هر روز در این کشور
خانواده‌ها باید در مورد خدمات درمانی خود
تصمیمات دشواری بگیرند.
برای مثال، کیمبرلی گفت:
«زمانی رسید که من مجبور شدم بین خورد و خوراک و خرید قرص‌هام انتخاب کنم.
چیزهایی که لوکس نبودند چون درآمد من آنقدرها نبود.
بیشتر هزینه‌های من به این صورت بودند: شامپو یا نرم‌کننده مو؟
چیزهایی که بدیهی هستند.
دبی هم این را می‌گفت:
شما از یک طرف هزینه‌های دارو و درمان
و از طرف دیگر خرج‌های زندگی را در نظر می‌گیرید.
بعد با خودتان فکر می‌کنید که الان باید چکار کنید؟
اول باید خرج داروهایتان را بدهید
یا خرج قبض‌های خانه‌تان را؟
شما بدون دارو نمی‌توانید زنده بمانید
اما بدون پرداخت قبض‌ها هم نمی‌توانید زندگی کنید
هر ماه در این کشور ۱۰ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند
چون آنها داروهایی که نیاز دارند را نمی‌توانند تأمین کنند.
تعداد افرادی که از مصرف نکردن داروهای مورد نیاز خودشان می‌میرند
از کسانی که در اثر مصرف زیاد مواد مخدر و تصادف ماشین می‌میرند بیشتر است.
اما اگر شما نتوانید دارو بخرید آن را هم نمی‌توانید مصرف کنید.
امروز، یک خانواده با تعداد متوسط سالانه ۳۰۰۰ دلار
برای تأمین دارو مصرف می‌کند.
حدود یک‌سوم از مردمی که بیمه نشده اند
می‌گویند که آنها دیگر داروهای تجویزی را مصرف نمی‌کنند
چون هزینه هایشان زیاد است.
حتی افرادی که بیمه شده اند
و خرج سالانه شان ۳۵ هزار دلار باشد،
نیمی از آن‌ها گفتند که درصورتی‌که بیمه خرج داروهایشان را پوشش نداده باشد
آن داروها را نمی‌خرند.
بنابراین، ۱۰ میلیون آدم بزرگسال مثل دبی و کیمبرلی هستند
که مجبورند هر روز تصمیمات سخت این‌چنینی را بگیرند.
ما همه می‌دانیم که هزینه‌های داروهای نسخه خیلی بالا هستند.
سیستم خدمات درمانی ما هم
برخی از افراد را بیمه نمی‌کند و دیگران را کاملاً بیمه نمی‌کند
و افرادی که فوراً به دارو نیاز دارند را
در اولویت قرار نمی‌دهد.
۱۰ میلیون نفر -- این رقم زیادی است.
اما راه‌حلی برای مشکل این افراد وجود دارد.
چون کلی از داروهای استفاده نشده وجود دارند
که روی‌هم‌رفته ۱۰ میلیارد دلار می‌ارزند
و در حال هدر رفتن هستند.
بنابراین، از دو طرف بی انصافی می‌شود.
هم مردم نمی‌توانند دارویی که به آن نیاز دارند را بخرند
و همان دارو هم به خاطر بی مصرف بودنش
در زباله سوز از بین می‌رود.
این اتلاف دارو غیرمعقولانه است، اما باعث ایجاد فرصتی هم می‌شود.
من SIRUM
که یک شرکت غیرانتفاعی است را همراه با آدام و جرج راه اندازی کردم
تا داروهای دور انداخته را تبدیل به محصولات نجات‌بخش دارویی کنیم.
درست مثل داروهای این انبار.
ممکن است ما نتوانیم
تمام نقص‌های سیستم خدمات درمانی مان را برطرف کنیم،
اما می‌توانیم این مشکل را حل کنیم.
داروها توسط سازندگان دارو و عمده فروشانی تولید می‌شوند که موجودی تضمینی دارند.
زمانی که تاریخ انقضایشان تمام می شود این داروها را نابود می‌کنند.
این داروها هم از نهادهای خدمات درمانی
مثل بیمارستان‌ها، داروخانه‌ها و آسایشگاه‌ها تأمین می‌شوند.
وقتی بیمار دیگر داروهایش را مصرف نمی‌کند یا می میرد
این داروهای اضافی روی دست این نهادها می ماند.
ما می‌توانیم از این منبع داروی دست‌نخورده استفاده کنیم
و نیازهای دارویی ۱۰ میلیون نفر که به دارو نیاز دارند را تأمین کنیم.
ما می‌توانیم همین امروز اینکار را انجام بدیم.
SIRUM سطل‌های بازیافت را
در صدها نهاد خدمات درمانی که داروهای مازاد دارند
قرار می دهد.
این نهادها سطل‌ها را پر می‌کنند و وقتی سطل‌ها پر می‌شوند،
SIRUM یک پیک حمل را عازم حمل آن داروها می‌کند.
و ما فرآیند ارسال، پیگیری فهرست بندی کالاها و رسید مالیاتی را مدیریت می‌کنیم.
اهداکنندگان دارو می‌خواهند که داروها را اهدا کنند چون این کار
از فرایند بسیار کنترل‌شده نابود کردن دارو ارزان‌تر و آسان‌تر است.
انگیزه‌های مالیاتی قوی هم برای اهدا کردن دارو وجود دارد.
سپس، ما این داروهای اهداشده را به افراد نیازمند ارسال می‌کنیم.
اگر نسخه داروی جدیدی ارسال شود،
پلتفرم ما آن نسخه را با لیست موجودی کالایمان تطبیق می‌دهد.
پلتفرم ما یک فهرست ترتیب انتخاب دارو را به وجود می آورد.
داروها انتخاب شده و نسخه‌های تجویزی پیچیده می‌شوند.
ما درحال ساخت یک داروخانه آزمایشی در قرن بیست و یکم هستیم
که خانواده‌های کم‌درآمد لایق آن هستند.
بیماران می‌توانند در کمتر از ۵ دقیقه ثبت‌نام کرده
و به بیش از 500 نوع داروی متفاوت دسترسی داشته باشند.
این داروها برای هر نوع بیماری از بیماری‌های قلبی گرفته
تا بیماری‌های روانی وجود دارند.
درواقع، این داروها برای بیش از ۷۵ درصد از تمام نسخه‌های تجویز شده
در آمریکا اعمال می‌شوند.
همچنین، ما با گروهی از پزشکان، پرستاران و مدیران پرونده‌های پزشکی
در مراکز سلامت جمعی و کلینیک‌های مجانی همکاری می‌کنیم
که بیماران را به خدمات ما ارجاع می‌دهند.
ما برای نهادهای خدمات درمانی
روند پیچیدن نسخه‌های دارو را
مثل فرایند ارسال دارو به داروخانه محلی آسان می‌کنیم.
بیماران می‌توانند داروها را از خود محل کار شرکای ما تهیه کنند
یا می‌توانند به طور سفارشی آنها را در خانه خودشان تحویل بگیرند.
ما با دور زدن زنجیره تأمین
می‌توانیم قیمت‌های یکسان
(حدود ۲ دلار برای اکثر داروهای یک ماه) را عرضه کنیم.
چنین کاری باعث ایجاد قیمت‌های قابل پیش بینی می‌شود
که مردم واقعاٌ توان خرید آنها را دارند.
ما تا همین الان هم برای ۱۵۰ هزار نفر داروی کافی تأمین کردیم.
اما ما می‌توانیم بیشتر هم انجام بدیم.
هدف ما این است که در ۵ سال آینده
و با ۱ میلیارد دلار داروی استفاده نشده
بتوانیم برای ۱ میلیون نفر دارو تهیه کنیم
و ۱۲ ایالت را پوشش بدیم.
در این صورت، ما می‌توانیم جوامعی را پوشش دهیم
که ۴۰ درصد از ۱۰ میلیون نفری را تشکیل می‌دهند
که دسترسی خوبی به داروها ندارند.
خدمات مستقیم ما برای ۱ میلیون نفر
رقابت قیمت را برای تعداد بسیاری از افراد دیگر پیش خواهد برد.
در سال ۲۰۰۶ والمارت تنها ابتکار قیمت‌گذاری
در صنعت دارو را اجرا کرد.
والمارت لیست محدودی از داروها را
با قیمت یکسان ۴ دلار عرضه می‌کرد.
این کار باعث تغییر بزرگی شد.
این کار باعث شد رقبای عرضه دارو لیست‌های عرضه دارو را ارائه دهند
و قیمت پایین دارو را تضمین کنند.
با هدف قرار دادن داروهای معین و ارزان
و ارائه آنها به این ایالت‌ها،
ما می‌توانیم رقابت قیمتی منطقه‌ای را پیش ببریم
که این رقابت باعث کاهش قیمت دارو برای تمام جوامع کم درآمد می‌شود.
سیستم خدمات درمانی ما پیچیده است.
سروکله زدن با آن کار سختی است
و پیشرفت در آن غیرممکن به نظر می رسد.
اما ما می‌توانیم روش دسترسی به دارو را کاملاً تغییر دهیم.
با استفاده از داروهای مازاد و عرضه آن‌ها در یک بازار کوچک،
ما می‌توانیم صنعت چند میلیاردی عرضه دارو را وادار به تغییر کنیم.
ما می‌توانیم دسترسی اصلی به داروها را
با این باور اساسی به وجود آوریم
که بنابر آن مردمی که در یکی از ثروت‌مندترین ملت‌های دنیا زندگی می‌کنند
باید دسترسی به داروهایی داشته باشند
که برای بقا و کامیاب شدن به آنها نیازمندند.
من وانمود نمی‌کنم که برای همه مشکلات
سیستم خدمات درمانی مان راه‌حلی دارم.
اما تأمین دارو برای میلیون‌ها نفری
که برای زندگی سالم نیازمند آن‌ها هستند،
ذخیره دارو برای نجات زندگی انسان‌ها،
این چیزی است که ما می‌توانیم امروز اون را انجام بدیم.
از شما ممنونم.