Yemek teslimi.
Y kuşağını açlıktan kurtaran şey budur.
Hesaplamalarıma göre
Amerikalılar her gün 20 milyondan fazla
yemek siparişi veriyorlar.
Bu teslimatların yarısından fazlası aslında yürüme mesafesinde.
Ancak her 10'dan dokuzu arabalara teslim ediliyor.
Temel olarak
günde 20 milyon kez
iki tonluk bir kamyonda
bir kiloluk bir döner taşıyoruz.
Size döner getirecek bu enerji
aslında size ısıtmalı koltuklara sahip iki tonluk
bir metal kafes getiriyor.
Dürüst olalım.
Arabalarımıza bağımlıyız.
Amerika'da her araba için
dört park yeri olduğunu biliyor muydunuz?
Bazı şehir merkezlerinde,
gayrimenkulün yarısından fazlası arabalar için.
Şehirlerimizi otomobillerimiz etrafında tasarladık
çünkü bir mi yoksa 100 kilometre mi gideceğimize göre sürüyoruz.
Yalnız ya da tüm ailemizle.
Kahve ya da sehpa satın almak için aynı araca biniyoruz.
Sokakların ve otoparkların bazılarını boş bırakabilseydik
daha fazla konut, daha fazla sosyal alan,
daha fazla park inşa edebilirdik.
Ancak bunu yapmak için
bugün arabaları nasıl kullandığımızı yeniden düşünmemiz gerekiyor.
Geleceğin şehrinde, beş blok gitmek istiyorsanız
bir bisiklet veya bir scooter çağırırsınız.
Eğer aceleniz varsa bir yolcu dronu sizi alır.
Yemeğe ihtiyacınız varsa birinin araba sürmesine gerek yok -
yiyecekler size gelecektir.
Günde 20 milyon yemek teslimatına geri dönelim.
Bu teslimatları ortadan kaldırabilirsek,
sadece ABD'de
bir buçuk milyon arabaya olan ihtiyacı azaltabiliriz.
San Francisco'nun iki katı büyüklüğü demek.
Bunun Delhi ya da doğduğum yer olan Tahran gibi
araba kirliliğinin her yıl
binlerce insanı öldürdüğü şehirler üzerindeki etkisini düşünün.
Peki bu teslimatlardan bazılarını nasıl ortadan kaldırırız?
Son üç yıldır ekibimin
ve benim takıntılı olduğumuz soru bu.
Çözüm aslında geleceğin kentinin
yapı taşlarından biri.
Yürüme temposunda sessiz sokaklarda ve kaldırımlarda dolaşan
ve size yiyecek ve malzeme sağlamak için
güvenli bir kargoya sahip,
kendi kendine çalışan küçük robotlar oluşturuyoruz.
Şimdi, size robotlar hakkında daha fazla bilgi vermeden önce,
hızlı bir düşünce deneyi yapalım.
Aklınızda binlerce robotun bulunduğu bir şehir hayal edin.
Bu mu?
Bu Hollywood distopyası birçok insanın beklediği şey.
Ama bizim işimiz insanlar için tasarlanan dostane bir gelecek yaratmak.
Bu yüzden uzaylılar yapmak yerine
tanıdık robotlar yaratmaya başladık.
Topluluklarımıza ait robotlar.
Ama biraz da sürpriz istedik.
Beklenmedik şekilde hoş bir şey.
Düşünün.
Sokakta yürüyorsunuz
ve ilk robotunuzu görüyorsunuz.
Bu, sevdiğiniz veya korkacağınız bir gelecek olup olmadığına
karar vereceğiniz andır.
Birçok insan bu distopik fikirlere sahipken
zihinlerini açmamız gerekiyor.
Onları şaşırtmak ve memnun etmek istiyoruz,
böylece onları ilk izlenimde kazanabiliriz.
Aklımıza bu geldi.
Bu tanıdık, ama aynı zamanda şaşırtıcı.
Bu sadece bir alışveriş sepeti
ama aynı zamanda WALL-E'yi Minions ile melezlemişiz gibi görünüyor.
San Francisco veya Los Angeles'ta yaşıyorsanız
bunlardan biri yemeğinizi teslim etmiş olabilir.
Robotları sokağa çıkarır çıkarmaz,
gerçekten ilginç bazı problemler öğrendik.
Robotlar karşıdan karşıya nasıl geçmeliydi?
Robotlar görme veya hareket bozukluğu olan kişilerle nasıl etkileşime girmeli?
Robotlarımıza insanlarla nasıl iletişim kuracaklarını
öğretmemiz gerektiğini hızlı fark ettik.
Kaldırımda insanlar hayatın her yürüyüşüyle geliyorlar,
bu yüzden insanlar ve robotların
birbirlerini hemen anlayabilmeleri için
yeni bir dil,
evrensel bir dil yaratmamız gerekiyordu.
Çünkü hiç kimse kullanıcı kılavuzlarını okumaz.
Gözlerle başladık, çünkü gözler evrenseldir.
Robotun nereye gittiğini
veya kafasının karışıp karışmadığını gösterebilirler.
Ayrıca, gözler robotları daha insansı yapar.
Sesleri de kullandık.
Örneğin, görme engelli kişilerin
Doppler efektini kullanarak
robotlarını bulabilmeleri için sık sık boşluklarla
bu koşu sesini oluşturduk.
Ama bunların yeterli olmadığı ortaya çıktı.
Kavşaklarda arabalar
robotlarımızın önünü keserdi.
Bazen sürücülerin kafası karışıyordu,
çünkü robotlar geçmeye başlamadan önce çok uzun süre geçerdi.
Sıradan yayaların bile kafası karışıyordu.
Bazen, robotların hangi tarafa geçeceğini anlayamazlardı,
çünkü robotlar hareket ettikçe yönlerinde
çok küçük değişiklikler yaparlar.
Bu aslında yeni bir fikre yol açtı.
Evrensel bir dil yaratmak için hareketi kullanırsak ne olur?
Kavşaklarda olduğu gibi robotlar,
sürücülere sıralarının geldiğini bildirmek için
geçmeye başlamadan önce hafifçe ilerleyeceklerdi.
Tekerlekli sandalyede birini görüyorlarsa
hareket etmeyeceklerini belirtmek için
kendilerini kaldırımdan uzağa doğru yönlendirirlerdi.
Bazılarınız bunu hatırlayabilir.
2015 yılında Kanadalı araştırmacılar ABD'ye otostop çeken bir robot gönderdi.
Çok ilerleyemedi.
Robotların bazı sosyal becerileri de kullanabileceği ortaya çıktı.
Örneğin, kurcalandıkları takdirde, Carnegie Mellon araştırmacıları
küçük oyuncak robotların ölüyü oynaması gerektiğini gösterdiler,
çünkü insanlar onu kırdıklarını düşününce kendilerini kötü hissediyorlar.
Ama teslimat robotları oyuncak değil,
küçük değiller, insanların arasındalar.
Teslimat robotların kurcalanmasını
durdurmak için
robotların farkındalık göstermesi gerektiğini bulduk.
Ölüyü oynamanın tam tersi.
Bu durumda,
robotların insanların uzaklaşmasını sağlamak için
durumu kabul etmesi gerekir.
Ayrıca, bir tavsiye.
Bir robotsanız ve küçük çocuklar görürseniz
en yakın yetişkine doğru koşun.
Bazı çocukların robotları rahatsız etmeyi sevdiğini öğrendik.
Distopyanın yanı sıra,
Hollywood bize işimizi yürütecek veya şirket olarak kalabileceğimiz,
gerçekten harika robotlar vaat etti.
Şimdiye kadar gıda dağıtımına odaklandık,
ancak gelecekte bu robotlar daha fazlasını yapabilir.
Fazla yiyecekleri toplayabilir ve her gece barınaklara getirebilirler.
Çünkü Amerika'da yemeğimizin yüzde 30'unu çöpe atarken
halkımızın yüzde 10'u gıda güvensizliği yaşamakta.
Bu robotlar çözümün bir parçası olabilir.
Ya da şehirlerin etrafında yüzlerce robot çalıştığında
yakınlardaki birinin alerjik reaksiyonu
veya astım atağı olması durumunda,
robotların her zaman acil ilaçları taşımasını sağlayabiliriz.
Bu robotlar bir veya iki dakika içinde istenilen yerde
ve herkesten daha hızlı olabilir.
Salgın hastalıklar sırasında robotlar,
altyapımızın önemli bir parçası olabilir.
Acil durumlarda bile
toplumlarımızın temel ihtiyaçlarını
karşılayabilmemizi sağlayabilirler.
Sizi son bir düşünce ile bırakayım.
Bugün, nesneler insan yardımı olmadan A'dan B'ye ulaşamıyor,
çünkü üç boyutlu dünyamız oldukça karmaşık.
Ancak yeni sensörler ve yapay zeka bunu değiştirebilir.
Bir bakıma, teknoloji, nesneleri tanımayı
ve kelimeleri anlamayı öğrenen
ve belki de temel bir konuşma yapan bir bebek gibidir,
ancak henüz yürümeyi öğrenmemiştir.
Şimdi teknolojiye üç boyutlu dünyada
yardımımız olmadan
yol almayı öğretiyoruz.
Yeni nesnelerin kalkacağı
ve serbestçe hareket edeceği bu yeni döneme giriyoruz.
Yaptıklarında, uzaylılara benzemediklerinden emin olmalıyız.
Gelecek için vizyonum, işler gerçekleştiğinde
bunu sevinçle yapıyor olmalarıdır.
Bilirsiniz, daha az "Terminatör" filmi
ve daha çok "Oyuncak Hikayesi" gibi.
Teşekkür ederim.