این نسخه به قصد دوبله ساخته شده است.
این داستان دنیاییه که عقده مصرف داره
داستان یه سیستم دچار بحران
ما داریم به زمین گند می زنیم
به همدیگه گند می زنیم
و حتی از زندگی لذت هم نمی بریم
خبر خوب اینه که ما کم کم
داریم سیستم رو می فهمیم
می فهمیم از کجاها شروع کنیم
و این مشکلات رو به راه حل تبدیل کنیم
داستان آب معدنی
چگونه «نیازهای ساختگی»
کالاهای بی مصرف را به ما تحمیل می کند
و چیزهایی مورد نیاز را از بین می برد
وقتی تلاش می کنید تا
کالاهای کمتری مصرف کنید
گاهی حس می کنید که
واقعا به اون کالاها نیاز دارید
مثلا اگر توی یه شهری مثل
کلیولند زندگی کنید
و یه لیوان آب بخواین
حقیقتا سراغ آب شیر
لوله کشی می رین؟
یا دنبال یه بطری آب
از جنگلهای بارونی دست نخورده...
از جنگلهای بارانی دست نخورده...
مثلا فیجی می گردین؟
خب کارخانه آبمعدنی فیجی
فکر کرد که جواب این سوال
واضحه
پس رفتند و یه برنامه تبلیغاتی بزرگ
براش راه انداختند
این برنامه یکی از احمقانه ترین کارهای تبلیغاتی از آب در اومد
مسؤولین شهر " کلیولند"
که بهشون برخورده بود
چندتا آزمایش انجام دادن
و حدس بزنید نتیجه چی شد؟
آزمایشها نشون دادند که
آبمعدنی فیجی نسبت به آب شیرهای کلیولند کیفیت کمتری داره
مزّش بدتره
و هزاران برابر گرونتره
خیلی جاهای دیگه هم
وقتی آب شیر رو
با آبمعدنی مقایسه می کنین
اوضاع همینطوریه
تمیزتره؟
گاهی هست گاهی نیست:
از خیلی جنبه ها آبمعدنی کمتر از
آب شیر کنترل میشه
آیا مزه بهتری داره؟
در آزمایشهایی که در سراسر کشور انجام شده
مردم معمولا
آب شیر رو به آب معدنی ترجیح دادند.
کارخونه های آبمعدنی می گن که
دارن دقیقا نیاز مشتری رو برآورده می کنن
اما چه کسی به یک محصول
ناسازگارتر با محیط زیست
بد مزه تر
و خیلی گرون تر نیاز داره؟
مخصوصا وقتی که آب شیر رو
تقریبا مجانی توی آشپزخونه تون دارید؟
قیمت آبمعدنی تقریبا
2000 برابر آب شیره
می تونین تصور کنین که برای یه چیز دیگه
2000برابر پول بدین؟
مثلا یه ساندویچ ده هزار دلاری؟
با این وجود مردم آمریکا
هر هفته بیش از
نیم میلیارد بطری آبمعدنی می خرند
با این تعداد بطری میشه 5 بار
دور کره زمین رو دور زد.
چطوری چنین چیزی ممکنه؟
همه ی اینا برمیگرده به اینکه اقتصاد مصرفی ما چطوری کار می کنه
و به خصوص یکی از عوامل کلیدیش یعنی «نیاز مصنوعی»
اگه شرکت ها بخوان بطور مداوم رشد کنن
باید فروش خودشون رو
بیشتر و بیشتر کنن
در دهه 1970
شرکت های بزرگ نوشابه سازی
از اینکه رشدشون داشت متوقف می شد
نگران شدند.
آخه مگه یه آدم چقدر میتونه نوشابه گازدار بخوره؟
به علاوه مردم بالاخره دیر یا زود
می فهمیدن که نوشابه گازدار چندان هم چیز سالمی نیست
و دوباره به آب شیر برمی گشتن.
در نتیجه این شرکت ها ایده بزرگ بعدی شون رو پیدا کردن:
یه محصول شیک ابلهانه که اغلب مردم
به عنوان یه هوس زودگذر بهش می خندیدن
مردم اون موقع می گفتند
آب که مجانیه!
بعدش می خوان چی به ما بفروشن؟ هوا؟
پس چطور میشه مردم رو به خرید این محصول غیر ضروری وادار کرد؟
ساده است:
کافیه «نیاز مصنوعی» ایجاد کنید
چطوری؟
خوب؛ فرض کنید شما مسئول یکی از این
شرکت های آب معدنی هستین
قطعا مردم صف نمیکشن تا
پولی رو که به زحمت بدست آوردن برای محصولات بی استفاده شما خرج کنن
پس شما اونا رو
از مصرف آب شیر می ترسونین
و این دقیقا کاریه که صنعت آب معدنی انجام داد.
یکی ازاولین تاکتیک های بازاریابی اونا
ایجاد ترس در مردم
نسبت به آب شیر بود.
با تبلیغاتی شبیه همون تبلیغ «فیجی» در «کلیولند».
رئیس یکی از شرکتهای آب معدنی می گفت:
«وقتی ما کارمون رو انجام بدیم،
آب شیر فقط برای دوش گرفتن و شستن ظرف ها استفاده میشه».
کار بعدی اینه که واقعیت محصولتون رو
پشت تصاویری کاملا خیالی پنهان کنید.
تا حالا توجه کردین که آبمعدنیها سعی می کنن
با تصاویر رودخونه و کوه و طبیعت
ما رو اغوا کنن؟
اما حدس بزنین یک سوم
آبمعدنیهای آمریکا در واقع
از کجا می آن؟
شیر آب!
دو مارک "آکوفینو" و "داسانی"
که محصول پپسی و کوکا هستند هم
واقعا با آب شیر تصفیه شده پر می شن.
اما دروغ «طبیعت دست نخورده»
خیلی جدی تر از این حرفاست.
اخیرا در یک تبلیغ تمام صفحه ای
"نستله" گفته بود:
«آب معدنی
سازگارترین محصول با محیط زیست
در تمام دنیاست».
چی؟!
اونا در تمام چرخه تولید و مصرفشون
دارن به محیط زیست گند می زنن
دقیقا چطوری کالای اونها
با محیط زیست سازگاره؟
مشکلات اینجا شروع میشه
با استخراج و تولید.
جایی که از نفت
برای ساخت بطری آب استفاده میشه
نفت و انرژی که
هر ساله در آمریکا برای ساخت بطری آب معدنی استفاده میشه
برای سوخت یک میلیون خودرو کافیه
اینهمه انرژی برای ساخت بطری استفاده میشه
و انرژی بیشتری برای حمل و نقل بطریها به کشورهای دیگه صرف میشه
و ما اون رو در حدود ۲ دقیقه می خوریم؟
این چرخه
در انتهاش هم یه مشکل بزرگ دیگه درست می کنه:
در انتهاش هم مشکل بزرگ دیگه ای درست می کنه:
دفع زباله
وقتی ما این بطری ها رو دور می ریزیم
چه اتفاقی برای اونها می افته؟
هشتاد درصدشون دفن می شن
که برای هزاران سال اونجا میمونن
یا توی کوره ها سوزونده می شن.
که آلودگی های سمی تولید می کنند
بقیه اش رو هم برای بازیافت جمع آوری میکنن.
کنجکاو بودم بدونم
بطری های پلاستیکی که در سطل بازیافت می ذارم کجا می رن؟
فهمیدم که اونها رو بار کشتی میکنن و
به هند میفرستن.
پس منم رفتم اونجا
هیچوقت یادم نمیره
داشتم روی تپه های اطراف
" مدرس " رانندگی می کردم که
با کوهی از بطری های پلاستیکی
که از کالیفرنیا اومده بودن روبرو شدم.
بازیافت واقعی
اینه که بطری ها رو دوباره
به بطری تبدیل کنن.
اما این چیزی نبود که اونجا اتفاق می افتاد.
اون بطریها در واقع downcycle میشن
یعنی این که به محصولاتی
با کیفیت کم تر تبدیل میشن.
که اونها هم بعدا تبدیل به زباله میشن.
قسمت هایی رو هم که نمیشه downcycle کرد
در واقع این همه راه با کشتی تا هند برده میشن فقط برای اینکه
ما میخوایم زباله هامون رو توی حیاط یکی دیگه بریزیم
اگر شرکت های آب معدنی
می خوان از تصاویر کوه
استفاده کنن
بهتره یکی از
این کوههای بطریهای دور ریخته شده رو نشون بدن
ما رو می ترسونن
ما رو اغوا می کنن
و ما رو فریب می دن
این استراتژی ها
قسمتهای اصلی ایجاد "نیاز مصنوعی " هستند.
وقتی اونا این نیاز مصنوعی رو ساختند و
یه بازار چند میلیارد دلاری ایجاد کردند
با حذف رقبا از این بازار دفاع میکنن.
ولی رقیب توی این بازار
حق اساسی هر انسان برای دسترسی امن به آب سالمه
نائب رییس کارخانه پپسی علنأ گفت:
«بزرگترین دشمن ما آب شیره».
اونا میخوان ما باور کنیم که
آب شیر آلوده است
و آب معدنی
بهترین جایگزینه
خیلی جاها
آب واقعا آلوده است
به خاطر صنایع آلوده کننده ای مثل
کارخانه های ساخت بطری پلاستیکی!
و کارخونه های آب معدنی
با خوشحالی محصول گرون قیمتشون رو تعارف می کنن
که ما رو در دام تولیداتشون نگه میداره
الآن زمان اینه که به آب شیر برگردیم.
این کار با
ایجاد یه تعهد شخصی شروع میشه
که آب معدنی نخریم و نخوریم
مگه اینکه آب
توی محل زندگی شما واقعا سالم نباشه.
بله این کار یه دورنگری مختصری می خواد
تا هر وقت لازمه یه بطری آب همراهمون ببریم
اما فکر می کنم از پس این کار دیگه برمی آیم!
قدم بعدی
پیوستن به یه گروهه که برای راه حل های واقعی کار میکنن
مثل پیگیری آب لوله کشی سالم برای همه.
در آمریکا سیستم لوله کشی آب 24 میلیارد دلار کسری بودجه داره
دلیلش تا اندازه ای اینه که مردم فکر می کنن
آب قابل نوشیدن
فقط از توی بطریهای آب معدنی بیرون میاد!
در سراسر جهان
یک میلیارد نفر
آب سالم ندارن.
با این وجود در شهرهای مختلف میلیون ها دلار
برای دفن و از بین بردن بطری های پلاستیکی
که ما دور میندازیم هزینه میشه
چی میشد اگه اون پول
برای بهتر شدن سسیستم آب مون پرداخت میشد؟
یا حتی بهتر از اون
برای جلوگیری از آلوده شدن آبها
کارهای خیلی زیادی هست که
می تونیم برای حل این مشکل انجام بدیم
با مقامات شهرتون مذاکره کنید تا
آبخوری های سطح شهر رو زیاد کنند.
تلاش کنید تا خرید آب معدنی
توی مدرسه، شرکت یا شهر شما متوقف بشه
این یه فرصت بزرگه برای میلیون ها نفر که از خواب بیدار بشن
تا از پولمون، از سلامتیمون و از سیّارمون محافظت کنیم
خبر خوب اینه که:
این روند شروع شده
فروش بطری های آب معدنی داره کاهش پیدا می کنه
در حالیکه بازار بطری های دائمی آب داره بشدت رونق میگیره
آها!
رستوران ها با افتخار آب شیر سرو میکنن
و مردم ترجیح می دن که
صدها دلار پولشون رو برای آب معدنی هدر ندن
به همراه داشتن بطری آب معدنی داره کم کم یه کار زشت تلقی میشه
مثل سیگار کشیدن یه زن باردار
ما الآن بیشتر میدونیم
صاحبان صنعت آب معدنی دارن نگران میشن
چون بازی داره تموم میشه
ما دیگه به دلیل «نیاز مصنوعی» که اونا ایجاد می کنن خرید نمی کنیم
ما نیازهامون رو خودمون انتخاب می کنیم.
به لطف شما نیازی نیست!
ما خواستار آب سالم برای همه هستیم