เมื่อตอนที่ฉันเป็นเด็ก
ทุกวันศุกร์เว้นศุกร์
ฉันจะออกจากบ้านของแม่และพ่อเลี้ยง
คนหนึ่งอินเดีย อีกคนอังกฤษ คนหนึ่งไม่นับถือศาสนา อีกคนเป็นพุทธ
คนไม่นับถืออะไรเลย คนกินมังสวิรัติ บางทีก็เป็นพวกนิยมวิถีทางเลือก
ครอบครัวเดโมแครต
และฉันก็จะเดินทาง 1.4 ไมล์ ไปที่บ้านของพ่อและแม่เลี้ยง
เพื่อเข้าสู่ครอบครัวคนขาว นับถือคริสต์นิกายอีแวนเจลิค
อนุรักษ์นิยม ชอบรีพับลิกัน
เข้าโบสถ์สัปดาห์ละ 2 ครั้ง
และเป็นนักกินเนื้อ
ไม่ต้องใช้จิตแพทย์ มาอธิบายว่าฉันลงเอยได้อย่างไร
ในสายงานด้านการแก้ไขความขัดแย้ง
(เสียงหัวเราะ)
ไม่ว่าฉันจะจัดกิจกรรมให้เกิดกระบวนการสนทนา ในชาร์ลอตส์วิลล์ หรืออิสตันบูล
หรืออาห์เมดาบัด
ความท้าทายเป็นเหมือนเดิมเสมอ
แม้จะมีความเป็นต่อทั้งหมด
และมีความสมบูรณ์พร้อม
คุณจะทำให้ผู้คนเชื่อมต่อกัน อย่างมีความหมายได้อย่างไร
ที่จะรับความเสี่ยง
ที่จะถูกเปลี่ยนโดยประสบการณ์ของพวกเขา
และฉันจะเห็นพลังงานที่สวยงามสุดวิเศษ ในห้องเหล่านั้น
และฉันจะออกจากห้องนั้น ๆ
และเข้าร่วมการรวมตัวทั่ว ๆ ไปของฉัน เหมือนกับพวกคุณทุกคน
งานแต่งงาน หรืองานสัมมนา หรืองานปิกนิกฉลองเปิดเทอม
และหลาย ๆ งานก็จะแป้ก
มันมีช่องว่างอย่างมีนัยสำคัญ
ระหว่างกลุ่มที่มีความขัดแย้งสูงเหล่านี้
และการรวมตัวแบบธรรมดา ๆ ของฉัน
คุณอาจพูดว่า แน่นอนล่ะ งานปาร์ตี้วันเกิดของใครบางคน
จะไปไม่ถึงขนาดงานสนทนาเรื่องเชื้อชาติ
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันพยายามจะสื่อ
ในฐานะผู้ดำเนินรายการ
คุณถูกสอนในทิ้งทุกอย่าง
และมุ่งเน้นไปที่การปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน
ในขณะที่ผู้จัดงานทั่วไป มุ่งเน้นไปที่การทำทุกอย่างให้ถูกต้อง
อาหาร ดอกไม้ มีดหั่นปลา
และปล่อยให้การปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน ขึ้นอยู่กับโชค
ดังนั้น ฉันจึงเริ่มสงสัยว่า เราจะเปลี่ยนการรวมตัวธรรมดา ๆ ได้อย่างไร
ให้มุ่งเน้นไปที่การสร้างความหมาย ด้วยการเชื่อมต่อระหว่างคน
ไม่ใช่การหมกมุ่นอยู่กับคานาเป้ (อาหารชนิดหนึ่ง)
และฉันก็เริ่มสัมภาษณ์ผู้จัดงานจำนวนมาก ที่ทั้งกล้าหาญ และฉีกแนว
โค้ชฮอกกี้โอลิมปิก นักออกแบบท่าเต้นแบบ เซิร์ค ดู โซเลย์
อาจารย์ในศาสนายิว ที่ปรึกษาค่าย
เพื่อที่จะเข้าใจได้ดีขึ้น ว่าอะไรที่สร้างความหมาย
และกระทั่งสร้างการเปลี่ยนแปลงในการรวมตัว
และในวันนี้ ฉันอยากจะแบ่งปันบางสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้
เกี่ยวกับกฎใหม่ ๆ ของการรวมตัวกัน
เวลาที่คนส่วนใหญ่วางแผนรวมตัวกัน
พวกเขาจะเริ่มจากรูปแบบสำเร็จรูป
วันเกิด เหรอ เค้กกับเทียนวันเกิดสิ
ประชุมคณะกรรมการเหรอ
โต๊ะสีน้ำตาลสักตัว กับชายผิวขาว 12 คน
(เสียงหัวเราะ)
สมมติว่ามีจุดประสงค์ชัดเจน เราข้ามไปที่รูปแบบเร็วเกินไป
มันไม่ได้แค่ทำให้การรวมตัวกันนั้น น่าเบื่อและซ้ำซาก
มันยังพลาดโอกาสที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น
ที่จะพูดถึงความต้องการที่แท้จริงของเรา
ขั้นตอนแรกในการสร้าง การรวมตัวกันทั่ว ๆ ไปให้มีความหมาย
คือการโอบอุ้มวัตถุประสงค์ ที่เฉพาะเจาะจงและยังเป็นปัญหาอยู่
ว่าที่คุณแม่คนหนึ่งที่ฉันรู้จัก หวาดหวั่นกับงานเลี้ยงฉลองทารกใกล้คลอด
ความคิดของเกมส์ "ปักหมุดผ้าอ้อมให้ทารก"
และการเปิดกล่องของขวัญ ทำให้รู้สึกแปลก ๆ และยังห่างไกล
เธอก็เลยหยุด เพื่อถาม
อะไรคือวัตถุประสงค์ ของงานเลี้ยงฉลองทารกใกล้คลอด
อะไรคือความต้องการของฉัน ใน ณ ขณะนี้
และเธอก็คิดได้ว่า มันคือการพูดถึงความกลัวต่าง ๆ ของเธอ
ของเธอ และของสามีเธอ จำไอ้หนุ่มคนนั้นได้มั้ย
ในการเปลี่ยนไปสู่ความเป็นพ่อแม่
ดังนั้น เธอจึงขอให้เพื่อน 2 คน สร้างสรรค์การรวมตัวกัน ตามความต้องการนั้น ๆ
และในบ่ายวันหนึ่งที่มีแดดจัด ผู้หญิง 6 คนได้รวมตัวกัน
และสิ่งแรก คือการพูดถึงความกลัวของเธอ ในการคลอดลูก ซึ่งเธอกลัวมาก ๆ
พวกเขาบอกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของเธอ
เพื่อย้ำเตือนถึงคุณสมบัติ ที่เธอมีอยู่แล้ว
ความกล้าหาญ ความอัศจรรย์ใจ ความศรัทธา การยินยอม
ที่พวกเขาเชื่อว่าจะช่วยโอบอุ้มเธอ และช่วยเธอในการทำคลอด
และในขณะที่พูด พวกเขาก็ผูกลูกปัด สำหรับแต่ละคุณสมบัติ เพื่อทำสร้อยคอ
ที่เธอสามารถใช้คล้องคอในห้องคลอดได้
ต่อมา สามีของเธอก็เข้ามา
และพวกเขาก็เขียนคำปฏิญาณใหม่ คำปฏิญาณของครอบครัว และพูดออกมาดัง ๆ
ลำดับแรก มุ่งมั่นให้การแต่งงานของพวกเขาเป็นกลาง
เมื่อพวกเขาเปลี่ยนเข้าสู่ความเป็นพ่อแม่
แต่ยังให้คำปฏิญาณกับลูกชายในอนาคตด้วย
เกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาอยากยึดถือปฏิบัติ จากทั้งสองตระกูล
และสิ่งที่อยากให้มันจบที่รุ่นเรา
จากนั้นเพื่อน ๆ ก็จะทยอยมาเพิ่มขึ้น รวมถึงเพื่อนผู้ชาย สำหรับปาร์ตี้อาหารค่ำ
และแทนที่จะนำของขวัญมา แต่ละคนจะนำความทรงจำที่ชื่นชอบในวัยเด็ก
มาแบ่งปันกัน
คุณอาจจะคิดว่า นี่มันเยอะไปละ สำหรับงานเลี้ยงฉลองทารกใกล้คลอด
หรือ นี่มันแปลก ๆ หรือ นี่มันลึกซึ้งไปนิด
ดี
มันเฉพาะเจาะจง
มันยังเป็นปัญหาอยู่
มันเฉพาะเจาะจงสำหรับพวกเขา
เหมือนกับที่การรวมตัวของคุณ ก็ควรจะเฉพาะเจาะจงสำหรับคุณ
ลำดับต่อไปสำหรับการสร้าง การรวมตัวธรรมดา ๆ ให้มีความหมายยิ่งขึ้น
คือการก่อให้เกิดการโต้เถียงที่ดี
คุณอาจจะเรียนรู้มาเหมือนที่ฉันเรียนรู้มา
ห้ามพูดเรื่องเซ็กส์ เรื่องการเมือง หรือเรื่องศาสนา บนโต๊ะอาคารค่ำ
มันเป็นกฎที่ดีในมุมที่ว่า มันรักษาความปรองดอง
หรือนั่นคือความตั้งใจ
แต่มันก็ทิ้งส่วนผสมหลักของการมีความหมาย นั่นก็คือความดุเดือด
การเผาไหม้ที่ตรงประเด็น
การรวมตัวที่ดีที่สุด เรียนรู้ที่จะฝึกฝนการโต้เถียงที่ดี
โดยการสร้างเงื่อนไขต่าง ๆ
เพราะการเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์ ถูกคุกคามได้ด้วยความสงบที่ไม่เหมาะสม
พอ ๆ กับความขัดแย้งที่ไม่เหมาะสม
ครั้งหนึ่ง ฉันทำงานกับบริษัทด้านสถาปัตยกรรม
และพวกเขาก็อยู่ระหว่างทางแยก
พวกเขาต้องคิดให้ออกว่า เขาอยากจะเป็นบริษัทด้านสถาปัตยกรรมต่อไป
และมุ่งเน้นไปด้านการก่อสร้างอาคาร
หรือปรับเป็นสิ่งใหม่ที่กำลังมาแรง บริษัทด้านการออกแบบ
มุ่งเน้นไปให้เหนือกว่า การก่อสร้างของพื้นที่เปล่า
และมันก็มีความเห็นต่างจริง ๆ ภายในห้อง
แต่คุณดูไม่ออกหรอก เพราะไม่มีใครที่พูดมันออกมาดัง ๆ
เราก็เลยจัดให้มีการโต้เถียงที่ดี
หลังอาหารเที่ยง สถาปนิกทั้งหมดก็กลับเข้ามา
และเราก็จัดให้มีการต่อสู้ในกรง
พวกเขาเดินเข้ามา
เราจับสถาปนิกคนนึง ไปไว้ที่มุมมุมหนึ่ง เพื่อเป็นตัวแทนฝั่งสถาปัตยกรรม
อีกคน เพื่อเป็นตัวแทนฝั่งการออกแบบ
เราพาดผ้าขนหนูสีขาวไว้ที่คอของพวกเขา
ขโมยมาจากห้องน้ำ -- โทษที --
เล่นเพลงจากหนังเรื่องร็อคกี้ บนไอแพด
ให้ทั้งสองฝั่งมีผู้จัดการ คล้าย ๆ ดอน คิง
เพื่อกระตุ้นและเตรียมพวกเขาให้โต้เถียง
และหลัก ๆ ก็ให้พวกเขาถกกัน ในข้อโต้เถียงที่ดีที่สุด
สำหรับวิสัยทัศน์ในอนาคตของแต่ละฝั่ง
บรรทัดฐานของความสุภาพ กำลังปิดกั้นความก้าวหน้าของพวกเขา
และเราก็ให้คนที่เหลือเลือกข้าง
ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของพวกเขา
และด้วยสาเหตุที่พวกเขา สามารถแสดงจุดยืนที่แท้จริงของตนได้
พวกเขาได้ทะลายทางตัน
ฝั่งที่เลือกสถาปัตยกรรม ชนะ
ดังนั้น นั่นคืองาน
แล้วถ้าสมมติว่าเป็นงานอาหารค่ำที่ตึงเครียด ในวันขอบคุณพระเจ้าล่ะ
ว่ายังไง ใครก็ได้
(เสียงหัวเราะ)
อย่างแรก ถามถึงวัตถุประสงค์
ครอบครัวนี้ต้องการอะไรในปีนี้
ถ้าการฝึกฝนความดุเดือดที่ดี ถือเป็นส่วนหนึ่ง
ให้ลองสักคืนหนึ่งที่ห้ามแสดงความคิดเห็นใด ๆ และให้ถามถึงเรื่องราวต่าง ๆ แทน
เลือกแก่นเรื่อง ที่เกี่ยวข้องกับรากแห่งความขัดแย้ง
แต่แทนที่การแสดงความคิดเห็น
ถามทุกคนให้แบ่งปันเรื่องราว จากชีวิตและประสบการณ์ของพวกเขา
ที่ไม่เคยมีใครในที่นั้น เคยได้ยินมาก่อน
ถึงความแตกต่าง หรือถึงความเป็นเจ้าของ
หรือถึงวันเวลาที่ฉันเปลี่ยนใจ
ให้ทุกคนได้เข้าถึงกันและกัน
โดยไม่ต้องเผาบ้านทิ้ง
และสุดท้าย เพื่อสร้างการรวมตัวธรรมดา ๆ ให้มีควมหมายยิ่งขึ้น
จงสร้างโลกคู่ขนานชั่วคราว
ผ่านการใช้กฎเฉพาะกาลต่าง ๆ
2 - 3 ปีก่อน ฉันเริ่มสังเกตเห็นจดหมายเชิญ ที่มาพร้อมกับกฎระเบียบต่าง ๆ
ค่อนข้างน่าเบื่อหรือเจ้ากี้เจ้าการ ใช่มั้ย
ผิดแล้ว
ในสังคมที่มีวัฒนธรรมและทางแยกที่หลากหลาย
ซึ่งพวกเราถูกรวบรวมและเลี้ยงดู
โดยผู้คนและมารยาท ที่แตกต่างจากของพวกเรา
ในจุดที่เราไม่แชร์เรื่องมารยาท
บรรทัดฐานต่าง ๆ ที่ไม่สื่อสารถึงกัน คือปัญหา
ในขณะที่กฎเฉพาะกาลต่าง ๆ ทำให้เราได้เชื่อมต่อกันอย่างมีความหมาย
กฎเหล่านี้เป็นระเบียบปฏิบัติที่ใช้ครั้งเดียว สำหรับวัตถุประสงค์เฉพาะกิจ
ดังนั้น ในมื้อค่ำของกลุ่ม ๆ หนึ่ง
ที่ซึ่งคนรุ่นต่าง ๆ มารวมตัวกัน
และไม่ได้แชร์ข้อสันนิษฐานเดียวกัน เกี่ยวกับมารยาทในการใช้โทรศัพท์
ใครก็ตามที่ก้มดูโทรศัพท์ก่อน
จ่ายบิล
(เสียงหัวเราะ)
ลองดู
(เสียงปรบมือ)
สำหรับวงที่ให้คำแนะนำผู้ประกอบการ ที่ไม่ได้รู้จักกัน
ซึ่งเจ้าภาพงาน ไม่ได้อยากให้ทุกคนแค่ฟังเสียง
จากนักลงทุนเพียงคนเดียว
(เสียงหัวเราะ)
เสียงหัวเราะแบบรู้ ๆ กัน
(เสียงหัวเราะ)
คุณไม่สามารถเฉลยว่าคุณทำอาชีพอะไร
สำหรับงานอาหารค่ำของแม่ ๆ
ที่ซึ่งคุณอยากจะเปลี่ยนบรรทัดฐานต่าง ๆ
ของสิ่งที่กลุ่มผู้หญิงที่เป็นแม่คุยกัน เวลาที่รวมตัวกัน
ถ้าคุณพูดถึงลูก ๆ คุณต้องดื่มเหล้า 1 เป๊ก
(เสียงหัวเราะ)
นั่นคืออาหารมื้อค่ำจริง ๆ
กฎระเบียบช่างทรงพลัง
เพราะมันทำให้เราปรับ และผสมกลมกลืนพฤติกรรมของเราได้ชั่วคราว
และในสังคมต่าง ๆ ที่มีความหลากหลาย
กฎเฉพาะกาลเหล่านี้มีพลังพิเศษ
กฎเหล่านี้ทำให้เรารวมตัวกันข้ามความแตกต่าง
เพื่อเชื่อมต่อ
เพื่อสร้างความหมายร่วมกัน
โดยไม่ต้องเป็นเหมือนกัน
ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
ฉันเดินทางระหว่าง 2 โลก โดยการเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสี
ถ้าใครสักคนจาม ในบ้านของแม่
ฉันจะพูดว่า "อวยพรคุณ"
ในบ้านของพ่อ "ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง"
เพื่อปกป้องตนเอง ฉันซ่อน
เหมือนกับที่เราหลายคนทำ
จนกระทั่งฉันโตขึ้น และผ่านการทำงานที่ขัดแย้งกัน
ที่ฉันเริ่มที่จะหยุดซ่อน
และฉันก็คิดได้ว่า สำหรับฉัน การรวมตัวกัน
ในแบบที่ดีที่สุด
อนุญาตให้เราอยู่ท่ามกลางผู้อื่น
ให้ได้ถูกเห็นเราที่เป็นเรา
และให้ได้เห็น
วิธีที่เรารวมตัวกันนั้นมีความสำคัญ
เพราะเรารวมตัวกันอย่างไร
เราก็ใช้ชีวิตอย่างนั้น
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)