İnsanlar işimde benimle ilk tanıştıkları zaman,
benimle ilgili olan ilk izlenimlerini paylaşmak için heyecan duyuyorlar.
Bu, şu şekilde gerçekleşiyor:
"Neden polislerin seninle derin ve karanlık sırlarını
paylaşmak istediklerini biliyorum.
Phil, Psikoloji alanında yaptığın doktorayla
ve parlak kel kafanla
sen aslında siyahi Dr.Phil'sin değil mi?"
(Gülüşmeler)
Bunu söyleyen herkese teşekkür etmek istiyorum
çünkü bu şakayı ilk kez duyuyorum.
(Gülüşmeler)
Size hiçbir polisin benimle konuşmayı sevmediğini söylediğimde
bana inanmanızı umuyorum
çünkü benim bir klinik psikolog olduğumu düşünüyorlar.
Annenin sana ne yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok ve yardımcı olamam.
(Gülüşmeler)
Polisler benimle konuşmayı seviyorlar
çünkü ben onlara çözülmesi imkansız görünen bir problemin uzmanıyım:
Mesleklerindeki ırkçılık.
Benim uzmanlığım,
zihnimizin siyahiliği ve cinayeti ilişkilendirmeyi nasıl öğrendiğini çalışan
ve siyahi çocukların olduklarından yaşça büyük olduğu yanlış algısını araştıran
bir bilim insanı olmamdan kaynaklanıyor.
Aynı zamanda ABD'de her yıl beş yetişkinden birinin hukuki yaptırımla
iç içe olduğunu bildiğim polis tutumlarını çalışmamdan kaynaklanıyor.
Bunların dışında bir milyona yakın insan polis şiddetine maruz kalıyor
ve eğer siyahiyseniz
bu şiddete maruz kalmanız beyazlara göre 2 ile 4 kat daha fazla.
Ama bu, istatistiklerin nasıl hissettirdiğini
bilmekten de kaynaklanıyor.
Bir polisin silahını çıkardığını görmenin korkusunu
ve benim 13 yaşındaki vaftiz oğlumu bir tehdit sayacak kadar
büyük gördüğünü fark etmenin paniğini yaşadım.
Yani, bir polis
ya da bir papaz
ya da bir imam ya da bir anne
bir polis silahsız başka bir siyahi çocuğu vurduktan sonra beni aradıklarında
seslerindeki acıyı biraz da olsa anlayabiliyorum.
Bu son derece ciddi bir problemi çözmekte başarısız olmanın yürek acısı.
Hem gerekli hem de imkansız hissettiren bir şeyi
yapmaya çalışmanın acısı.
Irkçılığı düzeltmeye çalışmanın her zaman hissettirdiği gibi.
Gerekli ve imkansız.
Polisler benimle konuşmayı seviyor çünkü ben bir uzmanım.
Eğer onlara bütün sorunlarının umutsuz olduğunu söylesem
Dr. Phil'in koltuğuna uzanmak isterler miydi şüpheliyim.
Bütün araştırmalarım
ve Center for Policing Equity ile yaptığım yılların çalışması
aslında beni Amerika'daki ırk acısının ortasında umutlu bir sonuca yöneltti.
O da şu:
Irkçılığı çözmek imkansız gözüküyor
çünkü ırkçılık tanımımız bunu imkansız kılıyor
ama bu şekilde olmak zorunda değil.
Demek istediğim şey şu:
Irkçılığın en yaygın tanımı,
ırkçı davranışların kirli kalplerin ve zihinlerin ürünü olduğu.
Irkçılığı düzeltmek hakkındaki konuşmalarımızı
dinlediğinizde anlayacaksınız.
"Nefreti yok etmeliyiz.
Cahillikle mücadele etmeliyiz," değil mi?
Kalpler ve zihinlerle alakalı.
Bu tanımın tek sorunu,
bilimsel olarak da başka türlü de tamamen yanlış olması.
Sosyal psikolojinin vakıfsal iç yüzlerinden birisi de
bu düşüncelerin, davranışların zayıf öngürücüleri olduğu
ama bundan da önemlisi,
hiçbir siyahi topluluk, beyaz insanların onları daha çok sevmesi isteğinde
bulunmak için sokağa dökülmedi.
Topluluklar cinayetleri durdurmak için çabaladı.
Çünkü ırkçılık hislerle değil, davranışlarla alakalı.
King ve Fannie Lou Hamer gibi
sivil hakları liderleri bile aşkın dilini kullandığında
savaş verdikleri ırkçılık
ayrımcı ve vahşiceydi.
Bunlar, duyguların hakim olduğu eylemler.
O liderlerin her biri hemfikirdir ki
eğer ırkçılığın tanımı onun neden olduğu yaraları görmeyi zorlaştırıyorsa
bu sadece yanlış değil.
İstismarcıların şiddetini istismar edilen kişinin uğradığı zarardan
daha çok önemseyen bir ırkçılık tanımı ırkçıdır.
Ama ırkçılığın tanımını düşüncelerden davranışlara değiştirdiğimizde
bu problemi imkansızdan çözülebilir bir şeye dönüştürürüz.
Çünkü davranışları ölçebilirsiniz.
Bir problemi ölçtüğünüzde
örgütsel başarının kendine özgü evrensel kurallarına ulaşırsınız.
Bir probleminiz ya da amacınız varsa
ölçün, kendinizi o ölçüden sorumlu tutun.
Diğer organizasyonlar başarıyı bu yolla ölçüyorsa
polislik faaliyetleri için neden yapamayalım?
Görünen o ki aslında çoktan yapıyoruz.
Polis merkezleri çoktan veri güdümlü yükümlülükleri uyguluyorlar,
bu sadece suçlar için.
Birleşik Devletler'deki polis merkezlerinin büyük çoğunluğu
CompStat denen bir sistem kullanıyor.
Doğru kullandığınızda cinayet verilerini tanımlayan,
bunların izini süren ve modellerini tanımlayan
daha sonra merkezlerin kendilerini kamu güvenliği amaçlarından
sorumlu tutmalarını sağlayan bir süreç.
Genellikle ya polislerin dikkatlerini ve polis kaynaklarını
ya da açığa çıkan polis davranışlarını değiştirerek çalışır.
Yani, eğer bu muhitte saldırılar dizisi görürsem
muhitteki devriyeleri arttırmak isterim.
Cinayet vakalarında artış görürsem
topluluklarla neden bunların olduğunu ve şiddeti bastırmak adına
polislerin davranışlarındaki değişiklikler ile
iş birliği yapmak için konuşmak isterim.
Irkçılığı ölçülebilir davranışlar olarak tanımlarsanız
siz de aynı şeyi yapabilirsiniz.
Adalet için bir CompStat yaratabilirsiniz.
Bu, Centre for Policing Equity'nin tam olarak yaptığı şey.
Size nasıl çalıştığını anlatayım.
Bir polis merkezi bizi çağırdıktan sonra
yasal olaylarla meşgul oluruz, topluluklarla irtibata geçeriz,
bir sonraki adımımız ise verileri analiz etmektir.
Bu analizlerin amacı; suç, yoksulluk ve mahalle demografisinin
polisin güç kullanmasını ne kadar öngörebildiğini belirlemek.
Diyelim ki bu faktörler,
polislerin birçok siyahi insana güç kullanacağını öngördü.
Tamam mı?
Bir sonraki sorumuz şu:
Kaç siyahi insan, polisin güç kullanımına hedef oldu?
Diyelim ki şu kadar insan hedef oldu.
Peki, açıklığa ne oldu?
Açıklığın büyük kısmı polisin kontrol edemeyeceği
ve kontrol edeceği şeylerin öngörülmesi,
polislerin politikaları ve davranışları arasındaki farklılıklardan oluşuyor.
Bizim aradığımız şey iletişim türleri
veya bu açıklığın en büyük olduğu bölgeler
çünkü ancak bu şekilde ortaklarımıza
"Buraya bak, önce bu problemi çöz" diyebiliriz.
Bu, aslında polislerin destekleyebileceği türden bir terapi
çünkü ırkçılık tarihimizde çözülebilir bir problem kadar
ilham verici bir şey yok.
Eğer Minneapolis'teki topluluk, polis merkezinden
polislikteki ırk ahlaki başarısızlıklarına çare bulmalarını istese
bunu nasıl yapmaları gerektiğini bildiklerinden emin değilim.
Ama bunun yerine topluluk
"Hey, veriler sizsiniz. Birçok evsiz aileyi hırpalıyorsunuz.
Buna son vermek ister misiniz?" dese
polis nasıl yapması gerektiğini öğrenebilir.
Öğrendiler de.
2015'te Minneapolis polis departmanları
yerel topluluklarının çok sık güç kullandığından endişe duyduğunu bildirdi.
Biz de güç kullanımının kaçınılabileceği durumları
tanımlamaları için kendi verilerini nasıl güçlendirebileceklerini gösterdik.
Bu verilere baktığınızda
güç kullanımı vakalarının çoğunun evsizleri, psikolojik sıkıntısı olanları,
madde bağımlılarını ya da bu üçüne de sahip olanları içerdiğini görürsünüz.
Sandığınızdan çok daha fazlası söylediğim bu faktörlere dayanıyor.
Şimdi, işte açıklık.
Sıradaki soru şu: Neden?
Öyle görünüyor ki evsiz insanların yardıma ihtiyaçları var.
Bu hizmetler bulunamadığında ilaçlarını alamadıklarında
barınaktaki yerlerini kaybediyorlar.
Ailelerin polisleri aramasına yol açan davranışlarda bulunmaya yatkın oluyorlar.
Polisler geldiğinde ise müdahaleye direniyorlar.
Çoğu kez aslında yasal olmayan bir şey yapmasalar bile dışarıda yaşıyorlar.
Sorun Minneapolis'teki polisleri farklı bir şekilde eğitme ihtiyacı değildi.
Sorun, ailelerin madde bağımlılarına
ve evsizlere bizzat muamele etmek için polisleri kullanmasıydı.
Minneapolis herhangi birisi polisi aramadan önce
sosyal hizmetleri ve şehir kaynaklarını
evsiz topluluklarına ulaştırmanın bir yolunu buldu.
(Alkış)
Sorun her zaman evsizler değil, değil mi?
Bazen sorun, polislerin ortaya çıkıp
"911'i aradığınız için sizi sınır dışı etmeyeceğiz" dediği
Salt Lake City ya da Houston'da olduğu gibi göçe zorlanma korkusu.
Ya da sorun adrenalinin işleri kızıştırmasına izin vermek yerine
polisleri sakin olmaları ve soluklanmaları için
eğitmek zorunda oldukları Las Vegas'taki ayaklanmalar.
Oakland'da araştırıyolar,
San Jose'de halkı arabalarından çıkarıyorlar.
Pittsburgh'daki Zone 3 polis idaresini oluşturan mahalleleri
ve Baltimore'un kıyısına yakın olan siyahi mahalleleri gözlemlemenin yolu bu.
Ama her şehirde,
eğer onlara çözülebilir bir sorun verirsek
çözmekle meşgul olurlar.
Ortaklarımızla birlikte ortalama %25'ten daha az tutuklamalar,
daha az güç kullanımı vakaları
ve %13'ten daha az polis kaynaklı yaralanmalar gördük.
Özünde, en büyük açıklıkları tanımlayarak
ve polislerin dikkatini çözmeye odaklayarak
polislikteki ırksal eşitsizliklere karşı veri güdümü etkisi yapabiliriz.
Şu anda, bir seferde 40 şehirle ortak olma kapasitesine sahibiz.
Bu demektir ki eğer ABD'nin imkansız bir sorunla uğraşmasından
yorgun düşmesini önlemek istersek
çok daha fazla altyapıya ihtiyacımız olacak.
Çünkü amacımız çalışkan organizatörlerin ve reform yanlısı polislerin
işleyişlerinin ölçeklendirilmesi.
O noktaya gelmek için de ırk ayrımına son vermiş okullara
ve eski kölelerin çocukları için
hak kazanmış türde bir toplum iradesine ihtiyacımız olacak.
Böylece aşımızı ülkenin her yerine ulaştırabilen
bir sağlık hizmeti sistemi kurabiliriz.
Çünkü cesur düşüncemiz ABD'deki 100 milyon kişiye hizmet eden merkezlere
önümüzdeki 5 yıl içinde adalet için bir CompStat ulaştırmak.
(Alkış ve tezahüratlar)
Bunu yapmak ABD'nin 3'te 1'ini ırksal ayrımlarda tutuklama ve durdurmaları
ve güç kullanmalarını azaltam yöntemlerle,
aynı zamanda yağmacıları, toplu hapisleri,
ailesel değişkenlikleri ve kronik akıl sağlığını
madde bağımlılıklarını ve bizim arızalı ceza hukukumuzun kışkırttığı
diğer bütün hastalıkları azaltan yöntemlerle donatmak anlamına gelir.
Çünkü önleyebileceğimiz gereksiz her tutuklama
bir aileyi bu sistemlerdeki dehşet verici yolculuktan korur.
Tıpkı kılıfında bırakacağımız her silahın
bütün topluluğu kederli bir yaşantıdan koruduğu gibi.
Her birimiz, bizim için önem taşıyan şeyleri ölçeriz.
İşletmeler kârı ölçer,
iyi öğrenciler notlarını takip eder,
aileler çocuklarının boyunu kapı çerçevesine işaretler.
Bizim için önem taşıyan şeyleri ölçeriz.
Bu yüzden de kimse bir şeyi ölçmeye zahmet etmediğinde
ihmali hissederiz.
Geçtiğimiz çeyrek milenyumda,
işlevsel olarak ölçmesi imkansız olan
ırk ve polislik sorunlarını tanımladık.
Ama şimdi bilim bu tanımı değiştirebileceğimizi söylüyor.
Center for Policiing Equity'de biz,
polis davranış tarihteki herkesten daha çok ölçtüğümüzü düşünüyoruz.
Bu demektir ki bir kere isteğimiz ve kaynaklarımız olduğunda
ırkçılığı çözülemeyen bir sorun olarak görmeyi bırakan
ve onun yerine gerekli olan şeylerin ulaşılabilir olduğunu gören
bir nesil yetişebilir.
Teşekkürler.
(Alkış ve tezahüratlar)