სანამ დავიწყებდე უნდა გითხრათ,
რომ მიხარია აქ ყოფნა,
რადგან პირდაპირ
სცენიდან დავინახავ რაც მოხდება. მოკლედ,
რა არის ჩვენი გონებისთვის ყველაზე
დიდი საჭიროება?
პასუხს თქმის ნაცვლად გაჩვენებთ, რადგან
მინდა რომ ეს თავად შეიგრძნოთ.
ბევრი რამ მინდა შეიგრძნოთ შემდეგ14 წუთში.
გთხოვთ ყველას - წამოდექით.
ერთად ვუდირიჟოროთ შტრაუსის ნაწარმოებს.
კარგი? ხომ ყველამ იცით.
მზად ხართ?
აუდიტორია - "კი".
მოემზადეთ - ერთი, ორი, სამი!
მხოლოდ ბოლო ნაწილია.
(მუსიკა: რიხარდ შტრაუსის
"ასე იტყოდა ზარატუსტრა")
კარგია.
ხომ იცით საითაც მივდივართ.
(მუსიკა)
და აი ახლოვდება!
(მუსიკა წყდება მოულოდნელად)
ასეა!
(სიცილი)
აბა,
შეწყდა კოლექტიური აქტი?
გთხოვთ ყველა დასხედით.
(სიცილი)
ყველას გვაქვს დასრულების
აუცილებლობის შეგრძნება. (სიცილი)
ჩვენ გვიყვარს ყველაფრის დასრულება.
(აპლოდისმენტები)
ერთხელ მითხრეს, რომ მოცარტი დაძინებამდე
პიანინოსთან მიდიოდა და უკრავდა
ამ დროს, უკვე დასაძინებლად დაწოლილი
მამამისი კი ფიქრობდა
"ოხ, დაუსრულებელია"
დგებოდა და ბოლო აკორდს იღებდა, სანამ
ისევ დასაძინებლად დაწვებოდა.
(სიცილი)
დასრულების საჭიროება მაფიქრებს კითხვაზე
რა არის ჩვენი ყველაზე დიდი შიში?
დაფიქრდით,ბავშობიდან დღემდე
რა არის ჩვენი ყველაზე დიდი შიში?
თქვენ სიბნელის შიში გაგახსენდებათ.
ვერ ვიტანთ გაურკვევლობას,
ვერ ვიტანთ, როცა რამე არ ვიცით.
გვეზიზღება ეს მომენტი.
გაიხსენეთ საშინელებათა ჟანრის ფილმები.
ასეთ ფილმებს ყოველთვის სიბნელეში
ტყეში
ღამით,
ღრმა ზღვებსა და
კოსმოსის წყვდიადში იღებენ.
მიზეზი ის გახლავთ, რომ ევოლუციის პროცესში
სიკვდილი მარტივი იყო.
თუ დარწმუნებული არ იყავი,
რომ წინ მტაცებელი იყო
ყველაფერი გვიანდებოდა.
ადამიანის ტვინმა წინასწარ განჭვრეტის
ევოლუცია გაიარა.
თუ წინასწარ ვერ
განჭვრეტდით, დაიღუპებოდით.
თქვენ წინასწარ ხვდებით,
რადგან თქვენს გონებაში
ჩადებულია წარსულში სასარგელო
ვარაუდები და არჩევანი.
მაგრამ ეს ვარაუდები მხოლოდ
თქვენს გონებაში არ რჩება
მათ რეალურ ცხოვრებაში ახორციელებთ.
აქ ჩიტი არ არის.
თქვენ მის მნიშვნელობას ეკრანზე ასახავთ.
თუმცა, ყველაფერი ახლა რასაც ვამბობ
ყველანაირ აზრს მოკლებულია.
(სიცილი)
თქვენ სძენთ მას მნიშვნელობას და
იგივე ჩემზეც გადმოგაქვთ;
რაც ჭეშმარიტია საგნებისთვის,
ის ჭეშმარიტია ადამიანებისთვისაც.
შეიძლება მიხვდეთ მათ რაობას
და შეძლოთ განსაზვროთ მათი დრო,
მაგრამ ვერასდროს მიხვდებით "რატომ".
ჩვენ ზეგავლენას ვახდენთ სხვა ადამიანებზე.
მათზე ჩვენი ქცევებიდან და გამოცდილებიდან
გამომდინარე ვძენთ მნიშვნელობას.
ამიტომაც, საუკეთესო გეგმა
დაურწმუნებლობის შეგრძნებას არ გვიტოვებს,
ხოლო როდესაც ეჭვები ჩნდება,
ჩვენ სხეულში ფსიქოლოგიური და
მენტალური პროცესები იწყება.
იმუნური სისტემა უარესდება.
ტვინის უჯრედები შრება,
ზოგჯერ კი კვდება.
თქვენი შემოქმედებითი და
გონებრივი შესაძლებლობები სუსტდება.
ხშირად, ძალიან ხშირად, შიშიდან
სიბრაზეზე გადავდივართ.
იცით რატომ? რადგან როცა
გვეშინია დარწუნებულები ვართ.
მაშინვე განსჯას იწყებთ.
თქვენი თავის ყველაზე ექსტრემალური
ვერსია ხდებით.
კონსერვატორი ხართ?
უფრო მეტად კონსერვატორი ხდებით.
ლიბერალი ხართ?
უფრო ლიბერალი ხდებით.
რადგან სიტუაცია უფრო ნაცნობი გახდა.
პრობლემა ისაა, რომ მსოფლიო იცვლება.
და უნდა შევეგუოთ თუ არადა დავიღუპებით.
თუ A პუნქტიდან B პუნქტამდე მისვლა გინდათ
პირველი ნაბიჯი B პუნქტიდან
არ უნდა გადადგათ.
თქვენი პირველი ნაბიჯი A პუნქტიდან
არა იგივე, არამედ სხვა
მიმართულებით უნდა იყოს.
უნდა დავთმოთ ჩვენი ვარაუდები და ქმედებები.
იმ ადგილისკენ უნდა წავიდეთ,საითაც ჩვენი
გონება თავის არიდებას ცდილობს.
უნდა შევაბიჯოთ ჩვენთვის უცხო გარემოში.
მნიშვნელოვნად მიგვაჩნია იმ ადგილისკენ
წასვლა, საითაც გონება გვიბიძგებს.
ევოლუცია გვაჩვენებს გამოსავალს.
და ეს სავარაუდოდ ერთ-ერთი ყველაზე
მნიშვნელოვანი, შემეცნებითი გამოცდილებაა.
და ამ გამოცდილებას შიში ქვია.
(მუსიკა)
(აპლოდისმენტები)
რამდენად საოცარია, არა?
ახლა თქვენ სავარაუდოდ გარკვეულ
დონეზე გრძნობთ შიშს.
ასეა?
რა ხდება თქვენს ტვინში ახლა?
ჩვენ ათასობით წლის განმავლობაში
ვფიქრობდით,ვწერდით
შიშზე და ვგრძნობდით მას.
თუმცა, მაინც ცოტა რამ ვიცით მასზე.
და იმ მიზნით, რომ გაგვეგო რა არის
და რა გავლენა აქვს შიშს,
ჩემს "მისფიტის ლაბორატორიას" გასაოცარი
შესაძლებლობა მიეცა ემუშავა
შიშის იმ საოცარ შემქმნელებთან,
რომლებსაც ყველა ვიცნობთ.
ესენი არიან: მწერლები,
გამომგონებლები, დირექტორები, ბუღალტრები
ადამიანები "დუ სოლეილის" ცირკიდან.
ყველა ლას-ვეგასში წავედით
და ადამიანების ტვინის აქტივობა ჩავიწერეთ
როდესაც ისინი ყველაზე ცნობილი წარმოდგენის
"ოუ-ს" დაახლოებით ათ დადგმას უყურებდნენ.
ჩვენ ასევე შევაფასეთ მათი ქცევა დადგმამდე,
ასევე განსხვავებული ჯგუფების ქცევა
დადგმის დასრულების შემეგ.
ორასამდე ადამიანი გვყავდა
ჩართული ამ პროცესში.
და რა არის შიში?
და რაც ახლა თქვენს გონებაში ხდება
ეს გონების მდგომარეობაა.
ტვინის წინა ნაწილი, პრეფრონტალური ქერქი,
რომელიც კოგნიტურ უნარებზე,
ყურადღების კონცენტრირებაზეა პასუხისმგებელი
ახლა დეაქტივირებულია.
თქვენი ტვინის ნაწილი,
პასიური რეჟიმის ქსელი,რომელიც
თქვენი ტვინის მრავალ
ნაწილს შორის კავშირზეა პასუხისმგებელი
და აქტიურია, მაშინ როდესაც თქვენ ოცნებობთ
ან სპონტანურად იწყებთ ფიქრს და საკითხებს
შემოქმედებითაც უდგებით, ახლა ქაოტურია.
და სწორედ ახლა
ცვლილებები ხდება თქვენს
პრეფრონტალურ ქერქში.
ის ასიმეტრიული ხდება
და ცდილობს "სიმართლის" მხარეს გადაიხაროს,
როდესაც ადამიანები წინ მიდიან, მაგრამ
ეწინააღმდეგება უკან გადადგმულ ნაბიჯებს.
სინამდვილეში, ამ ადამიანების ტვინის
ეს აქტივობა იმდენად
იყო თანაფარდობაში მოყვანილი, რომ
შესაძლებლობა მოგვეცა შეგვესწავლა
ხელოვნური ნეირონული ქსელი
და საშუალოდ 75-83 პროცენტი სუზუსტით,
წინასწარ გვენახა
ხალხი გამოცდიდა თუ არა შიშს.
და რას აკეთებს ტვინი ამ მდგომარეობაში?
ზოგმა აგვიხსნა კიდეც. მაგალითად,
პროფესორმა ჰაიდტმა და ქელთნერმა გვითხრეს,
რომ ხალხი შეიძლება თავს დაკნინებულად,
მაგრამ მაინც ამ სამყაროსთან
დაკავშირებულად გრძნობდეს.
და მათი პროსოციალური ქცევა იზრდება,
რადგან სხვებთან მსგავსებას ხედავენ.
და კვლევაში უკვე აღვნიშნეთ, რომ ხალხს
კოგნიტური კონტროლი ნაკლებად სჭირდება.
ისინი თავს უფრო კომფორტულად გრძნობენ,
როდესაც რაიმე გაურკვეველი
ან დაუსრულებელია.
და რისკის მოთხოვნილებაც ეზრდებათ.
ისინი ეძებენ რისკს და
შეუძლიათ კიდეც მასთან გამკლავება.
ძალიან მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ
როდესაც ხალხს ვკითხეთ
"ის ადამიანი ხართ ვისაც რისკები იზიდავს?"
შოუს დასრულების შემდეგ უფრო მეტმა გასცა
დადებითი პასუხი, ვიდრე შოუს დაწყებამდე.
მათ გადააფასეს საკუთარი თავი
და საკუთარი ისტორია.
შეიძლება ჩვენ არც შეგვწევს ძალა
ჩავწვდეთ შიშის არსს.
ჯოზეფ ქემბელი ამბობს:
"შიში გვაძლევს ძალას განვაგრძოთ წინ სვლა."
ასევე,ჩემმა ძვირფასმა მეგობარმა,
ერთ-ერთმა საუკეთესო ფოტოგრაფმა,
დუანე მაიკლმა ერთხელ მითხრა,
რომ შიში გვიძლიერებს ცნობისმოყვარეობას,
რის გამოც ვძლევთ სიმხდალეს.
და ვის ადარდებს?
ან ჩვენ რატომ უნდა ვიდარდოთ?
მოდი განვიხილოთ კონფლიქტი, რასაც
დღევანდელ საზოგადოებაში
მნიშველოვანი ადგილი უკავია.
თუ თქვენ და მე კონფლიქტი გვაქვს,
ეს ნიშნავს,
რომ გზის სხვადასხვა ბოლოში ვდგავართ.
ჩემი მიზანია გაჩვენოთ, რომ არასწორ
გზას ადგახართ და ჩემკენ გადმოგიბიროთ.
პრობლემა ისაა, რომ თქვენც იგივეს ცდილობთ.
ცდილობთ თქვენკენ გადმომიბიროთ.
კონფლიქტის მიზანი გამარჯვებაა
და არა რაიმეს სწავლა.
თქვენი ტვინი მხოლოდ მოქმედების
დროს სწავლობს.
ცხოვრება მოძრაობაა.
და რა მოხდება თუ შიშს გამოვიყენებთ
არა კონფლიქტის თავიდან ასარიდებლად,
რადგან კონფლიქტი მნიშვნელოვანია,
და თქვენი ტვინი სწავლობს ამ დროს,
არამედ კონფლიქტის სხვა
მიმართულებით წასაყვანად.
და რა მოხდება თუ შიშის წყალობით
ორ განსხვავებულ გზას დავადგებით?
პირველი შეგვძენს თავმდაბლობას და
სიმამაცეს,რომ შევეგუოთ რაიმეს არ ცოდნას.
მოდი კონფლიქტში შევიდეთ შეკითხვით
და არა პასუხით.
და რა მოხდება იმ დროს,
როდესაც კონფლიქტში ჩავებმებით ეჭვებით
და არა დარწმუნებულობის შეგრძნებით?
მეორე - ჩავებმებით კოფლიქტში
ახლის მიხვედრის და არა
ვინმეს დარწმუნების მიზნით.
ყველამ იცის თავად რას გულისხმობენ.
მაგრამ სხვა ადამიანის მიხვედრა ნიშნავს,
რომ ვიაზრებთ მათი ქცევის
გამომწვევ მიზეზებს.
ჩავატარეთ კვლევა, რათა გვენახა
ხელოვნებით სტიმულირებული შიში გაზრდიდა
თუ არა ტოლერანტობას.
შედეგები გასაოცრად პოზიტიურია.
ხელოვნებით გამოწვეული
შიშის წარმოქმნით შევძელით
შეგვემსუბუქებინა სიბრაზე და სიძულვილი.
და სად ვპოულობთ შიშს?
გაითვალისწინეთ რამდენად მნიშვნელოვანია ის.
რა მოხდება
თუ:
შიში მხოლოდ ბრწყინვალე რამ კი არა,
არამედ ჩვენი განუყოფელი ნაწილი იყოს.
ხშირად ყველაფერი მასშტაბებთან ასოცირდება-
მთები, მზის ჩასვლის პეიზაჟები,
მაგრამ რა მოხდებოდა საკუთარი თავისთვის
ახალი მასშტაბები რომ დაგვედგინა
და ის რაც შეუძლებელი გვგონია
მარტივ რაღაცაში აღმოგვეჩინა?
და თუ ეს სიმართლეა
და ჩვენი მონაცემები რეალურია,
მაშინ ჩვენი მცდელობები მეცნიერებაში,
თავგადასავლებში,ხელოვნებაში,
ახალ ვარაუდებში, სიყვარულში,
თედ-ის კონფერენციებსა თუ გამოსვლებზე,
შიშითაა შთაგონებული და მას ასევე მივყავართ
გაურკვეველ სიტუაციებამდე,
რაც ჩვენ გაზრდაში გვეხმარება.
დიდი მადლობა.
გთხოვთ ამობრძანდეთ.
(აპლოდისმენტები)