YouTube

Got a YouTube account?

New: enable viewer-created translations and captions on your YouTube channel!

Turkish subtitles

← "Mutluluğu Bulmak: Annemi Affetmek Hayatımı Nasıl Değiştirdi| Sonia Weyers | TEDxFHNW

Get Embed Code
11 Languages

Showing Revision 15 created 11/14/2019 by Figen Ergürbüz.

  1. On yaşındayım, yatağımda uzanıyorum.
  2. Nevresime sarılmışım, ağlıyorum.
  3. Mutsuzum, yüreğim yorgun ve hassas.
  4. Ebevenylerimin ikisi de yatağımın ucunda.
    Annem, babamın arkasında.
  5. Bundan biraz önce annemle tartışmıştım
    ve ikisi de peşimden geldiler.
  6. Babam dikkatle bana bakıyordu
    ve içten bir endişeyle şunu sordu:
  7. "Neler oluyor?
  8. Gözyaşları içinde ona
    şöyle cevap verdim:
  9. "Annem beni anlamıyor."
  10. Gözümün ucuyla anneme baktığımda
    yüzündeki tuhaf gülümsemeyi görebiliyordum
  11. ki bu da beni anlamadığının onayı gibiydi.
  12. Mutsuzluğum artmaya başlamıştı, kafam
    karışıktı ve gözlerimden yaşlar akıyordu.
  13. Aklım bulanıklaşmaya,
    dizlerim tutmamaya başladı.
  14. Annemle istediğim şekilde
    iletişim kuramıyordum
  15. ve bu, yıllar boyunca mutsuz, çaresiz,
    sinirli hatta öfkeli hissetmeme yol açtı.
  16. Tek çocuk olmak da
    her şeyi daha da zorlaştırdı.
  17. Sanki içimde derin bir boşluk var gibiydi.
  18. Kaçmayı başaramadığım
  19. sessiz, gözle görülür bir travma gibi.
  20. Büyüme çağlarımda, elimi attığım
    her işte başarılı gibi görünüyordum.
  21. Ancak insanlarla kurduğum ilişkilerde
    hep başarısız hissettim.
  22. Herkeste anne sevgisi arıyordum.
  23. Bu da doğru değildi.
  24. Annemle kuramadığım ilişki,
    hayatımın her anını ele geçiriyordu.
  25. Babamın sevgisi ise
    bu boşluğu doldurmaya yetmiyordu.
  26. Çok sonraları,
    annemle kuramadığım ilişkinin
  27. yaralarını sarabileceğimi fark ettim.
  28. Bunu yapınca da hayatımdaki
    diğer tüm ilişkilerim değişmeye başladı.
  29. Ancak beni o noktaya getiren
    yolculuk tam otuz yıl sürdü.
  30. Terapiye ilk gidişimde yirmi yaşındaydım
  31. hayatım ve seanslar arasında
    çok şey yaşansa da oraya adım atıp
  32. bir saat boyunca endişeyle annemden
  33. ve yaptığı ya da söylediği
    tüm o şeylerden bahsediyordum.
  34. En net hatırladığım şey görülme
    ya da sevilme ihtiyacı hissetmemdir.
  35. En çok da olduğum gibi görülebilmek.
  36. Annemin beni anlayamaması
    belki çok önemli değildi
  37. ama kim olduğumu görememesi sorundu.
  38. Sanki kafasında bana dair
    onun istediği türde biri vardı.
  39. Bağlanma Kuramı şunu söyler:
  40. "gerçek kimliğimize dair
    benlik algısı geliştirmek için
  41. bir çocuk, annesinin
    yüzünde gördüğü ifadelere bakar."
  42. Tıpkı bir ayna gibi.
  43. Ben ise annemin gözlerinde
    kendimi net olarak görememiştim.
  44. Yıllar geçtikçe kendini
    çeşitli yollarla gösterir oldu.
  45. Ne istediğimi hissetmek benim için zordu.
  46. Örneğin bir restoranda yemek siparişi
    verirken ya da büyüyünce ne yapacağımı
  47. düşünmeye çalışırken olduğu gibi.
  48. Bazen kendimi gecenin kollarına atar,
  49. içimde hissettiğim boşluktan
    kaçmaya çalışırdım.
  50. İlk aşk ilişkim harikaydı, hasretini
    çektiğim sevgi ve yakınlığı bulmuştum.
  51. Birlikte olmak ikimiz için de
    keyifli olmuştu.
  52. Ancak on sekizime geldiğimde
    bu ilişkiyi bitirdim.
  53. Bu süreçte de kendi kalbimi kırdım.
  54. Onca sevgiyi ve mutluluğu
    kabullenemedim.
  55. Altı yıl sonra evlendim.
  56. Annemin bana yaşattığı acıyı
  57. aynen yaşatan bir adama aşık oldum.
  58. Tıpkı annem gibi, onun da beni
    gerçekten sevmediğini düşündüm.
  59. Daha ilk anda bunu fark ettim
    ama aradığım ilişki şekli buydu.
  60. Bunu daha iyi hâle getirecektim.
  61. Görüyorsunuz ya, eğer annemi
    değiştirmeyi başarabilirsem
  62. onu ya da eşimi beni sevmeye
    ikna edebilirsem,
  63. her şeyin düzeleceğine inanıyordum.
  64. On yedi yıl ve dört çocuk sonra,
    yavaşça ayrılmaya başladık.
  65. Düzeltmeyi başaramadım.
  66. Ancak yıllarca yardımlarını aldığım
    çokça terapiden sonra
  67. kim olduğuma dair net bir algı kazandım.
  68. Sonra görünüşüm değişmeye başladı.
  69. Sonra bir gün fark etmeye başladım.
    Üzerime bir sıkıntı çöktü.
  70. Zaten tüm bunları düzeltmem
    mümkün değildi ki.
  71. Çok uzun süre, çok çabaladım.
    Oturdum ağladım.
  72. O kadar ağladım ki
    saatlerce sürmüş gibi hissettim.
  73. Durumu kabullendikçe
    içimde bir şey sonunda vazgeçti.
  74. Kendimden başka hiç kimseyi
    değiştiremeyeceğimi fark ettim.
  75. Bir arkadaşım daha az öfkeli
    göründüğümü söyledi.
  76. Doğru, ihtiyaçlarım karşılanmadığı için
    oldukça öfkeliydim.
  77. Ama artık anlamıştım ki annem de
    eşim de ellerinden geleni yapmıştı.
  78. Keşke bunu daha önce anlasaydım diyorum.
  79. Dönüşümümün en önemli parçası
  80. insanları olduğu gibi
    kabul ettiğim noktaya varmamdır.
  81. Zamanla bunu kabul ettikçe
  82. sevgi ve kabul görme ihtiyacını
    başkalarında aramaz oldum.
  83. Böylece onlarla daha açık şekilde
    iletişim kurar oldum.
  84. Durumu sadece kendime çevirmektense
    karşımdaki insanı merak eder oldum.
  85. Bu, benim için her şeyi değiştirdi.
  86. Bir kaç yıl önce annem,
    bilişsel zayıflama belirtileri gösterdi.
  87. Ve ömrünün son senesinde, onun yanında
    olma şansı yakaladım. Gerçekten yanında.
  88. Ondan bir şeyler almaya çalışmadım.
  89. Onun, kendi gibi olmaya hakkı vardı
  90. benim de kendim olmaya.
  91. O yıl birlikte çok zaman geçirdik ve
    oldukça basit anlarımızdan keyif duydum.
  92. Mesela birlikte
    bu Paskalya tavuğunu işledik.
  93. O çizgileri yaptı, ben de kenarlarını.
  94. Ömrünün son aylarında onu görmeye
    gittiğimde sıklıkla beni uzaklaştırdı.
  95. Babam benim adıma çok üzüldü.
  96. Ama ben hiç kırılmadım.
    Ona bir öpücük verip dedim ki:
  97. "Bugün beni görmek istemiyor musun?
    Sorun değil, sonra gelirim."
  98. Hem annemle hem hayatla barış imzaladım.
  99. Kendi isteklerimin sorumluluklarını almayı
    zor yoldan öğrendim.
  100. Ama bu süreçte üç yol keşfettim.
  101. Çok büyük farklılıklar yaratacak üç yol.
  102. Sizden sorun yaşadığınız
    ilişkiyi düşünmenizi istiyorum.
  103. Birinci yol; duygusal ihtiyaçlarınıza
    yakından bakın.
  104. Onlarla gerçekten tanışın
  105. ve onların sizin ihtiyaçlarınız
    olduğunun farkına varın.
  106. Bu ihtiyaçları karşılamak
    ailenizi görevi olabilir
  107. ama bunlar sizin ihtiyaçlarınız.
  108. İkinci yol; tutunduğunuz o kini bulun.
  109. Ve şunu kendinize sorun:
    "Bu kinden nasıl kurtulabilirim?"
  110. Çözümü bulunca, kurtulmayı
    istiyor musunuz bir bakın.
  111. Çoğunlukla affedemeyeceğimizi düşünürüz.
  112. Sanki karşı taraf,
    kolay kurtulmuş gibi gelir bize.
  113. Ama aslında kurtulan siz olacaksınız.
  114. Üçüncü yol; o kişiyle aranızdaki
    en az bir benzerliği
  115. ve bir farklılığı bulun.
  116. Sonra şunu görün; siz, siz olma hakkına
  117. karşı taraf da kendi gibi olma
    hakkına sahip.
  118. Oldukça zahmetli şekilde bu süreçten
    geçtiğim için size bunu söyleyebilirim.
  119. İlk aşk gibi hissettiren
  120. harika bir aşkın ne olduğunu bilirim.
  121. Şu an bunca sevgiyi ve mutluluğu
    rahatlıkla kaldırabilirim.
  122. Dört çocuğumla, oldukça açık
  123. ve sıcacık bir ilişkim var.
  124. Derin ve anlamlı arkadaşlıklardan
    keyif alıyorum.
  125. Başkalarının daha mutlu
    ve huzurlu insanlara dönüşmelerine
  126. yardım etmeye de bayılıyorum.
  127. Hepimizin bu üç yolu takip ettiği
    bir dünya hayal edebiliyor musunuz?
  128. Gerçekten gerekeni yaptığımız bir dünyayı?
  129. Eski ilişkilerin yarasını sarıp
    bugün yaşananların tadını çıkardığımızı?
  130. 2008 yılının Kasım ayında
    telefon çaldı.
  131. Annem az daha tıkanıp ölecekken
    hastaneye kaldırılmış
  132. ve oldukça tedirgin bir hâlde.
  133. Hastane odasına girdiğim an
    beni bir rahatlama ifadesiyle karşıladı.
  134. Buna paha biçmek imkansız.
  135. Bir kaç saat geçmişti, babam ve ben
    hâlâ annemin yanı başındaydık.
  136. Bir anda bize doğru uzanıp
  137. ikimizin de elini tuttu
    ve kendine doğru bastırdı.
  138. Cebimden telefonumu alıp
    bu anı kaydetmek istedim.
  139. Tam şu anı.
  140. Altı hafta sonra, bir seyahat öncesi
    ailemle vedalaştım.
  141. Annem biraz huzursuzdu
    ve beni istemedi.
  142. Biraz batıl bir endişeye kapıldım
    ve kalmak için ısrar ettim
  143. ama yine kabullenme alanıma döndüm.
  144. Ona bir öpücük verdim ve
    "Döndüğümde gelir görürüm seni." dedim.
  145. Onu bir daha hiç göremeyeceğimi
    o an fark edemedim.
  146. Ama şükürler olsun ki
    annemi affetmenin yolunu buldum.
  147. Otuz yıldan fazla sürdü
    ama yine de başardım.
  148. Hayatımda radikal bir değişiklik yaptım.
  149. Gerçek olduğuna bile inanmadığım
    mutluluğu buldum.
  150. Siz de bir düşünün.
  151. Mutluluğa ulaşmak için
    sizin de hayatınızda
  152. affedebileceğiniz böyle biri var mı?
  153. Çok teşekkür ederim.