Galician subtitles

← O que aprendín en 100 días de rexeitamento

Get Embed Code
45 Languages

Showing Revision 15 created 06/12/2019 by Xosé María Moreno.

  1. Cando tiña seis anos,
  2. recibín os meu regalos.
  3. A miña mestra de primeiro
    tivo unha idea brillante.
  4. Quería que tivésemos
    a experiencia de recibir regalos
  5. e tamén a de aprender a
    cumprimentarnos mutuamente.
  6. Así que nos fixo ir a todos
    á fronte da clase,
  7. compráranos regalos
    e puxéraos nunha esquina.
  8. E dixo:
  9. "Por que non nos
    gabamos uns aos outros?
  10. Cando escoitedes o voso nome,
  11. ide, collede o voso regalo e sentade."
  12. Que idea máis marabillosa, non si?
  13. Como podía ir a cousa mal?
  14. (Risos)

  15. Pois, para comezar, eramos 40

  16. e cada vez que eu oía
    o nome de alguén
  17. daba o viva máis intenso.
  18. E quedaban só 20 persoas,
  19. e quedaban só dez persoas,
  20. e cinco...
  21. e tres.
  22. E eu era un deses.
  23. E os cumprimentos pararon.
  24. Nese momento, eu choraba.
  25. A profesora púxose moi nerviosa.
  26. Dicía "Ei, quen lle di
    algo agradable a esta xente?"
  27. (Risos)

  28. "Ninguén? Ben, pois ide coller
    o voso regalo e sentade.

  29. E sede bos,
    o ano que vén
  30. quizais alguén diga
    algo bonito de vós."
  31. (Risos)

  32. Ao describirvos isto,

  33. seguro que vos decatastes
    de que o lembro moi ben.
  34. (Risos)

  35. Mais eu non sei quen se
    sentiu peor ese día.

  36. Eu ou a profesora?
  37. Ela debeu decatarse de que
    convertera un xogo de cooperación
  38. nun escarnio público para
    tres nenos de seis anos.
  39. E sen ningunha graza.
  40. Cando vedes xente
    da que se moquean na TV,
  41. é gracioso.
  42. Ese día non houbo nada gracioso.
  43. Así que esa era unha versión de min,

  44. e preferiría morrer antes
    que volver a estar nesa situación,
  45. volver a ser rexeitado en público.
  46. Esa é unha versión.
  47. Agora imos aos meus oito anos.
  48. Bill Gates veu á miña cidade,
  49. Pequín, China,
  50. para dar unha charla,
  51. e eu pillei a súa mensaxe.
  52. Namoreime daquel tipo.
  53. Pensei: "Xa sei o que quero facer".
  54. Esa noite escribinlle
    unha carta á miña familia
  55. dicindo: "Aos 25 anos,
  56. vou crear a compañía
    máis grande do mundo
  57. e esa compañía vai comprar Microsoft."
  58. (Risos)

  59. Aferreime a esa idea
    de conquistar o mundo,

  60. dominalo.
  61. Non o inventei, de verdade
    escribín esa carta.
  62. E aquí está.
  63. (Risos)

  64. Non tedes que lela.

  65. (Risos)

  66. Tiña mala letra pero marcara
    as palabras importantes.

  67. Colledes a idea.
  68. (Risos)

  69. Así que...

  70. Esa era outra versión de min:
  71. alguén que ía conquistar o mundo.
  72. Dous anos máis tarde,

  73. xurdiume a oportunidade de
    vir aos EUA.
  74. Agarreina,
  75. porque era
    onde vivía Bill Gates, non?
  76. (Risos)

  77. Pensei que era o comezo do meu
    camiño como empresario.

  78. Agora, avancemos outros 14 anos.
  79. Tiña 30.
  80. Non, non creei aquela empresa.
  81. Nin sequera comecei.
  82. Era director comercial
    nunha empresa Fortune 500.
  83. E sentíame bloqueado;
  84. estaba estancado.
  85. Por que?
  86. Onde está o rapaz de 14 anos
    que escribiu esa carta?
  87. Non é porque non o intentase.
  88. É porque cada vez que tiña unha idea,
  89. cada vez que quería intentar algo novo,
  90. mesmo no traballo,
  91. que quería facer unha proposta,
  92. que quería falar en fronte
    dun grupo de xente,
  93. sentía que estaba nunha loita constante
  94. entre o rapaz de 14 anos
    e o de 6.
  95. Un quería conquistar o mundo,
  96. marcar a diferenza,
  97. o outro tiña medo do rexeitamento.
  98. E sempre gañaba
    o rapaz de seis anos.
  99. Este medo persistiu cando
    creei a miña propia empresa.

  100. Quero dicir, empecei a miña
    empresa cando tiña 30,
  101. se queredes ser Bill Gates
  102. tedes que comezar antes ou despois, non?
  103. Cando pasei a ser empresario,
  104. presentóuseme a oportunidade
    de que alguén investise,
  105. e rexeitáronme.
  106. E ese rexeitamento doeume.
  107. E doeume tanto que quixen
    abandonar todo alí mesmo.
  108. Pero pensei:
  109. "Ei, Bill Gates abandonaría
    tras un rexeitamento para investir?
  110. Abandonaría así calquera
    outro empresario con éxito?
  111. Nin falar."
  112. E aquí é onde me dei de conta.
  113. Ben, podo crear unha compañía mellor.
  114. Podo crear un equipo
    mellor ou un produto mellor,
  115. pero unha cousa está clara:
  116. Teño que ser un líder mellor.
  117. Teño que ser unha persoa mellor.
  118. Non podo deixar que aquel rapaz de
    6 anos dirixa a miña vida.
  119. Teño que poñelo no seu lugar.
  120. Así foi como me metín na rede
    e busquei axuda.

  121. Google era o meu amigo.
  122. (Risos)

  123. Busquei: "Como superar
    o medo ao rexeitamento?"

  124. Atopei unha morea
    de artigos psicolóxicos
  125. sobre de onde veñen
    o medo e a dor.
  126. Despois atopei unha morea
    de artigos inspiradores.
  127. "Non o tomes como un asunto
    persoal, supérao."
  128. Quen non sabe iso?
  129. (Risos)

  130. Pero por que seguía
    tan asustado?

  131. Entón, atopei esta páxina por casualidade.
  132. Chámase rejectiontherapy.com.
  133. (Risos)

  134. "A terapia do rexeitamento" era un xogo
    inventado por un empresario canadiense.

  135. O seu nome é Jason Comely.
  136. Basicamente, a idea é que durante 30 días
    saias e busques o rexeitamento,
  137. e que cada día te rexeiten en algo
  138. e, ao final, deixas
    de ser sensible á dor.
  139. Encantoume a idea.
  140. (Risos)

  141. Dixen: "Sabes que?
    Vou facelo.

  142. E vou sentirme rexeitado
    durante 100 días."
  143. E xurdíronme ideas propias
    sobre o rexeitamento
  144. e fixen un vídeo blog diso.
  145. E aquí está o que fixen.

  146. Así é o blog.
  147. Día 1:
  148. (Risos)

  149. Pídelle prestados 100 dólares
    a un descoñecido.

  150. Así que fun a onde traballaba.
  151. Baixei as escaleiras
  152. e vin un home grande
    sentado nun escritorio.
  153. Parecía un garda de seguridade.
  154. Así que me aproximei.
  155. Ía camiñando
  156. e foi o camiño
    máis longo da miña vida,
  157. o pelo da caluga de punta,
  158. estaba suando, o corazón batíame.
  159. Cheguei alí e dixen:
  160. "Señor, pode prestarme
    100 dólares?"
  161. (Risos)

  162. Miroume e dixo: "Non.

  163. Por que?"
  164. E simplemente dixen:
    "Non? Canto o sinto."

  165. Dei media volta e corrín.
  166. (Risos)

  167. Sentín moita vergoña.

  168. Pero, como me gravara,
  169. esa noite vinme a min
    mesmo sendo rexeitado,
  170. vin o asustado que estaba.
  171. Parecía o rapaz de "O sexto sentido."
  172. Vexo xente morta.
  173. (Risos)

  174. Pero despois vin o home.

  175. Sabedes, non era tan ameazador.
  176. Era un home gordiño e encantador,
  177. mesmo me preguntou: "Por que?
  178. De feito, convidoume a explicarme.
  179. E puiden dicir moitas cousas.
  180. Puiden explicarme.
    Puiden negociar.
  181. Non fixen nada diso.
  182. Só corrín.
  183. Sentín, uau, que aquilo era como
    un microcosmos da miña vida.
  184. Cada vez que sentía o mínimo rexeitamento,
  185. corría o máis rápido que podía.
  186. E sabedes que?
  187. Ao día seguinte, pasase o que pasase,
  188. non ía correr.
  189. Ía quedar.
  190. Día 2: Pide unha
    "recarga de hamburguesa".

  191. (Risos)

  192. Fun a unha hamburguesaría,

  193. rematei de xantar e fun
    á caixa e dixen:
  194. "Ola, podo reencher
    a hamburguesa?"
  195. (Risos)

  196. El estaba moi confuso,
    como "Que é iso?"

  197. (Risos)

  198. Dixen: "É como coa
    bebida pero cunha hamburguesa."

  199. E dixo: "Síntoo, non
    o facemos, ho."
  200. (Risos)

  201. Aquí foi onde ocorreu o rexeitamento
    e podería fuxir, pero quedei.

  202. E dixen: "Encántanme as hamburguesas,
  203. encántame este sitio
  204. e se facedes unha recarga de hamburguesa,
  205. encantarédesme máis."
  206. (Risos)

  207. E dixo: "Ben, direillo
    ao meu xefe,

  208. quizais o fagamos, pero síntoo,
    hoxe non pode ser."
  209. Despois marchei.
  210. E a propósito,
  211. non creo que fixesen
    a recarga de hamburguesa.
  212. (Risos)

  213. Creo que aínda están alí.

  214. Pero o sentimento de vida ou morte
    que sentín a primeira vez
  215. xa non estaba,
  216. só porque quedei,
  217. porque non fuxín.
  218. Dixen: Xenial, estou
    aprendendo cousas.
  219. Xenial."
  220. E despois, Día 3:
    Consigue donuts olímpicos.

  221. Aquí, a miña vida
    púxose patas arriba.
  222. Fun a un Krispy Kreme.
  223. É unha tenda de donuts
  224. que hai, sobre todo, no
    Sueste dos EUA.
  225. Seguro que tamén a hai aquí.
  226. E entrei,
  227. e dixen: "Podedes facerme donuts
    que parezan símbolos olímpicos?
  228. Basicamente, é entrelazar
    cinco donuts xuntos..."
  229. Non había maneira
    de que dixesen que si, non?
  230. A que facía os donuts
    tomoume moi en serio.
  231. (Risos)

  232. Ela sacou papel,

  233. comezou a debuxar
    as cores e os aneis,
  234. pensando como podería facelo.
  235. E 15 minutos máis tarde,
  236. saíu cunha caixa parecida aos
    aneis olímpicos.
  237. Eu estaba emocionado.
  238. Non o podía crer.
  239. Ese vídeo conseguiu máis de
    5 millóns de visitas en Youtube.
  240. O mundo tampouco podía crelo.
  241. (Risos)

  242. Sabedes, a causa diso,
    aparecín nos xornais,

  243. en charlas, en todo.
  244. Fíxenme famoso.
  245. Moita xente comezou a
    escribirme correos
  246. dicindo: "O que estás facendo
    é incrible."
  247. Pero, sabedes, a fama e a notoriedade
    non me dicían nada.
  248. O que eu quería era aprender
  249. e cambiarme a min mesmo.
  250. Así que cambiei o resto dos
    100 días de rexeitamento
  251. nun patio de xogos,
  252. nun proxecto de investigación.
  253. Quería saber o que podía aprender.
  254. E aprendín moitas cousas.

  255. Descubrín tantos segredos.
  256. Por exemplo, atopei que
    se non fuxía
  257. ao ser rexeitado,
  258. podía converter un "non"
    nun "si",
  259. e a palabra máxica é "por que".
  260. Así que un día fun á casa dun estraño,
    levaba esta flor na man,

  261. chamei á porta e dixen:
  262. "Podo plantar esta flor
    no teu patio?"
  263. (Risos)

  264. E dixo: "Non."

  265. Pero antes de que el marchase dixen:
  266. "Podo saber por que?
  267. E dixo: "Teño un can
  268. que arrinca todo o que
    planto no patio.
  269. Non quero estragar
    a túa flor.
  270. Se o queres facer,
    cruza a rúa e fala con Connie.
  271. Encántanlle as flores."
  272. Así que fixen iso.
  273. Crucei a rúa e petei
    na porta de Connie.
  274. Estaba encantada de verme.
  275. (Risos)

  276. E media hora máis tarde,

  277. a flor estaba no patio de Connie.
  278. Seguro que loce mellor agora.
  279. (Risos)

  280. Mais se eu marchase
    despois do rexeitamento inicial

  281. pensaría que era
  282. porque o tipo non se fiaba de min,
  283. porque estaba tolo,
  284. porque non vestía ben,
    non tiña boa pinta.
  285. Non era nada diso.
  286. Era porque o que eu tiña
    non encaixaba co que el quería.
  287. Fiouse de min dabondo
    para recomendarme,
  288. usando un tecnicismo
    das vendas.
  289. Convertinme nun recomendado.
  290. Entón, un día...,

  291. tamén aprendín que podo
    dicir certas cousas
  292. e aumentar as posibilidades
    de ter un si.
  293. Así que, por exemplo,
    un día fun a Starbucks,
  294. e pregunteille ao xerente:
    "Ei, podo ser un saudador de Starbucks?"
  295. E el: "Que é un saudador de Starbucks?"
  296. Dixen: "Coñeces os saudadores
    de Walmart?
  297. Sabes, esa xente que che di 'ola'
    cando entras na tenda
  298. e vixía para que non
    roubes nada, basicamente?
  299. Gustaríame darlles unha experiencia
    Walmart aos clientes de Starbucks."
  300. (Risos)

  301. Ben, non estou seguro
    de que sexa unha boa cousa...

  302. De feito, estou bastante seguro
    de que é algo malo.
  303. E el: "Oh."
  304. Si, era así, chámase Eric...
  305. Di: "Non estou seguro."
  306. Así foi a súa reacción:
    "Non estou seguro."
  307. Pregunteille: "É moi raro?"
  308. E el: "Si, é moi raro, tío."
  309. Pero tan pronto como o dixo,
    o seu comportamento cambiou.
  310. Foi coma se eliminase todas as dúbidas.
  311. E dixo: "Si, podes facelo,
  312. pero que non quede raro."
  313. (Risos)

  314. E durante unha hora
    fun saudador de Starbucks.

  315. Díxenlle "ola" a cada cliente
    que entrou,
  316. e desexeille boas vacacións.
  317. A propósito, non coñezo
    a vosa traxectoria laboral,
  318. non sexades un saudador.
  319. (Risos)

  320. Foi moi aburrido.

  321. Pero descubrín que puidera facelo
    porque dixen: "É moi raro?"
  322. Mencionei a dúbida que el tiña.
  323. E que mencionase "É moi raro?"
    significaba que eu non era raro.
  324. Significaba que eu estaba
    pensando xusto coma el,
  325. véndoo como unha cousa rara.
  326. E outra vez, e outra vez,
  327. Aprendín que se mencionaba
    algunha dúbida que a xente podía ter
  328. antes de facer a pregunta,
  329. xa gañaba a súa confianza.
  330. A xente tendía máis a dicirme que si.
  331. E aprendín que podía
    acadar o soño da miña vida

  332. preguntando.
  333. Sabedes, veño de catro xeracións
    de profesores,
  334. a miña avoa sempre me dixo:
  335. "Jia, podes facer o que queiras,
  336. mais sería xenial se
    foses profesor."
  337. (Risos)

  338. Pero eu quería ser un
    empresario, e non o fun.

  339. Pero sempre tiven o soño
    de ensinar algo.
  340. E pensei: "E se pregunto
  341. e imparto unha clase na facultade?"
  342. Vivía en Austin daquela,
  343. fun á Universidade
    de Texas en Austin,
  344. petei ás portas dos profesores
    e dixen: "Podo ensinar na túa clase?"
  345. Non conseguín nada
    as primeiras dúas veces.
  346. Pero grazas a que non fuxín,
    seguino intentando,
  347. e no terceiro intento o
    profesor quedou impresionado.
  348. Dixo: "Ninguén fixo isto antes."
  349. Eu entrara preparado
    con presentacións e a miña lección.
  350. Dixo: "Ei, podo usar isto."
  351. Por que non volves en dous meses?
    Encaixareino no currículo."
  352. E dous meses máis tarde
    eu daba unha clase.
  353. Este son eu, pode que non o vexades,
    é unha foto mala.

  354. Sabedes, ás veces, somos
    rexeitados pola iluminación.
  355. (Risos)

  356. Mais...,

  357. cando rematei esa clase,
    saín chorando,
  358. porque pensei
  359. que podería acadar o meu soño
    simplemente preguntando.
  360. Acostumaba pensar que tiña
    que ser perfecto en todo,
  361. ser un gran empresario, facer
    un PhD para ensinar...,
  362. mais non, só preguntei,
  363. e puiden ensinar.
  364. E nesa foto, que non podedes ver,

  365. citei a Martin Luther King, Jr.
  366. Por que? Porque na miña investigación
    atopei que a xente que cambia o mundo,
  367. que cambia a forma en que vivimos
    e en que pensamos,
  368. é a xente que ao comezo atopou
    rexeitamentos a miúdo violentos.
  369. Xente como Martin Luther King Jr.,
  370. como Mahtama Gandhi, Nelson Mandela
  371. ou mesmo Xesús.
  372. Esa xente non deixou
    que o rexeitamento a definise.
  373. Permitiron que a súa propia reacción
    ao seu rexeitamento os definise.
  374. E aceptaron o rexeitamento.
  375. E non temos que ser eles
    para aprender sobre rexeitamento.

  376. No meu caso,
  377. o rexeitamento foi a miña maldición,
  378. foi a miña besta negra.
  379. Angustioume toda a miña vida
    porque estaba fuxindo del.
  380. E comecei a aceptalo.
  381. Transformeino no
    mellor regalo da miña vida.
  382. Comecei a ensinarlle á xente como
    mudar rexeitamento en oportunidade.
  383. Usei o meu blog, usei o meu discurso,
  384. usei o libro que acabo de publicar,
  385. incluso estou creando tecnoloxía para
    axudar a superar o medo ao rexeitamento.
  386. Cando te rexeitan na vida,

  387. cando enfrontas un obstáculo
  388. ou un fracaso,
  389. considera as posibilidades.
  390. Non fuxas.
  391. Se os aceptas,
  392. tamén poden chegar a ser o teu regalo.
  393. Grazas.

  394. (Aplauso)