Polish subtitles

← Dlaczego naprawdę innowacyjna nauka wymaga skoku w nieznane

Get Embed Code
29 Languages

Showing Revision 10 created 03/23/2017 by Rysia Wand.

  1. W połowie studiów doktoranckich
  2. beznadziejnie utknąłem.
  3. Każdy obierany kierunek badań
  4. okazywał się ślepą uliczką.
  5. Jakby wcześniejsze założenia
  6. nagle przestały się sprawdzać.
  7. Czułem się jak pilot lecący we mgle,
  8. straciłem poczucie kierunku.
  9. Przestałem się golić.
  10. Rano nie mogłem zwlec się z łóżka.
  11. Czułem się niegodny
  12. przekraczania bram uniwersytetu,
  13. bo nie byłem jak Einstein czy Newton,
  14. czy inny naukowiec,
    o którego osiągnięciach się uczyłem,
  15. bo w nauce uczymy się
    o wynikach, nie o procesie.
  16. Czyli nie mogłem być naukowcem.
  17. Ale miałem dobre wsparcie,

  18. wybrnąłem z tego
  19. i odkryłem coś nowego o naturze.
  20. To niesamowite uczucie spokoju,
  21. kiedy jesteś jedyną osobą na świecie,
  22. która zna nowe prawo natury.
  23. Rozpocząłem drugi projekt
    w ramach doktoratu
  24. i stało się to samo.
  25. Utknąłem i wybrnąłem z tego.
  26. Zacząłem się zastanawiać,
  27. czy jest w tym wzór.
  28. Zapytałem inne osoby po studiach,
  29. stwierdzili, że mieli to samo,
  30. ale nikt o tym nie mówił.
  31. Wszyscy poznawaliśmy naukę
  32. jako serię logicznych kroków
    między pytaniem a odpowiedzią,
  33. ale prowadzenie badań wygląda inaczej.
  34. W tym samym czasie uczyłem się

  35. na aktora teatru improwizowanego.
  36. Za dnia fizyka,
  37. nocą śmiechy, podskoki i śpiew,
  38. gra na gitarze.
  39. Teatr improwizacyjny,
  40. jak nauka, zagłębia się w nieznane,
  41. bo trzeba stworzyć scenkę
  42. bez reżysera, scenariusza,
  43. nie mając pojęcia, co przedstawić,
  44. ani co zrobią pozostali.
  45. Ale w przeciwieństwie do nauki,
  46. w teatrze improwizacyjnym
    mówią ci pierwszego dnia,
  47. co się stanie, gdy wejdziesz na scenę.
  48. Zaliczysz sromotną porażkę.
  49. Zatniesz się.
  50. W teatrze ćwiczy się kreatywność
  51. w momentach blokady.
  52. Na przykład jest ćwiczenie,
  53. że stoi się w kręgu
  54. i każdy ma stepować najgorzej jak potrafi,
  55. a pozostali biją brawa,
  56. dopingują
  57. i wspierają tę osobę na scenie.
  58. Gdy zostałem profesorem,

  59. pomagałem studentom
  60. w ich projektach badawczych
  61. i znów dotarło do mnie,
  62. że nie wiem, co robić.
  63. Tysiące godzin poświęciłem fizyce,
  64. biologii, chemii,
  65. ale ani jednej godziny na to,
  66. jak być mentorem, jak kimś kierować,
  67. żeby razem iść w nieznane,
  68. jak motywować.
  69. Korzystając z wiedzy z teatru,

  70. pierwszego dnia powiedziałem studentom,
  71. co się stanie, gdy rozpoczną badania
  72. i że ma to związek
  73. z naszym schematem poznawczym badań.
  74. Cokolwiek robimy,
  75. na przykład gdybym chciał dotknąć tablicy,
  76. najpierw mózg buduje schemat,
  77. przewiduje, co zrobią mięśnie,
  78. zanim zdążę poruszyć ręką,
  79. jeśli zostanę zablokowany,
  80. schemat nie będzie
    odpowiadał rzeczywistości,
  81. jest to dodatkowy stres,
    dysonans poznawczy.
  82. Lepiej, żeby schematy
    pasowały do rzeczywistości.
  83. Ale jeśli wierzysz w to,
    czego uczą o nauce,
  84. i wierzysz podręcznikom,
  85. twój schemat poznawczy badań
    wygląda pewnie tak.
  86. "A" jest pytaniem,
  87. "B" odpowiedzią,
  88. a badanie to bezpośrednia droga.
  89. Gdy eksperyment nie wychodzi
  90. lub student się zniechęca,
  91. postrzega się to jako coś złego,
  92. a to powoduje stres.
  93. Dlatego uczę studentów
  94. bardziej realistycznego schematu.
  95. To jest przykład,
  96. w którym rzeczywistość
    nie pasuje do schematu.
  97. (Śmiech)
  98. (Brawa)
  99. Uczę studentów innego schematu.

  100. "A" jest pytaniem,
  101. "B" odpowiedzią.
  102. Trzeba być kreatywnym w chmurze.
  103. I zaczynamy,
  104. eksperymenty nie wychodzą i nie wychodzą,
  105. nie wychodzą i nie wychodzą,
  106. aż dociera się tam,
    gdzie są negatywne emocje,
  107. gdzie wydaje się,
    że wcześniejsze założenia
  108. nie mają już sensu,
  109. jakby ktoś wyciągnął spod nas dywan.
  110. Nazywam to miejsce chmurą.
  111. Można błądzić w chmurze
  112. dzień, tydzień, miesiąc, rok,
  113. całą karierę,
  114. ale czasem, przy odrobinie szczęścia
  115. i wsparcia,
  116. zauważa się w tym, co pod ręką,
  117. lub rozmyślając nad kształtem chmury,
  118. nową odpowiedź - "C"
  119. i decydujesz się na nią.
  120. Eksperymenty nie wychodzą i nie wychodzą,
  121. ale docierasz tam
  122. i ogłaszasz to,
  123. publikując artykuł,
    że "A" prowadzi do "C".
  124. To świetny sposób komunikacji,
  125. o ile pamięta się ścieżkę,
  126. która nas tam doprowadziła.
  127. Chmura jest nieodłączną częścią badań,

  128. naszego rzemiosła,
  129. bo stoi na straży granicy.
  130. To granica
  131. między znanym
  132. a nieznanym,
  133. bo żeby odkryć coś zupełnie nowego,
  134. trzeba zmienić przynajmniej jedno
    z podstawowych założeń,
  135. co w nauce oznacza,
  136. że robimy coś odważnego.
  137. Codziennie próbujemy dotrzeć do granicy
  138. między znanym i nieznanym
  139. i zmierzyć się z chmurą.
  140. Punkt "B" umieściłem w krainie

  141. poznanego,
  142. bo wiedzieliśmy o nim od początku,
  143. ale punkt "C" jest zawsze
    bardziej interesujący
  144. i ważniejszy niż "B".
  145. "B" jest niezbędny, żeby zacząć,
  146. ale "C" jest bardziej dogłębny
  147. i to jest w badaniach niesamowite.
  148. Sama znajomość słowa "chmura"

  149. przyczyniła się do zmian
    w zespole badawczym,
  150. bo studenci przychodzą i mówią:
  151. "Uri, jestem w chmurze",
  152. a ja na to: "Super,
    pewnie czujesz się żałośnie".
  153. (Śmiech)
  154. Ale ja jestem zadowolony,
  155. bo możemy być blisko granicy
  156. między znanym a nieznanym,
  157. i mamy szansę odkryć
  158. coś całkiem nowego.
  159. Tak działa nasz umysł,
  160. wie, że chmura jest czymś
  161. normalnym, koniecznym,
  162. a nawet pięknym,
  163. możemy dołączyć do Stowarzyszenia
    Uznania dla Chmury,
  164. a to uwalnia od poczucia,
  165. że coś jest ze mną nie tak.
  166. Jako mentor wiem, co robić,
  167. muszę lepiej wspierać studenta,
  168. bo według psychologów
  169. strach i rozpacz
  170. ograniczają umysł
  171. do bezpiecznego
    i konserwatywnego myślenia.
  172. Żeby zgłębiać ryzykowne ścieżki
  173. i wydostać się z chmury,
  174. potrzeba innych emocji:
  175. solidarności, wsparcia, nadziei,
  176. które bierze się od innych.
  177. Jak w teatrze improwizacyjnym,
  178. tak i w nauce, w nieznane lepiej iść
  179. razem.
  180. Wiedząc o chmurze,

  181. od teatru improwizacyjnego
    można się nauczyć
  182. skutecznego prowadzenia rozmów
  183. wewnątrz chmury.
  184. Podstawą jest główna zasada
  185. teatru improwizacyjnego,
  186. więc znów teatr
  187. przyszedł nam z pomocą.
  188. To mówienie "Tak, i..."
  189. na propozycje innych aktorów.
  190. Oznacza to akceptację propozycji
  191. i rozbudowanie ich ze słowami "Tak, i...".
  192. Przykładowo, aktor mówi:
  193. "Tu jest basen",
  194. a drugi na to:
  195. "Nie, to tylko scena"
  196. i koniec improwizacji.
  197. Padła trupem i wszyscy są sfrustrowani.
  198. Jest to blokowanie.
  199. Gdy zapominamy o komunikacji,
  200. w naukowych rozmowach
    jest dużo blokowania.
  201. Mówienie "Tak, i..." wygląda tak:

  202. "Tu jest basen".
    "Tak, wskoczmy do niego".

  203. "Patrzcie, wieloryb!".
    "Złapmy go za ogon".

  204. "Ciągnie nas do księżyca!".
  205. Mówienie "Tak, i..." pozwala
    ominąć wewnętrznego krytyka.

  206. Każdy ma wewnętrznego krytyka
  207. pilnującego naszych słów,
  208. żeby nie wypadły nieprzyzwoicie,
  209. idiotycznie, banalnie,
  210. a w nauce boimy się
  211. wyjść na banalnych.
  212. Mówienie "Tak, i..." omija tego krytyka
  213. i odblokowuje ukryte pokłady kreatywności,
  214. o których nie wiedzieliśmy,
  215. a które często niosą sposób
  216. na chmurę.
  217. Wiedza o chmurze

  218. i metodzie "Tak, i..."
  219. zwiększyła kreatywność
    mojego laboratorium.
  220. Studenci zaczęli wymieniać się pomysłami
  221. i dokonaliśmy ciekawych odkryć
  222. z pogranicza fizyki i biologii.
  223. Na przykład utknęliśmy na rok,
  224. próbując zrozumieć
  225. zawiłe, biochemiczne sieci
    w komórkach ciała.
  226. Stwierdziliśmy: "Jesteśmy
    głęboko w chmurze",
  227. po czym mieliśmy zabawną dyskusję,
  228. i student Shai Shen Orr mówi:
  229. "Narysujmy tę sieć na papierze".
  230. Zamiast powiedzieć,
  231. że robiliśmy to już wiele razy
  232. i to nie działa,
  233. powiedziałem: "Tak,
  234. i użyjmy papieru dużego formatu",
  235. a Ron Milo na to:
  236. "Użyjmy papieru dla architektów,
  237. wiem, gdzie można to wydrukować",
  238. więc wydrukowaliśmy sieć,
    spojrzeliśmy na nią
  239. i wtedy dokonaliśmy
    najważniejszego odkrycia,
  240. że ta złożona sieć składa się
  241. z kilku prostych,
    powtarzających się wzorów interakcji,
  242. jak motywy w witrażu.
  243. Nazywam je motywami sieci
  244. i są to podstawowe połączenia,
  245. pozwalające zrozumieć logikę,
  246. według której komórki podejmują decyzje
  247. we wszystkich organizmach,
    włącznie z naszym.
  248. Tuż po tym

  249. na zaproszenie przemawiałem
  250. przed tysiącami naukowców
    na całym świecie,
  251. ale wiedza o chmurze
  252. i mówieniu "Tak, i..."
  253. pozostała w moim laboratorium,
  254. bo w nauce nie mówi się o procesie,
  255. rzeczach subiektywnych czy emocjonalnych.
  256. Na konferencji mówi się o wynikach.
  257. Więc nie było jak o tym opowiedzieć.
  258. To było nie do pomyślenia.
  259. Inni naukowcy, którzy utknęli,
  260. nie wiedzieli, jak opisać to,
  261. co się dzieje.
  262. Tok myślenia był zawężony
  263. do bezpiecznych rozwiązań,
  264. nauce brakowało potencjału,
  265. a oni byli przygnębieni.
  266. Pomyślałem, że tak po prostu jest.
  267. Rozwinę kreatywność w moim laboratorium
  268. i jeśli każdy zrobi to samo,
  269. to nauka byłaby
  270. coraz lepsza.
  271. To podejście zmieniło się diametralnie,

  272. gdy usłyszałem, jak Evelyn Fox Keller mówi
  273. o swoich doświadczeniach
  274. jako kobieta nauki.
  275. Zapytała:
  276. "Czemu nie rozmawiamy o subiektywnych
  277. i emocjonalnych aspektach nauki?
  278. To nie przypadek. To kwestia wartości".
  279. Nauka poszukuje wiedzy
  280. obiektywnej i racjonalnej.
  281. To w nauce jest piękne.
  282. Ale jest pewien kulturalny mit,
  283. że tworzenie nauki,
  284. to, co robimy, żeby dotrzeć do wiedzy,
  285. jest też obiektywne i racjonalne,
  286. jak Spock ze Star Treka.
  287. Gdy uważamy coś
  288. za obiektywne i racjonalne,
  289. automatycznie druga strona,
  290. subiektywna i emocjonalna,
  291. jest uważana za pseudonaukę,
  292. antynaukę lub zagrożenie dla nauki,
  293. dlatego o tym się nie mówi.
  294. Gdy usłyszałem,
  295. że istnieje kultura nauki,
  296. wszystko nabrało sensu,
  297. bo skoro nauka ma kulturę,
  298. kulturę można zmienić,
  299. a ja mogę być inicjatorem,
  300. wpływając na kulturę nauki gdzie się da.
  301. Na następnej konferencji
  302. mówiłem o swoich badaniach,
  303. a później o istocie
  304. subiektywizmu i emocjach w nauce
  305. i jak o tym rozmawiać.
  306. Spojrzałem na widownię,
  307. a oni nie reagowali.
  308. Nie docierały do nich moje słowa
    w kontekście konferencji,
  309. gdzie 10 prezentacji PowerPoint
  310. pokazywano jedną po drugiej.
  311. Próbowałem ponownie
    na innych konferencjach,
  312. ale nic nie docierało.
  313. Byłem w chmurze.
  314. Ostatecznie udało mi się wyjść z chmury

  315. dzięki improwizacji i muzyce.
  316. Odtąd na każdej konferencji
    daję naukowy wykład,
  317. a po nim specjalny wykład pod tytułem
  318. "Miłość i strach w laboratorium",
  319. który zaczynam piosenką
  320. o największej obawie każdego naukowca,
  321. że mimo ciężkiej pracy
  322. i odkrycia czegoś nowego,
  323. ktoś inny opublikuje to przed nami.
  324. Mówimy, że ktoś nas wyprzedził
  325. i jest to okropne uczucie.
  326. Przez to boimy się ze sobą rozmawiać,
  327. a nie w tym sęk,
  328. bo weszliśmy w świat nauki,
    żeby dzielić się pomysłami
  329. i uczyć się od siebie,
  330. dlatego śpiewam piosenkę
  331. (Brawa)
  332. pod tytułem "Znów wyprzedzony".
  333. Proszę widownię o śpiewanie chórków
  334. Mówię, żeby śpiewali "Znów, znów".
  335. Brzmi to tak: "Znów, znów!"
  336. Brzmi to tak.
  337. ♪Znów mnie ktoś wyprzedził♪

  338. ♪Znów! Znów!♪

  339. I jedziemy.

  340. ♪Znów mnie ktoś wyprzedził♪

  341. ♪Znów! Znów!♪

  342. ♪Znów mnie ktoś wyprzedził♪

  343. ♪Znów! Znów!♪

  344. ♪Znów mnie ktoś wyprzedził♪

  345. ♪Znów! Znów!♪

  346. ♪Znów mnie ktoś wyprzedził♪

  347. ♪Znów! Znów!♪

  348. ♪Mamo, ból przeszywa mnie na wskroś♪

  349. ♪Niebiosa pomóżcie,
    znów wyprzedził mnie ktoś♪

  350. (Brawa)
  351. Dziękuję.

  352. Dziękuję za chórki.
  353. Każdy zaczyna śmiać się, oddychać,

  354. zauważać, że wokoło są inni naukowcy
  355. z podobnymi problemami.
  356. Zaczynamy rozmawiać o emocjach
  357. i subiektywizmie w badaniach.
  358. Jakby największe tabu
    zostało przełamane.
  359. Nareszcie rozmawiamy o tym
    na konferencji naukowej.
  360. Naukowcy zaczęli formować grupy,
  361. które spotykają się regularnie
  362. i dyskutują o emocjach
  363. i subiektywnych stronach mentorstwa,
  364. gdy wkracza się w nieznane.
  365. Nawet zainicjowali kursy
  366. o procesie tworzenia nauki,
  367. o wspólnym wkraczaniu w nieznane
  368. i wiele innych.
  369. W mojej wizji,

  370. tak jak każdy naukowiec zna słowo "atom"
  371. i wie, że atomy tworzą materię,
  372. będzie znał takie słowa,
  373. jak "chmura", mówienie "Tak, i...",
  374. a nauka nabierze kreatywności,
  375. dokona większej ilości
    niespodziewanych odkryć
  376. z korzyścią dla nas wszystkich
  377. i będzie weselsza.
  378. Chciałbym, żebyście
    zapamiętali z tej prelekcji,
  379. że następnym razem,
    gdy napotkacie problem,
  380. którego nie możecie rozwiązać,
  381. w życiu zawodowym czy prywatnym,
  382. jest słowo na to, co zobaczycie:
  383. chmura.
  384. Możecie przez nią przejść
  385. wspólnie z kimś,
  386. kto jest wam wsparciem
  387. i mówi "Tak, i..." na wasze pomysły
  388. i pomaga wam powiedzieć to samo,
  389. przez co zwiększają się szanse na to,
  390. że między kłębami chmury
  391. dozna się spokoju,
  392. gdy w prześwicie mignie
  393. to niespodziewane odkrycie,
  394. twoje "C".
  395. Dziękuję.

  396. (Brawa)