ผมย้ายจากรัฐชิคาโกมาอยู่ที่เมืองบอสตันเมื่อสิบปีที่แล้ว
เพราะผมสนใจเกี่ยวกับโรคมะเร็งและวิชาเคมี
คุณคงพอจะรู้ว่าวิชาเคมีเป็นวิทยาศาสตร์ที่ทำงานเกี่ยวกับการสร้างโมเลกุล
ซึ่งสำหรับตัวผมแล้ว มันคือการสร้างยารักษาโรคมะเร็งชนิดใหม่
และคุณก็คงพอจะรู้ว่า สำหรับวิชาวิทยาศาสตร์และวิชาแพทย์แล้ว
เมืองบอสตันมันเทียบได้กับเด็กได้เข้าอยู่ไปในร้านขนมหวาน
ถ้าคุณขับผ่านป้ายหยุดรถโดยไม่จอดให้สนิทในเมืองเคมบริดจ์
คุณคงไม่พลาดที่จะขับไปชนนักศึกษาระดับปริญญาโทหรือปริญญาเอก
ขนาดบาร์ที่เมืองนี้ยังชื่อ ความมหัศจรรย์ของวิทยาศาสตร์
ป้ายโฆษณาในเมืองนี้โฆษณาว่า "มีห้องว่างสำหรับทำงานวิจัยให้เช่า"
และมันคงจะไม่เกินไปถ้าจะพูดว่า ในช่วงสิบก่วาที่ผ่านมานี้
เราได้เห็นจุดเริ่มต้นของ
การปฏิวิตทางวิทยาศาสตร์ นั่นคือ การแพทย์ที่เกี่ยวกับพันธุกรรม
เรารู้และเข้าใจโรคของผู้ป่วยที่มารักษา
มากกว่าที่เคย
และในที่สุด เราก็สามารถที่จะตอบคำถาม
ที่เราเพียรพยายามจะหาคำตอบมาเป็นเวลาหลายๆปี
ว่าทำไมคนเราถึงเป็นมะเร็งกัน?
ความรู้ใหม่ๆเหล่านี้ค่อนข้างน่าทึ่งมากๆ
คุณอาจจะเคยได้ยินมาบ้างว่า
ความรู้ที่เราพบในช่วงต้นๆของการปฏิวัติทางพันธุกรรมนี้
เรารู้ว่ามีการกลายพันธุ์ที่แตกต่างกันไปประมาณ 40,000 แบบ
ซึ่งการกลายพันธุ์นี้ เกิดขึ้นกับยีนที่ต่างกันไปมากกว่า 10,000 ยีน
และในยีนเหล่านี้ มีทั้งหมดประมาณ 500 ยีน
ที่เป็นตัวขับเคลื่อน
กลไลของการเกิดมะเร็งอย่างแท้จริง
ในขณะเดียวกันนั้น
เรามียาที่ออกฤทธิ์เจาะจงไปที่ยีนเหล่านี้อยู่แค่ไม่กี่สิบตัว
และชนิดของยาที่มีน้อยไม่เพียงพอของยามะเร็งเหล่านี้
ผมรู้สึกได้อย่างจริงจัง เมื่อพ่อผมได้รับการวินัจฉัยว่า
เป็นมะเร็งตับอ่อน
เราไม่ได้พาเขาไปรักษาที่เมืองบอสตัน
เราไม่ได้ศึกษาพันธุกรรมของพ่อ
มันเป็นที่รู้กันมาเป็นสิบกว่าปีแล้ว
ว่าอะไรคือสาเหตุของมะเร็งชนิดนี้
มันคือโปรตีนสามตัวด้วยกัน
แรส มิกและ พี53
ข้อมูลเก่าเหล่านี้เรารู้กันมาตั้งแต่สมัยทศวรรษที่ 80
แต่เราก็ยังไม่มียา
สำหรับคนไข้มะเร็งตับอ่อนนี้
หรือมะเร็งชนิดอื่นๆ
ที่เกิดจากปีศาจแห่งความหายนะทั้งสาม
ที่นำไปสู่การเกิดโรคมะเร็ง
เราไม่มียาที่จำเพาะต่อ แรส มิก และพี53
และคงไม่ผิดถ้าคุณจะสงสัยว่า ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?
และคำตอบที่ไม่ค่อยน่าพอใจ แต่ตั้งอยู่บนวิทยาศาสตร์จริงๆคือ
มันยากเกินไป
มันจะเป็นด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
โปรตีนสามตัวนี้ ถูกจัดเข้าไปในกลุ่มซึ่งถ้าเป็นภาษาของพวกเราจะเรียกมันว่า
พันธุกรรมส่วนที่ไม่สามารถสร้างยามารักษาได้
ซึ่งก็คงไม่ต่างกับการบอกว่าคอมพิวเตอร์ที่ไม่สามารถจะทำให้เข้าอินเตอร์เนตได้
หรือพระจันทร์ที่ไปถึงไม่ได้
มันเป็นภาษาที่แย่ในวงการของพวกเรา
แต่ความหมายที่แท้จริงของมันคือ
เราล้มเหลวที่จะหาตำแหน่งบนโปรตีนเหล่านี้
ก็คงเหมือนกับช่างทำกุญแจ
คือเราไม่สามารถสร้างโมเลกุลที่จะไปจับได้พอดีกับโปรตีน เหมือนกุญแจเข้าได้พอดีกับแม่กุญแจ
รวมไปถึงเราไม่พบยาที่ทำได้
ผมเรียนมาทางอายุรศาสตร์
โรคเลือดและโรคมะเร็ง
และการเปลี่ยนถ่ายสเต็มเซลล์
สิ่งที่เรามีคือ
ไล่เรียงไปเหล่ารายชื่อสารควบคุมที่ อย. ให้เราใช้ได้
เรามีสารเหล่านี้
ยาเบื่อหนู ยา thalidomide
สารเคมีเหล่านี้ซึ่งเป็นอนุพันธ์ของ
กาซไนโตรเจน มัสตารด์
และเพราะอยู่ในศตวรรษที่ 21 กัน
ผมเลยเดาว่า คุณคงจะคิดว่า ยาเหล่านี้
ไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับคุณ
ผมกลับไปเรียนวิชาเคมีเพิ่มเติม
ด้วยความคิดที่ว่า
บางทีถ้าผมเรียนรู้วิธีการค้นหาสารเคมีใหม่ๆ
และนำมันไปใช้กับวิธีการใหม่
ของโอเพน ซอร์ส
ที่เรียกว่า crowd-source
การร่วมมือกันเป็นเน็ตเวิรก์ของนักวิชาการ
อาจทำให้เรา
นำยาใหม่ที่ออกฤทธิ์จำเพาะ
มาใช้กับผู้ป่วยได้เร็วขึ้น
กรุณาเข้าใจด้วยว่านี่ยังเป็นงานที่ยังไม่เสร็จดี
แต่วันนี้ผมมีเรื่องที่อยากมาเล่าให้ฟัง
เกี่ยวกับมะเร็งที่พบได้น้อยมากชนิดหนึ่ง
เราเรียกมันว่า มิดไลน์ คาร์ซิโนมา
และเรื่องของโปรตีน
โปรตีนที่หายามาจับไม่ได้ ที่ทำให้เกิดโรคมะเร็งนี้
มันมีชื่อว่า BRD4
และเกี่ยวกับโมเลกุล
ซึ่งพัฒนามาจากห้องแล็ปของสถาบันมะเร็ง Dana Farber
ที่มีชื่อว่า JQ1 ซึ่งตั้งตามชื่อของ Jun Qi
นักเคมีที่คิดโมเลกุลนี้ขึ้นมา
BRD4 เป็นโปรตีนที่น่าสนใจ
คุณอาจจะสงสัย เจ้ามะเร็งที่พยายามจะฆ่าผู้ป่วยอยู่นี่
มันรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นมะเร็ง
เมื่อพันธุกรรมของพันเกลียวเข้าด้วยกัน
แบ่งตัวเป็นสองเซลล์และคลายเกลียวอีกครั้ง
ทำไมเซลล์มะเร็งมันถึงไม่กลายเป็นตา หรือกลายเป็นตับ
ทั้งๆที่มันมียีนทั้งหมดเพียงพอที่จะทำได้
มันจำได้ว่ามันเป็นเซลล์มะเร็ง
คำตอบก็คือ เซลล์มะเร็ง ก็เหมือนกับเซลล์อื่นๆในร่างกาย
มันจะมีโมเลกุลที่เหมือนเป็นที่คั่นหนังสือ
หรือกระดาษแปะเอาไว้
ที่คอยเตือนมันว่า "ฉันเป็นเซลล์มะเร็ง ฉันต้องเติบโตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"
และกระดาษ Post-it ที่แปะไว้เหล่านั้น
เกี่ยวข้องกับโปรตีนนี้และโปรตีนอื่นๆที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน
ที่มีชื่อเรียกรวมกันว่า โบรโมโดเมน
เราจึงพัฒนาแนวคิดขึ้นมาอันนึง เป็นหลักการ
ว่า ถ้าเราสามารสร้างโมเลกุล
ที่ป้องกันไม่ให้มีข้อความมาแปะไว้ที่เซลล์มะเร็งได้
โดยกันไม่ให้ข้อความที่จะมาแปะเข้าไปใน
โพรงที่อยู่ที่ฐานของโปรตีนที่่กำลังหมุนนี้
ถ้าทำได้ เราอาจจะสามารถสื่อสารกับเซลล์มะเร็งได้
โดยเฉพาะพวกเซลล์มะเร็งที่เสพติดโปรตีน BRD4
ว่าพวกมันไม่ใช่มะเร็ง
ดังนั้นเราจึงเริ่มทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องนี้
เราพัฒนาสารขึ้นมาปริมาณหนึ่ง
และในที่สุดเราก็ได้สารตัวหนึ่งและสารอื่นที่คล้ายกัน
เราเรียกมันว่า JQ1
เนื่องจากเราไม่ใช่บริษัทยา
เรามีความยืดหยุ่นที่จะทำบางอย่าง
ซึ่งบริษัทยาทั่วไปไม่สามารถทำได้
เราเริ่มที่จะส่งข้อมูลนี้ให้เพื่อนๆ
ห้องแล็ปของผมค่อนข้างเล็ก
เราจึงส่งไปหาคนอื่นๆเพื่อดูว่าโมเลกุลมันทำงานเป็นอย่างไร
เราส่งตัวอย่างไปที่อ๊อกซ์ฟอรด์ ประเทศอังกฤษ
ที่ซึ่งนักถ่ายภาพคริสตัลด้วยเอ็กซ์เรย์ที่นั่นได้ถ่ายภาพนี้
ซึ่งช่วยให้เราเข้าใจ
ว่าทำไมโมเลกุลนี้จึงมีประสิทธิภาพสุงในการจับโปรตีนนี้
เราเรียกว่ารูปร่างมันเข้ากันได้อย่างพอดี
อย่างกับมือและถุงมือ
มะเร็งนี้พบได้น้อยมาก
มะเร็งที่ชอบโปรตีน BRD4 มาก
เราจึงทำการทดลองด้วยตัวอย่างมะเร็ง
ที่เราได้จากหมอพยาธิวิทยา แห่งโรงพยาบาล Brigham Women
และเมื่อเราให้สารนี้กับเซลล์มะเร็ง
ผลที่ได้ค่อนข้างชัดเจน
เซลล์มะเร็ง
เซลล์เล็กๆ กลมๆ และแบ่งตัวเร็ว
เริ่มมีแขนขาและรอยยื่นออกมา
หน้าตาพวกมันเริ่มเปลี่ยนไป
ผลที่ได้คือ เซลล์มะเร็ง
มันเริ่มลืมไปว่ามันเป็นเซลล์มะเร็ง
และเริ่มเปลี่ยนเป็นเซลล์ปกติ
มันทำให้เราตื่นเต้นกันมา
ขั้นต่อไปคือเอาโมเลกุลนี้ไปทดลองกับหนุ
แต่ปัญหาคือ เราไม่มีหนูทดลองสายพันธุ์ที่เป็นมะเร็งนี้
ในขณะที่เรากำลังทดลองอยู่นั้น
ผมกำลังรักษานักดับเพลิงวัย 29 ปีจากรัฐคอนเนคติกัต คนหนึี่ง
ซึ่งป่วยอยู่ในระยะสุดท้าย
ด้วยมะเร็งชนิดนี้
มะเร็งที่ชอบโปรตีน BRD4 นี้
กำลังลุกลามเต็มปอดด้านซ้ายของเขา
เราจึงต้องใส่ท่อระบายน้ำออกจากช่องเยื่อหุ้มปอดเขา
และทุกๆรอบที่พยาบาลเปลียนเวร
ก็ต้องมาเทน้ำและเนื้อมะเร็งเหล่านี้ทิ้ง
ดังนั้นเราจึงขออนุญาตผู้ป่วยรายนี้
ว่าเขายินดีร่วมมือกับเราหรือไม่
เราขอตัวอย่างชิ้นเนื้อมะเร็งที่ออกมา
จากท่อระบายในช่องเยื่อหุ้มปอด
และนำเนื้อเยื่อเหล่านี้มาใส่ในหนู
และพยายามที่จะทำการวิจัย
และทดลองกับยาใหม่นี้
ซึ่งเราไม่สามารถที่จะทำการทดลองนี้ในคนได้ เนื่องจากเหตุผลทางจริยธรรม
ซึ่งเขาก็ยินยอมให้เราทำ
ณ.สถาบันภาพรังสีในสัตว์ Lurie Family Center
เพื่อนร่วมงานผม แอนดรูว์ คัง ทำให้มะเร็งชนิดนี้โตในหนูได้สำเร็จ
โดยไม่ต้องแม้แต่จะนำไปเพาะเลี้ยงก่อน
และนี่เป็นภาพ PET สแกนของหนู ซึ่งเราเรียกมันว่า เพ็ดเพ็ด
มะเร็งมันเติบโต
ดังที่เห็นสีแดงนี้ เป็นก้อนใหญ่ที่ขาหลังของหนู
และเมื่อเรารักษามันด้วยยาใหม่
ก้อนมะเร็งที่หิวโหยน้ำตาลนี้
ซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็ว จางลง
และในหนูที่อยู่ด้านขวา
คุณจะเห็นว่ามะเร็งมันตอบสนองต่อการรักษา
ขณะนี้งานวิจัยทางคลินิกของเรา
ในหนูทดลองสี่ตัวได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
และทุกครั้งที่ทดลอง เราได้ผลเหมือนเดิมทุกครั้ง
หนูที่ได้ยามะเร็งนี้ มีชีวิตรอด
และหนูที่ไม่ได้ยา เสียชีวิตอย่างรวดเร็ว
เราจึงเริ่มที่จะสงสัยว่า
ณ.จุดนี้ถ้าเป็นบริษัทยาจะทำอย่างไรต่อ
พวกเขาคงต้องเก็บมันเป็นความลับ
จนกระทั่งเขาสามารถเปลี่ยนยาต้นแบบ
เป็นยาที่สามารถนำมารักษาได้จริง
แต่เรากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม
เราจึงได้ตีพิมพ์งานวิจัย
ของการค้นพบนี้
ตั้งแต่ระยะเริ่มแรกของการค้นพบ
เราเปิดเผยข้อมูลทางเคมีของโมเลกุลนี้สูสาธารณะ
ซึ่งปกติมันควรจะเป็นความลับของเรา
เราบอกให้คนทั่วไปรู้ว่า จะสร้างโมเลกุลนี้ได้อย่างไร
เราให้อีเมล์ของเราไป
โดยแจ้งไปว่า ถ้าใครเขียนมาหาเรา
เราจะส่งตัวอย่างโมเลกุลให้
หรืออาจจะพูดได้ว่า
เราได้สร้างบรรยากาศแห่งการแข็งขันให้กับห้องแล็ปของเรา
และนี่ก็ดันประสบความสำเร็จเสียด้วย
(เสียงหัวเราะ)
เป็นเพราะเราแบ่งปันโมเลกุลนี้
ตั้งแต่ธันวาคมของปีที่แล้ว
ให้กับห้องแล็ป 40 แห่งในอเมริกา
และอีก 30 แห่งในยุโรป
หลายๆแห่งเป็นบริษัทยา
ที่กำลังหาทางที่จะเข้ามาศึกษา
วิธีรักษามะเร็งที่พบไม่บ่อยชนิดนี้
เป็นที่น่ายินดี ที่ในปัจจุบัน
มีความต้องการที่จะทำงานในอุตสาหกรรมนี้ค่อนข้างสูง
ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่เราได้รับกลับมาจากห้องแล็ปเหล่านี้
เกี่ยวกับการนำโมเลกุลนี้ไปใช้
ทำให้เราเข้าใจ
สิ่งที่เราไม่สามารถรู้ได้จากการทำงานเพียงลำพัง
เซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาวที่ได้รับยานี้
เปลี่ยนกลับไปเป็นเม็ดเลือดขาวปกติ
หนูที่เป็นโรคมะเร็ง multiple myeloma
ซึ่งเป็นมะเร็งไขกระดูกที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาด
ตอบสนองอย่างน่าอัศจรรย์
ต่อการรักษาด้วยยานี้
คุณอาจจะเคยได้ยินว่าเซลล์ไขมันมันมีความทรงจำ
ดีจังที่ผมมีตัวอย่างให้คุณเห็น
อันที่จริงแล้ว โมเลกุลนี้
ป้องกันเซลล์ต้นกำเนิดของเซลล์ไขมันหรือ adipocyte
ไม่ให้จำได้ว่าสร้างไขมันยังไง
หนูซึ่งเราให้กินอาหารไขมันสูง
เหมือนเพื่อนร่วมเมืองชิคาโกของผม
ไม่เป็นไขมันสะสมที่ตับ
ซึ่งเป็นปัญหาทางสุขภาพที่สำคัญ
สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากทำงานวิจัยนี้
ไม่เฉพาะแค่ที่แล็ปของผม แต่ทั้งสถาบัน
รวมไปถึงโรงเรียนแพทย์ Harvard
ว่าเรามีทรัพยากรที่พิเศษทางวิชาการ
สำหรับการค้นพบยาใหม่ๆ
สถาบันของเรา
ได้ทดสอบโมเลกุลสำหรับมะเร็งใหม่ๆ
มากกว่าที่อื่น
แต่เราไม่เคยผลิตออกมาเป็นตัวยา
ด้วยเหตุผลทั้งหมดที่คุณเห็นอยู่นี้
เราเชื่อว่ามันมีโอกาสที่ยิ่งใหญ่สำหรับสถาบันวิชาการ
ที่จะมีส่วนร่วมตั้งแต่ต้น ซึ่งเ็ป็นช่วงที่ยาก
และใช้ความคิดสร้างสรรค์
ของการค้นพบยาต้นแบบ
แล้วจากนี้ จะมีอะไรต่อไป?
เรามีโมเลกุลนี้แล้ว แต่มันยังไม่อยู่ในรูปของยา
มันยังไม่อยู่ในรูปที่กินได้
เราต้องปรับอีก เพื่อทำให้มันใช้กับผู้ป่วยได้จริง
และทุกคนภายในแล็ป
โดยเฉพาะคนที่ทำงานกับผู้ป่วยโดยตรง
แทบจะอดใจไม่ไหว
ที่จะได้ใช้ยาที่พัฒนาจากโมเลกุลนี้
ซึ่งณ.จุดนี้ ผมคงต้องพูดว่า
เราต้องการความรู้ ความช่วยเหลือ
และการร่วมมือจากท่าน
เราต่างจากบริษัทยา
เราไม่มีระบบการผลิตที่จะนำโมเลกุลนี้ไปพัฒนาต่อ
เราไม่มีทีมนักขายและนักการตลาด
ที่จะบอกเราว่าจะวางตำแหน่งการตลาดแข่งกับยาอื่นๆอย่างไร
แต่ที่เรามีคือความยืดหยุ่นของการเป็นสถาบันวิชาการ
ที่จะทำงานร่วมกับคนที่มีความสามารถ มีแรงใจ
กระตือรือร้น และถ้าเป็นไปได้มีเงินสนับสนุนก้อนใหญ่
ที่จะนำโมเลกุลนี้ไปศึกษาต่อในผู้ป่วย
ในขณะเดียวกัน ก็ยังยินยอมให้เรา
แบ่งปันยาต้นแบบนี้กับคนทั่วโลก
โมเลกุลนี้กำลังจะออกจากแล็ปของเรา
และไปสู่บริษัทก่อตั้งใหม่เล็กๆ
ที่มีชื่อว่า Tensha Therapeutiecs
และนี่เป็นโมเลกุลตัวที่ 4 ของกลุ่ม
ที่ออกไปจากสายการผลิตยาเล็กๆของเรา
มีสองชนิดเป็นยาทา
สำหรับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่ผิวหนัง
ยากินสำหรับรักษามะเร็งไขกระดูก
กำลังที่จะได้นำมาใช้กับผู้ป่วย
สำหรับงานวิจัยทางคลินิกในเดือนกค.ของปีนี้
สำหรับเรา ถือว่าเป็นก้าวที่สำคัญและน่าตื่นเต้น
ผมอยากจะจบการสนทนาด้วยไอเดียสองข้อด้วยกัน
ข้อแรกคือ
ถ้าการทำงานวิจัยนี้จะมีอะไรที่พิเศษ
ส่วนที่เป็นวิทยาศาสตร์นั้นพิเศษน้อยกว่าในส่วนกระบวนการ
สำหรับเราแล้ว นี่เป็นการทดลองทางสังคม
การทดลองที่จะดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าเราเปิดกว้างและซื้อสัตย์
ตั้งแต่ระยะแรกของการค้นพบโครงสร้างทางเคมี
เท่าที่จะเป็นไปได้
ตัวอักษรและตัวเลขเหล่านี้
สัญลักษณ์และเครื่องหมายวงเล็บ
ซึ่งผมคิดว่าสามารถจะส่งเป็นข้อความได้
หรือทวิต ไปทั่วโลก
เป็นสูตรเคมีของสารตั้งต้นของเรา
มันเป็นข้อมูลที่เราต้องการมากที่สุด
จากบริษัทยา
ข้อมูล
ที่จะบอกเราว่ายาตั้งต้นเหล่านี้ทำงานยังไง
แต่ข้อมูลเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นความลับ
เราจึงได้นำ
กระบวนการที่ประสบความสำเร็จอย่างสวยงาน
ของอุตสาหกรรมทางคอมพิวเตอร์ 2 หลักการด้วยกัน
นั่นคือ โอเพนซอรส์และ crowdsourcing
เพื่อเร่งอย่างระมัดระวัง
การพัฒนายาที่จำเพาะเหล่านี้
ไปสู่ผู้ป่วยโรคมะเร็ง
ปัจจุบันโมเดลทางธุรกิจเกี่ยวข้องกับคุณด้วย
งานวิจัยได้รับทุนสนับสนุนจากภาคประชาชาน
โดยได้รับทุนผ่านทางหลาย ๆ หน่วยงาน
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้ในบอสตัน
นั่นคือพวกคุณทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะมะเร็ง และผมก็ชื่นชม
พวกคุณขี่จักรยานข้ามรัฐ หรือเดินเพื่อการกุศล
(เสียงหัวเราะ)
ผมไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ในที่อื่นเลย
การช่วยเหลือที่พิเศษ
สำหรับงานวิจัยทางมะเร็ง
ดังนั้นผมอยากจะขอบคุณ
สำหรับการมีส่วนร่วม
และที่สำคัญที่สุดคือ ความเชื่อมั่นที่คุณมีให้กับงานของเรา
(ปรบมือ)