YouTube

Got a YouTube account?

New: enable viewer-created translations and captions on your YouTube channel!

Galician subtitles

← O precioso equilibrio entre coraxe e medo

Get Embed Code
39 Languages

Showing Revision 4 created 01/29/2020 by Xosé María Moreno.

  1. Cando somos novos,
    somos valentes de forma inocente,
  2. e soñamos sen medo
    sobre como serán as nosas vidas.
  3. Quizais queredes ser un astronauta
    ou un enxeñeiro aeroespacial.
  4. Quizais soñabas
    con viaxar a cada continente.
  5. Dende que era moi nova,
  6. eu soñaba con traballar
    para as Nacións Unidas
  7. nalgúns dos países
    con máis dificultades do mundo.
  8. E grazas a unha gran coraxe
  9. ese soño volveuse realidade.
  10. Pero hai que mencionar algo
    sobre a coraxe:

  11. non aparece simplemente
    cando a necesitamos.
  12. É o resultado dun duro traballo
    e de reflexión,
  13. que implica un equilibrio
    entre medo e valentía.
  14. Sen medo fariamos estupideces.
  15. Sen valentía nunca sairiamos
    da nosa zona de comfort.
  16. O equilibrio entre ambos é
    onde reside a maxia,
  17. e é un equilibrio
    co que tratamos cada día.
  18. Primeiro, unha verba sobre as miñas rodas.

  19. Non sempre estiven nunha cadeira de rodas.
  20. Crecín coma moitos de vós,
  21. correndo, choutando e bailando.
  22. Encántame bailar.
  23. Pero, aos vinte e pico
  24. comecei a caerme de forma inexplicable.
  25. E uns anos despois,
  26. diagnosticáronme unha enfermidade
    xénetica recesiva
  27. chamada miopatía corporal
    de inclusión hereditaria
  28. ou tamén MCIH.
  29. É unha enfermidade dexenerativa
    dos músculos
  30. e afecta a todos
    dende a cabeza ata os pés.
  31. MCIH é unha enfermidade rara.
  32. Nos Estados Unidos hai menos
    de 200 persoas diagnosticadas.
  33. Ata hoxe, non hai tratamento
    probado ou cura,
  34. e entre 10 ou 15 anos dende o comezo,
  35. O MCIH leva a cuadriplexia,
  36. que é a razón pola que agora
    utilizo unha cadeira de rodas.
  37. Cando mo diagnosticaron,
    todo cambiou.

  38. Estaba moi asustada
  39. porque non tiña ningunha experiencia con
    enfermidades crónicas ou discapacidades.
  40. E non tiña nin idea
    de como ía progresar a enfermidade.
  41. Pero o máis descorazonador
  42. foi escoitar a xente aconsellándome
  43. que limitase as miñas
    ambicións e soños,
  44. e que cambiase as miñas
    expectivas na vida.
  45. "Deberías abandonar
    a túa carreira internacional."
  46. "Ningúen quererá casar contigo
    desta maneira."
  47. "Sería egoísta que tiveses fillos."
  48. O feito de que alguén ademáis de min
  49. puxese limitacións
    aos meus soños e ambicións
  50. era irracional.
  51. E inaceptable.
  52. Así que os ignorei.
  53. (hurras e aplausos)

  54. Si que casei.

  55. E decidín por min mesma non ter fillos
  56. E seguín coa miña carreira
    coas Nacións Unidas
  57. despois do diagnóstico,
  58. ir traballar durante dous anos a Angola,
  59. un país en recuperación
    tras 27 anos de terrible guerra civil.
  60. Pero pasaron cinco anos máis
  61. ata que lle dixen ó meu xefe
    o meu diagnóstico.
  62. Porque tiña eu medo
  63. de que cuestionasen a miña capacidade
    de xestión e perdería o meu traballo.
  64. Traballaba en países
    nos que o polio fora común,
  65. polo que cando oía a alguén dicir
  66. que pensaban
    que eu sobrevivira á polio,
  67. Pensaba que o meu segredo estaba a salvo.
  68. Ninguén preguntaba por que coxeaba.
  69. Polo que eu non dicía ren.
  70. Levoume case unha década

  71. interiorizar a severidade do MCIH,
  72. incluso as tarefas cotiás
    tornáronse cada vez máis difíciles.
  73. Pero, continuei co meu soño
    de traballar por todo o mundo,
  74. e incluso fun nomeada coma contacto
    cos discapacitados
  75. por UNICEF en Haití,
  76. one traballei durante dous anos
    tralo terremoto devastador de 2010.
  77. E logo o meu traballo levoume
    aos Estados Unidos.
  78. E aínda que a enfermidade
    progresaba de forma significativa
  79. e eu necesitaba reforzos nas pernas
    e un andador,
  80. aínda desexaba vivir aventuras.
  81. Neste momento,
  82. comecei a soñar
    cunha gran aventura ao aire libre.
  83. E, que é máis grande ca O Gran Canón?
  84. Sabiades que por cada cinco millóns
    de persoas que visitan o Rim

  85. só unha porcentaxe baixa
    ata o fondo do canón?
  86. Eu quería ser parte
    dese un por cento.
  87. O único problema é --
  88. (Aplausos)

  89. O único problema é que o Gran Canón
    non é moi accesible.

  90. Necesitaría axuda
  91. para baixar cinco mil pés
    de descenso vertical en terreo solto.
  92. Cando me enfronto ós obstáculos,
  93. o medo non chega de súpeto
  94. porque sei que
    dunha forma ou doutra,
  95. conseguireino
  96. Neste caso, o meu pensamento foi
  97. que se non podo baixar camiñando.
  98. Podería aprender a montar a cabalo.
  99. E iso foi o que fixen.
  100. E con esa decisión pouco acertada

  101. comezou un compromiso de catro anos,
  102. entre o medo e a valentía
  103. para levar a cabo unha expedición
    de 12 días.
  104. Catro días e cabalo para cruzar
    o Gran Canón de cabo a rabo,
  105. e oito días facendo
    150 millas do río Colorado,
  106. cun equipo de rodaxe.
  107. Spoiler -- conseguímolo.
  108. Pero non sen ensinarme
    como o maior medo
  109. pode manifestarse
    como unha resposta de igual valentía.
  110. O 13 de abril de 2018,
  111. a oito pés do chan,
  112. montada sobre un cabalo chamado Sheriff,
  113. a miña primeira impresión do Gran Canón
  114. foi de horror e medo.
  115. Quen podería saber
    que tiña medo ás alturas.
  116. (Risas)

  117. Pero non podía renderme agora.

  118. Recollín toda a valentía que tiña
  119. e non deixei que o medo
    se apoderase de min.
  120. Comezamos polo sur,
  121. todo o que podía facer
    para controlar o medo
  122. era respirar profundamente
    e mirar as nubes
  123. e concentrarme nas voces do meu equipo.
  124. Pero na primeira hora ocurreu un desastre.
  125. Non podía manterme na montura do cabalo,
  126. baixando a un paso longo,
  127. lanceime cara diante
    e golpeei a cara coa cabeza do cabalo.
  128. Houbo pánico,
  129. doíame a cabeza,
  130. pero o camiño era demaisado estreito
    como para desmontar.
  131. Na metade do camiño a 2300 pés,
  132. cando quedaban algo máis de
    dúas horas de descenso,
  133. paramos e quitáronme o casco
  134. para ver o pote xigantesco
    que me saíra na testa
  135. Con tanta planificación,
  136. como é que non tiñamos
    unha bolsa de xeo?
  137. (Risas)

  138. Por sorte para nós,
    a inchazón descendeu

  139. e deu lugar a dous ollos
    ennegrecidos
  140. unha imaxe ideal para
    aparecer nun documental.
  141. (Risas)

  142. (Hurras e aplausos)

  143. Non foi unha viaxe fácil e sinxela,

  144. pero esa era a cuestión.
  145. Aínda que tiña medo
    de caer da sela,
  146. Volvín subir a ela.
  147. O descenso ata o chan do cañón
  148. levounos un total de 10 horas
  149. E era só o primeiro día de catro
    montando a cabalo
  150. O próximo foron os rápidos.

  151. O río Colorado no Gran Canón
  152. ten algún dos saltos de auga
    máis altos do país.
  153. E para estar preparados
    ante cada peligro,
  154. practicara nadando
    nun rápido pequeno.
  155. É pode dicirse que non foi nada glamuroso.
  156. (Risas)

  157. Collín aire cando
    tiña enriba a auga,

  158. afoguei coa auga do río
  159. e non era capaz de guiarme.
  160. Sí, daba medo,
  161. pero tamén foi fantástico.
  162. Fervenzas, canóns escorregadizos
  163. e billóns de anos de sedimentos
  164. que parecían cambiar de cor durante o día.
  165. O Gran Canón é verdadeira natureza
  166. e merecedor de todos os eloxios.
  167. (Aplausos)

  168. A expedición,

  169. toda esa planificación e a propia viaxe,
  170. mostroume un nivel de medo
    que nunca experimentara antes.
  171. Pero o que é máis importante,
  172. aprendeume o ousada
    que pode ser a afouteza.
  173. A miña viaxe polo Gran Canón
    non foi doada.
  174. Non era unha visión dunha amazona
  175. viaxando sen esforzos
    por unha paisaxe épica.
  176. Fíxome chorar,
  177. esgotada e mazada
    con dous ollos ennegrecidos.
  178. Tiven medo,
  179. estiven estresada,
  180. foi esgotador.
  181. Agora que a viaxe terminou,

  182. é fácil parecer aburrida
    tras todo o que conseguimos.
  183. Sei que quero descender o río outra vez.
  184. Esta vez, todas as 277 millas.
  185. (Aplauso)

  186. Pero tamén sei que non repetiría
    a parte montada a cabalo.

  187. (Risas)

  188. Era demasiado perigoso.

  189. E esa era a intención.
  190. Non estou aquí para
    amosar o documental.
  191. Estou aquí para lembrarnos a todos
  192. que a vida é unha lección
  193. de procura do equilibrio
    entre o medo e a coraxe.
  194. Entender o que é ou non
    é unha boa idea.
  195. (Risas)

  196. A vida xa dá medo,

  197. e para cumprir os nosos soños,
    temos que ser valentes.
  198. Ó enfrontarme ós meus medos
  199. e encontrar a afouteza
    para loitar contra eles,
  200. xuro que a miña vida foi extraordinaria.
  201. Así que vive
    plenamente
  202. e intenta que a túa coraxe
    sexa maior có teu medo.
  203. Nunca saberás onde te pode levar.
  204. Grazas.

  205. (Aplausos e hurras)