Return to Video

O que aprendín en 100 días de rexeitamento

  • 0:01 - 0:02
    Cando tiña seis anos,
  • 0:02 - 0:04
    recibín os meu regalos.
  • 0:04 - 0:08
    A miña mestra de primeiro
    tivo unha idea brillante.
  • 0:08 - 0:11
    Quería que tivésemos
    a experiencia de recibir regalos
  • 0:11 - 0:15
    e tamén a de aprender a
    cumprimentarnos mutuamente.
  • 0:16 - 0:19
    Así que nos fixo ir a todos
    á fronte da clase,
  • 0:19 - 0:21
    compráranos regalos
    e puxéraos nunha esquina.
  • 0:21 - 0:22
    E dixo:
  • 0:22 - 0:25
    "Por que non nos
    gabamos uns aos outros?
  • 0:25 - 0:27
    Cando escoitedes o voso nome,
  • 0:27 - 0:29
    ide, collede o voso regalo e sentade."
  • 0:31 - 0:32
    Que idea máis marabillosa, non si?
  • 0:33 - 0:34
    Como podía ir a cousa mal?
  • 0:34 - 0:36
    (Risos)
  • 0:36 - 0:38
    Pois, para comezar, eramos 40
  • 0:38 - 0:41
    e cada vez que eu oía
    o nome de alguén
  • 0:41 - 0:43
    daba o viva máis intenso.
  • 0:43 - 0:46
    E quedaban só 20 persoas,
  • 0:46 - 0:48
    e quedaban só dez persoas,
  • 0:48 - 0:49
    e cinco...
  • 0:50 - 0:51
    e tres.
  • 0:51 - 0:52
    E eu era un deses.
  • 0:53 - 0:54
    E os cumprimentos pararon.
  • 0:56 - 0:58
    Nese momento, eu choraba.
  • 0:59 - 1:01
    A profesora púxose moi nerviosa.
  • 1:01 - 1:04
    Dicía "Ei, quen lle di
    algo agradable a esta xente?"
  • 1:04 - 1:06
    (Risos)
  • 1:06 - 1:09
    "Ninguén? Ben, pois ide coller
    o voso regalo e sentade.
  • 1:09 - 1:10
    E sede bos,
    o ano que vén
  • 1:10 - 1:12
    quizais alguén diga
    algo bonito de vós."
  • 1:12 - 1:14
    (Risos)
  • 1:15 - 1:16
    Ao describirvos isto,
  • 1:16 - 1:19
    seguro que vos decatastes
    de que o lembro moi ben.
  • 1:19 - 1:20
    (Risos)
  • 1:21 - 1:23
    Mais eu non sei quen se
    sentiu peor ese día.
  • 1:23 - 1:25
    Eu ou a profesora?
  • 1:25 - 1:28
    Ela debeu decatarse de que
    convertera un xogo de cooperación
  • 1:28 - 1:31
    nun escarnio público para
    tres nenos de seis anos.
  • 1:32 - 1:33
    E sen ningunha graza.
  • 1:33 - 1:36
    Cando vedes xente
    da que se moquean na TV,
  • 1:36 - 1:37
    é gracioso.
  • 1:37 - 1:39
    Ese día non houbo nada gracioso.
  • 1:39 - 1:42
    Así que esa era unha versión de min,
  • 1:42 - 1:46
    e preferiría morrer antes
    que volver a estar nesa situación,
  • 1:46 - 1:48
    volver a ser rexeitado en público.
  • 1:48 - 1:50
    Esa é unha versión.
  • 1:50 - 1:52
    Agora imos aos meus oito anos.
  • 1:52 - 1:54
    Bill Gates veu á miña cidade,
  • 1:54 - 1:56
    Pequín, China,
  • 1:56 - 1:57
    para dar unha charla,
  • 1:57 - 1:59
    e eu pillei a súa mensaxe.
  • 1:59 - 2:01
    Namoreime daquel tipo.
  • 2:01 - 2:04
    Pensei: "Xa sei o que quero facer".
  • 2:04 - 2:06
    Esa noite escribinlle
    unha carta á miña familia
  • 2:06 - 2:08
    dicindo: "Aos 25 anos,
  • 2:08 - 2:11
    vou crear a compañía
    máis grande do mundo
  • 2:11 - 2:13
    e esa compañía vai comprar Microsoft."
  • 2:13 - 2:15
    (Risos)
  • 2:15 - 2:18
    Aferreime a esa idea
    de conquistar o mundo,
  • 2:18 - 2:19
    dominalo.
  • 2:19 - 2:22
    Non o inventei, de verdade
    escribín esa carta.
  • 2:22 - 2:23
    E aquí está.
  • 2:23 - 2:25
    (Risos)
  • 2:25 - 2:27
    Non tedes que lela.
  • 2:27 - 2:29
    (Risos)
  • 2:29 - 2:32
    Tiña mala letra pero marcara
    as palabras importantes.
  • 2:34 - 2:35
    Colledes a idea.
  • 2:35 - 2:37
    (Risos)
  • 2:37 - 2:38
    Así que...
  • 2:39 - 2:41
    Esa era outra versión de min:
  • 2:41 - 2:43
    alguén que ía conquistar o mundo.
  • 2:44 - 2:45
    Dous anos máis tarde,
  • 2:45 - 2:49
    xurdiume a oportunidade de
    vir aos EUA.
  • 2:49 - 2:51
    Agarreina,
  • 2:51 - 2:53
    porque era
    onde vivía Bill Gates, non?
  • 2:53 - 2:54
    (Risos)
  • 2:54 - 2:57
    Pensei que era o comezo do meu
    camiño como empresario.
  • 2:58 - 3:00
    Agora, avancemos outros 14 anos.
  • 3:00 - 3:01
    Tiña 30.
  • 3:01 - 3:04
    Non, non creei aquela empresa.
  • 3:04 - 3:05
    Nin sequera comecei.
  • 3:05 - 3:09
    Era director comercial
    nunha empresa Fortune 500.
  • 3:09 - 3:11
    E sentíame bloqueado;
  • 3:11 - 3:12
    estaba estancado.
  • 3:13 - 3:14
    Por que?
  • 3:14 - 3:17
    Onde está o rapaz de 14 anos
    que escribiu esa carta?
  • 3:17 - 3:19
    Non é porque non o intentase.
  • 3:19 - 3:23
    É porque cada vez que tiña unha idea,
  • 3:23 - 3:25
    cada vez que quería intentar algo novo,
  • 3:25 - 3:26
    mesmo no traballo,
  • 3:26 - 3:28
    que quería facer unha proposta,
  • 3:28 - 3:31
    que quería falar en fronte
    dun grupo de xente,
  • 3:31 - 3:33
    sentía que estaba nunha loita constante
  • 3:33 - 3:36
    entre o rapaz de 14 anos
    e o de 6.
  • 3:36 - 3:38
    Un quería conquistar o mundo,
  • 3:38 - 3:39
    marcar a diferenza,
  • 3:39 - 3:41
    o outro tiña medo do rexeitamento.
  • 3:42 - 3:45
    E sempre gañaba
    o rapaz de seis anos.
  • 3:46 - 3:50
    Este medo persistiu cando
    creei a miña propia empresa.
  • 3:50 - 3:53
    Quero dicir, empecei a miña
    empresa cando tiña 30,
  • 3:53 - 3:54
    se queredes ser Bill Gates
  • 3:54 - 3:56
    tedes que comezar antes ou despois, non?
  • 3:57 - 4:00
    Cando pasei a ser empresario,
  • 4:00 - 4:03
    presentóuseme a oportunidade
    de que alguén investise,
  • 4:03 - 4:04
    e rexeitáronme.
  • 4:05 - 4:07
    E ese rexeitamento doeume.
  • 4:07 - 4:11
    E doeume tanto que quixen
    abandonar todo alí mesmo.
  • 4:11 - 4:12
    Pero pensei:
  • 4:12 - 4:16
    "Ei, Bill Gates abandonaría
    tras un rexeitamento para investir?
  • 4:17 - 4:20
    Abandonaría así calquera
    outro empresario con éxito?
  • 4:20 - 4:21
    Nin falar."
  • 4:21 - 4:23
    E aquí é onde me dei de conta.
  • 4:23 - 4:25
    Ben, podo crear unha compañía mellor.
  • 4:25 - 4:27
    Podo crear un equipo
    mellor ou un produto mellor,
  • 4:27 - 4:29
    pero unha cousa está clara:
  • 4:29 - 4:31
    Teño que ser un líder mellor.
  • 4:31 - 4:32
    Teño que ser unha persoa mellor.
  • 4:33 - 4:36
    Non podo deixar que aquel rapaz de
    6 anos dirixa a miña vida.
  • 4:36 - 4:38
    Teño que poñelo no seu lugar.
  • 4:39 - 4:41
    Así foi como me metín na rede
    e busquei axuda.
  • 4:41 - 4:43
    Google era o meu amigo.
  • 4:43 - 4:43
    (Risos)
  • 4:43 - 4:46
    Busquei: "Como superar
    o medo ao rexeitamento?"
  • 4:47 - 4:50
    Atopei unha morea
    de artigos psicolóxicos
  • 4:50 - 4:53
    sobre de onde veñen
    o medo e a dor.
  • 4:53 - 4:56
    Despois atopei unha morea
    de artigos inspiradores.
  • 4:56 - 4:58
    "Non o tomes como un asunto
    persoal, supérao."
  • 4:59 - 5:01
    Quen non sabe iso?
  • 5:01 - 5:02
    (Risos)
  • 5:02 - 5:05
    Pero por que seguía
    tan asustado?
  • 5:05 - 5:07
    Entón, atopei esta páxina por casualidade.
  • 5:07 - 5:09
    Chámase rejectiontherapy.com.
  • 5:09 - 5:11
    (Risos)
  • 5:11 - 5:16
    "A terapia do rexeitamento" era un xogo
    inventado por un empresario canadiense.
  • 5:16 - 5:17
    O seu nome é Jason Comely.
  • 5:17 - 5:22
    Basicamente, a idea é que durante 30 días
    saias e busques o rexeitamento,
  • 5:22 - 5:25
    e que cada día te rexeiten en algo
  • 5:25 - 5:28
    e, ao final, deixas
    de ser sensible á dor.
  • 5:29 - 5:31
    Encantoume a idea.
  • 5:31 - 5:32
    (Risos)
  • 5:32 - 5:35
    Dixen: "Sabes que?
    Vou facelo.
  • 5:35 - 5:38
    E vou sentirme rexeitado
    durante 100 días."
  • 5:38 - 5:40
    E xurdíronme ideas propias
    sobre o rexeitamento
  • 5:40 - 5:43
    e fixen un vídeo blog diso.
  • 5:44 - 5:46
    E aquí está o que fixen.
  • 5:46 - 5:48
    Así é o blog.
  • 5:48 - 5:49
    Día 1:
  • 5:50 - 5:51
    (Risos)
  • 5:51 - 5:55
    Pídelle prestados 100 dólares
    a un descoñecido.
  • 5:56 - 5:58
    Así que fun a onde traballaba.
  • 5:58 - 6:00
    Baixei as escaleiras
  • 6:00 - 6:02
    e vin un home grande
    sentado nun escritorio.
  • 6:02 - 6:04
    Parecía un garda de seguridade.
  • 6:04 - 6:06
    Así que me aproximei.
  • 6:06 - 6:08
    Ía camiñando
  • 6:08 - 6:10
    e foi o camiño
    máis longo da miña vida,
  • 6:10 - 6:12
    o pelo da caluga de punta,
  • 6:12 - 6:15
    estaba suando, o corazón batíame.
  • 6:15 - 6:16
    Cheguei alí e dixen:
  • 6:16 - 6:18
    "Señor, pode prestarme
    100 dólares?"
  • 6:18 - 6:20
    (Risos)
  • 6:20 - 6:22
    Miroume e dixo: "Non.
  • 6:23 - 6:24
    Por que?"
  • 6:24 - 6:27
    E simplemente dixen:
    "Non? Canto o sinto."
  • 6:27 - 6:28
    Dei media volta e corrín.
  • 6:28 - 6:30
    (Risos)
  • 6:31 - 6:33
    Sentín moita vergoña.
  • 6:33 - 6:34
    Pero, como me gravara,
  • 6:34 - 6:37
    esa noite vinme a min
    mesmo sendo rexeitado,
  • 6:37 - 6:39
    vin o asustado que estaba.
  • 6:39 - 6:42
    Parecía o rapaz de "O sexto sentido."
  • 6:42 - 6:43
    Vexo xente morta.
  • 6:43 - 6:45
    (Risos)
  • 6:45 - 6:47
    Pero despois vin o home.
  • 6:47 - 6:48
    Sabedes, non era tan ameazador.
  • 6:49 - 6:51
    Era un home gordiño e encantador,
  • 6:51 - 6:54
    mesmo me preguntou: "Por que?
  • 6:54 - 6:57
    De feito, convidoume a explicarme.
  • 6:57 - 6:58
    E puiden dicir moitas cousas.
  • 6:58 - 7:01
    Puiden explicarme.
    Puiden negociar.
  • 7:01 - 7:02
    Non fixen nada diso.
  • 7:03 - 7:04
    Só corrín.
  • 7:05 - 7:08
    Sentín, uau, que aquilo era como
    un microcosmos da miña vida.
  • 7:09 - 7:11
    Cada vez que sentía o mínimo rexeitamento,
  • 7:11 - 7:14
    corría o máis rápido que podía.
  • 7:14 - 7:15
    E sabedes que?
  • 7:15 - 7:17
    Ao día seguinte, pasase o que pasase,
  • 7:17 - 7:18
    non ía correr.
  • 7:18 - 7:19
    Ía quedar.
  • 7:20 - 7:22
    Día 2: Pide unha
    "recarga de hamburguesa".
  • 7:22 - 7:24
    (Risos)
  • 7:24 - 7:26
    Fun a unha hamburguesaría,
  • 7:26 - 7:29
    rematei de xantar e fun
    á caixa e dixen:
  • 7:29 - 7:31
    "Ola, podo reencher
    a hamburguesa?"
  • 7:31 - 7:33
    (Risos)
  • 7:33 - 7:35
    El estaba moi confuso,
    como "Que é iso?"
  • 7:35 - 7:36
    (Risos)
  • 7:36 - 7:40
    Dixen: "É como coa
    bebida pero cunha hamburguesa."
  • 7:40 - 7:43
    E dixo: "Síntoo, non
    o facemos, ho."
  • 7:43 - 7:44
    (Risos)
  • 7:44 - 7:48
    Aquí foi onde ocorreu o rexeitamento
    e podería fuxir, pero quedei.
  • 7:48 - 7:50
    E dixen: "Encántanme as hamburguesas,
  • 7:50 - 7:52
    encántame este sitio
  • 7:52 - 7:54
    e se facedes unha recarga de hamburguesa,
  • 7:54 - 7:55
    encantarédesme máis."
  • 7:55 - 7:56
    (Risos)
  • 7:56 - 7:59
    E dixo: "Ben, direillo
    ao meu xefe,
  • 7:59 - 8:02
    quizais o fagamos, pero síntoo,
    hoxe non pode ser."
  • 8:02 - 8:04
    Despois marchei.
  • 8:04 - 8:05
    E a propósito,
  • 8:06 - 8:08
    non creo que fixesen
    a recarga de hamburguesa.
  • 8:08 - 8:09
    (Risos)
  • 8:09 - 8:11
    Creo que aínda están alí.
  • 8:11 - 8:14
    Pero o sentimento de vida ou morte
    que sentín a primeira vez
  • 8:14 - 8:16
    xa non estaba,
  • 8:16 - 8:18
    só porque quedei,
  • 8:18 - 8:19
    porque non fuxín.
  • 8:19 - 8:22
    Dixen: Xenial, estou
    aprendendo cousas.
  • 8:23 - 8:24
    Xenial."
  • 8:24 - 8:26
    E despois, Día 3:
    Consigue donuts olímpicos.
  • 8:27 - 8:29
    Aquí, a miña vida
    púxose patas arriba.
  • 8:30 - 8:32
    Fun a un Krispy Kreme.
  • 8:32 - 8:33
    É unha tenda de donuts
  • 8:33 - 8:36
    que hai, sobre todo, no
    Sueste dos EUA.
  • 8:36 - 8:37
    Seguro que tamén a hai aquí.
  • 8:37 - 8:39
    E entrei,
  • 8:39 - 8:42
    e dixen: "Podedes facerme donuts
    que parezan símbolos olímpicos?
  • 8:42 - 8:45
    Basicamente, é entrelazar
    cinco donuts xuntos..."
  • 8:45 - 8:47
    Non había maneira
    de que dixesen que si, non?
  • 8:48 - 8:50
    A que facía os donuts
    tomoume moi en serio.
  • 8:50 - 8:51
    (Risos)
  • 8:51 - 8:52
    Ela sacou papel,
  • 8:52 - 8:55
    comezou a debuxar
    as cores e os aneis,
  • 8:55 - 8:57
    pensando como podería facelo.
  • 8:57 - 8:59
    E 15 minutos máis tarde,
  • 8:59 - 9:02
    saíu cunha caixa parecida aos
    aneis olímpicos.
  • 9:02 - 9:04
    Eu estaba emocionado.
  • 9:04 - 9:06
    Non o podía crer.
  • 9:06 - 9:10
    Ese vídeo conseguiu máis de
    5 millóns de visitas en Youtube.
  • 9:10 - 9:13
    O mundo tampouco podía crelo.
  • 9:13 - 9:14
    (Risos)
  • 9:15 - 9:19
    Sabedes, a causa diso,
    aparecín nos xornais,
  • 9:19 - 9:20
    en charlas, en todo.
  • 9:20 - 9:22
    Fíxenme famoso.
  • 9:22 - 9:24
    Moita xente comezou a
    escribirme correos
  • 9:24 - 9:26
    dicindo: "O que estás facendo
    é incrible."
  • 9:26 - 9:30
    Pero, sabedes, a fama e a notoriedade
    non me dicían nada.
  • 9:30 - 9:32
    O que eu quería era aprender
  • 9:32 - 9:33
    e cambiarme a min mesmo.
  • 9:33 - 9:36
    Así que cambiei o resto dos
    100 días de rexeitamento
  • 9:36 - 9:38
    nun patio de xogos,
  • 9:38 - 9:40
    nun proxecto de investigación.
  • 9:40 - 9:42
    Quería saber o que podía aprender.
  • 9:42 - 9:44
    E aprendín moitas cousas.
  • 9:44 - 9:46
    Descubrín tantos segredos.
  • 9:46 - 9:49
    Por exemplo, atopei que
    se non fuxía
  • 9:49 - 9:50
    ao ser rexeitado,
  • 9:50 - 9:52
    podía converter un "non"
    nun "si",
  • 9:52 - 9:54
    e a palabra máxica é "por que".
  • 9:54 - 9:58
    Así que un día fun á casa dun estraño,
    levaba esta flor na man,
  • 9:58 - 9:59
    chamei á porta e dixen:
  • 9:59 - 10:01
    "Podo plantar esta flor
    no teu patio?"
  • 10:01 - 10:03
    (Risos)
  • 10:03 - 10:05
    E dixo: "Non."
  • 10:06 - 10:07
    Pero antes de que el marchase dixen:
  • 10:07 - 10:09
    "Podo saber por que?
  • 10:09 - 10:12
    E dixo: "Teño un can
  • 10:12 - 10:15
    que arrinca todo o que
    planto no patio.
  • 10:15 - 10:16
    Non quero estragar
    a túa flor.
  • 10:16 - 10:19
    Se o queres facer,
    cruza a rúa e fala con Connie.
  • 10:19 - 10:21
    Encántanlle as flores."
  • 10:21 - 10:22
    Así que fixen iso.
  • 10:22 - 10:24
    Crucei a rúa e petei
    na porta de Connie.
  • 10:24 - 10:26
    Estaba encantada de verme.
  • 10:26 - 10:28
    (Risos)
  • 10:28 - 10:29
    E media hora máis tarde,
  • 10:29 - 10:31
    a flor estaba no patio de Connie.
  • 10:31 - 10:33
    Seguro que loce mellor agora.
  • 10:33 - 10:34
    (Risos)
  • 10:34 - 10:37
    Mais se eu marchase
    despois do rexeitamento inicial
  • 10:37 - 10:38
    pensaría que era
  • 10:38 - 10:40
    porque o tipo non se fiaba de min,
  • 10:40 - 10:41
    porque estaba tolo,
  • 10:41 - 10:43
    porque non vestía ben,
    non tiña boa pinta.
  • 10:43 - 10:44
    Non era nada diso.
  • 10:44 - 10:48
    Era porque o que eu tiña
    non encaixaba co que el quería.
  • 10:48 - 10:50
    Fiouse de min dabondo
    para recomendarme,
  • 10:50 - 10:52
    usando un tecnicismo
    das vendas.
  • 10:52 - 10:54
    Convertinme nun recomendado.
  • 10:55 - 10:56
    Entón, un día...,
  • 10:56 - 10:59
    tamén aprendín que podo
    dicir certas cousas
  • 10:59 - 11:01
    e aumentar as posibilidades
    de ter un si.
  • 11:01 - 11:03
    Así que, por exemplo,
    un día fun a Starbucks,
  • 11:03 - 11:06
    e pregunteille ao xerente:
    "Ei, podo ser un saudador de Starbucks?"
  • 11:07 - 11:09
    E el: "Que é un saudador de Starbucks?"
  • 11:09 - 11:11
    Dixen: "Coñeces os saudadores
    de Walmart?
  • 11:11 - 11:14
    Sabes, esa xente que che di 'ola'
    cando entras na tenda
  • 11:14 - 11:17
    e vixía para que non
    roubes nada, basicamente?
  • 11:17 - 11:20
    Gustaríame darlles unha experiencia
    Walmart aos clientes de Starbucks."
  • 11:20 - 11:21
    (Risos)
  • 11:21 - 11:25
    Ben, non estou seguro
    de que sexa unha boa cousa...
  • 11:26 - 11:28
    De feito, estou bastante seguro
    de que é algo malo.
  • 11:28 - 11:30
    E el: "Oh."
  • 11:30 - 11:32
    Si, era así, chámase Eric...
  • 11:32 - 11:34
    Di: "Non estou seguro."
  • 11:34 - 11:36
    Así foi a súa reacción:
    "Non estou seguro."
  • 11:36 - 11:38
    Pregunteille: "É moi raro?"
  • 11:38 - 11:40
    E el: "Si, é moi raro, tío."
  • 11:41 - 11:44
    Pero tan pronto como o dixo,
    o seu comportamento cambiou.
  • 11:44 - 11:47
    Foi coma se eliminase todas as dúbidas.
  • 11:47 - 11:48
    E dixo: "Si, podes facelo,
  • 11:48 - 11:50
    pero que non quede raro."
  • 11:50 - 11:51
    (Risos)
  • 11:51 - 11:54
    E durante unha hora
    fun saudador de Starbucks.
  • 11:54 - 11:56
    Díxenlle "ola" a cada cliente
    que entrou,
  • 11:56 - 11:58
    e desexeille boas vacacións.
  • 11:58 - 12:00
    A propósito, non coñezo
    a vosa traxectoria laboral,
  • 12:00 - 12:02
    non sexades un saudador.
  • 12:02 - 12:03
    (Risos)
  • 12:03 - 12:04
    Foi moi aburrido.
  • 12:05 - 12:10
    Pero descubrín que puidera facelo
    porque dixen: "É moi raro?"
  • 12:10 - 12:12
    Mencionei a dúbida que el tiña.
  • 12:12 - 12:16
    E que mencionase "É moi raro?"
    significaba que eu non era raro.
  • 12:16 - 12:18
    Significaba que eu estaba
    pensando xusto coma el,
  • 12:18 - 12:21
    véndoo como unha cousa rara.
  • 12:21 - 12:22
    E outra vez, e outra vez,
  • 12:22 - 12:25
    Aprendín que se mencionaba
    algunha dúbida que a xente podía ter
  • 12:25 - 12:27
    antes de facer a pregunta,
  • 12:27 - 12:28
    xa gañaba a súa confianza.
  • 12:28 - 12:30
    A xente tendía máis a dicirme que si.
  • 12:31 - 12:34
    E aprendín que podía
    acadar o soño da miña vida
  • 12:34 - 12:36
    preguntando.
  • 12:36 - 12:39
    Sabedes, veño de catro xeracións
    de profesores,
  • 12:39 - 12:42
    a miña avoa sempre me dixo:
  • 12:42 - 12:44
    "Jia, podes facer o que queiras,
  • 12:44 - 12:46
    mais sería xenial se
    foses profesor."
  • 12:46 - 12:47
    (Risos)
  • 12:47 - 12:50
    Pero eu quería ser un
    empresario, e non o fun.
  • 12:50 - 12:53
    Pero sempre tiven o soño
    de ensinar algo.
  • 12:53 - 12:55
    E pensei: "E se pregunto
  • 12:55 - 12:58
    e imparto unha clase na facultade?"
  • 12:58 - 12:59
    Vivía en Austin daquela,
  • 12:59 - 13:01
    fun á Universidade
    de Texas en Austin,
  • 13:01 - 13:04
    petei ás portas dos profesores
    e dixen: "Podo ensinar na túa clase?"
  • 13:04 - 13:07
    Non conseguín nada
    as primeiras dúas veces.
  • 13:07 - 13:09
    Pero grazas a que non fuxín,
    seguino intentando,
  • 13:09 - 13:13
    e no terceiro intento o
    profesor quedou impresionado.
  • 13:13 - 13:15
    Dixo: "Ninguén fixo isto antes."
  • 13:15 - 13:19
    Eu entrara preparado
    con presentacións e a miña lección.
  • 13:19 - 13:21
    Dixo: "Ei, podo usar isto."
  • 13:21 - 13:24
    Por que non volves en dous meses?
    Encaixareino no currículo."
  • 13:24 - 13:26
    E dous meses máis tarde
    eu daba unha clase.
  • 13:26 - 13:30
    Este son eu, pode que non o vexades,
    é unha foto mala.
  • 13:30 - 13:32
    Sabedes, ás veces, somos
    rexeitados pola iluminación.
  • 13:32 - 13:34
    (Risos)
  • 13:35 - 13:35
    Mais...,
  • 13:35 - 13:39
    cando rematei esa clase,
    saín chorando,
  • 13:39 - 13:40
    porque pensei
  • 13:40 - 13:44
    que podería acadar o meu soño
    simplemente preguntando.
  • 13:44 - 13:46
    Acostumaba pensar que tiña
    que ser perfecto en todo,
  • 13:46 - 13:50
    ser un gran empresario, facer
    un PhD para ensinar...,
  • 13:50 - 13:52
    mais non, só preguntei,
  • 13:52 - 13:53
    e puiden ensinar.
  • 13:53 - 13:56
    E nesa foto, que non podedes ver,
  • 13:56 - 13:59
    citei a Martin Luther King, Jr.
  • 13:59 - 14:04
    Por que? Porque na miña investigación
    atopei que a xente que cambia o mundo,
  • 14:04 - 14:07
    que cambia a forma en que vivimos
    e en que pensamos,
  • 14:07 - 14:11
    é a xente que ao comezo atopou
    rexeitamentos a miúdo violentos.
  • 14:11 - 14:13
    Xente como Martin Luther King Jr.,
  • 14:13 - 14:15
    como Mahtama Gandhi, Nelson Mandela
  • 14:15 - 14:16
    ou mesmo Xesús.
  • 14:16 - 14:20
    Esa xente non deixou
    que o rexeitamento a definise.
  • 14:20 - 14:24
    Permitiron que a súa propia reacción
    ao seu rexeitamento os definise.
  • 14:25 - 14:27
    E aceptaron o rexeitamento.
  • 14:27 - 14:31
    E non temos que ser eles
    para aprender sobre rexeitamento.
  • 14:31 - 14:32
    No meu caso,
  • 14:32 - 14:34
    o rexeitamento foi a miña maldición,
  • 14:34 - 14:35
    foi a miña besta negra.
  • 14:35 - 14:39
    Angustioume toda a miña vida
    porque estaba fuxindo del.
  • 14:39 - 14:41
    E comecei a aceptalo.
  • 14:42 - 14:45
    Transformeino no
    mellor regalo da miña vida.
  • 14:45 - 14:50
    Comecei a ensinarlle á xente como
    mudar rexeitamento en oportunidade.
  • 14:50 - 14:52
    Usei o meu blog, usei o meu discurso,
  • 14:52 - 14:54
    usei o libro que acabo de publicar,
  • 14:54 - 14:58
    incluso estou creando tecnoloxía para
    axudar a superar o medo ao rexeitamento.
  • 15:00 - 15:02
    Cando te rexeitan na vida,
  • 15:02 - 15:04
    cando enfrontas un obstáculo
  • 15:04 - 15:06
    ou un fracaso,
  • 15:06 - 15:08
    considera as posibilidades.
  • 15:08 - 15:09
    Non fuxas.
  • 15:09 - 15:11
    Se os aceptas,
  • 15:11 - 15:13
    tamén poden chegar a ser o teu regalo.
  • 15:13 - 15:14
    Grazas.
  • 15:14 - 15:19
    (Aplauso)
Title:
O que aprendín en 100 días de rexeitamento
Speaker:
Jia Jiang
Description:

Jia Jiang aventúrase sen medo nun territorio que moita xente teme: o rexeitamento. Ao buscar o rexeitamento durante 100 días; pedindo, por exemplo, prestados 100 dólares a un descoñecido ou requirindo un reposto de hamburguesa nun restaurante, Jiang perdeu a sensibilidade á dor e á vergoña que implica o rexeitamento e, no proceso, descubriu que pedir o que queres pode abrirche posibilidades onde esperabas atopar camiños sen saída.

more » « less
Video Language:
English
Team:
TED
Project:
TEDTalks
Duration:
15:31

Galician subtitles

Revisions