Wat is het belangrijkst voor je gezondheid?
Wat denk je?
Een uitgebalanceerd, voornamelijk plantaardig dieet,
je hormonen in balans houden, iedere dag sporten, genoeg slapen --
Wat denk je?
Vitamines slikken, je regelmatig laten controleren door de dokter?
(Gelach)
Dit lijken allemaal belangrijke, zelfs doorslaggevende voorwaarden
om gezond te blijven,
maar wat als ik zou zeggen dat voor je lichaam zorgen
het minst belangrijk was voor je gezondheid?
Wat denk je?
Ik ben een dokter, dus als je me dit vijf jaar geleden had verteld,
was dat absolute heiligschennis geweest.
Ik heb tenslotte 12 jaar gestudeerd
omdat het lichaam het fundament voor alles in ons leven zou moeten zijn.
Wat als het medische vakgebied het helemaal verkeerd heeft;
wat als ons lichaam niet bepaalt hoe we ons leven leiden?
Wat als ons lichaam feitelijk een spiegel van onze manier van leven is?
Denk er eens over na.
Denk eens terug aan een tijd
wanneer je niet het leven leidde dat je had moeten leiden.
Misschien had je de verkeerde relatie;
of je bevond je in een vijandige werkomgeving,
omdat je dacht dat je dat werk moest doen;
of je werd creatief gedwarsboomd; of je voelde je spiritueel ontheemd.
Kreeg je misschien subtiele seintjes van je lichaam,
kleine fysieke symptomen?
Het lichaam probeert je iets te vertellen en je negeert het,
want je moet dit nu eenmaal doen.
Maar dan gaat er ineens van alles mis in je lichaam.
Kun je je herinneren dat zoiets ooit in je leven is gebeurd?
Ja, ik zie een hoop mensen knikken.
Ik ook. Het is mij ook overkomen.
Zo werkt het lichaam en daar is het heel goed in;
het lichaam fluistert in ons oor.
Maar als we het fluisteren negeren, begint het te schreeuwen.
Miljoenen mensen negeren het fluisteren van hun lichaam.
Het is een epidemie
waar de moderne geneeskunde niet mee om weet te gaan.
Mensen die eraan lijden voelen zich vermoeid,
angstig en depressief, slapen slecht
en hebben geen zin meer in seks.
Ze hebben last van allerlei pijntjes,
dus ze gaan naar de dokter omdat er iets niet goed is.
De dokter doet een hele reeks onderzoeken
die allemaal uitwijzen dat er niets met deze patient aan de hand is.
Toch voelt die patient zich niet goed.
Ze gaat dus naar een andere dokter en het proces herhaalt zich,
want want ze weet zeker dat er iets mis is.
En dat is ook zo, alleen niet zoals zij denkt.
Ik werkte vroeger bij een hele drukke zorginstelling,
ik zag er 40 patiënten per dag
en raakte tot op het bot gefrustreerd door die patiënten.
Ze kwamen bij me en hun lijden was overduidelijk.
Ik deed de onderzoeken, die waren normaal,
ik vertelde ze dat alles in orde was en dan keken ze me zo aan van:
nee, echt niet. Er is iets met me.
Ik voelde me zo gefrustreerd omdat ik geen goede diagnose kon stellen,
terwijl zij dachten: geef me alsjeblieft gewoon een pil.
Maar er was geen pil. Daar helpt geen pil tegen.
Er bestaat geen lab-test om een diagnose te stellen voor deze epidemie,
er is geen vaccin om het te voorkomen en geen chirurgie om het eruit te snijden.
Pas jaren later kwam ik erachter
dat ik onder dezelfde epidemie leed als mijn patiënten.
Toen ik 33 jaar oud was,
was ik een doorsnee dokter.
Ik dacht dat ik alles in mijn leven had bereikt wat ik wilde bereiken.
Het zag er allemaal heel succesvol uit:
het huis aan zee in San Diego; het vakantiehuis; de boot;
de royale pensioenvoorziening, zodat ik later gelukkig zou kunnen zijn.
Ik was op dat moment al twee keer gescheiden.
Ik had hoge bloeddruk.
Ik nam daar drie medicijnen voor die allemaal niet werkten
en er was juist vastgesteld dat ik geopereerd moest worden
vanwege precancereuze cellen op mijn baarmoederhals.
Maar belangrijker was dat ik het contact met mezelf kwijt was.
Ik was zo teleurgesteld over mijn werk,
geestelijk helemaal leeg;
ik wist helemaal niet meer wie ik was.
Ik had mezelf verstopt onder een hele serie maskers.
Ik had een doktersmasker, voor als je die witte jas aanhebt,
op dat voetstuk staat, of je alles onder controle hebt,
alsof je het allemaal wel weet.
Ik ben ook professioneel artiest, dus ik had een artiestenmasker,
dat moet er donker en broeierig uitzien,
mysterieus -- hongerend,
dat was ik ook niet.
Ik was inmiddels voor de derde keer getrouwd,
drie keer is scheepsrecht.
Dus droeg ik het masker van de plichtsgetrouwe echtgenote,
die het eten op tafel moet hebben
en die de juiste sexy lingerie draagt.
Toen raakte ik in verwachting en dan komt er plotseling
dat gigantische moedermasker ook nog eens bij.
Jullie kennen dat masker wel.
Je hoort dan ineens in je genen te hebben
dat je de perfecte koekjes kan bakken.
Onder die laag maskers zat ik dus
toen mijn volmaakte kwelling begon.
Op dat moment in mijn leven, het was januari 2006
en ik beviel net van mijn dochter via een keizersnede,
ging mijn 16 jaar oude hond dood,
mijn gezonde jonge broer kreeg een acuut leverfalen
van de antibiotica Zithromax,
en mijn geliefde vader overleed aan een hersentumor.
Alles binnen 2 weken.
Ik had net een diepe zucht geslaakt toen mijn echtgenoot,
die op de baby zou passen,
twee vingers van zijn linkerhand kwijtraakte aan de cirkelzaag.
Dus --
Ze zeggen dat als je leven in elkaar stort
je ofwel zelf groeit, of je stort mee in.
Gelukkig besloot ik ervan te groeien, er stond iets in mezelf op.
SARK noemde het mijn 'Inner Wise Self'; ik noem het mijn innerlijke waakvlam.
Ze zei: "Tijd om de maskers af te doen. Tijd om te stoppen met die waanzin.
Stop met doen wat je moet doen en ga doen wat je voelt."
Ik zou moeten stoppen met mijn werk. Dat was niet niks.
Ik had twaalf jaar gestudeerd om dokter te worden.
Dat had honderdduizenden dollars gekost.
Mijn hele doktersleven was al ingericht: het huis, de hypotheek,
al die dokterspullen, nietwaar?
Mijn man had geen werk en ik had net een baby.
Om mijn vrijheid te kopen moest ik ook eventuele wanpraktijk-claims nog afkopen,
een bedrag van zes cijfers, mocht ik ooit nog aangeklaagd worden.
Ik besloot het te doen en mijn lieve man besloot me daarin te steunen.
Ik stopte met mijn werk, verkocht mijn huis,
stopte mijn pensioenvoorziening en verdween de stad uit.
De eerste paar maanden schreef ik, schilderde ik, likte mijn wonden.
(Gelach) (Applaus)
Het was pas negen maanden later --
iedereen dacht al: negen maanden! Ik ben gynaecoloog --
dat ik me realiseerde dat je kunt stoppen met je werk maar niet met je roeping.
Ik voelde me al heel vroeg geroepen, ik was pas zeven jaar,
om het medische vak te dienen, te praktiseren;
die roeping was er nog steeds.
Ik was zo verwond door het systeem dat ik het niet eens in de gaten had,
maar het kwam terug na wat rust en heling.
Toch wist ik dat ik niet terug kon, ik kon geen 40 patiënten per dag aan;
7,5 minuut per patient, daarvoor was ik niet gaan studeren.
Dus begon ik deze zoektocht, die inmiddels al vijf jaar duurt,
om die oorspronkelijke inspiratie voor dit vak terug te vinden.
Ik moest er dus ook achter komen wat ik aan geneeskunst haatte.
Eerst gaf ik iedereen de schuld:
de advocaten die op jacht waren naar medisch verwijtbaar handelen;
de grote pharmaceutische bedrijven; de zorginstellingen;
de verzekeringsmaatschappijen.
Toen dacht ik: het is het reductionistische medische systeem,
we zijn zo vreselijk gespecialiseerd.
Ik ben verloskundig gynaecoloog en kreeg dus mensen met bekkenklachten,
maar ik wist gewoon dat er iets groters was
dat hun klachten veroorzaakte.
Maar daar worden we niet voor opgeleid.
Ik dacht: dat is het probleem, je gaat naar de dokter
voor pijn aan je pink en hij zegt: "Sorry, ik ben duimdokter."
(Gelach)
Niemand ziet het hele plaatje.
Ik dacht: integrale medische praktijk, dat is de dan oplossing.
Dus ging ik werken bij een integrale medische praktijk
en dat ging een stuk beter; ik had een heel uur voor mijn patiënten.
Ik kon echt naar ze luisteren.
We accepteerden geen verzekerden voor 'kostenefficiënte zorg',
dus dat was een hele vooruitgang.
Toch bleef ik ergens tegenaan botsen.
Als je bij ons kwam en je was depressief
kreeg je kruiden en aminozuren in plaats van Prozac.
Of wanneer je andere fysieke symptomen had --
Toch bleef het een allopathisch model:
de oplossing lag altijd buiten jezelf
en ik moest je iets geven wat je in kon nemen.
Ik dacht: misschien is het dat niet, misschien moet ik verder kijken
en nieuwe medische gereedschappen vinden.
Ik begon dus samen te werken
met allerlei prachtige aanvullende en alternatieve zorgaanbieders:
acupuncturisten, naturopaten, voedingsdeskundigen.
Ik begon mijn patiënten te behandelen met naalden in hun energiemeridianen
en rauw voedsel, en dat was geweldig.
Ik bleef echter tegen hetzelfde oplopen:
het bleef symptoombestrijding.
Als we het probleem
niet bij de bron aanpakten,
ontwikkelden ze gewoon weer nieuwe symptomen.
Ik werd op dat moment echt gefrustreerd en echt nieuwsgierig,
dus begon ik serieus te graven
naar wat een lichaam nu eigenlijk gezond maakt
en wat ons nu echt ziek maakt.
Ik dook in de medische literatuur en deed een jaar onderzoek
naar alle gerandomiseerde gecontroleerde klinische onderzoeken.
Ik besloot: genoeg geweest, ik ga het uitzoeken;
de onderste steen moest boven komen.
Ik zat uren in de bibliotheek, zoekend, lezend, studerend.
Ik schrok me dood van wat ik vond;
dit had niemand mij verteld in mijn medische opleiding.
Alles waar we aan denken bij gezondheid, wat we denken dat gezond is, dat klopt.
Bewegen is belangrijk, gezond eten is belangrijk,
doktersbezoek is belangrijk.
Maar niemand heeft me ooit verteld dat gezonde relaties belangrijk zijn,
dat een gezond beroepsleven belangrijk is,
jezelf creatief uiten,
je geestelijk verbonden voelen,
een gezond seksleven hebben,
gezonde financiën,
in een gezonde omgeving leven,
geestelijk gezond zijn,
en natuurlijk zijn al die dingen waar we normaliter aan denken,
ook belangrijk: goed voor je lichaam zorgen.
De informatie is overweldigend.
Het meeste vind je niet in de gangbare door dokters gelezen vakbladen,
veel ervan vind je in de psychologische literatuur
en de sociologische literatuur.
Maar als je goed zoekt, vind je het in The New England Journal of Medicine,
in The Journal of the American Medical Association,
het komt van Harvard en Yale en Johns Hopkins.
Dit zijn betrouwbare gegevens die laten zien dat dit minstens zo belangrijk is,
zo niet belangrijker.
Een van mijn patiënten eet rauw en veganistisch,
ze loopt marathons, slikt 20 supplementen per dag,
slaapt 8 uur per nacht, doet alles wat haar dokter zegt,
heeft zó'n dik dossier en toch heeft ze allerlei kwalen.
Ze had gehoord wat ik met mijn patiënten deed
en ik heb een inschrijfformulier van 20 pagina's lang.
Het vraagt je naar al die dingen: relaties, werk, geestelijk leven,
creativiteit, seksleven, al die dingen die je hele persoon bepalen.
Ze kwam en ze vulde het formulier in en ze vroeg me: "Dokter, wat heb ik?"
Ik zei: "Wat je hebt? Je echtgenoot misbruikt je,
je haat je werk, je voelt je creatief onderdrukt,
geestelijk ontheemd
en je hebt je vader nooit vergeven
vanwege de incest in je jeugd.
Je lichaam komt er nooit bovenop tot je daar iets aan kunt doen."
Goed voor je lichaam zorgen is dus niet het belangrijkste voor je gezondheid.
Wat dan wel?
Zorgen voor je geest, zorgen voor je hart,
zorgen voor je ziel,
contact maken met wat ik noem je innerlijke waakvlam.
Die waakvlam is dat deel van je, die essentie,
dat authentieke, diepste deel van jou, die geestelijke, goddelijke vonk
die altijd weet wat goed voor je is.
Je bent ermee geboren, je neemt het mee de dood in
en ze weet altijd de waarheid over jou en je lichaam.
Ze fluistert in je oor, ze is je intuïtie,
ze is dat prachtige deel dat jouw grootste fan is,
het deel dat jou liefdesbrieven schrijft.
Ze is de meest heilzame bron die je je kunt wensen,
beter dan welk medicijn ook, beter dan welke dokter ook.
Op basis van alles wat ik geleerd had, ontwikkelde ik een nieuw welzijnsmodel.
Het was niet gebaseerd op taartgrafieken en pyramides
zoals vele welzijnsmodellen die ik heb gezien.
Ik baseerde het op het steenmannetje.
Hebben jullie die dingen gezien in San Francisco?
Van die stapels gebalanceerde stenen, ik hou ervan, altijd gedaan.
Als artiest spreekt het me visueel aan.
Ik hou van de wederzijdse afhankelijkheid.
Iedere steen is afhankelijk van de andere;
je kunt er geen steen uithalen of het hele ding stort in.
De meest hachelijke steen is nog de bovenste.
Dat is het lichaam, daar zie ik het lichaam.
Het lichaam is de bovenste steen.
Als een van de facetten die jouw geheel vormen uit balans raakt,
is het lichaam het eerste dat begint te fluisteren.
De onderste steen is je innerlijke waakvlam,
je werkelijke essentie, dat kwetsbare, doorzichtige deel van jou.
Zo kwam ik dus tot dat model, dat ik de 'whole health cairn' noem
en daar gaat mijn volgende boek over.
Het gaat over alle facetten die jou heel maken;
het gaat over zelfgenezing vanuit je basis en als je dit eenmaal herkent,
heb je alle benodigde gereedschappen om je eigen helingstraject te beginnen.
Alle facetten die jouw geheel vormen,
worden omringd door wat ik de 'healing bubble' noem.
Dat is liefde, dankbaarheid en plezier.
De wetenschap toont aan dat al die dingen ook goed voor je gezondheid zijn,
als de lijm die alles bij elkaar houdt.
Ik daag je dus uit.
Als je een fysiek symptoom hebt,
als je lijdt aan de epidemie die de hele ontwikkelde wereld plaagt,
vraag jezelf dan eens af:
"Wat is de echte reden voor mijn ziekte of lijden;
wat wankelt er in mijn steenmannetje?"
Wat is de echte diagnose en wat kun je eraan doen?
Hoe kun je transparanter zijn?
Hoe kun je meer openstaan voor meer mogelijkheden?
Hoe kun je eerlijker zijn tegen jezelf over wat je nodig hebt en wie je bent?
Als je het geluk had dat je Brene Brown's geweldige TED-Talk hebt gezien
over de kracht van kwetsbaarheid --
ik zie veel knikkende hoofden, mooi --
die is zo goed, die gaat over de wetenschap achter echt zijn,
kwetsbaar en transparant zijn.
Het genereert liefde en intimiteit, wat zorgt voor oxytocin en endorfine
en het vermindert schadelijke stresshormonen als cortisol en adrenaline.
Als we ons echte zelf laten zien, als we onze waakvlam laten schijnen,
helen we onszelf van binnenuit
en dat is krachtiger dan wat geneeskunde je ooit van buitenaf kan geven.
Dus daag ik je uit dat recept voor jezelf te schrijven.
Dat kan geen dokter voor je doen.
We kunnen je medicijnen geven,
we kunnen opereren, en soms is dat nodig,
het kan je zelfhelingsproces aanzwengelen.
Maar om de essentie te helen, zodat je geen nieuwe symptomen krijgt,
zodat je niet opnieuw onder het mes hoeft, moet je je eigen recept uitschrijven.
Dus vraag ik je: "Wat heb je nodig, hoe krijg je je lichaam weer gezond?
Wat moet er veranderen, wat moet je bijstellen in je leven?"
Als je zou weten dat je maskers afdoen
en ons je stralende innerlijke licht laten zien
de oplossing was voor je gezondheidsproblemen,
zou je het dan doen?
Ik daag je uit.
Er zou wel eens iets wonderbaarlijks kunnen gebeuren met je lichaam.
Dankjewel.
(Applaus)