YouTube

Got a YouTube account?

New: enable viewer-created translations and captions on your YouTube channel!

Polish subtitles

← To może być przyczyna twojej depresji i stanów lękowych

Get Embed Code
29 Languages

Showing Revision 25 created 10/08/2019 by Rysia Wand.

  1. Bardzo długo
  2. ciążyły nade mną dwie zagadki.
  3. Nie potrafiłem ich zrozumieć
  4. i, jeśli mam być szczery,
    bałem się im przyglądać.
  5. Pierwsza zagadka: mam 40 lat
  6. i przez ten czas co roku
  7. wzrasta liczba depresji i fobii
  8. w USA, w Wielkiej Brytanii
  9. i w całym świecie Zachodu.
  10. Chciałem zrozumieć - dlaczego?
  11. Dlaczego nas to spotyka?
  12. Dlaczego co roku
  13. coraz więcej z nas ma problem z tym,
    żeby przetrwać kolejny dzień?
  14. Chciałem się tego dowiedzieć
    przez inną zagadkę, która mnie dotyczyła.
  15. Kiedy byłem nastolatkiem,

  16. poszedłem do swojego lekarza
  17. i opisałem mu poczucie,
    że ból się ze mnie wylewa.
  18. Nie mogłem nad tym zapanować,
  19. nie wiedziałem, co się dzieje.
  20. Wstydziłem się tego.
  21. Lekarz odpowiedział mi,
  22. teraz wiem, że w dobrej wierze,
  23. choć nazbyt upraszczając,
  24. ale i nie zupełnie źle.
  25. Powiedział: "Wiemy,
    dlaczego to się dzieje z ludźmi.
  26. Niektórzy z natury mają zaburzony
    chemiczny balans w mózgu.
  27. Musisz być jednym z nich.
  28. Po prostu potrzebne ci leki.
  29. To przywróci chemiczny balans do normy".
  30. Zacząłem brać leki Paxil albo Seroxat.

  31. To ta sama substancja
    pod różnymi nazwami.
  32. Poczułem się znacznie lepiej.
  33. Niewiele później
  34. to uczucie bólu zaczęło wracać.
  35. Zwiększano mi dawki,
  36. aż przez 13 lat dostawałem
    największą dawkę
  37. dozwoloną prawnie.
  38. Przez większość tych 13 lat,
    szczególnie pod koniec
  39. ciągle odczuwałem wielki ból.
  40. Zacząłem pytać samego siebie:
    "Co tu się dzieje?".
  41. Bo robiłem wszystko, co należy
  42. według tej opowieści,
    która zdominowała kulturę.
  43. "Dlaczego ciągle się tak czuję?"
  44. Żeby rozwiązać te dwie zagadki

  45. i napisać o tym książkę,
  46. ruszyłem w podróż dookoła świata.
  47. Pokonałem 65 000 kilometrów.
  48. Chciałem porozmawiać
    z ekspertami z całego świata
  49. o tym, co powoduje depresję i stany lękowe
  50. a zwłaszcza - co je leczy,
  51. i z tymi, którzy pokonali depresje i lęki
  52. na wiele różnych sposobów.
  53. Wiele się nauczyłem
  54. od wspaniałych ludzi,
    których udało mi się poznać.
  55. Ale myślę, że podstawą tego,
    czego się nauczyłem, jest to:

  56. jak na razie, mamy naukowe dowody
  57. dziewięciu różnych przyczyn
    depresji i fobii.
  58. Dwie z nich mają podłoże biologiczne.
  59. Geny mogą zwiększyć podatność,
  60. ale nie stanowią wyroku.
  61. Prawdą jest też, że zmiany w mózgu
    powodowane przez depresję,
  62. mogą utrudniać jej pokonanie.
  63. Ale większość czynników,
    które według badań
  64. powodują depresję i lęki,
  65. nie leżą w naszej biologii.
  66. To czynniki związane z tym, jak żyjemy.
  67. Ich zrozumienie ukazuje
  68. zupełnie inne rozwiązania,
  69. które należy proponować
  70. obok chemicznych antydepresantów.
  71. Na przykład:

  72. kiedy jesteś samotny,
    łatwiej wpadniesz w depresję.
  73. Jeśli w pracy nie masz
    żadnej kontroli nad tym, co robisz,
  74. wykonujesz tylko polecenia,
  75. łatwiej wpadniesz w depresję.
  76. Jeśli masz mało kontaktu z naturą,
  77. łatwiej wpadniesz w depresję.
  78. Jeden czynnik łączy
    wiele przyczyn depresji,

  79. jak się dowiedziałem.
  80. Nie łączy wszystkich, ale wiele.
  81. Wszyscy tutaj wiemy,
  82. że mamy naturalne fizyczne potrzeby.
  83. To oczywiste.
  84. Potrzebujemy jedzenia, wody,
  85. schronienia, czystego powietrza.
  86. Jeśli się was tego pozbawi,
  87. będziecie mieli duże problemy.
  88. A jednocześnie
  89. każdy człowiek ma naturalne
    psychiczne potrzeby.
  90. Potrzebne nam poczucie przynależności,
  91. poczucie, że życie ma znaczenie i cel,
  92. że ludzie cię dostrzegają i cenią,
  93. że masz przed sobą jakąś przyszłość.
  94. Nasza kultura ma wiele dobrych cech.
  95. Wiele rzeczy jest lepszych
    niż w przeszłości.
  96. Cieszę się, że żyje teraz.
  97. Ale coraz gorzej nam idzie
  98. zaspokajanie tych głębszych,
    wewnętrznych, psychicznych potrzeb.
  99. Nie tylko o to chodzi,
  100. ale sądzę, że to główna przyczyna
    rosnącego kryzysu.
  101. Trudno mi to przyswoić.
  102. Trudno było mi odejść
    od traktowania depresji
  103. jako usterki mózgu
  104. do ujrzenia w niej wielu przyczyn,
  105. łącznie ze sposobem życia.
  106. Zaczęło mi się to układać w całość

  107. dopiero podczas wywiadu
    z psychiatrą z Południowej Afryki,
  108. doktorem Derekiem Summerfieldem.
  109. To wspaniały człowiek.
  110. Doktor Summerfield
    był w Kambodży w 2001 roku,
  111. kiedy zaczynano stosować
    chemiczne antydepresanty
  112. w tym kraju.
  113. Lokalni lekarze nigdy
    nie słyszeli o tych lekach,
  114. więc pytali, co to takiego.
  115. Wyjaśnił,
  116. a oni powiedzieli:
  117. "Nie potrzebujemy ich,
    już mamy antydepresanty".
  118. A on na to: "Jak to?".
  119. Myślał, że zaczną opowiadać
    o jakichś ziołowych lekarstwach,
  120. jak dziurawiec czy miłorząb.
  121. A oni opowiedzieli mu historię.
  122. Jeden rolnik z okolicy
    pracował na polu ryżowym.

  123. Pewnego dnia stanął na minie,
  124. która została tam
    z czasów wojny z USA.
  125. Wybuch oderwał mu nogę,
  126. więc dali mu protezę.
  127. Po jakimś czasie wrócił do pracy w polu.
  128. Ale okazuje się, że stanie
    w wodzie jest bolesne,
  129. gdy ma się protezę.
  130. Domyślam się też, że to traumatyczne
  131. wrócić do pracy w polu,
    gdzie zdarzył się ten wybuch.
  132. Mężczyzna zaczął płakać całymi dniami.
  133. Nie chciał wstawać z łóżka.
  134. Miał wszystkie objawy klasycznej depresji.
  135. Tamtejszy lekarz powiedział:
  136. "Wtedy daliśmy mu antydepresant".
  137. Doktor Summerfield zapytał: "Co to było?".
  138. Wyjaśnili, że poszli z nim posiedzieć.
  139. Wysłuchali go.
  140. Zdali sobie sprawę, że jego ból ma sens.
  141. Trudno było mu to dostrzec
    w obliczu depresji,
  142. ale właściwie miał zupełnie
    zrozumiały powód, by tak się czuć.
  143. Jeden z lekarzy po rozmowie
    z sąsiadami wymyślił:
  144. "Jeśli kupimy mu krowę,
  145. będzie mógł zostać mleczarzem.
  146. Nie będzie musiał tkwić
    w dołującej sytuacji.
  147. Nie będzie musiał pracować w tym polu".
  148. Więc kupili mu krowę.
  149. Po paru tygodniach przestał płakać.
  150. Po miesiącu jego depresja zniknęła.
  151. Powiedzieli do Summerfielda:
  152. "Doktorze, ta krowa, to był antydepresant,
  153. to miałeś na myśli, prawda?".
  154. (Śmiech)

  155. (Brawa)

  156. Jeśli uczono cię myśleć o depresji,
    tak jak mnie kiedyś,

  157. i jak większość ludzi na tej sali,
  158. to brzmi jak kiepski żart, prawda?
  159. "Poszedłem do lekarki po antydepresanty,
  160. a ona dała mi krowę".
  161. Ale ci lekarze z Kambodży
    wiedzieli intuicyjnie,
  162. na podstawie pojedynczej,
    nienaukowej anegdoty,
  163. to, co najważniejsza
    medyczna instytucja na świecie,
  164. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO),
  165. próbuje powiedzieć nam od lat,
  166. powołując się na dowody naukowe.
  167. Jeśli masz depresję,

  168. jeśli wpadasz w stany lękowe,
  169. to nie jesteś słaby ani szalony.
  170. Nie jesteś jak maszyna,
    w której coś się zepsuło.
  171. To twoje potrzeby nie zostały spełnione.
  172. Trzeba pamiętać też,
    czego tamtejsi lekarze
  173. ani Światowa Organizacja Zdrowia
    nie mówią.
  174. Nie mówią do tego rolnika:
  175. "Chłopie, weź się w garść.
  176. Sam masz dowiedzieć się jak
    i sam naprawić problem".
  177. Wręcz przeciwnie, mówią:
  178. "Jesteśmy tu jako grupa, żeby ci pomóc,
  179. i razem możemy rozwiązać ten problem".
  180. Tego potrzebuje każda osoba w depresji
  181. i na to każda z nich zasługuje.
  182. Właśnie dlatego wybitni lekarze z ONZ

  183. w swoim oficjalnym wystąpieniu
    na Dzień Zdrowia
  184. kilka lat temu w 2017 roku,
  185. mówili, że należy się mniej skupiać
    na równowadze chemicznej,
  186. a bardziej na zrównoważonym stylu życia.
  187. Leki mogą przynieść ulgę niektórym,
  188. mnie przyniosły ulgę na jakiś czas.
  189. Jednak właśnie dlatego, że ten problem
    sięga głębiej niż biologia,
  190. rozwiązanie też musi sięgać głębiej.
  191. Kiedy się tego dowiedziałem,

  192. pamiętam, że myślałem:
  193. "Mam te wszystkie naukowe dowody.
  194. Czytałem o wielu badaniach.
  195. Przeprowadziłem wywiady z wieloma
    ekspertami, którzy to wyjaśniali".
  196. Ale jednocześnie myślałem:
    "Jak niby mamy to zrobić?".
  197. Powody depresji
  198. są zwykle bardziej złożone
    niż to, co działo się
  199. z tym rolnikiem z Kambodży.
  200. Jak wykorzystać tę wiedzę?
  201. Podczas długiej podróży po świecie

  202. w poszukiwaniu materiału do książki
  203. spotykałem ludzi,
    którzy to właśnie robili
  204. od Sydney przez San Francisco
  205. do São Paulo.
  206. Spotykałem ludzi, którzy rozumieli
  207. głębsze przyczyny depresji
    i stanów lękowych
  208. i rozwiązywali je jako grupa.
  209. Oczywiście nie mogę opowiedzieć
    wam o tych wszystkich,
  210. których poznałem i opisałem,
  211. albo o wszystkich dziewięciu
    przyczynach depresji,
  212. bo nie pozwolili mi tu mówić
    przez 10 godzin.
  213. Możecie zgłosić do nich zażalenia.
  214. Ale chcę skupić się na dwóch przyczynach

  215. i dwóch związanych z nimi rozwiązaniach.
  216. Oto pierwsze.
  217. Jesteśmy najbardziej samotnym
    społeczeństwem w historii.
  218. Ostatnio naukowcy spytali Amerykanów:
  219. "Czy czujesz, że już z nikim
    nie jesteś blisko?".
  220. 39% ludzi powiedziało, że tak.
  221. "Z nikim nie jestem blisko".
  222. W międzynarodowych pomiarach samotności
  223. Brytyjczycy i reszta Europy
    są zaraz za USA,
  224. gdyby ktoś próbował zadzierać nosa.
  225. (Śmiech)

  226. Wiele czasu spędziłem nad tym

  227. razem ze światowym ekspertem
    w badaniu samotności.
  228. Ten niezwykły człowiek,
    profesor John Cacioppo,
  229. który był w Chicago,
  230. zastanawiał się razem ze mną
    nad jednym pytaniem.
  231. Profesor Cacioppo pytał:
  232. "Dlaczego istniejemy?",
  233. "Dlaczego tu jesteśmy, dlaczego żyjemy?".
  234. Jeden ważny powód
  235. - nasi przodkowie
    żyjący na afrykańskiej sawannie
  236. byli naprawdę dobrzy w jednym.
  237. Nie byli więksi od zwierząt,
    które potrafi pokonać.
  238. Nie byli szybsi od zwierząt,
    które potrafili pokonać.
  239. Ale byli lepsi w organizowaniu się w grupy
  240. i we współpracy.
  241. Najpotężniejsza moc naszego gatunku:
  242. trzymanie się razem.
  243. Tak jak pszczoły żyją w roju,
  244. tak ludzie powinni żyć w społecznościach.
  245. My jesteśmy pierwszymi ludźmi,
  246. którzy opuścili swoje grupy.
  247. To sprawia, że czujemy się okropnie.
  248. Ale nie musi tak być.
  249. Jeden z bohaterów mojej książki,
    a nawet mojego życia,

  250. doktor Sam Everington
  251. ma swoją praktykę
    w ubogiej dzielnicy Londynu,
  252. gdzie mieszkałem przez wiele lat.
  253. Sam czuł się bardzo źle z tym,
  254. że przychodzą do niego tłumy
  255. pacjentów z poważnymi
    objawami depresji i lęków.
  256. Tak jak ja, nie jest on
    przeciwnikiem leków.
  257. Sądzi, że niektórym przynoszą ulgę.
  258. Ale dostrzegał dwie rzeczy.
  259. Po pierwsze, jego pacjenci
    często wpadali w depresję
  260. z całkowicie zrozumiałych powodów,
    jak samotność.
  261. Po drugie, mimo że leki
    przynosiły niektórym ulgę,
  262. w wielu przypadkach
    nie rozwiązywały problemu.
  263. Problemu leżącego u podłoża.
  264. Pewnego dnia Sam
    zaproponował inne podejście.
  265. Do jego centrum medycznego
    przyszła kobieta,
  266. Lisa Cunningham,
  267. którą poznałem później.
  268. Lisa zamknęła się w domu
    z zatrważającymi objawami depresji
  269. na siedem lat.
  270. Kiedy przyszła do centrum Sama
    usłyszała: "Nie martw się,
  271. będziemy podawać ci leki
  272. ale zalecimy ci coś jeszcze.
  273. Zalecimy ci, żebyś przychodziła
    do centrum dwa razy w tygodniu
  274. spotkać się z grupą ludzi
    mierzących się z depresją.
  275. Nie po to, by rozmawiać jak wam źle,
  276. ale po to, żebyście wymyślili,
    co wartościowego razem możecie stworzyć.
  277. Żebyście nie byli już samotni i nie czuli,
    że życie nie ma sensu".
  278. Kiedy grupa spotkała się pierwszy raz

  279. Lisa zwymiotowała ze strachu.
  280. Tak bardzo ją to przytłoczyło.
  281. Ale ludzie zaczęli
    masować jej plecy, rozmawiali.
  282. Zastanawiali się, co robić.
  283. To byli ludzie z biednej
    dzielnicy Londynu, jak ja.
  284. Nie wiedzieli nic o ogrodnictwie.
  285. Pomyśleli: "Nauczmy się ogrodnictwa".
  286. Było takie miejsce za ośrodkiem.
  287. Zarośla.
  288. "Może zaczniemy uprawiać tam ogród?"
  289. Zaczęli wypożyczać książki z biblioteki,
  290. zaczęli oglądać YouTube.
  291. Zaczęli brudzić sobie ręce ziemią.
  292. Zaczęli uczyć się rytmu pór roku.
  293. Jest wiele dowodów,
  294. że obcowanie z naturą
  295. jest potężnym antydepresantem.
  296. Ale zaczęli robić coś
    jeszcze ważniejszego.
  297. Zaczęli tworzyć wspólnotę.
  298. Zaczęli tworzyć grupę.
  299. Zaczęli dbać o siebie nawzajem.
  300. Jeśli jeden z nich się nie pojawił,
  301. reszta zaczynała go szukać,
    pytać: "Czy wszystko OK?".
  302. Pomagali mu radzić sobie z tym,
    co sprawiało mu kłopot.
  303. Tak jak ujęła to Lisa:
  304. "Kiedy ogród zaczął kwitnąć,
  305. my zaczęliśmy kwitnąć".
  306. To podejście, zalecanie socjalizacji,

  307. rozprzestrzenia się w Europie.
  308. Pomału przybywa dowodów,
  309. że może to skutkować
    znacznym spadkiem poziomu
  310. depresji i lęków.
  311. Gdy pewnego dnia stałem
    w ogrodzie zbudowanym przez Lisę

  312. i jej, niegdyś pogrążonych
    w depresji, przyjaciół,
  313. - to bardzo piękny ogród -
  314. miałem taką myśl,
  315. zaczerpniętą w dużej mierze
    od profesora Hugh Mackaya z Australii.
  316. Myślałem sobie, zwykle, gdy ktoś
    czuję się zdołowany w naszej kulturze,
  317. mówimy, pewnie każdy z nas
    to kiedyś powiedział, ja też,
  318. "Po prostu bądź sobą".
  319. Uświadomiłem sobie,
    że właściwie należy powiedzieć:
  320. "Nie bądź sobą.
  321. Nie bądź samym sobą.
  322. Bądź nami. Bądźmy.
  323. Bądź częścią grupy".
  324. (Brawa)

  325. Rozwiązanie tego problemu

  326. nie leży w coraz większym poleganiu
    na własnych umiejętnościach
  327. jako odrębnej jednostki,
  328. to właśnie jedna z przyczyn kryzysu.
  329. Rozwiązanie polega na łączeniu się
    z większą całością.
  330. To nawiązuje do innej przyczyny depresji

  331. i stanów lękowych,
    o której chciałem opowiedzieć.
  332. Wszyscy wiedzą,
  333. że śmieciowe jedzenie stało się częścią
    naszej diety i przez to chorujemy.
  334. Nie mówię tego z wyższością.
  335. Dosłownie przyszedłem tutaj z McDonalda.
  336. Na widok tego zdrowego śniadania
    na TED musiałem tam iść.
  337. Tak jak fast foody zawładnęły dietą
    i sprawiły, że chorujemy fizycznie,
  338. tak coś w rodzaju śmieciowych wartości
    zawładnęło naszymi umysłami
  339. i choruje nasza psychika.
  340. Przez tysiące lat filozofowie mówili:
  341. Jeśli uznasz, że w życiu
    liczą się tylko pieniądze i prestiż,
  342. to będziesz się czuł okropnie.
  343. To nie jest dokładny
    cytat z Schopenhauera,
  344. ale z grubsza o to mu chodziło.
  345. Dziwne, że nikt tego nie badał,

  346. dopóki nie pojawiła się niezwykła osoba,
    profesor Tim Kasser,
  347. który pracuje w Knox College w Illinois.
  348. Zajmuje się tym od jakichś 30 lat.
  349. Jego badania sugerują kilka
    naprawdę ważnych rzeczy.
  350. Po pierwsze, im bardziej wierzysz,
  351. że możesz pozbyć się smutku,
    kupując coś wystawnego,
  352. i tym samym polepszyć sobie życie,
  353. tym większe prawdopodobieństwo,
    że wpadniesz w depresję.
  354. Po drugie,
  355. jako społeczeństwo coraz bardziej
    kierujemy się tymi przekonaniami.
  356. Całe życie
  357. pod naporem reklam, Instagrama
    i innych tego rodzaju rzeczy.
  358. Kiedy o tym myślałem,

  359. uświadomiłem sobie, że nasze dusze
    karmi się czymś w rodzaju KFC.
  360. Szkoli się nas, żebyśmy szukali
    szczęścia nie tam, gdzie trzeba.
  361. I tak jak fast foody nie zaspakajają
    potrzeb żywieniowych,
  362. i właściwie sprawiają, że źle się czujesz,
  363. śmieciowe wartości nie spełniają
    potrzeb psychicznych
  364. i oddalają cię od dobrego życia.
  365. Ale kiedy pierwszy raz
    słuchałem profesora Kassera
  366. i uczyłem się tego wszystkiego,
  367. miałem dziwną mieszankę uczuć.
  368. Z jednej strony wydało mi się to
    dużym wyzwaniem.
  369. Uświadomiłem sobie,
    jak często we własnym życiu
  370. próbuję leczyć zły nastrój
    rzeczami na pokaz.
  371. Zrozumiałem, czemu to się nie sprawdzało.
  372. Myślałem też: czy to nie oczywiste?
  373. Niemal banalne, prawda?
  374. Jeśli powiedziałbym:
  375. nikt z was na łożu śmierci
    nie będzie myśleć
  376. o wszystkich kupionych butach
    ani o udostępnieniach swoich postów,
  377. tylko o momentach pełnych miłości,
    znaczenia, o więziach.
  378. To brzmi niemal jak frazes.
  379. Ale spytałem profesora:
  380. "Dlaczego czuję tę dziwne rozdwojenie?".
  381. Odpowiedział: "W pewnym stopniu
    wszyscy to wiemy.
  382. Ale w naszej kulturze,
    nie żyjemy według tego.
  383. Każdy to zna, to już frazesy,
  384. ale nie żyjemy według nich".
  385. Wciąż pytałem: Dlaczego?
  386. Dlaczego ignorujemy coś tak istotnego?
  387. Po chwili profesor Kasser powiedział:
  388. "Ponieważ żyjemy w mechanizmie,
  389. który zaprojektowano tak,
    żebyśmy ignorowali to, co ważne".
  390. Musiałem to przemyśleć.
  391. "Bo żyjemy w mechanizmie,
  392. który zaprojektowano tak,
    żebyśmy ignorowali to, co ważne".
  393. Profesor zastanawiał się,
    czy da się go zniszczyć.
  394. Przeprowadził wiele badań na ten temat.

  395. Podam wam jeden przykład.
  396. Nalegam, aby każdy z was
    wypróbował to z przyjaciółmi i rodziną.
  397. Nathan Dungan stworzył grupę
    nastolatków i dorosłych,
  398. która zbierała się przez pewien czas
    na serię sesji, żeby się spotkać.
  399. Jednym z celów grupy było
  400. namówić ludzi, żeby pomyśleli
    o chwili w swoim życiu,
  401. kiedy czuli, że odnaleźli sens i cel.
  402. Dla różnych ludzi,
    znaczyło to coś innego.
  403. Dla niektórych była to muzyka,
    pisanie, pomaganie innym.
  404. Jestem pewny, że każdy
    może coś takiego wymyślić.
  405. Celem grupy było zmusić
    ludzi do postawienia pytania:
  406. "Jak poświęcić więcej życia
  407. na stwarzanie takich momentów,
  408. a mniej na kupowanie
    niepotrzebnego badziewia,
  409. wstawiania go na media społecznościowe,
  410. żeby inni pisali: "Jezu, ale zazdroszczę".
  411. Doszli do wniosku,
  412. że te spotkania

  413. były niczym klub AA
    dla uzależnionych od konsumpcjonizmu.
  414. Opowiadanie w grupie o takich wartościach,
  415. motywowanie do działań
    i wzajemna kontrola,
  416. doprowadziły do zauważalnej
    zmiany ich priorytetów.
  417. Odwiodło ich od zalewu
    wiadomości wpędzających w depresję.
  418. szkolących, by szukać szczęścia
    nie tam, gdzie trzeba,
  419. w stronę bardziej istotnych
    i krzepiących wartości,
  420. które wyciągają nas z depresji.
  421. Ale mimo tych wszystkich rozwiązań,
    które widziałem, i o których pisałem,
  422. i wielu, o których tutaj nie mówiłem,

  423. wciąż myślałem:
  424. Czemu tak długo zajęło mi
    odnalezienie tych prawd?
  425. Bo kiedy wyjaśniałem je innym,
  426. tylko niektóre z nich
    są nieco bardziej skomplikowane,
  427. to nie jest fizyka kwantowa.
  428. Do pewnego stopnia
    wiemy już to wszystko.
  429. Czemu tak trudno nam to zrozumieć?
  430. Myślę, że jest wiele powodów.
  431. Ale myślę, że jednym z nich jest to,
    że musimy zmienić nasze pojmowanie
  432. tego, czym naprawdę są depresja i fobie.
  433. Są prawdziwe biologiczne przyczynki
  434. depresji i stanów lękowych.
  435. Ale jeśli zrzucimy to wszystko
    wyłącznie na biologię,
  436. tak jak ja kiedyś,
  437. i tak, jak sądzę, nasza kultura
    przez niemal całe moje życie,
  438. to choć niechcący,
  439. ale przekazujemy ludziom:
  440. "Twój ból niczego nie oznacza.
  441. To tylko dysfunkcja.
  442. To jak zakłócenie
    w programie komputerowym.
  443. To tylko problem z kablami
    w twojej głowie".
  444. Ale ja mogłem zmienić
    swoje życie dopiero wtedy,
  445. kiedy uświadomiłem sobie,
    że depresja nie jest błędem systemu.
  446. Jest sygnałem.
  447. Twoja depresja jest sygnałem.
  448. Mówi ci o czymś.
  449. (Brawa)
  450. Czujemy się tak z jakichś powodów

  451. i może być trudno je dostrzec
    w otchłaniach depresji.

  452. Bardzo dobrze to znam
    z własnego doświadczenia.
  453. Ale z właściwą pomocą
    można zrozumieć te problemy
  454. i rozwiązać je razem.
  455. Ale żeby to zrobić,
  456. pierwszy krok
  457. to przestać obrażać te sygnały,
  458. nazywając je oznakami słabości,
    szaleństwa albo czystej biologii,
  459. co dotyczy tylko niewielkiej grupy ludzi.
  460. Trzeba zacząć słuchać tych sygnałów,
  461. bo mówią nam o czymś,
    co musimy usłyszeć.
  462. Tylko gdy prawdziwie
    wsłuchamy się w te sygnały,
  463. kiedy je docenimy i uszanujemy,
  464. zaczniemy dostrzegać
  465. wyzwalające, kojące,
    głębsze rozwiązania.
  466. Krowy, które czekają na nas wszędzie.
  467. Dziękuję.
  468. (Brawa)

  469. Dziękuję.