Vision is the most important
and prioritized sense that we have.
We are constantly looking
at the world around us,
and quickly we identify and make sense
of what it is that we see.
Let's just start with an example
of that very fact.
I'm going to show you a photograph of a person,
just for a second or two,
and I'd like for you to identify
what emotion is on his face.
Ready?
Here you go. Go with your gut reaction.
Okay. What did you see?
Well, we actually surveyed
over 120 individuals,
and the results were mixed.
People did not agree
on what emotion they saw on his face.
Maybe you saw discomfort.
That was the most frequent response
that we received.
But if you asked the person on your left,
they might have said regret or skepticism,
and if you asked somebody on your right,
they might have said something entirely different,
like hope or empathy.
So we are all looking
at the very same face again.
We might see something
entirely different,
because perception is subjective.
What we think we see
is actually filtered
through our own mind's eye.
Of course, there are many other examples
of how we see the world through own mind's eye.
I'm going to give you just a few.
So dieters, for instance,
see apples as larger
than people who are not counting calories.
Softball players see the ball as smaller
if they've just come out of a slump,
compared to people who had a hot night at the plate.
And actually, our political beliefs also
can affect the way we see other people,
including politicians.
So my research team and I decided to test this question.
In 2008, Barack Obama was running for president
for the very first time,
and we surveyed hundreds of Americans
one month before the election.
What we found in this survey
was that some people, some Americans,
think photographs like these
best reflect how Obama really looks.
Of these people, 75 percent
voted for Obama in the actual election.
Other people, though, thought photographs like these
best reflect how Obama really looks.
89 percent of these people
voted for McCain.
We presented many photographs of Obama
one at a time,
so people did not realize that what we were changing
from one photograph to the next
was whether we had artificially lightened
or darkened his skin tone.
So how is that possible?
How could it be that when I look at a person,
an object, or an event,
I see something very different
than somebody else does?
Well, the reasons are many,
but one reason requires that we understand
a little bit more about how our eyes work.
So vision scientists know
that the amount of information
that we can see
at any given point in time,
what we can focus on, is actually relatively small.
What we can see with great sharpness
and clarity and accuracy
is the equivalent
of the surface area of our thumb
on our outstretched arm.
Everything else around that is blurry,
rendering much of what is presented
to our eyes as ambiguous.
But we have to clarify
and make sense of what it is that we see,
and it's our mind that helps us fill in that gap.
As a result, perception is a subjective experience,
and that's how we end up seeing
through our own mind's eye.
So, I'm a social psychologist,
and it's questions like these
that really intrigue me.
I am fascinated by those times
when people do not see eye to eye.
Why is it that somebody might
literally see the glass as half full,
and somebody literally sees it
as half empty?
What is it about what one person is thinking and feeling
that leads them to see the world
in an entirely different way?
And does that even matter?
So to begin to tackle these questions,
my research team and I decided to delve deeply
into an issue that has received
international attention:
our health and fitness.
Across the world,
people are struggling to manage their weight,
and there is a variety of strategies
that we have to help us keep the pounds off.
For instance, we set the best of intentions
to exercise after the holidays,
but actually, the majority of Americans
find that their New Year's resolutions
are broken by Valentine's Day.
We talk to ourselves
in very encouraging ways,
telling ourselves this is our year
to get back into shape,
but that is not enough to bring us back
to our ideal weight.
So why?
Of course, there is no simple answer,
but one reason, I argue,
is that our mind's eye
might work against us.
Some people may literally see exercise
as more difficult,
and some people might literally
see exercise as easier.
So, as a first step to testing these questions,
we gathered objective measurements
of individuals' physical fitness.
We measured the circumference of their waist,
compared to the circumference of their hips.
A higher waist-to-hip ratio
is an indicator of being less physically fit
than a lower waist-to-hip ratio.
After gathering these measurements,
we told our participants
that they would walk to a finish line
while carrying extra weight
in a sort of race.
But before they did that,
we asked them to estimate the distance
to the finish line.
We thought that the physical states of their body
might change how they perceived the distance.
So what did we find?
Well, waist-to-hip ratio
predicted perceptions of distance.
People who were out of shape and unfit
actually saw the distance to the finish line
as significantly greater
than people who were in better shape.
People's states of their own body
changed how they perceived the environment.
But so too can our mind.
In fact, our bodies and our minds
work in tandem
to change how we see the world around us.
That led us to think that maybe people
with strong motivations
and strong goals to exercise
might actually see the finish line as closer
than people who have weaker motivations.
So to test whether motivations
affect our perceptual experiences in this way,
we conducted a second study.
Again, we gathered objective measurements
of people's physical fitness,
measuring the circumference of their waist
and the circumference of their hips,
and we had them do a few other tests of fitness.
Based on feedback that we gave them,
some of our participants told us
they're not motivated to exercise any more.
They felt like they already met their fitness goals
and they weren't going to do anything else.
These people were not motivated.
Other people, though, based on our feedback,
told us they were highly motivated to exercise.
They had a strong goal to make it to the finish line.
But again, before we had them walk to the finish line,
we had them estimate the distance.
How far away was the finish line?
And again, like the previous study,
we found that waist-to-hip ratio
predicted perceptions of distance.
Unfit individuals saw the distance as farther,
saw the finish line as farther away,
than people who were in better shape.
Importantly, though, this only happened
for people who were not motivated
to exercise.
On the other hand,
people who were highly motivated to exercise
saw the distance as short.
Even the most out of shape individuals
saw the finish line
as just as close,
if not slightly closer,
than people who were in better shape.
So our bodies can change
how far away that finish line looks,
but people who had committed to a manageable goal
that they could accomplish in the near future
and who believed that they were capable
of meeting that goal
actually saw the exercise as easier.
That led us to wonder,
is there a strategy that we could use
and teach people that would help
change their perceptions of the distance,
help them make exercise look easier?
So we turned to the vision science literature
to figure out what should we do,
and based on what we read, we came up with a strategy
that we called, "Keep your eyes on the prize."
So this is not the slogan
from an inspirational poster.
It's an actual directive
for how to look around your environment.
People that we trained in this strategy,
we told them to focus their attention on the finish line,
to avoid looking around,
to imagine a spotlight
was shining on that goal,
and that everything around it was blurry
and perhaps difficult to see.
We thought that this strategy
would help make the exercise look easier.
We compared this group
to a baseline group.
To this group we said,
just look around the environment
as you naturally would.
You will notice the finish line,
but you might also notice
the garbage can off to the right,
or the people and the lamp post off to the left.
We thought that people who used this strategy
would see the distance as farther.
So what did we find?
When we had them estimate the distance,
was this strategy successful
for changing their perceptual experience?
Yes.
People who kept their eyes on the prize
saw the finish line as 30 percent closer
than people who looked around
as they naturally would.
We thought this was great.
We were really excited because it meant
that this strategy helped make
the exercise look easier,
but the big question was,
could this help make exercise
actually better?
Could it improve the quality
of exercise as well?
So next, we told our participants,
you are going to walk to the finish line
while wearing extra weight.
We added weights to their ankles
that amounted to 15 percent of their body weight.
We told them to lift their knees up high
and walk to the finish line quickly.
We designed this exercise in particular
to be moderately challenging
but not impossible,
like most exercises
that actually improve our fitness.
So the big question, then:
Did keeping your eyes on the prize
and narrowly focusing on the finish line
change their experience of the exercise?
It did.
People who kept their eyes on the prize
told us afterward that it required
17 percent less exertion
for them to do this exercise
than people who looked around naturally.
It changed their subjective experience
of the exercise.
It also changed the objective nature
of their exercise.
People who kept their eyes on the prize
actually moved 23 percent faster
than people who looked around naturally.
To put that in perspective,
a 23 percent increase
is like trading in your 1980 Chevy Citation
for a 1980 Chevrolet Corvette.
We were so excited by this,
because this meant that a strategy
that costs nothing,
that is easy for people to use,
regardless of whether they're in shape
or struggling to get there,
had a big effect.
Keeping your eyes on the prize
made the exercise look and feel easier
even when people were working harder
because they were moving faster.
Now, I know there's more to good health
than walking a little bit faster,
but keeping your eyes on the prize
might be one additional strategy
that you can use to help promote
a healthy lifestyle.
If you're not convinced yet
that we all see the world through our own mind's eye,
let me leave you with one final example.
Here's a photograph of a beautiful street in Stockholm, with two cars.
The car in the back looks much larger
than the car in the front.
However, in reality,
these cars are the same size,
but that's not how we see it.
So does this mean
that our eyes have gone haywire
and that our brains are a mess?
No, it doesn't mean that at all.
It's just how our eyes work.
We might see the world in a different way,
and sometimes that might not
line up with reality,
but it doesn't mean that one of us is right
and one of us is wrong.
We all see the world through our mind's eye,
but we can teach ourselves to see it differently.
So I can think of days
that have gone horribly wrong for me.
I'm fed up, I'm grumpy, I'm tired,
and I'm so behind,
and there's a big black cloud
hanging over my head,
and on days like these,
it looks like everyone around me
is down in the dumps too.
My colleague at work looks annoyed
when I ask for an extension on a deadline,
and my friend looks frustrated
when I show up late for lunch because a meeting ran long,
and at the end of the day,
my husband looks disappointed
because I'd rather go to bed than go to the movies.
And on days like these, when everybody looks
upset and angry to me,
I try to remind myself that there are other ways of seeing them.
Perhaps my colleague was confused,
perhaps my friend was concerned,
and perhaps my husband was feeling empathy instead.
So we all see the world
through our own mind's eye,
and on some days, it might look
like the world is a dangerous
and challenging and insurmountable place,
but it doesn't have to look that way all the time.
We can teach ourselves to see it differently,
and when we find a way to make the world
look nicer and easier,
it might actually become so.
Thank you.
(Applause)
حاسة البصر هي أهم
وأفضل حاسة لدينا
فنحن ننظر باستمرار
إلى العالم من حولنا،
وبسرعة نعرف ونفهم
الشيء الذي رأيناه
اسمحوا لي أن أقدم لكم مثالًا
على هذه الحقيقة
سأريكم صورة أحد الأشخاص
مدة ثانية أو ثانيتين فقط
وأريد منكم أن تحددوا
المشاعر الظاهرة على وجهه
هل أنتم مستعدون؟
ها هي الصورة. وأريد منكم أن تتبعوا حدسكم
حسنًا. ماذا رأيتم؟
حسنًا، لقد أجرينا دراسة حقيقية
على أكثر من 120 شخص
وقد كانت النتائج متباينة
لم يتفق الأشخاص
على المشاعر التي رأوها على وجهه
ربما تكون قد رأيت انزعاجًا
فهذه هي أكثر الإجابات شيوعًا
التي حصلنا عليها
ولكن لو سألت الشخص الجالس على يسارك،
قد يقول إن ما يظهر على وجهه هي مشاعر الندم أو الارتياب
ولو سألت الشخص الجالس على يمينك،
فقد يقول شيئًا مختلفًا تمامًا،
كالأمل أو التعاطف
والآن، نحن جميعنا ننظر
إلى الوجه ذاته مرة أخرى
فقد نرى شيئًا
مختلفًا تمامًا،
لأن الإدراك أمر ذاتي
فما نظن أننا نراه
يتم فلترته في الواقع
من خلال مخليتنا
وبالتأكيد، هناك أمثلة أخرى عديدة
عن كيفية رؤيتنا للعالم من خلال مخيلتنا
وسأذكر لكم بعض هذه الأمثلة
فالأشخاص الذين يتبعون نظامًا غذائيًا خاصًا
يرون التفاح بشكل أكبر
مما يراه الأشخاص الذين لا يحسبون السعرات الحرارية
ولاعبو السوفتبول يرون الكرة بشكل أصغر
إذا كانوا قادمين للتو من العشوائيات
مقارنة باللاعبين الذين احتسبت لهم كرة صحيحة داخل المنصة
وفي الواقع فإنَّ معتقداتنا السياسية أيضًا
يمكن أن تؤثر على طريقة رؤيتنا للآخرين
بما فيهم السياسيون
لهذا، قررنا أنا وفريق بحثي اختبار هذا السؤال.
في عام 2008، كان باراك أوباما مرشحًا لمنصب الرئيس
للمرة الأولى
وقد استطلعنا مئات الأمريكيين
قبل شهر واحد من الانتخابات
وما توصلنا إليه في ذلك الاستطلاع
هو أنَّ بعض الأشخاص، بعض الأمريكيين
يظنون أن صورًا مثل هذه الصور
تعكس على نحو أفضل كيف يبدو أوباما
ومن هؤلاء الناس، 75%
صوتوا لصالح أوباما في الانتخابات الفعلية
وهناك أشخاص آخرون كانوا يظنون أن صورًا مثل هذه الصور
تعكس بشكل أفضل كيف يبدو أوباما
%89 من هؤلاء الأشخاص
صوتوا لصالح مكين
وكنَّا قد عرضنا العديد من صور أوباما
بحيث نعرض صورة واحدة كل مرة
ولم يكن الناس يدركون أنَّ ما كنَّا نغيِّره
من صورة إلى أخرى
هو أن نضيء بشكل مصطنع
أو ندكِّن لون بشرته
فما مدى إمكانية ذلك؟
ما مدى أن يحدث ذلك عندما أنظر إلى شخص،
أو شيء، أو حدث
أن أرى شيئًا مختلفًا تمامًا
عمَّا يراه شخص آخر؟
حسنًا، الأسباب كثيرة،
ولكن أحد هذه الأسباب يتطلب منّا أن نفهم
قليلًا كيف تعمل أعيننا
ولذلك فإنَّ علماء البصر يعلمون
أنَّ كمية المعلومات
التي يمكن أن نراها
في أي لحظة زمنية معينة،
الكمية التي نستطيع أن نركِّز فيها، هي في الواقع قليلة نسبيًا
فما نستطيع أن نراه بحدِّة شديدة
وبوضوح ودقة
هو ما يعادل
حجم إصبع الإبهام
مقارنة بحجم الذراع المنبسطة
وكل شيء آخر غير ذلك يكون ضبابيًّا،
مما يجعل الكثير من الأشياء المعروضة
أمام أعيننا تبدو غامضة
ولكن يجب علينا أن نوضح
وأن نجد معنًى لما رأيناه
ودماغنا هو الذي يساعدنا في ملء تلك الفجوة
ونتيجة لذلك، فإنَّ الإدراك مسألة ذاتية
وبذلك ينتهي بنا الأمر أن نرى
من خلال مخيلتنا
أنا عالمة نفس اجتماعية
ومثل هذه الأسئلة
هي ما يستهويني حقًّا
فأنا مهتمة بتلك اللحظات
التي لا يرى فيها الناس الأشياء على طبيعتها
لماذا يمكن لأحد الأشخاص
أن يرى حرفيًا الكوب نصف ممتلئ
وأن يراه آخر حرفيًا
نصف فارغ؟
وما الذي يجعل تفكير أحد الأشخاص وإحساسه
يقودانه إلى أن يرى العالم
بشكل مختلف تمامًا؟
وهل هذا الأمر مهم؟
ولكي نبدأ في الإجابة عن هذه التساؤلات،
قررنا أنا وفريق بحثي أن نخوض عميقًا
في مسالة وجدت
اهتمامًا دوليًّا:
وهي مسألة الصحة واللياقة البدنية
ففي جميع أنحاء العالم،
يكافح الناس من أجل التحكم في وزنهم،
وهناك استراتيجيات مختلفة
تساعدنا في الحفاظ على فقدان الوزن
فعلى سبيل المثال، نحن نخطط بأصدق النوايا
أن نمارس الرياضة بعد العطلات،
ولكن في الواقع، فإنَّ معظم الأمريكيين
يجدون أن قرارت السنة الجديدة
تفشل مع حلول يوم الفلانتاين
فنحن نتكلم مع أنفسنا
بطرق مشجعة جدًا
نخبر أنفسنا أنَّ هذه هي السنة
التي سنعود فيها إلى لياقتنا
ولكن هذا ليس كافيًا لجعلنا نحصل
على وزننا المثالي
لماذا إذن؟
بالتأكيد، ليس هناك إجابة بسيطة،
ولكنني أرى أن من بين هذه الأسباب
هو أنَّّ مخيلتنا
يمكن أن تعمل ضدَّنا
فبعض الأشخاص قد يرون أن التمارين الرياضية
أكثر صعوبة
وبعض الناس قد
يرون التمارين الرياضية أسهل
ولذلك، فإنًَ الخطوة الأولى التي اتخذناها لاختبار هذا السؤال
هي أننا جمعنا عينة
من الأشخاص اللائقين بدنيًّا
وقسنا محيط الخصر لكل واحد منهم
مقارنة بمحيط الفخذين
فإذا كانت نسبة الخصر إلى الورك كبيرة
فهي مؤشر على أنَّ اللياقة البدنية متدنية
مقارنة بنسبة الخصر إلى الورك القليلة
وبعد أن جمعنا هذه القياسات
أخبرنا المشاركين
أننا سنمشي حتى خط النهاية
ونحن نحمل وزنًا إضافيًّا
في سباق
ولكن قبل أن يبدأوا ذلك
طلبنا منهم أن يقدروا المسافة
حتى خط النهاية
كنا نظن أن الحالة البدنية لأجسادهم
قد تؤثر على مدى رؤيتهم للمسافة
فما الذي اكتشفناه؟
حسنًأ، لقد كانت نسبة الخصر إلى الورك
مرتبطة بتصور المسافة
فالأشخاص ذوو اللياقة البدنية المتدنية
رأوا بالفعل المسافة إلى خط النهاية
أبعد كثيرًا
من الأشخاص الأفضل لياقة بدنية
فنظرة الناس إلى أجسادهم
أثرَّتْ على كيفية نظرتهم إلى البيئة
ويحدث هذا أيضًا مع عقولنا
في الحقيقة، إنَّ أجسادنا وعقولنا
تعمل معًا
في تغيير كيفية رؤيتنا للعالم من حولنا
وقد قادنا ذلك إلى أن نفكر في أن الأشخاص
الذين لديهم دوافع قوية
وأهداف قوية لممارسة الرياضة
ربما يرون فعليًّا أن خط النهاية أقرب
مما يراه الأشخاص ذوي الدوافع الضعيفة
ولكي نختبر ما إذا كانت الدوافع
تؤثر في إدراكنا الحسي بهذه الطريقة،
أجرينا دراسة ثانية
ومرة أخرى، جمعنا عينة
من الأشخاص اللائقين بدنيًّا،
وقسنا محيط الخصر لكل واحد منهم
ومحيط الفخذين
وأجرينا لهم بعض اختبارات اللياقة الأخرى
واستنادًا على المعلومات التي أعطيناها لهم
قال لنا بعض هؤلاء المشاركين
أنهم لم يعودوا متحمسين لممارسة الرياضة
لقد شعروا مسبقًا كأنهم قد حققوا أهدافهم للياقة
وأنه ليس هناك شيء آخر يفعلونه
فهؤلاء الأشخاص لم يكونوا متحمسين
أمَّا الآخرون، مع أنهم اعتمدوا على معلوماتنا،
فقد أخبرونا أنهم متحمسون جدًا لممارسة الرياضة
لقد كان لديهم هدف قوي ليحققوه في بلوغ خط النهاية
ولكن مرة أخرى، قبل أن نطلب منهم السير نحو خط النهاية
طلبنا منهم أن يقدروا المسافة
كم يبعد خط النهاية؟
ومرة أخرى، كما حدث في الدراسة السابقة،
وجدنا أنَّ نسبة الخصر إلى الورك
أثرت في تصوّر بعد المسافة
فقد رأى الأشخاص غير اللائقين بدنيًّا المسافة أبعد
ورأوا خط النهاية أبعد
مما رآه الأشخاص الأفضل لياقة
لكن الأمر الأهم هو أنَّ هذا الأمر حدث فقط
مع الأشخاص غير المتحمسين
لممارسة الرياضة
وعلى الجانب الآخر،
فإنَّ الأشخاص المتحمسين كثيرًا لممارسة الرياضة
رأوا المسافة أقرب
ومع أنَّ معظم الأشخاص اللائقين بدنيَّا
رأوا خط النهاية
مساويًا في القرب،
أو أقرب بقليل
مما رآه الأشخاص الأفضل لياقة بدنية
وعليه، فإنّ أجسادنا قد تؤثر في
رؤيتنا لبعد خط النهاية
ولكن الأشخاص الملتزمين بهدف معقول
يستطيعون تحقيقه في المستقبل القريب
وهم مؤمنون أنهم قادرون
على تحقيق ذلك الهدف
رأوا التمارين الرياضية أسهل بالفعل
وهذا قادنا للتساؤل،
هل هناك أي استراتيجية يمكننا أن نستخدمها
ونعلمها للناس من شأنها أن تساعد
في تغيير توقعهم لبعد المسافة،
ومساعدتهم في جعل التمارين الرياضية تبدو أسهل
ولذلك رجعنا إلى مراجع علم البصر
وذلك لمعرفة ما يمكننا فعله
واستنادًا على ما قرأناه، توصلنا إلى استراتيجية
أطلقنا عليها اسم: (ركّزْ نظرك على الجائزة)
فهذه المقولة ليست مجرد شعار إعلاني
مقتبس من ملصق ملهم،
يل هي مرشد حقيقي
عن كيف تنظر إلى بيئتك
فالأشخاص الذين دربناهم على هذه الاستراتيجية
طلبنا منهم أن يركزوا انتباههم على خط النهاية
وأن يتجنبوا النظر حولهم
وأن يتخيلوا أنَّ هناك مصباحًا
يسلط ضوءه على ذلك الهدف،
وأنَّ أي شيء آخر سواه يبدو ضبابيًّا
وربما متعذر الرؤية
وقد ظننا أن هذه الاستراتيجية
ستساعد في جعل الرياضة تبدو أسهل
وقد قارنا بين هذه المجموعة
والمجموعة الأساسية
قلنا لهذه المجموعة:
انظروا إلى البيئة من حولكم
بالطريقة التي تنظرون بها عادة
سوف تلاحظون خط النهاية،
ولكنكم قد تلاحظون أيضًا
سلة القمامة الموضوعة يمين الطريق،
أو الأشخاص أو عمود الإنارة يسار الطريق
لقد ظننا أن الذين استخدموا هذه الاستراتيجية
سيرون المسافة أبعد
فماذا اكتشفنا،
عندما طلبنا منهم أن يقدروا المسافة؟
وهل كانت هذه الاستراتيجية ناجحة
في تغيير تصورهم الذاتي؟
نعم
فالأشخاص الذين ركَّزوا نظرهم على الجائزة
رأوا خط النهاية أقرب بنسبة 30%
مما رآه الأشخاص الذين نظروا حولهم
بطريقة طبيعية
وقد ظننا أنَّ هذا اكتشاف عظيم
وفد كنا متحمسين جدًا لأنَّ ذلك يعني
أنّ تلك الاستراتيجية قد ساعدت في جعل
التمارين الرياضية تبدو أسهل
ولكن السؤال الكبير كان هو:
هل هذه الاستراتيجية قادرة على جعل الرياضة
أسهل في الواقع؟
وهل ستساعد في تحسين جودة
التمارين الرياضية أيضًا؟
وبعد ذلك، قلنا للمشاركين:
ستمشون حتى خط النهاية
وأنتم تلبسون أوزانًا ثقيلة
ووضعنا أوزانًا إضافية حول أسفل سيقانهم
تعادل 15% من وزن أجسامهم
وطلبنا منهم أن يرفعوا ركبهم عاليًا
وأن يمشوا نحو خط النهاية بسرعة
وقد صمَّمْنا هذا التمرين تصميمًا خاصًا
ليكون شاقًا بعض الشيء
ولكن ليس مستحيلًا
مثل معظم التمارين الرياضية
التي تحسِّن من لياقتنا البدنية في الواقع
وقد كان السؤال الكبير هو:
هل تركيز نظرك على الجائزة
وحصر التركيز على خط النهاية
قد غيَّرَ من تصورهم للتمارين الرياضية؟
لقد غيَّرَ
فالأشخاص الذين ركَّزوا نظرهم على الجائزة
أخبرونا بعد ذلك أنَّ الأمر تطلب
مجهودًا أقل بنسبة 17%
لهم لأداء التمارين الرياضية
مقارنة بالأشخاص الذين نظروا حولهم بطريقة طبيعية
لقد غيرت هذه الاستراتيجية تصورهم الذاتي
لممارسة الرياضة
وغيرت أيضًا الطبيعة الموضوعية
لممارستهم الرياضة
فالأشخاص الذين ركَّزوا نظرهم على الجائزة
تحركوا في الواقع بنسبة 23% أسرع
من الأشخاص الذين كانوا ينظرون حولهم بطريقة طبيعية
ولتقريب هذه الصورة في الأذهان:
إنَّ زيادة نسبة 23%
تشبه مقايضة سيارتك الـ (شيفي سايتيشن) موديل 1980
بسيارة (شيفروليه كورفيت) موديل 1980
وقد كنَا متحمسين جدًّا بتلك النتيجة،
لأنَّ ذلك يعني أنَّ هناك استراتيجية
لا تكلف شيئًا،
يستطيع الناس استعمالها بسهولة،
بغض النظر عمَّا إذا كانوا لائقين بدنيًّا
أو كانوا يكافحون من أجل ذلك
لديها تأثير كبير
استراتيجية ركِّز نظرك على الجائزة
جعلت ممارسة الرياضة تبدو أسهل
حتى عندما يبذل الناس جهدًا أكبر
وذلك لأنهم يتحركون أسرع
والآن، أعلم أنَّ هناك أشياء كثيرة تحقق الصحة الجيدة
أهم من المشي بسرعة أكثر
ولكن استراتيجية ركّز نظرك على الجائزة
قد تكون إحدى الاستراتيجيات الإضافية
التي يمكنك استعمالها في تحسين
أسلوب حياة صحي
وإذا لم تقتنع بعد
أننا جميعًا نرى العالم من خلال مخيلتنا
دعنى أتركك مع مثال واحد أخير
هذه صورة أحد الشوارع الجميلة في ستوكهولم، فيه سيارتان
وتبدو السيارة التي في الخلف أكبر
من السيارة التي في الأمام
ولكن، في الواقع
فإنَّ هاتين السيارتين متساويتا الحجم،
ولكننا لا نراهما كذلك
فهل هذا يعني
أنَّ أعيننا مضللة
وأن عقولنا مشوشة؟
كلا، إن الأمر لا يعني هذا على الإطلاق
فهذا يبين فقط الطريقة التي تعمل بها أعيننا
فنحن قد نرى العالم بطريقة مختلفة،
وأحيانًا قد لا
يتوافق ذلك مع الواقع
ولكن ذلك لا يعني أن أحدنا محق
والآخر مخطئ
فنحن جميعًا نرى العالم من خلال مخيلتنا
ولكن نستطيع أن نعلم أنفسنا أن نراه بطريقة مختلفة
ولذلك أستطيع أن أتخيل أيامًا
قضيتها بشكل فظيع جدًا
أنا مستاءة، وأنا غاضبة، وأنا منهكة،
وأنا متأخرة
وأنَّ هناك سحابة سوداء كبيرة
تخيّم على رأسي،
وفي أيامٍ مثل تلك،
يبدو لي فيها أنَّ كل شخص حولي
غارق في الكآبة أيضًا
زميلي في العمل يبدو منزعجًا
عندما أطالب بتمديد موعد نهائي،
وصديقتي تبدو مُحبَطة
عندما أحضر متأخرة للغداء بسبب امتداد وقت أحد الاجتماعات
وفي نهاية اليوم،
يبدو زوجي مُحبَطًا
لأنني أفضِّل أن أخلد للنوم بدلًا عن الذهاب معه إلى السينما
وفي أيام مثل تلك، عندما يبدو كل شخص
مستاءً وغاضبًا مني،
أحاول أن أذكِّر نفسي أنَّ هناك طرقًا أخرى لرؤيتهم
فربما يكون زميلي مُرتبِكًا،
وربما تكون صديقتي قلقة،
وربما يكون زوجي يشعر بالفراغ
فنحن جميعًا نرى العالم
من خلال مخيلتنا
وفي بعض الأيام، قد يبدو لنا
العالم وكأنه مكان خطير
وصعب ولا يمكن العيش فيه
ولكن يجب أن لا نرى العالم هكذا دائمًا
فيمكننا أن نعلّم أنفسنا رؤيته بطريقة مخلفة
وعندما نجد طريقة تجعل العالم
يبدو أجمل وأسهل،
ربما يصبح كذلك في الواقع
شكرًا لكم
(تصفيق)
Η όραση είναι η πιο σημαντική
και κύρια αίσθηση που έχουμε.
Βλέπουμε συνεχώς τον κόσμο γύρω μας,
και πολύ γρήγορα αναγνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε
τι είναι αυτό που βλέπουμε.
Ας ξεκινήσουμε με ένα παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας.
Θα σας δείξω μια φωτογραφία κάποιου,
μόνο για ένα με δύο δευτερόλεπτα,
και θέλω να αναγνωρίσετε
το συναίσθημα στο πρόσωπό του.
Έτοιμοι;
Ορίστε. Σκεφτείτε με το ένστικτό σας.
Εντάξει. Τι είδατε;
Λοιπόν, εμείς κάναμε μια έρευνα με 120 άτομα,
και τα αποτελέσματα ήταν ανάμεικτα.
Τα άτομα δεν συμφώνησαν
στο ποιο ήταν το συναίσθημα που είδαν στο πρόσωπό του.
Εσείς ίσως είδατε δυσφορία.
Αυτή ήταν η πιο συχνή απάντηση που πήραμε.
Αλλά αν ρωτούσατε κάποιον στα αριστερά σας
μπορεί να σας έλεγε τύψεις ή αμφιβολία,
και αν ρωτούσατε κάποιον στα δεξιά σας
μπορεί να σας έλεγε κάτι τελείως διαφορετικό,
όπως για παράδειγμα ελπίδα ή συμπόνοια.
Οπότε όλοι βλέπουμε ακριβώς το ίδιο πρόσωπο ξανά.
Μπορεί να δούμε κάτι τελείως διαφορετικό,
γιατί η αντίληψη είναι υποκειμενική.
Αυτό που νομίζουμε ότι βλέπουμε
στην πραγματικότητα φιλτράρεται μέσα από τα μάτι του μυαλού μας.
Και φυσικά υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα
του ότι βλέπουμε τον κόσμο μέσα απ' το μάτι του μυαλού μας
Θα σας δώσω μόνο μερικά.
Για παράδειγμα, αυτοί που κάνουν δίαιτα βλέπουν τα μήλα μεγαλύτερα
από εκείνους που δε μετράνε θερμίδες.
Οι παίκτες του σόφτμπολ βλέπουν τη μπάλα μικρότερη
μετά μια κακή περίοδο με χαμηλές επιδόσεις
σε σχέση με αυτούς που είχαν καλούς προηγούμενους αγώνες.
Ακόμα και οι πολιτικές μας πεποιθήσεις
μπορεί να επηρεάσουν τον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους,
συμπεριλαμβάνοντας τους πολιτικούς.
Έτσι εγώ κι η ερευνητική μου ομάδα αποφασίσαμε να εξετάσουμε το θέμα.
Το 2008, Ο Μπαράκ Ομπάμα έβαλε υποψηφιότητα για πρόεδρος
για πρώτη φορά,
και κάναμε γκάλοπ σε εκατοντάδες Αμερικανούς
ένα μήνα πριν τις εκλογές.
Αυτό που βρήκαμε στη δημοσκόπηση
ήταν ότι μερικοί άνθρωποι, μερικοί Αμερικανοί,
πιστεύουν ότι φωτογραφίες σαν αυτές
δείχνουν τον Ομπάμα όπως είναι πραγματικά.
Το 75% από αυτούς ψήφισε τον Ομπάμα στις εκλογές.
Άλλοι όμως θεώρησαν ότι τέτοιες φωτογραφίες
δείχνουν πώς φαίνεται ο Ομπάμα στην πραγματικότητα.
Το 89% από αυτούς ψήφισε τον Μακ Κέιν.
Παρουσιάσαμε πολλές φωτογραφίες του Ομπάμα, μία μία,
έτσι τα άτομα δεν κατάλαβαν ότι αυτό που αλλάζαμε
από φωτογραφία σε φωτογραφία
ήταν ότι είχαμε τεχνικά φωτίσει ή σκουρύνει το χρώμα του δέρματός του.
Πώς είναι δυνατόν;
Πώς γίνεται να βλέπω έναν άνθρωπο, ένα αντικείμενο, ή ένα γεγονός,
και να βλέπω κάτι τελείως διαφορετικό από κάποιον άλλο;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι,
αλλά για έναν από αυτούς πρέπει να καταλάβουμε
λίγο περισσότερο πώς λειτουργούν τα μάτια μας.
Οι επιστήμονες της όρασης ξέρουν ότι ο αριθμός πληροφοριών
που μπορούμε να δούμε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή,
αυτό στο οποίο μπορούμε να εστιάσουμε, είναι πραγματικά σχετικά μικρό.
Αυτό που μπορούμε να δούμε με μεγάλη οξύτητα, διαύγεια και ακρίβεια
είναι το αντίστοιχο της επιφάνειας του αντίχειρά μας
με το χέρι απλωμένο.
Όλα τα υπόλοιπα τριγύρω είναι θολά,
κάνοντας ασαφή πάρα πολλά απ' όσα είναι μπροστά στα μάτια μας.
Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε
και να καταλάβουμε τι είναι αυτό που βλέπουμε,
και το μυαλό μας είναι που μας βοηθάει να καλύψουμε αυτό το κενό.
Ως αποτέλεσμα, η αντίληψή μας είναι μια υποκειμενική εμπειρία,
και έτσι καταλήγουμε να βλέπουμε με το μάτι του μυαλού μας.
Είμαι λοιπόν κοινωνική ψυχολόγος,
και ερωτήσεις σαν αυτές πραγματικά με ενδιαφέρουν.
Συναρπάζομαι με αυτές τις στιγμές που οι άνθρωποι δε βλέπουν το ίδιο πράγμα.
Πώς γίνεται κάποιος κυριολεκτικά να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο,
και κάποιον άλλος να το βλέπει κυριολεκτικά μισοάδειο;
Πώς γίνεται οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός ανθρώπου
να τον κάνουν να βλέπει τον κόσμο με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο;
Και έχει αυτό τελικά σημασία;
Έτσι για να ξεκινήσουμε να απαντάμε αυτές τις ερωτήσεις,
η ερευνητική μου ομάδα και εγώ αποφασίσαμε να ψάξουμε σε βάθος
ένα θέμα που έχει λάβει διεθνή προσοχή:
την υγεία και την καλή μας φυσική κατάσταση.
Σε όλο τον κόσμο,
οι άνθρωποι παλεύουν να ελέγξουν το βάρος τους,
και υπάρχουν πολλές τακτικές
που μπορούν να βοηθήσουν να μην ξαναβάλουμε τα κιλά.
Για παράδειγμα, ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις
να γυμναζόμαστε μετά τις διακοπές,
αλλά στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των Αμερικανών
βρίσκει ότι οι υποσχέσεις για τον νέο χρόνο
έχουν αθετηθεί μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου.
Μιλάμε με τον εαυτό μας και μας ενθαρρύνουμε,
λέμε στον εαυτό μας ότι φέτος είναι η χρονιά μας θα βρούμε τη φόρμα μας,
αλλά δεν είναι αρκετό για να ξαναπάμε στο ιδανικό μας βάρος.
Τότε γιατί;
Φυσικά, δεν υπάρχει καμία απλή απάντηση,
αλλά ένας λόγος θεωρώ ότι είναι
ότι το μάτι του μυαλού μας
μπορεί να λειτουργεί εναντίον μας.
Κάποιοι άνθρωποι μπορεί κυριολεκτικά να βλέπουν την άσκηση πιο δύσκολη,
και άλλοι άνθρωποι κυριολεκτικά να βλέπουν την άσκηση πιο εύκολη.
Έτσι σαν πρώτο βήμα για να ερευνήσουμε αυτές τις ερωτήσεις,
συγκεντρώσαμε αντικειμενικές μετρήσεις
της φυσικής κατάστασης διαφόρων ατόμων.
Μετρήσαμε την περιφέρεια της μέσης τους,
και τη συγκρίναμε με την περιφέρεια των γοφών τους.
Υψηλότερη αναλογία μέσης-γοφών
δείχνει χειρότερη φυσική κατάσταση
από μια χαμηλότερη αναλογία μέσης-γοφών.
Αφού συγκεντρώσαμε αυτές τις μετρήσεις είπαμε στους συμμετέχοντες
ότι θα περπατούσαν ως τη γραμμή τερματισμού
κουβαλώντας επιπλέον βάρος σε ενός είδους αγώνα ταχύτητας.
Αλλά πριν το κάνουν,
τους ζητήσαμε να υπολογίσουν την απόσταση μέχρι τη γραμμή τερματισμού.
Περιμέναμε ότι η φυσική κατάσταση του σώματός τους
μπορεί να άλλαζε το πώς έβλεπαν την απόσταση.
Τι ανακαλύψαμε;
Η αναλογία μέσης-γοφών προέβλεψε την αντίληψη για την απόσταση.
Εκείνοι που ήταν εκτός φόρμας και αγύμναστοι
είδαν την απόσταση μέχρι τη γραμμή τερματισμού ως σημαντικά μεγαλύτερη
από εκείνους σε καλύτερη σωματική κατάσταση.
Η φυσική κατάσταση του σώματός τους άλλαζε το πώς έβλεπαν το περιβάλλον τους.
Αλλά το ίδιο κάνει και το μυαλό μας.
Για την ακρίβεια, το σώμα και το μυαλό μας λειτουργούν παράλληλα
για να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας.
Αυτό μας οδήγησε στην σκέψη
ότι ίσως οι άνθρωποι με δυνατά κίνητρα και δυνατούς στόχους για να γυμνάζονται
ίσως έβλεπαν πιο κοντά τη γραμμή τερματισμού
από τους ανθρώπους με πιο αδύναμα κίνητρα.
Έτσι για να εξετάσουμε αν τα κίνητρα
επηρεάζουν με αυτόν τον τρόπο τις αντιληπτικές εμπειρίες μας,
διενεργήσαμε μία δεύτερη έρευνα.
Για άλλη μια φορά συγκεντρώσαμε αντικειμενικές μετρήσεις
της φυσικής κατάστασης ανθρώπων,
μετρώντας την περιφέρεια της μέσης και των γοφών τους,
και τους υποβάλαμε σε μερικά ακόμα τεστ φυσικής κατάστασης.
Μετά από τα σχόλια που τους κάναμε
μερικοί από τους συμμετέχοντες μας είπαν
ότι δεν είχαν πια κίνητρο για να γυμνάζονται.
Θεωρούσαν ότι είχαν ήδη φτάσει την επιθυμητή φυσική κατάσταση
και δε θα έκαναν τίποτα παραπάνω.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν κίνητρο.
Άλλοι όμως, μετά από τα σχόλια μας,
είπαν ότι είχαν ισχυρό κίνητρο για να γυμνάζονται.
Ήθελαν πολύ έντονα να φτάσουν στη γραμμή τερματισμού.
Αλλά πάλι, πριν αρχίσουν να περπατάνε προς τη γραμμή τερματισμού
τους ζητήσαμε να υπολογίσουν την απόσταση έως τη γραμμή τερματισμού;
Και πάλι, όπως και στην προηγούμενη έρευνα
είδαμε ότι η αναλογία μέσης-γοφών προέβλεψε την αντίληψη της απόστασης.
Αυτοί που ήταν αγύμναστοι είδαν την απόσταση μεγαλύτερη,
είδαν τη γραμμή τερματισμού πιο μακριά
από εκείνους που ήταν σε καλύτερη φυσική κατάσταση.
Αλλά σημαντικό ήταν ότι αυτό συνέβη
μόνο σε εκείνους που δεν είχαν κίνητρο για να γυμνάζονται.
Αντιθέτως,
εκείνοι που είχαν ισχυρό κίνητρο για να γυμνάζονται
είδαν την απόσταση πιο μικρή.
Ακόμα και εκείνοι που είχαν τη χειρότερη φόρμα,
είδαν τη γραμμή τερματισμού το ίδιο κοντά,
αν όχι λίγο πιο κοντά
από εκείνους που ήταν σε καλύτερη φυσική κατάσταση.
Έτσι το σώμα μας μπορεί να αλλάξει
το πόσο μακριά μας φαίνεται η γραμμή τερματισμού,
αλλά εκείνοι που δεσμεύτηκαν σε ένα εφικτό στόχο
που θα μπορούσαν να πετύχουν στο κοντινό μέλλον
και που πίστεψαν ότι ήταν ικανοί να πετύχουν αυτό το στόχο,
πραγματικά ένιωσαν αυτήν την άσκηση πιο εύκολη.
Και έτσι αναρωτηθήκαμε,
υπάρχει άραγε κάποια τακτική που θα μπορούσαμε να διδάξουμε στον κόσμο,
ώστε να αλλάξουν την αντίληψή τους για την απόσταση
και θα τους βοηθούσε να δουν την άσκηση ως πιο εύκολη;
Έτσι στραφήκαμε στη βιβλιογραφία της επιστήμης της όρασης
για να δούμε τι πρέπει να κάνουμε,
και σύμφωνα με αυτά που διαβάσαμε, βρήκαμε μια τακτική
την οποία ονομάσαμε «Κράτα τα μάτια σου στο στόχο».
Αυτό δεν είναι σλόγκαν από μια εμψυχωτική αφίσα.
Είναι μια πραγματική οδηγία
για το πώς να βλέπεις το περιβάλλον γύρω σου.
Αυτούς που εκπαιδεύσαμε σε αυτήν την τακτική,
τους είπαμε να συγκεντρώσουν την προσοχή τους στη γραμμή τερματισμού,
να αποφύγουν να κοιτάνε γύρω τους,
να φανταστούν ότι ένας προβολέας φώτιζε εκείνο το στόχο,
και όλα τα υπόλοιπα γύρω του ήταν θολά και ίσως δύσκολα να διακρίνουν.
Περιμέναμε ότι αυτή η τακτική
θα τους βοηθούσε να δουν πιο εύκολη την άσκηση.
Συγκρίναμε αυτήν την ομάδα με μια άλλη ομάδα αναφοράς.
Σε αυτήν την ομάδα είπαμε να κοιτούν το περιβάλλον γύρω τους
όπως θα έκαναν φυσιολογικά.
Θα δείτε τη γραμμή τερματισμού,
αλλά θα δείτε επίσης και τον σκουπιδοτενεκέ στα δεξιά,
και τον κόσμο και τον φανοστάτη στα αριστερά.
Περιμέναμε ότι όσοι χρησιμοποίησαν αυτή την τακτική
θα έβλεπαν την απόσταση πιο μακρινή.
Και τι βρήκαμε;
Όταν τους ζητήσαμε να υπολογίσουν την απόσταση,
πέτυχε τελικά η τακτική να αλλάξει την αντιληπτική τους εμπειρία;
Ναι.
Όσοι κράτησαν τα μάτια τους πάνω στον στόχο
είδαν τη γραμμή τερματισμού 30% πιο κοντά
από εκείνους που κοίταζαν γύρω τους όπως θα έκαναν φυσιολογικά.
Μας φάνηκε καταπληκτικό.
Ενθουσιαστήκαμε γιατί αυτό σήμαινε
ότι αυτή η τακτική βοήθησε να κάνει την άσκηση να φαίνεται πιο εύκολη,
αλλά η σημαντική ερώτηση ήταν,
θα μπορούσε αυτό να κάνει την άσκηση καλύτερη πραγματικά;
Θα μπορούσε επίσης να βελτιώσει την ποιότητα της άσκησης;
Έτσι μετά είπαμε στους συμμετέχοντες,
θα περπατήσετε ως τη γραμμή τερματισμού φορώντας επιπλέον βάρος.
Προσθέσαμε βάρος στους αστράγαλούς τους ίσο με το 15% του σωματικού βάρους τους.
Τους είπαμε να σηκώνουν ψηλά τα γόνατά τους
και να περπατήσουν ως το τέρμα γρήγορα.
Σχεδιάσαμε αυτή τη συγκεκριμένη άσκηση
ώστε να είναι σχετικά απαιτητική αλλά όχι αδύνατη,
όπως οι περισσότερες ασκήσεις που όντως βελτιώνουν τη φυσική μας κατάσταση.
Και η μεγάλη ερώτηση τότε ήταν:
Το να κρατάς τα μάτια σου στον στόχο
και να εστιάζεις στη γραμμή τερματισμού
άλλαξε την εμπειρία της άσκησης;
Την άλλαξε.
Εκείνοι που κράτησαν τα μάτια τους στον στόχο
μας είπανε αργότερα ότι χρειάστηκαν
17% λιγότερη προσπάθεια για να κάνουν αυτή την άσκηση
από εκείνους που κοίταζαν γύρω τους ως συνήθως.
Τους άλλαξε την υποκειμενική εμπειρία της άσκησης.
Τους άλλαξε επίσης την αντικειμενική φύση της άσκησης.
Εκείνοι που κοίταζαν μόνο το στόχο
στη πραγματικότητα κινήθηκαν 23% πιο γρήγορα
από εκείνους που κοίταζαν γύρω τους φυσιολογικά.
Κατ' αναλογία, μια αύξηση 23% είναι σα να αλλάζεις
έναν μικρό αυτοκίνητο πόλης με ένα δυνατό σπορ διθέσιο.
Ενθουσιαστήκαμε τόσο με αυτό,
γιατί σήμαινε ότι μία τακτική που δεν στοιχίζει τίποτα,
που είναι εύχρηστη για τον κόσμο,
άσχετα αν είναι ήδη σε καλή φόρμα ή παλεύουν να φτάσουν εκεί,
είχε ένα σημαντικό αποτέλεσμα.
Το να κρατάς τα μάτια σου στο στόχο
έκανε την άσκηση να φαίνεται πιο εύκολη
ακόμα κι αν οι άνθρωποι προσπαθούσαν πιο σκληρά
επειδή προχωρούσαν πιο γρήγορα.
Ξέρω ότι η καλή υγεία δεν είναι μόνο να περπατάς λίγο πιο γρήγορα,
αλλά το να κρατάς τα μάτια σου στον στόχο μπορεί να είναι μία επιπλέον τακτική
που θα σας βοηθήσει να προωθήσετε έναν υγιεινό τρόπο ζωής.
Αν δεν έχετε πειστεί ακόμα
ότι όλοι βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το μάτι του μυαλού μας
θα σας δώσω ένα τελευταίο παράδειγμα.
Εδώ είναι μια φωτογραφία ενός ωραίου δρόμου στο Στοκχόλμη με δύο αυτοκίνητα.
Το πίσω αυτοκίνητο φαίνεται πολύ μεγαλύτερο από το μπροστά.
Ουσιαστικά όμως τα αυτοκίνητα έχουν ακριβώς το ίδιο μέγεθος,
αλλά δεν το βλέπουμε έτσι.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι τα μάτια μας δεν λειτουργούν καλά
και το μυαλό μας κάνει νερά;
Όχι, δεν σημαίνει καθόλου αυτό.
Είναι απλά ο τρόπος που λειτουργούν τα μάτια μας.
Μπορεί να δούμε τον κόσμο διαφορετικά
και αυτό μπορεί μερικές φορές να μην ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα
αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ένας από μας έχει δίκιο και ο άλλος άδικο.
Όλοι βλέπουμε τον κόσμο μέσα απ' το μάτι του μυαλού μας
αλλά μπορούμε να μας μάθουμε να τον βλέπουμε διαφορετικά.
Σκέφτομαι εκείνες τις μέρες που πήγαν τελείως στραβά για μένα.
Έχω βαρεθεί, είμαι κακοδιάθετη, είμαι κουρασμένη, έχω μείνει τόσο πίσω,
και έχω ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου,
και μέρες σαν αυτές, νοιώθω ότι όλοι γύρω μου έχουν και αυτοί τις μαύρες τους.
Ο συνάδελφος στη δουλειά δείχνει να ενοχλείται
όταν του ζητάω παράταση σε μια προθεσμία,
και η φίλη μου δείχνει να την πειράζει
που φτάνω αργοπορημένη για φαγητό επειδή μια σύσκεψη πήρε παραπάνω,
και στο τέλος της μέρας ο σύζυγός μου δείχνει απογοητευμένος
που προτιμώ να πάω για ύπνο αντί να πάω στο σινεμά.
Και τέτοιες μέρες που όλοι μου φαίνονται ενοχλημένοι ή θυμωμένοι
προσπαθώ να μου θυμίσω ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τους δω.
Ίσως ο συνάδελφος είχε μπερδευτεί,
ίσως η φίλη μου ανησύχησε,
και ίσως ο σύζυγός μου απλά έδειχνε κατανόηση.
Όλοι βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το μάτι του μυαλού μας,
και μερικές μέρες, μπορεί να μας φαίνεται
ότι ο κόσμος είναι ένα επικίνδυνο και απαιτητικό και ανυπέρβλητο μέρος,
αλλά δε χρειάζεται να μας φαίνεται έτσι πάντα.
Μπορούμε να μας μάθουμε να τον βλέπουμε διαφορετικά
και όταν βρούμε τον τρόπο να κάνουμε τον κόσμο
να φαίνεται ωραιότερος και ευκολότερος
μπορεί να γίνει έτσι και στην πραγματικότητα.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
La vista es el sentido más importante
y con más prioridad de los que tenemos.
Observamos constantemente
el mundo a nuestro alrededor
y pronto reconocemos
y entendemos qué vemos.
Empecemos con un ejemplo
de este hecho tan cierto.
Les mostraré una foto,
solo un segundo o dos,
y me gustaría que identificaran
el sentimiento que aparece en su cara.
¿Preparados?
Aquí la tienen. ¿Qué les dice su intuición?
Muy bien. ¿Qué han visto?
Bien, entrevistamos
a más de 120 individuos
y los resultados fueron variados.
No coincidían
en qué sentimiento veían en su cara.
Quizá vieron malestar.
Esa fue la respuesta más frecuente
que recibimos.
Pero si preguntan a su izquierda
puede que digan remordimiento o escepticismo,
y si preguntan a su derecha
puede que digan algo completamente distinto
como esperanza o comprensión.
Así que veremos
otra vez la misma cara.
Puede que veamos algo
totalmente diferente
porque la percepción es algo subjetivo.
Aquello que creemos ver
se ve filtrado en realidad
por el ojo que tenemos en nuestro cerebro.
Por supuesto, existen más ejemplos
de cómo vemos el mundo a través del ojo de la mente.
Voy a darles unos pocos.
Por ejemplo, la gente que está a dieta
ve las manzanas más grandes
que la gente que no cuenta calorías.
Los jugadores de softball ven la bola más pequeña
si acaban de salir de un mal partido
comparado con jugadores que han tenido un gran partido.
De hecho, nuestras creencias políticas
también pueden afectar cómo vemos al resto,
incluso a los políticos.
Decidí probar esta cuestión con mi equipo de investigación.
En 2008 Barack Obama se presentaba a presidente
por primera vez
y entrevistamos a cientos de estadounidenses
un mes antes de las elecciones.
En esta encuesta averiguamos
que algunos estadounidenses
creían que fotografías como estas
reflejaban la apariencia de Obama.
De esta gente, un 75 %
votó a Obama en las elecciones.
Sin embargo, otros pensaron que fotografías como estas
reflejaban la apariencia de Obama.
El 89 % de esta gente
votó a McCain.
Les presentamos varias fotografías de Obama
de una en una
de manera que no notaban que lo que cambiábamos
de una foto a otra
era si habíamos aclarado
u oscurecido su tono de piel artificialmente.
¿Cómo era posible?
¿Cómo puede ser que cuando veo a una persona,
un objeto o un evento
veo algo muy distinto
de lo que otro puede ver?
Bueno, existen muchas razones
pero una de ellas requiere que entendamos
un poco mejor cómo funcionan nuestros ojos.
De modo que los expertos de la vista saben
que la cantidad de información
que podemos ver
en un momento determinado,
en lo que nos podemos centrar, es de hecho relativamente poca.
Lo que vemos con nitidez,
claridad y precisión
es el equivalente
al área de nuestro pulgar
con el brazo estirado.
El resto a su alrededor está borroso
haciendo que mucho de lo que ven
nuestros ojos parezca ambiguo.
Pero tenemos que aclarar la vista
y entender lo que estamos viendo,
y es nuestro cerebro el que nos ayuda a llenar el hueco.
De ahí que la percepción sea una experiencia subjetiva
y es así como finalmente vemos
a través del ojo de nuestro cerebro.
Soy psicóloga social
y este tipo de preguntas
me intrigan de verdad.
Me fascinan esos momentos en que
la gente no está de acuerdo.
¿Por qué razón alguien puede ver
el vaso literalmente medio lleno
y otro lo puede ver
medio vacío?
¿Qué hay en lo que una persona siente y piensa
que le lleva a ver el mundo
de una manera totalmente distinta?
Además, ¿acaso importa?
Para empezar a abordar estas cuestiones
mi equipo y yo decidimos profundizar
en un tema que ha recibido
atención internacional:
nuestra salud y estado físico.
En todo el mundo
hay gente que se esfuerza por controlar su peso
y hay varias estrategias
que nos ayudan a mantener los kilos a raya.
Por ejemplo, nos proponemos
hacer ejercicio después de Navidad,
pero de hecho la mayoría de los estadounidenses
ven cómo sus propósitos para el año nuevo
se rompen cerca del día de San Valentín.
Nos hablamos a nosotros mismos
de maneras alentadoras
y nos decimos que este es el año
en el que nos ponemos en forma,
pero no basta para volver
a nuestro peso ideal.
¿Por qué?
Claro, no hay una respuesta simple,
pero una de las razones, creo yo,
es que el ojo de nuestro cerebro
puede trabajar en nuestra contra.
Algunos pueden ver el ejercicio físico
como algo más difícil;
otros pueden, literalmente,
verlo como algo más fácil.
Así que, como primer paso para demostrar estas cuestiones
tomamos medidas objetivas
del estado físico de los individuos.
Medimos la circunferencia de su cintura
y la comparamos con la circunferencia de sus caderas.
Una mayor relación cintura-cadera
indica estar en peor forma física
que una relación cintura-cadera más baja.
Después de recoger estas medidas
les pedimos a los participantes
que caminaran hacia una meta
llevando un peso extra
como si fuera una carrera.
Pero antes de que lo hicieran
les pedimos que calcularan la distancia
hasta la meta.
Creímos que los estados físicos de cada uno
podrían cambiar cómo percibían la distancia.
¿Qué averiguamos?
Bueno, la relación cintura-cadera
predecía la percepción de la distancia.
La gente que no estaba en buena forma física
veían la distancia hasta la meta
significativamente mayor
que los que tenían mejor forma física.
Los estados de los cuerpos
afectaban cómo percibían el entorno.
Pero, nuestro cerebro también puede.
De hecho, nuestros cuerpos y cerebros
trabajan a la vez
para cambiar cómo vemos el mundo a nuestro alrededor.
Esto nos llevó a pensar que igual la gente
muy motivada
y con objetivos para el ejercicio
podría ver la meta más cerca
que la gente que está menos motivada.
Para probar si la motivación
afecta nuestra experiencia perceptiva
llevamos a cabo un segundo estudio.
De nuevo, recogimos medidas objetivas
del estado físico de las personas,
medimos la circunferencia de la cintura
y la de las caderas,
y les pedimos que hicieran otras pruebas físicas.
De acuerdo con el feedback que les dimos,
algunos de los participantes nos dijeron
que ya no están motivados para hacer ejercicio.
Creían que ya habían alcanzado sus objetivos
y no iban a hacer nada más.
Esta gente no estaba motivada.
En cambio, otros, según nuestro feedback,
nos dijeron que estaban muy motivados.
Su gran objetivo era llegar a la meta.
Y otra vez, antes de que caminaran hasta la línea de meta
les pedimos que calcularan la distancia.
¿A qué distancia estaba la meta?
Otra vez, igual que en el estudio anterior,
vimos que la relación cintura-cadera
predecía la percepción de distancia.
La distancia era mayor para aquellos que no estaban en forma,
veían la meta más lejos
que la gente en mejor forma física.
Pero hay que saber que esto solo sucedió
con gente que no estaba motivada
para hacer ejercicio.
Por otro lado,
la gente muy motivada para hacer ejercicio
veía la distancia más corta.
Incluso la gente en peor estado de forma
veía la línea de meta
muy cerca,
si no ligeramente más cerca,
que la gente que estaba más en forma.
Así que, nuestros cuerpos pueden cambiar
lo lejos que parece la línea de meta,
pero los que tenían un objetivo manejable
que podían alcanzar en un futuro cercano
y que se creían capaces
de alcanzar ese objetivo
el ejercicio les pareció más fácil.
Eso nos llevó a pensar
¿hay una estrategia que podamos usar
y enseñar a la gente, que les ayude
a cambiar su percepción de la distancia,
que el ejercicio parezca más fácil?
Así que consultamos textos especializados en visión
para averiguar qué debíamos hacer,
y basándonos en lo leído desarrollamos una estrategia
que llamamos "Mantén los ojos en el premio".
No es el eslogan
de un póster.
Es en realidad una pauta
para saber cómo mirar lo que nos rodea.
A aquellos que aprendieron esta estrategia,
les pedimos que centraran su atención en la línea de meta
que evitaran mirar a su alrededor,
que imaginaran un foco
que iluminaba esa meta,
y que todo a su alrededor estaba borroso
y quizá era difícil de ver.
Creímos que esta estrategia
ayudaría a que el ejercicio pareciera más fácil.
Comparamos este grupo
con un grupo de referencia.
A este grupo le dijimos,
mira a tu alrededor
como lo harías normalmente.
Verás la línea de meta
pero también puede que veas
el cubo de basura a la derecha,
o la gente y la farola a la izquierda.
Creímos que la gente que usaba esta estrategia
vería más distancia.
Así que, ¿qué averiguamos?
Cuando les hicimos calcular la distancia,
¿logró esta estrategia
cambiar su experiencia perceptiva?
Sí.
Aquellos que se centraron en el premio
vieron la meta un 30 % más cerca
que aquellos que miraban alrededor
como lo harían habitualmente.
Esto nos pareció fantástico.
Nos emocionamos porque esto significaba
que esta estrategia había ayudado
a que el ejercicio pareciera más fácil,
pero la gran pregunta era
¿podía contribuir a mejorar
el ejercicio físico?
¿Podía mejorar la calidad
del ejercicio?
Luego, les dijimos a los participantes,
van a caminar hasta la meta
llevando peso extra.
Añadimos pesas a sus tobillos
que eran el 15 % de su peso corporal.
Les pedimos que levantaran las rodillas
y caminaran rápido hasta la meta.
Diseñamos este ejercicio en particular
para que fuera ligeramente exigente
pero no imposible,
igual que muchos ejercicios
que mejoran nuestro estado físico.
La gran pregunta entonces es:
¿Centrarte en el premio
y fijarte estrictamente en la meta
cambió la experiencia del ejercicio?
Sí.
Aquellos que se centraron en el premio
nos dijeron más tarde que requería
un 17 % menos de esfuerzo
hacer este ejercicio
que para la gente que miraba a su alrededor.
Cambió su experiencia subjetiva
del ejercicio.
También cambió la naturaleza objetiva
del ejercicio.
Aquellos que se centraron en el premio
llegaron a moverse un 23 % más rápido
que los que miraban a su alrededor.
Si lo ponemos en perspectiva,
un aumento del 23 %
es como cambiar un Chevy Citation 1980
por un Chevrolet Corvette 1980.
Nos emocionamos muchísimo
porque esto quería decir que una pauta
que no cuesta nada,
fácil de usar para la gente,
tanto si están en forma
como si tienen dificultades,
fue bastante eficaz.
Centrarse en el premio
hizo que el ejercicio pareciera más fácil
incluso cuando trabajaban más arduamente
porque se movían más rápido.
Ahora bien, para tener una buena salud
hay que hacer más, aparte de andar rápido,
pero centrarse en el premio
podría ser una estrategia adicional
que se puede emplear para promocionar
un estilo de vida sano.
Si aún no están convencidos
de que vemos el mundo a través del ojo de la mente,
daré un último ejemplo.
Aquí tienen una fotografía de una calle de Estocolmo con dos autos.
El auto del fondo parece más grande
que el de delante.
Sin embargo, de hecho,
los tienen el mismo tamaño,
pero no lo vemos así.
¿Quiere esto decir
que nuestros ojos se han vuelto locos
y que nuestros cerebros son un desastre?
No, para nada.
Simplemente nuestros ojos funcionan así.
Puede que veamos el mundo de una manera distinta,
y que a veces esta
no se corresponda con la realidad,
pero no quiere decir que uno tenga razón
y el otro se equivoque.
Todos vemos el mundo a través del ojo de la mente
pero podemos aprender solos a verlo de otra manera.
Puedo pensar en días
en los que todo me ha ido terriblemente mal.
Estoy harta, de mal humor, cansada
y voy muy retrasada,
hay una gran nube negra
sobre mi cabeza,
y en días como estos
me parece que todo el mundo
también está triste.
Mi compañero de trabajo se enoja
cuando le pido una prórroga,
mi amigo parece frustrado
cuando llego tarde a comer porque se alargó una reunión,
y al final del día
mi marido parece decepcionado
porque prefiero irme a la cama que ir al cine.
Y en días como estos, cuando todos parecen
enojados y molestos,
intento recordarme que hay otras maneras de ver las cosas.
Quizá mi colega estaba confundido,
mi amigo estaba preocupado,
y quizá mi marido estaba siendo comprensivo.
Así que todos vemos el mundo
a través del ojo de la mente,
y algunos días puede parecer
que el mundo es un lugar
peligroso, desafiante e infranqueable,
pero no tiene que parecerlo siempre.
Podemos aprender a verlo de otra manera,
y cuando encontremos el modo de que el mundo sea
más agradable y más fácil,
entonces podría llegar a ser así.
Gracias.
(Aplausos)
La vue est le sens le plus important
et celui qui a la priorité.
Nous regardons constamment
le monde autour de nous
et nous déchiffrons et comprenons vite
ce que nous voyons.
Prenons un exemple
de ce fait.
Je vais vous montrer une photo
pendant une seconde ou deux.
Déterminez
l'expression sur son visage.
Prêts ?
C'est parti. Suivez votre instinct.
Qu'avez-vous vu ?
Nous avons demandé
à 120 personnes
et les réponses étaient partagées.
Les gens n'étaient pas d'accord
sur l'émotion de ce visage.
Vous avez peut-être vu de la gêne.
C'est la réponse la plus courante.
La personne à votre gauche
a peut-être vu du regret ou du scepticisme.
Quant à celle à votre droite,
elle a peut-être vu totalement autre chose,
comme de l'espoir ou de l'empathie.
Regardons tous
le même visage de nouveau.
Peut-être voit-on quelque chose
de totalement différent
car la perception est subjective.
Ce que nous pensons voir
est en fait filtré
par ce que voit notre propre esprit.
Il y a bien sûr d'autres exemples
de notre vision du monde à travers notre esprit.
Je vais vous en donner quelques-uns.
Les personnes au régime, par exemple,
voient les pommes plus grosses
que ceux qui ne comptent pas les calories.
Les joueurs de softball qui sont dans une mauvaise série
voient la balle plus petite
que les joueurs qui ont réussi leur match.
En fait, nos convictions politiques aussi
affectent la façon dont on voit les autres,
y compris les politiciens.
Mon équipe de recherche et moi avons décidé de faire un test.
En 2008, Barack Obama était candidat à la présidentielle
pour la première fois
et nous avons interrogé des centaines d'Américains
un mois avant l'élection.
Nous avons découvert
que certaines personnes, certains Américains,
pensent que ces photos
représentent le mieux Obama.
75 % de ces personnes
ont voté pour lui lors de l'élection.
D'autres pensent que ces photos
représentent le mieux Obama.
89 % d'entre eux
ont voté pour McCain.
Nous avons montré beaucoup de photos d'Obama,
une par une,
pour que les gens ne réalisent pas que nous changions,
d'une photo à l'autre,
sa couleur de peau, qui était éclaircie
ou assombrie.
Comment est-ce possible ?
Comment, lorsque je regarde quelqu'un,
un objet ou un événement,
puis-je voir quelque chose de très différent
de ce que quelqu'un d'autre voit ?
Les raisons sont nombreuses.
Mais l'une d'elle veut que nous comprenions
comment nos yeux fonctionnent.
Les scientifiques en vision savent
que la quantité d'informations
que nous voyons
à tout moment donné,
ce sur quoi nous pouvons nous concentrer, est très faible.
Ce que nous pouvons voir avec une grande acuité,
clarté et précision,
est l'équivalent
de la surface de notre pouce
avec notre bras tendu.
Tout ce qu'il y a autour est flou,
c'est pourquoi la plupart de ce qui se présente
à nos yeux est ambigu.
Mais nous devons déchiffrer
et comprendre ce que nous voyons
et c'est notre esprit qui nous y aide.
Ainsi, la perception est une expérience subjective
et c'est pour cela que nous voyons
à travers notre propre esprit.
Je suis psychologue sociale
et c'est ce genre de questions
qui m'intrigue réellement.
Je suis fascinée par ces moments
où l'on ne voit pas qu'avec nos yeux.
Pourquoi quelqu'un verrait-il
le verre littéralement à moitié plein
et quelqu'un d'autre
à moitié vide ?
Pourquoi ce qu'une personne pense et ressent
la conduit-elle à voir le monde
d'une façon totalement différente ?
Et est-ce vraiment important ?
Pour commencer à répondre à ces questions,
mon équipe et moi avons décidé de nous plonger
dans un sujet qui reçoit
une attention mondiale :
notre santé et forme physique.
À travers le monde,
des gens luttent pour contrôler leur poids
et des tas de stratégies
nous aident à nous débarrasser de ces kilos.
Par exemple, nous partons avec les meilleurs intentions
de faire du sport après les fêtes
mais en réalité, la plupart des Américains
voient leurs bonnes résolutions
disparaître à la Saint Valentin.
Nous nous encourageons
nous-mêmes,
nous nous disons que cette année,
nous retrouverons la forme
mais cela ne suffit pas à retrouver
notre poids idéal.
Pourquoi ?
Il n'y a bien sûr pas de réponse simple
mais l'une des raisons
est que la vision de notre esprit
peut nous jouer des tours.
Certaines personnes peuvent trouver le sport plus difficile
et d'autres peuvent le trouver plus facile.
Tout d'abord, pour vérifier ces hypothèses,
nous avons procédé à des mesures objectives
de la condition physique d'individus.
Nous avons mesuré leur tour de taille
et l'avons comparé à leur tour de hanches.
Un ratio taille-hanches plus grand
est un indicateur d'une forme physique moins bonne
qu'un ratio taille-hanches plus petit.
Après avoir rassemblé ces mesures,
nous avons dit aux participants d'aller
jusqu'à une ligne d'arrivée en portant un poids lors d'une sorte de course.
Mais avant de le faire,
ils ont dû estimer la distance
jusqu'à l'arrivée.
Nous pensions que l'état physique de leur corps
changerait leur perception de la distance.
Qu'avons-nous découvert ?
Le ratio taille-hanches
joue sur la perception de la distance.
Les personnes en mauvaise condition physique
voyaient la ligne d'arrivée
plus éloignée
que celles en meilleure forme.
L'état de leur propre corps changeait leur perception de l'environnement.
Notre esprit peut aussi le faire.
En réalité, notre corps et notre esprit
fonctionnent en tandem
pour changer notre perception du monde.
Cela nous a fait penser que les personnes
très motivées
et avec des objectifs importants
pouvaient voir la ligne d'arrivée plus proche
que celles moins motivées.
Pour vérifier si la motivation
affectait notre perception des choses,
nous avons mené une seconde étude.
Nous avons encore procédé à des mesures objectives
de la condition physique d'individus
en mesurant leur tour de taille
et leur tour de hanches,
et nous leur avons fait faire d'autres tests physiques.
Après leur avoir donné nos impressions,
certains participants nous ont dit
qu'ils n'étaient plus motivés à faire de l'exercice.
Ils pensaient avoir déjà atteint leurs objectifs
et ne voulaient rien faire d'autre.
Ils n'étaient pas motivés.
D'autres, après nous avoir entendus,
nous ont dit qu'ils étaient très motivés.
Parvenir à la ligne d'arrivée était leur objectif.
Mais, une fois de plus, avant de marcher,
ils ont dû estimer la distance.
À quelle distance était l'arrivée ?
Comme pour la précédente étude,
Le ratio taille-hanches jouait
sur la perception de la distance.
Ceux en mauvaise forme voyaient la distance plus grande,
voyaient la ligne plus loin,
que ceux en meilleure forme.
Mais, l'important est que cela n'importait
que pour les personnes non motivées par faire du sport.
D'un autre côté,
les personnes très motivées
percevaient la distance comme plus petite.
Même les moins en forme voyaient la ligne aussi près,
peut-être même un peu plus près, que les plus en forme.
Notre corps peut changer
la distance à laquelle nous voyons la ligne
mais les personnes qui ont un objectif raisonnable
et qui pensent être capables de l'atteindre
trouvent l'exercice plus facile.
Nous nous sommes demandés
si nous pouvions trouver une stratégie et
l'apprendre aux gens pour les aider
à changer leur perception de la distance
et à rendre l'exercice plus simple.
La littérature de la science de la vision nous a aidés
à trouver comment faire
et grâce à elle, nous avons trouvé une stratégie
que nous avons appelée « Ne quitte pas le prix des yeux ».
Ce n'est pas le slogan
d'un poster inspirant.
C'est une vraie directive
sur la façon de regarder votre environnement.
Nous avons entraîné des gens de cette façon,
nous leur avons dit de centrer leur attention sur la ligne,
de ne pas regarder ailleurs,
d'imaginer qu'un projecteur
éclairait cet objectif
et que le reste était flou
et même difficile à voir.
Nous pensions que cette stratégie
aiderait à faire paraître l'exercice plus facile.
Nous avons comparé ce groupe
à un groupe de référence.
Nous avons dit à ce groupe
de regarder autour de lui
comme à son habitude.
Vous remarquerez l'arrivée
mais aussi
les poubelles à droite
ou les gens et le lampadaire à gauche.
Nous pensions que cette stratégie
leur ferait voir l'arrivée plus éloignée.
Qu'avons-nous découvert ?
Quand ils ont dû estimer la distance,
cette stratégie a-t-elle
changé leur perception ?
Oui.
Ceux qui n'ont pas quitté le prix des yeux
ont vu l'arrivée 30 % plus près
que ceux qui ont regardé ailleurs
comme à leur habitude.
Nous avons trouvé ça génial.
On était excités car ça signifie
que cette stratégie avait aidé
à rendre l'exercice plus simple.
Mais la grande question était,
cela peut-il rendre l'exercice
réellement meilleur ?
Améliorer
la qualité de l'exercice ?
Nous avons donc dit aux participants
qu'ils allaient marcher jusqu'à l'arrivée
en portant un poids supplémentaire.
Nous avons mis des poids à leurs chevilles
pour augmenter leur masse de 15 %.
Nous leur avons dit de lever les genoux
et de marcher rapidement jusqu'à la ligne.
Nous avons conçu cet exercice
pour qu'il soit assez compliqué
mais pas impossible,
comme la plupart des exercices
qui améliorent notre forme.
La grande question, donc :
Ne pas quitter le prix des yeux
et se concentrer strictement sur l'arrivée
a-t-il changé leur perception de l'exercice ?
Oui.
Ceux qui n'ont pas quitté le prix des yeux
nous ont dit après qu'il leur avait fallu
17 % moins d'effort
pour faire l'exercice
que ceux qui avaient regardé ailleurs.
Cela a changé leur perception subjective
de l'exercice.
Cela a aussi changé la nature objective
de l'exercice.
Ceux qui n'ont pas quitté le prix des yeux
se sont déplacés 23 % plus vite
que ceux qui regardaient ailleurs.
Pour mettre cela en perspective,
une augmentation de 23 %
est comme échanger votre Chevrolet Citation de 1980
avec une Chevrolet Corvette de 1980.
Nous étions surexcités
car cela signifiait qu'une stratégie
qui ne coûte rien
et qui est facile à appliquer
qu'on soit en forme
ou qu'on ait du mal à y arriver,
avait un grand effet.
Ne pas quitter le prix des yeux
rendait l'exercice plus facile à appréhender et à faire
même pour ceux qui travaillaient plus dur
car ils se déplaçaient plus vite.
Je sais qu'il en faut plus pour être en bonne santé
que marcher un peu plus vite
mais ne pas quitter le prix des yeux
peut être une stratégie de plus
à utiliser pour promouvoir
un mode de vie sain.
Si vous n'êtes pas encore convaincus
que nous voyons le monde à travers notre esprit,
laissez-moi vous donner un dernier exemple.
Voici une photo d'une jolie rue de Stockholm, avec deux voitures.
Celle du fond paraît bien plus grande
que celle devant.
Mais en réalité,
ces voitures font la même taille
mais ce n'est pas comme ça que nous les voyons.
Cela veut-il dire
que nos yeux sont détraqués
et que notre cerveau fait n'importe quoi ?
Pas du tout.
C'est juste le fonctionnement de nos yeux.
Nous pouvons voir le monde d'une façon différente
et cela peut parfois ne pas correspondre
à la réalité
mais ça ne veut pas dire que l'un a raison
et que l'autre a tort.
Nous voyons tous le monde à travers notre esprit
mais nous pouvons apprendre à le voir différemment.
Je me rappelle de journées
qui se sont très mal passées pour moi.
J'en ai marre, grincheuse, fatiguée
et tellement à la traîne
et il y a un gros nuage noir
au dessus de ma tête.
Pendant ces journées,
tout le monde autour de moi semble
dans le même état.
Mon collègue semble contrarié
quand je demande un délai pour un travail
et mes amis paraissent frustrés
quand j'arrive en retard au déjeuner à cause d'une réunion
et à la fin de la journée,
mon mari semble déçu
quand je préfère aller me coucher plutôt qu'au cinéma.
Pendant ces journées, quand tout le monde semble
contrarié et fâché contre moi,
j'essaie de me rappeler que je peux les voir autrement.
Mon collègue était peut-être confus,
mes amis peut-être inquiets
et mon mari ressentait peut-être de l'empathie.
Nous voyons tout le monde
à travers notre esprit
et parfois, cela nous fait le voir
comme un endroit dangereux,
compliqué et insurmontable
mais il ne doit pas ressembler à ça tout le temps.
Nous pouvons apprendre à le voir différemment
et quand nous trouvons comment le rendre
meilleur et plus simple,
il peut alors le devenir.
Merci.
(Applaudissements)
A visão é o sentido mais importante
e a que mais damos prioridade.
Nós estamos constantemente olhando
para o mundo ao nosso redor,
e rapidamente identificamos
e nos damos conta do que vemos.
Vamos começar com um exemplo
dessa grande verdade.
Vou mostrar uma fotografia
por apenas um ou dois segundos,
e gostaria que vocês identificassem
qual emoção a pessoa está expressando.
Prontos?
Vamos lá. Siga sua intuição.
O que vocês viram?
Bom, na verdade nós pesquisamos
mais de 120 pessoas,
e os resultados foram uma mistura.
Não houve consenso
sobre qual emoção elas viram no rosto desse homem.
Talvez vocês viram desconforto.
Essa foi a resposta mais frequente
que nós recebemos.
Se você perguntar à pessoa a sua esquerda,
ela dirá arrependimento ou ceticismo,
e se perguntar à pessoa a sua direita,
ela dirá algo completamente diferente,
como esperança ou empatia.
Mas nós estamos todos olhando
para o mesmo rosto de novo.
Provavelmente estejamos vendo algo
completamente diferente,
porque a percepção é subjetiva.
O que achamos que vemos
é, na verdade, filtrado
pela nossa própria mente.
Sem dúvida, há muitos outros exemplos
de como vemos o mundo pela nossa mente.
Eu vou lhes dar só mais alguns.
Pessoas fazendo dieta, por exemplo,
percebem maçãs como maiores
do que pessoas que não estão em dieta.
Jogadores de softbol veem a bola menor
ao acabar de se recuperar de uma queda,
comparados com outros que fizeram uma partida de sucesso.
Na verdade, as crenças políticas também
podem afetar o modo como vemos os outros,
incluindo os próprios políticos.
Então, minha equipe e eu decidimos testar essa questão.
Em 2008, Barack Obama se candidatou à presidência
pela primeira vez,
e nós pesquisamos centenas de americanos
um mês antes das eleições.
O que nós descobrimos
foi que alguns americanos
pensam que fotografias como essas
refletem a verdadeira aparência de Obama.
Desse grupo,
75% votaram nele nas eleições.
Outros, porém, pensam que fotografias como essas
refletem sua verdadeira aparência.
Oitenta e nove por cento dessas pessoas
votaram em McCain.
Depois mostramos muitas fotos do Obama,
uma por vez,
para que as pessoas não percebessem que a diferença
de uma fotografia para a outra
era que tínhamos artificialmente clareado
ou escurecido o tom de pele dele.
Como isso é possível?
Por que quando eu olho para uma pessoa,
um objeto ou um acontecimento,
eu vejo algo tão diferente
do que os outros veem?
Bom, as razões são várias,
mas uma delas requer que entendamos
um pouco mais sobre como nossos olhos funcionam.
Cientistas que estudam a visam sabem
que a quantidade de informação
vista por nós
em qualquer momento,
aquilo que focamos, é na verdade relativamente pequena.
A distância que vemos com boa nitidez,
claridade e precisão
é o equivalente
à distância do nosso dedo polegar
quando estamos com o braço esticado.
Todo o mais em volta está embaçado,
fazendo com que muito do que esta diante
dos nosso olhos seja ambíguo.
Mas temos que descobrir
e nos dar conta do que estamos vendo
e é a nossa mente que preenche essa lacuna.
Como resultado, a percepção é uma experiência subjetiva
e é como acabamos vendo
com a mente.
Eu sou psicóloga social
e são questões como essas
que realmente me intrigam.
Sou fascinada por momentos
em que as pessoas não veem a mesma coisa.
Como é que alguém pode
literalmente ver um copo meio cheio
e o outro literalmente vê
o copo meio vazio?
Como os pensamentos e sentimentos
levam as pessoas a verem o mundo
de formas completamente diferentes?
E isso realmente importa?
Para começar a responder essas questões,
minha equipe e eu decidimos pesquisar profundamente
uma questão que tem recebido
grande atenção internacional:
nossa saúde e a boa forma física.
No mundo todo,
pessoas estão lutando para controlar o peso,
e há diversas estratégias
para ajudar a perder alguns quilos.
Por exemplo, prometemos para nós mesmos que faremos exercícios
depois das festas de fim de ano,
mas na verdade, a maioria dos americanos
quebram suas promessas de Ano Novo
no Dia dos Namorados.
Dizemos a nós mesmos,
de maneira encorajadora,
que esse será o nosso ano
para entrar em forma,
mas isso não é suficiente para voltarmos
ao nosso peso ideal.
Por quê?
Sem dúvidas a resposta não é simples,
mas eu defendo uma razão:
a nossa mente
talvez trabalhe contra nós mesmos.
Há quem literalmente veja mais dificuldade
em fazer exercícios
e há quem, talvez,
literalmente, veja mais facilidade.
Como um primeiro passo para testar essas questões,
nós coletamos medições precisas
da forma física de alguns voluntários.
Nós medimos o tamanho da cintura,
e comparamos com o do quadril.
Uma relação cintura-quadril muito elevada
é um indicadora de menor aptidão física
do que uma relação cintura-quadril menor.
Após coletarmos essas medições,
dissemos aos nosso participantes
que eles andariam até uma linha de chegada
enquanto carregavam peso
em uma espécie de corrida.
Mas antes de fazer isso,
pedimos que eles estimassem a distância
até a linha de chegada.
Achávamos que o estado físico dos corpos deles
poderia influenciar a forma como percebiam a distância.
E o que nós descobrimos?
A relação cintura-quadril
influenciava a percepção de distância.
Pessoas que estavam fora de forma
viam a distância até a linha de chegada
significativamente maior
do que pessoas em melhor forma.
A percepção sobre o próprio corpo
mudava a forma como percebiam o ambiente.
Nossa mente também faz isso.
De fato, nossos corpos e mentes
trabalham em sincronia
para mudar a forma como vemos o mundo a nossa volta.
Isso nos levou a pensar que talvez pessoas
com forte motivação
e metas claras sobre exercícios
poderiam, na verdade, ver a linha de chegada mais próxima
do que pessoas com menos motivação.
Então, para testar se a motivação
afeta nossas experiências perceptivas tanto assim
nós realizamos um segundo estudo.
Outra vez, tiramos medidas
da forma física das pessoas,
medindo a circunferência da cintura
e a circunferência do quadril
e as fizemos passar por mais alguns testes de aptidão.
Baseados no feedback dado sobre o primeiro teste,
alguns participantes nos disseram
que não estavam mais motivados para se exercitar.
Eles sentiam como se já tivessem atingido o objetivo
e que não iam fazer mais nada.
Essas pessoas não estavam motivadas.
Outros, porém, baseados no nosso feedback,
disseram estar bem motivados para se exercitar.
Eles tinham determinação para atingir a linha de chegada.
Antes de eles caminharem até a linha de chegada, de novo,
nós os fizemos estimar a distância
até a chegada até a linha de chegada.
Outra vez, como no estudo anterior,
percebemos que a relação cintura-quadril
influenciava a percepção de distância.
As pessoas fora de forma achavam a distância maior,
viam a linha de chegada mais distante
do que aqueles em melhor forma.
Importante mencionar que isso só aconteceu
com pessoas que não estavam motivadas
para fazer exercícios.
Por outro lado,
aqueles que estavam mais motivados
disseram que a distância era menor.
Inclusive a pessoa mais fora de forma
estimou a linha de chegada
como quase tão próxima,
se não até mais próxima,
do que os que estavam em melhor forma.
Então, a forma física mudou
a percepção da distância até a linha de chegada,
mas pessoas que tinham se comprometido com metas atingíveis
que poderiam alcançar em um futuro próximo,
e que acreditavam ser capazes
de alcançá-las,
realmente viam exercícios como algo mais fácil.
Daí começamos a nos perguntar
se existiria alguma estratégia possível de se usar
e ensinar que ajudaria as pessoas
a mudarem as percepções de distância,
ajudá-las a enxergar exercícios de forma mais fácil.
Então, recorremos à literatura científica
para descobrir o que deveríamos fazer
e, baseados no que lemos, apresentamos uma estratégia
que chamamos de "foco no resultado".
Isso não é um slogan
de um cartaz motivacional.
É na realidade uma diretiva
de como observamos nosso ambiente.
Dissemos às pessoas que treinamos com essa estratégia
que focassem sua atenção na linha de chegada,
que evitassem olhar ao redor,
que imaginassem que uma luz
estava brilhando naquela direção
e que tudo ao redor estava embaçado
e difícil de enxergar.
Pensamos que esta estratégia os ajudaria
a ver os exercícios como algo mais fácil.
Comparamos esse grupo
com o grupo de controle.
Para o grupo de controle,
nós somente dissemos que olhassem
de forma natural,
que veriam a linha de chegada,
mas podiam ver que havia
uma lata de lixo logo à direita
ou pessoas e um poste à esquerda.
Imaginávamos que quem usasse essa estratégia
acharia a distância maior.
E o que descobrimos?
Ao pedirmos que estimassem a distância,
essa estratégia funcionou
para mudar a experiência perceptiva?
Sim.
Pessoas que tinham "foco no resultado"
viram a distância até a linha de chegada 30% menor
do que quem olhava tudo ao redor
como faria naturalmente.
Achamos isso ótimo.
Ficamos empolgados porque significava
que a estratégia ajudou a fazer
o exercício parecer mais fácil,
mas a grande questão
era se isso ajudaria a tornar a atividade física
algo melhor.
Poderia melhorar a qualidade
dos exercícios também?
Na próxima etapa, dissemos aos participantes,
você vai caminhar até a linha de chegada
carregando um peso extra.
Nós colocamos mais peso nas caneleiras
pesando 15% do peso do corpo deles.
Pedimos que levassem o tornozelo ao alto
e caminhassem rapidamente até a chegada.
Planejamos esse exercício em particular
para que fosse moderadamente desafiador,
mas não impossível,
como a maioria dos exercícios
que realmente melhoram nossa condição física.
A grande questão, então:
"Focar no resultado"
e se concentrar na linha de chegada
mudou a experiência sentida no exercício?
Sim, mudou.
Pessoas que tinham "foco no resultado"
disseram que foi necessário
17% menos esforço
para fazer o exercício
do que quem olhou ao redor naturalmente.
O experimento mudou a experiência subjetiva
que eles tiveram do exercício.
Isso mudou também a natureza objetiva
do exercício.
As pessoas com "foco no resultado"
na verdade se moviam 23% mais rápido
do que quem olhou ao redor naturalmente.
Para se ter uma ideia,
um aumento de 23%
é como trocar um Chevy Citation de 1980
por um Corvette da Chevrolet.
Nós ficamos muito felizes,
porque significava que a estratégia
que não custa nada,
que é fácil para as pessoas usarem,
independentemente de estarem em forma
ou lutando para chegar lá,
tinha um grande efeito.
Manter o "foco no resultado"
fez a experiência de se exercitar parecer mais fácil
ainda que carregando mais peso,
porque estavam se movimentando mais rápido.
Eu sei que é preciso mais para melhorar a saúde
do que apenas caminhar mais rápido,
mas manter "foco no resultado"
pode ser uma estratégia adicional
que você pode usar para melhorar
seu estilo de vida.
Se você ainda não está convencido
de que nós vemos o mundo com a mente,
permita-me dar um exemplo final.
Essa é uma foto de uma rua muito bonita em Estocolmo, com dois carros.
O carro de trás parece muito maior
que o carro da frente.
Porém, na realidade,
os dois têm o mesmo tamanho,
mas não é assim que vemos.
Então isso significa
que nossos olhos estão com problemas
e que nossos cérebros estão uma bagunça?
Não, não é nada disso.
É só a forma como nossos olhos funcionam.
Nós podemos ver o mundo de diferentes formas
e às vezes podemos não ver
a realidade,
mas isso não significa que um de nós está certo
e o outro errado.
Todos nós vemos o mundo pela mente,
mas podemos nos educar para ver de outra forma.
Posso usar o mesmo raciocínio em dias
em que as coisas dão totalmente errado.
Estou exausta e a ponto de explodir, cansada,
muito atrasada
e há uma nuvem negra
em cima da minha cabeça,
e em dias assim,
parece que todos a minha volta
estão infelizes também.
Meu colega de trabalho parece incomodado
quando peço mais prazo para a conclusão de uma tarefa,
e meu amigo parece frustrado
quando chego atrasada para almoçar porque a reunião foi longa
e no fim do dia,
meu marido fica decepcionado
porque prefiro ir dormir em vez de ir ao cinema.
E em dias assim, quando todos parecem
decepcionados e com raiva de mim,
eu tento me lembrar de que existem outras formas de enxergá-los.
Talvez meu colega estivesse confuso,
talvez meu amigo estivesse preocupado,
e talvez meu marido estivesse só tentando ajudar.
Todos nós vemos o mundo
com a mente,
e em alguns dias, pode parecer
que o mundo é um lugar perigoso,
desafiador e insuportável,
mas não tem que ser assim o tempo todo.
Nós podemos aprender a vê-lo diferente,
e quando encontrarmos uma maneira de fazer o mundo
parecer mais legal e mais fácil,
talvez ele realmente se torne melhor e mais fácil.
Obrigada.
(Aplausos)
Văzul e simţul căruia îi dăm cea mai mare importanţă.
Privim constant în jur, identificăm rapid şi ne dăm seama ce vedem.
Să exemplificăm.
Vă voi arăta fotografia unei persoane timp de 1 - 2 secunde
şi aş vrea să identificaţi ce emoţie exprimă faţa ei.
Gata? Start!
Mergeţi pe instinct.
Ce vedeţi?
Am studiat 120 de indivizi, iar rezultatele au fost amestecate.
Oamenii nu erau de aceeaşi părere referitor la emoţia exprimată.
Poate aţi văzut disconfort. E cel mai frecvent răspuns primit.
Poate persoana din stânga a spus regret sau scepticism
iar cea din dreapta, ceva total diferit ca speranţă sau empatie.
Cu toţii privim aceeaşi faţă, din nou.
Poate vedem ceva total diferit, pentru că percepţia e subiectivă.
Ceea ce credem că vedem e filtrat prin ochii minţii noastre.
Există multe alte exemple de cum vedem lumea prin ochii minţii.
Vă mai dau câteva. Cei care ţin dietă văd merele mai mari
decât cei care nu numără caloriile.
Jucătorii de softball văd mingea mai mică dacă-s proaspăt ieşiţi din criză,
comparativ cu cei care au petrecut noaptea trecută.
Credinţele politice ne pot afecta modul în care-i percepem pe alţii,
inclusiv pe politicieni.
Cu echipa mea am decis să testăm următoarea întrebare.
În 2008, Barack Obama candida la preşedinţie pentru prima oară
şi am chestionat sute de americani, o lună înainte de alegeri.
Am constatat că unii americani consideră că fotografii ca acestea
reflectă cel mai bine cum arată Obama în realitate.
Dintre ei, 75% au votat pentru Obama la alegerile respective.
Alţii au considerat că aceste fotografii reflectă cum arată Obama în realitate.
89% dintre aceştia l-au votat pe McCain.
Am arătat multe fotografii cu Obama, pe rând, aşa că oamenii nu şi-au dat seama
ce schimbam de la una la alta,
fie că aveau lumină artificială sau îi închideam tenul.
Cum e posibil ca atunci când privesc o persoană, un obiect sau un eveniment
să văd ceva atât de diferit faţă de altcineva?
Sunt multe motive,
dar unul presupune să înţelegem mai bine cum funcţionează ochii.
Specialiştii în vedere ştiu că,
din informaţia vizuală primită la un moment dat,
putem conştientiza doar o mică parte.
Ce vedem cu acuitate, claritate şi acurateţe
echivalează cu suprafaţa degetului mare al mâinii noastre întinse.
Ce e în jurul acestei arii e neclar, rezultatul fiind ambiguu pentru ochi.
Dar trebuie să clarificăm ca să ne dăm seama ce vedem
şi mintea e cea care ne ajută să completăm lipsurile.
Aşadar percepţia e o experienţă subiectivă
şi de aceea vedem doar prin ochii minţii.
Ca psiholog social, astfel de probleme mă intrigă.
Sunt fascinată de momentele în care oamenii nu văd cu ochii.
Cum se face că cineva vede efectiv paharul plin pe jumătate,
iar altcineva îl vede pe jumătate gol?
Ce anume din gândurile şi sentimentele unei persoane
determină modul diferit în care ea percepe lumea?
Şi, oare asta contează?
Pentru a răspunde acestor întrebări, împreună cu echipa mea
am decis să studiem amănunţit o problemă de interes internaţional:
sănătatea şi forma fizică bună.
În toată lumea oamenii se străduiesc să-şi controleze greutatea
şi există multe metode să nu creştem în greutate.
De pildă ne propunem solemn să facem exerciţii după sărbători,
dar hotărârile de Anul Nou ale majorităţii americanilor
sunt uitate până de Ziua Îndrăgostiţilor.
Vorbim cu noi înşine, încurajator, spunându-ne că ăsta e anul
în care ne vom reveni în formă
dar asta nu ajunge ca să revenim la greutatea ideală.
De ce?
Nu există un răspuns simplu, dar eu cred că ochii minţii ne sabotează.
Unii consideră exerciţiile foarte grele, iar alţii mai uşoare.
Ca prim pas pentru teste, am evaluat prin măsurători obiective
forma fizică a participanţilor.
Am considerat circumferinţa taliei faţă de circumferinţa şoldurilor
Un raport mai mare talie/şold indică o formă fizică mai slabă
faţă de un raport mai mic.
După colectarea măsurătorilor, i-am pus să participe la o cursă în mers,
cărând greutăţi.
Înainte de asta i-am rugat să estimeze distanţa până la sosire.
Ne-am gândit că forma fizică pe care o aveau
ar putea modifica aprecierea distanţei.
Ce-am aflat?
Puteam prezice aprecierea distanţei după raportul talie/şold.
Oamenii ieşiţi din formă, nepregătiţi, apreciau distanţa ca mult mai mare
decât cei care erau în formă.
Forma lor fizică schimba modul în care percepeau mediul.
Şi mintea poate face acelaşi lucru.
De fapt mintea şi corpul lucrează în tandem
ca să modifice modul în care percepem lumea.
Asta ne-a făcut să credem că cei foarte motivaţi,
cei cu ţeluri bine definite, ar putea vedea linia de sosire mai aproape
decât cei mai puţin motivaţi.
Ca să testăm dacă motivaţiile ne afectează în acest mod percepţia
am mai făcut un studiu.
Am evaluat prin măsurători obiective forma fizică a participanţilor, din nou,
circumferinţa taliei şi a şoldurilor, şi i-am pus să facă nişte exerciţii.
În funcţie de feedback-ul furnizat de noi,
unii au spus că nu-s motivaţi să mai facă exerciţiile.
Simţeau că atinseseră forma fizică dorită şi nu aveau de gând să mai continue.
Aceştia nu fuseseră motivaţi.
Alţii, datorită feedback-ului nostru,
ne-au spus că erau foarte motivaţi să facă exerciţiile.
Aveau un scop puternic să ajungă la linia de sosire.
Şi acum, înainte să pornească, i-am rugat să aprecieze distanţa.
Cât de departe li se părea linia de sosire?
Din nou, ca şi în studiul precedent,
raportul talie/şold se corela cu aprecierea distanţei.
Cei nepregătiţi găseau distanţa mai mare decât cei aflaţi în formă fizică bună.
Important e că asta se petrecea cu cei nemotivaţi să exerseze.
Cei puternic motivaţi să exerseze apreciau că distanţa e scurtă.
Chiar şi cei foarte ieşiţi din formă vedeau linia de sosire aproape,
dacă nu chiar mai aproape comparativ cu cei mai bine antrenaţi decât ei.
Forma fizică poate determina aprecierea distanţei până la sosire,
dar cei hotărâţi să atingă un obiectiv realizabil în viitorul apropiat
şi care credeau că pot face asta, au considerat exerciţiile mai uşoare.
Asta ne-a făcut să ne întrebăm dacă nu cumva există o strategie
care să-i ajute pe oameni, schimbându-le percepţia,
să le dea impresia că exerciţiile sunt mai uşoare?
Am studiat literatura oftalmologică să ne dăm seama ce puteam face
şi am creat o strategie, numită ,,Ochii la premiu!"
Nu e un slogan dintr-un afiş de inspiraţie,
ci o indicaţie despre cum să priveşti lucrurile.
Celor pregătiţi de noi după această strategie
le-am spus să se concentreze pe linia de sosire,
să evite să se uite în jur,
să-şi imagineze un reflector care luminează scopul
şi că totul în jur e înceţoşat, chiar greu de desluşit.
Ne-am gândit că această strategie ar face exerciţiile să pară mai uşoare.
Am comparat acest grup cu unul martor.
Lor le-am spus să privească lucrurile normal.
Să vadă sosirea dar şi coşul de gunoi din dreapta,
sau oamenii şi lampadarul din stânga.
Ne-am gândit că ei vor estima că distanţa e mai mare.
Ce-am descoperit?
I-am pus să aprecieze distanţa să vedem dacă strategia
a avut succes în schimbarea percepţiei.
Da.
Oamenii cu ochii la premiu au apreciat sosirea fiind 30% mai aproape
decât cei care erau atenţi şi în jur, cum faci natural.
Grozav.
Eram foarte fericiţi, pentru că strategia făcea exerciţiile să pară mai uşoare.
Problema era: ar ajuta asta la îmbunătăţirea exersării?
Ar îmbunătăţi calitatea efectuării lor?
Următoarea etapă a fost să spunem participanţilor
că urmau să care până la linia de sosire, greutăţi suplimentare.
Le-am pus la glezne greutăţi care reprezentau 15% din greutatea lor.
Le-am cerut să ridice genunchii sus şi să meargă repede către sosire.
Am făcut acest exerciţiu moderat de provocator, dar nu imposibil,
ca majoritatea exerciţiilor care ne îmbunătăţesc forma fizică.
Aşadar, marea problemă:
Stând cu ochii pe premiu concentraţi pe linia de sosire
a schimbat plăcerea exerciţiului?
Da.
Cei cu ochii pe premiu, ne-au mărturisit că le-a fost cu 17% mai uşor
să efectueze exerciţiul, decât celor care priveau în jur, natural.
Le-a schimbat modul subiectiv în care se simţeau exersând,
dar şi modul obiectiv în care efectuau exerciţiile.
Cei cu ochii pe premiu s-au mişcat 23% mai rapid
decât cei care priveau natural în jur.
Pentru comparaţie, o creştere de 23% e ca şi cum ai da Chevy Citation-ul tău
pe un Chevrolet Corvett, ambele din 1980.
Eram atât de bucuroşi pentru că însemna că o strategie gratuită,
care e uşor de folosit, indiferent de forma fizică
are un efect major.
Cu chii la premiu, exerciţiul pare şi se simte ca mai uşor,
pentru că se mişcă mai repede.
Ştiu că o sănătate bună nu ţine doar de un mers rapid,
dar ochii la premiu poate fi o strategie în plus pe care o puteţi folosi
ca să aveţi un stil de viaţă sănătos.
Dacă încă nu credeţi că toţi vedem lumea
prin prisma ochilor minţii, vă mai dau un singur exemplu.
În fotografie sunt două maşini, pe o superbă stradă din Stockholm.
Maşina din spate pare mai mare decât cea din faţă.
În realitate, ele au aceleaşi dimensiuni dar noi le percepem ca diferite.
Asta înseamnă că ochii au luat-o razna, sau că avem creierul praf?
Nicidecum. Aşa funcţionează ochii noştri.
Câteodată vedem lumea diferit, alteori altfel decât este,
dar nu înseamnă că unul are dreptate iar altul greşeşte.
Fiecare vedem lumea prin proprii ochi, dar ne putem ajuta reciproc
să o vedem altfel.
Mă gândesc la zile îngrozitoare pentru mine.
Sătulă de toate, irascibilă, obosită, în urmă cu treaba,
cu un nor negru deasupra capului.
În astfel de zile, pare că toţi din jur sunt la fel.
Colegul de muncă pare iritat când cer o amânare a unui termen,
iar prietena pare frustrată când întârzii la prânz
din cauza unei şedinţe prelungite.
Seara, soţul pare dezamăgit
pentru că prefer să mă culc decât să mergem la film.
În astfel de zile, în care toţi îmi par supăraţi şi nervoşi,
încerc să-mi reamintesc că îi pot privi şi în alt fel.
Poate colegul era puţin confuz, prietena mea îngrijorată,
iar soţul, poate că mă înţelegea.
Aşadar, toţi vedem lumea cu proprii ochi, şi uneori poate părea
un loc periculos, competitiv şi insurmontabil,
dar nu trebuie să o vedem aşa mereu.
Ne putem educa s-o vedem altfel, iar când găsim un mod în care să ne pară
mai drăguţă, mai uşoară, poate că aşa va şi deveni.
Vă mulţumesc.
(Aplauze)
Görme, sahip olduğumuz en önemli ve
en öncelikli duyumuzdur.
Sürekli olarak
bizi çevreleyen dünyaya bakar,
gördüklerimizi hemen tanımlar
ve anlarız.
Bu gerçekle ilgili bir örnekle
başlayalım.
Size bir kişinin fotoğrafını
1-2 saniyeliğine göstereceğim
ve sizden bu kişinin yüzündeki duyguyu
tanımlamanızı isteyeceğim.
Hazır mısınız?
İşte geliyor. İçinizden geldiği gibi cevaplayın.
Peki. Ne gördünüz?
120'den fazla kişiyle
anket yaptık
ve sonuçların karışık olduğunu gördük.
İnsanlar, bu kişinin yüzündeki duygu
konusunda aynı fikirde olmadı.
Belki huzursuzluk gördünüz.
Bu en çok aldığımız
cevaptı.
Ancak sol tarafınızdaki kişiye sorarsanız,
pişmanlık ya da şüphe diyebilir.
Sağ tarafınızdaki kişiye sorarsanız,
umut ya da empati gibi çok daha farklı
şeyler diyebilirler.
Haydi hepimiz
aynı yüze tekrar bakalım.
Tamamen farklı
şeyler görebiliriz,
çünkü algı subjektiftir.
Gördüğümüzü düşündüğümüz
şeyler aslında
zihnimizin gözünde filtrelenmektedir.
Elbette, zihin gözümüzle dünyayı
nasıl gördüğümüze dair başka pek çok örnek var.
Size sadece birkaç tanesini göstereceğim.
Mesela, diyet yapanlar,
elmaları kalori hesabı yapmayan
kişilerin gördüğünden daha büyük görür.
Yenilgiden yeni çıkan softbol oyuncuları
başarılı bir gece geçiren diğer oyunculara göre
topu daha küçük görürler.
Aslında politik görüşlerimiz,
politikacılar dâhil diğer insanları algılama
şeklimizi etkiler.
Araştırma ekibim ve ben bu soruyu test etmeye karar verdik.
2008’de Barack Obama ilk kez
başkanlık için yarışıyordu.
Seçimden bir ay önce yüzlerce Amerikalı
ile anket yaptık.
Bu anket,
bazı insanların, bazı Amerikalıların
buna benzer resimlerin Obama’nın gerçek görüntüsünü
yansıttığını düşündüğünü ortaya koydu.
Bu insanların yüzde 75’i
seçimde Obama’ya oy verdi.
Ancak, diğer kişiler, Obama'nın gerçek görüntüsünü
bu resimlerin yansıttığını düşündü.
Bunların da yüzde 89’u
McCain’e oy verdi.
Obama’nın birçok resmini
teker teker gösterdik.
Böylece insanlar, bir fotoğraftan diğerine
neyi değiştirdiğimizi fark edemedi,
yapay olarak deri rengini açtığımızı
veya koyulaştırdığımızı.
Peki bu nasıl mümkün olabiliyor?
Bir insana, bir nesneye
ya da bir olaya baktığımda
başkalarının gördüğünden çok daha farklı şeyler
görmem nasıl mümkün olabiliyor?
Nedenleri çok.
Fakat biri gözlerimizin nasıl çalıştığını
daha fazla anlamamızı gerektiriyor.
Göz bilimciler,
bir zaman diliminde görüp
üzerinde odaklanabileceğimiz
bilgi miktarının aslında
göreceli olarak az olduğunu bilir.
Net, açık ve doğru
olarak görebileceklerimiz,
kolumuzu uzattığımızda
başparmağımızın yüzey alanına
eş değerdir.
Bunun çevresindeki diğer her şey bulanıktır,
gözlerimize sunulanın büyük bir kısmını
belirsiz kılar.
Fakat gördüğümüz şeyi netleştirmemiz
ve ne olduğunu anlamamız gerekli
ve beynimiz bu boşluğu doldurmamıza yardımcı olur.
Sonuç olarak, algı subjektif bir deneyimdir
ve bu şekilde zihnimizin gözüyle
görmeyle sonuçlanır.
Ben bir sosyal psikoloğum.
Bunlara benzer sorular
gerçekten ilgimi çekiyor.
İnsanların aynı fikirde olmadığı zamanlar
beni büyülüyor.
Neden bazı insanlar
bardağı aslında yarı dolu görürken,
bazıları gerçekten de
onu yarı boş olarak görür?
Bir insanın, dünyayı tamamen farklı şekilde görmesine
neden olan düşünce
ve hisler ne hakkındadır?
Hatta bunun bir önemi var mıdır?
Bu soruları ele almak üzere,
araştırma ekibim ve ben
uluslararası ilgi çeken bir konuyu
derinlemesine araştırmaya karar verdik:
Sağlığımız ve formumuz.
Dünya genelinde
insanlar kilolarını kontrol edebilmek için uğraşıyor
ve kilolardan korunmak için
bize yardımcı olan çeşitli stratejiler var.
Mesela, tatilden sonra
egzersize başlamaya niyetleniriz;
ama aslında Amerikalıların çoğunluğu
Yeni Yıla ilişkin bu kararlarının Sevgililer Günü'nde
bozulduğunu görür.
Kendimize cesaret vermek
üzere konuşuruz,
bu yılın forma girmek için bizim yılımız
olduğunu kendimize söyleriz.
Fakat bu bizi ideal kilomuza
getirmek için yeterli değil.
Peki neden?
Elbette ki bunun basit bir cevabı yok.
Fakat, bir nedeninin
zihin gözümüzün
bize karşı çalışması olduğunu düşünüyorum.
Bazı insanlar egzersizi gerçekten
daha zor bulabilir,
bazı insanlar ise cidden
daha kolay bulabilir.
Bu soruları test etmek için ilk olarak
kişilerin fiziksel formlarının objektif
ölçümlerini topladık.
Bel çevresi ölçülerini aldık
ve kalça çevresi ölçüleri ile karşılaştırdık.
Yüksek bel-kalça oranı,
düşük bel-kalça oranına göre daha düşük bir
fiziksel formu göstermektedir.
Bu ölçüleri bir araya getirdikten sonra,
katılımcılardan ekstra ağırlıklar taşıyarak
bitiş çizgisine kadar
yarışır şekilde
yürümelerini istedik.
Buna başlamadan önce,
onlardan bitiş çizgisine olan mesafeyi
tahmin etmelerini istedik.
Vücutlarının fiziksel durumunun
mesafeyi nasıl algıladıklarını değiştireceğini düşündük.
Peki ne bulduk?
Bel-kalça oranı
mesafeyi algılama tahmininde başarılı oldu.
Formda olmayan kişiler,
bitiş noktasına olan mesafeyi, formda olan kişilere göre
önemli derecede
daha uzun olarak gördüler.
Kişilerin kendi vücut durumları,
çevreyi nasıl algıladıklarını değiştirdi.
Aynı şekilde beynimiz de değiştirebilir.
Aslında, vücudumuz ve beynimiz
çevremizdeki dünyayı
nasıl gördüğümüzü değiştirmek için birlikte çalışır.
Bu bize, güçlü motivasyonu
ve egzersiz yapmak için
büyük hedefleri olan kişilerin
bitiş çizgisini, zayıf motivasyonlu kişilere göre daha yakın olarak
gördüklerini düşündürdü.
Motivasyonun algısal deneyimlerimizi bu şekilde
etkileyip etkilemediğini test etmek için
ikinci bir çalışma yaptık.
Tekrar kişilerin fiziksel formlarına ilişkin
objektif ölçümleri topladık.
Bel ve kalça
genişliklerini ölçtük
ve form durumlarını gösteren başka bazı testler yaptırdık.
Onlara verdiğimiz geri bildirimlerden sonra,
bazı katılımcılar bize daha fazla
egzersiz yapmak için motivasyonları olmadığını söyledi.
Form hedeflerine ulaştıkları hissine kapıldıklarını
ve daha başka bir şey yapmayacaklarını söylediler.
Bu kişiler motive değillerdi.
Diğer kişilerse, bizim geri bildirimlerimize dayanarak
egzersiz yapmak için hayli motive olduklarını söyledi.
Bitiş çizgisine varmak için güçlü hedefleri vardı.
Fakat bitiş çizgisine yürümeye başlamadan önce,
tekrar mesafeyi tahmin etmelerini istedik.
Bitiş çizgisi ne kadar uzaktaydı?
Yine önceki çalışmaya benzer şekilde
bel-kalça oranının mesafeyi algılamayı
tahmin ettiğini gördük.
Formsuz kişiler, formda olan kişilere göre
mesafeyi daha uzak, bitiş çizgisini
daha uzakmış gibi gördüler.
Ancak önemli olan, bunun sadece
egzersiz yapmak için motive olmayan
kişilerde olması.
Diğer taraftan,
egzersiz yapmak için çok motive olan kişiler
mesafeyi kısa olarak gördü.
Hatta en az formunda olan kişiler bile
bitiş çizgisini
daha formunda olanlar kadar yakın,
hatta biraz daha
yakın olarak gördü.
Yani vücudumuz
bitiş çizgisinin ne kadar uzak göründüğünü değiştirebilir.
Ancak kısa sürede başarabileceklerini düşündükleri
erişilebilir hedeflere odaklanan
ve hedefi tutturacağına
inanan kişiler,
egzersizi daha kolay buldu.
Bu bizi, kullanabileceğimiz
ve başkalarına öğretebileceğimiz,
kişilerin mesafe algılarını değiştirmelerine
ve egzersizi daha kolay görmelerine yardımcı olacak
bir stratejinin olup olmadığına dair düşünmeye sevk etti.
Böylece, görme bilimi literatürüne dönüp
ne yapabileceğimize baktık
ve okuduklarımızdan yola çıkarak “Gözünüz ödülde olsun.”
diye adlandırdığımız bir strateji oluşturduk.
Bu, ilham verici bir posterden
alınmış bir slogan değil.
Bu çevrenize nasıl
bakacağınıza ilişkin fiilî bir talimat.
Bu strateji ile eğittiğimiz kişilere
dikkatlerini bitiş çizgisine vermelerini,
etrafa bakmamalarını,
hedefte parlayan spotları
hayal etmelerini
ve bunun çevresinde olan diğer her şeyin bulanık,
belki de görmenin zor olduğunu söyledik.
Bu stratejinin
egzersizin daha kolay görünmesine yardımcı olacağını düşündük.
Bu grubu, referans grup
ile karşılaştırdık.
Bu gruba,
normal şekilde çevreye bakmalarını
söyledik.
Bitiş çizgisini fark edeceksiniz;
fakat ayrıca
sağda tarafta çöp kutusunun
ya da sol tarafta insanların ve elektrik direğinin farkına varabilirsiniz.
Bu stratejiyi kullanan insanların
mesafeyi daha uzak olarak göreceğini düşündük.
Peki ne bulduk?
Mesafeyi tahmin etmelerini istediğimizde
bu strateji, algısal deneyimlerini değiştirmede
başarılı oldu mu?
Evet.
Dikkatini ödüle veren kişiler, bitiş çizgisini
normal hâlleriyle
etrafa bakanlara göre yüzde 30 daha
yakın olarak gördü.
Bunun harika olduğunu düşündük.
Gerçekten heyecanlanmıştık.
Çünkü bu strateji, egzersizin daha kolay
görünmesine yardımcı olduğu anlamına geliyordu.
Ancak asıl soru,
bu stratejinin egzersizi daha iyi
hâle getirip getiremeyeceğiydi.
Aynı zamanda egzersizin
kalitesini de artırabilir miydi?
Sonrasında, katılımcılardan
üzerlerinde fazladan ağırlık olarak bitiş çizgisine
yürümelerini istedik.
Ayak bileklerine vücut ağırlıklarının
yüzde 15’ine denk gelen ağırlıklar ekledik.
Katılımcılara dizlerini yukarı çekerek,
hızlı bir şekilde bitiş çizgisine yürümelerini söyledik.
Bu egzersizi özellikle
gerçekten formumuzu artıran çoğu egzersiz gibi,
biraz zorlayıcı,
ama yapılabilir şekilde
dizayn ettik.
O zaman asıl soru:
Dikkatini ödüle verip
bitiş çizgisine iyice odaklanmak
egzersiz deneyimlerini değiştirdi mi?
Değiştirdi.
Dikkatini ödüle verenler
daha sonra bize, egzersizi yaparken
çevrelerine normal şekilde
bakan kişilere göre
yüzde 17 daha az efor sarf ettiklerini söyledi.
Bu durum, egzersizle ilgili subjektif
deneyimlerini değiştirdi.
Aynı zamanda, egzersizin objektif mahiyetini de
değiştirdi.
Dikkatini ödüle veren kişiler,
çevrelerine normal şekilde bakan kişilere göre
yüzde 23 oranında daha hızlı hareket etti.
Bunu bir perspektif içine koyarsak,
yüzde 23'lik artış,
1980 model Chevy Citation'ınızı 1980 model Chevrolet Corvette
ile değiştirmeye benziyor.
Bundan dolayı çok heyecanlanmıştık.
Çünkü bu durum, hiçbir maliyeti olmayan,
insanların formda olup olmadıklarına
veya hedefe varmakta
zorlanıp zorlanmadıklarına bakmaksızın kolaylıkla
kullanabileceği bir stratejinin önemli
etkilerinin olduğu anlamına geliyordu.
Dikkatin ödüle verilmesi, egzersizin
daha kolay görünmesini ve hissedilmesini sağladı,
insanların daha hızlı hareket etmeleri
nedeniyle daha fazla çalışmalarına rağmen.
Şimdi, iyi bir sağlık için biraz daha
hızlı yürümekten ziyade şeyler var;
ama dikkatinizi ödüle vermeniz
sağlıklı bir yaşam tarzı oluşturmanızda
size yardım edecek
ilave bir strateji olabilir.
Hepimizin dünyayı kendi
zihnimizin gözüyle gördüğümüze dair hâlâ ikna olmadıysanız,
son bir örnekle bitirmeme izin verin.
İşte, Stokholm’de iki arabanın olduğu güzel bir sokağın resmi.
Arkadaki araba öndekinden
çok daha büyük gözüküyor.
Ama gerçekte
her iki araç da aynı büyüklükte.
Fakat biz bunu böyle görmüyoruz.
Peki bu gözlerimizin bozuk
ya da kafamızın karışık
olduğu anlamına mı geliyor?
Hayır, hiç de bu anlama gelmiyor.
Bu sadece gözlerimizin çalışma şekliyle ilgilidir.
Dünyayı çok farklı şekillerde görebiliriz
ve bazen bu gerçeklerle
uyuşmaz.
Ancak bu birinin haklı, birinin haksız
olduğu anlamına gelmez.
Hepimiz dünyayı kendi zihin gözümüzle görürüz;
ancak farklı görmeyi de kendimize öğretebiliriz.
Benim için
kötü geçen günleri düşünüyorum.
Bıkkın, huysuz, yorgunum
ve çıkmaza girmişim.
Üzerimde
kara bulutlar dolaşıyor
ve bunun gibi günlerde
çevremdeki herkes de
mutsuz gibi gözüküyor.
İş yerinde meslektaşım teslim tarihi için
süre uzatımı istememden dolayı rahatsız olmuş görünüyor
ve bir toplantının uzaması nedeniyle öğle yemeğine
geciktiğim için arkadaşım bana kızmış görünüyor.
Günün sonunda,
eşim sinemaya gitmek yerine
uyumayı istediğim için hayal kırıklığına uğramış görünüyor.
Herkesin moralsiz ve bana kızgın olduğu
buna benzer günlerde, bu insanları
farklı şekilde görmenin yolları olduğunu kendime hatırlatmaya çalışırım.
Belki meslektaşım şaşırmıştı,
belki arkadaşım endişelenmişti,
belki de eşim aslında empati ile yaklaşıyordu.
Yani hepimiz dünyayı kendi
zihin gözümüzle görürüz.
Bazı zamanlar,
dünya tehlikeli,
zorlu ve başa çıkılamaz bir yer gibi gözükebilir;
ama her zaman böyle görünmek zorunda değil.
Kendimize onu farklı görmeyi öğretebiliriz.
Dünyanın daha iyi ve daha kolay gözükmesini
sağlayacak bir yol bulduğumuzda,
gerçekten de öyle olabilir.
Teşekkür ederim.
(Alkış)