẽ đọc nó thành tiếng.
Chắc vậy đủ nhanh rồi, mọi người chắc đọc xong rồi.
(Cười)
"Stacy,
Cảm ơn đã liên hệ với nhóm tôi.
Tạm thời chúng tôi chưa cần hỗ trợ gì thêm.
Về sau, nếu tôi thấy chúng tôi cần hỗ trợ, tôi sẽ yêu cầu, cô không cần phải liên hệ.
Như email trước của tôi (đính kèm bên dưới),
tôi đã ghi ra cái tôi làm và cái cô làm,
để ta có thể tránh việc này về sau.
Như thường lệ, cảm ơn đã cộng tác!!"
Mọi người...
(Cười)
Các bạn đọc như vậy chứ?
(Cười)
Có một số từ trong đó
nếu bạn nghe hay thấy trong email,
bạn cứ yên tâm mà kết luận rằng họ gõ bằng hai ngón giữa đó.
(Cười)
Hồi đó tôi không biết. Giờ tôi mới biết.
(Cười)
Chắc tôi đã phá hỏng email của vài người rồi. Họ đang sửa chúng đấy.
(Cười)
Nói như vậy nghĩa là,
bạn phải biết khi nào thì nên cầm điện thoại lên.
Bạn phải biết khi nào thì nên nói chuyện mặt đối mặt.
Mà những cuộc nói chuyện mặt đối mặt này không dễ dàng gì.
Rất khó nhưng chúng rất cần thiết.
Mục tiêu là cố gắng hiểu quan điểm của đối phương.
Bạn sẽ mở đầu câu chuyện kiểu như
"OK, anh không vui khi tôi..."
Hoặc đại loại như,
"OK, anh đã giải quyết xong vấn đề,
giờ tôi sẽ..."
Bằng cách đó, bạn mới hiểu được quan điểm của họ là gì.
Còn nữa, đừng cố khiến người khác thích bạn.
Chúng ta đều có hoàn cảnh khác nhau. Chúng ta đều có trải nghiệm khác nhau.
Và tất cả chúng ta có phong cách giao tiếp riêng của mình.
Khi những thế hệ mới gia nhập lực lượng lao động,
chúng ta cũng phải thích nghi theo.
Họp hành giờ là email.
Email giờ là nhắn tin.
Gặp trực tiếp giờ là Skype.
Khi chúng ta thích nghi theo nó,
chúng ta chí ít cũng phải hiểu được
kiểu phong cách giao tiếp họ dùng là gì.
Mục tiêu ở bước này
là hiểu cho được ngôn ngữ làm việc của họ
và chấp nhận thực tế là ngôn ngữ đó có thể sẽ khác bạn.
Bước 5: Nhận ra và bảo vệ,
hay là "Chúng ta cần bỏ đi."
Đây là giả định cuối cùng từ bạn bè giáo viên của tôi.
Bạn sắp có một cuộc họp với phụ huynh,
và trước đó, bạn và đồng nghiệp có bàn bạc sơ qua,
rồi đồng nghiệp đó nói với bạn: "Đừng lo, tôi sẽ hỗ trợ cô.
Tôi sẽ đồng ý với mọi lời khuyên cô đưa ra".
Bạn liếc nhẹ họ một cái vì trước đây họ đã từng "bán" bạn rồi,
nhưng bạn đã làm bước "chúng ta cần nói chuyện",
nên giờ bạn kiểu: "Giờ chắc hiểu nhau rồi, mình sẽ tin họ".
Bạn vào cuộc họp,
phụ huynh không đồng tình với bạn,
và đều đặn, đồng nghiệp đó đồng ý với phụ huynh trước mặt bạn,
biến bạn thành kẻ ngớ ngẩn.
Lần nữa, ta đâu thể làm ầm lên trước mặt phụ huynh.
Thế là bạn phải nén lòng lại.
Rồi sau cuộc họp,
cũng người đồng nghiệp mặt dày đó,
đến chỗ bạn và nói: "Cuộc họp đúng điên nhỉ?"
(Cười)
Vâng.
Họ đang thử thách bạn đó. Đúng thử luôn. (Cười)
Đó là thời điểm hoàn hảo để bùng nổ đúng không?
Đây là sự xúc phạm lặp lại.
(Cười)
Bạn đã bỏ đi và họ lại chứng nào tật ấy.
Nhưng ta đang cố tránh drama công sở không muốn lao đầu vào nó,
nên chúng ta phải bỏ đi.
Bạn lái cuộc nói chuyện đó bằng cách chọn lối ra đầu tiên.
Bạn làm vậy không phải vì họ.
Bạn làm vậy vì bạn.
Bạn cần phải bảo vệ năng lượng của mình.
Đừng cố hiểu tại sao họ làm thế
và thôi nói chuyện đúng sai.
Bản chất nó là vậy, họ thích họ làm thôi,
và nếu được dịp thì họ chắc chắn sẽ làm tiếp.
Nhưng giờ bạn hiểu ra rồi.
Giờ bạn đã nhận ra điều đó.
Và từ đó, bạn có thể cư xử phù hợp.
Chúng ta thường cố gắng đặt kỳ vọng, kỳ vọng của chúng ta,
lên người khác,
rồi sau đó lại thất vọng khi họ không làm theo.
Chúng ta phải học cách chấp nhận con người thật của họ
và tự điều chỉnh mình để xử lý những tình huống đó.
Mục tiêu ở bước này
là nhận ra khi nào thì nên bỏ đi một cách chuyên nghiệp.
Tôi nhận ra những bước này có thể thành công khi nói "Chọn đường cao quý".
Người ta hay nói câu đó: "Hãy chọn đường cao quý".
Và họ mô tả nó như một con đường đạo đức thanh nhã
đầy ắp cầu vồng và kỳ lân.
Không phải vậy.
Rất xấu hổ.
Rất nhục nhã.
Nó khiến cho cục tức cứ nghẹn ứ trong cổ họng bạn.
Và khi bạn đi trên con đường cao quý tuyệt vời này,
bạn sẽ thấy những biển báo đầy những thứ bạn nên nói
và những thứ bạn nên làm.
Bạn đến đằng kia và nhìn thấy con đường dễ dàng,
chúng rất dễ dàng, không có gì phải lo lắng.
Nhưng tôi phải thừa nhận,
càng đi trên con đường này tôi càng thấy nó dễ dàng hơn một chút.
Những tình huống vặt vãnh không làm tôi bận tâm nhiều nữa.
Tôi cũng nhặt nhạnh được vài bài học chỗ này chỗ kia.
Và càng đi tiếp trên con đường này,
dường như càng có nhiều cơ hội chờ đón tôi.
Tôi có những người chung tư tưởng muốn kết nối với mình,
những dự án người ta muốn tôi tham gia,
lãnh đạo liên hệ tôi
vì họ biết tôi qua một người nào đó.
Và phần tuyệt nhất?
Tôi không còn cần phải nhìn vào
con đường dễ dàng đó nữa.
Chúng ta không định thay đổi cách người lớn cư xử tại chỗ làm.
Không phải.
Và vì lý do đó, mà drama công sở sẽ luôn còn đó.
Nhưng nếu ta cứ làm theo những bước này
và đầu tư công sức cho nó,
chúng ta có thể học cách tránh drama.
Cảm ơn đã trở thành người bạn để xả giận của tôi.
(Cười)
Cảm ơn đã dành thời gian cho tôi.
(Vỗ tay)
我有一群关系很亲密的朋友。
我们住在不同的城市， 从事不同的职业，
从当地新闻台，到市政府，
再到法律，金融服务等领域。
尽管我们工作的领域不同，
我们在职场中遇到的 戏剧性冲突却很相似。
我把职场冲突定义为
一种给工作增添了额外压力的烦扰。
这种烦扰是其他人给你带来的，
而非来自工作本身。
当我们交流这些故事时，
我意识到，一定有某种方法 能让我们跟同事和睦相处，
从而避免过多戏剧性的冲突。
于是我就设计了几个 自己感觉非常有用的步骤，
我很高兴今天能够与大家分享。
第一步：回顾与反思。
也就是：“我做了什么？”
我希望各位可以在脑海中 像电影一样回放
最近在职场中遇到冲突的场景。
忽略所有情绪，仅专注于自身。
不过现在，让我们假想一下：
你正在做一个小组项目。
你们每个人都有各自的任务，
把所有工作都分配好了。
但忽然有人失去了联络——
不接电话，人间蒸发，
导致你或其他人需要接手 被丢下的额外工作。
紧接着因为一个短暂、 渺小、轻微的判断失误，
你跟旁边的同事发泄了一下。
突然，消失的人回来了，
还意外地知道了你所说的一切。
（笑声）
那在这种情况下，我做了些什么呢？
我向并非密友的人抱怨。
为什么我会这么做？
有些时候， 我们以为和他人心照不宣，
却可能是自作多情。
他们没有义务替我保密。
我只是默认会有这种默契。
所以我们没必要刨根问底地
试图弄清楚他们为什么要那么做。
这不重要。他们就是这么做了。
但是，这一步的目标是自我反思。
我们需要专注于我们做了些什么，
这样才能避免在未来重蹈覆辙。
第二步：回到现实，
也称为 “是时候停下了。”
（笑声）
你们可曾在上班之前 考虑过会遇到的问题？
哦——只有我一个吗？
（笑声）
好吧，我承认，
我会在脑海里设想所有情况，
但仅仅是想想这些事情 都会让我生气。
我告诉我自己： “不，你只是想有备无患，斯黛西。”
（笑声）
“你只是在确认你能够应对
有可能发生的任何状况。”
但事实并非如此。
你只不过是在给自己埋伏陷阱，
并在脑海里制造了
并不存在的焦虑。
另外，在听别人假设的场景时，
我们应当保持谨慎。
我来解释一下。
比方说你正在休息室
和一些同事聊天。
突然，另一位同事走了进来。
这位同事看起来像是在沉思——
没有喜形于色，但也并不无礼。
他/她走进来，又走出去。
接着这边的同事便开始分析
他们觉得这个人哪里 “不对劲”。
他们说：
“哦，那人只是因为 没拿到那份工作而生气。”
或者他们说：“哦不不不，
在这个季节， 那人一直就是这么烦躁。”
而你坐在这边，心想： 嗯，一定就是这样。
你把这些话当成了事实。
与此同时，这位同事在沉思的
有可能是任何事情。
他有可能刚拆开了一包水果糖，
一连吃了四块柠檬味的，
现在正在怀疑人生。
（笑声）（掌声）
但是你在这边听到了。
你听到了同事们编造的情景，
现在有可能影响到
接下来的一天里 你打算如何与那个人互动。
无论我们是在脑海里 创作虚构的故事，
还是在听别人捏造的故事，
都需要停止。
这一步的目标：
停止对还没发生的事情感到焦虑。
好的。第三步：
发泄和释放。 [ “我们该停一停了。” ]
有一个发泄伙伴是很好的。
这个人可以是你的教练、啦啦队、
心理治疗师，
或是在那一刻 你需要这个人扮演的任何角色，
而不是第一步里遇到的 碰巧在你身边的人。
你和你的发泄对象已经 建立好了关系。
现在有另外一个场景。
你正准备告诉一位顾客或者客户
他不想听到的消息。
当你正在对客户滔滔不绝的时候，
另一位同事过来了，
他打断了你，
然后说了和你刚才一模一样的话。
你不能在顾客面前大吵大闹。
你只能若无其事的点头称是， 然后听他继续。
而你的内心早已怒火中烧。
我们该怎么做？
我们去找我们的发泄对象。
我们谈论这件事，我们发火。
这是应该发火的时候。
你可以生气、
咒骂、尖叫，
尽己所能进行宣泄。
接下来是难点：
接着你需要让语气变得积极。
我坚信正能量和负能量，
这些能量控制了我们一天的心情。
你得去思考： “好的，接下来我要做什么？
我可以做出什么改变？”
如果你是被发泄对象，
你的责任就是引导你的朋友 重新变得积极。
另一个难点：
接下来你需要把学到的东西 应用到现实场景中。
你不能一直心怀不满，
否则这种偶发的状况 就会变成一种规律。
行为模式比偶发情况更难忽视。
这一步的目标是：
“让我们把发泄时间 变成有效率的对话。”
第四步：
学习一种新的语言，
又称为 “我们需要谈一谈。”
我个人不喜欢在上班时间接电话。
我就是不喜欢。
我觉得不管你需要跟我说什么，
都可以发信息或者邮件。
这就是我的工作语言。
（笑声）
唯一的问题在于，
你没法在邮件里听到别人的语气。
我读邮件的方式和我说话时一样，
所以我敢肯定我之前 有误会过别人的语气，
除非我对这个人很了解。
举一个例子。
我将给各位展示一封邮件， 我希望你们读一下，
然后我会大声把它念出来。
好的，过了好几秒了， 你们应该读完了。
（笑声）
“斯黛西，
感谢你与我们团队联系。
目前我们不需要额外的帮助。
日后，如果我觉得我们需要帮助， 我会主动询问，你不必联系我们。
参见我上次的邮件（见附件），
我概述了我做什么， 以及你需要做什么，
这样我们就可以避免 类似的情况再次发生。
一如既往，感谢你的合作！”
朋友们……
（笑声）
你们刚才是这么读的吗？
（笑声）
这当中有一些用词，
如果你听到或者是 在一封邮件里看到这些字眼，
你可以确信他们是 用中指敲的这些字。
（笑声）
我之前不知道。 不过现在我知道了。
（笑声）
我估计有些人也觉得不对劲， 开始修正邮件里的措辞了。
（笑声）
概括一下就是，
你必须明白什么时候要打电话，
什么时候面对面交流比较好。
这些面对面的对话并不轻松。
虽然困难，但是很有必要。
这里的目标是尝试理解对方的角度。
你可以这样开启对话：
“ 好的，我（做了某件事） 让你觉得生气。”
或者你可以说：
“ 好的，你已经解决了当时的情况，
然后我……”
这样你就可以准确地 从对方的角度看待问题。
还有，不要试图 让别人变得和你一样。
我们都有不同的成长经历。 我们都有自己的体验
和交流方式。
当新一代人进入职场，
我们也要去适应这种变化。
会议变成了邮件。
邮件变成了短信。
场外会面变成了视频通话。
当我们在适应新的交流方式时，
我们至少应试图了解
别人在用哪种交流方式。
这一步的目标是
真正理解别人的工作语言，
并接受一个事实： 别人的工作语言可能会和你不同。
第五步：认识和保护，
也称为 “我们需要出去走一走”。
我要介绍的最后一个场景 来自我的一位教师朋友。
你正要和一位家长面谈，
在那之前，你和一位同事讨论了一下，
你的同事说：“ 没事，我挺你，
我会同意你的推荐的。”
你斜眼看着这个人， 因为他之前坑过你。
但是你们谈过话了，
所以你觉得：“ 我们步调一致了， 我要相信这个人。”
你去了这个会议，
家长不同意你的观点，
然后这位同事精准地 在你面前赞同了家长的观点，
让你出尽洋相。
我们还是不能在别人 面前大发雷霆，对吧？
你必须强忍怒火。
在会议结束之后，
这位同事居然有胆子过来
跟你说：“ 这会议太奇葩了，对吧？”
（笑声）
没错。
他在考验你。这是个考验。（笑声）
这是个完美的爆发时机，对吧？
这个人是惯犯了。
（笑声）
你退避三舍，他得寸进尺。
但是我们要尽量避免职场冲突， 而不是火上浇油，
所以我们必须走开。
你一找到时机就要退场， 借此退出这段对话。
你这么做不是为了他。
你是为了你自己。
你必须保护自己的正能量。
不要试图深究 为什么他们要这么做，
也没必要再去促膝长谈。
事实就是这样，他们这么做了，
有机会的话， 他们很有可能会故技重施。
但是你现在已经知道了。
你已经认识到了。
这样，你就可以采取相应的行动。
我们一般会尝试建立期望——
我们对别人的期望，
然后会因为别人没有 达到预期而感到失望。
我们必须学会接受 别人目前的状况，
然后进行自我调整， 以便处理这些情况。
这一步的目标
是认识到何时应该 职业地远离一个人。
我意识到这些步骤看起来 像是在说 “要活得高风亮节。”
大家总是这么说。 “只要保持高姿态就好。”
他们把这种方式形容成 一条优雅而正直、
充满彩虹和珍兽的道路。
事实并不是这样的。
它令人尴尬，
令人无地自容。
它会在你的胃里 打一个充满怨怼的结。
当你在这美好的道德高路上行走时，
你看到告示牌上写着 你当时应该说的事情，
和你当时应该做的事情。
你走过去看那条轻松的路，
看到人们无忧无虑、一脸轻松。
但是我得承认，
当我在道德的路途上越走越远， 我发现它确实变得更加轻松。
琐碎的事情不再让我那么烦恼了。
我在各个地方都得到了宝贵的经验。
当我继续在这条路上前行时，
好像有更多机会在前面等着我。
我遇到了志同道合、 想与我保持联系的人，
别人想让我参加的项目，
领导向我抛出橄榄枝，
因为他们从别人那里听说了我。
而最好的部分？
就连去观望轻松道路的需求
都不再存在了。
我们不会改变成年人 在职场中的行为方式。
我们不会这么做。
因此，职场冲突将一直存在。
但是如果我们坚持这些步骤，
并付出相应的努力，
我们就可以学会避免冲突。
谢谢你们成为我的发泄对象。
（笑声）
非常感谢。
（鼓掌）
我有一群很要好的朋友。
我們全都住在不同城市， 在不同領域工作，
從地方新聞、市政府、
法律到金融服務業等等。
即使領域大不相同，
我們好像都會碰到類似的職場鬧劇。
我說的職場鬧劇指的是
讓你工作壓力增加的麻煩事。
所以讓你很煩的是人，
而不是你的工作。
我們聊這些事的時候，
我意識到我們和同事 應該用更好的方式共處，
來避免這種鬧劇。
所以我建立了幾個 對我來說很有效的對策，
很榮幸今天可以分享給大家。
第一步：回顧和反思，
也就是要想：「我做了什麼？」
請大家回想最近一次的職場鬧劇，
像電影在腦海重播。
忽略所有情緒，只專注在自己身上。
現在讓我們來假想這個情境：
你和一群人一起做某個計畫，
你們每個人都有各自的任務，
也都分配到一部分的工作。
然後有個人突然都不回應，
不回電話，跟鬼一樣消失了。
所以你或某個組員現在 就得接手這個額外工作。
所以在非常短暫的判斷後，
你跟旁邊同事抱怨了一下。
突然之間，那個鬼回來了，
神奇的是，你剛說的每個字 他都一清二楚。
（笑聲）
我做了什麼？
那個人又不是我的閨密，
那我為什麼要找他抱怨呢？
有時候我們和人 建立這種心照不宣的約定，
只存在我們的大腦裡。
他們沒有非得要保密不可，
只是我以為不會走漏風聲。
所以我們沒打算抽絲剝繭，
試圖搞懂他們為何這樣做。
不重要了，反正他們都做了。
但這一步的目標是反思。
我們要專注在自己做了什麼，
讓自己避免未來重蹈覆徹。
第二步：回到現實，
也就是說：「該停下來了。」
（笑聲）
你們在工作之前 會想像發生各種狀況嗎？
噢，只有我這樣嗎？
（笑聲）
嗯，我真的會這樣。
我會想像各種情境，
然後光是想就氣得要死。
所以我跟自己說： 「你只是在做準備而已，史黛西。」
（笑聲）
「你只是在確定自己可以掌握一切，
不管他們丟給你的是什麼。」
但你不是真的在準備。
你在做的其實是在陷害自己，
在腦子裡創造這種不存在的焦慮。
我們聽別人捏造故事情節的時候
也要很小心。
我來說明一下。
比如說你在茶水間
跟幾個同事聊天。
突然間有個同事進來。
他好像陷入某種深度思考，
不是太開心，但也不是沒禮貌。
他走進來又走出去。
然後其他同事就開始下診斷，
自認這個人出了什麼問題。
他們會說：
「他只是因為 沒拿到那份工作在生氣。」
或是說：「不不不，才不是，
這個季節他們都很憂鬱。」
然後你坐在那心想，對，一定是那樣。
聽起來好像他們講的都是事實一樣。
同時，這個同事可能是在深度思考
任何可能的事。
他們可能才剛開了一包軟糖，
連續拿到四顆黃的，
然後認真在想怎麼會這樣。
（笑聲）（掌聲）
但你在這裡聽這些。
你在聽他們捏造的劇情，
現在可能會影響你
今天要選擇怎麼和這個人互動。
不管是我們在腦裡杜撰故事，
或是聽別人捏造故事，
都該停下來。
這一步的目標是：
別再擔心還沒發生的事。
接下來，第三步：
發洩和放下。
能有人聽你訴苦很好。
他是你的教練、啦啦隊、
諮商師，
他們是你現在需要的那個人。
他們不像第一步那個 剛好在你旁邊的人。
你和死黨已經建立了友誼。
接下來是另一個情境。
你準備要跟客人或客戶
說一件他們不想聽的事。
你滔滔不絕地說這件事的時候，
來了一位同事，
打斷你的話，
然後完全重覆了你剛才說的話。
你不能在客人面前跟他吵起來。
所以他們這樣做的時候， 你只能往後坐，跟著聆聽附和。
但是你怒火中燒。
所以我們會怎麼做？
我們去找死黨。
跟他們大抱怨、生氣，
現在就是生氣的時候。
抓狂、
詛咒對方、鬼叫，
做任何可以氣消的事。
現在來到難的部分：
你得要把口氣轉為正向積極。
我真心相信有正面和負面能量，
這些能量能夠控制我們整天的情緒。
你們要想：「接下來我該怎麼做？
我可以有什麼不同作法？」
然後，如果你是那個死黨，
你的責任是引導朋友恢復正向。
另一個困難是，
你要把那些所學的事 套用到這個事件。
你不能帶著怨念到處跑。
如果你這樣做，那個單一事件 就會變成重覆的模式。
模式化的行為比單一事件還難忽視。
這一步的目標是：
「讓我們把發洩時間 轉變為有生產力的對話。」
第四步：
學習新的工作語言，
又稱為：「我們得聊一聊。」
我個人不喜歡工作的時候接電話。
我就是不喜歡。
我覺得你要說的話都可透過傳訊息
或寫電子郵件解決。
那是我的工作語言。
（笑聲）
唯一的問題是，
你不能從信裡面聽到語調。
我讀信就跟我說話的方式一樣，
所以我很確定自己 曾經錯誤解讀別人的語調，
除非我了解你。
範例如下。
我先讓你們讀一下這封信，
然後我再唸出來。
嗯，很快，你們應該唸完了。
（笑聲）
「史黛西，
謝謝你這次支援我的小組。
這次我們不需要任何額外協助。
從今天起，如果我們需要幫忙， 我會提出，你不必伸出援手。
如同我前一封信所說（如後附），
我會略述你和我該做的事，
這樣我們未來就能避免 這種事再次發生。
再次感謝你的合作。」
各位……
（笑聲）
你們是這樣讀這封信嗎？
（笑聲）
各位，這裡面有幾個用字遣詞，
如果你聽到或在信裡看到，
最好預設他們是用中指打這些字。
（笑聲）
之前我不知道，現在我知道了。
（笑聲）
我可能害很多人要改寫他們的信了。
（笑聲）
話雖如此，
你得知道什麼時候該撥通電話。
你得知道什麼時候該當面談。
當面談不容易。
雖然很難但還是得做。
目標是試圖了解對方的觀點。
所以你可以這樣開始談：
「你不太高興，因為我……」
或是說：
「你已經處理好事情了，
然後我……」
這樣一來你就可以 明確看到他們角度。
還有不要試圖把別人變得跟你一樣。
我們有各自的教養和經驗。
我們有各自的溝通方式。
新世代進入勞動市場時，
我們也會適應。
會議現在變成電子郵件；
電子郵件變簡訊；
外部會議變線上會議。
所以我們適應的同時，
至少要試著去了解
他們運用的溝通方式是什麼。
這一步的目標是
真的去了解他們的工作語言，
接受可能會和你不一樣的事實。
第五步：辨識和維護，
也就是：「我們得出去透透氣。」
最後一種場景是來自 我教師朋友的經驗。
你正準備要和一位家長談，
在那之前，你和同事在討論這件事，
同事說：「沒問題，我會挺你。
我會同意你的建議。」
所以你斜眼看他們， 因為他們傷過你，
但你已經和他們「聊一聊」了，
所以你就想：「我們現在很合了， 之後要信任他們。」
之後你去和家長面談，
家長不同意你，
毫不意外，那位同事 在你面前同意那位家長，
讓你顯得很可笑。
同樣地，我們不能在 人家面前吵起來吧？
所以你得要忍一忍。
面談之後，
那位同事厚顏無恥地
跑來跟你說：「剛真是活見鬼吧？」
（笑聲）
是啊。
他們正在測試你，這是考驗。（笑）
所以現在正是大爆發的時刻吧？
他這是再犯了。
（笑聲）
你走開，然後他們又再跟你提。
但我們想避免職場鬧劇， 不要帶顆炸彈又跳進去，
所以我們得離開。
你抓到時機就中斷對話。
你這樣做不是為了他們。
你這樣做是為了自己。
你得維護你的精力。
不要試圖去搞懂他們的行為，
也不要再攤牌了。
事情就是這樣，他們做了那些事，
再給他一次機會， 他八成會再做一次。
但你現在知道了。
你辨識出這件事了。
如此一來，你就能應對得體。
我們通常會試圖設定一些期待，
我們對別人的期待，
他們沒做到我們就會失望。
我們得學習接受別人的處境，
調整自己去掌握那些情況。
這一步的目標
是去辨識在職場上 什麼時候要遠離一個人。
我知道這些步驟可能會奏效， 像是「別跟他們計較」一樣。
大家都會說： 「別跟他們計較就對了」。
他們把這方法講得像是 正直優雅之途，
充滿彩虹和獨角獸。
可不是那樣。
你會感覺很尷尬，很丟臉。
會讓你一肚子火。
你在這條不計較的路上前進同時，
你看見巨型看板上寫著
你早該說、早該做的事。
你走過去看著那條輕鬆的路，
他們悠哉的很，什麼也不擔心。
但我得承認，
我越常走這條不計較的路， 路就會越好走。
小事不再讓我同樣心煩。
我東學一點、西學一點道理。
當我繼續在這條路上走，
似乎有更多的機會在等著我。
有和我想法相近的人想和我來往，
有人想要讓我加入的計畫，
主管和我聯絡，
因為別人跟他們提起我。
最棒的是什麼？
想去看那條輕鬆路的欲望
已經沒有了。
各位，我們不會改變 成人在職場上的行為。
我們無法改變。
也正是因此， 總是會有職場鬧劇上演。
但如果我們謹守這些步驟，
把它實踐在隨之而來的工作上，
我們就能學會避免鬧劇。
謝謝大家聽我發洩。
（笑聲）
感謝各位撥冗傾聽。
（掌聲）