Hi.
I'm Maisie Williams.
And I'm kind of just waiting for someone to come on stage
and tell me that there's been some sort of miscommunication,
and that I should probably leave.
No?
Damn it.
(Laughter)
So, some of you may know me as an actress.
(Cheers) (Laughter)
Some of you may know me for my really average tweets.
(Cheers)
Oh, yeah.
And some of you may be finding out who I am for the first time right now.
Hello.
Whether you knew me before or not,
you're probably wondering what I'm going to talk to you about today.
And I would be lying if I said
it didn't take me one or two sleepless nights,
trying to figure that out, too.
At last, here I am.
Upon finding out the news that I would be giving a TEDx Talk,
I did what I think most people do
and watched about 50 TED talks back-to-back,
and read "Talk like TED" by Carmine Gallo for some inspiration.
Was I inspired?
Yes and no.
Did it make me want to go out and change the world?
Hell yeah.
Did it make me feel like a totally inadequate public speaker
with absolutely no point to make,
who was definitely in need of a big thesaurus if she wants to keep up?
Indeed.
What could I possibly say that would have any impact?
What point am I trying to make?
And who the hell thought it was a good idea to give me a TEDx talk?
So here's the part where I tell you what I know:
I'm the youngest of four siblings.
My parents divorced when I was four months old.
I really was the icing on the cake of a terrible marriage.
(Laughter)
I have two step siblings who are younger than me
and a half brother who's older than all of us.
I grew up in a three-bedroom council house
with four of my six siblings just outside of Bristol.
I went to a very ordinary school.
I got very ordinary grades.
I wasn't quite good enough to get a gold star,
and I also wasn't quite bad enough to be kept after school.
I walked that nice center line where if I kept my mouth shut in class,
then I could probably get away
with not being spoken to you by teachers for weeks on end.
Everything about me was pretty damn ordinary,
except for how I felt on the inside.
I had big dreams.
Shock.
From as young as I can remember,
I have dreamed of becoming a professional dancer.
There are certain memories from my childhood
that I would really rather forget.
But during those times of immense pain,
I found myself instinctively walking over to my mother's CD player,
cranking up the volume to drown out the noise
and letting my body move to the beat.
It's hard to describe how it felt.
I was harnessing emotions that I didn't even really know the names of yet.
I was summoning all of this energy
and feeling it flow through my body and out of my fingertips.
I was alone in my own head, and I felt the most alive.
I didn't really know much about the big wide world then,
but I knew that this feeling was addictive;
and I was going to stop at nothing until I made it my profession.
At eight years old, I was enrolled in dance class.
And by ten, I informed my mother
that I didn't want to go to school anymore.
I wanted to be like Billy Elliot and go to stage school.
This was the first opportunity or challenge I was presented with.
Even as young as ten,
I was willing to give up all of my friends and go away to board at a private school,
away from my siblings, away from my mom.
She would repeatedly ask me, "Are you sure this is what you want?"
And to me, it was a no-brainer.
I didn't just want this; I needed it.
My grubby knees and crooked teeth were not on the list of requirements
for becoming a professional dancer.
And when I look back now,
both myself and my mother looked severely out of place.
But at the time, I was just too young and naive to feel inadequate.
I didn't care.
If Billy Elliot could do it, so could I.
Once my audition was done, I returned home for two weeks of staring out the window,
waiting for the postman,
waiting for my ticket out of my sleepy village
and into a world of jazz hands and dorm rooms.
It was good news followed by bad news:
I had got in, but the fees to attend a school like this were not cheap,
and despite my best efforts, I had not received any government funding.
I auditioned again the following year.
And this time, I received 40% funding,
but this was still just money that we didn't have,
and it broke my heart.
I was good enough.
I made the cut.
But I wasn't going anywhere.
It was a blessing in disguise,
although if anyone had said that to me back then,
I probably would've given them the finger and told them to jog on.
I wasn't willing to give up that easily.
So at age 11, I was bursting with excitement
when my dance teacher informed me of a talent show
which boasted opportunities of making you a star.
This was the second opportunity I was faced with.
I entered into singing, acting,
dancing and modeling.
The talent show consisted of workshops and seminars
with specialists who would help train you up for your performance
at the end of the week.
After meeting a woman called Louise Johnston
in an improvisation acting workshop,
she gave me the words "bowling ball,"
and asked me to create a short scene inspired by these words.
After making her laugh with a fictional story,
of how I threw a bowling ball at my brother and it bounced,
she asked me to join her acting agency.
I didn't really know what this meant.
I knew that I would do auditions for films and maybe become an actor,
but I still had big dreams of becoming a professional dancer,
so this woman was going to have to work a lot harder than that
if she was going to convince eleven-year-old me
that I was going to become an actress.
Was this going to take time away
from the 30 hours of dancing I was doing a week?
And what if I didn't get the part?
Was this going to be too upsetting?
And do actresses have teeth like mine?
Because if they do, I'm yet to watch any of their movies.
After meeting Louise in the February of 2009
and trying but failing to land the part
in the hit sequel "Nanny McPhee" to "The Big Bang,"
my second audition was for a show called "Game of Thrones."
This was the third opportunity or challenge I was presented with.
I climbed the steps to the Methodist Church
with my mother's hand in mine.
I perched my tiny bottom in one of the seats outside the audition room
and listened to an annoying girl with her even more annoying mother
tell me all about the number of auditions she had done prior to this one.
And also about her pet fish.
My name was called, then I stepped inside.
I had a hard Bristolian accent
and dark rings around my eyes that were so big they took up half my face
and a hole in the knee of my trousers which I tried to cover with my left hand
as I was talking to the kind lady who taped my audition.
But as soon as she pressed record,
it all drifted away.
Much like when I was dancing in my mother's living room,
I harnessed all of my insecurities and self-doubt
and let it flow through the words that came out of my mouth.
I was cheeky.
I was loud.
I was angry.
And for this, I was perfect.
After getting the part and shooting the pilot episode,
the show slowly grew
to become one of the biggest shows in television history.
To this day, we've smashed previous HBO viewing records.
We've been nominated for over 130 Emmys,
making us the most Emmy-nominated show to ever exist.
We've recently finished shooting our eighth and final season,
which is predicted to smash records that we've already broken.
And nearly a decade to the day since my first audition,
I'm still wondering,
when am I going to get to be Billy Elliot?
(Laughter)
I joke, but in all seriousness, I have absolutely no plans of slowing down.
Throughout my time in this industry, it has been a minefield.
I have grown from a child into an adult,
and from four feet tall into a whopping five feet tall.
(Laughter)
I have constantly been trying to say the right thing,
accidentally saying the wrong thing,
trying not to swear too much
and trying to stop saying "like, like" all of the time.
In February of 2017,
a friend of mine, Dom, and I were swigging beers in my kitchen,
and he confessed to me
that there is a huge problem with the creative industries.
I agreed.
The series of events that had got me to that point
were based mainly on luck and timing and were unable to be recreated.
He suggested to me that we create a social media,
but just for artists to be able to collaborate with one another
and create a career.
This was the fourth opportunity or challenge I was presented with.
"Great," I thought.
"How the hell do we do that?"
And daisie was born.
Of course, everyone who I spoke to about my latest endeavor thought that I was mad;
however, I know that this is something that I can help change.
This last year in the industry, we've seen a huge shift with the Me Too movement.
The industry is built with gatekeepers holding all of the power
and selecting who they deem talented enough to advance to the next level.
More often than not, it's easier to catch the attention of those people
if you have graduated from an expensive school.
But even then, I have so many friends who are fresh out of art school,
having trained for years and are still no closer to creating a career.
Now, I'm not claiming that with daisie I can make everybody a star,
but I do believe
that the key to success within creative industries is collaborating.
Actors are only as good as their writers.
Musicians are only as strong as their producers.
And designers need their teams.
To start the company, we self-funded.
I had a pot of cash from "Game of Thrones"
that I was free to invest wherever I liked.
Dom had a series of businesses from the age of 16,
which meant he was also left with a pot of cash.
We threw our money together 50-50, and we built a team.
Now, Lady Gaga has repeatedly said
that there could be a room of 100 people, and 99 don't believe in you,
but it just takes that one person to believe in you,
and they can change your life.
Well, now we have a team of six.
Over the next 16 months, we built our MVP.
Now, if you're wondering what an MVP is,
I only found out what it is about six months ago.
And from what I can gather, it's a product which proves as a problem worth solving
with the minimum team effort.
So basically from my point of view, you're marketing something
which you know is going to be good one day,
but is a little bit bad right now.
And for us, that was an iOS app.
The six of us made an office in Dom's garden,
and on August 1, 2018, we released our version one.
We had over 30,000 downloads in the first 24 hours
and over 30,000 comments
asking when the Android version was going to be coming.
Despite our app being imperfect, buggy and literally built by one man alone,
this was exactly what we needed for people to invest.
We learned a lot from our angry users and our scary investors.
And over the last six months, we have grown our team to 16 people.
From then till now, we've been building version two,
which we will be launching in April.
Within the industry,
there is a common phrase which I think we're all pretty familiar with.
And that is, "It's not what you know, it's who you know."
And with daisie, I hope to give that power back to the creator.
I want to encourage people to create a list of contacts
that they will work with and support as they take their first steps
into the fickle and often challenging creative world.
I am of the generation who grew up with the Internet.
I've never known anything else.
We are connected, we are aware, and we are the future.
I hope daisie can breathe new life
into the slightly dystopian, ad-riddled hellscapes
that social media platforms have become.
I hope to create a space where people can boast their art and creativity
rather than what car they are driving
and whether or not they bought it in cash or on finance.
In a world where literally anyone can be famous,
I hope to inspire people to be talented instead.
Talent will carry you so much further than your 15 minutes of fame.
So why am I telling you all this?
The very fact that I'm here giving a TEDx talk right now
is so far from anything I thought that I was capable of.
Even writing the bio for my speech made me realize
that in a decade, everything in my life has changed.
I am an Emmy-nominated actress, an entrepreneur and an activist;
yet I have no formal qualifications to my name.
When I left school about seven years ago, I made it my mission to continue learning
even though I never wanted to set foot in a classroom again.
Who knows what's going to happen to my life in the next 10 years?
I surely have no idea.
I've never had an end goal.
It's working out okay so far.
So trust that you're good enough.
If there's one thing that I've learned is that there truly is a place for everyone.
Ask questions,
and laugh in the face of people who say that they're stupid questions.
Be open to learning and admitting
when you don't know what the hell is going on.
Refuse to hold yourself back,
and dare to dream big.
Thank you for listening.
(Applause)
مرحباً.
أنا ميزي ويليامز.
وتقريباً أنا بانتظار شخص ما ليصعد إلى المنصة
ويخبرني أن هنالك نوع من سوء التفاهم،
وربما عليّ المغادرة.
لا؟
اللعنة.
(ضحك)
إذاً، بعضكم ربما يعرفني كممثلة.
(هتافات) (ضحك)
وبعضكم ربما يعرفني من خلال تغريداتي العادية حقاً.
(هتافات)
حسناً، نعم.
والبعض يكتشف الآن من أنا حيث يراني للمرة الأولى.
مرحباً.
سواء كنت تعرفني سابقاً أم لا.
فربما أنكم تتساءلون ما الذي سأتحدث عنه اليوم.
وسأكذب فيما لو قلت
أن هذا الأمر لم يؤرقني لليلة أو ليلتين،
في محاولة مني لمعرفة ذلك أيضاً.
وأخيراً، ها أنا ذا.
في غضون ما كنت أبحث عن الأخبار التي سأتكلم عنها في محادثة TEDx،
فعلت ما أعتقد أن أغلب الناس تفعله
وشاهدت حوالي 50 محادثة في TED رجوعاً،
وقرأت كتاب "تحدث كتيد" للكاتب كارمن جالو ليلهمني بعض الشيء.
فهل ألهمني؟
نعم ولا.
هل جعلني أريد أن أمضي وأغير العالم؟
نعم بشدة.
هل جعلني أشعر وكأنني متحدثة غير جديرة
ولا أملك موضوعاً لأتحدث عنه نهائياً،
وتحتاج حتماً لموسوعة ضخمة إذا أرادت أن تلائم الموقف؟
بالفعل.
ما الذي يمكنني أن أقوله ويكون له أي تأثير؟
ما الموضوع الذي أحاول أن أتحدث عنه؟
وما هي الأفكار اللعينة التي سيكون طرحها في TEDx فكرة سديدة؟
إذاً هذا هو الجزء الذي أقول لكم فيه ما أعرف:
أنا أصغر إخوتي الأربعة.
تطلق والداي حين كان عمري أربعة أشهر.
كنت حقاً الجزء الذي يزين كعكة زواج فاشل.
(ضحك)
لدي اثنان من الإخوة من والداي يصغرانني
وأخ غير شقيق كان أكبرنا جميعاً.
نشأت في منزل للمجلس يحوي ثلاث غرف
وأربعة من أصل ستة من هؤلاء الإخوة، خرجوا من بريستول للتو.
ارتدت مدرسة نمطية جداً.
وحصلت على علامات عادية جداً.
لم أكن جيدة بما فيه الكفاية لأحصل على نجمة ذهبية.
ولم أكن سيئة أيضاً لأبقى في صفي.
خطوت في الخط الفاصل الجميل بحيث أنني لو أبقيت فمي مغلقاً في الدرس،
يمكنني حينها أن أنهي الدراسة
ولكن دون أن أتحدث مع المعلمين لأسابيع كنتيجة لذلك.
كان كل شيء يخصني نمطياً،
ما عدا شعوري الداخلي.
كان لدي أحلام كبيرة.
صدمة.
من صغري حيث يمكنني التذكر،
كان لدي حلم أن أصبح راقصة محترفة.
لدي ذكرى محددة من طفولتي
كدت أنساها حقاً.
ولكنني خلال الأوقات العصيبة
وجدت نفسي بالفطرة أتحرك نحو جهاز تشغيل الأقراص الخاص بأمي،
أحرك مؤشر الصوت لأخفف الضجيج
وأترك جسدي يتحرك على الإيقاع.
من الصعب علي أن أصف شعوري.
كانت تحركني مشاعر أعجز عن تسميتها حقاً.
كنت أستجمع كل هذه الطاقة
وأشعر بها تتدفق عبر جسدي وتخرج من أطراف أصابعي.
كنت وحيدة داخل عقلي، وشعرت أنني على قيد الحياة أكثر من أي وقت.
لم أكن حينها أعرف الكثير عن العالم الوسيع،
ولكنني شعرت أن تلك الأحاسيس كانت إدماناً؛
ولم يكن شيء ليوقفني حتى أجعل منها مهنتي.
في الثامنة من عمري، انضممت لصف رقص.
وفي العاشرة، أخبرت أمي
أنني لا أريد الذهاب للمدرسة بعد ذلك.
أريد أن أكون مثل بيلي إيليوت، وألتحق بمدرسة الرقص.
كانت هذه أول فرصة أو أول تحدي أتقدم إليه.
حتى بالنسبة لفتاة في العاشرة،
أردت أن أنفصل عن كل أصدقائي وأذهب بعيداً إلى مدرسة خاصة،
بعيداً عن إخوتي، وبعيداً عن أمي.
وسألتني مراراً وتكراراً: "هل أنت متأكدة أن هذا ما تريدينه حقاً؟"
وبالنسبلة لي، كان الموضوع لا يحتاج إلى التفكير.
فأنا لا أريد ذلك فحسب، بل أحتاجه.
لم تكن ركبي المتسخة وأسناني المتكسرة ضمن قائمة المطلوبات
لأصبح راقصة محترفة.
وحين أتذكر ذلك الآن،
يخيل لي أنني كنت مع أمي نغرد خارج السرب.
ولكنني في ذلك الوقت، كنت صغيرة جداً وساذجة لأعرف أنني غير مؤهلة لذك.
لم آبه بذلك.
إذا استطاعت بيلي إيليوت أن تفعل ذلك، فأنا أستطيع أيضاً.
وبعد أن أديت تجربة الأداء، عدت للبيت ورحت أحدق خارج النافذة لأسبوعين.
أنتظر ساعي البريد.
أنتظر تذكرة رحلتي خارج قريتي النائمة
وإلى عالم فيه غرف السكن وأيدي عازفي الجاز.
كانت أخباراً جيدة تلتها أخبار سيئة؛
قُبلت، لكن رسوم مدرسة كهذه لم تكن رخيصةً،
وبالرغم من أني بذلت جهداً كبيراً، إلا أنني لم أتلق دعماً حكومياً.
وفي السنة التي تلتها أجريت مجدداً تجربة أداء.
وفي هذه المرة، تلقيت دعماً بنسبة 40%.
ولكنني لا زلت غير قادرة على دفع الرسوم المتبقية،
مما كسر قلبي.
كنت جيدة بما يكفي.
أوقفت الأمر.
لكنه بقي في نفسي.
كان الأمر منحةً في ظاهره فقط،
حتى لو قال لي أحد ما هذا الكلام حينها،
لربما شتمته وأخبرته أن يغرب عن وجهي.
لم أرد أن أستسلم بتلك السهولة.
إذاً حين كنت في الحادية عشرة من عمري، كنت أتفجر حماسةً
وحين أخبرتني معلمة الرقص عن عرض للموهوبين
والذي يغدق عليك الفرص لتصبحي نجمة.
وهذه كانت الفرصة الثانية التي تسنح لي.
دخت إلى الغناء والتمثيل
والرقص وعرض الأزياء.
كان عرض الموهوبين يتألف من ورشات عمل وندوات
واختصاصيين مهمتهم تدريبك لتطوير أدائك
في نهاية الأسبوع.
وبعد مقابلتي لامرأة تدعى لويس جوستن
في ورشة تمثيل ارتجالي،
أعطتني كلمات "كرة البولينج"
وطلبت مني أن أستلهم من هذه الكلمات لأخلق مشهداً قصيراً.
وبعد أن أضحكتها بقصتي المتخيلة،
عن كيف ألقي على أخي الكرة وترتد،
طلبت مني أن أنضم إلى قسمها في التمثيل.
لم أكن أعرف ما كان يعنيه ذلك.
وعلمت أنني سأجري تجربة أداء لأفلام وربما أصبح ممثلة،
لكنني لازلت أحمل أحلاماً كبيرة بأن أصبح راقصة محترفة،
فكان على تلك المرأة أن تبذل جهداً أكبر من ذلك
فيما لو أرادت أن تقنعني وأنا في الحادية عشرة من العمر
بأنني سأصبح ممثلة.
هل سيأخذني التمثيل بعيداً
عن الثلاثين ساعةً الأسبوعية التي أخصصها للرقص؟
وماذا فيما لو لم أحصل على الدور؟
هل سيكون الأمر محبطاً للغاية؟
وهل للممثلات أسنان كأسناني هذه؟
فإذا كانت أسنانهن على هذه الحال، فأنا لم أشاهد أفلامهن حتى الآن.
بعد مقابلتي لويز في شباط 2009
والمحاولة الفاشلة لحصولي على الدور
في تتمة النجاح لـ "المربية ماكفي" وصولاً إلى "الانفجار الكبير"
كان لدي تجربة الأداء الثانية لعرض يدعى "لعبة العروش."
وكانت هذه الفرصة الثالثة أو التحدي الثالث الذي أتقدم إليه.
صعدت على درج الكنيسة الميثودية
ممسكة يد أمي
وجلست على أحد المقاعد خارج غرفة تجارب الأداء
وهناك استمعت إلى فتاة مزعجة وإلى أمها الأكثر إزعاجاً حتى
وأخبرتني عن عدد تجارب الأداء التي أجرتها وصولاً إلى هذه.
وعن سمكتها الأليفة أيضاً.
نادوا باسمي، وبعدها دخلت.
وكانت لكنتي بريستولية صعبة
وكان لدي هالات سوداء كبيرة جداً حول عيني وتغطي نصف وجهي
وكان بنطالي ممزقاً عند الركبة فحاولت تغطيتها بيدي اليسرى
بينما كنت أتحدث مع السيدة اللطيفة التي كانت تسجل تجربة الأداء.
وبمجرد أن ضغطت على التسجيل،
تلاشى كل شيء.
الأمر الذي يشبه أكثر حين كنت أرقص في غرفة المعيشة عند أمي،
واستغليت كل ما عندي من القلق والتشكيك في الذات
وتركتهم يتدفقون مع الكلمات التي أتفوه بها.
كنت وقحة.
صاخبة.
غاضبة.
ولهذا، كنت مثالية.
وبعد أن حصلت على الدور، وصورت جزء الطيارة،
نما العرض ببطء
ليصبح أحد أكبر العروض في تاريخ التلفاز.
حتى هذا اليوم، حطمنا الأرقام القياسية في سجلات مشاهدة HBO السابقة
وترشحنا لأكثر من 130 جائزة إيمي
مما جعلنا أكثر عرض ترشح لإيمي على الإطلاق.
وأنهينا لتونا تصوير الموسم الثامن والأخير،
والذي من المرجح له أن يحطم الأرقام القياسية التي حطمناها سابقاً.
وبعد ما يقارب عقد على اليوم الذي أجريت فيه أول تجربة أداء،
لا زلت أتعجب،
متى كنت أريد أن أصبح بيلي إيليوت؟
(ضحك)
أمزح، ولكن بجدية، إطلاقاً ليس لدي أي خطة للتراجع.
خلال مسيرتي في هذا العمل، كان أشبه بحقل ألغام.
كبرت من طفلة إلى راشدة،
وازداد طولي من أربع أقدام إلى خمس أقدام ضخمة.
(ضحك)
وكنت أحرص دائماً أن أقول الأشياء الصحيحة،
ودون قصد أقول أشياء خاطئة.
أحاول أن لا أقسم كثيراً
وأحاول أن لا أقول "مثل، مثل" كل الوقت.
في شباط 2017،
كنت أشرب البيرة في مطبخي مع صديقي دوم،
واعترف لي
بأن هناك مشكلة ضخمة في صناعة الإبداع.
فوافقته.
فسلسلة الأحداث التي قادتني إلى هذه النقطة
كانت تعتمد بشكل أساسي على التوقيت والحظ وكان من الصعب تكرارها.
فاقترح علي بأن ننشئ وسيلة تواصل،
حصرية للفنانين ليستطيعوا التعاون مع بعضهم البعض
ويصنعوا مهنة.
وكانت هذه رابع فرصة أو تحدي أتقدم إليه.
فكرت "عظيم".
"كيف لنا حقاً أن نفعل ذلك؟"
وولد دايزي.
وبالطبع، كل من أخبرته عن محاولتي الأخيرة ظن أنني مجنونة؛
ولكنني على أية حال أعرف أن هذا ما يمكنني فعله للتغيير.
في السنة الأخيرة في مجال صناعة الفن شهدنا نقلة نوعية مع حركة "أنا أيضاً"
شيد هذه الصناعة حراسٌ لها يسيطرون على كل قوتها
وينتقون الذين يرونهم موهوبين كفايةً إلى مرحلة متقدمة وإلى المرحلة التي تليها.
وغالباً يكون من السهل أن تلفت انتباه هؤلاء الناس
فيما لو كنت متخرجاً في كلية باهظة التكاليف.
ولكن مع ذلك، لدي عدة أصدقاء تخرجوا حديثاً في كلية الفنون،
وتدربوا لسنوات ولا زالوا بعيدين عن خلق مهنة لأنفسهم.
الآن، أنا لا أدعي أنني بوساطة "ديزي" أستطيع أن أجعل من كل شخص نجماً،
ولكنني أومن حقاً
أن التعاون هو مفتاح النجاح في مجال الصناعات الإبداعية
الممثلون جيدون بنفس جودة كتابهم تماماً.
الموسيقيون أقوياء بنفس قوة منتجيهم تماماً.
ويحتاج المصممون لفريقهم.
ولننطلق بالشركة التي أسسناها بأنفسنا.
كان لدي مقداراً من المال جنيته من "لعبة العروش"
ولدي الحرية لاستثماره كما أرغب.
صديقي دوم كان لدية سلسلة من الأعمال منذ أن كان في السادسة عشرة،
مما يعني أنه هو الآخر لديه مقدار من المال.
فألقينا أموالنا مناصفةً وأنشأنا فريقاً.
والآن، قالت الليدي غاغا مراراً وتكراراً
ربما يكون في الغرفة مئة شخص، بينهم 99 لا يؤمنون بك
ولكن الأمر يحتاج أن يؤمن بك شخص واحد،
وبإمكانهم أن يغيروا حياتك.
والآن لدينا فريق من ستة أشخاص.
وعلى مدار الستة عشرة شهر التالية، أنشأنا إم في بي لنا
وإذا تساءلت الآن ما هي الـ إم في بي،
التي أسستها منذ ستة أشهر فحسب.
فهي مما أستطيع تلخيصه، هو منتج يثبت أن حيث توجد المشكلة فهي تستحق الحل
بأقل جهد من الفريق.
ومن وجهة نظري أساساً، فأنت تسوقين لشيء ما
وتعرفين أنه سيكون نافعاً بوماً ما.
ولكنه سيىء قليلاً الآن.
وبالنسبة لنا، كان هناك تطبيق للآيفون.
صنعنا نحن الستة مكتباً في حديقة دوم،
وفي الأول من آب 2018 أطلقنا نسختنا.
وحصلت على 30,000 تنزيل في الـ24 ساعة الأولى
وأكثر من 30,000 تعليق
ليسألوا متى سيكون التطبيق متاحاً على الأندرويد.
وبالرغم من أن التطبيق لم يكن كاملاً وفيه إزعاجات وصممه حرفياً شخص واحد
فإن هذا الضبط الذي أردنا الناس أن تستثمره.
تعلمنا الكثير من المستخدمين الغاضبين والمستثمرين الخائفين.
وخلال الستة أشهر الماضية وسعنا فريقنا ليشمل 16 شخصاً.
منذ ذلك الحين حتى الآن، شرعنا بتصميم النسخة الثانية.
والتي سنطلقها في نيسان.
في مضمار الصناعة هذا،
هنالك عبارة معروفة وأظنكم جميعاً تعرفونها.
وهي: "لا يهم ما تعرف، المهم من تعرف."
وكلي أمل أن يعيد تطبيق "ديزي" هذه القوة للخلاقين.
أود تشجيع الناس على تأسيس قائمة تحوي جهات الاتصال
التي ستعمل معهم وتدعمهم في خطواتهم الأولى
في هذا العالم المتقلب الذي يتحدى في أغلب الأحيان الأشخاص المبدعين.
أنا من الجيل الذي تربى في عصر الانترنت.
ولا أعرف أبداً أي شيء آخر.
فنحن متصلين وواعين ونحن المستقبل.
وآمل أن يحمل "ديزي" حياة جديدة
إلى أدب المدينة الفاسدة وإلى الإعلانات الجهنمية
التي غزت منصات التواصل الاجتماعي.
آمل من خلاله أن أخلق فضاءً ينشر فيه الناس فنهم وإبداعهم
أفضل من حديثهم حول نوع سياراتهم
وفيما لو ابتاعوها نقداً أو بالتمويل.
في عالم، حرفياً يمكن فيه لأي شخص أن يصبح مشهوراً،
عوضاً عن ذلك آمل أن ألهم الناس ليكونوا موهوبين.
ستحلق بك الموهبة أبعد مما تفعله شهرة تستمر 15 دقيقة.
إذاً، لماذا أخبركم بهذا؟
الحقيقة التي قادتني لأقدم محادثة TEDx الآن
بعيدة كل البعد عن أي شيء اعتقدت أنني أستطيع تحقيقه.
حتى كتابة نبذة عن محادثتي هذه جعلتني أدرك
أن كل شيء في حياتي تغير في غضون عقد من الزمن.
فأنا الآن ممثلة مرشحة لجائزة إيمي ورائدة أعمال وناشطة؛
حتى الآن ليس لدي أي مؤهلات رسمية مضافة إلى اسمي.
فحين غادرت المدرسة منذ سبع سنوات، دأبت على استمراري في التعلم
على الرغم من أنني لم أرغب أن أخطو إلى الصف أبداً مرةً أخرى.
فمن يعرف كيف ستصبح حياتي في السنوات العشر المقبلة؟
أنا ليس لدي أية فكرة بالتأكيد.
فليس لدي هدف نهائي.
الأمور تسير على خير ما يرام حتى الآن.
لذا ثق بأنك جيد بما فيه الكفاية.
وإن كان هناك شيء تعلمته، فهو بأن هنالك مكان لكل شخص.
اطرح أسئلة،
واضحك في وجه من يصفون أسئلتك بالحمقاء.
وكن منفتحاً للتعلم واعترف
حين لا تعرف، فما الذي سيحصل حينها.
وارفض أن تكبل نفسك،
وكن جريئاً لتحلم أحلاماً كبيرة.
شكراً لاستماعكم.
(تصفيق)
Hi.
Ich bin Maisie Williams.
Ich erwarte immer noch, dass jemand auf die Bühne kommt
und mir sagt, dass es hier ein Missverständnis gab
und dass ich nun besser gehen sollte.
Nein?
Ah, schade.
(Gelächter)
Einige von Ihnen kennen mich vielleicht als Schauspielerin.
(Jubel) (Gelächter)
Einige kennen mich vielleicht durch meine wirklich mittelmäßigen Tweets.
(Jubel)
Oh, ja doch.
Und einige von Ihnen finden genau jetzt heraus,
wer ich überhaupt bin.
Hallo.
Ob Sie mich nun schon kannten oder nicht,
Sie fragen sich vermutlich, worüber ich heute sprechen werde.
Ich würde lügen, wenn ich sagte,
dass ich nicht ein bis zwei schlaflose Nächte brauchte,
um genau das herauszufinden.
Hier bin ich also.
Als ich die Neuigkeit erfuhr, dass ich einen TEDxTalk halten darf,
tat ich, was wohl alle Leute da tun:
Ich schaute mir 50 TEDTalks hintereinander an
und las zur Inspiration "Talk like TED" von Carmine Gallo.
Wurde ich inspiriert?
Ja und nein.
Wollte ich danach losstürmen und die Welt verändern?
Absolut!
Bekam ich das Gefühl,
eine total ungeeignete Rednerin ohne Argumente zu sein,
die nur mit einem dicken Wörterbuch würde mithalten können?
Ja, in der Tat.
Was könnte ich denn sagen, das irgendeine Bedeutung hätte?
Was wäre meine Aussage?
Wer kam überhaupt auf die Idee, mich einen TEDxTalk halten zu lassen?
Zuerst erzähle ich Ihnen, was ich weiß:
Ich bin die Jüngste von vier Geschwistern.
Meine Eltern ließen sich scheiden, als ich vier Monate alt war.
Ich war wirklich die Krönung einer furchtbaren Ehe.
(Gelächter)
Ich habe zwei jüngere Stiefgeschwister
und einen Halbbruder, der Älteste von uns.
Ich wuchs mit vier meiner sechs Geschwister
in einer 3-Zimmer-Sozialwohnung in der Nähe von Bristol auf.
Ich ging auf eine ganz normale Schule.
Ich bekam durchschnittliche Noten.
Ich war nicht fleißig genug für einen goldenen Stern,
aber auch nicht so faul, dass ich nachsitzen musste.
Ich nahm diesen netten Mittelweg und hielt den Mund in der Hoffnung,
dass die Lehrer mich im Unterricht wochenlang nicht ansprechen würden.
Alles an mir war gewöhnlich, bis auf das, was ich innerlich fühlte.
Ich hatte große Träume.
Überraschung!
Schon mein ganzes Leben lang träumte ich davon,
eine professionelle Tänzerin zu werden.
Es gibt bestimme Erinnerungen aus meiner Kindheit,
die ich lieber vergessen würde.
Aber während dieser schmerzvollen Zeiten
ging ich oft instinktiv zum CD-Spieler meiner Mutter,
drehte die Lautstärke auf, um den Lärm zu übertönen,
und erlaubte meinem Körper, sich zur Musik zu bewegen.
Es ist schwer zu beschreiben, wie sich das anfühlte.
Ich nutzte Emotionen, die ich noch nicht mal benennen konnte.
Ich zapfte diese Energie an und fühlte,
wie sie durch meinen Körper hindurch und aus den Fingerspitzen herausfloss.
Ich war alleine in meinem Kopf und fühlte mich dabei am lebendigsten.
Ich wusste damals nicht viel über die große, weite Welt.
Aber ich wusste, dieses Gefühl machte süchtig
und ich würde vor nichts Halt machen, bis das mein Beruf wäre.
Mit acht wurde ich für einen Tanzkurs angemeldet.
Mit zehn informierte ich meine Mutter,
dass ich nicht mehr zur Schule gehen wollte.
Ich wollte wie Billy Elliot sein und auf eine Schauspielschule gehen.
Das war meine erste Chance, aber auch Herausforderung.
Obwohl ich erst zehn war, war ich bereit, meine Freunde aufzugeben,
um aufs Internat der Privatschule zu gehen,
fern von meinen Geschwistern, fern von meiner Mom.
Sie fragte mich immer wieder: "Bist du dir sicher, dass du das willst?"
Aber für mich war das keine Frage.
Ich wollte es nicht nur. Ich brauchte es.
Meine schmutzigen Knie und krummen Zähne
standen nicht auf der Anforderungsliste für professionelle Tänzer.
Wenn ich heute zurückschaue,
sahen ich und meine Mutter aus, als wären wir am falschen Ort.
Aber damals war ich zu jung und naiv, um mich fehl am Platz zu fühlen.
Es kümmerte mich nicht.
Wenn Billy Elliot das konnte, konnte ich das auch.
Nach meinem Vortanzen fuhren wir heim,
wo ich zwei Wochen lang aus dem Fenster starrte
und auf den Postboten wartete.
Ich wartete auf die Chance, mein verschlafenes Dorf zu verlassen,
auf die Eintrittskarte in die Welt der Jazz-Hände und Wohnheimzimmer.
Es kamen gute Nachrichten, gefolgt von schlechten:
Ich wurde angenommen, aber die Gebühren für diese Schulen sind nicht billig
und trotz großer Bemühungen bekam ich keine staatlichen Fördergelder.
Ich tanzte im nächsten Jahr wieder vor.
Dieses Mal erhielt ich 40 % Förderung,
aber das reichte immer noch nicht aus.
Das brach mir das Herz.
Ich war gut genug.
Ich hatte es geschafft.
Aber ich würde nirgendwohin gehen.
Rückblickend war das ein Segen, aber hätte mir jemand das damals gesagt,
hätte ich ihm wohl mit dem Mittelfinger signalisiert, sich zu verziehen.
Aber so einfach gab ich nicht auf.
Mit elf Jahren platzte ich vor Begeisterung,
als mir meine Tanzlehrerin von einer Talentshow erzählte,
die sich damit rühmte, ihre Teilnehmer zu Stars zu machen.
Das war die zweite Chance, die sich mir bot.
Ich meldete mich zum Singen, Schauspielen, Tanzen und Modeln an.
Die Talentshow beinhaltete Workshops und Seminare mit Fachleuten,
die das Training für den Auftritt am Ende der Woche unterstützten.
Bei einem Improvisations-Workshop
lernte ich eine Frau namens Louise Johnson kennen.
Sie gab mir das Wort "Bowlingkugel"
und bat mich, eine kurze, davon inspirierte Szene zu kreieren.
Sie lachte über meine erfundene Geschichte,
wie ich meinen Bruder mit der Kugel bewarf und sie von ihm abprallte,
und schlug mir vor, ihrer Schauspielagentur beizutreten.
Ich wusste nicht wirklich, was das ist.
Ich wusste, ich würde zu Film-Castings gehen
und vielleicht Schauspielerin werden.
Aber ich hatte noch immer den großen Traum, Tänzerin zu werden.
Die Frau würde sich also mehr anstrengen müssen,
um mein elfjähriges Ich zu überzeugen, Schauspielerin zu werden.
Würde mir das Zeit von den 30 Stunden wegnehmen,
die ich pro Woche ins Tanzen investierte?
Was, wenn ich die Rolle nicht bekäme?
Würde mich das zu sehr aufregen?
Haben Schauspielerinnen wirklich solche Zähne wie ich?
Denn falls ja, dann habe ich die Filme noch nicht gesehen.
Nach meinem ersten Treffen mit Louise im Februar 2009
und meinem gescheiterten Versuch,
eine Rolle in der Fortsetzung von "Eine zauberhafte Nanny" zu landen,
hatte ich mein zweites Vorsprechen für eine Serie namens "Game of Thrones".
Das war die dritte Chance, aber auch Herausforderung,
die sich mir bot.
Ich stieg die Stufen der Methodistenkirche an der Hand meiner Mutter hinauf.
Ich ließ mich in einem der Stühle vor dem Vorsprech-Zimmer nieder.
Ich hörte einem nervtötenden Mädchen und ihrer nervigen Mutter dabei zu,
wie sie von all den Vorsprechen vor diesem erzählten.
Und von ihrem Goldfisch.
Ich wurde aufgerufen und trat ein.
Ich hatte einen starken Bristol-Akzent,
riesige dunkle Ringe um meine Augen
und ein Loch in der Hose, das ich mit der linken Hand verdeckte,
während ich mit der netten Dame sprach, die mein Vorsprechen aufnahm.
Aber sobald sie auf Start drückte,
da verschwand alles.
Fast so wie beim Tanzen im Wohnzimmer meiner Mutter,
bediente ich mich all meiner Unsicherheiten und Selbstzweifel
und ließ sie mit den Worten heraus, die aus meinem Mund kamen.
Ich war frech.
Ich war laut.
Ich war wütend.
Und für diese Rolle war ich perfekt.
Nachdem ich die Rolle bekommen hatte und die erste Folge gedreht war,
entwickelte sich die Serie allmählich
zu einer der bekanntesten Serien der Fernsehgeschichte.
Bis heute sprengen wir die Zuschauer-Rekorde von HBO.
Wir wurden für über 130 Emmys nominiert.
Damit sind wir die am häufigsten nominierte Show überhaupt.
Vor Kurzem beendeten wir die Dreharbeiten der achten und letzten Staffel.
Schätzungen zufolge wird sie unsere bisherigen Rekorde noch übertrumpfen.
Fast zehn Jahre nach dem Tag meines ersten Vorsprechens
frage ich mich immer noch:
Wann werde ich Billy Elliot sein?
(Gelächter)
Ich scherze, aber ganz im Ernst -- ich plane nicht, jetzt abzubremsen.
Meine ganze Zeit in dieser Branche war wie ein Minenfeld.
Ich bin vom Kind zur Erwachsenen geworden
und von 1,20 Meter auf sagenhafte 1,50 Meter gewachsen.
(Gelächter)
Ich versuchte stets, das Richtige zu sagen,
und sagte dann versehentlich das Falsche.
Ich versuchte, weniger zu fluchen
und nicht mehr so oft "echt" zu sagen.
Im Februar 2017 tranken Dom, einer meiner Freunde,
und ich in der Küche Bier,
und er erzählte mir von einem riesigen Problem in der Kulturwirtschaft.
Ich stimmte zu.
Die Abfolge der Ereignisse, die mich in meine Position brachten,
gründeten vor allem auf Glück und Timing und waren nicht wiederholbar.
Er schlug die Gründung einer Social-Media-Plattform vor,
aber nur für Künstler,
wo diese zusammenarbeiten und sich ihre Karriere aufbauen könnten.
Das war die vierte Chance oder Herausforderung,
die sich mir bot.
"Super!", dachte ich.
"Aber wie machen wir das?"
Und so wurde Daisie geboren.
Jeder, dem ich von meiner Vision erzählte,
hielt mich für verrückt.
Aber ich weiß, dass ich bei diesem Wandel helfen kann.
Letztes Jahr sorgte die Me-Too-Bewegung
für einen enormen Wandel in dieser Industrie.
Letztere ist voller Türsteher, die alle Macht innehaben
und nur die auswählen,
die sie für talentiert genug halten, die nächste Stufe zu erreichen.
Meistens erlangt man deren Aufmerksamkeit einfacher,
wenn man den Abschluss einer teuren Schule vorweisen kann.
Aber so viele meiner Freunde kommen direkt von der Kunsthochschule,
probten dort jahrelang
und kommen dem Karrierestart doch nicht näher.
Ich sage nicht, dass ich mit Daisie aus jedem einen Star machen kann,
aber ich glaube fest,
dass der Schlüssel zum Erfolg in der Kulturbranche Zusammenarbeit ist.
Schauspieler sind nur so gut wie ihre Autoren.
Musiker sind nur so stark wie ihre Produzenten.
Und Designer benötigen auch ihre Teams.
Die Firmengründung finanzierten wir nur mit Eigenkapital.
Ich hatte eine Menge Geld von "Game of Thrones",
das ich investieren konnte, wie ich wollte.
Dom hatte Geschäfte geführt, seit er 16 war,
auch er hatte also jede Menge Geld zur Hand.
Jeder steuerte die Hälfte bei und wir bauten ein Team auf.
Nun ...
Lady Gaga sagte immer wieder,
dass in einem Raum mit 100 Leuten 99 vielleicht nicht an dich glauben,
aber wenn auch nur eine einzige Person an dich glaubt,
kann sie dein Leben verändern.
Wir waren nun sogar zu sechst.
In den nächsten 16 Monaten bauten wir unser MVP auf.
Falls Sie sich fragen, was ein MVP ist --
ich fand es selbst erst vor 6 Monaten heraus.
So wie ich das verstehe, ist es ein Produkt,
das sich als Problem erweist,
das mit minimalem Aufwand des Teams gelöst werden soll.
Meiner Ansicht nach bewirbt man dabei also etwas,
von dem man weiß, dass es irgendwann gut wird,
aber heute noch etwas fehlerhaft ist.
In unserem Fall war es eine iOS-App.
Wir sechs erklärten Doms Garten zu unserem Büro.
Am 1. August 2018 veröffentlichten wir die erste Version.
Wir hatten über 30.000 Downloads in den ersten 24 Stunden
und über 30.000 Kommentare, die nach der Android-Version fragten.
Obwohl unsere App fehlerhaft war
und quasi von einer Person alleine erstellt wurde,
benötigten wir genau das, damit die Leute investierten.
Wir lernten viel von unseren wütenden Nutzern
und den einschüchternden Investoren.
In den letzten 6 Monaten ist unser Team auf 16 Personen angewachsen.
Inzwischen sind wir bei der zweiten Version,
die im April herauskommt.
In dieser Industrie gibt es einen bekannten Spruch:
"Wichtig ist nicht, was man weiß, sondern wen man kennt."
Mit Daisie möchte ich Künstlern ihre Macht zurückgeben.
Ich will die Leute ermutigen,
Kontakte für Zusammenarbeit und Unterstützung zu sammeln,
während sie die tückische und oft harte Welt der Kreativen betreten.
Ich bin Teil der Generation, die mit dem Internet aufwuchs.
Ich kannte nie etwas anderes.
Wir sind verbunden, wir sind informiert, und wir sind die Zukunft.
Ich hoffe, Daisie bringt frischen Wind in die Höllenlandschaften voller Werbung,
zu denen die sozialen Medien mutiert sind.
Ich möchte einen Ort schaffen, wo man mit Kunst und Kreativität angibt,
statt damit, welches Auto man fährt, und ob man es bar oder in Raten zahlte.
In einer Welt, in der wirklich jeder berühmt sein kann,
möchte ich die Leute dazu inspirieren, lieber nach Talent zu streben.
Talent bringt Sie so viel weiter als Ihre 15 Minuten Ruhm.
Warum erzähle ich Ihnen das alles?
Schon allein hier zu stehen und diesen TEDxTalk zu halten,
hätte ich mir niemals zugetraut.
Beim Schreiben meiner Geschichte für diesen Vortrag merkte ich,
dass innerhalb eines Jahrzehnts sich mein ganzes Leben verändert hat.
Ich bin eine für den Emmy nominierte Schauspielerin,
Unternehmerin und Aktivistin,
obwohl ich keinen formalen Abschluss habe.
Als ich die Schule vor sieben Jahren verließ,
schwor ich mir, immer weiterzulernen,
auch wenn ich nie wieder ein Klassenzimmer betreten wollte.
Wer weiß, wie mein Leben in zehn Jahren aussieht?
Ich habe absolut keine Ahnung.
Ich hatte nie ein Endziel.
Bisher hat das so funktioniert.
Also vertrauen Sie darauf, dass Sie gut genug sind.
Wenn ich eines gelernt habe,
dann, dass es wirklich für jeden einen Platz gibt.
Stellen Sie Fragen
und lachen Sie denen ins Gesicht, die sagen, das seien dumme Fragen.
Seien Sie bereit, zu lernen und zuzugeben,
wenn Sie nicht wissen, was eigentlich gerade passiert.
Halten Sie sich nicht zurück
und wagen Sie es, von Großem zu träumen.
Danke fürs Zuhören.
(Applaus)
Γεια σας.
Είμαι η Μέισι Γουίλιαμς.
Και περιμένω κάποιος να έρθει στη σκηνή
και να μου πει ότι έχει γίνει κάποια παρεξήγηση
και ότι μάλλον θα πρέπει να φύγω.
Όχι;
Να πάρει!
(Γέλια)
Λοιπόν, μερικοί από εσάς με γνωρίζετε ως ηθοποιό.
(Επευφημίες) (Γέλια)
Κάποιοι μπορεί να με γνωρίζετε για τις μέτριες δημοσιεύσεις μου στο Twitter.
(Επευφημίες)
Ω, ναι.
Και μερικοί μπορεί να ανακαλύψατε ποια είμαι για πρώτη φόρα, μόλις τώρα.
Γεια σας.
Ασχέτως αν με γνωρίζατε ή όχι από πριν,
πιθανότατα αναρωτιέστε για τι θα σας μιλήσω σήμερα.
Θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν
ότι δεν χρειάστηκα μία ή δύο άγρυπνες νύχτες
προσπαθώντας να σκεφτώ τι θα σας πω.
Τελικώς, είμαι εδώ.
Μόλις έμαθα ότι θα έδινα μια TEDx ομιλία,
έκανα αυτό που νομίζω ότι κάνουν οι περισσότεροι
και παρακολούθησα 50 TED ομιλίες συνεχόμενα
και διάβασα το «Μιλήστε όπως στο TED» του Καρμίν Γκάλο για έμπνευση.
Πήρα έμπνευση;
Ναι και όχι.
Με έκανε να θέλω να βγω έξω και να αλλάξω τον κόσμο;
Ω, ναι.
Με έκανε να νιώσω σα μια τελείως ανίκανη δημόσια ομιλήτρια
που δεν έχει απολύτως τίποτα να πει
και που χρειαζόταν ένα μεγάλο λεξικό αν ήθελε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις;
Πράγματι.
Τι θα μπορούσα να πω που πιθανότατα θα είχε κάποιον αντίκτυπο;
Τι προσπαθώ να πω με την ομιλία μου;
Και ποιος σκέφτηκε ότι ήταν καλή ιδέα να μου αναθέσουν μια TEDx ομιλία;
Αυτό είναι το κομμάτι που θα σας πω τι γνωρίζω:
Είμαι η μικρότερη από τα τέσσερα αδέρφια μου.
Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν τεσσάρων μηνών.
Ήμουν το κερασάκι στην τούρτα ενός απαίσιου γάμου
(Γέλια)
Έχω δύο ετεροθαλή αδέλφια που είναι μικρότερα από εμένα
και έναν ετεροθαλή αδελφό που είναι μεγαλύτερος από όλα τα αδέλφια μου.
Μεγάλωσα σε μια εργατική κατοικία με τρία υπνοδωμάτια
με τέσσερα από τα έξι αδέλφια μου, έξω από το Μπρίστολ.
Πήγα σε ένα πολύ συνηθισμένο σχολείο.
Έπαιρνα μέτριους βαθμούς.
Δεν ήμουν αρκετά καλή για να μου δώσουν χρυσό αστεράκι,
αλλά δεν ήμουν και τόσο κακή για να πρέπει να μείνω μετά το μάθημα.
Ήμουν μια μέτρια μαθήτρια και αν δεν μιλούσα μέσα στην τάξη,
λογικά μπορούσα να περάσω απαρατήρητη
χωρίς οι καθηγητές να μου απευθύνουν τον λόγο για εβδομάδες.
Όλα πάνω μου ήταν υπερβολικά συνηθισμένα,
εκτός από το πώς ένιωθα μέσα μου.
Είχα μεγάλα όνειρα.
Σοκαριστικό.
Από τότε που με θυμάμαι,
ονειρευόμουν να γίνω επαγγελματίας χορεύτρια.
Υπάρχουν ορισμένες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία
που θα προτιμούσα να ξεχάσω.
Αλλά σε στιγμές απίστευτου πόνου,
πήγαινα ενστικτωδώς στο στερεοφωνικό της μητέρας μου
ανέβαζα την ένταση για να μην ακούω τον θόρυβο,
και άφηνα το σώμα μου να κινηθεί στον ρυθμό της μουσικής.
Είναι δύσκολο να περιγράψω πώς ένιωθα.
Διαχειριζόμουν συναισθήματα που ούτε καν γνώριζα πώς λέγονται.
Συγκέντρωνα όλη αυτή την ενέργεια
και την ένιωθα να κυλάει σε όλο μου το σώμα.
Ήμουν μόνη μέσα στο μυαλό μου και ένιωθα πιο ζωντανή από ποτέ.
Δεν γνώριζα πολλά για τον κόσμο τότε,
όμως ήξερα ότι αυτό το συναίσθημα ήταν εθιστικό
και δεν θα σταματούσα σε τίποτα μέχρι να το έκανα το επάγγελμά μου.
Όταν ήμουν οκτώ χρονών, γράφτηκα σε ένα τμήμα χορού.
Και όταν έγινα δέκα χρονών, ενημέρωσα τη μητέρα μου
ότι πλέον δεν ήθελα να πηγαίνω στο σχολείο.
Ήθελα να ήμουν σαν τον Μπίλι Έλιοτ και να πάω σε ακαδημία χορού.
Αυτή ήταν η πρώτη ευκαιρία ή πρόκληση που βρέθηκε μπροστά μου.
Παρόλο που ήμουν μικρή, μόλις δέκα χρονών,
ήμουν πρόθυμη να εγκαταλείψω όλους τους φίλους μου και να πάω σε ένα οικοτροφείο,
μακριά από τα αδέρφια μου και τη μητέρα μου.
Η μητέρα μου συνεχώς με ρωτούσε: «Είσαι σίγουρη ότι αυτό θέλεις;»
Για έμενα δεν υπήρχε ερώτημα.
Δεν το ήθελα απλώς, το χρειαζόμουν.
Τα βρώμικα γόνατά μου και τα στραβά δόντια μου δεν ήταν ό,τι έπρεπε
για να γίνω επαγγελματίας χορεύτρια.
Και όταν τα σκέφτομαι όλα αυτά,
και εγώ και η μητέρα μου δεν είχαμε ιδέα τι κάναμε.
Αλλά τότε ήμουν πολύ μικρή και αφελής για να νιώσω ανίκανη.
Δεν με ένοιαζε.
Αν ο Μπίλι Έλιοτ μπορούσε να τα καταφέρει, μπορούσα κι εγώ.
Όταν τελείωσε η ακρόαση, γύρισα σπίτι
και για δύο εβδομάδες κοιτούσα έξω από το παράθυρο,
περιμένοντας τον ταχυδρόμο,
περιμένοντας το εισιτήριο που θα με έβγαζε από το βαρετό χωριό μου
και θα με έβαζε σε έναν κόσμο χορού και νέων εμπειριών.
Πήρα καλά και μετά κακά νέα:
Με είχαν δεχτεί, αλλά τα δίδακτρα του σχολείου ήταν υψηλά
και παρά τις προσπάθειές μου, δεν έλαβα κάποιο κρατικό επίδομα.
Πέρασα από ακρόαση ξανά την επόμενη χρονιά.
Και αυτή τη φορά πήρα επιδότηση ύψους 40%,
όμως ακόμα δεν είχαμε αρκετά χρήματα,
και αυτό μου ράγισε την καρδιά.
Ήμουν αρκετά καλή.
Κατάφερα να με δεχτούν.
Αλλά δεν θα πήγαινα πουθενά.
Όμως ήταν ένα εμπόδιο για καλό,
παρόλο που αν κάποιος μου το είχε πει αυτό τότε,
πιθανότατα θα τους έβριζα και θα τους έλεγα να την κάνουν.
Δεν ήμουν πρόθυμη να τα παρατήσω τόσο εύκολα.
Οπότε, στην ηλικία των 11, ήμουν γεμάτη ενθουσιασμό
όταν η καθηγήτρια του χορού μου μίλησε για ένα διαγωνισμό ταλέντων
το οποίο διατεινόταν ότι μπορούσε να σε κάνει διάσημο.
Αυτή ήταν η δεύτερη ευκαιρία που μου προσφέρθηκε.
Ασχολούμουν με το τραγούδι, την υποκριτική,
το χορό και το μόντελινγκ.
Ο διαγωνισμός ταλέντων αποτελούταν από εργαστήρια και σεμινάρια
με ειδικούς που θα σε βοηθούσαν να προετοιμαστείς για την ερμηνεία σου
στο τέλος της εβδομάδας.
Αφού συνάντησα μια γυναίκα, την Λουίζ Τζόνστον,
σε ένα θεατρικό εργαστήριο αυτοσχεδιασμού,
μου έδωσε τη λέξη «μπάλα του μπόουλινγκ»
και μου ζήτησε να φτιάξω μια σκηνή εμπνεόμενη από αυτές τις λέξεις.
Αφού την έκανα να γελάσει με μια φανταστική ιστορία,
του πώς πέταξα μια μπάλα του μπόουλινγκ στον αδερφό μου και άρχισε να αναπηδάει,
μου ζήτησε να γίνω μέλος του πρακτορείου της για ηθοποιούς.
Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό.
Γνώριζα ότι θα περνούσα ακροάσεις για ταινίες
και ότι ίσως γινόμουν ηθοποιός,
αλλά ακόμα ονειρευόμουν να γίνω επαγγελματίας χορεύτρια,
οπότε αυτή η γυναίκα έπρεπε να προσπαθήσει πολύ περισσότερο
για να με πείσει σε ηλικία έντεκα χρονών
ότι θα γινόμουν ηθοποιός.
Η υποκριτική θα έπαιρνε χρόνο
από τις 30 ώρες χορού μου την εβδομάδα;
Και αν δεν έπαιρνα τον ρόλο;
Θα με στενοχωρούσε;
Και υπάρχουν ηθοποιοί με δόντια σαν τα δικά μου;
Γιατί αν υπάρχουν, δεν έχω παρακολουθήσει καμία ταινία τους.
Αφότου γνώρισα τη Λουίζ τον Φεβρουάριο του 2009
και προσπαθώντας αλλά χωρίς να πάρω τον ρόλο
στο σίκουελ «Η Νάννι ΜακΦι και ο Μεγάλος Σαματάς»,
η δεύτερη ακρόαση ήταν για μια σειρά, το «Παιχνίδι του Στέμματος».
Αυτή ήταν η τρίτη ευκαιρία ή πρόκληση που μου παρουσιάστηκε.
Ανέβηκα τα σκαλιά της Μεθοδικής Εκκλησίας
κρατώντας το χέρι της μητέρας μου.
Κάθισα σε μία από τις καρέκλες έξω από την αίθουσα που γίνονταν οι ακροάσεις
και άκουγα ένα ενοχλητικό κορίτσι μαζί με την ακόμα πιο ενοχλητική μητέρα της
να μου μιλάει για τις πολλές ακροάσεις που είχε κάνει πριν από αυτή
αλλά και για το κατοικίδιο ψάρι της.
Φώναξαν το όνομά μου και μπήκα μέσα στην αίθουσα.
Είχα μια έντονη προφορά του Μπρίστολ
και τεράστιους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου
που κάλυπταν το μισό μου πρόσωπο
και ένα σκίσιμο στο τζιν μου
που προσπάθησα να καλύψω με το αριστερό χέρι μου,
ενώ μιλούσα στην ευγενική κυρία που μαγνητοσκοπούσε την ακρόασή μου.
Αλλά μόλις η κυρία άρχισε να μαγνητοσκοπεί,
τα ξέχασα όλα αυτά.
Όπως τότε που χόρευα στο σαλόνι της μητέρας μου,
τιθάσευσα τις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες μου
και εκφράστηκα μέσα από τις λέξεις που πρόφερα.
Ήμουν θρασύς.
Ήμουν δυνατή.
Ήμουν θυμωμένη.
Και γι' αυτό, ήμουν τέλεια.
Αφού πήρα τον ρόλο και γύρισα το πιλοτικό επεισόδιο,
η σειρά σταδιακά εξελίχθηκε
και έγινε μία από τις σπουδαιότερες σειρές στην ιστορία της τηλεόρασης.
Έως σήμερα, έχουμε καταρρίψει τα προηγούμενα τηλεοπτικά νούμερα της HBO.
Έχουμε προταθεί για περισσότερα από 130 βραβεία Έμμυ,
και έτσι έχουμε γίνει η τηλεοπτική σειρά
με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Έμμυ.
Πρόσφατα ολοκληρώσαμε τα γυρίσματα του όγδοου και τελευταίου κύκλου
που θεωρείται ότι θα σπάσει όλα τα ρεκόρ που ήδη έχουμε καταρρίψει.
Και σχεδόν μια δεκαετία μετά από την ημέρα της πρώτης ακρόασής μου,
ακόμα αναρωτιέμαι,
πότε θα γίνω σαν τον Μπίλλυ Έλιοτ;
(Γέλια)
Κάνω πλάκα, αλλά σοβαρά δεν έχω πρόθεση να πάω πίσω.
Ο χώρος της τηλεόρασης ήταν απαιτητικός.
Έχω γίνει από παιδί, ενήλικας
και το ύψος μου αυξήθηκε από 1,20 στο τεράστιο 1,55.
(Γέλια)
Συνεχώς προσπαθώ να λέω το σωστό
λέγοντας άθελα μου, το λάθος,
προσπαθώντας να μην βρίζω πολύ
και να μην χρησιμοποιώ συνεχώς τη λέξη «όπως».
Τον Φεβρουάριο του 2017,
ένας φίλος μου, ο Ντομ κι εγώ πίναμε μπύρες στην κουζίνα μου
και μου εξομολογήθηκε
ότι υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα με τις καλλιτεχνικές βιομηχανίες.
Συμφώνησα.
Τα γεγονότα που με είχαν φέρει σε αυτό το σημείο
ήταν εντελώς τυχαία και ήταν αδύνατο να επαναληφθούν.
Ο Ντομ μου πρότεινε να φτιάξουμε
ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης για καλλιτέχνες,
ώστε να μπορούν να συνεργάζονται μεταξύ τους
και να κάνουν καριέρα.
Αυτή ήταν η τέταρτη ευκαιρία ή πρόκληση που μου παρουσιάστηκε.
«Τέλεια», σκέφτηκα.
«Πώς στο καλό θα το κάνουμε αυτό;»
Και έτσι δημιουργήθηκε το Daisie.
Φυσικά σε όποιον μιλούσα γι' αυτό νόμιζε ότι ήμουν τρελή.
Όμως ήξερα ότι μπορούσα να κάνω κάτι να αλλάξει.
Πέρσι στη βιομηχανία του θεάματος, πολλά άλλαξαν με το κίνημα «Και Εγώ».
Η βιομηχανία φυλάσσεται από ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τεράστια εξουσία
και επιλέγουν όσους θεωρούν αρκετά ταλαντούχους
για να προχωρήσουν στο επόμενο επίπεδο.
Συχνά, είναι πιο εύκολο να κεντρίσεις το ενδιαφέρον αυτών των ανθρώπων,
αν έχεις αποφοιτήσει από ένα ακριβό σχολείο.
Ακόμα και τότε όμως, έχω φίλους, απόφοιτους από σχολές καλών τεχνών,
και εκπαιδευμένους και όμως δεν έχουν περισσότερες ευκαιρίες να κάνουν καριέρα.
Βέβαια, δεν ισχυρίζομαι ότι με το Daisie μπορώ να τους κάνω όλους διάσημους,
αλλά πιστεύω,
ότι το μυστικό στις καλλιτεχνικές βιομηχανίες είναι η συνεργασία.
Οι ηθοποιοί είναι τόσο καλοί όσο οι σεναριογράφοι.
Οι μουσικοί έχουν τόση επιρροή όσο οι παραγωγοί τους.
Ακόμα και οι σχεδιαστές χρειάζονται τις ομάδες τους.
Για να ιδρύσουμε την εταιρία, αυτο-χρηματοδοτηθήκαμε.
Είχα κάποια χρήματα από το «Παιχνίδι του Στέμματος»
που μπορούσα να επενδύσω όπου ήθελα.
Ο Ντομ είχε διάφορες δουλειές από τα 16 του,
που σήμαινε ότι και αυτός είχε κάποια λεφτά.
Βάλαμε τα χρήματά μας μισά-μισά και φτιάξαμε μια ομάδα.
Η Λέιντι Γκάγκα έχει πει επανειλημμένα,
ότι μπορεί σε ένα δωμάτιο με 100 ανθρώπους, οι 99 να μην πιστεύουν σε σένα,
αλλά αρκεί ένας άνθρωπος να πιστέψει σε εσένα
για να σου αλλάξει τη ζωή.
Λοιπόν, τώρα έχουμε μια ομάδα έξι ανθρώπων.
Μέσα στους επόμενους 16 μήνες, φτιάξαμε το MVP μας.
Αν αναρωτιέστε τι είναι το MVP,
εγώ το ανακάλυψα 6 μήνες πριν.
Από ότι καταλαβαίνω, είναι ένα προϊόν που εμφανίζεται
ως ένα πρόβλημα που αξίζει να επιλυθεί
με την ήσσονη ομαδική δουλειά.
Όπως το βλέπω εγώ, πουλάς κάτι
που ξέρεις ότι θα είναι χρήσιμο κάποτε
αλλά δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση σήμερα.
Για εμάς αυτό το προϊόν ήταν μια εφαρμογή iOS.
Εμείς οι έξι, κάναμε ένα γραφείο στον κήπο του Ντομ
και κυκλοφορήσαμε την πρώτη εκδοχή την 1η Αυγούστου του 2018.
Μέσα στις πρώτες 24 ώρες η εφαρμογή είχε εγκατασταθεί 30.000 φορές
και λάβαμε πάνω από 30.000 σχόλια
που ρωτούσαν πότε θα βγάζαμε την εφαρμογή σε εκδοχή Android.
Παρόλο που η εφαρμογή μας δεν ήταν τέλεια και είχε δημιουργηθεί από έναν άνθρωπο,
ήταν ό,τι χρειαζόμασταν για να επενδύσουν και άλλοι.
Μάθαμε πολλά από τους θυμωμένους χρήστες και τους τρομακτικούς επενδυτές μας.
Τους τελευταίους έξι μήνες, η ομάδα μας μεγάλωσε σε 16 άτομα.
Από τότε έως σήμερα, φτιάχνουμε τη δεύτερη εκδοχή,
που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.
Στον χώρο,
υπάρχει μια έκφραση που νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε:
«Δεν έχει σημασία τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις».
Με το Daisie, ελπίζω να επανακτήσω αυτή τη δύναμη στον καλλιτέχνη.
Θέλω να ενθαρρύνω ανθρώπους να δημιουργήσουν μια λίστα επαφών
με τις οποίες θα δουλεύουν και θα υποστηρίζουν
καθώς κάνουν τα πρώτα τους βήματα
στον ασταθή και συχνά απαιτητικό καλλιτεχνικό χώρο.
Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με το διαδίκτυο.
Δεν γνωρίζω τον κόσμο διαφορετικά.
Είμαστε συνδεδεμένοι, συνειδητοποιημένοι και είμαστε το μέλλον.
Ελπίζω το Daisie να δώσει νέα πνοή
στους κάπως δυστοπικούς και γεμάτους διαφημίσεις χώρους
που είναι πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ελπίζω να δημιουργήσω έναν χώρο
όπου οι άνθρωποι θα είναι περήφανοι για τη δημιουργικότητά τους
παρά για το τι αυτοκίνητο οδηγούν
και αν το αγόρασαν με μετρητά ή με δόσεις.
Σε έναν κόσμο όπου κυριολεκτικά ο καθένας μπορεί να γίνει διάσημος,
ελπίζω να εμπνεύσω τους ανθρώπους να είναι ταλαντούχοι.
Το ταλέντο θα σας οδηγήσει πολύ πιο μακριά από τα 15 λεπτά δημοσιότητάς σας.
Οπότε γιατί σας τα λέω όλα αυτά;
Το γεγονός ότι δίνω μια TEDx ομιλία αυτή τη στιγμή
είναι κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι μπορούσα να κάνω.
Γράφοντας το βιογραφικό μου για την ομιλία μου, συνειδητοποίησα
ότι μέσα σε μια δεκαετία, τα πάντα στη ζωή μου έχουν αλλάξει.
Είμαι ηθοποιός με υποψηφιότητα για Έμμυ, επιχειρηματίας και ακτιβίστρια.
Κι όμως δεν έχω κανένα πτυχίο ή πιστοποιητικό στα χέρια μου.
Όταν άφησα το σχολείο εφτά χρόνια πριν, έβαλα ως στόχο να συνεχίσω να μαθαίνω
παρόλο που δεν ήθελα να πατήσω ξανά σε σχολική αίθουσα.
Ποιος ξέρει τι θα συμβεί στη ζωή μου τα επόμενα δέκα χρόνια;
Προσωπικά, δεν έχω ιδέα.
Ποτέ δεν είχα κάποιον απώτερο σκοπό.
Όλα πάνε καλά μέχρι στιγμής.
Οπότε να πιστεύετε ότι είστε αρκετά καλοί.
Αν έχω μάθει κάτι, είναι ότι πραγματικά υπάρχει μία θέση για τον καθένα.
Κάντε ερωτήσεις
και μη δίνετε σημασία σε όσους λένε ότι είναι ηλίθιες ερωτήσεις.
Να είστε ανοιχτοί στη μάθηση και να παραδέχεστε
όταν δεν έχετε ιδέα τι συμβαίνει.
Μην μένετε πίσω
και έχετε το θάρρος να έχετε μεγάλα όνειρα.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
(Χειροκρότημα)
Hola.
Soy Maisie Williams.
Y estoy como esperando que alguien suba al escenario
y me diga que hubo algún tipo de error de comunicación,
y que lo mejor es que me vaya.
¿No?
Maldición.
(Risas)
Bueno, algunos de ustedes me conocen como actriz.
(Gritos) (Risas)
Otros quizá me conocen simplemente por mis tuits.
(Gritos)
Oh, sí.
Y otros se enteran de quién soy por primera vez ahora mismo.
Hola.
Ya sea que me conozcan de antes o no,
probablemente se estén preguntando de qué les voy a hablar hoy.
Y les mentiría si dijera
que no me pasé una o dos noches en vela para saberlo yo también.
Finalmente, aquí estoy.
Al enterarme de la noticia de que daría una charla TEDx,
hice lo que la mayoría de las personas haría,
y vi unas 50 charlas TEDx, una tras otra,
y leí "Habla como TED", de Carmine Gallo, para inspirarme.
¿Me sentí inspirada?
Sí y no.
¿Me hizo querer salir y cambiar el mundo?
Claro que sí.
¿Me hizo sentir como alguien totalmente incompetente para hablar en público,
sin ninguna idea nueva,
y que definitivamente necesita un gran diccionario si quiere continuar?
De hecho, sí.
¿Qué podría decir que tuviera un impacto?
¿Qué quiero demostrar?
Y ¿a quién se le ocurrió que era una buena idea darme una charla TEDx?
Esta es la parte donde les digo lo que sé.
Soy la más joven de cuatro hermanos.
Mis padres se divorciaron cuando tenía cuatro meses.
Realmente fui la cereza en la torta de un matrimonio terrible.
(Risas)
Tengo dos hermanastros más jóvenes que yo
y un medio hermano que es mayor que todos nosotros.
Crecí en una vivienda social de tres habitaciones
con cuatro de mis seis hermanos, en las afueras de Bristol.
Fui a una escuela muy normal.
Obtuve calificaciones muy normales.
No fui suficientemente buena para obtener estrellas doradas,
y tampoco tan mala para ser demorada después de clase.
Caminé por esa línea del medio donde si me quedaba callada en clase,
probablemente lograría
que los profesores no me hicieran preguntas durante semanas.
Toda mi realidad era bastante normal,
excepto por la manera en que me sentía por dentro.
Tenía grandes sueños.
¡Qué sorpresa!
Desde que tengo memoria,
he soñado con convertirme en bailarina profesional.
Tengo algunos recuerdos de mi infancia que preferiría olvidar.
Pero durante esos momentos de inmenso dolor,
me veía instintivamente caminando hacía el reproductor de CD de mi mamá,
subiendo el volumen para tapar el ruido
y dejando que mi cuerpo se moviese con el ritmo.
Es difícil describir cómo me sentía.
Manejaba emociones cuyo nombre ni siquiera conocía.
Concentraba toda esa energía
y sentía cómo fluía por mi cuerpo y salía por mis dedos.
Estaba sola en mi cabeza, y sintiéndome viva como nunca.
En esa época, no sabía mucho del gran mundo afuera,
pero sabía que este sentimiento era adictivo;
y no iba a detenerme por nada hasta que esta fuera mi profesión.
A los ocho años, me inscribí en la clase de baile.
Y a los diez, le informé a mi madre
que ya no quería ir a la escuela.
Quería ser como Billy Elliot e ir a la escuela de teatro.
Esa fue mi primera oportunidad o mi primer reto.
Incluso a la edad de diez años,
estaba dispuesta a abandonar a mis amigos e irme lejos, a una escuela privada,
lejos de mis hermanos, de mi mamá.
Ella me preguntaba constantemente:
"¿Estás segura de que es esto lo que quieres?".
Y, para mí, no había nada que pensar.
No solo lo quería; lo necesitaba.
Mis rodillas sucias y mis dientes torcidos no estaban en la lista de requisitos
para convertirme en bailarina profesional.
Y ahora que veo en retrospectiva,
tanto yo como mi mamá nos veíamos muy fuera de lugar.
Pero, en esa época, era muy joven e ingenua para sentirme inadecuada.
No me importaba.
Si Billy Elliot pudo hacerlo, yo también podía.
Cuando mi audición terminó, volví a casa y pasé dos semanas mirando por la ventana,
esperando al cartero,
esperando por el billete que me saque de mi pueblo adormecido
hacia un mundo de manos de jazz y dormitorios de estudiantes.
Fueron buenas noticias... seguidas de malas noticias.
Logré entrar, pero los costos para asistir a una escuela así no eran bajos,
y a pesar de mis esfuerzos, no recibí ningún apoyo del gobierno.
Hice la audición el año siguiente.
Esta vez, recibí el 40 % de financiación,
pero era dinero que nosotros no teníamos,
y eso me rompió el corazón.
Era suficientemente buena.
Logré entrar.
Pero no iba para ningún lado.
Era una bendición disfrazada,
aunque si alguien me hubiera dicho eso en esa época,
seguro le habría mostrado el dedo del medio y le habría dicho que se largue.
No pensaba rendirme tan fácilmente.
Así que, a los 11 años, exploté de emoción
cuando mi maestra de baile me informó de una prueba de talentos
que supuestamente podía convertirte en una estrella.
Esa fue la segunda oportunidad que se me presentó.
Ingresé a canto, actuación,
baile y modelaje.
La prueba de talentos consistía en talleres y seminarios
con especialistas que te ayudaban a prepararte para la presentación
al final de la semana.
Conocí a una mujer llamada Louise Johnston
en un taller de actuación improvisada,
que me dio las palabras "bola de bolos",
y me pidió que creara una escena corta inspirada por estas palabras.
Después de hacerla reír con una historia ficticia
de cómo le lancé una bola de bolos a mi hermano y rebotó,
me pidió que me uniera a su academia de actuación.
Realmente no sabía qué significaba eso.
Sabía que haría audiciones para películas y tal vez sería actriz,
pero aún soñaba con convertirme en bailarina profesional,
así que esta dama tendría que esforzarse mucho más
si quería convencerme, a mis 11 años, de convertirme en actriz.
¿Me iba a quitar tiempo
de las 30 horas semanales que dedicaba a bailar?
¿Y si no me daban el papel?
¿Iba a ser demasiado frustante?
Y ¿tienen las actrices dientes como los míos?
Porque si es así, aún no he visto ninguna de sus películas.
Después de conocer a Louise en febrero de 2009
y tratar sin éxito de obtener el papel
en la famosa secuela "El regreso de la nana mágica",
mi segunda audición fue para un programa llamado "Game of Thrones".
Esta fue la tercera oportunidad que se me presentó.
Monté los escalones de la Iglesia Metodista
tomando la mano de mi madre,
posé mi pequeño trasero en una de las sillas fuera del salón de audiciones,
y escuché a una insoportable niña, con su madre más insoportable aún,
hablar de las muchas audiciones en que se había presentado antes de esa.
Y también hablaba de su pez mascota.
Llamaron mi nombre, y entré.
Tenía un fuerte acento de Brístol
y unas ojeras tan negras y grandes que me ocupaban media cara,
y un hueco en la rodilla de mi pantalón que intenté cubrir con la mano izquierda
mientras caminaba hacia la amable señora que grabaría mi audición.
Pero tan pronto como presionó "grabar",
todo esto desapareció.
Así como cuando bailaba en la sala de mi madre,
logré controlar todas mis inseguridades y dudas
y lo dejé fluir mediante las palabras que salían de mi boca.
Era atrevida.
Era ruidosa.
Estaba enojada.
Y por ello, era perfecta.
Después de obtener el papel y grabar el episodio piloto,
el programa creció lentamente
hasta llegar a ser uno de los más grandes de la historia de la televisión.
Al día de hoy, hemos superado todos los récords de audiencia de HBO.
Nos han nominado a más de 130 Emmys,
y fuimos el programa con más nominaciones al Emmy de todos los tiempos.
Recientemente terminamos de grabar la octava y última temporada
que, según los pronósticos, romperá nuestros propios récords.
Y tras una década desde el día de mi primera audición,
aún me pregunto:
¿cuándo podré ser Billy Elliot?
(Risas)
Bromeo, pero en serio, no tengo ningún plan de detenerme.
Desde que me dedico a esto, he estado como en un campo minado.
He crecido de niña a adulta,
y pasé de 1,20 m a unos increíbles 1,52 m de estatura.
(Risas)
Siempre he tratado de decir lo correcto,
y por accidente he dicho lo incorrecto.
He tratado de no maldecir mucho,
y de no decir "bueno, bueno" todo el tiempo.
En febrero de 2017,
con mi amigo Dom bebíamos una cerveza en mi cocina,
y me confesó que hay un problema enorme en los trabajos creativos.
Le di la razón.
La serie de eventos que me llevaron a ese punto
fue resultado de la suerte y de la oportunidad,
y eran imposibles de recrear.
Me sugirió que creáramos un medio social,
pero solo para que los artistas pudieran colaborar entre sí
y crear una profesión.
Esta fue la cuarta oportunidad que se me presentó.
"Genial", pensé.
"¿Cómo demonios lo hacemos?".
Así nació "Daisie".
Claro, todos los que sabían de mi nuevo emprendimiento, pensaron que estaba loca,
pero sé que es algo que puedo ayudar a cambiar.
Este año, en esta actividad, hemos visto un gran cambio con el movimiento "Me Too".
La actividad se construye con "porteros" que tienen todo el poder
y eligen a quienes creen suficientemente talentosos para pasar al siguiente nivel.
Generalmente, es más fácil lograr la atención de estas personas
si te graduaste de una escuela prestigiosa.
Pero incluso en ese caso, tengo amigos que acaban de salir de la escuela de arte,
después de prepararse por años y aún no están ni cerca de hacer una carrera.
Ahora bien, no digo que con Daisie convertiré a todos en estrellas,
pero sí creo
que la clave del éxito en la actividad creativa es la colaboración.
Los actores son buenos si sus guionistas son buenos.
Los músicos son intensos si sus productores lo son.
Y los diseñadores necesitan a sus equipos.
Para comenzar la empresa, nos autofinanciamos.
Tenía unos ahorros de "Game of Thrones" para gastar en lo que quisiera.
Dom tenía varios negocios desde los 16 años,
lo que quería decir que también tenia sus ahorros.
Invertimos nuestro dinero, 50 y 50, y creamos un equipo.
Ahora bien, Lady Gaga ha dicho muchas veces
que podría haber un salón con 100 personas, y 99 no creen en ti,
pero solo hace falta esa persona que cree en ti
para que tu vida cambie.
Bueno, ahora tenemos un equipo de seis.
Durante los 16 meses siguientes, creamos nuestro "producto mínimo viable".
Si se preguntan qué es,
yo recién lo descubrí hace unos seis meses.
Y según entiendo, es un producto que demuestra ser un problema
cuya solución requiere el menor esfuerzo grupal.
Así que, básicamente, en mi opinión, estás promocionando algo
que sabes que será bueno algún día, pero que por ahora es un poco malo.
Y para nosotros, ese producto era la app iOS.
Los seis ocupamos una oficina en el jardín de Dom,
y el 1 de agosto de 2018 lanzamos nuestra primera versión.
Tuvimos más de 30 000 descargas en las primeras 24 horas
y más de 30 000 comentarios
preguntando cuándo llegaría la versión Android.
A pesar de que nuestra app era imperfecta, con fallas y hecha por un sola persona,
era exactamente lo que necesitábamos para tener inversores.
Aprendimos mucho de nuestros usuarios enojados y temibles inversores.
Y en los últimos seis meses, nuestro equipo ha llegado a 16 personas.
Desde entonces y hasta ahora, estuvimos creando la versión dos,
que lanzaremos en abril.
En la actividad,
hay una frase muy común que seguramente conocen:
"Lo importante no es lo que sabes, sino a quién conoces".
Y con Daisie, espero devolver ese poder a los creativos.
Quiero animar a la gente a crear una lista de contactos
con la que van a trabajar mientras dan sus primeros pasos
hacia el volátil y a veces difícil mundo creativo.
Soy de la generación que creció con internet.
Es lo único que conozco.
Estamos conectados, somos conscientes y somos el futuro.
Espero que Daisie pueda rejuvenecer
los paisajes algo distópicos, plagados de publicidad,
en que se han convertido las plataformas de redes sociales.
Espero crear un espacio donde otros puedan mostrar su arte
en vez del automóvil que conducen,
y si lo compraron en efectivo o con un crédito.
En un mundo en el que literalmente cualquiera puede ser famoso,
deseo inspirar a otros a que desarrollen su talento.
El talento te llevará mucho más lejos que tus 15 minutos de fama.
¿Porqué estoy diciendo esto?
El solo hecho de que esté aquí dando una charla TEDx ahora
está mucho más allá de lo que creí que sería capaz de hacer.
Incluso al escribir la biografía para mi discurso,
me di cuenta de que, en una década, todo en mi vida ha cambiado.
Soy una actriz nominada al Emmy, una emprendedora y una activista,
pero no tengo ningún diploma formal.
Cuando abandoné la escuela hace 7 años, me prometí seguir aprendiendo
a pesar de que nunca quise volver a poner un pie en un aula.
¿Quién sabe lo que va a ocurrir en mi vida en los próximos 10 años?
Realmente no tengo idea.
Nunca he tenido una meta final.
Ha funcionado bien hasta ahora.
Por eso, cree en ti mismo.
Si hay algo que he aprendido es que hay un lugar para cada quien.
Haz preguntas,
y ríete de quienes dicen que son preguntas tontas.
Disponte a aprender
y admite cuando no tengas ni idea de lo que está pasando.
Nunca te detengas,
y atrévete a soñar en grande.
Gracias por escuchar.
(Aplausos)
Bonjour.
Je m'appelle Maisie Williams.
J'attends de voir si quelqu'un va venir sur scène,
me dire qu'il y a eu un malentendu,
et que je devrais partir...
Non ?
Zut alors.
(Rires)
Certains d'entre vous savent peut-être que je suis une actrice.
(Acclamations, rires)
D'autres me connaissent pour mes tweets plus qu'ordinaires.
(Acclamations)
Merci, merci !
Et d'autres encore sont sur le point de découvrir qui je suis.
Bonjour.
Que vous me connaissiez ou pas,
vous vous demandez sans doute de quoi je vais parler aujourd'hui.
Je ne vais pas vous mentir,
j'ai passé une ou deux nuits blanches
à essayer de le découvrir moi aussi.
Et me voilà devant vous.
Quand j'ai su que j'allais faire un exposé TED,
j'ai commencé, comme tout le monde je pense,
par regarder 50 exposés TED les uns à la suite des autres,
et comme source d'inspiration, j'ai lu : « Talk like TED » de Carmine Gallo.
Est-ce que cela m'a inspirée ?
Oui et non.
Est-ce que cela m'a donné envie de changer le monde ?
Absolument !
Est-ce que je me suis sentie comme une oratrice inadéquate,
avec absolument rien à dire d'important,
et qui avait besoin d'un dictionnaire des synonymes pour être à la hauteur ?
Tout à fait.
Qu'est-ce que je pourrais bien dire qui pourrait avoir un impact ?
Quel est mon message ?
Qui a eu cette idée de génie de m'inviter à faire un exposé TED ?
Je vais donc commencer par vous dire ce que je sais.
J'ai deux frères et une sœur plus âgés que moi.
Mes parents ont divorcé quand j'avais quatre mois.
J'étais vraiment la cerise sur le gâteau d'un horrible mariage.
(Rires)
J'ai un frère et une sœur « recomposés » plus jeunes que moi,
et un demi-frère plus âgé que nous tous.
J'ai grandi dans un logement social à trois chambres,
avec quatre frères et sœurs sur six, dans les faubourgs de Bristol.
Je suis allée dans une école très ordinaire.
Mes résultats étaient très ordinaires.
Jamais bons assez pour recevoir un bon point,
jamais mauvais assez pour rester après les cours.
J'étais dans ce no man's land où si je me taisais en classe,
je pouvais sans doute échapper
à l'attention de mes profs pendant des semaines.
Tout à mon sujet était plutôt ordinaire,
sauf ce que je ressentais à l'intérieur.
J'avais de grands rêves.
Choquant.
Déjà toute petite,
je rêvais de devenir une danseuse professionnelle.
Il y a certains souvenirs d'enfance
que je préférerais oublier.
Mais durant ces moments particulièrement douloureux,
j'allais d'instinct vers le lecteur de CD de ma mère,
je montais le volume pour noyer les autres bruits,
et je laissais mon corps bouger au rythme de la musique.
C'est difficile de décrire ce que je ressentais.
Je canalisais des émotions dont je ne connaissais pas encore le nom.
J'invoquais toute cette énergie
et je la sentais couler dans tout le corps et jusqu'au bout des doigts.
J'étais dans mon monde à moi, où je me sentais le plus en vie.
Je ne savais pas encore grand-chose,
mais je savais que cette sensation était addictive,
et que je ferais tout en mon pouvoir pour en faire ma profession.
À huit ans, j'ai commencé les cours de danse.
À 10 ans, j'ai déclaré à ma mère
que je ne voulais plus aller à l'école.
Je voulais faire comme Billy Elliot et étudier dans une école du spectacle.
Cela a été la première occasion ou défi qui s'est présenté à moi.
Je n'avais que 10 ans,
mais j'étais prête à abandonner mes amis, pour un internat dans une école privée,
loin de mes frères et sœurs, loin de ma maman.
Elle me demandait sans arrêt : « Tu es sûre que c'est ce que tu veux ? »
Pour moi, ce n'était pas sorcier.
Ce n'était pas que j'en avais envie, j'en avais besoin.
Mes genoux crado et mes dents de travers ne faisaient pas partie
des choses requises pour être une danseuse professionnelle.
Quand je repense à ce temps-là,
ma mère et moi n'avions pas du tout l'air à notre place.
Mais à l'époque, j'étais trop jeune et naïve pour me sentir inadéquate.
Je m'en moquais.
Si Billy Elliot pouvait le faire, moi aussi je pouvais.
Après l'audition, j'ai guetté pendant deux semaines à la fenêtre de la maison
la venue du facteur ;
j'attendais mon ticket pour quitter mon village endormi,
et rejoindre un monde de jazz hands et de dortoirs.
Ce fut une bonne nouvelle puis une mauvaise nouvelle.
J'étais reçue, mais les frais scolaires étaient élevés,
et malgré tous mes efforts, je n'avais pas obtenu de bourse.
J'ai repassé l'audition un an plus tard.
Cette fois, on m'offrait 40% des frais scolaires,
mais on n'avait pas d'argent pour payer le reste,
et ça m'a brisé le cœur.
J'étais bonne assez.
J'avais réussi.
Mais je ne pouvais pas y aller.
C'était un mal pour un bien.
Mais si quelqu'un m'avait dit ça à l'époque,
je lui aurais fait un bras d'honneur en lui disant de dégager.
Je n'allais pas abandonner si facilement.
À 11 ans, mon enthousiasme a explosé
quand ma prof de danse m'a parlé d'un concours de jeunes talents,
qui se vantait de pouvoir faire de vous une star.
Ce fut la deuxième occasion qui se présenta à moi.
Je me suis inscrite pour le chant, le théâtre,
la danse et le mannequinat.
Le concours se composait d'ateliers et de séminaires
animés par des spécialistes qui nous entraînaient pour le spectacle
à présenter au bout d'une semaine.
J'ai rencontré une femme appelée Louise Johnston
dans un atelier d'improvisation.
Elle m'a donné ces mots : « boule de bowling »,
et m'a demandé de créer une scène courte inspirée par ces mots.
Après l'avoir fait rire avec une histoire inventée
d'une boule de bowling qui, lancée contre mon frère, rebondit,
elle m'a proposé de rejoindre son agence d'acteurs.
Je ne savais pas vraiment ce que cela voulait dire.
Je savais qu'il y aurait des auditions pour des films,
et que je deviendrais peut-être une actrice.
Mais j'avais toujours ce rêve de devenir une danseuse professionnelle.
Cette femme allait devoir travailler dur pour convaincre
la fille de 11 ans que j'étais, qu'elle allait devenir une actrice.
Est-ce que cela allait empiéter
sur mes 30 heures de danse par semaine ?
Et si je n'obtenais pas le rôle,
est-ce que je ne serais pas trop déçue ?
Est-ce que les actrices avaient des dents comme les miennes ?
Si oui, je n'avais pas encore vu un seul de leurs films.
Après la rencontre avec Louise en février 2009,
j'ai auditionné mais je et n'ai pas obtenu le rôle
dans la suite triomphante « Nanny McPhee et le Big Bang ».
Ma deuxième audition a été pour une série télévisée : « Game of Thrones ».
Ce fut la troisième occasion ou défi qui se présenta à moi.
J'ai grimpé les escaliers de l'église méthodiste,
la main de ma mère dans la mienne.
J'ai posé mon minuscule postérieur sur une des chaises dans la salle d'attente,
et écouté une fille agaçante et sa mère encore plus agaçante
me parler de toutes les auditions auxquelles elle avait déjà participé.
Et aussi de son poisson rouge.
On m'a appelée, et je suis entrée.
J'avais un fort accent de Bristol,
des cercles noirs autour des yeux qui me mangeaient la moitié du visage,
et un trou au genou de mon pantalon que j'essayais de cacher de ma main gauche
tout en parlant à la gentille dame qui filmait mon audition.
Mais dès qu'elle a appuyé sur Enregistrer,
j'ai tout oublié.
Tout comme quand je dansais dans le salon de ma mère,
j'ai canalisé toutes mes incertitudes et mon manque de confiance,
et je les ai laissé couler à travers les mots qui sortaient de ma bouche.
J'étais coquine.
J'étais bruyante.
J'étais en colère.
Et donc parfaite.
J'ai obtenu le rôle et tourné l'épisode pilote.
La série a progressé lentement
et est devenue une des plus grandes de l'histoire de la télévision.
Jusqu'à ce jour, on a battu tous les records d'audience de la HBO.
On a été nominé plus de 130 fois pour un Emmy,
ce qui fait de nous la série la plus nominée au monde.
On vient de finir de tourner la huitième et dernière saison,
et il est prévu qu'elle battra nos propres records.
Presque dix ans après ma première audition,
je me demande toujours :
« Quand est-ce que je vais enfin devenir Billy Elliot ? »
(Rires)
Je plaisante, mais sérieusement, je n'ai aucune envie de souffler.
L'industrie du film est un terrain miné.
J'y suis passée de l'enfance à l'âge adulte,
et je suis passée de 1,20m à un incroyable 1,50m.
(Rires)
J'ai constamment essayé de trouver les mots justes
mais parfois je n'y suis pas arrivée.
J'ai essayé de ne pas trop jurer,
et d'arrêter de dire tout le temps « genre... genre... »
En février 2017,
on buvait de la bière dans la cuisine, mon ami Dom et moi,
quand il m'avoua
qu'il y avait un énorme problème dans les industries créatives.
J'étais d'accord.
La suite d'événements qui m'avaient conduite là où j'en étais,
relevaient de la chance et du bon timing, et ne pouvaient pas être reproduits.
Il proposa de créer un réseau social,
pour artistes, qui leur permettrait de collaborer les uns avec les autres,
de construire une carrière.
Ceci fut la quatrième occasion ou défi qui se présenta à moi.
J'ai pensé : « Génial.
Mais comment on va faire ça ? »
Et Daisie naquit.
Tous ceux à qui j'ai parlé de ma nouvelle aventure pensaient que j'étais folle.
Pourtant, je sais que je peux aider à faire changer les choses.
Cette année, on a vu un énorme changement avec le mouvement #MoiAussi.
L'industrie est pleine de puissants garde-barrières qui choisissent
ceux qu'ils estiment talentueux assez pour passer au niveau supérieur.
Bien souvent, c'est plus facile d'attirer l'attention de ces gens-là,
si on est sorti d'une école onéreuse.
Et même, j'ai de nombreux amis fraîchement sortis d'une école d'art,
qui ont étudié pendant des années et qui sont toujours loin d'avoir une carrière.
Je ne prétends pas que Daisie va faire de tout le monde une star,
mais je suis persuadée
que la clé du succès dans l'industrie créative, c'est la collaboration.
Les acteurs ne sont bons que s'ils ont de bons auteurs.
Les musiciens ne sont grands que si leurs producteurs sont solides.
Et les créateurs ont besoin d'une équipe.
Nous avons lancé la société en nous autofinançant.
J'avais un paquet d'argent de « Game of Thrones »,
que je pouvais investir comme je voulais.
Dom avait plusieurs business, ayant commencé à 16 ans.
Il avait donc lui aussi un paquet d'argent disponible.
On a mis chacun 50% de notre argent et on a construit une équipe.
Lady Gaga dit souvent
que même si sur 100 personnes dans une pièce, 99 ne croient pas en toi,
il suffit d'une personne qui croie en toi,
pour changer ta vie.
Maintenant on en a six dans notre équipe.
Pendant les 16 mois qui ont suivi, on a développé notre PMV.
Vous ne savez pas ce qu'est un « produit minimum viable » ?
Je ne le savais pas non plus jusqu'à il y a six mois.
Si j'ai bien compris, c'est un produit qui n'est pas au point,
mais qui peut être développé avec un minimum d'effort.
Donc, d'après moi, on commercialise un produit
qui, on sait, sera bon un jour,
mais n'est pas encore vraiment bon.
Pour nous, ce fut une application iOS.
On a tous les six fait du jardin de Dom notre bureau,
et le 1er août 2018, on a lancé la première version.
L'application fut téléchargée 30 000 fois durant les premières 24 heures,
avec plus de 30 000 commentaires
qui demandaient quand la version Android serait disponible.
Notre application était imparfaite, pratiquement créée par une seule personne,
mais elle était exactement ce qu'il fallait pour attirer des investisseurs.
Les utilisateurs fâchés et investisseurs terrifiants nous ont beaucoup appris.
En six mois, notre équipe a grandi et est passée de 6 à 16 personnes.
Nous avons développé la version 2
qui sortira en avril.
Dans cette industrie,
il y a une phrase qui revient souvent et que nous connaissons tous :
« Ce n'est pas ce que vous savez qui compte mais qui vous connaissez. »
Grâce à Daisie, j'espère rendre ce pouvoir aux créateurs.
Je veux encourager les artistes à créer une liste de contacts
avec qui ils travailleront et qu'ils aideront à faire leurs premiers pas
dans le monde souvent volatil et difficile de la créativité.
Je fais partie d'une génération qui a grandi avec l'Internet.
Je n'ai jamais rien connu d'autre.
Nous sommes connectés, informés, nous sommes le futur.
J'espère que Daisie va insuffler un nouveau dynamisme
dans cet univers quelque peu dystopique, cauchemardesque et criblé de publicités
que sont devenus les médias sociaux.
J'espère créer un espace où les gens peuvent vanter leur art et créativité
plutôt que la voiture qu'ils conduisent
ou le fait qu'ils l'ont payée cash ou emprunté pour l'acheter.
Dans un monde où pratiquement tout le monde peut devenir célèbre,
j'espère inciter les gens à être talentueux à la place.
On va bien plus loin avec le talent qu'avec un quart d'heure de gloire.
Pourquoi je vous dis tout ça ?
Le fait que je sois ici devant vous pour un exposé TEDx
est tellement loin de ce que je me croyais capable de faire.
La biographie que j'ai dû écrire pour cet exposé, m'a rappelé
à quel point en dix ans ma vie avait changé.
Je suis une actrice nommée aux Emmys, une entrepreneure et une activiste.
Pourtant je n'ai aucune qualification officielle.
Quand j'ai quitté l'école il y a sept ans, j'ai décidé de continuer d'étudier,
même si je ne voulais plus jamais me retrouver dans une classe.
Qui sait ce que ma vie sera dans les dix prochaines années ?
Je n'en ai aucune idée.
Je n'ai jamais eu de but ultime.
Cela m'a bien servi jusqu'à présent.
Faites-vous confiance.
S'il y a une chose que j'ai apprise, c'est que tout le monde a sa place.
Posez des questions,
et riez au nez de ceux qui disent que ce sont des questions stupides.
N'ayez pas peur d'apprendre et d'admettre
vos manquements quand vous ne savez pas ce qu'il se passe.
Refusez de vous limiter,
osez rêver grand.
Merci de votre attention.
(Applaudissements)
Sziasztok!
Maise Williams vagyok.
És arra várok, hogy mikor lép fel valaki a színpadra,
aki közli velem, hogy itt valami félreértés történt,
és hogy távoznom kellene.
Mégse?
Fenébe!
(Nevetés)
Néhányan talán színésznőként ismertek.
(Ujjongás) (Nevetés)
Néhányan talán átlagos tweetjeimről.
(Ujjongás)
Ó, ez az!
Néhányan talán épp most tudtátok meg, ki is vagyok.
Helló!
Ha ismertetek ezelőtt, ha nem,
valószínűleg azon tűnődtök, hogy miről fogok ma beszélni.
És hazudnék, ha azt mondanám,
nem okozott egy-két álmatlan éjszakát,
még arra is rájönni.
Legalább eljöttem.
Amint megkaptam a hírt, hogy TEDx előadásom lesz,
azt tettem, amit a legtöbben.
Megnéztem egymás után kb. 50 TED előadást,
és elolvastam a Talk like TED-et Carmine Gallotól ösztönzésképp.
Ösztönzött?
Is-is.
Arra késztetett, hogy nekilássak megváltoztatni a világot?
Még szép!
Azt éreztette, hogy teljesen alkalmatlan előadó vagyok
lényegtelen mondanivalóval,
akinek tényleg szinonimaszótárra lenne szüksége, ha lépést akarna tartani?
Teljesen.
Mit mondhatnék, amivel valami hatást érnék el?
Mire akarok kilyukadni?
És ki a fene gondolta, hogy jó ötlet volt TEDx-re felkérni?
Most jön az, hogy elmondom, amit tudok:
A legfiatalabb vagyok négy testérem közül.
Szüleim négy hónapos koromban elváltak.
Én már csak hab a tortán voltam a borzalmas házasságukban.
(Nevetés)
Van két fiatalabb mostohatestvérem
és egy mindenkinél idősebb féltestvérem.
Egy három szobás önkormányzati lakásban,
Bristol külterületén nőttem fel négy testvéremmel.
Átlagos suliba jártam.
Átlagos jegyeim voltak.
Hogy csillagos ötös kapjak, nem voltam elég jó,
és nem voltam elég rossz ahhoz, hogy suli után benntartsanak.
A szép kis felezővonalon maradtam, ahol ha befogom a szám az osztályteremben,
akkor lehet elérem,
hogy a tanárok hozzám se szólnak hetekig.
Színtiszta átlagos voltam mindenben,
kivéve belső érzelmeimet.
Nagy álmaim voltak.
Döbbenet.
Amióta az eszemet tudom,
arról álmodoztam, hogy táncművész leszek.
Gyermekkorom bizonyos emlékeit
legszívesebben kitörölném.
Azokban a roppant kínos percekben
azon kaptam magam, hogy ösztönösen anyám CD lejátszójához nyúltam,
feltekertem a hangerőt, hogy elnyomja a zajokat,
és átadtam a testem az ütemnek.
Az érzést szinte lehetetlen leírni.
Olyan érzelmeket engedtem szabadjára, melyeknek nevet se tudtam adni még.
Összeszedtem ezt a lendületet
és éreztem, ahogy az átáramolva a testemen keresztül ujjhegyeimen távozik.
Önmagamba zárva, ekkor éreztem a legjobban, hogy élek.
Nem igazán tudtam a széles nagy világról akkor,
de azt igen, hogy ez az érzés függőséget okoz,
és semmi sem állíthat meg abban, hogy elinduljak ezen a pályán.
Nyolcévesen felvettek tánciskolába.
Tízévesen közöltem anyámmal,
hogy nem akarok többé suliba menni.
Mint Billy Elliot, színiiskolába akartam járni.
Ez volt az első lehetőség vagy kihívás, amivel meg lettem ajándékozva.
Már tízéves koromban
hajlandó voltam lemondani barátaimról, és bentlakásos magániskolába menni,
távol a testvéreimtől, anyukámtól,
aki folyton azt kérdezte tőlem, hogy "Biztos ezt akarod?",
nekem pedig ez nem volt kérdés.
Nem csak, hogy akartam; kellett.
Piszkos térdem és elálló fogaim nem voltak követelmények
a táncművészi pályánál.
Most visszatekintve,
jócskán látszott, hogy se anyám, se én nem voltunk odavalók.
De akkor túl fiatal voltam és naiv, hogy kevesebbnek érezzem magam.
Nem érdekelt.
Ha Billy Elliotnak sikerült, nekem is fog.
Amint véget ért a meghallgatás, hazaértem, és két hétig az ablakot lestem,
hogy mikor jön a postás,
mikor jön a jegyem, amivel kijutok punnyadt falumból
a dzsessz-kezek és a koliszobák világába.
Majd a jó hírt követte a rossz:
Felvettek, de a tandíj egy ilyen suliba nem kevés,
és bár megtettem mindent, nem kaptam állami ösztöndíjat.
Elmentem a meghallgatásra a következő évben is.
Ekkor 40 százalékát állta volna az állam,
de pénzünk még mindig nem volt elég,
ami összetörte a szívem.
Elég jó voltam.
Lefaragtam belőle.
Mégse mentem sehova.
Öröm volt az ürömben,
bár ha mondta volna nekem ezt valaki akkor,
lehet, középső ujjam kíséretével lekoptattam volna.
Nem adtam fel olyan könnyen.
Izgalommal telve fogadtam 11 évesen,
amikor tánctanárom közölte velem,
hogy az egyik tehetségkutató sztárt varázsolhat belőlem.
Ez volt a második lehetőség, amit kaptam.
Belefogtam az éneklésbe, színészetbe,
táncba és modellkedésbe.
A tehetségkutató műhelymunkából és szemináriumokból állt,
ahol szakértők segítettek
a hétvégi előadásodra felkészülni.
Miután találkoztam Louise Johnstonnal
egy színi improvizációs műhelymunkán,
a "tekegolyó" szót kaptam tőle,
és megkért, hogy ezt felhasználva adjak elő egy rövid jelenetet.
Miután megnevetettem kitalált sztorimmal,
hogy hogyan dobtam meg tekegolyóval a bátyám, ami visszapattant róla,
megkért, hogy jelentkezzek a színészügynökségébe.
Nem nagyon tudtam, mire számíthatok.
Csak annyit, hogy filmes meghallgatásaim lennének, esetleg színész is lehetek,
de nagy álmomról, hogy táncművész leszek, még nem mondtam le,
így ennek a nőnek jobban össze kell szednie magát,
ha a 11 éves énemet meg akarja győzni,
hogy belőlem színésznő lesz.
Elvenné azt az időt,
amit heti 30 óra tánccal töltök?
Mi van, ha nem kapom meg a szerepet?
Nem fog nagyon elkeseríteni?
A színésznőknek ilyen fogai vannak?
Mert ha igen, akkor ideje megnéznem a filmjeiket.
Miután találkoztam Louise-szal 2009-ben,
próbálkoztam, de nem jött össze a szerep
a nagy sikerű Nanny McPhee – A varázsdada folytatásához, a Nagy bummhoz,
az ez utáni meghallgatásom a Trónok harca nevű tv-műsorhoz volt.
Ez volt a harmadik lehetőség vagy kihívás, amivel meg lettem ajándékozva.
Felmentem a metodista templom lépcsőjén
anyám kezét fogva.
Pici fenekemmel elhelyezkedtem az egyik terem előtti széken,
és hallgattam, ahogy egy idegesítő lány a még idegesítőbb anyjával
arról beszél, mennyi meghallgatáson vett részt ezelőtt.
Meg a halacskájáról.
Szólítottak, majd bementem.
Erős bristoli tájszólásom volt,
és szemem körül sötét karikák, amik eltakarták fél arcom.
Térdemnél a nadrágom ki volt szakadva, amire rátettem egyik kezem
miközben a felvételt készítő kedves hölggyel beszéltem.
De amint elindította a videót,
mindez elszállt.
Sokkal inkább olyan volt, mint táncolni anyám nappalijában,
Összegyűjtöttem mindent, ami tétovává tett és elvette önbizalmam,
aztán hagytam kiáramlani őket kiejtett szavaimon keresztül.
Szemtelen voltam.
Hangos.
Mérges.
Ez pedig pont odapasszolt.
Miután megkaptam a szerepet, és elkészítettük a bemutató részt,
a műsor terjedni kezdett,
hogy a televíziózás történetek egyik legnagyobb műsora legyen.
A mai napig verjük minden eddigi HBO-s műsor nézettségét.
Több mint 130 Emmy-díjra jelöltek,
amivel a valaha legtöbb Emmy-jelölést kapott műsor lett a miénk.
Nemrég fejeztük be a nyolcadik, azaz az utolsó évad készítését,
amiről azt jósolják, hogy még az eddigi számokat is verni fogja.
Lassan tíz év telt el első meghallgatásom óta,
de még mindig azon tűnődöm,
vajon mikor lesz belőlem Billy Elliot?
(Nevetés)
De minden viccet félretéve, nem szándékozom visszavenni.
A szakmában töltött időm aknamezőként éltem meg.
Gyerekből felnőtté váltam,
és nőttem kemény harminc centit, 120-ról 150-re.
(Nevetés)
Folyamatosan a megfelelő szót keresem,
de véletlen mindig a rosszat mondom,
próbálok keveset káromkodni,
és próbálom nem mondani, hogy "hát, hát" állandóan.
2017 februárjában
egyik barátommal, Dommal a konyhámban söröztünk,
és bevallotta nekem,
hogy hatalmas gondok vannak a kreatív szakmában.
Egyetértettem.
A történések sorozata,
ami ideáig juttatott,
főként szerencsén és jó időzítésen múlott, amit lehetetlen megismételni.
Dom azt tanácsolta nekem, hogy művészek számára hozzunk létre
egy közösségi médiafelületet, ahol együttműködhetnek
és karriert alapozhatnak meg.
Ez volt a negyedik lehetőség vagy kihívás, amivel meg lettem ajándékozva.
"Remek", gondoltam.
"Hogy a fenébe hozzuk azt lére?"
Aztán így született meg Daisie.
Persze bárki, akinek beszéltem legújabb törekvésemről, azt hitte, meghibbantam;
ugyanakkor tudtam, ebben az egyben változást érhetek el.
A tavalyi Me Too-mozgalom óriási változást hozott a szakmában.
A szakmában az összes hatalmat a kapuőrök birtokolják,
akik kiválasztják, és eldöntik, ki az, aki elég tehetséges, hogy feljebb lépjen.
Többnyire ezeknek az embereknek figyelmét könnyebb felkelteni,
ha elitiskolát végeztünk el.
De még így is, sok ismerősöm van, akik friss színi diplomával,
több évnyi képzés után sem képesek karriert megalapozni.
Nem állítom azt, hogy Daisie bárkiből sztárt farag,
de hiszem azt,
hogy a siker a kreatív szakmákon belül az együttműködésben rejlik.
A színészek csak akkor jók, ha szövegíróik is.
A zenészek csak akkor rátermettek, ha producereik is.
A tervezők a csapatukra támaszkodnak.
A cég beindításához saját zsebbe nyúltunk.
Volt félretett pénzem a Trónok harcából,
amit oda fektethettem be, ahová akartam.
Domnak 16 éves kora óta egymást érték a vállalkozásai,
ami azt jelentette, hogy neki is volt félretett pénze.
Felesbe beledobtuk a pénzünket, majd csapatot hoztunk létre.
Lady Gaga folyton azt mondta,
hogy ha egy teremben 100-an lennének, 99 nem hinne benned,
de ahhoz, hogy megváltozzon az életed,
elég egyetlen ember is.
Csapatunk mára már hat fős lett.
A következő 16 hónap alatt létrehoztuk MVP-nk.
Ha most azon tűnődtök, mi az MVP,
én is csak hat hónapja jöttem rá.
Tudomásom szerint ez olyan termék, mely valódi problémamegoldást kínál
minimális csapatmunka bevonásával.
Az én szemszögemből lényebében olyan dolgot dobunk piacra,
amiről tudjuk, hogy egy napon jó lesz,
de most még kissé vacaknak mondható.
Nekünk ez egy iOS alkalmazás volt.
Hatan Dom kertjében irodát rendeztünk be,
és 2018 augusztus 1-jén kiadtuk első verziónkat.
Az első 24 óra 30 000-nél több letöltést
és 30 000-nél több kommentet hozott,
amiben azt kérdezték, mikor jön az Androidos verziónk.
Annak ellenére, hogy appunk hibás, bugos és lényegében egy ember készítette,
pontosan ez kellett, hogy az emberek belefektessenek.
Sokat tanultunk mérges használóinktól, elrettentő befektetőinktől.
Az elmúlt hat hónapban pedig csapatunk 16 főre nőtt.
Onnantóll pedig a második verziót készítjük,
amit áprilisban fogunk indítani.
A szakmán belül
van egy elterjedt mondás, melyet szerintem elég jól ismerünk:
"Nem az számít, hogy mit tudsz, hanem, hogy kit ismersz."
Daisie-vel pedig, remélem, hogy a hatalom visszaszáll az alkotóra.
Az embereket kapcsolatlisták létrehozására biztatnék,
hogy kövessék első lépéseit azoknak, akikkel együtt dolgoznak majd
a gyakran kihívásokkal teli és szeszélyes kreatív világba.
Ahhoz a generációhoz tartozom, akik az interneten nőttek fel.
Soha nem ismertem mást.
Össze vagyunk kötve, szemünk nyitva, és mi vagyunk a jövő.
Remélem, hogy Daisie új életet lehel
abba az enyhén disztópikus, reklámok tűzdelte pokoli térbe,
amivé közösségi médiafelületeink váltak.
Olyan helyet teremtenék, ahol az emberek kreatív művészetükkel
és nem márkás kocsijukkal tűnnek ki,
se nem azzal, hogy azt készpénzre vagy hitelre vették.
A világban, ahol bárki lehet híres,
arra ösztönöznék, hogy inkább tehetségesek legyenek az emberek.
A tehetség sokkal feljebb juttat, mint 15 percnyi hírnév.
Miért mondom mindezt nektek?
Az, hogy itt vagyok TEDx-es előadóként,
távol áll mindattól, amiről azt hittem, képes vagyok.
Még az előadáshoz kellett bióm írása közben is arra ébredtem rá,
hogy tíz év alatt egész életem megváltozott.
Emmy-díjra jelölt színésznő vagyok, vállalkozó és aktivista;
holott nem rendelkezem semmilyen szakmai végzettséggel.
Amikor hét éve otthagytam a sulit, a tanulás folytatását tűztem ki célul,
annak ellenére, hogy többet osztályterembe lépni se akartam.
Ki tudja, hogy mi fog az életemmel történni tíz év múlva
Nekem még ötletem sincs.
Sohasem volt végcélom.
Eddig ez mindig bejött.
Higgyétek el, hogy elég jók vagytok.
Ha valamit is tanultam valaha, az az, hogy tényleg mindenki számára van hely.
Kérdezzetek,
nevessetek azok szemébe, akik szerint hülye kérdéseitek vannak.
Legyetek nyitottak a tanulásra és fogadjátok el,
ha fogalmatok sincs, mi a fene történik.
Rázzátok le, aki visszahúz,
és merjetek nagyot álmodni.
Köszönöm, hogy meghallgattatok.
(Taps)
こんにちは
メイジ―・ウィリアムズです
誰かがステージに上がってきて
何かの間違いだったから ステージを降りてって言ってくれるのを
待っているんですが
間違いじゃない？
困ったな
（笑）
さて 私を女優として ご存知の方もいるかもしれません
（拍手）（笑）
ごく平凡なツイートで 私のことを知った方は？
（拍手）
ああ いますね
たった今 私のことを知った方も いらっしゃるでしょう
はじめまして
私のことを 知っていても知らなくても
今日 私が何を話すか 分からないですよね
私自身も 実は
一晩か二晩は ずっと寝ずに
考えていました
そして今 ここにいます
自分がTEDxトークで スピーチをすると決まったとき
きっと大抵の人がするように
50本ほど一気に TEDトークを見て
カーマイン・ガロの『TED驚異のプレゼン』 を読み 何かひらめくのを待ちました
それで 私はひらめいたでしょうか？
イエスでもノーでもあります
一念発起して 世界を変えたい気に させられたでしょうか？
もちろんです
自分は全く 講演者にふさわしくなく
話すべきことも 全くなく
TEDのレベルに合わせるためには 巨大な辞書が必要だと感じたと思いますか？
もちろんです
人に 影響を与える何かを 私が言えるでしょうか？
何か主張すべきことは？
そもそも誰がTEDxトークに私が出ることを いいアイディアだと思ったんでしょう？
私という人間が話せるくらいのことを お話ししましょう
私は４人兄弟の末っ子でした
生後４ヵ月で 両親が離婚しました
両親の悲惨な結婚にとって私は 子宝ではなく 邪魔者でした
（笑）
半分血のつながったきょうだいが 私の下に２人いて
一番上には兄がいました
ブリストル郊外にある ベッドルーム３つの公営住宅で
６人中４人のきょうだいと一緒に 育ちました
とても普通の学校に行って
とても普通の成績を取り
優秀賞をもらえるほど すごくもなく
居残りさせられるほど 悪くもありませんでした
クラスで何も 余計なことを言わなければ
何週間も先生に叱られることもなく
過ごせるような 平均的な生徒でした
身の周りの全てが 普通でしたが
自分の心の中は別でした
大きな夢が あったんです
驚きました？
覚えている限りの 幼い頃から
プロダンサーになるという 夢がありました
子供時代の思い出の中には
忘れたいこともありますが
底知れぬ苦痛の日々の中で
本能的に 母のCDプレーヤーのそばに行き
騒音をかき消すように ボリュームを上げ
音楽に合わせ身体を動かす 自分がいました
その感情を説明するのは 簡単ではありません
まだよく知りもしない感情を 抑え込んでいました
エネルギーの全てを 呼び覚まし
それが自分の身体を通って 指先を流れ出るのを感じました
頭の中では１人きりで そこでは最高に生き生きしていました
当時私は 広い外の世界について よく知りませんでした
でもこの感覚が病みつきなことは 知っていました
そしてダンスを職業にするまで 決して妥協しないだろうということも
８歳のとき ダンス教室に通い始めました
10歳のときには 母に
もう学校には行きたくないと言いました
ビリー・エリオットのように ダンスの学校に行きたいんだと
それは私が直面した 初めてのチャンスであり試練でした
10歳そこそこで
友達全員に別れを告げ 兄弟とも 母親とも離れて
私立の寄宿学校に行くつもりでした
母は何度も尋ねました 「本当にあなたのしたいことなの？」
私には 考える必要もないことでした
そうしたいだけでなく そうする必要があったんです
私の汚れた膝や 悪い歯並びは プロダンサーにはあまり
ふさわしくありませんでした
今振り返ると
ダンス学校なんて 私にも母にも まるで場違いだったと思います
でもそのとき私は 幼く世間知らずで 自分には無理だなんて思いませんでした
そんなこと気にしなかったんです
ビリー・エリオットにできるなら 私にもできる と思いました
オーディションが終わって帰宅すると 窓の外を２週間見つめ続けました
郵便配達員が
この退屈な村を抜け出して ジャズ・ハンズと 寮生活の世界に
行けるチケットを 配達しに来るのを待ちました
良いニュースがあり そして悪いニュースもありました
私は合格できました でもこうした学校の学費は安くなく
努力はしましたが 政府の奨学金が得られませんでした
次の年に 再受験することになったんです
このときは 学費の40％の奨学金を 得ることができました
それでも残りの学費は 工面できず
私は落ち込みました
能力はあったのに
合格したのに
夢見た進路は閉ざされました
その不運は あとから考えれば 幸運でもありました
当時誰かが 私にそう言ったら
指を突き立てて 消えろと言ったと思いますが
私はそんなに簡単に 諦めませんでした
ですから 11歳のとき ダンスの先生が
スターになれるチャンスがある タレントショーについて教えてくれたとき
興奮して飛び上がりました
それは私が直面した ２回目のチャンスでした
そこで私は 歌や演技やダンスやモデルに
挑戦しました
タレントショーは 参加者の週末の発表に向けて
専門の先生たちが指導してくれる ワークショップやセミナーで
構成されていました
即興演技のワークショップで
ルイーズ・ジョンストンという 女性に会ったとき
彼女は「ボウリングのボール」という フレーズを示し
そのフレーズで思いつく短い物語を 作ってと言いました
弟に ボウリングのボールを ぶつけたら跳ね返った架空の話をして
彼女のことを笑わせると
彼女は私を 自分の芸能事務所に 誘ってくれました
私はその意味を よく分かっていませんでした
映画のオーディションを受けて 俳優になるのかもとは思いましたが
それでもまだプロダンサーという 大きな夢は持っていました
だから彼女は 11歳の私に
女優になるのだと まず納得させるのに
苦労しなければいけませんでした
女優を目指すってことは
今している 週30時間の ダンスの練習時間を奪われる？
それで私が役を取れなかったら？
辛すぎたら？
女優って私みたいな歯並びの人はいる？
だって いるとしても 映画で１人も見たことがないし
2009年の2月 ルイーズに会って
ヒット作品『ナニー・マクフィー』の 続編『空飛ぶ子ブタ』の
役を受けて落ちた後
２回目のオーディションは 『ゲーム ・オブ・スローンズ』という番組でした
これは私が直面した ３回目のチャンスであり 挑戦でした
私は母の手を握って メソジスト教会の
階段を上りました
オーディションの部屋の外の椅子に 小さなお尻で腰かけ
鬱陶しい女の子と 更に鬱陶しい母親の
それまで受けた数々のオーディション について 延々聞かされました
その子のペットの魚についても
私の名前が呼ばれ 部屋に入りました
私には きついブリストン訛りと
顔の半分はありそうなくらい 大きな目のクマがあり
ズボンの膝には穴が開いていて 左手で必死に隠しながら
オーディションを録画する優しい女性と 話していました
でも彼女が録画を始めた途端
全てが気にならなくなりました
母の部屋でダンスをするときのように
自分の不安や自信のなさを 全部抑え込んで
ほとばしる思いを言葉にのせました
威勢よく
大声を出し
怒りを表現しました
私のその演技は 完璧でした
役をもらって 最初の回を撮った後
番組は少しずつ成長し
テレビ史上 最大級のヒット番組になったのです
今日まで この番組は HBOの最高視聴率記録を破り
エミー賞各部門に数年にわたり 130回以上ノミネートされました
あらゆる番組の中で これまでで最多のノミネート数です
私たちは最近 最後となる ８シーズン目を撮り終えましたが
このシーズンは自分たちの記録を 塗り替えると予想されています
私の最初のオーディションから 10年近く経った 今日
私はまだ考えています
いつビリー・エリオットに なれるんだろう？って
（笑）
それは冗談ですが 真面目に言うと 私はペースを落とす気はありません
この業界にいる間じゅう 地雷原にいるようなものでした
子供から大人に成長し
身長も120cmから なんと150cmになりました
（笑）
いつも正しいことを言おうと 努めてきたのに
うっかり間違ったことも言ったし
汚い言葉も言わないように努め
「なんか なんか」と言いすぎないよう 努めてきました
2017年2月
私は友人のドムと 家でビールを飲んでいるとき
彼は私に
クリエイティブ業界には 大きな問題があると言いました
私もそう思っていました
私がここに至るまで経験した出来事は 運とタイミングという
二度と起こらないものに 基づいているという問題です
彼は私に アーティストたちが協働して
キャリアを築くためだけの ソーシャルメディアを
作らないかと提案しました
それは私が直面した ４つ目のチャンスであり 試練でした
「すごくいい」と思いました
「でもどうやってやるの？」
こうして『Daisie』は 生まれました
この新しい挑戦について話した人全員に 私は頭がおかしいと思われたでしょう
でも私はこれが 変革をもたらす 重要なものだと確信していました
この１年間 私たちは Me Too運動 による業界の転換を見てきました
業界は 少数の権力者によって 作られていて
次に進めるほど 才能があるのは誰か 彼らが判断していました
学費の高い学校を卒業した人は
注目されやすいということも 多々ありました
それでも 芸術学校を卒業した友人の多くは
何年もトレーニングを積んでも キャリアを築くには程遠い状態にあります
Daisieによって 私が全員を スターにできると言いたいわけではありません
でも私が信じているのは
クリエイティブな業界での成功のカギは 協働だということです
俳優は脚本家と同じくらい優秀で
ミュージシャンはプロデューサーと 同様に発言権があり
デザイナーには チームが必要です
会社を設立するにあたって 資金は自己資金としました
私は『ゲーム・オブ・スローンズ』で稼いだ
好きに投資できる資金がありました
ドムは16歳のときから いくつかビジネスをしてきて
そのビジネスで得たお金が 彼の資金源でした
私たちは半々に資金を出し合い チームを作りました
レディー・ガガがよく言っていますよね
100人の人がいて 99人自分のことを信じてくれなくても
自分を信じてくれる たった１人がいればよくて
その１人が人生を変えてくれる かもしれないって
私たちも信頼する ６人ものチームができました
16か月間で 私たちはMVPを作りました
MVPって何だと 思う方もいらっしゃると思います
私もそれについて 半年前に知りました
MVPとは 売ろうとする物に どんな問題があるのか探るため
最小限の労力しかかけずに作った 商品といったところでしょうか
つまり 私の理解では 何かを売りたいとき
将来的に良い製品とすることを目標として
まず 未完成版を世に出すのです
私たちにとってそれは iOSアプリでした
私たちは６人で ドムの家の庭にオフィスを作って
2018年8月1日に アプリの最初のバージョンをリリースしました
最初の24時間で ダウンロード数は ３万以上にのぼり
アンドロイド版のリリースは
いつになるのかという ３万以上のコメントがつきました
たった１人によって作られたアプリは バグだらけで 不完全でしたが
多くの人の力を借りるために まさにその不完全さが必要だったのです
怒ったユーザーや 怖い投資家から 私たちは多くを学びました
この半年で チームも16人に拡大しました
そのときから開発してきた バージョン２は
４月にリリースを 控えています
芸能界の中で
誰もが知っている フレーズがあります
「何を知っているかではなく 誰を知っているかだ」というものです
Daisieによって その誰かの権力を クリエーターが取り戻すことを願っています
移ろいやすく 困難なことも多い クリエイティブ業界で
一歩を踏み出すことを後押し 協力してくれる仲間のリストを
ユーザーに 作っていってほしいのです
私はインターネットとともに 育った世代です
それ以外知りません
私たちはみな繋がり 情報を知っていて 未来そのものです
Daisieが新しい息吹を吹き込むことを 願っています
目も当てられぬほど 広告にまみれ さながら地獄のようになった
ソーシャルメディアに
私は 人々が 作品や創造性を誇れる場を作りたい
どんな車に乗っているかや
キャッシュとローンどちらで買ったのか 自慢する世界ではなく
どんな人でも広く知られる 可能性がある世界の中で
有名になろうとするのではなく 才能を発揮しようと思ってほしい
才能があれば 一瞬だけ有名人になる世界より もっと先へ行けます
なぜ私が この話をしているかって？
今 こうして TEDxトークで 話していますが
自分にこんなことができるとは 夢にも思いませんでした
スピーチのために 自分の経歴を書いてみて改めて気づきました
この10年で自分の人生の全てが 変わったと
私はエミー賞ノミネート女優であり 起業家で 活動家でもありますが
何かの資格を 持っているわけではありません
７年前 学校を辞めたとき 二度と教室に戻りたくないと思う一方で
ずっと学び続けることを 自分の課題にしてきました
そのあと10年 私の人生に 起こることを誰が予想できたでしょうか
私には絶対にできませんでした
最終目標を決めたことはありません
今のところ それでも何とかなっています
だから あなたも 自分を信じてください
私が学んだことが１つあるとしたら 皆どこかに居場所があるということです
質問してください
その質問を馬鹿にする人を 笑い飛ばしてください
学んでください そしてもし 何も分からないなら
分からないと認めることに 素直になってください
自分を抑え込まないで
思い切って 大きな夢を持ってください
聞いてくれてありがとう
（拍手）
Oi.
Meu nome é Maisie Williams.
E estou só esperando alguém subir no palco
e me dizer que houve algum engano
e que eu preciso ir embora.
Não?
Droga.
(Risos)
Alguns de vocês devem saber que eu sou atriz.
(Aplausos) (Risos)
Alguns já leram meus tuítes bem medianos.
(Aplausos)
Isso aí!
E alguns não me conheciam até hoje.
Olá!
Me conhecendo ou não,
vocês devem querer saber sobre o que vou falar.
E eu estaria mentindo se dissesse
que não passei uma ou duas noites acordada
tentando descobrir isso.
Enfim, aqui estou eu.
Depois que fiquei sabendo que daria uma palestra TEDx,
fiz o que a maioria faz.
Assisti a mais de 50 palestras TED inteiras
e li "TED: Falar, Convencer, Emocionar", do Carmine Gallo para me inspirar.
Fiquei inspirada?
Sim e não.
Me deu vontade de mudar o mundo?
Com certeza!
Fiquei me sentindo uma péssima oradora,
com nada relevante a dizer
e que precisa de uma enciclopédia para ontem se quer ser bem-sucedida?
Sem dúvida.
O que eu poderia falar que teria algum impacto?
Que ideia eu quero defender?
E quem foi que achou uma boa ideia eu dar uma palestra TEDx?
Este é o momento em que falo do que sei.
Eu sou a mais nova de quatro filhos.
Meus pais se divorciaram quando eu tinha quatro meses.
Eu realmente fui a cereja do bolo de um casamento horrível.
(Risos)
Tenho dois meios-irmãos mais novos do que eu
e um mais velho do que todos nós.
Cresci em uma casa do governo de três quartos
com quatro dos meus seis irmãos, próximo a Bristol.
Minha escola não tinha nada de especial.
Minhas notas eram normais.
Eu não era boa o suficiente para ganhar elogios dos professores,
mas também não era ruim o bastante para ficar na sala do diretor.
Eu sabia que, se eu não falasse nada durante as aulas,
provavelmente conseguiria ter a paz
de não levar nenhuma bronca dos professores por várias semanas.
Tudo sobre mim era bem normal,
menos a forma como eu me sentia.
Eu sonhava alto.
Chocante.
Desde bem pequena,
eu sonho em me tornar uma dançarina profissional.
Há certas lembranças da minha infância
que eu realmente gostaria de esquecer.
Mas naqueles momentos de intensa dor,
eu ligava instintivamente o rádio da minha mãe,
aumentava o volume para esquecer tudo
e deixava meu corpo se mover no ritmo.
É difícil descrever o que eu sentia.
Estava lidando com emoções que desconhecia.
Eu gerava toda aquela energia
e a sentia percorrer meu corpo, até chegar na ponta dos dedos.
Tudo isso estava só na minha mente, e eu nunca havia me sentido tão viva.
Eu era bem inocente naquela época,
mas aquela sensação era maravilhosa.
A dança precisava ser minha profissão.
Aos oito anos, comecei a fazer aulas de dança.
E, aos dez, falei para minha mãe
que eu não queria mais ir para a escola.
Eu queria estudar dança como o Billy Elliot.
Esse foi meu primeiro desafio ou oportunidade.
Mesmo tendo apenas dez anos,
eu estava disposta a abrir mão dos meus amigos para estudar em uma escola de dança
longe dos meus irmãos e da minha mãe.
Ela sempre me perguntava: "É isso mesmo que você quer?"
Eu não tinha dúvida de que sim.
Eu não apenas queria dançar. Eu precisava disso.
Meus joelhos sujos e dentes tortos não eram requisitos
para eu me tornar uma dançarina profissional.
Quando olho para trás,
vejo que eu e minha mãe estávamos completamente deslocadas.
Mas na época eu era era muito jovem e inocente para me sentir inadequada.
Eu não ligava.
Se o Billy Elliot tinha conseguido, eu faria o mesmo.
Depois de fazer o teste, voltei para casa e fiquei duas semanas olhando pela janela,
esperando o correio,
aguardando o momento em que eu deixaria meu vilarejo
e embarcaria em um mundo de jazz e dormitórios.
Então veio a boa notícia...
e depois a má notícia.
Eu entrei na escola, mas a mensalidade era altíssima
e, apesar de muitas tentativas, não consegui auxílio do governo.
Fiz outro teste no ano seguinte.
E dessa vez ganhei uma bolsa de 40%,
mas ainda não podíamos pagar.
Isso partiu meu coração.
Eu era boa o bastante.
Tinha sido escolhida.
Mas não tinha futuro nenhum.
Foi um mal que veio para o bem.
Mas, se alguém tivesse me falado isso na época,
eu teria mostrado o dedo do meio e falado para cair fora.
Não desistiria tão fácil.
Então, aos 11 anos, fiquei superempolgada
quando minha professora de dança falou sobre um concurso de talentos
que prometia oportunidades de alcançar o estrelato.
Essa foi minha segunda oportunidade.
Eu me inscrevi nas categorias de canto, atuação,
dança e modelagem.
O concurso consistia em oficinas e palestras
com especialistas que me treinariam para a apresentação do final da semana.
Depois de conhecer uma moça chamada Louise Johnston
em uma oficina de improvisação,
ela me deu a expressão "bola de boliche"
e pediu que eu criasse uma cena curta inspirada nessas palavras.
Após eu fazê-la rir com uma história fictícia
sobre quando joguei uma bola de boliche no meu irmão, e ela quicou,
Louise me convidou para sua agência de atores.
Eu não sabia bem como seria.
Sabia que faria testes para filmes e talvez me tornaria atriz,
mas eu ainda queria muito ser dançarina profissional.
Então aquela mulher precisaria se esforçar muito mais
para convencer uma adolescente de 11 anos
de que ela seria atriz.
Aquilo me impediria de dançar as 30 horas semanais que eu fazia?
E se eu não conseguisse o papel?
Eu ficaria muito chateada?
E as atrizes têm dentes iguais aos meus?
Porque, se esse for o caso, nunca vi nenhum filme com elas.
Após conhecer Louise em fevereiro de 2009
e de tentar ser escalada, sem conseguir,
na continuação de "Nanny McPhee" e em "Morte por Encomenda",
meu segundo teste foi para uma série chamada "Game of Thrones".
Esse foi meu terceiro desafio ou oportunidade.
Eu subi os degraus da Igreja Metodista
segurando a mão da minha mãe.
Me sentei em uma das cadeirinhas do lado de fora da sala de testes
e ouvi uma garota irritante com uma mãe ainda mais irritante
falar sobre quantos testes ela já tinha feito na vida.
E também sobre seu peixe de estimação.
Chamaram meu nome, e eu entrei na sala.
Meu sotaque de Bristol era bem carregado,
eu tinha olheiras escuras tão grandes que ocupavam metade do rosto,
e um buraco no joelho da calça, que tentei esconder com a mão esquerda
enquanto conversava com a moça gentil que filmaria meu teste.
Mas assim que ela começou a gravar,
eu esqueci tudo isso.
Bem como o que eu sentia quando dançava na sala de casa,
reuni todas as minhas inseguranças e dúvidas
e as despejei nas palavras que saíram da minha boca.
Eu era atrevida.
Falava alto.
Sentia raiva.
E, por isso, eu era perfeita.
Após eu conseguir o papel e filmar o episódio piloto,
a série se transformou lentamente
em um dos maiores programas de TV de todos os tempos.
Até hoje, batemos os recordes de audiência anteriores da HBO.
Fomos indicados a mais de 130 Emmys
e somos o programa mais indicado da história ao prêmio.
Há pouco tempo, terminamos de filmar a oitava e última temporada,
que tem grandes chances de quebrar recordes que já quebramos.
Após quase uma década exatamente do meu primeiro teste,
eu ainda fico imaginando,
quando vou conseguir ser o Billy Elliot?
(Risos)
Estou brincando, mas, falando sério, desacelerar é o último dos meus planos.
Desde que entrei nessa indústria, ela tem sido um campo minado.
Eu deixei de ser uma criança e me tornei adulta,
passando de 1,20m de altura para impressionantes 1,50m.
(Risos)
Tento dizer a coisa certa sempre,
mas digo a coisa errada sem querer,
evito xingar muito
e estou tentando parar de falar "tipo" toda hora.
Em fevereiro de 2017,
eu e meu amigo Dom estávamos bebendo na minha cozinha
quando ele confessou
que há um grande problema com a indústria criativa.
Eu concordei.
Os eventos que tinham me levado ao sucesso
ocorreram em grande parte por sorte e timing e não podiam ser recriados.
Ele sugeriu que criássemos uma rede social
só para artistas colaborarem uns com os outros
e criarem uma carreira.
Essa foi minha segunda oportunidade ou desafio.
"Ótimo!", eu pensei.
"Como diabos vamos fazer isso?"
E aí a Daisie nasceu.
É claro que todos que ficaram sabendo acharam que eu estava doida.
Porém, sei que posso ajudar a mudar essa realidade.
No último ano, o movimento Me Too trouxe muitas mudanças para a indústria.
Ela tem guardiões que controlam todo o poder
e selecionam quem acham talentoso o bastante para ir para o nível seguinte.
Em geral, é mais fácil chamar a atenção dessas pessoas
se você estudou em uma faculdade cara.
Ainda assim, tenho amigos que acabaram de se formar em artes cênicas
e treinaram por anos, mas não estão nem perto de ter uma carreira.
Não estou dizendo que com a Daisie todo mundo será uma estrela.
Mas eu creio
que a chave para alcançar o sucesso na indústria criativa é a colaboração.
Os atores dependem dos roteiristas.
Os músicos dependem dos produtores.
E os designers precisam das suas equipes.
Para abrir a empresa, nos autofinanciamos.
Eu tinha ganhado muito dinheiro com a série
e podia usá-lo como quisesse.
Dom já tinha investido em vários negócios desde os 16 anos,
então ele também tinha bastante dinheiro.
Cada um de nós investiu 50% e criamos uma equipe.
A Lady Gaga já falou várias vezes
que em uma sala com 100 pessoas, 99 podem não acreditar em você.
Mas basta uma pessoa acreditar
para sua vida mudar.
Bem, agora tínhamos uma equipe com seis pessoas.
Nos seis meses seguintes, elaboramos nosso MVP.
Se você não sabe o que é MVP, não se preocupe,
porque eu só descobri seis meses atrás.
Pelo que entendi, é um produto que pode resolver um problema
com um mínimo de esforço coletivo.
Acho que a ideia básica é comercializar algo
que você sabe que será bom no futuro,
mas ainda é um pouco ruim.
No nosso caso, o produto era um aplicativo iOS.
Criamos um escritório no quintal do Dom
e, em 1º de agosto de 2018, lançamos a primeira versão.
Houve mais de 30 mil downloads nas primeiras 24 horas,
e tivemos mais de 30 mil comentários
perguntando quando a versão Android ficaria pronta.
Apesar de o aplicativo ser bem imperfeito e ter sido criado por um só homem,
era disso que precisávamos para as pessoas investirem.
Aprendemos muito com os usuários zangados e os investidores apavorantes.
Ao longo dos últimos seis meses, aumentamos a equipe para 16 pessoas.
De lá para cá, estamos criando a segunda versão,
que lançaremos em abril.
Na indústria criativa
há uma expressão comum que acho que todos conhecemos bem.
"O importante não é o que você sabe, mas quem você conhece."
E, com a Daisie, eu espero devolver esse poder aos criadores.
Quero incentivar as pessoas a criar uma lista de contatos
com quem trabalharão e que as ajudarão a dar os primeiros passos
na indústria criativa, instável e muitas vezes desafiadora.
Sou da geração que cresceu com a internet.
Não sei viver de outra forma.
Estamos conectados, conscientes e somos o futuro.
Espero que a Daisie possa dar um sopro de vida
aos ambientes nocivos, distópicos e repletos de anúncios
nos quais as redes sociais se transformaram.
Quero criar um espaço para as pessoas mostrarem sua arte e criatividade,
em vez de exibir o carro que dirigem
e dizer se o compraram à vista ou financiado.
Em um mundo onde literalmente qualquer pessoa pode ser famosa,
desejo incentivar as pessoas a ser talentosas.
O talento ajudará você a alcançar muito mais do que 15 minutos de fama.
Por que estou dizendo tudo isso a vocês?
O próprio fato de eu estar dando uma palestra TEDx agora
está muito distante do que eu pensava que era capaz de fazer.
Até escrever minha biografia para esta palestra me fez notar
que, em uma década, minha vida mudou totalmente.
Já fui indicada ao Emmy, sou empreendedora e ativista,
mas não tenho nenhuma qualificação formal.
Ao sair da escola, há cerca de sete anos, me comprometi a continuar aprendendo
apesar de nunca mais querer voltar para a sala de aula.
Quem sabe o que acontecerá comigo nos próximos dez anos?
Não faço a menor ideia.
Nunca tive um grande objetivo.
E estou me saindo bem até agora.
Então, acredite que você é bom o suficiente.
A lição mais importante que aprendi é que de fato há um lugar para todo mundo.
Faça perguntas
e ria das pessoas que as acham idiotas.
Disponha-se a aprender
e admitir que você não sabe o que diabos está acontecendo.
Não deixe de se posicionar
e ouse sonhar alto.
Obrigada pela presença.
(Aplausos)
Привет.
Я Мэйси Уильямс.
Я всё жду, вдруг кто-то выйдет на сцену
и скажет, что произошло какое-то недоразумение
и что мне лучше уйти отсюда.
Нет?
Чёрт.
(Смех)
Некоторые из вас знают, что я — актриса.
(Возгласы, смех)
Некоторые читают мои посредственные твиты.
(Возгласы из зала)
О, здорово.
А кто-то сейчас видит меня в первый раз.
Здравствуйте.
Независимо от того, знали вы меня или нет,
вам наверняка интересно, что я хочу сегодня рассказать.
Скажу честно,
у меня ушло пару бессонных ночей на то,
чтобы определиться с этим.
И вот наконец я здесь.
Узнав о том, что буду выступать на TEDx,
я сделала то же, что и все:
посмотрела полсотни выступлений подряд,
прочитала книгу Кармина Галло «Презентации в стиле TED» для вдохновения.
Вдохновило ли меня это?
И да, и нет.
Захотелось ли мне изменить мир?
Конечно!
Возникло ли ощущение, что я некомпетентный спикер,
что мне совершенно нечего сказать,
что словарный запас не на должном уровне?
Конечно.
На что может повлиять моё выступление?
Какую мысль я пытаюсь до вас донести?
И кто, чёрт побери, решил, что пригласить меня сюда — хорошая идея?
Так что сейчас я расскажу свою историю.
Я самая младшая из четырёх детей в нашей семье.
Мои родители развелись, когда мне было четыре месяца.
Я стала «вишенкой на торте» ужасного брака родителей.
(Смех)
У отчима есть двое детей младше меня,
и ещё у меня есть сводный брат, старше всех нас.
Я выросла недалеко от Бристоля, в доме, где было три спальни,
с четырьмя из шести братьев и сестёр.
Я ходила в обычную школу.
Получала обычные оценки.
На золотую медаль, конечно, не тянула,
но и после школы не оставалась.
Старалась не выделяться из общей массы и если помалкивала на занятиях,
то учителя могли неделями не обращать на меня внимания.
Я была самой обыкновенной девочкой,
вот только чувствовала себя иначе.
У меня были большие мечты.
Вот это да.
Сколько я себя помню,
в детстве я мечтала профессионально заниматься танцами.
Были в моём детстве такие моменты,
которые я бы хотела забыть.
В минуты отчаяния
я подходила к маминому CD-плееру,
включала громкость на всю катушку
и двигалась под музыку.
Трудно описать, что я чувствовала.
Меня охватывали эмоции, названия которых я даже не знала.
Я призывала всю ту энергию,
ощущала, как она растекается по телу и выходит из кончиков пальцев.
Я была погружена в себя и чувствовала, что живу.
Я мало что тогда понимала в жизни,
но я знала, что к таким ощущениям быстро привыкаешь.
Я не желала останавливаться, пока не стану профессиональной артисткой.
В восемь лет я пошла на танцы.
К десяти годам я сказала маме,
что больше не хочу учиться в школе.
Я хотела быть как Билли Эллиот, ходить в актёрский кружок.
Это было первой возможностью, которая мне подвернулась.
Уже в возрасте десяти лет
я была готова бросить друзей, перевестись в частную школу,
уехать от братьев, сестры, мамы.
Мама всегда спрашивала меня: «Ты уверена, что хочешь этого?»
Я не сомневалась ни минуты.
Я не просто хотела этого, мне это было жизненно необходимо.
Кривые зубы и грязные коленки
едва ли помогли бы мне стать профессионалом в танцах.
Вспоминая об этом сейчас,
я думаю, мы с мамой не вписывались в тот мир танцев.
Тогда я была слишком молода и наивна, чтобы разобраться в этом.
Мне было всё равно.
Если Билли Эллиот смог, то и у меня получится.
Я вернулась домой после проб
и две недели высматривала в окне почтальона,
ждала пропуск в лучшую жизнь,
в мир экспрессии и студенческой жизни в общежитии.
Было две новости: хорошая и плохая.
Меня взяли, но плата за обучение в такой школе была не маленькая.
И как бы я не старалась, не смогла получить никаких государственных пособий.
Я поступала и в следующем году.
В этот раз я получила пособие, оно покрывало 40% стоимости обучения.
Но остальной части суммы всё равно не хватало,
это было ужасно.
Я хорошо выступила.
Я прошла отбор.
И всё же никуда не поступила.
Как потом оказалось, мне жутко повезло.
Хотя если бы кто-то сказал мне это тогда,
я бы объяснила, куда им пойти и на пальцах, и на словах.
Я отказывалась сдаваться так просто.
В 11 лет я сгорала от нетерпения,
когда узнала от педагога по танцам о шоу талантов, где можно стать звездой.
Мне представился второй шанс.
Я начала заниматься пением, актёрским мастерством,
танцами и позированием.
На шоу талантов проводились мастер-классы и семинары со специалистами,
которые помогали оттачивать навыки перед еженедельным выступлением.
Там я познакомилась с одной женщиной, Луизой Джонсон,
на мастер-классе по импровизации,
где она дала мне фразу «шар для боулинга»
и сказала придумать подходящую сценку.
Я рассмешила её, выдумав историю о том,
как запустила в брата шаром для боулинга, и как тот отскочил.
Луиза предложила присоединиться к её актёрскому агентству.
Я не совсем понимала, что это значит.
Я знала, что нужно будет пробоваться на роли для фильмов,
что возможно я стану актрисой.
Но тогда я ещё мечтала заниматься профессионально танцами,
так что той женщине пришлось сильно постараться,
чтобы убедить 11-летнюю меня стать актрисой.
Придётся ли мне из-за этого уделять танцам
менее 30 часов в неделю?
А что, если я не получу роль?
Вдруг это сильно меня расстроит?
А бывают актрисы с зубами, как у меня?
Если да, то я их фильмов ещё не видела.
Познакомившись с Луизой в феврале 2009 года,
я безуспешно пыталась получить роль в продолжении «Моя ужасная няня 2»
«Няня МакФи и Большой взрыв».
Вторым по счёту стал кастинг для сериала «Игра престолов».
Это был мой третий шанс.
Я взбежала по ступеням Методистской церкви,
держа маму за руку.
Там уселась на стул возле комнаты, где проходили кинопробы,
и слушала рассказы занудной девочки и ещё более нудной мамы девочки про то,
на скольких кинопробах перед этими они успели побывать.
И про их домашнюю рыбку.
Затем меня позвали, я зашла в комнату.
У меня был сильный бристольский акцент,
синяки под глазами на пол лица
и дырка на штанах, на колене, которую я старалась прикрыть левой рукой,
пока со мной беседовала добрая леди и записывала всё на плёнку.
Как только она нажала на запись,
волнение как рукой сняло.
Как будто я снова танцевала в маминой гостиной.
Я использовала неуверенность в себе
и позволила ей дать силу словам, которые я произносила.
Я дерзила.
Я кричала.
Я злилась.
Из-за этого я идеально подошла на роль.
Я получила роль и снялась в пилотной серии,
сериал постепенно стал самым масштабным в истории телевидения.
На сегодняшний день мы побили все предыдущие рекорды канала HBO.
Мы получили более 130 номинаций на премию Эмми,
чего не удавалось ни одному проекту.
Недавно мы сняли финальный восьмой сезон,
который побьёт установленный нами же рекорд.
И спустя десять лет с моих первых кинопроб
я всё ещё спрашиваю себя,
когда же я наконец стану как Билли Эллиот?
(Смех)
Шутка. Но если серьёзно, останавливаться на достигнутом я не собираюсь.
За всё то время, что я провела в киноиндустрии, я прошла через многое.
Я повзрослела,
вымахала ростом аж до 155 см.
(Смех)
Я всё время старалась говорить как нужно
и случайно говорила совсем не то,
старалась поменьше сквернословить,
хотела навсегда избавиться от «типа, как бы» в речи.
В феврале 2017 года
мы с другом Домом пили пиво на кухне,
когда он признался,
что в индустрии творчества есть огромная проблема.
Я согласилась.
В основе событий, которые помогли мне стать той, кто я есть сегодня,
лежит удачное стечение обстоятельств, и повторить такое невозможно.
Он предложил мне создать социальную сеть,
только для творческих людей, чтобы они помогали друг другу
и строили карьеру.
Так мне выпал четвёртый шанс.
«Супер», — подумала я.
«Как же нам это сделать?»
Так появился сервис Daisie.
Конечно, те, кому я рассказала об этом, подумали, что я спятила.
Но я так я могу что-то изменить в мире.
За последний год индустрия кино сильно изменилась из-за движения #MeToo.
Киноиндустрия состоит из посредников,
в чьей власти продвинуть того, кто, как им кажется, талантлив.
Чаще всего легче привлечь их внимание,
если вы окончили известную, дорогостоящую школу.
И то не всегда. У меня полно друзей, окончивших художественный коллеж,
они потратили столько лет на обучение, но так и не сделали карьеру.
Я не говорю, что с помощью Daisie вы станете звездой.
Но я верю,
что ключ к успеху в творчестве — в сотрудничестве с другими.
Актёры успешны благодаря хорошим сценаристам.
Музыканты успешны благодаря продюсерам.
Дизайнерам тоже нужна своя команда.
Мы основали компанию, причём на свои средства.
Я заработала, снимаясь в «Игре престолов»,
и могла инвестировать эти средства по своему усмотрению.
Дом занимался бизнесом с 16 лет,
а значит, тоже был при деньгах.
Мы скинулись 50 на 50 и собрали команду.
Леди Гага всё время говорила,
что из сотни человек 99 в тебя не поверят,
но нужен только один, тот кто в тебя поверит,
и это изменит твою жизнь.
Что ж, в нашей команде шесть человек.
Следующие 16 месяцев мы будем разрабатывать наш MVP.
Если вы не знаете, что это такое,
а я и сама узнала об этом полгода назад,
MVP — это минимально жизнеспособный продукт, или некая проблема,
которую нужно решить с минимальными затратами.
Я понимаю это так: вы продвигаете на рынке то,
что, как вы считаете, в будущем будет хорошим продуктом,
но пока немного не дотягивает по уровню.
Мы остановились на разработке iOS-приложения.
В саду у Дома мы разместили наш офис,
и 1 августа 2018 года выпустили первую версию приложения.
За первые сутки приложение загрузили более 30 000 пользователей,
оставили более 30 000 комментариев с просьбами сделать Android-версию.
Хотя приложение было неидеально, лагало, и создал его фактически один человек,
оно нашло свою целевую аудиторию.
Мы много узнали от недовольных пользователей
и жутких инвесторов.
За последние полгода наша команда выросла до 16 человек.
С тех пор мы работаем над второй версией,
которая выйдет в апреле.
В наших кругах
есть расхожее выражение, которое многим, думаю, знакомо:
«Не важно, что ты знаешь, важно, кого ты знаешь».
С помощью Daisie я хочу помочь людям творческих профессий.
Хочу помочь людям завести полезные связи,
чтобы они могли работать вместе, поддерживать друг друга в своих начинаниях
в непростой и изменчивой творческой индустрии.
Я — из поколения, выросшего с интернетом.
Другой жизни я не представляю.
Мы общаемся, следим за происходящим,
и за нами будущее.
Надеюсь, Daisie сможет оживить
антиутопичные, кишащие рекламой рассадники негатива,
в которые превратились социальные сети.
Я хочу создать пространство, где люди смогут похвастаться своим творчеством,
а не машиной, купленной на свои деньги или в кредит.
В мире, где буквально каждый может прославиться,
я хочу вдохновить людей стремиться развивать талант.
Талант способен дать гораздо больше, чем те 15 минут славы.
Так зачем я всё это сейчас рассказываю?
Моё выступление на этой конференции
никак не укладывалось в мои представления о собственных способностях.
Когда я писала автобиографию для выступления,
я осознала, что за эти десять лет в моей жизни изменилось всё.
Я — актриса, номинированная на Эмми, предприниматель и активистка,
и всё же формальных дипломов у меня нет.
Семь лет назад я ушла из школы, но я поставила себе цель продолжить учёбу,
хотя возвращаться в класс мне совсем не хотелось.
Кто знает, что произойдёт в моей жизни в следующие 10 лет?
Я понятия не имею.
Я никогда не ставила себе конечной цели.
Пока всё получается.
Поэтому верьте в себя.
Я знаю точно, для каждого есть своё место.
Задавайте вопросы,
смейтесь над теми, кто говорит, что ваши вопросы глупы.
Не переставайте учиться,
не бойтесь признаться, когда не понимаете, что происходит.
Не сдерживайте себя
и не бойтесь смело мечтать.
Спасибо за внимание.
(Аплодисменты)
Merhaba.
Ben Maisie Williams.
şu an birinin sahneye gelip
bir tür yanlış anlaşılma olduğunu söylemesini bekliyorum,
sonra da sahneden ayrılırım.
Yok mu?
Kahretsin.
(Gülüşmeler)
Bir kısmınız beni bir oyuncu olarak tanıyor olabilir.
(Tezahürat) (Gülüşmeler)
Bazılarınız gayet sıradan olan tivitlerimden tanıyor olabilir.
(Tezahürat)
Güzel.
Bazılarınız da kim olduğumu yeni öğreniyor olabilir.
Selam.
Beni önceden tanıyın ya da tanımayın,
muhtemelen bugün ne hakkında konuşacağımı merak ediyorsunuz.
Benim için de bunu bulmanın
bir veya iki uykusuz gece sürmediğini söylersem
yalan söylemiş olurum.
Sonunda, buradayım işte.
TED Talks'ta sunacağım bilgileri belirleme konusunda sanırım çoğu insanın
yaptığı şeyi yaparak arka arkaya
yaklaşık 50 TED konuşması izledim ve biraz ilham almak için
Carmine Gallo'nun "TED Gibi Konuş" kitabını okudum.
İlham aldım mı?
Hem evet hem hayır.
Gidip dünyayı değiştirme istediği uyandırdı mı?
Kesinlikle.
Belirli bir seviyeye ulaşmak için koca bir eş anlamlılar sözlüğü
ihtiyacı olan, dikkat çekecek
hiçbir noktası olmayan tamamen yetersiz bir konuşmacı gibi hissettirdi mi?
Gerçekten evet.
Bir etki yaratacak ne söyleyebilirdim ki?
Hangi noktaya dikkat çekmeye çalışıyorum?
Bana bir TEDx konuşması yaptırmanın iyi bir fikir olduğunu düşünen de kimdi?
Bildiklerimi anlatacağım kısım burası:
Dört kardeşin en küçüğüyüm.
Dört aylıkken annem ve babam boşandı.
Berbat bir evliliğin mükâfatı oldum.
(Gülüşmeler)
Benden daha küçük iki üvey kız kardeşim
ve hepimizden büyük, farklı babadan olan bir ağabeyim var.
Altı kardeşimin dördüyle birlikte Bristol'un biraz dışındaki
üç yatakodalı bir sosyal konutta büyüdüm.
Sıradan bir okula gittim.
Sıradan notlar aldım.
Herhangi bir başarı rozeti alacak kadar iyi,
ek ders için çıkıştan sonra okulda kalacak kadar da kötü değildim.
Aşırılıklardan kaçındım, böylece derste çenemi kapalı tuttuğumda öğretmenler
haftalar boyunca durmaksızın
doğrudan bana yönelik biçimde konuşmadan geri planda kalabilirdim.
İçimde hissettiklerim dışında
her yönden sıradandım.
Büyük hayallerim vardı.
Şaşırtıcı oldu.
Hatırlayabildiğim en ufak yaşlarda
profesyonel bir dansçı olma hayali kurardım.
Çocukluğuma dair unutmayı tercih edeceğim
belli anılar var.
Yine de o büyük acı dönemlerinde
kendimi içgüdüsel olarak annemin cd çalarına gidip
gürültüyü bastırmak için sesi açtıktan sonra
ritme göre dans ederken buldum.
Nasıl hissettiğimi açıklamak zor.
Adını bile bilmediğim duyguların yararını görebiliyordum.
Tüm enerjiyi toplayıp vücudumdan geçerek
parmak ucumdan çıktığını hissediyordum.
Kendi zihnimde yalnızdım ve en canlı hâlimdeydim.
O zamanlar bu koca ve engin dünya hakkında pek bilgim yoktu
ama bu hissin bağımlılık yaptığını biliyordum;
bunu mesleğim hâline getirene dek hiçbir şekilde durmayacaktım.
Sekiz yaşındayken dans kursuna kaydoldum.
On yaşında, anneme
artık okula gitmek istemediğimi söyledim.
Billy Elliot gibi olup tiyatro okuluna gitmek istiyordum.
Bu karşıma çıkan ilk fırsat ya da ilk zorluktu.
Henüz on yaşındayken bile
tüm arkadaşlarımı bırakıp kardeşlerimden ve annemden uzakta,
özel bir okulda yatılı okumaya istekliydim.
Annem sürekli, "İstediğin şeyin bu olduğundan emin misin?" diye soruyordu.
Benim içinse bu, çok düşünülecek bir konu değildi.
Bunu istemenin yanında, buna ihtiyacım da vardı.
Kirli dizlerim ve eğri dişlerim profesyonel bir dansçı olmak için
gereken nitelikler arasında yoktu.
Şimdi geçmişe baktığımda
hem ben hem de annem bulunduğumuz yere hiç de ait değil gibiydik.
Yine de o zamanlar yetersiz hissetmek için fazla küçük ve saftım.
Umrumda değildi.
Billy Elliot yapabildiyse ben de yapabilirdim.
Seçmeler bittiğinde eve döndüm ve iki hafta boyunca pencereden dışarı bakıp
postacıyı, beni durgun köyümden çıkarıp
dansa eşlik eden ellerin
ve yatakhanelerin dünyasına götürecek bileti bekledim.
İyi haberden sonra kötü haber geldi.
Seçilmiştim ama böyle bir okulda okumak için gereken harçlar ucuz değildi
ve tüm çabalarıma rağmen bir devlet fonu alamadım.
Sonraki yıl seçmelere tekrar katıldım.
Bu kez %40'lık fon kazandım
ama hâlâ buna yetecek paramız yoktu,
bu durum beni çok üzdü.
Yeterince iyiydim.
Seçilmiştim.
Ama oraya gidemiyordum.
Bu gizli bir lütuftu aslında.
Gerçi o zamanlar biri bana bunu söyleseydi
muhtemelen el hareketi yapıp başımdan gitmesini söylerdim.
O kadar çabuk pes etme niyetim yoktu.
11 yaşında, dans öğretmenim seni bir yıldız yapacak fırsatları artıran
bir yetenek gösterisinden bahsettiğinde
çok heyecanlandım.
Bu karşılaştığım ikinci fırsattı.
Şarkı söyleme, oyunculuk, dans
ve modelliğe kaydoldum.
Yetenek gösterisi, uzmanların seni haftanın sonundaki
performansın için hazırladıkları
atölye ve seminerlerden oluşuyordu.
Doğaçlama oyunculuk atölyesinde
Louise Johnston isimli bir kadınla tanıştıktan sonra
bana "bovling topu" sözcüklerini verip
bu sözcüklerle bir mizahsen oluşturmamı istedi.
Bovling topunu ağabeyime fırlattığım
ve ondan sektiği kurgusal bir öyküyle onu güldürdükten sonra
benden kendi oyunculuk ajansına katılmamı istedi.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum.
Filmler için seçmelere katılıp böylece belki bir oyuncu olabileceğimi biliyordum
ama hâlâ profesyonel dansçı olmakla ilgili büyük hayallerim vardı.
Bu kadının on bir yaşındaki beni oyuncu olma konusunda
ikna etmesi için bundan çok daha fazla
çaba göstermesi gerekiyordu.
Haftada 30 saatlik dans çalışmamdan
süre çalacak mıydı?
Ya rolü alamazsam?
Bu çok sinir bozucu olmaz mıydı?
Oyuncuların dişleri benimkiler gibi miydi ki?
Çünkü öyleyse, filmlerini izleyebilirim.
Şubat 2009'da Louise ile buluştuktan
ve "Sihirli Dadı"nın popüler devam filmi olan
"Büyük Patlama"da rolü almayı deneyip başarısız olduktan sonra
katıldığım ikinci seçme "Taht Oyunları" adlı diziydi.
Bu da karşıma çıkan üçüncü fırsat ya da üçüncü zorluktu.
Metodist Kilisesi'nin basamaklarını
annemin elini tutarak tırmandım.
Küçük popomu seçme salonunun dışındaki koltuklardan birine yerleştirdim
ve bundan önce girdiği bir sürü seçmeden bahseden sinir bozucu bir kızla
daha da sinir bozucu olan annesini dinledim.
Evdeki balıklarından bahsetmeleri dahil.
Adım söylendi ve içeri girdim.
Belirgin bir Bristol aksanımın yanında,
gözlerimin çevresinde yüzümün yarısını kaplayacak kadar büyük siyahlıklar
ve pantolonumun dizinde seçme sırasında beni kayda alan nazik kadınla konuşurken
sol elimle kapatmaya çalıştığım bir delik vardı.
Ama kayıt tuşuna bastığı anda
hepsi silinip gitti.
Tıpkı annemin oturma odasında dans ediyormuşum gibiydi,
tüm güvensizliğim ve kendimden duyduğum şüpheyi kontrol altına aldım
ve onların ağzımdan çıkan sözcüklerle akıp gitmesine izin verdim.
Yüzsüz bir tavrım vardı.
Sesim yüksek çıkıyordu.
Kızgındım.
Bu yüzden de mükemmeldim.
Rolü alıp ilk bölümü çektikten sonra
dizi yavaş yavaş büyüyüp
televizyon tarihindeki en büyük dizilerden biri oldu.
Bugün bile HBO'nun daha önceki izlenme rekorlarını kırıyoruz.
En fazla Emmy ödülü adaylığı almış dizi olarak
130'dan fazla Emmy ödülüne aday gösterildik.
Kırdığımız rekorları tekrar kırması öngörülen sekizinci
ve son olan sezonun çekimlerini kısa süre önce bitirdik.
İlk seçmemden bu yana yaklaşık on yıl geçti
ve hâlâ merak ediyorum,
ne zaman Billy Elliot olacağım?
(Gülüşmeler)
Şaka yapıyorum ama ciddi olmak gerekirse, kesinlikle yavaşlamaya niyetim yok.
Sektör, içinde bulunduğum süre boyunca bir mayın tarlasına dönüştü.
Çocukluktan yetişkinliğe,
120 cm'den devasa uzunluğa, 150'lere geldim.
(Gülüşmeler)
Sürekli doğru olan şeyi söylemeye,
yanlış bir şeyi ancak istemeden söylemeye,
çok küfür etmemeye
ve "gibi" demeyi bırakmaya çalışıyorum.
Şubat 2017'de
arkadaşım Dom ve ben mutfağımda bira içerken,
yaratıcı sektörlerde
büyük bir sorun olduğundan bahsetti.
Aynı fikirdeydim.
Beni o noktaya getiren olaylar dizisi
çoğunlukla şans ve zamanlamaya dayalıydı ve tekrarlanması mümkün değildi.
Yalnızca sanatçılar için olan ve onların birlikte çalışıp
kariyer yaratmalarını sağlayacak bir sosyal medya
oluşturmayı önerdi.
Bu karşılaştığım dördüncü fırsat ya da dördüncü zorluktu.
"Harika." diye düşündüm.
"Nasıl yapacağız ki?"
Ardından Daisy fikri doğdu.
Elbette ki son çalışmamdan bahsettiğim herkes delirdiğimi düşündü;
yine de biliyorum ki bunu değiştirmeye yardımcı olabilirim.
Sektördeki bu son yılda, "Me Too" hareketiyle büyük bir değişim gözlemledik.
Sektör tüm gücü elinde tutan ve sonraki seviyeye ilerlemeye yetecek kadar
yetenekli olduğunu varsaydığı kişileri seçen kapı görevlileriyle inşa edilir.
Çoğu zaman, pahalı bir okuldan mezun olduysanız
bu insanların dikkatini çekmek daha kolaydır.
Ama o halde bile, yıllarca eğitim aldıktan sonra sanat okulunu
yeni bitiren ve hâlâ bir kariyer kurmaya yaklaşamayan çokça arkadaşım var.
Daisy ile herkesi bir yıldız yapabileceğimi iddia etmesem de
yaratıcı sektörlerdeki
başarı anahtarının işbirliği olduğuna inanıyorum.
Oyuncular da yazarlar kadar iyi.
Müzisyenler de yapımcılar kadar güçlü.
Tasarımcıların kendi ekiplerine ihtiyacı var.
Şirketi kurmak için masrafları kendimiz karşıladık.
"Taht Oyunları"ndan gelen ve istediğim yere
yatırabileceğim bir kavanoz param vardı.
Dom'un 16 yaşından beri bir dizi işi olmuştu
ve onun da bir kavanoz parası vardı.
Parayı yarı yarıya vererek bir ekip kurduk.
Lady Gaga sürekli olarak 100 kişilik bir odadaki 99 kişinin
sana inanmayabileceğini,
bir kişinin inanmasının yeterli olduğunu
ve onun yaşamını değiştirebileceğini söyler.
Şu an altı kişilik bir ekibimiz var.
Gelecek 16 ay içinde MVP'mizi kuruyoruz.
MVP'nin ne olduğunu merak ediyorsanız,
ben de yaklaşık altı ay önce öğrendim.
Öğrenebildiğim kadarıyla, bir sorunun çözmeye değer olup olmadığını en az emek
ve harcamayla belirlemeye yarayan bir ürün.
Temelde benim bakış açımdan, bir gün yararlı olacağını bildiğiniz
ama şu anlık birazcık zararlı olan
bir şeyi pazarlıyorsunuz.
Bizim için bu bir iOS uygulamasıydı.
Altı kişi birlikte Dom'un bahçesinde bir ofis kurduk
ve 1 Ağustos 2018'de ilk versiyonumuzu yayınladık.
İlk 24 saatte 30.000'den fazla kez indirilmiş ve Android versiyonunun
ne zaman yayınlanacağını soran
30.000'den fazla yorum yazılmıştı.
Uygulamamız eksik ve kusurlu olsa ve tek bir kişi tarafından oluşturulsa da
insanların yatırım yapmasını beklediğimiz şey tam da buydu.
Sinirli kullanıcılarımız ve ürkek yatırımcılarımızdan çok şey öğrendik.
Son altı ayda ekibimizi 16 kişiye çıkardık.
O zamandan beri, Nisan'da çıkacak olan
ikinci bir versiyonu geliştiriyoruz.
Sektör içinde
sanırım hepimizin oldukça aşina olduğu bir söz var.
"Asıl olan ne bildiğin değil, kimi tanıdığın."
Daisy sayesinde, bu gücü yaratıcıya geri vermeyi umuyorum.
Birlikte çalışacakları, tutarsız ve genelde
zorlayıcı olan yaratıcı dünyaya ilk adımlarını atarken destek olacakları
bir kişi listesi oluşturmak için insanları cesaretlendirmek istiyorum.
İnternetle büyüyen bir nesildenim.
Bunun dışında bir şey tanımadım.
Birbirimize bağlıyız, farkındayız ve gelecek biziz.
Umarım Daisy, sosyal medya platformlarının
biraz distopik, reklam dolu korkunç yerlere dönüştüğü
bu ortama canlılık katabilir.
İnsanların sürdükleri araba veya onu peşin mi yoksa krediyle mi aldıkları
konusu yerine sanat
ve yaratıcılığıyla övünebildiği bir alan yaratmayı umuyorum.
Herkesin gerçek anlamda ünlü olabildiği bir dünyada, insanlara ünlü olmak yerine
yetenekli olmaları adına ilham vermeyi umuyorum.
Yetenek sizi 15 dakikalık şöhretinizden çok daha ileriye taşıyabilir.
Tüm bunları size neden anlatıyorum?
Tam şu an bir TEDx konuşması yapıyor olmam
daha önce becerebileceğimi düşündüğüm her şeyden çok uzak.
Konuşmam için bir otobiyografi yazmak bile
yaşamımdaki her şeyin on yıl içinde değiştiğini fark etmemi sağladı.
Emmy adaylığı bulunan bir oyuncu, bir girişimci ve bir aktivistim;
bunlara dair adıma verilen resmi bir sertifikam olmasa bile.
Yaklaşık yedi yıl önce okulu bıraktığımda, sınıfa adım atmayı hiç istemesem de
öğrenmeyi sürdürmeyi görev edindim.
Gelecek 10 yılda yaşamımda neler olacağını kim bilebilir ki?
Hiçbir fikrim yok.
Belirlediğim hedeflerin bir sonu olmadı.
Bu da şimdiye kadar işe yaradı.
Yeterince iyi olduğunuza güvenin.
Öğrendiğim bir şey varsa o da gerçekten herkes için bir yer olduğu.
Soru sorun
ve bunların saçma sorular olduğunu söyleyen insanlara gülüp geçin.
Neler döndüğünü anlamadığınız anlarda
öğrenmeye ve kabul etmeye açık olun.
Kendinizi geri planda tutmayı kabullenmeyin
ve büyük hayaller kurmaya cesaret edin.
Dinlediğiniz için teşekkürler.
(Alkışlar)
大家好。
我是梅茜·威廉姆斯。
我只是在等有人上台
来告诉我这其实是一个 沟通上的失误，
而我应该离开。
没有吗？
该死的。
（笑声）
那好吧，在座的也许有些知道 我是一名演员。
(欢呼）(笑声）
有些也许是因为我平庸的推文 而认识我。
(欢呼）
真的吗，好极了。
也有些可能是现在才开始 了解我是谁。
你们好。
不管你们以前是否认识我，
你们可能想知道我今天会谈些什么。
我一定是在撒谎如果我说
我并没有因此而失眠一两个夜晚，
来试图思考这个问题。
最后，我来了。
当我得知我将要在TEDx做演讲时，
我做了我认为大多数人会做的事情，
一口气连续看了50个TED演讲，
并阅读卡米恩.加罗发表的 一本叫«Talk like TED»的书来找灵感。
那么，我的灵感是否得到了启发呢？
是，也不是。
它会不会让我想要从此改变世界呢？
当然会。
它会不会让我觉得自己是 一个不合格的公众演讲者
没有什么值得一提的观点，
并且需要扩大她的词汇量 才跟得上别人呢？
的确。
我谈些什么会引起反响的话题呢？
我想表达什么观点？
究竟又是谁认为让我来做TEDx演讲 是一个好主意呢？
那么，现在让我来谈谈我所知道的：
我是四个兄弟姐妹中最小的一个。
在我四个月大的时候， 我的父母离婚了。
我的存在真的是在给 这段糟糕的婚姻锦上添花。
（笑声）
我有两个比我小的继兄弟姐妹
和一个比我们都年长的 同父异母的哥哥。
我在一个政府津贴的 三室公屋里长大
与六个手足中的四个， 就在布里斯托尔的郊外。
我上了一所非常普通的学校。
我的成绩很一般。
我不足以优秀到可以 获得一颗金星奖励，
我也不至于糟糕到放学后被留堂。
我走了那条漂亮的中线， 以至于如果我在课堂上保持不言，
我几乎可以逃脱
连续几周不被老师提问。
关于我的一切都普通的无法在普通，
除了我内心的感受。
我也曾有过远大的梦想。
意外吧。
从我能记事起，
我便梦想成为一名职业舞蹈演员。
有些童年的记忆
我宁愿忘记。
但是在那些极度痛苦的时期，
我发现自己本能地走到 妈妈的CD播放机前，
提高音量来淹没噪音
同时让我的身体随着节奏摇动。
很难形容这种感受。
我试图去疏解一些连 我自己都不知道是什么的情绪。
我在召唤着这股力量
感受着它流经我的身体 又从我的指尖离开。
在我的脑海里我是独自一人的， 可我却觉得自己是最有活力的。
那时，我对外面的大千世界 了解得并不多，
但我知道这种感觉令人上瘾；
并且任何事情都不能停止我对它的追求 直到它成为我的职业。
在我八岁的时候，我参加了舞蹈班。
到十岁的时候，我告诉我妈
我不想再上学了。
我想像比利·艾略特那样 去上表演学校。
这是我经历的第一个机遇和挑战。
尽管我只有十岁，
我自愿放弃我所有的朋友， 去私立寄宿学校上学
远离我的兄弟姐妹， 远离我的妈妈。
她曾反复地问我， "你确定这是你想要的吗?"
对我来说，这是一件无需思考的事。
我不仅仅是想要这么做， 我需要这么做。
我脏兮兮的膝盖和 扭曲不整的牙齿并不在
成为职业舞蹈演员的标准要求单上。
现在回想起来，
我和妈妈看起来都不属于那个世界。
但当时我还太小太天真， 所以并没有察觉到这种不恰当。
我不在乎。
如果比利·艾略特可以做到， 我也可以。
试演结束后，我回到家 盯着窗外看了两个星期，
等待着邮递员，
等待着离开我的沉睡的村庄的通知单
进入到一个充满爵士舞 和学生宿舍的世界。
先是好消息，随后是坏消息：
我入取了，但上这种学校的费用 并不便宜，
尽管我尽了最大的努力， 我并没有得到任何政府资助。
第二年我又去面试了。
这次，我得到了40%的资助金，
但这仍然只是我们原本就没有的钱 的一部分，
我的心都碎了。
我足够优秀。
我被入取了。
但是我却哪也去不了。
然而这只是塞翁失马，
不过如果当时有人这样对我说，
我大概竖起中指，让他们走开。
我并不准备就这样轻易放弃。
所以在我11岁的时候， 我满怀兴奋地
接到我的舞蹈老师的通知
关于一个可以增加让我成名的 选秀节目。
这是我经历的第二个机遇。
我开始唱歌，表演，
跳舞，还有当模特。
选秀节目包括了研习班和培训会
并且有专家帮忙指导你的表演
在每周结束前。
在遇到一个叫露易丝·约翰斯顿 的女士后
在一次即兴表演的培训课上，
她给了我"保龄球"这个词，
让我以此为题创作一个小片段。
这个虚构的故事把她都笑了，
我表演了把保龄球投在哥哥身上后 球反弹回来的情节，
于是她便让我加入她的表演公司。
我并不知道这意味着什么。
我知道我将会参加一些电影的试镜， 也许成为一名演员，
但我依然梦想着成为一名职业舞者，
所以这位女士必须更加卖力
如果她想要11岁的我相信
自己将会成为一名演员。
这会占用
我每周30小时的练舞时间吗？
如果我没拿到角色怎么办？
这会不会让我更失望呢？
有女演员的牙齿像我的一样的吗？
如果有，我还从未看过她们的电影呢。
2009年2月和露易丝后会面后
我开始试镜，但第一次试镜并不成功，
我没拿到《大爆炸》的热门续集 《魔法保姆麦克菲》中的角色；
我的第二次试镜是一部叫 《权力的游戏》的剧。
这是我经历的第三个机遇和挑战。
我爬上了去卫理公会教堂的台阶
拖着妈妈的手。
在试镜室外，我给自己的小屁股 选了一个位子坐下
还听了一个令人讨厌的小女孩和 比她还让人厌烦的母亲
讲关于她们之前试镜过的影视剧。
没完呢，还有她的宠物鱼。
当听到有人叫到我的名字的时候， 我便走进了试镜室。
我有很重的布里斯托尔口音，
大得几乎占了我半张脸的黑眼圈，
并且我还边尽力用左手遮住的 膝盖处的破洞，
边与一位很友善的女士交谈， 她录制了我的试镜过程。
但当她按下录像键的时候，
眼前的一切都消失了。
就像曾经在妈妈的客厅里跳舞一样，
我把持住了自己所有不自信的情绪，
让它通过我说的每一个字流出我的身体。
我有些冒失。
我有些大声。
我有些气愤。
为此，我又是完美的。
在得到角色并且拍完第一集后，
这部剧也开始渐渐地扩展
以至于成为电视节目史上 最成功的作品之一。
至今为止，我们已经打破了 HBO之前的收视率记录。
我们获得过的艾美奖提名超过130次，
使我们成为史上得到艾美奖 提名最多电视剧。
我们最近刚刚拍完第八季 也是最后一季，
预计将会打破我们之前创下的记录。
距我第一次试镜已经快十年了，
我还在想，
我什么时候才能成为比利·艾略特呢？
（笑声）
开玩笑，不过说真的， 我完全没有放慢脚步的计划。
我从事这个行业的整个过程， 就像是在过雷区似的。
我从一个孩子成长为一个成年人，
从四英尺高蹿到了巨大的五英尺。
（笑声）
我一直在努力说该说的话，
偶尔也会说错话，
尽量不说太多脏话
也想改掉总说 “那个，那个”的习惯。
2017年2月，
我的一个朋友，多姆， 我们在我的厨房里喝啤酒，
他很直白地跟我说
创意行业内存在着很大的问题。
我认同。
让我走到今天的一系列事件
都是基于运气和时机， 是无法被复制的。
他提议我们一起开发一个社交媒体，
但只为方便艺术工作者之间相互协作
为自己打造一份事业。
这是我经历的第四个机遇和挑战。
我当时想：“太棒了！”
“我们怎样才能做到呢？”
于是"Daisie"这个社交平台便诞生了。
之前，所有听过这个创业想法的人 都认为我疯了；
然而，我认为我可以转变这种看法。
我们看到了去年演艺界因"Me Too" 产生的巨大转变。
这个行业的构成是由所谓的把关人 掌控所有的权力
并且由他们决定谁才有足够的才华 晋级到下一个环节。
在通常情况下，你可以很容易 吸引那些人的注意力
如果你毕业于一所昂贵的学校。
但即便如此， 我有许多刚从艺术学校毕业的朋友，
受过多年的专业训练， 但仍无法在事业上有所成就。
然而，我并不是说我可以通过Daisie 把每个人都变成明星，
但我相信
在创意行业取得成功的关键 靠的是业内人士共同协作。
再优秀的演员也创造角色的编剧 同样重要。
再会唱的歌手也离不开他的音乐制作人。
设计师的成功需要一个团队来成就。
为了创办公司，我们自筹资金。
我从《权力的游戏》那儿攒了一桶金，
我可以任意投资用在自己喜欢的事情上。
多姆从16岁开始便 一直在经营一系列生意，
这意味着他也有一桶储备金。
我们各自以50%资金入股， 组建了一个团队。
Lady Gaga曾多次说过，
也许100个人当中有99个都不相信你，
但只要有一个人相信你，
就足以改变你的人生。
目前我们的团队有6人。
在接下来的16个月里， 我们建立了自己的最简化可实现产品。
你大概想知道什么是最简化可实现产品吧，
其实我也只是在6个月前才知道的。
据我所知，这是一个经验证证明 值得探讨研究的产品
而且需要团队的投入最小。
所以在我看来，你在为一个产品开拓市场，
你知道有一天它一定会成功，
但是目前它并不完善。
对我们来说，它是一个iOS应用程序。
我们六个人把多姆的院子当作办公室，
在2018年8月1日， 我们发布了应用程序的第一版。
在最初的24小时内， 产品的下载量为3万，
还有超过3万条的留言，
询问什么时候会推出安卓版本。
尽管我们的应用程序不完善，有缺陷， 并且只靠一个人建立完成，
然而它足以满足我们吸引投资者的需要。
从愤怒的用户和恐怖的投资者那里， 我们学到了很多东西。
在过去的六个月里，我们的团队已经发展到16人。
从那时起到现在， 我们已经开始在建造第二版了，
将会在今年四月份推出。
在业界内，
大家都熟悉一句话。
那就是：“你知道什么不重要， 重要的是你认识谁。”
通过Daisie这个平台， 我希望把权力交还给创造者。
我想鼓励大家去广泛结交业内同仁，
共同合作和相互支持， 尤其是在他们迈步
走入这个无常的， 充满挑战的创意世界的时候。
我是使用互联网长大的一代。
我只知道这样。
我们喜欢互动，我们喜欢去发觉， 我们就是未来。
我希望Daisie可以打破
社交媒体平台当前的这种
轻度反乌托邦的，广告地狱的状态。
我希望创造一个让人们 展示自己艺术和创意的空间，
而不是吹嘘他们开什么样的车，
又或是用现金或贷款买的。
在一个谁都可以出名的时代，
我希望唤起人们对才华的重视。
才华能让你比15分钟热度 走得更长远。
我为什么要说这些？
我能站在这里进行TEDx演讲
已经超越我对自己能力的认识。
甚至在为这次演讲写个人简历的时候， 我发现
在过去的十年里， 我的人生已经完全改变了。
我是一名获得过艾美奖提名的女演员， 创业者和社会斗士；
然而迄今为止， 我还没获得过一份正式的资质。
七年前离开学校时， 我把坚持学习定为自己的任务，
即使我打算永远不再踏进教室。
谁知道未来的10年我的人生 又会发生些什么？
我完全不知道。
我从来没给自己设定过终极目标。
至少到目前来看，我发展得也不错。
所以要相信自己是足够优秀的。
经验告诉我，每个人都有一席之地。
坚持问问题，
以笑示那些说你的问题愚蠢的人。
虚心学习并且敢于承认
自己的无知。
拒绝胆怯，
勇敢地追求梦想。
谢谢您的倾听。
（掌声）
嗨！
我是梅西•威廉斯。
我一直在等有人到台上來
告訴我，溝通上有點誤會，
請我下台離開。
不是嗎？
唉，真可惜。
（笑聲）
你們可能知道我是個演員。
（歡呼聲）（笑聲）
你們可能知道我 擅長 PO 普普的推文。
（歡呼聲）
喔，對呀！
可能有些人才剛知道我是誰。
哈囉！
不管你之前認不認得我，
你們可能想不通， 我今天要跟大家說些甚麼。
老實跟你們說，
為了今天，我有幾個晚上睡不著覺，
絞盡腦汁想演講的內容。
至少，我人來了。
當我得知我要來 TEDx 演講的時候，
我猜我和大部分人一樣，
一口氣看了 50 個 TED 演講、
讀了卡曼．蓋洛的 《跟 TED 學表達，讓世界記住你》。
我有得到甚麼靈感嗎？
可說有，也可說沒有。
它讓我生出雄心壯志 要改變這個世界嗎？
當然！
它讓我覺得我的公共演說技巧很遜、
說不出甚麼營養的話，
而且需要一本大字典 才能準備我的演講嗎？
肯定是！
我要怎麼樣 才能讓我的演說有影響力？
我要的核心主題是甚麼？
到底是誰覺得 讓我來 TEDx 演講是個好主意？
我只好就我所知道的 來傳達一些訊息。
我是四個兄弟姊妹中最小的一個。
我四個月大的時候爸媽離婚了。
我是一樁糟糕婚姻裡的美好之事。
（笑聲）
我有兩個異父異母的弟弟、妹妹，
和一個同母異父的哥哥， 他是我們的大哥。
我在一個三房的國民住宅長大，
房子在布里斯托近郊， 我和四個兄弟姊妹擠在那個房子裡。
我上了一個很普通的學校，
成績也普普的。
我總是拿不到甚麼獎。
但我也不是被留校察看的壞學生。
這個中庸之道， 讓我只要在課堂上不開口，
可以好像變成隱形，
連續好幾週 不會被老師問到問題。
我外在表現各方面都很平凡，
但我內心的感受卻不是這樣。
我有遠大的夢想。
很吃驚吧！
從小有記憶開始，
我就夢想成為職業舞者。
有些童年發生的事情
我寧願忘記。
但在那段極度痛苦的時間裡，
我會本能地走到 媽媽的 CD 撥放器前，
把音量開很大來淹沒噪音，
讓自己隨著節拍擺動。
那種感受很難形容。
我在控制一些我還不知道名字的情緒。
我聚集這些情緒的能量，
感覺它流經我的身體，離開指尖。
我在自己的腦裡孤獨自處的時候， 覺得最有活力。
那時我對於外面的大千世界 沒甚麼了解，
但我知道這種感覺是會上癮的；
我打算不惜一切 把這個變成我的職業。
八歲的時候我開始上舞蹈課，
到了十歲，我告訴媽媽：
我不想再去學校了，
我想像《舞動人生》的 比利•艾略特一樣，去上表演學校。
這是我所面臨的第一個機會和挑戰，
儘管我只有十歲，
我願意放棄所有朋友， 離開兄弟姊妹和媽媽，
到私立寄宿學校上學。
媽媽反覆一直問我： 「妳確定真的要這樣嗎？」
對我來說，我連考慮都不用。
我不只是想要，我需要。
但是，膝蓋很醜、牙齒不整齊，
不是養成職業舞者的必要條件。
現在回想起來，
我和媽媽都不屬於那個世界。
但那時候，我太年輕又天真， 感覺不到自己的格格不入，
我也不在乎，
如果比利•艾略特做得到，我也可以。
我甄試完回到家， 有兩週時間，我每天在窗邊看，
等著郵差送信來，
等著我的通行證， 來帶我離開這無趣的地方，
到一個爵士舞和宿舍的世界。
好消息來了，但壞消息也隨後到了。
我錄取了，但學費不便宜。
雖然盡了最大努力， 我沒有獲得任何政府補助。
我第二年再度參加甄試，
這次，我拿到 40% 獎學金，
但是我們還是付不起，
我心都碎了。
我夠優秀，
我夠資格被錄取，
但我哪兒也去不了。
但這是塞翁失馬，
那時候如果有人勸我放棄，
我可能會比中指，叫他們滾，
我不會這麼輕易放棄的。
在十一歲的時候，我滿懷興奮，
因為我的舞蹈老師 告訴我有個選秀節目，
可以有機會成為明星。
這是我的第二個機會，
我開始唱歌、演戲、
跳舞、模特兒訓練；
這選秀節目包括了訓練班和研討會，
在一週的尾聲，有專家幫著訓練你。
後來我在一個即興表演的訓練時，
認識了露易絲•強斯頓。
她給我三個字：保齡球，
要我用這個題目即興表演一個短劇。
我虛構的故事讓她開懷大笑，
內容是我用保齡球丟我哥哥， 結果它彈回來。
她要我加入她的表演經紀公司。
那時我並不知道這意味著甚麼。
我知道我可能會有試鏡的機會， 然後可能成為演員，
但我還是懷著成為專業舞者的夢想。
所以她必須要花更大的勁
來說服十一歲的我，
將來我會成為演員。
這些事情花的時間，
還能讓我每週練三十小時的舞？
如果我試鏡沒被錄取怎麼辦？
會不會讓我覺得很挫敗？
女演員有像我一樣 牙齒這麼不整齊的嗎？
如果有的話， 我還沒看過她們的電影。
2009 年 2 月認識露易絲後，
第一次試鏡沒有拿到
《魔法保姆麥克菲：愛的大爆炸》 裡的角色。
我第二次試鏡是一齣叫做 《冰與火之歌：權力遊戲》的電視劇。
這是我第三次面臨的機會和挑戰。
我走上衛理教會的階梯，
媽媽牽著我的手，
我在試鏡室外的座位上坐下來，
一個很煩人的女孩 和她更煩人的媽媽，
不停對我說，她們以前參加多少試鏡，
還有她的寵物魚。
終於叫到我的名字， 我進到試鏡室裡，
我有很重的布里斯托口音，
我的黑眼圈大到佔滿我大半的臉，
長褲膝蓋有個破洞， 我試圖用左手遮住，
一邊和幫我錄試鏡片的和善女士說話。
但當她按下錄影鍵的那一刻起，
這些糗事都不要緊了。
就好像在家裡客廳跳舞一樣，
我把所有的不安和自我懷疑 轉化成能量，
全部灌注到我口中說出的字句當中。
我戲謔調皮、
我大聲、
我生氣，
對這個角色，我再適合不過了。
拿到這個角色後，拍了試播集，
這齣戲也逐漸成長，
成了電視史上最轟動的電視劇之一。
直至今日，我們打破了 HBO 以前的收視率，
我們獲得了超過 130 項艾美獎提名，
成為艾美獎史上提名最多次的節目。
我們才剛結束第八季， 也是最終季的拍攝工作，
預計會超越我們先前創下的紀錄。
從我初次試鏡到今天，十年過去了，
我還在想，
我甚麼時候才能和比利•艾略特一樣？
（笑聲）
開玩笑的。但我很嚴肅地告訴大家， 我沒有慢下腳步的打算。
在這個圈子工作的過程， 好像走過一片地雷區，
我從兒童變成大人，
從四呎的身高變成五呎這麼高，
（笑聲）
我時時刻刻注意自己的言行舉止，
又常不小心說錯話，
控制自己不要講太多髒話，
也想改掉總是講 「那個，那個」的習慣。
2017 年 2 月，
我的朋友多姆和我 在廚房裡暢飲啤酒時，
他對我坦白說，
這個圈子有很大的問題。
我同意。
我經過了這連串波折， 能夠走到今天，
靠的都是運氣和天時地利， 一種無法複製的成功之路。
他建議我們做一個社交媒體，
提供藝術人才合作和交流的平台，
來開創他們的事業。
這是我面臨的第四個機會和挑戰。
我想：「太棒了！」
「我們要怎麼進行？」
Daisie 這個軟體就誕生了。
我身邊知道我在做這件事情的人 都覺得我瘋了。
但我知道這讓我能夠貢獻一些力量。
去年演藝圈，我們看到 Me Too 運動造成的巨大轉變。
這個圈子是由少數 握有權力的人在把關，
由他們決定誰有才華繼續發展。
情況經常是，如果你有一個 昂貴高級學府的文憑，
就更能夠吸引他們的注意。
就算是這樣， 我有很多朋友剛從藝術學校畢業，
經歷過多年訓練， 還是無法開創職業生涯。
當然我的意思不是說 Daisie 可以讓每個人都變成明星，
但我相信，
在創意產業中成功的關鍵是合作，
演員的表現也要看劇本寫得好不好，
音樂家也要看製作人的功力，
而設計師也需要團隊。
我們自己出資創立公司，
我有從《權力遊戲》賺來的一些錢，
可以做我自己想做的投資。
我的朋友多姆從十六歲起 就開始經營很多事業，
也就是說，他也有一些錢。
我們各出一半資金，建立一個團隊。
Lady Gaga 曾多次說過，
100 個人當中可能就有 99 個不支持你，
但只要有一個人相信你，
他可能就會改變你的命運。
現在我們的團隊裡有六個人。
在接下來的十六個月裡， 我們建立了一個最簡可行產品。
那甚麼是最簡可行產品？
我也是六個月前才知道的。
就我所知，這是一個證明 某個問題值得探討解決的產品，
而團隊需要投入的最少。
從我的觀點來看，基本上， 你是在行銷一項產品，
你知道這產品未來很有潛力，
但現在還不很成熟。
我們的產品是一個蘋果平台的 app，
我們六個人在多姆的花園裡 弄了個辦公室，
2018 年 8 月 1 日， 我們發表了第一版產品。
開張後的 24 小時內， 就有三萬人次下載我們的產品，
和超過三萬則評論，
問我們何時要出安卓版。
雖然我們的 app 瑕疵很多， 而且是由一個人獨立完成，
他們的反應正是我們所需要的。
我們從不滿的使用者 和恐怖的投資人身上學到了很多，
在最近的六個月內， 我們的團隊成長為 16 個人，
這期間我們致力在做第二版，
預計今年 4 月推出。
在業界，
大家都熟悉一句話：
「你會甚麼不重要， 重要的是你認識誰。」
我希望藉這 Daisie 這個 app， 把權力還給創作者。
我要鼓勵人們列出聯絡人，
獲得他們的合作和支持， 在這個動盪又充滿挑戰的業界，
共同努力踏出事業的第一步。
我是在網路中長大的世代，
我對其他一無所知。
我們相繫，我們懂得世事， 我們是世界的未來。
我期望 Daisie 能在這些狂亂
又充斥廣告的絕望之境， 也就是現在社交媒體當中，
注入新的生命。
我期望創造一個 人們可以展現藝術和創意的空間，
而不是炫耀他們開甚麼名車，
還有這車是用現金或貸款買的。
在一個誰都可能成名的世界裡，
我希望激發人們去開發自己的才華。
才華能帶給你的遠超過 出名了 15 分鐘。
我說這些是為了甚麼？
我現在站在 TEDx 的講台上，
是我以前怎麼也不覺得 我可以做得到的事情。
在為這次演講寫個人介紹的時候，
也讓我想到，在十年內， 我生命中的一切都改變了。
我是艾美獎提名的演員， 我是企業家，也是群眾運動家，
但我卻沒有正式的資格或文憑。
七年前我離開學校的時候， 我打算永遠不再踏進教室，
但我下定決心要繼續學習，
誰知道下個十年內會發生甚麼事？
我不知道。
我從來沒有設定終極目標。
到目前為止都還不錯。
所以要對自己的能力有信心，
我學到了每個人都有一席地。
提出你的問題；
有人說這問題蠢， 你可以反過來笑他。
放開心胸學習，
而且在你搞不清楚狀況的時候坦承。
不要成為自己的阻礙，
勇敢去追求夢想。
謝謝大家的聆聽。
（掌聲）