Dutch subtitles

← Een hommage aan verpleegkundigen

Get Embed Code
28 Languages

Showing Revision 7 created 07/04/2017 by Peter van de Ven.

  1. Als patiënten
  2. onthouden we meestal wel
    de namen van onze dokters,
  3. maar vergeten we vaak de namen
    van onze verpleegkundigen.
  4. Ik herinner me er één.
  5. Een paar jaar geleden
    kreeg ik borstkanker
  6. en eigenlijk ging het best goed
  7. met de operaties
    en het begin van de behandeling.
  8. Ik kon het goed verbergen.
  9. Niet iedereen hoefde dit te weten.
  10. Ik kon mijn dochter naar school brengen,
  11. ik kon met mijn man uit eten gaan,
  12. ik kon mensen voor de gek houden.
  13. Maar toen begon mijn chemo
  14. en dat vond ik doodeng,
  15. want ik wist dat ik alle haren
    op mijn lichaam kwijt zou raken
  16. door de soort chemo die ik zou krijgen.
  17. Ik zou niet langer kunnen doen
  18. alsof alles normaal was.
  19. Ik was bang.

  20. Ik wist hoe het was om met fluwelen
    handschoenen te worden aangepakt
  21. en ik wilde gewoon normaal zijn.
  22. Ik kreeg een port-a-cath in mijn borst.
  23. Ik ging naar mijn eerste chemobehandeling
  24. en ik was een emotioneel wrak.
  25. Mijn verpleegkundige, Joanne, kwam binnen
  26. en alles in mijn hele lichaam zei me
    dat ik uit mijn stoel moest komen
  27. en er vandoor moest gaan.
  28. Maar Joanne keek me aan
    en sprak met me alsof we vrienden waren.
  29. En toen vroeg ze me:
  30. "Welke kapper heeft je highlights gedaan?"
  31. (Gelach)

  32. Ik had zoiets van: meen je dat nou?

  33. Jij begint over mijn haar, terwijl ik
    op het punt sta om het te verliezen?
  34. Ik was een beetje boos
  35. en ik zei: "Meen je dat nou? Haar?"
  36. Ze haalde haar schouders op en zei:
    "Het groeit wel weer aan, hoor."
  37. Op dat moment benoemde zij
    wat ik over het hoofd had gezien,
  38. namelijk dat op een gegeven moment
    mijn leven weer normaal zou zijn.
  39. Dat geloofde zij echt.
  40. En dus, geloofde ik het ook.
  41. Bezorgd zijn over het verliezen
    van je haar als je kanker hebt,

  42. lijkt misschien wat raar,
  43. maar dat gaat eigenlijk niet echt
    over hoe je eruit komt te zien.
  44. Je bent bezorgd dat iedereen
    je zo voorzichtig gaat behandelen.
  45. Bij Joanne voelde ik me normaal,
    voor het eerst in zes maanden.
  46. We hadden het over haar vriendjes,
  47. over appartementen in New York
  48. en we hadden het over hoe ik
    reageerde op de chemotherapie --
  49. allemaal door elkaar heen.
  50. En ik heb me altijd afgevraagd
  51. hoe zij gewoon wist
    hoe ze tegen me moest praten.
  52. Joanne Staha en mijn bewondering voor haar

  53. stonden aan het begin van mijn reis
    in de wereld van verpleegkundigen.
  54. Een paar jaar later
    werd ik gevraagd voor een project:
  55. een eerbetoon aan het werk
    van verpleegkundigen.
  56. Ik begon met Joanne
  57. en ik ontmoette meer dan 100
    verpleegkundigen in het hele land.
  58. Ik heb vijf jaar lang verpleegkundigen
    geïnterviewd, gefotografeerd en gefilmd
  59. voor een boek en een documentaire.
  60. Met mijn team
  61. stippelden we een route uit door Amerika
    die ons langs plekken voerde
  62. waar sommige van de grootste problemen
    in onze gezondheidszorg spelen --
  63. ouderdom, oorlog, armoede, gevangenissen.
  64. We gingen naar locaties
  65. waar we de grootste concentraties
    patiënten zouden vinden
  66. die met die problemen
    te maken hadden.
  67. En we vroegen aan ziekenhuizen
  68. welke verpleegkundigen
    hen het beste vertegenwoordigden.
  69. Een van de eersten die ik ontmoette
    was Bridget Kumbella.

  70. Bridget is geboren in Kameroen,
  71. als oudste van vier kinderen.
  72. Haar vader was tijdens zijn werk
    van een vierde verdieping gevallen
  73. en had zijn rug geblesseerd.
  74. Hij praatte veel over hoe het was
    om plat op je rug te moeten liggen
  75. zonder de verzorging te krijgen
    die je nodig hebt.
  76. En dat motiveerde Bridget
    om verpleegkundige te worden.
  77. Als verpleegkundige in de Bronx
  78. zorgt ze voor een zeer diverse
    groep patiënten,
  79. uit alle lagen van de bevolking
  80. en met allerlei verschillende religies.
  81. Ze heeft zich in haar carrière gewijd
    aan het begrijpen van de impact
  82. van culturele verschillen
    rond onze gezondheid.
  83. Ze vertelde over een patiënt,
    een Amerikaanse indiaan,
  84. die een paar veren wilde
    meenemen op de IC-afdeling.
  85. Dat bood hem troost.
  86. En ze vertelde hoe ze
    voor hem was opgekomen,
  87. omdat patiënten allemaal
    hun eigen religie hebben
  88. en allerlei verschillende
    voorwerpen gebruiken als troost;
  89. of het nu een rozenkrans is
    of een symbolische veer,
  90. we moeten alles ondersteunen.
  91. Dit is Jason Short.

  92. Jason is wijkverpleegkundige
    in de Appalachen
  93. en zijn vader had een benzinepomp
    en een garage toen hij klein was.
  94. Hij repareerde auto's in de buurt
    waar hij nu werkt als verpleegkundige.
  95. Toen hij ging studeren
  96. was het niet stoer
    om verpleegkundige te zijn,
  97. dus hij ontweek het jarenlang.
  98. Hij was een tijdje vrachtwagenchauffeur,
  99. maar zijn levenspad bracht hem telkens
    terug naar de verpleegkunde.
  100. Als verpleegkundige in de Appalachen
  101. komt Jason op plekken
    waar zelfs ambulances niet kunnen komen.
  102. Op deze foto staat hij
    op wat ooit een weg was.
  103. Door mijnbouw bovenaan de berg
    overstroomde die weg
  104. en de enige manier waarop Jason
    nu bij die patiënt kan komen
  105. die in dat huis woont
    met zwarte longziekte,
  106. is met zijn terreinwagen
    tegen de stroom in door die beek heen.
  107. De dag waarop ik met hem meeliep,
    viel het spatbord van de auto.
  108. De volgende ochtend stond hij op,
    zette de auto op de krik,
  109. repareerde het spatbord
  110. en vertrok naar zijn volgende patiënt.
  111. Ik zag hoe Jason deze man verzorgde
  112. met zo ontzettend veel gevoel
  113. en het viel me weer op hoe intiem
    het werk van een verpleegkundige is.
  114. Toen ik Brian McMillion ontmoette,
    was hij heel kwetsbaar.

  115. Hij was net terug van een missie
  116. en hij had zijn leven in San Diego
    nog niet weer helemaal opgepakt.
  117. Hij vertelde over zijn ervaring
    als verpleegkundige in Duitsland,
  118. hoe hij de soldaten die rechtstreeks
    van het slagveld kwamen, had verzorgd.
  119. Vaak was hij de eerste
    persoon die zij zagen
  120. als ze hun ogen openden
    in het ziekenhuis.
  121. Dan keken ze hem aan vanaf hun bed,
  122. ledematen missend,
  123. en dan was het eerste wat ze zeiden:
  124. "Wanneer kan ik terug?
    Ik heb mijn maten daar achtergelaten."
  125. Dan moest Brian tegen ze zeggen:
  126. "Jij gaat nergens naartoe.
  127. Je hebt al genoeg gegeven, vriend."
  128. Brian heeft, als verpleegkundige
    en als soldaat, oorlogen meegemaakt.
  129. En daardoor is hij in een unieke positie:
  130. hij kan de veteranen waarvoor hij zorgt
    begrijpen en beter maken.
  131. Dit is zuster Stephen.

  132. Zij runt een verpleeghuis
    in Wisconsin, Villa Loretto.
  133. Daar tref je een hele verzameling
    levende wezens aan.
  134. In haar jeugd wou ze altijd
    op een boerderij wonen,
  135. dus toen ze de kans kreeg om
    boerderijdieren uit de buurt te adopteren,
  136. deed ze dat met veel enthousiasme.
  137. In het voorjaar krijgen die dieren jongen.
  138. En dan gebruikt zuster Stephen
    die jonge eendjes, geitjes en lammetjes
  139. als therapie voor de bewoners
    van Villa Loretto,
  140. die soms hun eigen naam niet meer weten,
  141. maar helemaal blij worden
    als ze een lammetje mogen vasthouden.
  142. Toen ik met zuster Stephen meeliep,
  143. haalde ik haar van Villa Loretta op,
  144. om elders wat van haar verhaal te filmen.
  145. Voordat we vertrokken,
  146. ging ze langs bij een patiënt
    die op sterven lag.
  147. Ze boog zich over hem heen en zei:
  148. "Ik ben er vandaag niet,
  149. maar als de Here Jezus je roept,
  150. dan ga je.
  151. Rechtstreeks naar het huis van de Heer."
  152. Ik stond daar en dacht:
  153. dit is de eerste keer in mijn leven
  154. dat ik zie hoe je iemand
    kan laten merken hoeveel je van hem houdt,
  155. door los te laten.
  156. We hoeven ons niet zo vast te bijten.
  157. Bij Villa Loretto zag ik
    meer leven in de brouwerij
  158. dan ik ooit van mijn leven,
    waar dan ook, gezien heb.
  159. Wij leven in een ingewikkelde tijd
    als het gaat om gezondheidszorg.

  160. Het is eenvoudig te vergeten
    dat het gaat om kwaliteit van leven,
  161. niet alleen kwantiteit van leven.
  162. Terwijl er steeds meer levensreddende
    technologieën worden ontwikkeld,
  163. moeten wij steeds moeilijkere
    beslissingen nemen.
  164. Die technologieën
    kunnen vaak levens sparen,
  165. maar ze kunnen ook de pijn
    en de stervensfase verlengen.
  166. Hoe zullen we hier ooit
    onze weg in vinden?
  167. We zullen alle hulp nodig hebben.
  168. Verpleegkundigen hebben
    een unieke relatie met ons
  169. door de tijd die ze
    aan ons bed doorbrengen.
  170. Gedurende die tijd
  171. ontwikkelt zich een soort
    emotionele intimiteit.
  172. Afgelopen zomer, op 9 augustus,

  173. overleed mijn vader aan een hartaanval.
  174. Mijn moeder was er kapot van
  175. en ze kon zich een leven
    zonder hem niet voorstellen.
  176. Vier dagen later viel ze,
  177. ze brak haar heup,
  178. moest geopereerd worden
  179. en vocht toen voor haar eigen leven.
  180. Opnieuw was ik overgeleverd
    aan de verzorging van verpleegkundigen --
  181. dit keer voor mijn moeder.
  182. Mijn broer en mijn zus en ik
    bleven bij haar
  183. de drie dagen erna, op de intensive care.
  184. Terwijl we probeerden
    de juiste keuzes te maken,
  185. rekening houdend
    met de wensen van mijn moeder,
  186. merkten we dat we volledig vertrouwden
    op de begeleiding van verpleegkundigen.
  187. En ook dit keer
  188. stelden ze ons niet teleur.
  189. Ze wisten zo goed hoe ze
    voor mijn moeder moesten zorgen
  190. tijdens de laatste vier dagen
    van haar leven.
  191. Ze boden steun en verlichtten haar pijn.
  192. Ze moedigden mijn zus en mij aan
  193. om mijn moeder een mooi
    nachthemd aan te doen.
  194. Het interesseerde haar niets meer,
  195. maar het betekende heel veel voor ons.
  196. Ze wisten dat ze me wakker moesten maken,
    net op tijd voor haar laatste adem.
  197. En ze wisten hoe lang
    ze me bij haar moesten laten,
  198. nadat mijn moeder was overleden.
  199. Ik weet niet hoe ze die dingen weten,

  200. maar ik weet wel
    dat ik eeuwig dankbaar ben
  201. dat zij me weer hebben begeleid.
  202. Ontzettend bedankt.

  203. (Applaus)