Silikon Vadisi ve internet bana süper güçler verdi,
savaşa götüreceğim aletler,
kurşunları taşıyacağım bir kostüm
ve ne zaman savaşılacağını söyleyen gökyüzündeki büyük işaret.
Bunların hiçbirisini kanıtlayamam.
"Bilim insanı" değilim,
"gerçeklerim" yok.
Aslında Rotten Tomato skorum şu anda yüzde 50 civarında,
bu yüzden neden girmeme izin verdiler pek emin değilim.
(Gülüşmeler)
Ama eğer bizden büyük bir güçle
çarpışmak hakkında konuşuyorsak
o zaman doğru yerdeyim.
Çünkü geçen yıl,
kendim çektiğim "Crazy Rich Asians" filmiyle ilginç bir yıl yaşadım.
(Alkış ve tezahürat)
Teşekkür ederim, teşekkürler.
Bugün eğer özellikle ilişkiler hakkında konuşuyorsak
benim hikâyem sadece hayatım boyunca
gerçekleşen ilişkiler derlemesi sayesinde mümkün oldu.
Umarım kendi hikâyemden birazcık bahsetmek
başkasının yolunu benim bulduğumdan daha erken bulmasına yardım eder.
Benim hikâyem kutsal kitabı açmamla başladı.
Tabii ki cihazların kutsal kitabı "Sharper Images"'ı.
(Gülüşmeler)
Evet, bilenler belli oluyor.
Sihirli ve içi muhtemelen var olamayacak şeylerle dolu,
hayallerin dergisiydi.
Ama tam da oradaydı.
Sipariş edebilirsiniz, postanıza gelir.
Bazı şeyler muhtemelen hiç var olmamalıydı.
Mesela güçlü, maskülen görünüşüyle suçları engelleyen,
canlı gibi görünen taşınabilir manken "Gregory" gibi.
Bu gerçek bir --
(Gülüşmeler)
Bu gerçek bir şey bu arada.
(Gülüşmeler)
Ama ben gözüme Sima Video Ed/it 2.'yi kestirmiştim.
Bu şey 10 yaş için çok havalıydı.
Bütün VHS oynatıcılarınızı bağlayabilirsiniz
ve aynı anda kesebilirsiniz.
Aileme söyledim ve onları bunu almak için ikna ettim.
Ama buna girmeden önce,
ailem hakkında kısa bir bilgi vereyim.
Amerika'ya gençken gelmişler,
Tayvan ve Çin'den geliyorlar
ve Kaliforniya Los Altos'a,
Silikon Vadisi'ne yerleştiler
ve Chef Chu's adında bir restoran işletmeye başladılar.
50 yıl sonra bugün, hâlâ o restoranda çalışıyorlar,
hâlâ oradalar
ve ben orada büyüdüm, yani bu çok güzeldi.
İlişkilerden bahsetmişken -- bu yer ilişkilerin merkeziydi.
İnsanlar oraya doğum günlerini, yıl dönümlerini,
iş anlaşmalarını kutlamak için gelirlerdi, yerlerdi, içerlerdi.
İlişki buydu.
Ben de o ortamda büyüdüm.
Ebeveynlerim Amerika'nın dünyadaki en muhteşem yer olduğunu söylerdi.
Siz-- eğer bir şeyi seviyorsanız
çok çalışabilir ve istediğiniz her şeyi elde edebilirsiniz.
Her şeyiyle 5 Amerikan çocuğu büyüttüler.
Ben en küçükleriyim,
gördüğünüz gibi şurada gözleri kapalı olan benim.
"Hart to Hart" adlı dizideki Jennifer ve Jonathan Hart'tan sonra
kız kardeşime ve bana Jennifer ve Jonathan isimlerini koydular.
(Gülüşmeler)
Amerika'yı ne kadar sevdikleri ortada.
Kennedy ailesi olduğumuzu düşünürlerdi,
özellikle de annem.
Bu yüzden bizi hep benzer şekilde giydirirdi,
bizi görgü kuralları derslerine, baloya gönderirdi.
Doğru diş randevusuna sahip olduğumuzdan emin olurdu.
(Gülüşmeler)
Bu gerçekten benim fotoğrafım, sahte değil.
Bunun için şükürler olsun.
Tatile her çıktığımızda kameranın sorumlusu bendim,
bir sürü video çekerdim ve onlarla hiçbir işim olmazdı.
Nitekim bu Sima Video Ed/it 2.
Bana almaları için onları ikna etmiştim,
bütün geceyi erkek ve kız kardeşlerimin odasındaki
tellere karışmış VCR'lerle uğraşmak için harcardım.
Artık onlara göstereceğim bir şey vardı.
Bir gece onları oturma odasına götürdüm,
muhtemelen 1991 senesi civarıydı,
onları oturma odasında oturttum,
kalbim deli gibi atıyordu, nefesim şiddetliydi,
tıpkı şimdi olduğu gibi
ve oynat tuşuna bastım.
Sıra dışı bir şey oldu.
Ağlamaya başladılar, ağladılar.
Sadece en inanılmaz ev yapımı video düzenlemesi olduğu için değil
yine de oldukça iyiydi.
(Gülüşmeler)
Ama ailemizi önlerindeki ekrana uyan
ve ait olan normal bir aile olarak gördükleri için ağladılar.
Tıpkı taptıkları filmler ve adımızı oradan koydukları diziler gibi.
5 çocuğun en küçüğü olarak
ilk kez dikkate alındığımı hissettiğimi hatırlıyorum.
Kafamın içerisindeki her şeyin
o müthiş elektrikli yere gidip var olup kaybolduğu bir yer vardı.
O andan itibaren,
para kazansam da kazanmasam da
hayatımın geri kalanında bu işi yapmak istediğimi biliyordum.
Yani, tutkum vardı, şimdi de aletler gerekiyordu.
Babam işe gitti.
Chef Chu restoranındaki müşterilerine ev yapımı video düzenleme yeteneğimden
övünerek bahsetmeye devam etti.
Şanslıyız ki burası Silikon Vadisi.
Donanım ve yazılım gibi şeylerle çalışıyorlar,
hepsi mühendis.
Bana dijital video düzenlemem için aletler vermeyi teklif ettiler.
Yıl 90'ların ortasıydı, 90'ların başı.
Benim gibi çocuklar için böyle aletlerin olmadığı zamanlar.
HP, Sun ve Russell Brown, Adobe'dan
bu beta yazılım ve donanımları aldım.
El kitabım yoktu,
bu yüzden kendim çözmek zorundaydım ve bu işe daha da aşık oldum.
USC Sinematik Sanatları okuluna gitmeye başladım.
Annem ve babam beni rastgele çağırır
ve Çin soyum hakkında film yapmam gerektiğini hatırlatırlardı.
Bir gün Çin'in filmler için büyük bir pazar haline geleceğini söylerlerdi.
Ben de "Evet haklısınız çocuklar." derdim.
(Gülüşmeler)
Her zaman ebeveynlerinizi dinleyin.
(Gülüşmeler)
Zemeckis, Lucas ve Spielberg olmak istedim.
Hakkında konuşmak istediğim son şey kültürel kimliğimdi,
etnik kökenimdi.
Dürüst olmak gerekirse konuşacak kimsem yoktu.
Okulda içimi açabileceğim kimse yoktu.
Eğer yapsaydım bile ne diyebilirdim ki?
Bu yüzden umursamadım ve hayatıma devam ettim.
15 yıl sonra,
Hollywood'a girdim.
Spielberg tarafından keşfedildim.
The Rock, Bruce Willis ve Justin Bieber'le çalıştım.
Dans şirketim LXD'yi tanıtmak için TED sahnesine bile geldim
ve bu muhteşemdi.
Birkaç yıl sonra,
yaratıcı olarak kaybolmuş gibi hissettim.
Motor biraz yavaşlıyordu,
ve bir işaret aldım.
Gökten sesler duydum.
Ya da daha çok kuş gibiydi.
Tamam, pekâlâ Twitter idi
ve Twitter --
(Gülüşmeler)
Twitter'da Constance Wu idi,
Daniel Dae Kim idi,
bugün burada olan Jenny Yang idi,
Alan Yang idi.
Bütün bu insanlar Hollywood'daki hayal kırıklıklarını
temsilen yazıyordu.
Beni gerçekten etkiledi.
Böyle şeylerin asla tescilli olmadığını düşündüm.
Gerçekten odaklanmıştım
ve çalıştığım için şanslı hissettim.
Sonradan fark ettim,
Hollywood'un sorunu neydi?
Neden bunu yapmıyorlardı?
Daha sonra, aynada kendime baktım ve fark ettim ki Hollywood benim.
Gerçekten de --
buraya gelmeden önce yakalarımı kaldırdım.
Hollywood oluşum böyle.
(Gülüşmeler)
Hâlâ öyleler mi? Tamam, güzel.
(Alkış)
Bunca yıldır bana çok şey verildiğini hissettim.
Sevdiğim bu film işine ben ne veriyordum?
Burada olduğum için şanslı hissettim.
Ama şimdi fark ettim ki sadece burada olduğum için şanslı değildim,
burada olmaya hakkım vardı.
Hayır, burada olmaya hak kazandım.
Bütün o uykusuz geceler, cuma günleri kaçırdığım o partiler,
düzenleme yaptığım için kaybettiğim bütün arkadaşlar ve sevgililer.
Sadece ses çıkarmak için değil aynı zamanda bir şeyler söylemek için
burada olmaya hak kazandım.
Önemli bir şey söylemek için.
Aslında o güce,
eğer gerçekten istersem bir şeyleri değiştirebilme süper gücüne sahibim.
Kendinizle, size ve ailenize benzeyen insanlarla alakalı
hikâyeler anlatmaya çalıştığınızda,
bu korkutucu olabiliyor
ve yalnız olmanın verdiği his geri geldi.
Ama internet bana, beni destekleyecek
ve yaptığım şey için beni sevecek olan
koca bir ordunun beklediği işaretini gönderdi.
Kevin Kwan'ın ilginç romanı "Crazy Rich Asians"ı buldum,
çalışmaya başladık.
Bu filmi birlikte yaptık.
Bütün Asyalı oyuncu kadrosu,
modern hikâyesiyle 25 yıl içindeki tamamı Asyalı olan ilk oyuncu kadrosuydu.
(Alkış ve tezahürat)
Başladığımızda hiçbir şeyin garantisi yoktu.
Böyle bir film için sponsor yoktu.
Ne zaman anketler yapsak
sonuç izleyicilerin filme gelmeyeceği yönünde oluyordu.
Filmini izlemeleri için
insanlara bedava bilet verdiğin deneme gösterimlerinde bile
1'e 25 oranımız vardı.
Bu da 25 sorudan sonra sadece 1 kişinin evet dediği anlamına geliyor,
ki bu böyle türde şeyler için çok düşük bir oran.
Kitabı bilen Asyalılar Hollywood'a çok güvenmedi.
Kitabı bilmeyen Asyalılar filmin adını kırıcı buldu.
Asyalı olmayan diğer insanlar da onlara hitap etmediğini düşündü.
Yani, oldukça berbat durumdaydık.
Şanslıyız ki, Warner Brothers bize yüz çevirmedi.
Ama sonra elektrik yine bir yerde sıkıştı.
Kendi yayımlarıyla yıllarca çalışmış
bu Asyalı-Amerikan yazarlar, muhabirler, blog yazarları ordusu
benden habersiz işe koyuldu
ve yazılar yayımlamaya başladılar.
Aynı zamanda teknoloji kurucuları sosyal medyada bir şeyler paylaşmaya,
"LA Times", "The Hollywood Reporter" ve "Entertainment Weekly" gibi
dergilerde bizim hakkımızda makaleler yazmaya başladılar.
Bu, sanki bizim haberlerimizi yaparak halkın baş kaldırısı gibiydi.
Tanık olmak için ne kadar harika bir şey.
Bu destek dalgası bütün Asyalı-Amerikanlar arasında
sohbet başlattı.
Nerede tartışıp münazara edeceğimizi,
hangi hikâyeleri anlatmak istediğimizi,
hangi hikâyelerin anlatılıp anlatılamayacağını gösterdi.
ne türde --
kendimizle dalga geçebilir miyiz?
Ya oyuncu kadrosu? Ne yapmak için iznimiz var?
Hemfikir değildik ve hâlâ değiliz.
Ama önemli olan nokta bu değildi.
Önemli olan nokta sürmekte olan sohbetti.
Bu sohbet seli bir altyapı haline geldi.
Aynı şeye ulaşmaya çalışan bütün bu farklı grupları aldı
ve hepimizi bu birleştirici dokuda bir araya getirdi.
Yine mükemmel değildi
ama sinemadaki temsillerimizi nasıl kararlaştırdığımızın başlangıcıydı.
Sinemaya gittiğimde daha fiziksel bir hal aldı.
Hafta sonu açılışı için oraya gidişimi hiç unutmayacağım.
Sinemaya girdim ve sadece Asyalılar yoktu,
birçok türde insan vardı.
Gittim ve oturdum,
insanlar güldüler, ağladılar.
Lobiye çıktığımda,
insanlar kaldılar.
Sanki ayrılmak istemiyormuş gibiydiler.
Birbirlerine sarıldılar,
beşlik çaktılar, öz çekim yaptılar,
film hakkında konuştular, güldüler.
Bütün bu farklı şeyler.
Bu filmle çok yakın bir ilişkim vardı
ama çekerken bunu anlamamıştım,
çekene kadar ne yaptığımızı anlamamıştım.
Bu, o gün oturma odasında
aile videomuzu izlerken ebeveynlerimin hissettiği şeyle aynıydı.
Ekranda bizi görmenin bir gücü var
ve bunu sadece gurur olarak tanımlayabilirim.
Bu kelimeyi her zaman zihnen anladım,
muhtemelen bu kelime hakkında konuştum da.
Ama aslında gururu hissetmek --
ve bunu hisseden sizler biliyorsunuz ki --
sanki herkese dokunup ve kucaklayıp etrafta koşmak istiyormuşsunuz gibidir.
Bu çok --
bunu açıklayamıyorum.
Uzun bir ilişki modeli olduğu için
bu çok fiziksel bir his.
Film bana verilmiş bir hediyeydi.
Yıllar boyunca birçok şey öğrendim.
Planlayabilirsiniz, senaryo yazabilirsiniz ve film şeritleri yapabilirsiniz.
Ama bir noktada,
filminiz size bir şeyler söyleyecek
ve sizin işiniz de onu dinlemek.
Bu yaşayan bir organizma ve bir nevi kendisini sunuyor,
bu yüzden ellerinizden kaymadan önce yakalasanız iyi olur
ve bu, film çekmekle ilgili en heyecanlı bölüm.
Hayata baktığımda, aslında bu kadar farklı değil.
İlişkilerin kırıntılarından, insanlardan,
durumlardan, şanstan
geçmeme bir nevi izin verildi.
Sessiz ritimleri ve karmakarışık sesleri dinlemeye başladığınızda,
sizin için çoktan yazılmış bu güzel senfoniyi
duyduğunuzu fark ettiğimde bir şeyler değişti.
Doğrudan kaderinize giden bir çizgi.
Süper gücünüz.
Film bana verilmiş bir hediyeydi,
bir nevi ailem tarafından teşvik edildi ve topluluğum tarafından desteklendi.
İhtiyacım olduğunda olmak istediğim kişi olabildim.
Annem, geçen gün Facebook'ta sesli söylemek için
çok ayıp olan bir şey paylaştı.
Korkutucu, onun Facebook'u olmamalıydı --
(Gülüşmeler)
Bu şeyi paylaştı ve bu bir deyişti.
Şu eğlenceli olanlardan.
"Değişmek istemeyen birisini değiştiremezsiniz
ama bir tohum ekmenin gücünü asla küçümsemeyin." diyordu.
Ben de bu konuşmaya son dokunuşları yaparken
hayatımdaki bütün ilişkilerin cömertlik,
kibarlık, sevgi ve umuttan geçtiğini fark ettim.
Şu anda üzerinde çalıştığım "In the Heights" ve "Crazy Rich Asians"
filmlerini düşündüğümde--
(Alkış ve tezahürat)
Evet, iyi bir film.
Tek istediğim içlerindeki neşe ve umudu göstermek.
Çünkü en iyi günlerimizin geride olduğuna inanmayı reddediyorum.
Aslında çok yakındalar.
Çünkü görüyorsunuz ki sevgi --
Sevgi bana verilen süper güç.
Sevgi içime işleyen süper güç.
Sevgi, hızlı bir kurşunu odadan çıkmadan
durdurabilecek tek şey.
Sevgi, bir binanın üzerinden atlayacak
ve bir topluluğu gökyüzüne baktıracak,
el ele tutuşturacak
ve imkânsızca kendilerinden büyük bir şeyle yüzleşecek cesareti verecek tek şey.
Kendime ve buradaki herkese meydan okuyorum.
Şirketinizde işiniz üzerinde çalışırken,
bu şeyi hayata işlerken
ve imkânsızı mümkün kılarken
birbirimize karşı kibar olmayı unutmayalım.
Çünkü bunun bu gezegene verebileceğimiz
en güçlü iletişim şekli olduğuna inanıyorum.
Aslında, geleceğimiz buna bağlı.
Teşekkür ederim.
(Alkış ve tezahürat)
Teşekkürler.
(Alkış)