Hepimize bir sorum var.
Hazır mısınız?
Kazanmak her zaman başarı mıdır?
(Mırıltılar)
Ah.
(Kahkahalar)
Tamam.
Ben UCLA'in kadın jimnastik takımının
yeni emekli baş antrenörüyüm
ve 29 yıldır bu pozisyondayım.
(Alkış)
Teşekkürler.
Görev sürem boyunca
birçok birincilik deneyimim oldu.
Yedi ulusal şampiyonada takımıma liderlik ettim.
UCLA'in atletik onur listesine alındım.
Bunun yanında
Pasifik-12 Konferansı tarafından yüzyılın antrenörü seçildim.
(Alkış)
Kazanmak gerçekten
ama gerçekten eğlenceli.
(Kahkahalar)
Ancak ben, bakış açımı paylaşmak için buradayım.
Kazanmak her zaman başarıya eşit değildir.
Tüm Amerika'da ve dünya çapında kendi yarattığımız
"ne pahasına olursa olsun kazan"
krizini yaşıyoruz.
Okullarda,
ticarette, politikada
"ne pahasına olursa olsun kazanmak" kabul edilir oldu.
Toplum olarak
piramidin en üstündeki kişileri yüceltiyoruz.
Şampiyonaları, seçimleri ve ödülleri kazanan insanları coşkuyla alkışlıyoruz.
Ancak ne yazık ki çoğu zaman
bu aynı insanlar kurumlarından
incinmiş olarak ayrılıyorlar.
Maalesef ki tam puan alan çocuklar
okullarını kırılmış olarak bitiriyorlar.
Ödüllü ve madalyalı
sporcular takımlarından yalnızca fiziksel olarak değil,
duygusal ve zihinsel olarak da yaralanarak ayrılıyorlar.
Yüksek kazançlı çalışanlar şirketlerinden yaralanmış olarak ayrılıyorlar.
Sonuca o kadar odaklıyız ki
söz konusu kazanmak olunca
bu noktaya nasıl geldiğimizin insani yönü
ve bundan aldığımız yaralar genellikle
halı altına süpürülüyor.
Bunun için durun.
Mola.
Başarıyı tekrar tanımlamamız gerekiyor.
Gerçek başarı, kazansak da kaybetsek de
hayat şampiyonları yetiştirmektir.
(Alkış)
Gerçek başarı
hayat şampiyonları yetiştirmektir.
Takımınız için değil,
işiniz için değil
ve hatta üzülerek söylüyorum, yeni yıl kartlarında övünmek için de değil.
Üzgünüm.
Peki bunu nasıl yaparız?
Öncelikle, kazanmak için kendi yolunuzu dikte edebilirsiniz
ancak başarı için kendi yolunuzu dikte edemezsiniz.
Sizi 1990'da
ilk UCLA kadın jimnastik takım koçu olarak atandığım zamana geri götüreyim.
Daha önce hiç jimnastik yapmadığımı da bilmenizi isterim.
Ben bale dünyasında büyüdüm.
Daha önce hiç yan takla atmadım
ve size yan takla atmasını öğretemem.
(Kahkaha)
Maalesef bu doğru.
Ayrıca, takım kültürü oluşturma hakkında da hiçbir şey bilmiyordum.
Kazanan antrenörleri taklit etmek yapabildiğim en iyi şeydi.
Sonunda sert konuşan,
katı fikirli, acımasız,
anlayışsız,
kızgın, sevimsiz
ve çoğunlukla düpedüz kaba biri oldum.
Sadece kazanmanın yollarını arayan
bir baş antrenör gibi davrandım.
Baş antrenör olduğum ilk sezonlar berbattı
ve birkaç yıl
küstah koçluğuma katlandıktan sonra
takımım, bir toplantı yapmak istedi.
Tabii takım toplantılarına bayılıyorum,
"Oley, hadi takım toplantısı yapalım." dedim
ve tam iki saat boyunca
küstahlığımın ne kadar incitici
ve alçaltıcı olduğunun örneklerini verdiler.
Pek "oley" değildi.
Bana, küçümsenmek değil de
desteklenmek istediklerini belirttiler.
Aşağılanmak yerine teşvik edilmek istiyorlardı.
Baskı ve despotluk yapılmasını değil,
motive edilmeyi istiyorlardı.
Bu benim durma noktamdı
ve ben değişmeyi seçtim.
Kararlı bir diktatör olmak
itaatkâr, iyi askerler üretebilir
ama hayat şampiyonları yetiştiremez.
Hayatın herhangi bir zamanında
birini daha iyi olmayı istemeye
motive etmenin yolunu bulmaktansa
dayatmak ve emir vermek çok daha kolaydır.
Bunun sebebi, -hepimizin bildiği gibi-
motivasyonun kök salmasının gerçekten uzun zaman alması.
Fakat gerçekleştiğinde
karakter oluşturucu
ve hayat değiştiricidir.
Öğrencilerimi yalnızca kazanan atletler olarak değil
ama insan olarak da
desteklemem gerektiğini fark ettim.
Benim için başarının anlamı
sadece kazanma odaklı olmaktan
kendi geliştirdiğim felsefe olan
spor yoluyla hayat şampiyonları yetiştirmeye kaydı.
Biliyordum ki eğer bunu yeterince iyi yaparsam
bu şampiyon zihniyeti yarışmaya yansıyabilirdi.
Ve yansıdı da.
Anahtar unsur, sabır,
saygılı dürüstlük
ve mesuliyet yoluyla
güven geliştirmekti —
ki bunların hepsi sağlam bir sevgiyi oluşturan unsurlardır.
Sağlam sevgiden bahsetmişken
Katelyn Ohashi bunun harika bir örneği.
Hepiniz onun zemin rutinini görmüş olmalısınız.
150 milyondan fazla görüntülendi.
Ortak fikre göre performansı tamamen eğlence doluydu
ancak Katelyn ilk UCLA'a geldiğinde
bedenen, zihnen ve duygusal olarak yıkılmış bir hâldeydi.
Hayatı, kazanmaya odaklı bir atletik çevrede geçmişti
ve o incinmişti.
Katelyn UCLA'e geldiği ilk yılında,
içsel isyanı o kadar yüksekti ki
alındığı pozisyonda bile jimnastik yapamayacağı
bir noktadaydı.
İlk dönemin yarısına doğru yaptığımız
takım toplantısını hiç unutmam.
Takım, antrenör personelleri, destek kadrosu
ve spor psikoloğu olarak oradaydık.
Katelyn açıkça ve özür göstermeksizin
"Tekrar iyi olmak istemiyorum." dedi.
Beklenmedik bir anda yumruk yemiştim.
İlk düşüncem şöyleydi:
"Öyleyse ben senin bursuna neden saygı duyayım?"
Bu gerçekten rahatsız edici bir düşünceydi ve şükür ki bunu yüksek sesle söylemedim.
Çünkü sonradan açıklığa kavuşturdum,
Katelyn jimnastikten nefret etmiyordu.
O, mükemmel olmakla ilgili olan her şeyden nefret etmişti.
Katelyn bir kazanan olmak istememişti.
Çünkü ne pahasına olursa olsun kazanmak onun sevincine mal olmuştu.
Benim işim, başarıyı tekrar tanımlamasına yardım ederek
onu yine muhteşem olmayı istemeye
motive etmenin bir yolunu bulmaktı.
Bu meydan okumaya olan istekliliğim, Katelyn'in gözümün içine bakarak
"Bayan Val bilmenizi isterim ki
bana yapmamı söylediğiniz hey şeyin tam tersini yapıyorum." dediği gün
kararlılığa dönüştü.
(Kahkaha)
Tamam Katelyn, meydan okumanı kabul ediyorum.
(Kahkaha)
Bu da zorlamanın kazanamayacağına dair bir kanıttı.
Böylece acı verici derecede yavaş olan
güven kazanma
ve ona her şeyden önce bir insan olarak değer verdiğimi
kanıtlama sürecine giriştim.
Stratejimin bir parçası, onunla jimnastik hakkında sadece salonda konuşmaktı.
Salon dışında diğer şeyler hakkında konuşuyorduk;
okul, erkekler, aile, arkadaşlar, hobiler.
Onu spor dışında ona sevinç veren yeni şeyler bulması için cesaretlendirdim.
Katelyn Ohashi'nin gözlerimizin önünde
tam anlamıyla bir bahar çiçeği gibi açıldığını görmek harikaydı.
Bu süreç boyunca
o, kendine olan sevgisini ve kendi değerini yeniden keşfetti.
Yavaşça bu neşeyi
jimnastiğe taşımayı başardı.
Zeminde NCAA unvanını kazanmak için gitti
ve 2018'de takımımızın yedinci NCAA şampiyonasını kazanmasına yardım etti.
Yani --
Teşekkürler.
(Alkış)
Şimdi, Katelyn Ohashi’yi sizin hayatınızda düşünelim.
Sizin bakımınız ve sorumluluğunuz altındakileri düşünelim.
Çocuklarınıza arabada eve giderken neler diyorsunuz?
Bu arabayla eve gidişin,
sizin düşündüğünüzden çok daha büyük bir etkisi var.
Sonuca mı odaklısınız,
yoksa bu zamanı çocuğunuzu bir şampiyon olarak geliştirmeye
kullanmak için heyecanlı mısınız?
Çok basit;
eğer sonuca odaklı sorular soruyorsanız
neticeye ulaşmak istediğinizi anlarsınız.
“Kazandın mı?”
“Kaç puan aldın?”
“Tam puan aldın mı?”
Eğer gerçekten
çocuğunuzun bir şampiyon olarak gelişmesine odaklandıysanız
onun deneyimi ve süreç hakkında
şöyle sorular sorarsınız:
“Bugün ne öğrendin?”
“Takım arkadaşına yardım ettin mi?”
ve benim favori sorum olan
“Çok çalışırken nasıl eğleneceğini öğrendin mi?”
Kilit nokta ise bundan sonra çok sakin bir şekilde
onların cevabını dinlemek.
İnanıyorum ki bir insana verebileceğiniz en iyi hediye,
kendi düşüncelerimizi haklı olma
ve doğru cevaplar verme
isteğine karşı dizginlemek
ve bunun yerine
konuşanı gerçekten dinlemektir.
Zihnimizin sessizliğinde,
daha açık fikirli ve empatik cevaplar hazırlamamıza yardımcı olan
kendi korkularımızı
ve yetersizliklerimizi duyarız.
Diğer bir jimnastikçimiz olan Kyla Ross
spor tarihinin en iyi jimnastikçilerinden biri.
Üçlü unvan kazanan tek atlet.
Ulusal şampiyon,
dünya şampiyonu,
ve olimpiyat şampiyonu.
Ayrıca basit konuşmalar yapan bir insan da değil.
Bu nedenle bir gün benim ofisime gelip
koltuğuma oturup
bolümünden, sonra yüksek lisanstan
ve daha sonra aklına gelen her şey hakkında konuşmaya başlayınca
biraz şaşırmıştım.
İçgüdülerim
aklında bir şey olduğunu fısıldadı
ve eğer sakin kalıp
ona yeterince zaman tanırsam
ne olduğu ortaya çıkacaktı.
Çıktı da.
Bu an, Kyla’nın eski ABD jimnastik takım doktoru olan
ve daha sonradan seri çocuk tacizinden tutuklanan
Larry Nassar tarafından cinsel istismara uğradığını
ilk defa birisiyle paylaştığı andı.
Kyla öne çıktı
ve olumlu değişimi teşvik etmek için
hikâyelerini paylaşıp seslerini kullanan
Nassar mağdurları topluluğuna katıldı.
O zaman Kyla ve takımımıza güvenli bir alan sağlamanın
çok önemli olduğunu hissettim.
Böylece birkaç takım toplantımızda bu konudan bahsetmeye karar verdim.
O yılının sonunda ulusal şampiyonayı kazandık
ve Kyla bana gelip
kazanmamızın bir nedeni ile ilgili hissettiği gerçeği paylaştı
çünkü kötü deneyiminin üstüne gidilmişti.
Bu trajedi, dünyayı sarsmakla kalmamış,
hem kendisinin hem de onun arkadaşlarının ve akranlarının
doğruları ve hatıralarını da özgür bırakmıştı.
Kyla’nın dediği gibi
“Bayan Val, sezon ilerledikçe kendimi daha gururlu ve öz güvenli hissettim
ve şampiyonluk kürsüsüne adım attığımda kendimi yenilmez hissettim.”
Sadece —
(Alkış)
Sadece sesi duyulduğu için.
Ebeveynler, antrenörler,
liderler olarak
kazanmanın, başarı ölçüsü olduğu yerleri,
egomuzun ön planda olduğu ortamları
daha fazla yönlendiremeyiz.
Çünkü böyle bir sürecin
kırılmış insanlar ürettiği kanıtlandı.
Ben,
hayatın tüm aşamalarında
insanlıktan ödün vermeyerek
şampiyon yetiştirmenin ve eğitmenin
kesinlikle mümkün olduğunu biliyorum.
(Alkış)
Bu, kendiniz ve sorumluluğunuzdakiler için
başarının anlamını tanımlamakla
ve sonrasında sürekli bir şekilde eylemlerinizin hedeflerinizle
uyuştuğunu kontrol etmekle başlar.
Hepimiz kapasitesi olan birer antrenörüz.
Hepimizin dünyamız için hayat şampiyonu yetiştirmek gibi
ortak bir sorumluluğu var.
Gerçek başarı böyledir
ve atletlerin dünyasında
buna çift taraflı kazanç deriz.
Teşekkürler.
(Alkış)