Shah Rukh Khan: Courage, determination, and a single-minded vision.
These are the qualities the biggest achievers have in common.
These are those brave hearts for whom failure is not an option.
What looks to us an unconquerable sea,
to our next speaker is an irresistible stage
she was born to perform on.
So let's dive straight into the story of our fearless speaker,
Bhakti Sharma,
who's making waves in the world of long-distance swimming.
Bhakti Sharma.
(Applause)
Bhakti Sharma: Imagine, in the scorching Rajasthan heat,
on a hot summer afternoon,
a two-and-a-half-year-old riding on a moped behind her mom,
not knowing where they were headed.
And 20 minutes later,
that two-and-a-half-year-old finds herself
completely submerged in water.
Before I knew it,
I would be kicking, splashing, screaming,
gulping down water,
holding onto my mom for my dear life.
That's how I learned how to swim.
I started pool-swimming when I was two and a half,
and open water swimming when I was 14 years old.
And so I have given over 25 years of my life to this sport,
during which I have swum in all five oceans of the world,
crossed the English Channel --
which is also known as the Mount Everest of swimming --
and set a world record in the freezing Antarctic ocean.
(Applause)
When you spend so much time with a sport,
it ceases to be just that
and becomes a mirror.
And that shows who you really are.
You see that your mettle as an athlete is not only tested on race day
but every single day,
when the sport demands that you get up at 4:30 in the morning,
swim for two hours,
go to school, come back, swim for three hours,
go home, eat and sleep.
When you win a medal or set a world record,
this mirror shows the happiness that you and your loved ones feel,
but also reflects the tears that you shed
all by yourself, alone in the water.
Open water swimming is a very lonely sport.
I have spent hours
looking into the infinite, seemingly bottomless ocean underneath me,
with nothing to keep me company but my own thoughts.
And so, I have not only been tested as a swimmer
but also as a thinking, feeling, imaginative human being.
Be it my first test as a marathon swimmer,
when I decided to swim for 12 hours non-stop in a swimming pool
or crossing the English Channel in 13 hours and 55 minutes.
When you're swimming, you don't talk,
you don't hear very well,
and your vision is restricted to what's right in front of you
or underneath you.
This isolation has been my sport's biggest gift to me.
Through open water swimming,
I have come to know myself in ways that I could have never expected to.
I remember, at the age of 14,
when I jumped into an ocean for the first time for a swim,
and throughout this swim,
the waves were picking me up and throwing me down,
I saw the child in me, who enjoys such adventures.
While crossing the English Channel,
after already having swam for 10 hours,
when I got stuck in one place for one and a half hour
because of the currents,
I saw the strong and dedicated athlete in me,
who did not want to disappoint her parents or her country.
In an open water marathon held in Switzerland,
when I won my first gold medal for India --
(Applause)
I witnessed a proud Indian in me.
While crossing the English Channel again,
this time in a relay with my mother,
not knowing that we were creating history,
I saw the protective daughter in me,
who just wanted to see her mom fulfill her own dreams.
And four years ago,
when I jumped into the Antarctic Ocean,
wearing nothing but a swimsuit, cap and goggles,
with an unwavering spirit of just doing,
I saw a fighter in me.
When I jumped into that zero-to-one-degree-Celsius water,
I realized that I had prepared my body and mind for the cold,
but what I wasn't prepared for was the density of the water.
Every stroke felt like pulling through oil.
And in the first five minutes,
I had that paralyzing thought of just giving up.
How nice it would be to just forget about all this,
get on the boat,
stand underneath the hot shower
or wrap myself in a warm blanket?
But with that thought,
also came a stronger, a more willful voice from deep within.
"You know you have it in you to just take one more stroke."
So I lifted my arm and took a stroke.
"Now one more."
So I took a second and a third stroke.
By the fourth one,
I saw a penguin swimming underneath my stomach.
It came up to my left and started swimming with me.
"See? A penguin is cheering you on,"
said that voice within.
(Applause and cheers)
I looked up to my people on the boat.
They had the same smile on their faces that I had on mine.
The same smile that we all have
when we are stuck in a difficult situation
and we see a ray of hope.
We take it as a sign from destiny,
and we just keep pushing forward.
Just as I did,
and 41 minutes later,
set the world record for swimming the longest distance
in the Antarctic Ocean.
(Applause)
Imagine, it doesn't even snow in Rajasthan.
(Laughter)
That voice, which has accompanied me through all my difficult situations
throughout my swims,
would have never shown itself
if I had not spent so much time alone,
had not paid attention to every single thought
that crossed my mind.
When you find yourself alone in an ocean, with your thoughts,
the dangers that you face are not just external,
like whales, sharks, jellyfish
or even demotivating people.
But the more dangerous demons you face
are the fear and negativity inside you
that tell you, "You're not good enough.
You will never reach the other shore.
You haven't trained enough.
What if you fail? What will people think?
I'm sure everybody is thinking right now how slow you are."
We all have our own internal demons, don't we?
In a day-to-day life, you can hide from them,
behind your work or many other distractions.
But like I said,
in the middle of the ocean, there is nowhere to hide.
I have to face my internal demons,
just as much as I have to taste the salt in the sea,
feel the chafing on my skin,
and acknowledge the whales swimming beside me.
I hate it, and I love it.
I hate it because this sport shows me the side of myself
that I don't want to believe exists.
The side of me that is human and not perfect.
Like the part of me
that can't get out of bed in the morning and make it to practice.
The side of me that gets so burned out, so tired,
that just wants to quit swimming.
But I also love it,
because this sport has given me moments that I can look back on
when I feel unmotivated.
And they bring me to my knees,
because I feel so grateful.
Many of you may not spend hours swimming non-stop.
But who do you spend the most amount of your time with?
You may share your external space with many others,
but there is one constant companion that you all have:
you.
And yet, most of us may never come to knowing who we really are.
I'm a daughter, an Indian, a swimmer, a student.
But I am so much more.
If you are not investing in yourself,
not setting a path that brings you closer to you,
no amount of "success" in life can bring you lasting joy or satisfaction.
Even today,
when I can't find motivation or joy in what I'm doing,
all I ask myself is,
"Is this the best I can do right now?"
And the meaning of my "best" changes.
On some days, it means not giving up,
continuing to swim in freezing water and setting a world record.
But on many other days,
it means getting over my depressing thoughts,
stepping out of the house
and being able to do the daily chores.
What does not change is that voice within.
That internal compass
which guides me to a better self every day.
And I believe
that a truly successful life is the one which is spent in the pursuit
of becoming the best possible version of yourself
when you take that last breath.
Thank you.
(Applause)
SRK: I think the only sport I can't do is swim --
I sink like a rock.
So standing next to the world's best swimmer
makes me kind of feel --
if you can excuse my pun --
kind of at sea.
But --
BS: (Laughs) No pun intended, of course.
SRK: But what is your next goal as a swimmer?
BS: I have a major fear of competition,
so what better goal to set than aiming for the Olympics?
Because open water swimming is an Olympic sport now.
(Applause)
Even saying it out loud gives me shivers,
because it's such a huge goal
that I don't want to accept that I have set that goal,
but that's the thrill of it, that's the part of it.
And my idea is that if I make it to the Olympics or I don't make it,
that doesn't matter,
but in the process of training for it,
I will have become a better swimmer and a better person.
SRK: Inshallah, you will make it to the Olympics.
And I want to tell you
a lot of people who are watching this show at home,
there's lots of people, all of whom are thinking only positively for you,
so when you go for the Olympics,
imagine all of us will be wearing our penguin suits and swimming with you,
and saying, "Go on, go on, Bhakti, go on, go on."
BS: Can you be my personal penguin?
SRK: I am your penguin now.
It would have been cooler if you said, like, a shark and all,
but penguin --
BS: Orcas are my spirit animal, but you can be my orca.
(Applause)
SRK: Ladies and gentleman, Bhakti.
BS: Thank you.
(Applause)
الشجاعة والعزيمة والنظرة الطموحة
هي صفات يتشاركها أعظم المتفوقين
تلك القلوب الشجاعة التي حذفت الفشل من قاموسها
والتي تبدو لنا كحصون البحر التي لا يمكن اختراقها
متحدثتنا القادمة التي لا يمل من كلماتها فوق المنصة
حيث ولدت لتخطب فوقها
لذا هيا نتعمق في قصة متحدثتنا الشجاعة
بهكاتي شارما
التي غيرت الانطباع حول عالم سباحة المسافات الطويلة
بهكاتي شارما
(تصفيق)
تخيل بالحرارة الحارقة لراجستان
في يوم صيفي حار بعد الظهيرة
طفلة في الثانية والنصف من عمرها تركب دراجة خلف والدتها
والطفلة لا تعرف إلى أين تتجهان
وبعد عشرين دقيقة
تجد الطفلة ذات العامين ونصف
نفسها مغمورة كلياً بالمياه
وقبل أن أدرك ما حدث
كنت أركل وأصرخ
أنثر وأبتلع المياه
أتشبث بأمي بقوة لكي أحمي حياتي الغالية
هذه هي بداية تعلمي السباحة.
عندما كنت في الثانية ونصف بدأت بحمام السباحة
شرعت في السباحة المفتوحة عندما بلغت الرابعة عشر
وبالتالي فقد وهبت أكثر من خمسة وعشرين عاماً من حياتي لهذه الرباضة
عمت خلالها في محيطات العالم الخمسة
عبرت بحر المانش
والذي يعرف أيضاً بجبل إيفرست للسباحة
كما سجلت رقماً قياسياً في المحيط المتجمد بالقطب الجنوبي
(تصفيق)
عندما تمارس رياضة ما لوقت طويل
فأنها تتحول من كونها مجرد رياضة
وتصبح مرآتك
التي تظهر لك حقيقتك
تكتشف أن عزيمتك وإصرارك كرياضي لا تختبر فقط يوم السباق
بل تختبر كل يوم
عندما يتوجب عليك الاستيقاظ عند الرابعة والنصف صباحاً
عندما تسبح لمدة ساعتين
عندما تذهب إلى مدرستك ثم تعود منها وتسبح بعدها لثلاث ساعات
ثم تذهب إلى منزلك، تأكل وتنام.
عندما تفوز بميدالية أو تسجل رقماً قياسياً عالمياً
تظهر مرآتك السعادة التي تشعرها أنت وأحباؤك
كما تعكس دموعك التي تذرفها
وحيداً أسفل المياه.
السباحة المفتوحة رياضة تجعل الإنسان بمعزل عن العالم
لقد قضيت ساعات طويلة وحيدة
أتطلع للمحيط اللامتناهي أسفلي
ولا شيء آخر يشاركني وحدتي سوى خواطري
لذا لم يتم اختباري فقط كسباحة
لكن اختبرت أيضاً كإنسانة واسعة الخيال تشعر وتفكر
كان اختباري الأول كسبّاحة مسافات طويلة
عندما قررت العوم لاثنتي عشرة ساعة متواصلة بحمام السباحة
أو عبور بحر المانش في ثلاث عشرة ساعة وخمس وخمسين دقيقة.
أنت لا تتكلم عندما تسبح
كما لا تسمع جيداً
إضافة أن رؤيتك مقيدة بما يتواجد أمامك مباشرة
أو بما يتواجد أسفلك
هذه العزلة هي الهدية الكبرى التي قدمتها السباحة لي
فمن خلال السباحة المفتوحة
تعرفت على نفسي بطرق لم أتوقعها قط.
أتذكر عندما كنت في الرابعة عشر من عمري
عندما قفزت بالمحيط للسباحة فيه لأول مرة
وخلال هذه التجربة الأولى
قذفتني الأمواج لأعلى وأسفل
رأيت في نفسي الطفل الذي يستمتع بالمغامرات.
بينما كنت أعبر بحر المانش
بعد أن سبحت بالفعل لعشرة ساعات متواصلة
عندما علقت في نفس المكان لمدة ساعة ونصف
بسبب التيارات
رأيت حينها الرياضية القوية والمتفانية
التي لم ترد أن تُحبِط والديها أو بلدها.
في سباق السباحة المفتوحة المقام في سويسرا
عندما ربحت أول ميدالية ذهبية للهند
(تصفيق)
شهدت يومها في نفسي شابة هندية فخورة بذاتها.
أثناء عبوري بحر المانش مرة أخرى
هذا الوقت عندما كنت مع أمي
لم نكن نعلم أننا نصنع التاريخ
رأيت في نفسي الابنة المحمية
التي لم ترغب سوى برؤية أمها وهي تحقق أحلامها
قبل أربعة أعوام
عندما قفزت في المحيط المتجمد الجنوبي
لم أكن أرتد سوى رداء سباحة وقبعة ونظارات واقية
متسلحة بروحي التي لا تتزعزع للعمل
رأيت مقاتلةً بداخلي.
عندما قفزت في المياه ذات صفر إلى واحد درجة مئوية
أدركت أنني أعددت جسدي وعقلي لهذه البرودة
لكن ما لم أكن مستعدة له هو كثافة المياه
كنت أشعر بكل تجديفة كأنني أجدف بالزيت
خلال أول خمسة دقائق
كنت أشعر بالعجز ورغبة في الاستسلام
كم تبدو لي فكرة لطيفة نسيان كل هذا
الصعود فوق القارب
الوقوف أسفل مياه الاستحمام الساخنة
أو تغطية جسدي ببطانية دافئة
لكن عندما فكرت بهذه الطريقة
أصبحت أقوى، تصاعد صوت عنيد من أعماقي يصيح بي:
"أنت تعلمين أن لديك القوة الكافية للتجديف مرة أخرى"
لذا رفعت ذراعي وجدفت
"والآن تجديفة أخرى"
وهكذا جدفت مرة ثانية وثالثة
وقبل التجديفة الرابعة
رأيت بطريقاً يسبح أسفل بطني
ثم ارتفع ليجاور جانبي الأيسر وبدأ يسبح معي
"أترين؟ هذا البطريق يشجعك"
قال الصوت الداخلي ذاته.
(تصفيق وتشجيع)
نظرت إلى عائلتي المتواجدة فوق القارب
كانوا يشاركونني نفس الإبتسامة التي ارتسمت على وجهي
نفس الابتسامة التي نتشاركها جميعاً
عندما نعلَق بموقف صعب
ولا نرَ حتى بصيص أمل.
حيث نعتبرها علامة من القدر
ونستمر فقط في المتابعة والتقدم.
مثلما فعلت تماماً
وبعد إحدى وأربعين دقيقة
سجلت رقماً قياسياً عالمياً لسباحة أطول مسافة
بالمحيط المتجمد الجنوبي.
(تصفيق)
لنتخيل فقط أنها لا تمطر حتى براجستان.
(قهقهة)
هذا الصوت الذي لازمني في جميع لحظاتي الصعبة والقاسية
في سباحاتي
والذي لم يكن ليفصح عن نفسه أبداُ
إذا لم أمض الكثير من الوقت وحيدة
إذا لم أعط الاهتمام لكل خاطرة
عبرت عقلي وفكري.
عندما تجد نفسك وحيداً في المحيط برفقة خواطرك
والمخاطر التي تواجهها لم تكن خارجية قط
مثل الحيتان والقروش وقناديل البحر
أو حتى الأناس المثبطين والمحبطين.
بل إن أكبر الوساوس الخطيرة التي تواجهك
هي المخاوف والسلبيات بداخلك
التي تخبرك "أنت لست جيداً بما فيه الكفاية
لن تصل أبداً إلى وجهتك
أنت لم تتدرب بما فيه الكفاية
ماذا لو فشلت؟ ماذا سيظن الناس؟
أنا واثق أن جميع الناس يفكرون الآن كم أنت بطيئ"
نحن جميعاً نمتلك وساوسنا الداخلية، أليس كذلك؟
في حياتنا اليومية ،نستطيع الإختباء منهم
ننشغل في أعمالنا أو أي ملهيات أخرى.
لكن كما قلت سابقاً
في منتصف المحيط، لا يوجد مكان للاختباء.
يجب أن أواجه وساوسي الداخلية
مثلما يُفرَض علي تجرع مذاق الملح في مياه البحر
مثلما أشعر بالحكة في جلدي
وعلمي بسباحة الحيتان بجواري
أنا أكره هذا كما أحبه تماماً.
أكرهه بسبب أن هذه الرياضة تظهر ذلك الجانب بداخلي
ذاك الجانب الذي لا أريد تصديق وجوده
هذا الجانب الإنساني وغير الكامل
مثل ذلك الجزء مني
الذي لا يستطيع النهوض من الفراش وترتيبه للتمرين.
الجانب الذي أنهك واستنزف كلياً
والذي لا يريد سوى التوقف عن السباحة
لكنني أحبه أيضاً
لأن هذه الرياضة منحتني العديد من اللحظات والتي أود أن استرجعها
عندما أشعر بالهزيمة
وأنه قد تم القضاء علي
لأنني أشعر بالامتنان لذلك
ربما لم يسبح العديد منكم لساعات متواصلة دون توقف
لكن من الذي تقضي أغلب وقتك معه؟
قد تشارك وقتك مع العديدين
بين كل هؤلاء يوجد رفيق ثابت هو كل ما تمتلك:
نفسك
وسيكتشف أغلبنا مؤخراً أنهم لا يعرفون حقيقة أنفسهم.
أنا شابة هندية، سبّاحة وطالبة
لكنني أكثر من ذلك بكثير.
إذا لم تستثمر في نفسك
أو لم تضع المسار الذي سيقربك ويكشف لك عن نفسك
فلن تجلب لك أي كمية من النجاح في حياتك البهجة الدائمة أو الرضا
حتى اليوم
عندما لا أجد الحافز أو السعادة فيما أفعل
كل ما أقوم به هو سؤال نفسي
"أهذا هو أفضل ما تستطيعين تقديمه في الوقت الحالي؟"
ولا يلبث أن يتغير معنى الأفضل بداخلي
في بعض الأيام ، يعني الأفضل ألا أستسلم
وأن أستمر في السباحة بالمياه المتجمدة وأن أسجل رقماً عالمياً
وفي بعض الأيام الأخرى
يعني أن أتغلب على خواطري الكئيبة
أن أخرج من منزلي
وأكون قادرة على أداء مهامي اليومية.
ما لا يتغير أبداً هو ذاك الصوت بداخلي.
تلك البوصلة الداخلية
هي التي تقودني لأكون شخص أفضل كل يوم
كما أؤمن
أن الحياة الناجحة بحق هي الحياة التي نقضيها في السعي
لنكون أفضل نسخة ممكنة من أنفسنا
عندما نلفظ انفاسنا الأخيرة.
شكراً لكم.
(تصفيق)
أعتقد أن الرياضة الوحيدة التي أعجز عن ممارستها السباحة
حيث أغوص كالصخرة
لذا عند الوقوف بجوار أفضل سباحة في العالم
ذاك يجعلني أشعر بنوع من إحساس..
إذا عذرت توريتي
إحساس وجودي في البحر.
لكن..
إنها ليست تورية بالطبع
لكن ما هو هدفك التالي كسبّاحة؟
لدي خوف كبير من المنافسة
لذا ما هو أفضل هدف للتخطيط له أكتر من التطلع للأولمبياد؟
لأن السباحة المفتوحة أصبحت رياضة أولمبية.
(تصفيق)
حتى عند قولي لها بصوت عال هذا يجعل بدني يقشعر
لأنه هدفي العظيم
لدرجة أنني لا أستطيع تقبل أني أعلنت عنه
لكن ذاك التشويق هو جزءاً منه.
ويكمن تفكيري أنني إذا حققته أو لم أحققه
فذاك لا يفرق معي
بل يكمن الأمر في استعدادي وتدريبي له
أنني سوف أصبح سبّاحة أفضل وإنسانة أفضل
إن شاء الله سوف تحققين ذلك الهدف في الأولميباد
كما أريد إخبارك
أنه يوجد أناس كثر يشاهدون البرنامج في المنزل
يوجد الكثيرين الذين يفكرون بك بطريقة إيجابية
لذا عندما تتوجهين إلى الأولمبياد
تخيلِنا مرتدين بدلة البطريق ونسبح معك
نقول : "واصلي واصلي بهكاتي واصلي "
أيمكنك أن تصبح بطريقي الشخصي؟
أنا بطريقك الآن.
سيكون من الأفضل لو قلت أن أكون قرشاً
لكن بطريق!
الحوت القاتل هو حيواني المفضل لكن يمكنك أن تكون حوتي القاتل
سيداتي سادتي ،بهكاتي
شكراً لكم
شكراً جزيلاً
(تصفيق)
Σα Ρουκ Καν: Θάρρος, αποφασιστικότητα, και προσήλωση στον στόχο.
Αυτές είναι οι ιδιότητες που έχουν οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι.
Γι' αυτές τις γενναίες καρδιές, η αποτυχία δεν αποτελεί επιλογή.
Αυτό που στα μάτια μας μοιάζει ανίκητη θάλασσα,
είναι το στοιχείο της επόμενή μας ομιλήτριας.
Ο λόγος για τον οποίο γεννήθηκε.
Ας βουτήξουμε στην ιστορία της ατρόμητης ομιλήτριάς μας,
της Μπάκτι Σάρμα,
που προκαλεί κυματισμούς στον κόσμο της κολύμβησης μεγάλων αποστάσεων.
Σας παρουσιάζω την Μπάκτι Σάρμα.
(Χειροκρότημα)
Μπάκτι Σάρμα: Φανταστείτε, την καυτή ζέστη του Ραζαστάν,
ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα,
ένα δίχρονο πίσω απ' τη μαμά του σ' ένα μοτοποδήλατο,
να μην ξέρει που πηγαίνουν.
Κάπου 20 λεπτά αργότερα,
το δίχρονο βρίσκεται
εντελώς βυθισμένο στο νερό.
Πριν καλά καλά το καταλάβω,
κλωτσούσα, χτυπούσα τα χέρια μου στο νερό, τσίριζα,
καταπίνοντας νερό,
γαντζωμένη από τη μαμά μου για να σωθώ.
Έτσι έμαθα να κολυμπώ.
Ξεκίνησα σε πισίνα στα δυόμισι μου χρόνια,
και στην ανοιχτή θάλασσα στα 14 μου.
Έχω αφιερώσει πάνω από 25 χρόνια ζωής σ' αυτό το άθλημα.
Έχω κολυμπήσει και στους πέντε ωκεανούς του κόσμου.
Διέσχισα τη θάλασσα της Μάγχης --
γνωστή και ως Έβερεστ της κολύμβησης --
κι έθεσα παγκόσμιο ρεκόρ στον παγωμένο Ανταρκτικό ωκεανό.
(Χειροκρότημα)
Όταν περνάς τόσο πολύ χρόνο μ' ένα άθλημα,
παύει να είναι απλά ένα άθλημα,
και γίνεται ένας καθρέφτης.
Δείχνει ποιος πραγματικά είσαι.
Η αξία σου ως αθλητή δεν μετριέται μόνο τη μέρα των αγώνων,
αλλά κάθε μέρα.
Όταν το άθλημα απαιτεί να σηκώνεσαι στις 4:30 το πρωί,
να κολυμπάς δυο ώρες,
να πηγαίνεις σχολείο, να γυρνάς, να κολυμπάς τρεις ώρες,
να πηγαίνεις σπίτι, να τρως και να κοιμάσαι.
Όταν κερδίζεις μετάλλια ή σπας το παγκόσμιο ρεκόρ,
ο καθρέφτης δείχνει την ευτυχία σου, την ευτυχία των δικών σου,
μα και τα δάκρυα που έχυσες
ολομόναχη στο νερό.
Η κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης είναι πολύ μοναχικό άθλημα.
Έχω περάσει ώρες ολόκληρες,
κοιτάζοντας τον ατελείωτο, απύθμενο ωκεανό κάτω από το σώμα μου,
με μόνο τις σκέψεις μου για συντροφιά.
Κι έτσι, δεν έχω δοκιμαστεί μόνο ως αθλήτρια
αλλά κι ως άνθρωπος με σκέψεις, συναισθήματα, φαντασία.
Είτε στην πρώτη μου δοκιμασία ως μαραθώνιας κολυμβήτριας,
όταν αποφάσισα να κολυμπήσω 12 ώρες συνεχόμενα σε μια πισίνα,
ή όταν διέσχισα τη θάλασσα της Μάγχης σε 13 ώρες και 55 λεπτά.
Όταν κολυμπάς, δε μιλάς.
Δεν ακούς πολύ καθαρά.
Και όρασή σου περιορίζεται σ' αυτό που είναι μπροστά σου,
ή κάτω από το σώμα σου.
Αυτή η απομόνωση είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου έδωσε το άθλημα αυτό.
Με την κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης,
έχω φτάσει να γνωρίζω τον εαυτό μου με τρόπους που δεν θα το περίμενα ποτέ.
Θυμάμαι, στα 14 μου,
όταν μπήκα για πρώτη φορά σε ωκεανό να κολυμπήσω,
όλη την ώρα,
τα κύματα να με σηκώνουν ψηλά και ύστερα να με γκρεμίζουν,
είδα μέσα μου το παιδί που αγαπάει τέτοιες περιπέτειες.
Θυμάμαι να διασχίζω τη θάλασσα της Μάγχης,
να έχω ήδη κολυμπήσει 10 ώρες,
και να βρίσκομαι κολλημένη σ' ένα σημείο επί μιάμιση ώρα,
επειδή είχε ρεύματα,
Είδα μέσα μου τη δυνατή κι αφοσιωμένη αθλήτρια,
που δεν ήθελε ν' απογοητεύσει τους γονείς της και τη χώρα της.
Στον μαραθώνιο ανοιχτής θαλάσσης στην Ελβετία,
όπου κέρδισα το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο για την Ινδία, --
(Χειροκρότημα) --
είδα μια περήφανη Ινδή μέσα μου.
Ενώ ξανά διέσχιζα τη Μάγχη,
αυτή τη φορά σε σκυταλοδρομία με τη μητέρα μου,
μην ξέροντας ότι γράφαμε ιστορία,
είδα μέσα μου την προστατευτική κόρη,
που απλά ήθελε να δει τη μαμά της να εκπληρώνει τα δικά της όνειρα.
Και τέσσερα χρόνια πριν,
όταν βρέθηκα στον Ανταρκτικό Ωκεανό,
φορώντας μονάχα ένα μαγιό, σκουφάκι και γυαλιά κολύμβησης,
και την ακλόνητη διάθεση να πετύχω,
είδα μέσα μου μία αγωνίστρια.
Με το που μπήκα μέσα παγωμένο νερό,
συνειδητοποίησα ότι είχα προετοιμάσει το σώμα και το μυαλό μου για το κρύο,
όχι όμως και για την πυκνότητα του νερού.
Με κάθε χεριά ένιωθα να διασχίζω λάδι.
Στα πέντε πρώτα λεπτά,
σκεφτόμουν να τα παρατήσω, αυτή η σκέψη με παρέλυε.
Πόσο ωραία θα ήταν να τα ξεχνούσα όλα,
ν' ανέβαινα στη βάρκα,
να έμπαινα κάτω από το καυτό ντους
ή να τυλιγόμουν με μια ζεστή κουβέρτα;
Μαζί μ' αυτή τη σκέψη, όμως,
βγήκε από κάπου βαθιά μέσα μου και μια πιο δυνατή, αποφασιστική φωνή.
«Ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις άλλη μια χεριά. Το έχεις».
Οπότε σήκωσα το μπράτσο μου και την έκανα.
«Τώρα ακόμη μία».
Οπότε έκανα μια δεύτερη και μια τρίτη.
Στην τέταρτη,
είδα έναν πιγκουίνο να κολυμπάει κάτω από το στομάχι μου.
Ανέβηκε στ' αριστερά μου κι άρχισε να κολυμπάει μαζί μου.
«Βλέπεις; Ο πιγκουίνος σ' εμψυχώνει»,
είπε η φωνή μέσα μου.
(Χειροκρότημα κι επευφημίες)
Κόιταξα τους ανθρώπους μου στη βάρκα.
Είχαμε το ίδιο χαμόγελο στα πρόσωπά μας.
Το χαμόγελο που έχουμε όλοι,
όταν βρισκόμαστε σε μια δυσκολία
και βλέπουμε μια αχτίδα ελπίδας.
Το δεχόμαστε σαν σημάδι της μοίρας,
και συνεχίζουμε τον αγώνα μας.
Όπως έκανα κι εγώ,
και 41 λεπτά μετά,
έθεσα το παγκόσμιο ρεκόρ για τη μεγαλύτερη απόσταση που κολύμπησε ποτέ κανείς
στον Ανταρκτικό Ωκεανό.
(Χειροκρότημα)
Φανταστείτε, ούτε καν χιονίζει στο Ραζαστάν.
(Γέλια)
Η φωνή που μ' έχει συνοδεύσει σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου,
ενώ κολυμπάω,
δεν θα μου φανερωνόταν ποτέ
αν δεν είχα περάσει τόσο χρόνο μόνη μου,
αν δεν είχα προσέξει κάθε σκέψη,
που περνούσε απ' το μυαλό μου.
Όταν βρίσκεσαι ολομόναχος στον ωκεανό, με τις σκέψεις σου,
δεν έχεις ν' αντιμετωπίσεις μονάχα εξωτερικούς κινδύνους,
όπως φάλαινες, καρχαρίες, μέδουσες
ή ανθρώπους που σου ρίχνουν την ψυχολογία.
Οι μεγαλύτεροι δαίμονες που αντιμετωπίζεις,
είναι ο φόβος και η αρνητικότητα μέσα σου
που σου λένε, «Δεν είσαι αρκετά καλή.
Δε θα φτάσεις ποτέ απέναντι.
Δεν έχεις κάνει αρκετή προπόνηση.
Κι αν αποτύχεις; Τι θα πει ο κόσμος;
Σίγουρα όλοι σκέφτονται τώρα πόσο αργή είσαι».
Όλοι παλεύουμε με τους δαίμονές μας.
Στην καθημερινότητα, τους κρύβεσαι,
κρύβεσαι πίσω απ' τη δουλειά σου ή άλλους περισπασμούς.
Αλλά όπως είπα,
καταμεσής του ωκεανού δεν έχεις πουθενά να κρυφτείς.
Πρέπει ν' αντιμετωπίζω τους δαίμονές μου,
όπως πρέπει να γεύομαι το αλάτι της θάλασσα,
να νιώθω το δέρμα μου σκασμένο,
και να αντιλαμβάνομαι τις φάλαινες που κολυμπούν πλάι μου.
Το μισώ και το αγαπώ συνάμα.
Το μισώ γιατί μου δείχνει εκείνη την πλευρά του εαυτού μου
που δε θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει.
Την ανθρώπινη, την ατελή πλευρά μου.
Το κομμάτι μου που δεν μπορεί
να σηκωθωθεί απ' το κρεβάτι το πρωί να πάει για προπόνηση.
Το κομμάτι μου που κουράζεται τόσο πολύ,
που θέλει να σταματήσει να κολυμπά.
Αλλά το αγαπάω κιόλας,
γιατί μου έχει χαρίσει στιγμές
που μπορώ να αναπολώ, όταν νιώθω ότι μου λείπει το κίνητρο.
που με γονατίζουν,
γιατί νιώθω τόση ευγνωμοσύνη.
Ίσως πολλοί από εσάς δεν έχετε ξοδέψει ατέλειωτες ώρες κολυμπώντας.
Με ποιον, όμως, περνάτε τον περισσότερο χρόνο σας;
Ίσως μοιράζεστε τον εξωτερικό χώρο σας με πολλούς άλλους,
υπάρχει, όμως, ένας σταθερός σύντροφος που όλοι έχετε:
Ο εαυτός σάς.
Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς ποτέ δεν καταφέρνουν
να γνωρίσουν ποιοι πραγματικά είναι.
Είμαι κόρη, Ινδή, κολυμβήτρια, φοιτήτρια.
Είμαι όμως και τόσα πολλά ακόμη.
Αν δεν επενδύεις στον εαυτό σου,
αν δε χαράζεις ένα μονοπάτι που να σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου,
καμιά «επιτυχία» δεν μπορεί να σου δώσει αληθινή χαρά ή ικανοποίηση.
Ακόμη και σήμερα,
όταν δε μπορώ να βρω κίνητρο ή χαρά σ' αυτό που κάνω,
ρωτάω τον εαυτό μου,
«Κάνω το καλύτερο που μπορώ;»
Και η σημασία του «καλύτερου» αλλάζει.
Μερικές μέρες σημαίνει να μην τα παρατάω,
να συνεχίζω να κολυμπώ στο παγωμένο νερό και να θέτω παγκόσμια ρεκόρ.
Πολλές άλλες μέρες,
σημαίνει να υπερνικώ τις καταθλιπτικές μου σκέψεις,
να βγαίνω από το σπίτι
και να καταφέρνω να κάνω τις καθημερινές δουλειές.
Αυτό που δεν αλλάζει είναι η εσωτερική μου φωνή.
Αυτή η εσωτερική πυξίδα
που με οδηγεί σ' έναν καλύτερο εαυτό κάθε μέρα.
Και πιστεύω
ότι μια αληθινά επιτυχημένη ζωή, είναι αυτή στην οποία επιδιώκεις
να γίνεις η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού σου,
όταν παίρνεις εκείνη την τελευταία ανάσα.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Σ.Ρ.Κ.: Το μόνο άθλημα που δεν μπορώ να κάνω είναι η κολύμβηση.
Βουλιάζω σαν πέτρα.
Τώρα που στέκομαι πλάι στην καλύτερη κολυμβήτρια του κόσμου,
νιώθω σαν να είμαι --
συγχωρέστε μου το λογοπαίγνιο --
χαμένος στον ωκεανό.
Αλλά --
Μ.Σ.: (Γελάει) Συγχωρεμένος.
Σ.Ρ.Κ.: Ποιος είναι ο επόμενος κολυμβητικός σου στόχος;
Μ.Σ.: Φοβάμαι πολύ τον ανταγωνισμό,
οπότε τι καλύτερο από τους Ολυμπιακούς;
Η κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης έχει γίνει ολυμπιακό άθλημα.
(Χειροκρότημα)
Ακόμη και που το λέω δυνατά με κάνει να τρέμω,
γιατί είναι τόσο τεράστιος στόχος
που δε έχω καλά-καλά αποδεχτεί ότι τον έχω θέσει,
αλλά είναι κι αυτό μέρος της μεγάλης συγκίνησης.
Και σκέφτομαι ότι είτε τα καταφέρω είτε όχι να πάω στους Ολυμπιακούς,
δεν είναι αυτό που έχει σημασία,
μα το ότι στη διαδικασία της προπόνησης,
θα έχω γίνει καλύτερη κολυμβήτρια και καλύτερος άνθρωπος.
Σ.Ρ.Κ.: Ο Θεός μαζί σου, θα τα καταφέρεις.
Θέλω να σου πω πως
πολύς κόσμος που μας βλέπει απ' το σπίτι,
σκέφτεται μόνο θετικά για σένα,
και όταν πας στους Ολυμπιακούς,
φαντάσου μας με κοστούμια πιγκουίνων να κολυμπάμε όλοι μαζί σου
και να λέμε, «Πάμε, πάμε, Μπάκτι, πάμε, πάμε».
Μ.Σ.: Θα γίνεις ο πιγκουίνος μου;
Σ.Ρ.Κ.: Είμαι ο πιγκουίνος σου τώρα.
Θα ήταν καλύτερο αν μ' έκανες, ας πούμε καρχαρία,
αντί για πιγκουίνο --
Μ.Σ.: Οι όρκες είναι το πνευματικό μου ζώο, γίνε η όρκα μου.
(Χειροκρότημα)
Σ.Ρ.Κ.: Κυρίες και κύριοι, αυτή ήταν η Μπάκτι.
Μ.Σ.: Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Shah Rukh Khan: Valentía, determinación y enfoque.
Estas son las cualidades que comparten los triunfadores.
Para estos corazones valientes, el fracaso no es una opción.
Lo que para nosotros es un mar invicto,
para la siguiente invitada es el escenario perfecto para ella.
Vayamos directos a la historia de nuestra intrépida invitada,
Bhakti Sharma,
que está agitando las aguas en el mundo de la natación de larga distancia.
Bhakti Sharma.
(Aplausos)
Bhakti Sharma: Imagínense,
en el calor abrasador de Rajastán, en una ardiente tarde de verano,
una niña de dos años y medio viajando en moto con su madre
sin saber a dónde se dirigen.
Y 20 minutos después,
esa niña de dos años y medio se encuentra sumergida en el agua.
Sin darme cuenta,
estaba pataleando, salpicando, gritando, tragando agua,
agarrándome a mi madre con todas mis fuerzas.
Así es como aprendí a nadar.
Comencé natación en piscina con dos años y medio
y natación en aguas abiertas con 14.
Le he dedicado 25 años de mi vida a este deporte,
he nadado en los cinco océanos del mundo,
he cruzado el canal de la Mancha,
también conocido como el Monte Everest de la natación,
y he establecido un récord mundial en las heladas aguas del océano Antártico.
(Aplausos)
Cuando le dedicas tanto tiempo a un deporte,
deja de ser solamente eso
y se convierte en un espejo.
Te muestra quién eres en realidad.
Ves que el temple como atleta no se mide solo el día de la carrera,
sino todos los días.
Cuando el deporte te exige que te levantes a las 4:30 de la mañana,
nades dos horas,
vayas al colegio, vuelvas, nades otras tres horas,
vuelvas a casa, cenes y a dormir.
Cuando ganas una medalla o estableces un récord mundial,
este espejo muestra la felicidad que uno y sus seres queridos sienten,
pero también refleja las lágrimas derramadas sola en el agua.
La natación en aguas abiertas es un deporte muy solitario.
He pasado horas
mirando al océano infinito, aparentemente sin fondo, a mis pies,
sin más compañía que mis propios pensamientos.
Por lo que no solo me he puesto a prueba como nadadora,
sino también como ser humano que piensa, siente e imagina.
Tanto en mi primera prueba como nadadora de maratón,
cuando decidí nadar 12 horas seguidas en una piscina,
o cruzando el canal de la Mancha en 13 horas y 55 minutos.
Mientas estás nadando, no hablas,
no escuchas muy bien,
y tu visión se limita a lo que está en frente de ti
o debajo.
Este aislamiento ha sido el regalo más grande de este deporte.
Al nadar en aguas abiertas,
he llegado a conocerme como nunca pensé que sería posible.
Recuerdo que con 14 años,
cuando salté al océano por primera vez,
mientras nadaba las olas me levantaban y me hundían,
y vi a la niña que hay en mí que disfruta estas aventuras.
Al cruzar el canal de la Mancha,
tras haber nadado durante 10 horas,
me quedé atascada en el mismo sitio una hora y media
debido a las corrientes,
entonces vi a la atleta fuerte y entregada
que no quería decepcionar a sus padres o a su país.
En un maratón en aguas abiertas en Suiza,
donde gané mi primera medalla de oro para India...
(Aplausos)
vi a la india orgullosa de mi interior.
Cruzando el canal de la Mancha de nuevo,
esta vez a relevos con mi madre,
sin saber que estábamos haciendo historia,
vi a la hija protectora
que solo quería ver a su madre cumplir sus propios sueños.
Y hace cuatro años,
cuando salté al océano Antártico,
con nada más que un bañador, gorro y gafas,
pero con un espíritu inquebrantable
vi a la luchadora que hay en mí.
Cuando salté en aquella agua helada,
fui consciente de que había preparado mi cuerpo y mi mente para el frío,
pero no estaba preparada para lo densa que era el agua.
Con cada brazada sentía que estaba nadando en aceite.
En los primeros cinco minutos,
el pensamiento de rendirme me paralizó.
¿No sería maravilloso olvidarme de todo esto,
subir al barco,
darme una ducha bien caliente
o envolverme en una manta?
Pero con ese pensamiento
también vino una voz más fuerte, más determinada:
"Sabes que puedes hacerlo, da una brazada más".
Así que levanté el brazo y di una brazada.
"Ahora una más".
Así que di una segunda y una tercera.
En la cuarta vi a un pingüino nadando bajo mi estómago.
Se puso a mi izquierda y empezó a nadar conmigo.
"¿Ves? El pingüino te está animando", dijo la voz interior.
(Aplausos)
Miré hacia mi gente en el barco.
Tenían la misma sonrisa en la cara que yo.
La misma sonrisa que todos tenemos
cuando nos encontramos en una situación difícil
y vemos un rayo de esperanza.
Lo vemos como una señal del destino
y seguimos adelante.
Tal y como hice yo,
y 41 minutos después
establecí el récord mundial de distancia más larga nadada
en el océano Antártico.
(Aplausos)
Imagínense, ni siquiera nieva en Rajastán.
(Risas)
Esa voz, que me ha acompañado en todas las situaciones difíciles
mientras nadaba,
jamás se habría manifestado
si no hubiera pasado tanto tiempo sola
o si no hubiera prestado atención a todos los pensamientos
que me pasaban por la cabeza.
Cuando te encuentras sola en el océano, con tus pensamientos,
los peligros a los que te enfrentas no son solo externos,
como ballenas, tiburones, medusas
o incluso gente que desmotiva.
Los demonios más peligrosos a los que te enfrentas
son el miedo y la negatividad,
que te dicen: "No eres tan buena.
Nunca llegarás a la otra orilla.
No has entrenado suficiente.
¿Y si fracasas? ¿Qué pensará la gente?
Seguro que todo el mundo está pensando lo lenta que eres".
Todos tenemos demonios interiores, ¿no?
En el día a día podemos escondernos de ellos,
detrás del trabajo u otras distracciones.
Pero como dije,
en mitad del océano no hay dónde esconderse.
Tengo que enfrentarme a mis demonios,
igual que tengo que saborear el agua salada,
sentir la irritación de mi piel
y admitir que hay ballenas nadando a mi lado.
Lo odio y lo amo.
Lo odio porque este deporte me muestra un lado de mí
que no quiero creer que existe.
El lado humano e imperfecto.
Como esa parte de mí
que no puede salir de cama para ir a entrenar por las mañanas.
El lado que está tan agotado, tan cansado
que solo quiere dejar de nadar.
Pero también lo amo,
porque este deporte me ha dado momentos que recordar
cuando me siento desmotivada.
Y me pongo de rodillas,
porque me siento muy agradecida.
Muchos de Uds. puede que no pasen horas nadando sin parar.
¿Pero con quién pasan la mayor parte del tiempo?
Puede que compartan su espacio con muchos otros,
pero solo existe un compañero constante, que todos tienen:
Uds. mismos.
Y aun así, muchos nunca llegamos a conocernos de verdad.
Soy hija, india, nadadora, estudiante.
Pero soy mucho más.
Si no apuestan por Uds. mismos,
si no buscan un camino que les acerque más a Uds. mismos,
ningún "éxito" en la vida les traerá felicidad o satisfacción duradera.
Incluso hoy, cuando no puedo encontrar motivación o alegría en lo que hago,
me pregunto:
"¿Esto es lo mejor que puedo hacer ahora?"
Y el significado de "lo mejor" cambia.
Algunos días significa no rendirse,
seguir nadando en aguas heladas y establecer un récord mundial.
Pero muchos otros días,
significa superar mis pensamientos depresivos,
salir de casa y ser capaz de hacer las tareas diarias.
Lo que no cambia es esa voz interior.
Ese compás interno que me guía para ser mejor cada día.
Y creo que una vida exitosa de verdad es aquella en la que intentamos
llegar a ser la mejor versión de nosotros mismos
cuando demos el último aliento.
Gracias.
(Aplausos)
SRK: Creo que el único deporte para el que no valgo es la natación...
Me hundo como una roca.
Así que estar al lado de la mejor nadadora del mundo
me hace sentir un poco,
si me permiten la broma,
como pez fuera del agua.
Pero...
BS: (Risas) No iba con segundas, claro.
SRK: ¿Cuál es tu próximo objetivo como nadadora?
BS: Tengo miedo a la competición,
así que, ¿qué mejor meta que aspirar a las olimpiadas?
Ya que ahora nadar en aguas abiertas es deporte olímpico.
(Aplausos)
Me dan escalofríos solo de decirlo.
Es una meta tan importante,
que no quiero aceptar que me la he marcado de verdad,
pero eso es lo emocionante.
Mi idea es que no importa si llego o no a las olimpiadas,
ya que durante la preparación
me habré convertido en mejor nadadora y mejor persona.
SRK: 'Inshallah', conseguirás ir a las olimpiadas.
Y quiero decirte
que hay mucha gente viendo esto desde sus casas,
y mucha gente te está mandando pensamientos positivos,
así que, cuando vayas a las olimpiadas,
imagínanos vestidos de pingüinos, nadando contigo
y diciéndote: "Vamos, venga, Bhakti, sigue".
BS: ¿Serías mi pingüino personal?
SRK: Ahora soy tu pingüino.
Hubiera sido genial si hubieras dicho un tiburón,
pero un pingüino...
BS: Las orcas son mi espíritu animal, pero puedes ser mi orca.
(Aplausos)
SRK: Damas y caballeros, Bhakti.
BS: Gracias.
(Aplausos)
شاهرخ خان: شجاعت،عزم و ذهنی مصمم.
اینها ویژگیهایی هستند که معمولاً موفقترین افراد دارند.
اینها شجاع دلانی است که برایشان شکست معنایی ندارد.
آنچه برای ما دریایی شکست ناپذیر به نظر میرسد،
برای سخنران بعدی ما صحنه نمایشی خواستنی است که
برای اجرا بر روی آن به دنیا آمده.
پس مستقیم می رویم سراغ داستان زندگی سخنران نترسمان،
باکتی شرما،
کسی که در دنیای شنای استقامتی موج عظیمی به راه انداخت.
باکتی شرما.
(تشویق)
باکتی شرما: تصور کنید، در گرمای سوزان راجستان،
در یک بعد از ظهر گرم تابستانی،
کودکی دوسال و نیمه، سوار بر موتور سیکلت مادرش
نمیدانست کجا قرار است بروند.
و بیست دقیقه بعد،
آن کودک دوسال و نیمه خودش را
در آب غوطه ور یافت.
قبل از اینکه بدانم،
مشغول لگد انداختن، دست و پا زدن، جیغ کشیدن،
آب قورت میدادم دادن شدم.
مادرم را برای نجات زندگی عزیزم بغل می کردم.
من از این طریق شنا یاد گرفتم.
شنا در استخر را وقتی که دو سال و نیمه بودم یاد گرفتم
و شنا در دریای آزاد را وقتی چهارده ساله بودم.
بنابراین ۲۵ سال از زندگیم را صرف این ورزش کردم،
در طی این سالها من در هر پنج اقیانوس جهان شنا کرده ام،
از کانال انگلیس گذشتم--
که لقب کوه اورستِ شنا هم به آن داده اند--
و رکوردی جهانی در اقیانوس یخ زده قطب جنوب ثبت کردم.
( تشویق)
وقتی مدت زیادی برای یک ورزش وقت صرف میکنید،
دیگر همان نمی ماند
و تبدیل به آینه ای می شود.
و نشان میدهد که تو واقعاً کی هستی.
می بینید که جرات شما به عنوان ورزشکار نه فقط در روز مسابقه بلکه هر روز
سنجیده می شود،
وقتی ورزش باعث می شود هر روز ساعت۴:۳۰ صبح بیدار شده،
دو ساعت شنا کرده،
مدرسه رفته، برگشته، سه ساعت دیگر شنا کنید،
به خانه برگشته، غذا بخورید و بخوابید.
وقتی که برنده مدالی شده یا رکوردی جهانی را می زنید،
این آینه، شادی که شما وعزیزان تان احساس می کنید را نشان می دهد،
اما علاوه بر آن شما را هم در تنهایی خود وقتی که
در آب اشک می ریزید نشان می دهد.
شنا در آبهای آزاد ورزش خیلی انفرادی است.
من ساعتهای زیادی را
به نگاه کردن دریای بیکران پرداختم، به نظر می رسید اقیانوس زیر پاهای من است،
و هیچکسی جز افکارم همراهم نیست.
و من نه تنها به عنوان یک شناگر امتحان شدم
بلکه به عنوان یک بشر دارای فکر و احساس و تخیل نیز امتحان شدم.
اولین آزمون من به عنوان یک شناگر مارتن،
وقتی بود که تصمیم گرفتم بدون وقفه به مدت ۱۲ ساعت در استخر شنا کنم
یا از کانال انگلیس در ۱۳ ساعت و ۵۵ دقیقه عبور کنم.
موقع شنا کردن، حرف نمی زنید،
خیلی خوب نمی شنوید،
و دیدتان به آنچه درست در مقابل یا زیر پای شماست
محدود می شود.
این انزوا بزرگترین هدیه ای بود که ورزشم به من هدیه کرد.
از طریق شنا در آبهای آزاد
خودم را به طوری شناختم که هرگز نمی توانستم انتظارش را داشته باشم.
به یاد دارم که در سن ۱۴ سالگی،
وقتی که اولین بار در یک اقیانوس پریدم تا در آن شنا کنم،
و در طول آن شنا،
موجها بلندم می کردند و پایین می آوردند،
من کودک درونم را دیدم، که از این ماجراجویی لذت می برد.
هنگام عبور از کانال انگلیس،
وقتی که قبلش ۱۰ ساعت شنا کرده بودم،
و بعد از آن به مدت یک ساعت و نیم در جایی گیر کردم
به خاطر جریان آب،
من آن ورزشکار قوی و ایثارگر درونم را دیدم،
کسی که نمی خواست والدین و کشورش را ناامید کند.
در یک مسابقه ماراتن آبهای آزاد که در سوئیس برگزار شده بود،
موقعی که اولین مدال طلای خودم را به دست آوردم--
( تشویق)
من یک هندی مفتخر را درون خودم دیدم.
دوباره در هنگام عبور از کانال انگلیس،
مادرم نیز با من همراهی کرد و در مسابقه شرکت کرد،
خبر نداشتیم که تاریخ میسازیم.
من دختر حمایتگر درونم را دیدم،
کسی که فقط می خواست مادرش به رویاهایش دست یابد.
و چهار سال پیش،
وقتی که درون اقیانوس قطب جنوب رفتم،
چیزی جز لباس شنا، کلاه و عینک شنا نپوشیده بودم.
با روحیه ای با صلابت برای تلاش کردن،
جنگجویی را در خودم دیدم.
وقتی که توی آبی پریدم که دمای آن نزدیک صفر درجه سلسیوس بود،
متوجه شدم که بدن و ذهنم را برای چنین سرمایی آماده کرده ام،
اما چیزی که برای آن آماده نشده بودم چگالی آب بود،
با هر ضربه به آب احساس می کردم داخل روغن هستم.
و در پنج دقیقه ی اول،
به این فکر می کردم که از این کار منصرف شوم.
چقدر خوب می شد که همه چیز در مورد این قضیه را فراموش کنم،
سوار قایق شوم،
بروم زیر دوش آب گرم،
یا خودم را در یک پتوی گرم بپیچم؟
اما همراه این فکر،
صدای قوی تر و مشتاق تر برای این کار از درونم می آمد.
«می دانی که تو جرات این کار را درون خودت داری که فقط یک ضربه دیگر بزنی. »
پس بازویم را بلند کردم و یک ضربه زدم.
«حالا یکی بیشتر.»
پس ضربه سوم و چهارم را زدم.
همراه چهارمی،
یک پنگوئن در حال شنا زیر شکمم دیدم،
او سمت چپم آمد و شروع کرد همراه من شنا کردن.
«می بینی؟ یک پنگوئن دارد تو را تشویق می کند »
صدای درونم این را به من گفت.
(تشویق و دست زدن)
من به افرادم در قایق نگاه کردم.
آنها هم مثل من لبخند می زدند.
همان لبخندی که همه ی ما وقتی که
در یک مشکل گرفتار شدیم و پرتوی امیدی را می بینیم
آن لبخند را به لب می آوریم.
آن را نشانه ای از سرنوشت در نظر می گیریم،
و به راه خود ادامه می دهیم و جلو می رویم.
همان کاری که من کردم،
و ۴۱ دقیقه بعد،
رکورد جهانی شنای استقامتی
در اقیانوس قطب جنوب را زدم.
(صدای تشویق)
تصور کنید، در راجستان حتی برف هم نمی بارد.
(صدای خنده)
آن صدا که من را همیشه در وضعیتهای سخت هنگام شناهایم
همراهی می کند،
هیچ وقت خودش را به من نشان نداده
اگر من زمان زیادی را تنها نبودم،
به هر یک از فکرهایی که از ذهنم می گذشت
توجه نمی کردم.
وقتی که شما خودتان را تنها در یک اقیانوس می بینید، با فکرهایتان،
فقط خطرات خارجی مثل نهنگ ها، کوسه ها، عروس دریایی،
یا حتی افرادی که انگیزه را می گرند،
نیستند که با آن مواجه هستید،
بلکه دیوهای خطرناکی که شما با آن مواجه هستید
ترس و منفی بافی درونتان هستند،
که به شما می گویند، « شما به اندازه ی کافی خوب نیستید.
شما هرگز به ساحل دیگری نمی رسید
شما به قدر کافی تمرین نکرده اید.
اگر شکست بخورید چه؟ مردم چه فکری می کنند؟
من مطمئنم الان همه فکر می کنند که تو چه قدر کُندی.»
همه ی ما دیوهای درونی خودمان را داریم. درست است؟
روز به روز در زندگی تو می توانی از آنها پشت شغلت
یا خیلی چیزهای دیگر پنهان شوی.
اما همانطور که گفتم،
در وسط اقیانوس، هیچ جایی برای پنهان شدن وجود ندارد.
من همانقدر که شوری نمک دریا را چشیدم،
خراش روی پوستم احساس کردم،
و دانستن اینکه نهنگها کنارم شنا می کنند
به همان اندازه با دیوهای درونم مواجه شدم.
من هم آن را دوست دارم و هم از آن متنفرم.
متنفرم چون این ورزش آن وجهی از خودم را نشانم می داد
که نمی خواستم باور کنم که وجود دارد.
آن وجهی از من که نشان می دهد من انسانم و کامل نیستم.
مانند آن وجه من
که نمی تواند از خواب بیدار شود و تمرین کند.
آن وجه من که آنقدر کوفته و آنقدر خسته از شنا کردن است،
که فقط می خواهد از آب بیرون بیاید.
اما آن را هم دوست دارم،
چون این ورزش وقتی که من بی انگیزه هستم
به من فرصتهایی می دهد تا به گذشته نگاه کنم
و آنها من را به زانو در می آورند،
چون احساس شاکر بودن می کنم.
خیلی از شما شاید ساعتهای زیادی را بی وقفه شنا نکرده باشید.
اما شما با چه کسی بیشتر زندگیتان را گذرانده اید؟
شما شاید فضای بیرونی خود را با افراد زیادی سهیم شوید،
اما همه ی شما یک همراه همیشگی دارید:
خودتان.
و هنوز، خیلی از ما ممکن است خود واقعی مان را نشناخته باشیم.
من یک دخترم، هندی هستم، یک شناگر و دانشجو.
اما من خیلی فراتر از این هم هستم.
اگر شما روی خودتان سرمایه گذاری نکنید،
راهی برای خودتان برای نزدیکتر شدن به خودتان پیدا نکنید.
هیچ موفقیتی در زندگیتان چنین لذت بادوام و راضی کننده ای را به شما نمی دهد.
حتی امروز،
وقتی که من در کاری که انجام می دهم انگیزه و لذت پیدا نمی کنم،
تمام چیزی که از خودم می پرسم، این است
«این بهترین کاری است که می توانم انجام دهم؟»
و معنی «بهترین» متغیر است.
بعضی روزها، به معنی توقف نکردن است،
ادامه دادن به شنا کردن در آبهای سرد و رکورد جهانی زدن.
اما در خیلی روزهای دیگر،
به معنی غلبه بر فکرهای ناامید کننده،
بیرون زدن از خانه
و توانایی انجام دادن کارهای روزانه است.
آنچه تغییر نمی کند صدای درون است.
آن قطب نمای درونی
که من را برای یک خود بهتر در هر روز راهنمایی می کند.
و من معتقدم
که موفقیت واقعی زندگی آن است که همیشه به دنبال
بهترین نمونه خودت باشی
تا زمانی که آخرین نفس را می کشی.
متشکرم.
(تشویق)
ش.خ: من فکر می کنم تنها ورزشی که من نمی توانم انجام دهم شنا کردن است
من مثل یک سنگ غرق می شوم.
بنابراین ایستادن درکنار بهترین شناگر دنیا
به من احساسی مثل--
اگر ممکن است شوخی من را ببخشید--
احساس نوعی گیجی می دهد.
اما--
ب.ش: (خنده) البته بدون اینکه منظور خاصی داشته باشم.
ش.خ: اما هدف بعدی تو به عنوان یک شناگر چیست؟
ب.ش: من از رقابت خیلی میترسم،
پس چه هدفی بهتر از اینکه بخواهم در المپیک شرکت کنم؟
چون شنا در آبهای آزاد الان جز ورزشهای المپیک است.
(صدای تشویق)
حتی گفتن این با صدای بلند لرزه بر تنم می اندازد،
چون این هدف آنقدر بزرگ است که
نمی خواهم قبول کنم که برای آن هدف گذاری کنم،
اما این از شور و شوق آن است، این بخشی از آن است.
و فکر من این است که چه من مسابقات المپیک را ببرم و چه ببازم
اهمیتی ندارد،
بلکه در فرآیند تمرین برای آن،
من شناگر بهتر و آدم بهتری می شوم.
ش.خ: ان شاالله، تو در المپیک موفق می شوی.
و می خواهم به تو بگویم
بسیاری از مردمی که این برنامه را در خانه نگاه می کنند،
برای تو آرزوهای خیر می کنند،
پس وقتی که به المپیک رفتی،
همه ی ما را تصور کن که لباسهای پنگوئنیمان را پوشیدیم و همراهت شنا می کنیم،
و می گوییم، « برو، برو باکتی، برو، ادامه بده»
ب.ش: تو می توانی پنگوئن شخصی من باشی؟
ش.خ: من همین الان پنگوئن تو هستم.
باحال تر میشد اگر می گفتی مثلا کوسه یا چیزی شبیه آن
اما پنگوئن--
ب.ش: نهنگهای قاتل از نظر روحی شبیهم هستند شما می توانید نهنگ من باشید.
(تشویق)
ش.خ: خانم ها و آقایان، باکتی.
ب.ؤ: ممنونم.
( صدای تشویق)
Shah Rukh Khan : Courage, détermination et une vision unique.
Trois qualités partagées par les plus grands.
Ce sont des cœurs vaillants pour qui l'échec n'est pas une option.
Ce qui nous paraît un océan indomptable
est pour notre prochaine oratrice le décor somptueux
auquel elle était destinée.
Plongeons-nous à présent dans le récit de notre oratrice,
Bhakti Sharma.
Elle fait des vagues dans le monde de la natation longue distance,
Bhakti Sharma.
(Applaudissements)
Bhakti Sharma : Imaginez, sous la chaleur écrasante du Rajasthan,
par une chaude journée d'été,
une enfant de deux ans et demi, accrochée à sa mère sur une mobylette,
roulant vers une destination inconnue.
20 minutes plus tard,
cette fillette de deux ans et demi se retrouve
complètement submergée dans l'eau.
En un éclair,
j'étais dans l'eau, me débattant, criant,
buvant la tasse,
m'agrippant désespérément à ma mère.
C'est comme ça que j'ai appris à nager.
J'ai commencé la natation à deux ans et demi
et la nage en eau libre à 14 ans.
J'ai donc consacré plus de 25 ans de ma vie à ce sport,
durant lesquels j'ai nagé dans les cinq océans du monde,
traversé la Manche –
que l'on appelle aussi l'Éverest de la natation –
et j'ai établi un record du monde dans les eaux glaciales de l'Antarctique.
(Applaudissements)
Quand l'on passe autant de temps à pratiquer un sport,
son importance est amplifiée :
le sport devient un miroir
qui montre qui vous êtes vraiment.
En tant qu'athlète, votre courage est testé non seulement le jour de la course,
mais aussi chaque jour,
quand votre discipline vous impose de vous lever à 4h30 le matin,
de nager deux heures,
d'aller à l'école, de revenir nager pendant trois heures,
avant de rentrer dîner et dormir.
Quand vous gagnez une médaille ou établissez un record mondial,
ce miroir reflète le bonheur que vous et vos proches ressentez,
mais il reflète aussi les larmes que vous avez versées
livrée à vous-même, seule dans l'eau.
La natation en eau libre est un sport très solitaire.
J'ai passé des heures
à sonder du regard les profondeurs infinies de l'océan en dessous de moi,
avec mes propres pensées pour seules compagnes.
Je n'ai donc pas que vécu une épreuve en tant que nageuse,
mais aussi en tant qu'être humain capable de penser, de ressentir et d'imaginer :
que ce soit à mon premier test de nageuse de marathon
lorsque j'ai décidé de nager 12 heures en continu dans une piscine
ou lorsque j'ai traversé la Manche en 13 heures et 55 minutes.
Quand vous nagez, vous ne parlez pas,
vous n'entendez pas très bien
et votre vision est limitée à ce qui est en face de vous
ou en dessous de vous.
Cet isolement a été le plus grand cadeau que m'a fait mon sport.
Grâce à la natation en eau libre,
j'ai appris à me connaître d'une manière que je n'aurais jamais imaginée.
Je me rappelle, à l'âge de 14 ans,
quand j'ai sauté dans l'océan, la première fois pour une nage,
et pendant cette nage,
alors que les vagues me soulevaient et me projetaient vers le fond,
j'ai vu l'enfant en moi apprécier de telles aventures.
En traversant la Manche,
après avoir déjà nagé pendant 10 heures,
quand j'étais bloquée sur place durant une heure et demie,
à cause des courants,
j'ai vu en moi une athlète forte et consciencieuse,
qui ne voulait pas décevoir ses parents ou son pays.
Dans un marathon en eau libre, qui a eu lieu en Suisse,
quand j'ai gagné ma première médaille d'or pour l'Inde –
(Applaudissements)
J'ai vu en moi une Indienne fière.
En traversant la Manche à nouveau,
cette fois en relais avec ma mère,
sans savoir que nous étions en train de marquer l'histoire,
j'ai vu en moi une fille protectrice,
qui voulait juste voir sa mère accomplir ses propres rêves.
Et il y a quatre ans,
quand j'ai plongé dans l'océan Austral,
en ne portant qu'un maillot de bain, un bonnet et des lunettes,
avec l'esprit résolu à le faire tout simplement,
j'ai vu en moi une combattante.
Quand j'ai plongé dans cette eau autour de zéro à un degré Celsius,
j'ai compris que j'avais préparé mon corps et mon esprit au froid,
mais que je n'étais pas préparée pour la densité de l'eau.
Chaque battement, c'était comme nager dans de l'huile.
Et les cinq premières minutes,
j'ai eu cette idée paralysante de tout abandonner.
Combien ce serait agréable de juste oublier tout ça,
de monter sur le bateau,
de me mettre sous une douche chaude
ou de m'envelopper dans une couverture chaude.
Mais au même moment,
une voix plus forte, plus déterminée, est venue des profondeurs de mon âme.
« Tu sais que tu l'as en toi de faire seulement un mouvement de plus. »
J'ai donc levé mon bras et j'ai fait un mouvement.
« Maintenant un autre. »
J'ai fait un deuxième puis un troisième mouvement.
Au quatrième,
j'ai vu un pingouin nager sous moi.
Il est sorti par ma gauche et a commencé à nager avec moi.
« Tu vois ? Un pingouin t'encourage, »
a dit la voix en moi.
(Applaudissements et encouragements)
J'ai regardé mes proches sur le bateau.
Ils avaient le même sourire que moi.
Le même sourire que nous avons tous
quand nous sommes bloqués dans une situation ardue
et qu'on voit un rayon d'espoir.
Nous le prenons comme un signe du destin
et nous continuons de nous pousser de l'avant.
Comme je venais de le faire.
Et 41 minutes plus tard,
j'ai établi le record mondial de la plus longue distance à la nage
dans l'océan Austral.
(Applaudissements)
Imaginez, il ne neige même pas au Rajasthan.
(Rires)
Cette voix qui m'a accompagnée dans toutes mes moments difficiles
tout au long de mes nages,
ne se serait jamais dévoilée
si je n'avais pas passé autant de temps seule,
si je n'avais pas prêté attention à chaque pensée
qui traversait mon esprit.
Quand vous vous retrouvez seule dans l'océan, avec vos pensées,
les dangers que vous affrontez ne sont pas qu'extérieurs,
comme les baleines, les requins, les méduses
ou même les personnes démotivantes.
Mais les démons les plus dangereux que vous affrontez
sont la peur et le défaitisme à l'intérieur de vous-même
qui vous disent : « Tu n'es pas assez bonne.
Tu ne vas jamais atteindre l'autre rive.
Tu ne t'es pas assez entraînée.
Et si tu échouais ? Que vont penser les gens ?
Tout le monde pense sûrement que tu es tellement lente. »
Nous avons tous nos propres démons intérieurs, n'est-ce pas ?
Dans la vie de tous les jours, vous pouvez vous cacher
derrière votre travail ou d'autres distractions.
Mais comme je l'ai dit,
au milieu de l'océan, il n'y a nulle part où se cacher.
J'ai dû affronter mes démons intérieurs,
autant que j'ai dû goûter au sel de la mer,
ressentir l'irritation sur ma peau,
et accueillir les baleines nageant à mes côtés.
Je déteste ça et j'aime ça.
Je déteste ça car ce sport me montre une part de moi-même
que je ne veux pas voir.
La part de moi-même qui est humaine et imparfaite.
Comme la part de moi
qui ne peut pas sortir du lit le matin et arriver à l'entraînement.
La part de moi qui devient tellement épuisée, tellement fatiguée,
qu'elle veut juste arrêter de nager.
Mais j'aime ça aussi,
car ce sport m'a donné des moments dont je peux me souvenir
quand je me sens démotivée.
Et cela me donne envie de me prosterner
car je me sens si privilégiée.
Peut-être que plusieurs d'entre vous ne passent pas des heures à nager sans arrêt.
Mais avec qui passez-vous la majorité de votre temps ?
Vous partagez peut-être votre espace extérieur avec plein d'autres gens,
mais il y a un compagnon constant que vous avez tous :
vous.
Et encore, la plupart de nous n'arriveront jamais à savoir qui ils sont vraiment.
Je suis une fille, une Indienne, une nageuse, une étudiante.
Mais je suis beaucoup plus que ça.
Si vous n'investissez pas en vous-même,
si vous ne vous engagez pas dans une voie qui vous rapproche de vous-même,
aucune « réussite » dans la vie ne pourra vous apporter une satisfaction durable.
Même aujourd'hui,
quand je n'arrive pas à trouver de plaisir ou de motivation dans ce que je fais,
tout ce que je me demande, c'est :
« Est-ce le mieux que je puisse faire maintenant ? »
Et mon sens du « mieux » évolue.
Certains jours, cela veut dire ne pas abandonner,
continuer à nager dans l'eau glacée et établir un record mondial.
Mais beaucoup d'autres jours,
cela veut dire surmonter mes pensées dépressives,
sortir de chez moi
et être capable de faire ma routine quotidienne.
Ce qui ne change pas, c'est la voix en moi.
Cette boussole intérieure
qui me guide tous les jours vers un meilleur moi.
Et je crois
qu'une vie vraiment réussie est celle passée à chercher
à devenir la meilleure version possible de soi-même
au moment de rendre son dernier souffle.
Merci.
(Applaudissements)
SRK : Je pense que nager est le seul sport que je ne sache pas faire –
Je coule comme une pierre.
Donc être auprès de la meilleure nageuse au monde
me fait me sentir –
si vous m'excusez le jeu de mots –
perdu au milieu de l'océan.
Mais –
BS : (Rit) Sans jeu de mots, bien sûr.
SRK : Quel est votre prochain objectif de nageuse ?
BS : J'ai très peur de la compétition,
donc quel meilleur objectif que de viser les Jeux olympiques ?
Car la nage en eau libre est désormais un sport olympique.
(Applaudissements)
Même le dire à haute voix me donne des frissons,
car cet objectif est si énorme
que je ne veux pas accepter que je me le suis fixé,
mais c'est l'excitation de ça, ça en fait partie.
Je pense qu'arriver ou non jusqu'aux Jeux olympiques,
n'a pas d'importance,
mais en m'y entraînant,
je deviendrai une meilleure nageuse et une meilleure personne.
SRK : Vous irez aux Jeux olympiques, Inch’Allah !
Et je souhaiterais vous dire
que beaucoup de téléspectateurs à la maison,
que beaucoup de gens, ne vous souhaitent que des bonnes choses,
donc, lors des Jeux olympiques,
imaginez que nous nageons tous en costumes de pingouins avec vous
en disant : « Allez, Bhakti, allez. »
BS : Pouvez-vous être mon pingouin ?
SRK : Je le suis désormais.
Ça aurait été plus cool si vous aviez dit, par exemple, un requin,
mais un pingouin –
BS : L'orque est mon animal spirituel, vous pouvez être mon orque.
(Applaudissements)
SRK : Mesdames et messieurs, Bhakti.
BS : Merci.
(Applaudissements)
શાહરૂખ ખાન: હિંમત, નિશ્ચય, અને એકમાત્ર દ્રષ્ટિ.
આ ગુણો છે સૌથી મોટી પ્રાપ્તકર્તાઓમાં સામાન્ય છે.
આ તે બહાદુર હૃદય છે જેના માટે નિષ્ફળતા એ કોઈ વિકલ્પ નથી.
આપણને એક અપ્રગટ સમુદ્ર જે દેખાય છે,
આગલા વક્તાને એક મંચછે
તે કરવા માટે થયો હતો.
તો ચાલો સીધા ડાઇવ કરીએ અમારા નિર્ભીક વક્તાની વાર્તામાં,
ભક્તિ શર્મા.
જે વિશ્વમાં મોજા બનાવે છે લાંબા અંતરની તરણ.
ભક્તિ શર્મા.
(તાળીઓ)
ભક્તિ શર્મા: કલ્પના કરો, રાજસ્થાનની ગરમીમાં
ગરમ ઉનાળાની બપોરે,
અઢી વર્ષ જૂનું તેની મમ્મીની પાછળ મોપેડ પર સવાર,
તેઓ ક્યાં ગયા હતા તે જાણતા નથી.
અને 20 મિનિટ પછી,
તે અઢી વર્ષની વયે પોતાને શોધે છે
સંપૂર્ણપણે પાણીમાં ડૂબી ગયા.
હું જાણતા પહેલા,
હું લાત મારતી, છલકાતી, ચીસો પાડતી,
પાણી નીચે દબાવવું,
મારા પ્રિય જીવન માટે મારી મમ્મીને પકડી રાખવું.
આ રીતે મેં કેવી રીતે તરવું તે શીખી.
મેં પૂલ-સ્વિમિંગ શરૂ કર્યુંથાય જ્યારે હું અઢી વર્ષની હતી,
અને ખુલ્લા પાણીનો તરણ જ્યારે હું 14 વર્ષની હતી.
જે દરમિયાન હું સ્વિમ કરું છું વિશ્વના પાંચેય મહાસાગરોમાં,
અને તેથી મેં આ રમતમાં મારા જીવનના 25 વર્ષથી વધુ આપ્યા છે,
અંગ્રેજી ચેનલને પાર કરી --
જે પણ જાણીતું છે સ્વિમિંગના માઉન્ટ એવરેસ્ટ તરીકે --
અને વર્લ્ડ રેકોર્ડ બનાવ્યો ફ્રીઝિંગ એન્ટાર્કટિક સમુદ્રમાં.
(તાળીઓ)
જ્યારે તમે કોઈ રમત સાથે ખૂબ સમય પસાર કરો છો,
તે ફક્ત તે જ થવાનું બંધ કરે છે
અને અરીસો બની જાય છે.
અને તે બતાવે છે કે તમે ખરેખર કોણ છો.
તમે જુઓ છો કે રમતવીર તરીકે તમારી સૂક્ષ્મતા રેસ રેસ પર જ પરીક્ષણ કરવામાં આવતું નથી
પરંતુ દરેક એક દિવસ,
જ્યારે રમત માંગ કરે છે કે તમે ઉભા થાઓ સવારે 4:30 વાગ્યે,
બે કલાક તરવું,
શાળાએ જાઓ, પાછા આવો, ત્રણ કલાક તરવું,
ઘરે જાઓ, ખાઓ અને સૂઈ જાઓ.
જ્યારે તમે ચંદ્રક જીતી લો અથવા વર્લ્ડ રેકોર્ડ બનાવ્યો,
આ દર્પણ સુખ બતાવે છે જે તમે અને તમારા પ્રિયજનોને લાગે છે,
પણ તમે વહી ગયેલા આંસુને પણ પ્રતિબિંબિત કરે છે
બધા જાતે, એકલા પાણીમાં.
ખુલ્લું પાણી સ્વિમિંગ ખૂબ જ એકલાની રમત છે.
મેં કલાકો વીતાવ્યા છે
અનંતમાં જોવું, મારી નીચે દેખાય તેવું તરતું સમુદ્ર,
મને સાથે રાખવા કંઈ નથી પરંતુ મારા પોતાના વિચારો.
અને તેથી, મારી પાસે જ નથી એક તરણવીર તરીકે પરીક્ષણ કરવામાં આવ્યું છે
પણ એક વિચાર, લાગણી તરીકે, કાલ્પનિક માનવી.
મેરોથોન ટ્રાંવીર તરીકેની તે મારી પ્રથમ સંસ્થા છે,
જ્યારે મેં 12 કલાક સુધી તરવાનું નક્કી કર્યુંસ્વિમિંગ પૂલમાં નોન સ્ટોપ
અથવા 13 કલાક અને 55 મિનિટમાં ઇંગલિશ ચેનલને વટાવી.
તમે બહુ સારી રીતે સાંભળતા નથી,
જ્યારે તમે સ્વિમિંગ કરો છો , ત્યારે તમે વાત કરતા નથી,
અને તમારી સામે જે છે તે બધા થી તમારી દ્રષ્ટિ પ્રતિબંધિત છે
અથવા તમારી નીચે.
મારી રમતની મને સૌથી મોટી ભેટ આ એકલતા રહી છે.
ખુલ્લા પાણીના તરણ દ્વારા,
હું મારી જાતને જાણું છું કે હું ક્યારેય અપેક્ષા કરી શકી નથી.
મને યાદ છે, 14 વર્ષની ઉંમરે,
પ્રથમ વખત તરવા માટે જ્યારે હું સમુદ્રમાં ગઇ,
અને આ તરણ દરમ્યાન,
મોજા મને ઉપાડતા હતા અને મને નીચે ફેંકી રહ્યા છે,
મેં મારામાં બાળક જોયું, જે સાહસો ભોગવે છે.
અંગ્રેજી ચેનલને પાર કરતી વખતે,
પહેલેથી જ 10 કલાક સુધી તર્યા પછી,
જ્યારે હું એક જગ્યાએ દોઢ કલાક માટે અટકી ગઈ
પ્રવાહને લીધે,
જે તેના માતાપિતા અથવા તેના દેશને નિરાશ થવા દેવા માંગતી ન હતી.
મેં મારામાં મજબૂત અને સમર્પિત રમતવીર જોયું,
સ્વિટ્ઝરલેન્ડમાં યોજાયેલ ખુલ્લા પાણીની મેરેથોનમાં,
જ્યારે ભારત માટે હું મારો પ્રથમ સુવર્ણ ચંદ્રક જીતી --
(તાળીઓ)
મારામાં મેં ગૌરવપૂર્ણ ભારતીય જોયું.
ફરીથી ઇંગ્લિશ ચેનલને પાર કરતી વખતે,
આ વખતે રિલે માં મારી માતા સાથે,
એ જાણ્યા વગર કે અમે ઇતિહાસ રચી રહ્યા હતા,
મેં મારામાં રક્ષણાત્મક પુત્રી જોઇ,
જે ફક્ત તેના પોતાના સપના પરિપૂર્ણ કરવા માટે તે તેની મમ્મીને જોવા માંગતી હતી.
અને ચાર વર્ષ પહેલાં,
જ્યારે હું એન્ટાર્કટિક મહાસાગરમાં ગયો,
સ્વિમસ્યુટ સિવાય કંઇ પહેર્યું નથી, કેપ અને ગોગલ્સ,
માત્ર કરવાની અવિચારી ભાવનાથી,
મેં મારામાં એક ફાઇટર જોયું.
જ્યારે હું તેમાં કૂદી પડ્યો શૂન્યથી એક-ડિગ્રી સેલ્સિયસ પાણી,
મને સમજાયું કે મેં તૈયારી કરી લીધી છે મારા શરીર અને મનને ઠંડી માટે,
.પરંતુ હું જે માટે તૈયાર ન હતો પાણીની ઘનતા હતી.
દરેક સ્ટ્રોક લાગ્યું જેમ કે તેલ ખેંચીને
અને પ્રથમ પાંચ મિનિટમાં
મને તે લકવાગ્રસ્ત વિચાર હતો માત્ર છોડી દેવાનું.
તે કેટલું સરસ હશે આ બધા વિશે માત્ર ભૂલી જવું,
બોટ પર બેસો,
ગરમ ફુવારો નીચે ઉભા
અથવા મારી જાતને ગરમ ધાબળામાં લપેટી?
પરંતુ તે વિચાર સાથે,
પણ વધુ મજબૂત બન્યું, અંદરથી વધુ ઇરાદાપૂર્વકનો અવાજ
"તમે જાણો છો કે તમારી પાસે તે તમારામાં છે માત્ર એક વધુ સ્ટ્રોક લેવા. "
તેથી મેં મારો હાથ ઉંચો કર્યો અને સ્ટ્રોક લીધો.
"હવે એક વધુ."
તેથી મેં બીજો અને ત્રીજો સ્ટ્રોક લીધો.
ચોથા દ્વારા,
મેં એક પેન્ગ્વીન તરતો જોયો મારા પેટની નીચે
તે મારી ડાબી બાજુએ આવ્યો અને મારી સાથે તરવાનું શરૂ કર્યું.
"જુઓ? એક પેંગ્વિન તમને ખુશખુશાલ કરી રહ્યું છે,"
અંદર તે અવાજ સેઇડ.
(અભિવાદન અને ઉત્સાહ)
મેં હોડી પર મારા લોકો તરફ જોયું.
તેઓના ચહેરા પર સમાન સ્મિત હતું કે હું ખાણ પર હતી.
તે જ સ્મિત જે આપણા બધાને છે
જ્યારે આપણે મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં અટવાઈ જઈએ છીએ
અને આપણે આશાની કિરણ જોયે છે.
અમે તેને નિયતિના સંકેત તરીકે લઈએ છીએ,
અને આપણે આગળ વધારતા રહીએ છીએ.
ફક્ત જેવું મેં કર્યું,
41 મિનિટ પછી,
વર્લ્ડ રેકોર્ડ બનાવ્યો સૌથી લાંબી અંતર તરવા માટે
એન્ટાર્કટિક મહાસાગર માં.
(અભિવાદન)
કલ્પના કરો, તે પણ નથી રાજસ્થાનમાં બરફ.
(હાસ્ય)
તે અવાજ, જે મારી સાથે છે મારી બધી મુશ્કેલ પરિસ્થિતિઓમાંથી-
મારા તરતા પૂર્વે,
પોતે બતાવ્યું ન હોત
જો હું એકલો આટલો સમય નથી વિતાવતો,
ધ્યાન ન આપ્યું દરેક એક વિચાર માટે
તે મારા મનને ઓળંગી ગઈ.
જ્યારે તમે તમારી જાતને એકલા શોધી શકો છો તમારા વિચારો સાથે સમુદ્રમાં,
તમે સામનો કરી શકો છો તે જોખમો માત્ર બાહ્ય નથી,
જેવી વ્હેલ, શાર્ક, જેલીફિશ
અથવા પણ લોકોને ડિમોટિવ કરી રહ્યા છે.
પરંતુ તમે વધુ જોખમી રાક્ષસોનો સામનો કરો છો -
તમારી અંદર ભય અને નકારાત્મકતાને જાણો
તે તમને કહે છે, "તમે પૂરતા સારા નથી.
તમે ક્યારેય અન્ય કાંઠે પહોંચશો નહીં.
તમે પૂરતી તાલીમ લીધી નથી.
જો તમે નિષ્ફળ જાય તો? લોકો શું વિચારશે?
મને ખાતરી છે કે દરેક વ્યક્તિ વિચારી રહ્યો છે અત્યારે તમે કેટલા ધીમા છો. "
અમે બધા આપણી પોતાની આંતરિક રાક્ષસો, અમે નથી?
દૈનિક જીવનમાં, તમે તેમની પાસેથી છુપાવી શકો,
તમારા કામ પાછળ અથવા અન્ય ઘણા વિક્ષેપો.
પરંતુ જેમ મેં કહ્યું,
સમુદ્રની મધ્યમાં, છુપાવવા માટે ક્યાંય નથી.
મારે મારા આંતરિક રાક્ષસોનો સામનો કરવો પડશે,
જેટલું મારો સ્વાદ છે તેટલું ગોઠવો સમુદ્રમાં મીઠું,
મારી ચામડી ઉપર છાપ મારવી,
અને વ્હેલને સ્વીકારો મારી બાજુમાં તરવું.
હું તેને ધિક્કારું છું, અને હું તેને પ્રેમ કરું છું.
હું તેને ધિક્કારું છું કારણ કે આ રમત મને મારી બાજુ બતાવે છે-
તે હું અસ્તિત્વમાં હોવાનું માનવા માંગતો નથી.
મારી બાજુ કે માનવ છે અને સંપૂર્ણ નથી.
મારા ભાગને પસંદ કરો
તે સવારે પથારીમાંથી બહાર નીકળી શકશે નહીં અને તેને પ્રેક્ટિસ કરવા માટે બનાવો.
મારી બાજુ જે મળે છે ખૂબ બળીને, ખૂબ થાકેલા,
તે ફક્ત સ્વિમિંગ છોડવા માંગે છે.
પણ હું તેને પ્રેમ કરું છું,
કારણ કે આ રમત મને આપી છે ક્ષણો કે જેના પર હું ફરી નજર કરી શકું
જ્યારે હું એકીકૃત લાગે.
અને તેઓ મને મારા ઘૂંટણ પર લાવે,
કારણ કે હું ખૂબ આભારી છું.
તમારામાંના ઘણા નહીં નોન સ્ટોપ તરવા માટે કલાકો પસાર કરો.
પરંતુ તમે કોણ ખર્ચ કરો છો સાથે તમારા સમયનો સૌથી વધુ પ્રમાણ?
તમે તમારી બાહ્ય જગ્યા શેર કરી શકો છો અન્ય ઘણા લોકો સાથે,
પરંતુ ત્યાં એક સતત સાથી છે જે તમારી પાસે છે:
તમે.
અને હજી સુધી, આપણામાંના મોટા ભાગના ક્યારેય આવી શકશે નહીંઆપણે ખરેખર કોણ છે તે જાણવું.
હું એક પુત્રી, એક ભારતીય, એક તરણવીર, એક વિદ્યાર્થી.
પરંતુ હું ઘણું વધારે છું.
જો તમે તમારી જાતમાં રોકાણ નથી કરતા,
કોઈ રસ્તો સેટ કરતો નથી તે તમને તમારી નજીક લાવે છે,
જીવનમાં "સફળતા" નો જથ્થો તમને કાયમી આનંદ અથવા સંતોષ લાવી શકે છે.
આજે પણ,
હું મારી જાતને પૂછું છું,
"શું હું હમણાંથી કરી શકું તે શ્રેષ્ઠ છે?"
અને મારા "શ્રેષ્ઠ" ફેરફારોનો અર્થ.
કેટલાક દિવસોમાં, તેનો અર્થ એ છે કે હાર ન માનવી,
થીજી રહેલા પાણીમાં તરવાનું ચાલુ રાખવું અને વર્લ્ડ રેકોર્ડ બનાવ્યો.
પરંતુ બીજા ઘણા દિવસો પર,
તેનો અર્થ થાય છે મારા ઉદાસીન વિચારો,
ઘરની બહાર નીકળવું
અને રોજિંદા કામકાજ કરવામાં સમર્થ છે.
શું તે બદલાતું નથી જે તે અવાજની અંદર છે.
તે આંતરિક હોકાયંત્ર
જે મને માર્ગદર્શન આપે છે દરરોજ વધુ સારા સ્વ.
અને હું માનું છું
તે ખરેખર સફળ જીવન છે એક છે જે અનુસરણમાં ખર્ચવામાં આવે છે
શ્રેષ્ઠ શક્ય બન્યું તમારી જાતે આવૃત્તિ
જ્યારે તમે તે છેલ્લા શ્વાસ લો.
આભાર
(અભિવાદન)
એસઆરકે: મને લાગે છે કે એકમાત્ર રમત હું નથી કરી શકું તરવું છે
હું ખડકની જેમ ડૂબી ગયો છું.
તો બાજુમાં .ભો વિશ્વના શ્રેષ્ઠ તરવૈયા
મને એક પ્રકારની લાગણી બનાવે છે -
જો તમે મારા સજાને માફ કરી શકો છો
સમુદ્ર પર પ્રકારની.
બટ -
બીબીએસ: (હસે છે) કોઈ પ punનનો હેતુ નથી.
એસઆરકે: પરંતુ તમારું શું છે? તરણવીર તરીકે ધ્યેય? ¶
BS: મને હરીફાઈનો મોટો ભય છે
શું વધુ સારું લક્ષ્ય નક્કી કરવું ઓલિમ્પિક માટે લક્ષ્ય કરતાં?
કારણ કે ખુલ્લા પાણીના તરણ હવે ઓલિમ્પિકની રમત છે.
(અભિવાદન)
તે મોટેથી કહેવાથી પણ મને શિવ મળે છે, ¶
કારણ કે તે આટલું મોટું લક્ષ્ય છે
તે હું સ્વીકારવા માંગતો નથી કે મેં તે લક્ષ્ય નક્કી કર્યું છે,
પરંતુ તે તેનો રોમાંચ છે, તે તેનો એક ભાગ છે.
અને મારો વિચાર એ છે કે જો હું તેને બનાવું theલિમ્પિક્સમાં અથવા હું તે બનાવતો નથી,
તે વાંધો નથી,
પરંતુ તે માટેની તાલીમની પ્રક્રિયામાં,
હું એક વધુ સારી તરવૈયા બન્યો હશે અને વધુ સારી વ્યક્તિ.
એસઆરકે: ઇન્શલ્લાહ, તમે તેને બનાવશો ઓલિમ્પિક્સમાં.
અને હું તમને કહેવા માંગુ છું
ઘણા લોકો જે જોઈ રહ્યા છે આ શો ઘરે,
ઘણા બધા લોકો છે, જે બધા તમારા માટે માત્ર સકારાત્મક વિચાર કરી રહ્યા છીએ,
જ્યારે તમે theલિમ્પિક્સ માટે જાઓ છો,
કલ્પના કરો કે આપણે બધા પહેરીશું અમારા પેંગ્વિન પોશાકો અને તમારી સાથે સ્વિમિંગ,
અને કહેતા, "આગળ વધો, ભક્તિ, આગળ વધો, આગળ વધો. "
BS: શું તમે મારું અંગત પેન્ગ્વીન બની શકો?
એસઆરકે: હું હવે તમારો પેંગ્વિન છું
તે ઠંડુ હોત જો તમે કહ્યું હોત, જેમ, શાર્ક અને બધાં,
બટ પેન્ગ્વીન
ઓર્કાસ એ મારો આત્મા છે, પરંતુ તમે મારા ઓર્કા બની શકો છો. '
(અભિવાદન)
મહિલા અને સજ્જન, ભક્તિ.
આભાર.
(અભિવાદન)
שאהרוח' ח'אן: אומץ, נחישות וחזון דבק במטרה.
אלו התכונות המשותפות לבעלי ההישגים הגדולים ביותר.
אלו הלבבות האמיצים שבשבילם כישלון הוא לא אפשרות.
מה שנראה לנו כים שלא ניתן להתגבר עליו,
לדוברת הבאה שלנו, הוא במה מפתה
שעליה היא נולדה להופיע.
אז בואו נצלול הישר לתוך הסיפור של הדוברת האמיצה שלנו,
בהקטי שארמה,
שעושה גלים בעולם השחייה למרחקים.
בהקטי שארמה.
(מחיאות כפיים)
בהקטי שארמה: דמיינו לכם, בחום הצורב של ראג'סטאן,
באחר צהריים לוהט בקיץ,
ילדה בת שנתיים וחצי רוכבת על טוסטוס מאחורי אמה,
בלי לדעת לאן פניהן מועדות.
ועשרים דקות לאחר מכן,
הילדה בת השנתיים וחצי מוצאת את עצמה
שקועה כולה במים.
לפני שהבנתי מה קורה,
בעטתי, התזתי, צרחתי,
בלעתי מים,
ואחזתי באמי בכל כוחי.
כך למדתי לשחות.
התחלתי לשחות בבריכה בגיל שנתיים וחצי,
והתחלתי לשחות במים פתוחים בגיל 14.
וכך תרמתי מעל ל-25 שנים מחיי לספורט הזה,
במהלכן שחיתי בכל אחד מחמשת האוקיינוסים בעולם.
חציתי את תעלת למאנש -
שידועה גם כהר האוורסט של השחייה -
וקבעתי שיא עולמי באוקיינוס הדרומי הקפוא.
(מחיאות כפיים)
כשמבלים זמן כל כך רב עם ספורט כלשהו,
הוא מפסיק להיות רק ספורט
והופך למראה.
והמראה הזו מראה לכם מי אתם באמת.
אתם מבינים שהעוז שלכם כספורטאים לא נמדד רק בימי התחרויות,
אלא בכל יום ויום.
כשאתם נדרשים לקום ב-4:30 בבוקר,
לשחות במשך שעתיים,
ללכת ללמוד, לחזור, לשחות במשך שלוש שעות,
ללכת הביתה, לאכול ולישון.
כשאתם זוכים במדליה או קובעים שיא עולמי,
המראה הזו מציגה את האושר שאתם ואהוביכם מרגישים,
אך היא גם משקפת את הדמעות שהזלתם
לגמרי לבדכם בתוך המים.
שחייה במים פתוחים היא ספורט בודד מאוד.
אני ביליתי שעות
בהתבוננות באוקיינוס האינסופי שמתחתי, שנראה חסר תחתית,
ללא דבר שיארח לי חברה מלבד המחשבות שלי.
ובכך נבחנתי לא רק כשחיינית,
אלא גם כאדם חושב, מרגיש ובעל דמיון.
בין אם מדובר במבחן הראשון שלי כשחיינית מרתון,
כשהחלטתי לשחות במשך 12 שעות ללא הפסקה בבריכת שחייה
או בחציית תעלת למאנש ב-13 שעות ו-55 דקות.
בזמן השחייה, לא מדברים,
לא שומעים טוב,
ושדה הראיה מוגבל למה שנמצא לפניכם
או תחתיכם.
הבידוד הזה הוא המתנה הכי גדולה שהספורט העניק לי.
דרך השחייה במים פתוחים,
למדתי להכיר את עצמי בדרכים שאותן לא יכולתי לצפות.
אני זוכרת, בגיל 14,
כשקפצתי לאוקיינוס בפעם הראשונה כדי לשחות,
ובמהלך השחייה,
הגלים הרימו אותי מעלה וזרקו אותי מטה,
ראיתי את הילדה שבי, שנהנית מהרפתקאות כאלה.
כשחציתי את תעלת למאנש,
לאחר 10 שעות שחייה,
כשנתקעתי במקום אחד למשך שעה וחצי
בגלל הזרמים,
ראיתי את האתלטית החזקה והמסורה שבי,
שלא רצתה לאכזב את ההורים שלה ואת המדינה שלה.
בשחיית מרתון במים פתוחים שהתקיים בשוויץ,
כשזכיתי במדליית הזהב הראשונה שלי למען הודו-
(מחיאות כפיים)
חזיתי בהודית הגאה שבי.
כשחציתי את תעלת למאנש בשנית,
הפעם במשחה שליחים עם אמי,
בלי לדעת שעשינו היסטוריה,
חזיתי בבת המגוננת שבי,
שרק רצתה לראות את אמא שלה מגשימה את החלומות שלה.
ולפני ארבע שנים,
כשקפצתי לאוקיינוס הדרומי,
לבושה רק בבגד ים, כובע ים ומשקפת שחיה,
עם רוח בלתי מתפשרת שרצתה פשוט לעשות,
חזיתי בלוחמת שבי.
כשקפצתי למים בטמפרטורת 1-0 מעלות צלזיוס,
הבנתי שהכנתי את הגוף ואת המוח שלי לקור,
אך לא הייתי מוכנה לצפיפות המים.
כל תנועה הרגישה כאילו אני זזה בתוך שמן.
ובחמש הדקות הראשונות,
עלה בראשי הרעיון המשתק, פשוט לוותר.
כמה נחמד יהיה פשוט לשכוח מכל זה,
לעלות על הסירה,
להתקלח במים חמים,
או להתעטף בשמיכה מחממת?
אבל יחד עם המחשבה הזו,
הגיע גם קול חזק ועיקש יותר מתוך תוכי.
"את יודעת שאת מסוגלת לעוד חתירה אחת."
אז הרמתי את היד וחתרתי עוד פעם אחת.
"עכשיו עוד אחת."
אז חתרתי פעם שניה ושלישית.
בפעם הרביעית,
ראיתי פינגווין שוחה מתחת לבטן שלי.
הוא זז לשמאלי והתחיל לשחות יחד איתי.
"רואה? הפינגווין מריע לך,"
אמר הקול הפנימי שלי.
(מחיאות כפיים ותרועות)
הסתכלתי למעלה, אל האנשים שלי על הסירה.
הם חייכו בדיוק כמוני.
אותו החיוך שיש לכולנו,
כשאנחנו תקועים במצב קשה,
ורואים קרן אור.
אנחנו רואים את זה כסימן גורל,
ואנחנו פשוט ממשיכים קדימה.
בדיוק מה שעשיתי,
ולאחר 41 דקות,
קבעתי את השיא העולמי לשחייה למרחק הארוך ביותר
באוקיינוס הדרומי.
(תשואות)
דמיינו לכם, אפילו לא יורד שלג בראג'סטאן.
(צחוק)
הקול הזה, שליווה אותי לאורך כל המצבים הקשים,
במשך כל השחיות שלי,
לא היה מראה את עצמו
אם לא הייתי מבלה זמן כל כך רב לבדי,
ושמה לב לכל מחשבה ומחשבה
שעברה במוחי.
כשאתם מוצאים את עצמכם לבד באוקיינוס, עם מחשבותיכם,
הסכנות שעומדות בפניכם לא רק חיצוניות,
כמו לוויתנים, כרישים, מדוזות,
או אנשים שמחלישים לכם את המוטיבציה.
השדים המסוכנים יותר שאיתם אתם מתמודדים
הם הפחד והשליליות שבתוככם,
שאומרים לכם, "אתם לא טובים מספיק.
אתם לעולם לא תגיעו לגדה השניה.
לא התאמנתם מספיק.
מה אם תיכשלו? מה אנשים אחרים יחשבו?
אנשים אחרים בטוח חושבים עכשיו על כמה שאתם איטיים."
לכולנו יש שדים פנימיים, לא?
בחיי היום-יום אפשר להתחבא מהם,
מאוחרי העבודה או הסחות דעת אחרות.
אבל כמו שאמרתי,
באמצע האוקיינוס אין מקום מחבוא.
אני חייבת להתמודד עם השדים הפנימיים שלי,
בדיוק כמו שאני חייבת לטעום את המלח במים,
להרגיש את העור שלי משתפשף,
ולהכיר בלוויתנים ששוחים לידי.
אני שונאת את זה, ואני אוהבת את זה.
אני שונאת את זה כי הספורט הזה מראה לי את הצד שבי
שאני לא רוצה להאמין שקיים.
הצד האנושי והלא מושלם שבי.
כמו הצד שבי
שלא יכול לקום בבוקר ולהגיע לאימון.
הצד שבי שנשחק ומתעייף כל כך,
עד שהוא רוצה פשוט לפרוש מהשחייה.
אבל אני גם אוהבת את זה,
כי הספורט הזה העניק לי רגעים שעליהם אני יכולה לחזור ולהסתכל
כשאני מרגישה חסרת מוטיבציה.
והם מרגשים אותי מאוד,
כי אני כל כך אסירת תודה.
רבים מכם לא יבלו שעות בשחייה בלתי פוסקת.
אבל עם מי אתם מבלים את רוב זמנכם?
אתם אולי חולקים את המרחב החיצוני שלכם עם הרבה אנשים אחרים,
אבל יש אדם אחד שתמיד נמצא איתכם:
אתם עצמכם.
ועדיין, רבים מאיתנו אף פעם לא ידעו מי אנחנו באמת.
אני בת להורים, הודית, שחיינית, סטודנטית.
אבל אני הרבה יותר מזה.
אם אתם לא משקיעים בעצמכם,
לא מפלסים דרך שמקרבת אתכם לעצמכם,
שום כמות של "הצלחה" בחיים לא יכולה לגרום לכם לאושר או לסיפוק ממושך.
אפילו כיום,
כשאני לא מצליחה למצוא מוטיבציה או אושר במה שאני עושה,
אני רק שואלת את עצמי,
"האם אני נותנת את כל כולי עכשיו?"
והמשמעות שלי ל"כל כולי" משתנה.
לפעמים זה אומר לא לוותר,
להמשיך לשחות במי קרח ולקבוע שיא עולמי.
אבל פעמים אחרות,
זה אומר להתגבר על המחשבות המדכאות שלי,
לצאת מהבית,
ולהיות מסוגלת לבצע את המטלות היומיות.
מה שלא משתנה הוא הקול הפנימי.
המצפן הפנימי,
שמדריך אותי לעבר גרסה טובה יותר של עצמי בכל יום.
ואני מאמינה
שחיים מוצלחים באמת משמעם חיפוש
אחר ההפיכה לגרסה הטובה ביותר של עצמנו
כשאנחנו נושמים את נשימתנו האחרונה.
תודה.
(מחיאות כפיים)
ח'אן: שחייה היא הספורט היחיד שאני לא יכול לעשות.
אני שוקע כמו אבן במים.
אז כשאני עומד לצד השחיינית הטובה בעולם,
אני מרגיש כמו -
תסלחו לי על משחק המילים -
דג מחוץ למים.
אבל -
שארמה: (צוחקת) בלי צחוק.
ח'אן: אבל מה היעד הבא שלך כשחיינית?
שארמה: יש לי פחד גדול מתחרות,
אז מה יהיה יעד טוב יותר מאשר לכוון להשתתף באולימפיאדה?
כי שחייה במים פתוחים היא ספורט אולימפי עכשיו.
(מחיאות כפיים)
רק להגיד את זה בקול רם עושה לי צמרמורת,
כי זה יעד כל כך אדיר
שאני לא רוצה להשלים עם זה שהצבתי אותו,
אבל זה הריגוש, זה חלק מזה.
והרעיון הוא שגם אם אני אגיע לאולימפיאדה וגם אם לא,
זה לא משנה,
אבל במהלך האימונים אליה,
אני אהפוך לשחיינית טובה יותר ולאדם טוב יותר.
ח'אן: בעזרת האל, את תגיעי לאולימפיאדה.
ואני רוצה להגיד לך
שהרבה אנשים שצופים מהבית,
יש הרבה אנשים, וכולם חושבים עלייך רק דברים טובים,
אז כשאת מגיעה לאולימפיאדה,
תדמייני שכולנו לבושים בחליפת פינגווין ושוחים יחד איתך,
ואומרים, "קדימה, קדימה, בהקטי, קדימה, קדימה."
שארמה: תהיה הפינגווין האישי שלי?
ח'אן: עכשיו אני הפינגווין שלך.
היה יותר מגניב אם היית אומרת כריש או משהו,
אבל פינגווין -
שארמה: אורקה היא החיה שלי, אתה יכול להיות האורקה שלי.
(מחיאות כפיים)
ח'אן: גבירותי ורבותי, בהקטי.
שארמה: תודה.
(מחיאות כפיים)
Shah Rukh Khan: Bátorság, elszántság és céltudatos szemlélet.
Ezek jellemzik mindazokat, akik nagy célokra törnek.
Ők a rettenthetetlenek, akik sosem gondolnak bukásra.
Ami számunkra legyőzhetetlen tenger,
az a következő előadónk számára ellenállhatatlan célkitűzés,
ő arra született, hogy meghódítsa.
Ugorjunk hát fejest mindenre elszánt előadónk történetébe!
Bhakti Sharma,
aki a hosszútávúszó világban gerjeszti a hullámokat.
Bhakti Sharma!
(Taps)
Bhakti Sharma: Képzeljék el, hogy a perzselő rádzsasztáni hőségben,
tikkasztó nyári délután
egy két és fél éves csöppség robogózik az anyukájával,
miközben fogalma sincs, merre tartanak.
Majd húsz perc múlva
ez a csöppség egyszer csak
feje búbjáig a víz alatt találja magát.
Fel se fogtam, mi történik,
csapkodtam, kapálództam, sikoltoztam,
nyeltem a vizet,
görcsösen kapaszkodtam anyukámba, az életemet féltve.
Így tanultam meg úszni.
Medencében kezdtem, két és fél éves koromban,
aztán 14 évesen áttértem a nyíltvízi úszásra.
Tehát már több mint 25 évet szenteltem ennek a sportnak,
ezalatt úsztam már a világ összes óceánjában,
átúsztam a La Manche csatornát –
ez köztudottan az úszás Mount Everestje –,
és világcsúcsot úsztam a fagyos Déli-óceánban.
(Taps)
Ha túl sok időt töltünk egyetlen sportágban,
már túlnő önmagán,
és tükörré válik.
Megmutatja a valódi énünket.
Sportolói beállítottságunkat nemcsak a verseny napján tesszük próbára,
hanem minden áldott napon.
Amikor a sport megköveteli, hogy minden nap hajnali fél ötkor keljünk,
két órán át ússzunk,
aztán iskola, majd utána újabb három óra úszás,
végül haza, vacsora, alvás.
Ha érmet nyerünk vagy világcsúcsot úszunk,
a tükör megmutatja saját boldogságunkat és a szeretteinkét is,
de visszatükrözi könnyeinket is,
melyeket magányosan a vízben hullajtottunk.
A nyíltvízi úszás végtelenül magányos sport.
Órákat töltöttem azzal,
hogy csak néztem magam alatt a végtelen, látszólag feneketlen mély óceánt,
és senki más nem volt velem, csak saját gondolataim.
Így aztán nemcsak úszóként álltam ki a próbát,
hanem gondolkodó, érző, képzeletgazdag emberi lényként is.
Akár az első próbámon maratonúszóként,
amikor elszántam magam, hogy 12 órán át úszom egyfolytában egy uszodában,
vagy amikor átúsztam a La Manche csatornát 13 óra 55 perces idővel.
Aki úszik, az nem beszél,
elég rosszul hall,
és csak azt látja, ami közvetlenül előtte van,
vagy azt, ami alatta van.
Számomra a sport legnagyobb adománya az elszigeteltség.
A nyíltvízi úszás során
olyan új vonásaimat ismerhettem meg, melyekről sejtelmem sem volt.
Emlékszem, 14 éves koromban,
amikor először ugrottam az óceánba,
és úszás közben
a hullámok fel-ledobáltak,
láttam magamban a gyereket, aki élvezi az efféle kalandokat.
A La Manche csatorna átúszása közben,
amikor már tíz órája úsztam,
másfél órán át kellett vesztegelnem valahol
vihar miatt,
akkor az erős és elszánt sportolót láttam magamban,
aki nem akar csalódást okozni sem a szüleinek, sem a hazájának.
Svájvban, egy nyíltvízi maratonon,
amikor megnyertem az első aranyérmemet Indiának...,
(Taps)
...akkor a büszke indiait ismertem fel magamban.
Aztán egy másik csatorna-átúszáson,
ezúttal az édesanyámmal váltózva,
még csak nem is sejtve, hogy történelmet írunk,
az anyját óvó kislányt láttam magamban,
aki látni akarja, hogy beteljesülnek édesanyja álmai.
Aztán négy évvel ezelőtt,
amikor az Atlanti-óceánba ugrottam,
egy szál úszódresszben, sapkával és úszószemüveggel,
a puszta tettvágy tántoríthatatlan szellemével,
akkor a harcost láttam magamban.
Amikor a fagyáspont körüli hőfokú vízbe ugrottam,
rájöttem, hogy ugyan felkészültem a hidegre testileg-lelkileg,
a víz sűrűségére azonban nem.
Minden tempó olyan volt, mintha olajban tenném meg.
Az első öt percben
az a bénító gondolatom támadt, hogy feladom.
De szép is lenne hagyni a csudába az egészet,
felszállni a hajóra,
beállni a forró zuhany alá,
és jó meleg takaróba burkolódzni, nem?
Ám ugyanezzel a gondolattal
egy erősebb, elszántabb hang is megszólalt belül.
"Tudod, hogy benned van még egy következő tempó!"
Így hát felemeltem a karom, és tempóztam tovább,
"Csak még egyet!"
Megtettem hát a második és harmadik tempót is.
A negyediknél megláttam egy pingvint,
a hasam alatt úszott.
Felbukkant mellettem, és velem együtt úszott.
"Látod? Egy pingvin szurkol neked!"
– mondta belül a hang.
(Taps és ujjongás)
Felnéztem az emberekre a hajón.
Ugyanaz a mosoly ült az arcukon, ami az enyémen.
Mind ugyanúgy mosolygunk,
akik nehéz helyzetben ragadunk,
és meglátunk valami reménysugarat.
A sors jelének vesszük,
és folytatjuk, amit elkezdtünk.
Én is így tettem,
majd 41 perc múlva
világcsúcsot döntöttem
a Déli-óceánban megtett leghosszabb távú úszással.
(Taps és ujjongás)
Gondoljanak bele, Rádzsasztánban még hó sincs!
(Nevetés)
Az a hang, amelyik mindig mellém állt, amikor mélypontra kerültem
úszásaim közben,
soha nem fedte volna fel magát,
ha nem lettem volna olyan sokat egyedül,
ha nem figyeltem volna oda minden egyes gondolatomra,
ami átfutott a fejemen.
Aki magára marad az óceánban a gondolataival,
nem csak külső veszélyekkel néz szembe,
bálnával, cápával, medúzával,
vagy akár csüggesztő emberekkel.
Ami igazán veszélyes démon,
az a bennünk feltörő félelem és kishitűség,
ami azt mondja: "Nem vagy elég jó.
Soha nem érsz át a túlsó partra.
Nem vagy elég edzett.
Mi van, ha elbuksz? Mit szólnak az emberek?
Most biztos mindenki azt gondolja, hogy te milyen lassú vagy!"
Mindannyiunkban élnek belső démonok, igaz?
Hétköznapi életünkben elrejtőzhetünk előlük,
a munkánkba, és sok egyéb zűrzavarba.
De mint mondtam,
az óceán közepén nincs hová bújni.
Szembe kell néznem velük,
mint ahogy a tenger sós vizét is meg kell ízlelnem,
érzem, hogy csípi a bőrömet,
és tudom, hogy bálnák úsznak mellettem.
Gyűlölöm ezt. De szeretem is.
Gyűlölöm, mert ez a sport olyan oldalamat tárja fel,
melyről hallani sem akarok.
Feltárja, hogy az ember nem tökéletes.
Mint az a rész bennem,
amelyik nem tud reggel felkelni, és edzésre menni.
Az a rész, amelyik annyira kiég, annyira kimerült,
hogy abba akarja hagyni az úszást.
De szeretem is,
mert olyan pillanatokkal ajándékozott meg, melyekre bármikor visszagondolhatok,
amikor elmegy a kedvem az egésztől.
És térden állva
rebegek hálát ezért.
Önök közül talán nem sokan úsznak órákon át megállás nélkül.
De kivel töltik idejük nagy részét?
Lehet, hogy sokan vannak önök körül,
de csak egyvalaki van mindig önökkel:
saját maguk.
Mégis, legtöbbünk soha nem gondol rá, kik is vagyunk valójában.
Én anyám lánya vagyok, indiai, úszó, egyetemi hallgató.
De ennél sokkal több vagyok.
Aki nem fektet be önmagába, nem épít utat,
melyen megközelítheti saját magát, annak nem lesz tartós öröme
és elégedettséget hozó "sikermennyiség" az életében.
Még mostanában is,
amikor semmi motiválót vagy örömet nem találok abban, amit teszek,
csak annyit kérdezek magamtól:
"Ez a legjobb, amit most épp megtehetek?"
A "legjobb" jelentése változó.
Van, amikor azt jelenti: ne adjam fel,
ússzak tovább a fagyos vízben, és döntsek meg új világcsúcsot.
Sokszor pedig azt jelenti:
túl kell lépnem nyomasztó gondolataimon,
ki kell lépnem a házamból,
és elvégezni a napi rutinmunkát.
Ami nem változik, az a belső hangom.
Ez a belső iránytű irányít engem
minden nap a jobbik énem felé.
És hiszem,
hogy az az igazán sikeres élet, amit azzal töltünk,
hogy a lehető legjobb énünket megvalósítsuk,
egészen az utolsó lélegzetünkig.
Köszönöm.
(Taps és ujjongás)
SRK: Azt hiszem, mindent tudok, csak pont úszni nem.
Elsüllyedek, mint egy kő.
Úgyhogy itt állni a világ legjobb úszója mellett,
olyan érzéssel tölt el,
bocs a kétértelműségért,
mintha a tengernél lennék.
De mi a...
BS (Nevet): Á, kicsit sem kétértelmű!
SRK: De mi a következő célkitűzésed úszóként?
Eléggé félek a versenyzéstől,
mi lenne hát jobb célkitűzés, mint az olimpián úszni?
Hiszen a nyíltvízi úszás immár olimpiai sportág lett.
(Taps)
Már attól is kiráz a hideg, ha hangosan kimondom,
ez ugyanis akkora célkitűzés,
hogy el se hiszem, hogy kitűztem,
de ez a borzongás is hozzátartozik.
És úgy gondolom, mindegy is,
hogy részt veszek az olimpián vagy sem,
addig, amíg felkészülök rá,
jobb úszó és jobb ember leszek.
SRK: Insallah, [Ha Allah is úgy akarja], ott leszel!
És hadd mondjam el,
sokan nézik most ezt a beszélgetést,
sokan, és mindenki pozitívan gondol rád,
úgyhogy majd az olimpián
gondolj arra, hogy mindannyian pingvinfrakkban veled úszunk,
és azt kiabáljuk: "Hajrá, Bhakti, hajrá, Bhakti!"
BS: Lennél a személyi pingvinem?
SRK: Máris az vagyok!
Vagányabb lett volna, ha cápát vagy hasonlót mondtál volna,
dehát a pingvined lettem.
BS: A kardszárnyú delfin a totemállatom, de lehetsz te is az!
(Taps)
SRK: Hölgyeim, és uraim, Bhakti!
BS: Köszönöm.
(Taps)
Shah Rukh Khan: Coraggio, determinazione e risolutezza.
Queste sono le qualità che le persone di successo hanno in comune.
Loro sono quei cuori impavidi per i quali il fallimento non è un'opzione.
Quello che a noi sembra un mare inespugnabile,
per il nostro prossimo ospite è un irresistibile palcoscenico
per il quale è nata.
Quindi tuffiamoci subito nella storia della nostra coraggiosa ospite,
Bhakti Sharma,
che sta attirando l'attenzione nel mondo del nuoto di fondo.
Bhakti Sharma.
(Applausi)
Bhakti Sharma: Immaginate, nel caldo rovente del Rajasthan,
in un afoso pomeriggio estivo,
una bambina di due anni e mezzo in sella a un motorino con sua madre,
che non sapeva dove fossero dirette.
E 20 minuti dopo, quella bambina di due anni e mezzo
si ritrova completamente immersa in acqua.
Prima di rendermene conto,
ho scalciato, schizzato, urlato,
bevuto acqua,
aggrappata a mia madre per salvarmi vita.
Cosi ho imparato a nuotare.
Ho iniziato a nuotare in piscina a due anni e mezzo,
e in acque libere quando ne avevo 14.
Così ho dedicato oltre 25 anni della mia vita a questo sport,
durante i quali ho nuotato in tutti e cinque gli oceani del mondo,
ho attraversato il canale della Manica,
che è anche conosciuto come il monte Everest del nuoto,
e ho stabilito un record mondiale nel gelido Oceano Antartico.
(Applausi)
Quando spendi così tanto tempo con uno sport,
questo cessa di essere solo quello
e diventa uno specchio.
Mostra chi sei veramente.
Vedi che il tuo carattere come atleta non è testato solo il giorno della gara
ma ogni singolo giorno,
quanto lo sport ti chiede di svegliarti alle quattro e mezzo del mattino,
nuotare per due ore,
andare a scuola, tornare, nuotare per tre ore,
andare a casa, mangiare e dormire.
Quando vinci una medaglia o stabilisci un nuovo record mondiale,
questo specchio mostra la felicità che tu e i tuoi cari provate,
ma riflette anche le lacrime che hai versato
tutto da solo, da solo in acqua.
Il nuoto in acque libere è uno sport molto solitario.
Ho passato ore
guardando nell'infinito oceano, apparentemente senza fondo sotto di me,
con nessuno a farmi compagnia se non i miei pensieri.
Quindi, non vengo messa alla prova solo come nuotatrice
ma anche come essere umano creativo, con pensieri e sentimenti.
Sia per la mia prima prova come nuotatrice di fondo,
quando ho deciso di nuotare per 12 ore di fila in una piscina,
sia attraversando il canale della Manica in 13 ore e 55 minuti.
Quando stai nuotando, non parli,
non senti molto bene,
e la tua visuale è ristretta a quello che c'è dritto di fronte a te
o sotto di te.
Questo isolamento è stato il più grande regalo di questo sport.
Attraverso il nuoto in acque libere,
ho imparato a conoscermi in un modo che non avrei mai potuto aspettarmi.
Ricordo, all'età di 14 anni,
quando mi sono tuffata per la prima volta in un oceano per nuotare,
e durante questa nuotata,
le onde mi stavano tirando su e buttando giù,
ho visto la bambina in me, a cui piacciono queste avventure.
Mentre attraversavo il canale della Manica,
dopo aver già nuotato per 10 ore,
quando sono rimasta bloccata in un punto per un'ora e mezza a causa delle correnti,
ho visto in me l'atleta forte e dedita
che non voleva deludere i suoi genitori e la sua nazione.
In una maratona di nuoto in acque libere, tenutasi in Svizzera,
quando ho vinto la mia prima medaglia d'oro per l'India,
(Applausi)
ho visto in me un'indiana orgogliosa.
Mentre attraversavo di nuovo il canale della Manica,
questa volta in staffetta con mia madre,
non sapendo che stavamo scrivendo la storia,
ho visto in me una figlia protettiva,
che voleva solo vedere la sua mamma realizzare i suoi sogni.
E quattro anni fa,
quando mi sono tuffata nell'Oceano Antartico,
indossando nient'altro che un costume, la cuffia e gli occhialini,
con uno spirito risoluto di fare soltanto,
ho visto in me una lottatrice.
Quando mi sono tuffata in quest'acqua da zero a un grado Celsius,
ho realizzato che avevo preparato il mio corpo e la mia mente per il freddo,
ma non ero preparata per la densità dell'acqua.
Ogni bracciata sembrava di passare attraverso l'olio.
E nei primi cinque minuti,
ho avuto quel pensiero paralizzante di mollare e basta.
Quanto sarebbe stato bello dimenticare semplicemente tutto,
salire sulla barca,
farmi una doccia calda
o avvolgermi in una coperta calda?
Ma con quel pensiero,
è arrivata anche una voce più forte e più caparbia dal profondo:
"Tu sai che hai ancora la forza di fare un'altra bracciata."
Così ho alzato il mio braccio e ho fatto una bracciata.
"Ora ancora una."
Quindi ho fatto una seconda e una terza bracciata.
Alla quarta,
ho visto un pinguino che nuotava sotto di me.
Si è messo alla mia sinistra e ha cominciato a nuotare con me.
"Vedi? Un pinguino fa il tifo per te",
diceva la voce dentro di me.
(Applausi e urla)
Ho guardato la mia squadra sulla barca.
Avevano sui loro volti lo stesso sorriso che avevo io sul mio.
Lo stesso sorriso che abbiamo tutti
quando siamo bloccati in una situazione difficile
e vediamo un raggio di speranza.
Lo prendiamo come un segno del destino,
e continuiamo solo ad andare avanti.
Proprio come ho fatto io,
e 41 minuti dopo,
ho stabilito il record del mondo per aver nuotato la distanza più lunga
nell'Oceano Antartico.
(Applausi)
Pensate, non nevica neanche nel Rajasthan.
(Risate)
Quella voce, che mi ha accompagnata in tutte le mie situazioni difficili
durante le mie nuotate,
non si sarebbe mai rivelata
se non avessi passato così tanto tempo da sola,
se non avessi fatto attenzione ad ogni singolo pensiero
che ha attraversato la mia mente.
Quando ti trovi da solo in un oceano, con i tuoi pensieri,
i pericoli che affronti non sono solo esterni,
come balene, squali, meduse
o anche le persone che ti scoraggiano.
Ma i demoni più pericolosi che affronti
sono la paura e la negatività dentro di te
che ti dicono: "Non sei abbastanza bravo.
Non raggiungerai mai l'altra riva.
Non ti sei allenato abbastanza.
Che cosa succederà se fallisci? Cosa penserà la gente?
Sono sicuro che adesso tutti pensano quanto sei lento."
Noi abbiamo tutti i nostri demoni interiori, no?
Nella vita di tutti i giorni, ci si può nascondere da loro,
dietro al lavoro o dietro molte altre distrazioni.
Ma come ho detto,
nel mezzo dell'oceano, non ci si può nascondere da nessuna parte.
Io devo affrontare i miei demoni interiori,
proprio come devo assaggiare il sale nel mare,
sentire l'irritazione della mia pelle,
e accettare che le balene nuotino accanto a me.
Lo odio e lo amo.
Lo odio perché questo sport mostra una parte di me
che io non voglio credere che esista.
La parte di me che è umana e imperfetta.
Come la parte di me
che al mattino non riesce ad alzarsi dal letto e andare ad allenarsi.
La parte di me che è così sfinita, così stanca,
che vuole solo smettere di nuotare.
Ma anche lo amo,
perché questo sport mi ha dato dei momenti a cui posso ripensare
quando mi sento immotivata.
E mi fanno inginocchiare,
perché mi sento così grata.
Molti di voi non possono passare ore a nuotare senza fermarsi.
Ma con chi trascorrete la maggior parte del vostro tempo?
Potete condividere il vostro spazio con molti altri,
ma c'è un costante compagno che tutti voi avete:
voi stessi.
Eppure, la maggior parte di noi non arriverà mai a sapere chi è veramente.
Io sono una figlia, un indiana, una nuotatrice, una studentessa.
Ma io sono molto di più.
Se non state investendo in voi stessi,
non state fissando un percorso che vi porti più vicini a voi stessi,
nessun "successo" nella vita può darvi una gioia duratura o soddisfazione.
Anche oggi,
quando non riesco a trovare motivazione o gioia in ciò che sto facendo,
tutto ciò che chiedo a me stessa è:
"È il meglio che posso fare adesso?"
E il significato del mio "meglio" cambia.
Certi giorni, significa non mollare,
continuare a nuotare nell'acqua gelida e stabilire un record mondiale.
Ma molti altri giorni,
significa superare i miei pensieri deprimenti,
uscire di casa e riuscire a fare le faccende quotidiane.
Ciò che non cambia è quella voce interiore.
Quella bussola interiore
che mi guida a essere ogni giorno una me migliore.
E credo
che una vita davvero di successo
sia quella che si passa cercando di diventare
la versione migliore possibile di se stessi
quando si prende quell'ultimo respiro.
Grazie.
(Applausi)
SRK: Penso che l'unico sport che non posso fare è il nuoto,
vado a fondo come una pietra.
Quindi, trovarmi vicino alla miglior nuotatrice del mondo
mi fa sentire,
scusate il gioco di parole,
in alto mare.
Ma...
BS: (Ride) Nessun gioco di parole, ovviamente.
SRK: Ma qual è il tuo prossimo obiettivo come nuotatrice?
BS: Ho un grande timore della competizione,
quindi quale miglior obiettivo che puntare alle Olimpiadi?
Perché il nuoto in acque libere è ora uno sport olimpico.
(Applausi)
Anche dirlo ad alta voce mi dà i brividi,
perché è un obiettivo così grande
che non voglio ammettere di averlo fissato,
ma è il brivido di farlo, è parte di esso.
La mia idea è che se arriverò o no alle Olimpiadi non importa,
ma nella fase di allenamento,
dovrò diventare una nuotatrice migliore e una persona migliore.
SRK: Inshallah, arriverai alle Olimpiadi.
E voglio dirti
che tante persone che stanno guardando questo show a casa,
e tutte stanno pensando di te solo cose positive,
quindi quando andrai alle Olimpiadi,
immaginaci con il nostro costume da pinguino
mentre nuotiamo con te e diciamo: "Forza, forza Bhakti, dai, dai."
BS: Puoi essere il mio pinguino personale?
SRK: Ora sono il tuo pinguino.
Poteva essere più bello se tu avessi detto uno squalo,
ma un pinguino...
BS: Le orche sono il mio animale guida, ma tu puoi essere la mia orca.
(Applausi)
SRK: Signore e signori, Bhakti.
BS: Grazie.
(Applausi)
（シャー・ルク・カーン）勇気と信念 そして揺るがぬヴィジョン
これらは大きな目標を達成する人々に 共通する資質です
失敗という選択肢などないと考える 勇敢な人々でもあります
到底 制覇し得ないと 思われる大海原も
次に迎えるスピーカーにとっては そのために生まれてきたような
魅力的な舞台なのです
恐れを知らぬスピーカーの物語に 早速 飛び込みましょう
バクティ・シャーマは
長距離水泳の世界に 波紋をもたらしています
バクティ・シャーマです
（拍手）
（バクティ・シャーマ）想像してください 焼けつくようなラジャスタンの熱気の中
ある暑い夏の午後
２歳半の子供が 母親のスクーターの後ろに乗っています
行き先は知りません
その20分後
２歳半の彼女は
頭の先まで水の中です
知らぬ間に
私は足をばたつかせ 叫び声を上げて
水をがぶがぶ飲みながら
必死の思いで 母につかまっていました
こうして私は泳ぎ方を覚えたのです
私は２歳半で プールでの水泳を始め
オープンウォータースイミングは 14歳で始めました
これまで25年間を このスポーツに捧げてきました
その年月で 世界の五大洋すべてを泳ぎ
イギリス海峡も横断しました
水泳界のエベレストと 言われる場所です
さらには凍える南極の海で 世界新記録を樹立しました
（拍手）
あまりに長い時間を スポーツに費やしていると
単なるスポーツではなく
鏡のような存在になります
自分の本当の姿を 見せてくれるのです
アスリートとしての気概が試されるのは レースの日だけではありません
毎日が試練です
スポーツのために 毎朝４時半に起き
２時間泳いでから
学校へ行き 帰ったら３時間泳ぎます
それから帰宅して 食事と睡眠です
メダルを獲ったり 世界記録を更新したりすると
この鏡は自分と家族の幸せを 映し出すばかりでなく
たった一人で 水の中で流した涙も 映し出すようになります
オープンウォータースイミングは とても孤独なスポーツです
私は何時間も
底なしのように思える どこまでも深い海を見下ろしながら
自分の思考だけと向き合って 泳いできました
ですから 私は 水泳選手としてだけでなく
考え 感じ 想像力をもつ人間として 試されてきたのです
長距離水泳選手として 私が初めて試されたのは
プールで12時間休みなしに 泳ぐと決めた時かもしれないし
イギリス海峡を13時間55分で 横断した時かもしれません
泳いでいる時は話さないし
音も良く聞こえません
視界はすぐ目の前にあるものか
真下に限られています
たった一人になるこの時間が スポーツにもらった最大の贈り物です
オープンウォータースイミングで
私は考えもしなかったほどに 自分自身をよく知ることができました
今も覚えているのは 14歳で
初めて海で泳ぐために 飛び込んだ時のことです
泳いでいる間中
波にさらわれて 私は上下に大きく流されました
こんな冒険を楽しんでいる子供を 自分の中に見つけました
イギリス海峡の横断では
泳ぎ始めて 10時間以上が経った頃
潮の流れのせいで同じ場所に １時間半以上も
足止めされましたが
私の中には両親や祖国を失望させたくない 強いアスリートがいました
スイスで行われた オープンウォーターマラソンでは
インド初の金メダルを 獲りましたが―
（拍手）
誇り高いインド人としての 私がいました
再びイギリス海峡を横断した時は
母とのリレーで泳ぎました
歴史に名を残すことになるなど 知る由もなく
母を守ろうとする娘としての 自分を見つけました
母が夢を叶えるのを見届けたいと ただそれだけを考えていました
そして ４年前
南極の海に飛び込んだ時は
水着とキャップと ゴーグルしか身に着けず
とにかく成し遂げてみせる という気持ちで
私は自分の中に戦士を見ました
摂氏０～１度の水に飛び込むと
冷たさに耐える 心身の準備は整えていたものの
予想外だったのは 水の密度でした
水をかく度に まるで油の中にいるようでした
最初の５分間は
もう諦めようということしか 考えられませんでした
こんなことは すべて忘れて
ボートに上がって
熱いシャワーを浴びて
暖かい毛布にくるまれたら どんなにいいでしょう
でも そう思ったと同時に
心の奥深くから もっと強い意志の声が聞こえました
「あと１回のストロークで 平気になるはず」
そこで腕を上げて 水をかきました
「もう１回」
２回目 ３回目と 水をかきました
４回目にさしかかった時
お腹の下をペンギンが 泳ぐのが見えました
私の左手に姿を見せて 一緒に泳ぎだしたのです
「ほらね？ ペンギンだって応援してる」
心の声が言いました
（拍手と歓声）
ボートの上にいる みんなの方を見ると
私と同じように みんな笑顔でした
誰もが浮かべる あの笑顔です
困難な状況に追い込まれつつも
一筋の希望の光が見えた時の笑顔です
これは運命の呼び声だと思い
ひたすら前へと進むのです
ちょうど私がそうしたように
その41分後
南極の海で泳いだ最長距離の 世界記録を樹立しました
（拍手）
考えてみてください ラジャスタンは雪も降らないんですよ
（笑）
その声は 泳いでいる時に遭遇する あらゆる困難な状況で
私のそばにありますが
これほどの孤独を経験しなければ
姿を現すことはなかったものです
頭に浮かぶ考えに 逐一 注目していたからこそ
姿を現したのです
大海原でたった一人 自分の考えしか そばにない状況では
危険は外部にあるもの だけではありません
クジラやサメ クラゲや
士気をくじくような人々だけではなく
出会うことになる もっと危険な悪魔は
自分の中にある恐怖と 否定的な考えです
それはこうささやくでしょう 「君は十分じゃない
向こう岸に着くことなど できっこない
練習が足りなかったんだ
失敗したらどうする？ 人はどう思うだろう？
随分遅いなと みんな思ってるよ」
誰もの心の中に 悪魔がいるものですよね？
日々の生活では 見て見ぬ振りをしていられます
仕事や気をそらしてくれるものが ありますから
でも すでに言ったとおり
大海原の真ん中では 身を隠す場所はどこにもないのです
私は心の中の悪魔と 向き合わざるを得ません
海水の塩味を味わったり
肌に擦り傷ができたり
クジラと隣合わせで 泳いだりしたのと同じくらいに
すごく嫌な経験でもあり 大好きな経験でもあります
嫌だというのは このスポーツを通じて
知りたくもない自分の一面を 見せられるからです
人間的で不完全な部分です
例えば
ちゃんと朝起きて 練習に行けない自分であったり
すっかり燃え尽きて 疲れ果ててしまい
もう泳ぐのをやめたいと 思う自分です
でも大好きでもあります
なぜなら このスポーツは やる気がわかない時に
思い返せる瞬間をくれたからです
心からの感謝の気持ちで
ひざまづきたい気持ちになります
多くのみなさんは 何時間も 休みなしに泳ぐことはないでしょう
でも 一番長い時間を 一緒に過ごすのは誰ですか？
外部の空間は多くの人々と 共有しているでしょうが
常に一緒にいる相棒が 誰にでもいるはずです
自分自身です
それでも 私たちの多くが 自分のことをそこまで知ることはありません
私は娘であり インド人であり 水泳選手で学生です
でも他にもたくさんあります
もし自分自身のために 時間を割いていないなら
本当の自分に近づく道を 見つけていなければ
人生でどんなに「成功」しようと 喜びや満足は持続しないでしょう
今でも
自分のすることに喜びや モチベーションを感じられないと
こう自分に問いかけます
「今できる最良のことだろうか？」と
「最良」の意味は変化します
ある日には 諦めることなく
凍えるような水を泳いで 世界記録を樹立することです
でも他の多くの日には
気が滅入るような考えを 乗り越えて
家から外に出て
日々のやるべきことをこなすことです
変わることのないものは 内なる声そのものです
日々 より良い自分へと導いてくれる 心のコンパスです
私はこう思います
本当の意味で成功した人生というのは
息を引き取る瞬間に 「今の自分が最良だ」と 思えるようになろうと
可能な限り追い求める人生ではないかと
ありがとうございました
（拍手）
（シャー・ルク） 私はどうも泳ぎだけは苦手で
カナヅチで沈んじゃうんです
世界最高の水泳選手の隣にいると
なんというか―
ダジャレで失礼
オタオタ（water water） しちゃいますね
海なだけに―
（バクティ）（笑） なるほど！
（シャー・ルク）水泳選手として 次の目標は？
（バクティ）私は競技が怖いので
オリンピックを目指す以外に 目標はありませんね
オープンウォータースイミングは 五輪競技になりましたから
（拍手）
口に出して言っただけで 身震いがします
あまりに大きな目標で
そんな目標を立てたなんて 受け入れたくないくらい
でもそれも 競技の一部ですから
オリンピックに出られても 出られなくても
構いませんが
オリンピックに向けたトレーニングで
より良い水泳選手かつ より良い人間になれると思います
（シャー・ルク）神の思しのままに きっと出られるでしょう
お伝えしたいのは
これを家で見ている 多くの人々―
多くの人々があなたを 心から応援していますから
オリンピックの舞台では
私たちがみんなペンギンの格好で 一緒に泳いでいると思ってください
「行け！ バクティ がんばれ がんばれ」ってね
（バクティ）私のペンギンに なってくれる？
（シャー・ルク） あなたのペンギンですとも
サメとかの方が かっこよかったんですけど
まあ ペンギンでも―
（バクティ）じゃあ私の守護動物の シャチなんかどうですか
（拍手）
（シャー・ルク）みなさん バクティでした
（バクティ）ありがとう
（拍手）
용기, 의지, 고집스러움
크게 성공한 사람들이 공통적으로 가지고 있는 자질입니다.
이렇게 굳건한 마음을 가지고 있는 사람들은 실패를 염두에 두지 않죠.
우리에게 바다는 정복할 수 없는 곳이지만,
이제 곧 나와서 이야기할 강연자에겐 매력적인 무대이자
태어났을 때부터 활동했던 곳입니다.
그럼 우리의 강연자의 매력적인 이야기 속으로 빠져보죠.
바티 샤르마
장거리 수영에서 전세계를 놀라게 하고 있습니다.
바티 샤르마입니다.
(박수)
라자스탄의 타는 듯한 더위 속에서,
뜨거운 여름 오후,
두 살쯤 된 아이가 엄마 뒤에 앉아 모페드를 타고
어디로 가는 지도 모른채 가고 있었습니다.
그리고 20분 후,
그 두살 된 아이는 자신이
완전히 물에 빠졌다는 사실을 깨닫습니다.
훨씬 전에 알았다면,
저는 발로차고, 첨벙거리고, 비명을 지르고
물을 먹으면서
살기 위해 엄마한테 매달렸겠죠.
저는 그렇게 수영을 배웠습니다.
두 살쯤 돼서 저는 풀장에서 수영을 하기 시작했고
14살 때 바다 수영을 배웠습니다.
저는 25년 동안 이 스포츠를 해오면서
오대양을 건너고,
영국 해협을 건넜습니다.
수영계의 에베레스트라고 알려진 곳이었죠.
그리고 남극해에서 세계 기록을 세웠습니다.
(박수)
스포츠에 너무 많은 시간을 쏟으면,
거기에서 그치지 않고
거울이 됩니다.
그것이 여러분이 진짜 누구인지를 보여주게 되죠.
운동선수로서의 여러분의 패기가 경기날에만 시험받는 것이 아니고
매일 시험받습니다.
그 스포츠가 아침 4시 30분에 일어나게 한 다음
두 시간 동안 수영하고,
학교에 갔다 돌아와서도 두 시간 동안 수영한 다음
집에 가서, 먹고 자게 할 겁니다.
여러분이 메달을 따거나 세계 기록을 세웠을 때,
이 거울은 여러분과 사랑한 이들의 얼굴을 보여주기도 하지만,
물 속에서 혼자 감내해야 했던
눈물도 보여줍니다.
바다 수영은 굉장히 외로운 스포츠입니다.
저는 수많은 시간을
제 아래에 펼쳐져있는 끝도 없는 무한한 바다를 바라보며
저를 잡아줄 동료도 없이 저 혼자서 보내야만 했습니다.
또한 저는 수영선수로서만 시험받은 것이 아니라
생각하고 느끼고 상상할 수 있는 인간으로서도 시험받은 것입니다.
마라톤 수영선수로서 처음 시험받았을 때
풀장에서 12시간 동안 쉬지 않고 수영을 하거나
영국해협을 13시간 55분 만에 건너는 것 중 결정을 해야 했죠.
수영을 할 때는, 말하지 않고,
잘 들리지도 않고,
시야는 바로 앞 혹은 바로 아래로 제한됩니다.
이러한 고립이 스포츠가 제게 준 가장 큰 선물입니다.
바다 수영을 통해,
저를 전혀 생각지도 못했던 방법으로 알게 되었습니다.
14살 때,
처음으로 바다에 뛰어들어 수영을 했고,
수영을 하는 동안,
파도들이 저를 들어 올렸다 내렸다 했고,
이러한 모험을 즐기는 제 안의 어린 저를 발견했습니다.
영국 해협을 건너는 동안,
이미 수영을 한지 10시간이 지나가고 있었고,
저는 1시간 30분 동안 한 장소에 갇혀 있었는데
해류 때문이었습니다.
이때 저는 제 안에 있는 강인한 운동선수로서의 저를 발견했습니다.
자신의 부모님과 조국을 실망시키고 싶어하지 않던 사람을요.
스위스에서 열린 바다수영 대회에서
저는 인도 최초로 금메달을 땄습니다.
(박수)
저는 제 안에 자랑스러운 인도인의 피가 흐르는 걸 목격했습니다.
영국 해협을 다시 건넜을 때는,
이번에는 엄마와 함께였는데,
저희가 역사를 만들고 있는지도 깨닫지 못하고,
저는 제 안에 엄마를 지켜주고 싶어하는 딸을 보았는데
엄마의 꿈을 이루는 걸 보고 싶어했어요.
그리고 4년 전에,
제가 남극해에 뛰어들었을 때,
아무것도 입지 않고 수영복, 모자, 수경만을 착용하고
확고한 의지로 그냥 뛰어들었을 때,
저는 제 안에 있는 투사를 봤습니다.
섭씨 0도에서 1도 정도 되는 물에 뛰어들었을 때
저는 제 몸과 마음이 추위에 준비했다고 생각했습니다.
하지만 제가 생각하지 못했던 건 바로 물의 밀도였습니다.
팔을 저을 때마다 마치 기름을 통과하는 것 같았습니다.
그리고 오 분이 지나자,
포기할까 하는 무기력한 생각을 했습니다.
이러한 것들 다 잊어버리고
배에 올라타,
온수가 나오는 샤워기 아래에서
혹은 따뜻한 담요로 몸을 감싸고 있으면 얼마나 좋겠어요?
하지만 그렇게 생각하자,
마음 속 깊은 곳에서 강하고 고집스러운 목소리도 흘러나왔습니다.
"딱 한 번만 팔을 내저으면 된다는 걸 알고 있잖아."
그래서 저는 팔을 들어 저었죠.
"이제 한 번 더."
그렇게 저는 두 번 세 번을 저었습니다.
네 번쯤 젓자,
제 배 아래에서 펭귄이 수영하는 것이 보였어요.
펭귄은 제 왼쪽에서 저와 같이 수영을 하기 시작했죠.
"보여? 펭귄이 너한테 계속 가라고 하잖아."
그 목소리와 함께요.
(박수와 환호)
저는 배에 타고 있는 제 사람들을 바라봤습니다.
제가 짓고 있는 미소와 같은 미소를 짓고 있었어요.
저희가 어려운 상황에 처했을 때
그 속에서 한줄기 희망을 발견하고
우리가 모두가 짓는 그런 미소요.
우리는 그 사인을 운명이라 생각하고,
그냥 계속 앞으로 갔습니다.
그렇게 하면서
41분 후,
남극해에서 가장 긴 거리를 수영해
세계 기록을 세웠습니다.
(박수)
라자스탄에는 눈도 오지 않아요.
(웃음)
이 목소리는, 제가 어려운 상황에 처했을 때마다 함께였습니다.
제가 수영하는 내내,
한 번도 나오지 않다가
제가 혼자서 충분한 시간을 보내지 않고,
매 순간에 충분히 집중하지 않으면
제 마음 속에서 튀어나왔습니다.
바다에서 오롯이 혼자 있게 되면,
여러분이 마주하는 위험들은 외부의 위험이 아닙니다.
바다, 상어, 해파리 같은
아니면 의욕을 꺾는 사람들이죠.
여러분이 마주하게 될 가장 위험한 악마는
여러분 안에 있는 두려움과 부정적인 생각이
이렇게 말하는 겁니다. "너는 충분하지 않아.
너는 절대 그 해변에 닿을 수 없어.
훈련도 충분하지 않잖아.
네가 실패하면 어떻게 할래? 사람들이 어떻게 생각할까?
그러면 모든 사람들이 네가 얼마나 느린지 알게 되겠지."
우리 안에 모두 이런 악마쯤은 있잖아요, 그렇죠?
일상 생활에서 이걸 피할 겁니다.
일하면서 혹은 다른 데 정신을 팔면서요.
하지만 제가 말했듯이,
바다 한가운데에서는, 숨을 곳이 하나도 없습니다.
저는 제 안의 악마와 마주해야 했습니다.
소금물을 수없이 맛 본 만큼,
피부 닿는 물결 만큼,
고래들이 내 옆에서 수영하는 것을 알아챌 만큼요.
싫어하기도 하고, 사랑하기도 합니다.
싫어하는 이유는 이 스포츠가 제가 인정하기 싫었던
제 안의 이런 모습들을 보여주기 때문이고요.
제 안에 이런 모습은 사람은 완벽하지 않다는 겁니다.
이런 저의 모습은
아침에 침대에서 일어나 연습하러 갈 수 없다고 합니다.
이런 저의 모습은 너무 불타고, 지쳐서
이제 수영은 그만하고 싶다고 말합니다.
하지만 전 사랑하기도 해요.
왜냐하면 제가 힘을 낼 수 없을 때
이 스포츠가 저를 뒤돌아볼 수 있게 해주거든요.
숨이 턱까지 차올랐을 때,
저는 감사함을 느낍니다.
여러분 중 대부분은 장거리 수영에 시간을 많이 쏟지 않을 거예요.
그렇다면 여러분은 누구와 제일 많은 시간을 보내나요?
다른 사람들과 외부공간을 함께 쓰지만,
여러분 옆에 쭉 같이 있어 줄 하나의 동료가 있잖아요.
여러분 자신이요.
그리고 대부분은 자기가 누군지 절대로 깨닫지 못해요.
저는 딸이고, 인도 사람이며 수영 선수고, 학생이죠.
하지만 저는 이것보다 훨씬 더 많아요.
여러분이 자신에게 투자를 하지 않는다면,
자신에게 가까이 갈 수 있는 길을 마련하지 않는다면
삶에서 그 어떤 "성공"도 지속적인 즐거움을 주지 못할 거예요.
심지어 오늘도,
저는 제가 하는 일에 동기나 즐거움을 찾지 못하면
저 자신한테 이렇게 물어요.
"지금 이게 네가 할 수 있는 최선이야?"
그래서 저의 "최선"의 의미는 항상 다릅니다.
어떤 날에는, 포기하지 않고,
차가운 물 속에서 계속 수영을 해 세계 기록을 세우는 걸 의미하죠.
하지만 대부분의 날에는,
우울한 제 생각을 극복하는 걸 의미합니다.
집 밖으로 나가
일상적인 일들을 하죠.
변하지 않는 건 내면의 목소리입니다.
내면의 나침반이
매일 저를 더 나은 사람이 되도록 이끌어주죠.
그리고 저는 진정한 성공한 삶이란
마지막 숨을 거둘 때까지
최선을 다해서 자기 자신에 대해 알아가는 것이라고
생각합니다.
감사합니다.
(박수)
제가 유일하게 못하는 스포츠가 수영인데
바위처럼 가라앉을 거예요.
그래서 세계에서 가장 뛰어난 수영선수 옆에 서 있으니까
마치 제가
말장난에 기분이 나쁘시지 않다면
바다에 있는 것 같아요.
하지만,
의도만 없다면, 당연히 괜찮죠.
그럼 수영선수로서 다음 목표는 무엇인가요?
저는 대회를 두려워해요,
그러니까 올림픽에서 기록을 세우면 좋겠죠?
왜냐하면 바다 수영이 이제 올림픽 정식 종목이 됐으니까.
(박수)
소리내어 입 밖으로 말하는 것도 떨리는데,
왜냐하면 엄청난 목표이고
제가 그 목표를 수용할지 알 수 없는 목표지만,
엄청 흥분되는 목표잖아요, 어떤 부분에서는.
그리고 저는 올림픽에서 기록을 세우든 세우지 못하든
그건 중요하지 않아요.
그걸 위해서 훈련하는 과정에,
저는 더 나은 수영선수 그리고 더 나은 사람이 될 테니까요.
그렇고말고요, 당신은 올림픽에서 기록을 세울 겁니다.
당신에게 해주고 싶은 말은
이 강연을 집에서 많은 사람들이 보고 있을 텐데,
이 수많은 사람들이 당신에 대해서 긍정적으로만 생각할 거예요.
그러니까 당신이 올림픽에 가게 된다면
저희 모두가 펭귄 복장을 하고 당신 옆에서 수영을 하며
"어서 가, 어서. 바티" 이렇게 말한다고 생각하세요.
제 개인 펭귄이 되어 주실래요?
저는 이미 당신의 펭귄입니다
상어나 다른 것들이라면 훨씬 더 폼났겠지만,
펭귄이면
범고래도 제 영혼의 동물이니까, 범고래도 하실 수 있어요.
(박수)
신사숙녀 여러분, 바티였습니다
감사합니다
(박수)
शहारुख खान : सर्वात मोठी ध्येये गाठणाऱ्यामधे दिसते -
धैर्य, निग्रह आणि एकाग्र, केलेली दृष्टी ।
त्यांच्यात इतकी हिंमत असते की त्यांना अपयश हा पर्यायच नसतो।
विशाल सागर आपल्याला अजिंक्य दिसतो पण,
आपल्या आजच्या वक्त्यासाठी ते आकर्षक व्यासपीठ आहे
ज्याच्यासाठीच ती जन्मली.
तर आजची आपली निर्भय व्यक्ती भक्ती शर्मा हिच्या गोष्टीत
उडी घेऊ या.
ही लांब अंतर पोहोण्याच्या क्षेत्रात लाटा निर्माण करत आहे.
भक्ती शर्मा.
(टाळ्या)
भक्ती शर्मा : कल्पना करा, राजस्थानच्या कडक उन्हात
एखाद्या रणरणत्या दुपारी,
एक दोन वर्षाची मुलगी आईच्या मोपेडवर बसते,
तिला माहित नाही, आपण कुठे जातोय
आणि २० मिनिटांनंतर
ह्या अडीच वर्षांच्या मुलीला दिसतं
की ती पाण्यात पडली आहे.
मला काही समजण्याच्या आत,
मी लाथा मारत होते, पाणी उडवत, ओरडत होते
माझ्या पोटातही पाणी जात होतं,
माझ्या प्रिय आयुष्यासाठी मी आईला धरत होते.
मी अशी पोहायला शिकले।
मी अडीच वर्षांची असताना तलावात पोहायला लागले.
आणि १४ वर्षांची असताना सागराच्या खुल्या पाण्यात.
मी या खेळाला माझ्या आयुष्याची २५ पेक्षा जास्त वर्षे दिली आहेत.
या काळात मी जगातले सगळे म्हणजे पाचही सागर पोहले आहे.
इंग्लिश खाडी पार केली आहे --
जिला पोहण्याच्या क्षेत्रात माउंट एव्हरेस्ट समजतात --
आणि गोठवणाऱ्या अंटर्क्टिक सागरात जागतिक विक्रम नोंदला आहे.
(टाळ्या)
जेव्हा तुम्ही एखाद्या खेळात इतका काळ असता,
तो फक्त खेळ रहात नाही,
तर एक आरसा बनतो,
तो तुम्ही खरंच कोण आहात हे दाखवतो.
खेळाडू म्हणून तुमची परीक्षा फक्त शर्यतीच्या दिवशीच नाही,
तर प्रत्येक दिवशी होत असते,
जेव्हा ह्या खेळाची मागणी असते की तुम्ही पहाटे ४:३० ला उठायचे,
दोन तास पोहायचे,
शाळेत जायचे, परत यायचे, परत ३ तास पोहायचे,
घरी जायचे, जेवायचे आणि झोपायचे.
जेव्हा तुम्ही एक मेडल जिंकता किंवा जागतिक विक्रम करता,
तेव्हा हा आरसा तुम्हाला तुमचा आणि तुमच्या जवळच्यांचा आनंद दाखवतो,
तसेच तुम्ही ढाळलेले अश्रुही दाखवतो
जे तुम्ही पाण्यात अगदी एकटे असताना येतात.
खुल्या सागरात पोहणे हा खूप एकाकी खेळ आहे.
मी असे अनेक तास घालवले आहेत,
माझ्याखालच्या अनंत आणि अथांग वाटणाऱ्या सागरात बघत,
जिथे माझ्या सोबतीला माझे विचार सोडून कोणीही नसते.
त्यामुळे माझी परीक्षा एक जलतरणपटू म्हणूनच होत नाही तर
एक विचारी, भावना असलेली, कल्पना करणारी माणूस म्हणूनही होते.
ही परीक्षा माझ्या पहिल्या मेरेथोन टेस्टमधे होते,
किंवा न थांबता १२ तास तलावात पोहायचे ठरवताना होते,
तसंच १३ तास ५५ मिनिटांमधे इंग्लिश खाडी ओलांडताना होते.
पोहत असताना तुम्ही बोलत नाही,
तुम्हाला नीट ऐकू येत नाही,
आणि तुमची नजर फक्त अगदी समोर असलेल्या किंवा
तुमच्या खालच्या गोष्टींपर्यतच जाते.
माझ्या खेळातले हे एकाकीपण माझ्यासाठी सर्वात मोठे बक्षिस आहे.
अथांग सागरात पोहोण्यामुळे,
मी कधी अपेक्षा केली नसेल अशा प्रकारे मला स्वत:ची ओळख झाली.
मला आठवतंय, १४ वर्षांची असताना,
मी जेव्हा सागरात पोहोण्यासाठी पहिल्यांदा उडी मारली,
आणि ह्या पूर्ण पोहोण्यामधे,
लाटा मला उंच उचलत होत्या आणि खाली फेकत होत्या,
मला माझ्यातलं मूल दिसलं, ज्याला असं धाडस आवडतं.
इंग्लिश खाडी पार करताना,
आधीचे १० तास पोहोल्यानंतर,
मी जेव्हा एकाच जागी दीड तास अडकून पडले,
जे प्रवाहांमुळे होतं,
मला माझ्यातला समर्पित आणि खंबीर खेळाडू दिसला,
ज्याला त्याच्या देशाचा आणि पालकांचा अपेक्षाभंग करायचा नव्हता.
स्वित्झर्लंडमधे झालेल्या खुल्या पाण्यातल्या मेरेथोन मधे
मी जेव्हा माझं पहिलं सुवर्णपदक भारतासाठी मिळवलं- -
(टाळ्या)
मी माझ्यातला अभिमानी भारतीय पाहिला.
पुन्हा एकदा इंग्लिश खाडी पार करताना,
ह्यावेळी माझ्या आईबरोबर रिले करत,
आम्ही इतिहास घडवतो आहे हे माहित नसताना,
मी माझ्यातली काळजी घेणारी मुलगी पाहिली,
जिला फक्त तिच्या आईचं स्वप्न साकार होताना पहायचं होतं.
आणि चार वर्षांपूर्वी,
मी जेव्हा अंटार्क्टिक समुद्रात उडी घेतली,
अंगावर स्वीमिंग सूट्, टोपी व गोगल सोडून काही नसताना,
फक्त काही करण्याच्या अथक जिद्दीने,
माझ्यातला योध्दा मी पाहिला.
मी जेव्हा शून्य ते एक अंश तापमानाच्या पाण्यात उडी मारली,
मला जाणीव झाली की मी स्वत:च्या शरीर व मनाला थंडीसाठी तयार केलं होतं,
पण पाण्याच्या दाटपणासाठी माझी तयारी नव्हती.
मारलेला प्रत्येक हात तेलात मारल्यासारखा वाटत होता.
आणि पहिल्या पाच मिनिटांमधे,
मला हे सगळं सोडून देण्याचा पंगू करणारा विचार आला.
हे सगळं सोडलं तर किती बरं होईल,
बोटीवर जावं,
गरम पाण्याच्या शोवरखाली उभं रहावं,
की उबदार पांघरुणात गुंडाळून घ्यावं
पण ह्याच विचाराबरोबर,
अगदी आतून एक हट्टी सबळ विचार आला.
"तुला माहितीये की अजून एक स्ट्रोक मारण्याची क्षमता तुझ्यात आहे."
आणि मी हात उचलून एक स्ट्रोक मारला.
" आता अजून एक."
मग मी दुसरा आणि तिसराही स्ट्रोक मारला.
चौथ्या स्ट्रोक पर्यंत,
मला माझ्या पोटाखालून एक पेंग्विन पोहोताना दिसला.
तो माझ्या डावीकडे आला व माझ्याबरोबर पोहू लागला.
" पहा, पेंग्विन तुला प्रोत्साहन देत आहे,"
त्या आवाजाने मला सांगितलं.
( टाळ्या व प्रोत्साहन )
मी बोटीतल्या माझ्या लोकांकडे पाहिलं.
माझ्या चेहऱ्यावर होतं तसंच हसू त्यांच्यापण होतं.
आम्हा सगळ्यांकडे तेच हसू होतं
जे आपण अवघड परिस्थितीत अडकलेले असताना
आशेचा एक किरण दिसल्यावर येतं.
आपण ते नशिबाचे चिन्ह म्हणून घेतो,
आणि आपण फक्त पुढे जात रहातो.
अगदी मी केलं त्याप्रमाणे
आणि ४० मिनिटांनंतर,
मी अटलांटिक सागरात सर्वात जास्त अंतर पोहोण्याचा
जागतिक विक्रम केला.
( टाळ्या)
कल्पना करा,राजस्थानमधे बर्फसुद्धा पडत नाही.
( हशा )
हा आवाज, जो माझ्या सर्व कठीण प्रसंगात माझ्या सोबतीला होता
माझ्या सगळ्या पोहोण्यामधे,
मला कधीच दिसला नसता,
जर मी इतका वेळ एकटीने घालवला नसता,
जर माझ्या मनात डोकावणाऱ्या
प्रत्येक विचाराकडे लक्ष दिलं नसतं.
जेव्हा तुम्ही सागरात फक्त तुमच्या विचारांच्या साथीने एकटे असता,
तुम्हाला येऊन भिडणारी संकटं व्हेल, शार्क, जेलीफिश अशी
किंवा नाउमेद करणारी माणसे
अशी फक्त बाहेरची नसतात,
पण जास्त भितीदायक राक्षसी शत्रू म्हणजे
तुमच्या मनातली भीती आणि नकारात्मक विचार.
जे सांगतात, तू पुरेशी चांगली नाहीस,
तू कधीच त्या किनाऱ्याला लागणार नाहीस.
तुझं पुरेसं प्रशिक्षण झालं नाही
तुला अपयश आलं तर? लोक काय म्हणतील?
मला खात्री आहे की आत्ता सगळे म्हणताहेत 'तू किती हळू पोहोतेस.'
सगळ्यांनाच स्वत:चे आतले राक्षस असतात, नाही का?
रोजच्या जीवनात आपण त्यांच्यापासून लपू शकतो,
तुमचे काम किंवा लक्ष देण्याच्या इतर अनेक गोष्टींच्या मागे.
पण मी म्हटले त्याप्रमाणे
अथांग सागरात तुम्हाला लपायला कुठेच जागा नसते.
मलाही माझ्या आतल्या राक्षसांना तोंड द्यावं लागलं,
जशी मला सागराच्या खारट पाण्याची चव बघावी लागते,
अंगावर दमटपणा जाणवतो,
किंवा माझ्या बाजूने पोहोणाऱ्या व्हेल माशांची दखल घ्यावी लागते,
मला ह्याचा राग येतो, आणि प्रेमही वाटतं.
मला राग येतो कारण हा खेळ मला माझी ती बाजू दाखवतो
जिच्या अस्तित्वावर मला विश्वास ठेवायचा नाही.
माझी मानवी आणि आदर्श नसलेली बाजू.
माझा तो भाग
जो सकाळी अंथरुणाबाहेर पडून सराव करु शकत नाही
तो भाग जो इतका दमतो, त्याचा इतका शक्तीपात होतो,
की त्याला पोहोणंच सोडून द्यायचं असतं.
पण या खेळाबद्दल प्रेमही वाटतं,
कारण ह्याने मला दिलेल्या काही क्षणांची मी तेव्हा आठवण काढते,
जेव्हा मला प्रेरणा मिळत नाही.
आणि मला फार क्रुतद्न्य वाटून
मी त्याच्यापुढे अगदी गुढगे टेकते.
तुमच्यापैकी बरेच जण न थांबता तासनतास पोहले नसतील.
पण तुम्ही तुमचा बराच वेळ कोणाबरोबर घालवता?
तुमचं स्वत:बाहेरचं लक्ष अनेक लोकांशी वाटून घेतलेलं असतं,
पण तुमचा एक सोबती सतत तुमच्याजवळ असतो,
तुम्ही स्वत:
तरीही, बहुतेकांना आपण खरंच कोण आहोत याची ओळख नसते.
मी एक मुलगी आहे, एक भारतीय, एक जलतरणपटू, एक विद्यार्थी आहे.
पण यापलीकडेही मी कितीतरी आहे.
तुम्ही स्वत:मधे गुंतवणुक करत नसाल,
तुम्हाला 'त्या' स्वत:जवळ नेणारा मार्ग तयार करत नसाल तर
कितीही "यश" मिळाल्याने तुम्हाला शाश्वत आनंद व समाधान मिळणार नाही.
आजही,
जेव्हा मला, मी करतेय त्यातून प्रेरणा किंवा आनंद मिळत नाही,
मी स्वत:ला फक्त विचारते,
या क्षणी मी जे सर्वोत्तम करु शकेन, ते हेच आहे का?
आणि "माझे सर्वोत्तम" ह्याचा अर्थ बदलत रहातो.
कधी तो, प्रयत्न सोडू नये असा असतो,
कधी, गोठलेल्या पाण्यात पोहत राहून जागतिक विक्रम करणे असतो.
पण इतर अनेक दिवशी,
माझ्या निराश विचारांवर मात करणे असतो,
घराच्या बाहेर पाऊल टाकून,
रोजची साधी कामे करु शकणे असतो.
बदलत नाही तो आतला आवाज.
ते आतलं होकयंत्र, जे मला
दररोज जास्त चांगली व्यक्ती होण्याची दिशा दाखवतं.
आणि माझा विश्वास आहे की
खरोखरचे यशस्वी आयुष्य म्हणजे याचा शोध घेत रहाणे
की तुम्ही 'सर्वात चांगले तुम्ही' कसे असाल
जेव्हा तुम्ही शेवटचा श्वास घ्याल.
धन्यवाद.
( टाळ्या )
शहारुख खान: मला वाटतं पोहणे हा एकच खेळ मला जमणार नाही-
मी दगडासारखा खाली बुडतो.
त्यामुळे जगातल्या सर्वोत्तम जलतरणपटूच्या शेजारी उभं रहायला
मला जरा कसं वाटतंय, म्हणजे - -
माझ्या शब्द-कोटीला माफ करा - -
जणू काही सागरात असल्यासारखं.
पण - -
भक्ती शर्मा : (हसते) खरंच कोटी नाही.
खान : पण तुमचं जलतरणातलं पुढचं ध्येय काय आहे?
शर्मा : मला स्पर्धेची बरीच भिती आहे,
तेव्हा ओलिंपिकपेक्षा जास्त चांगलं ध्येय काय असेल?
कारण खुल्या सागरात पोहोणे हा आता ओलिंपिकमधला खेळ आहे.
( टाळ्या )
हे मोठ्याने बोलतानासुद्धा माझ्या अंगावर शहारे येतायत,
कारण ते इतकं मोठं ध्येय आहे
की ते ध्येय माझं आहे यावर मला विश्वास ठेवायचा नाही
पण तोच त्यातला थरार आहे, तोच त्याचा भाग आहे.
आणि माझा असा विचार आहे की मी ओलिंपिकमधे गेले, किंवा नाही गेले,
त्याने मला फरक पडत नाही,
पण त्याच्या प्रशिक्षणाच्या प्रक्रीयेमधे
मी एक जास्त चांगली जलतरणपटू आणि एक चांगली माणूस बनेन.
खान : इन्शा अल्ला, तू जरुर ओलिंपिकला जाशील.
आणि मला तुला सांगायचंय की
बरेच लोक जे हा कार्यक्रम घरुन पहात आहेत
असंख्य माणसे, जी सगळी तुझ्याबद्दल फक्त सकारात्मक विचार करत आहेत,
तर तू जेव्हा ओलिंपिकला जाशील,
आम्ही सगळे पेंग्विनचा सूट घालून तुझ्याबरोबर पोहत असू,
आणि म्हणू, "पुढे जा, भक्ती, पुढे जा, पुढे जा."
भक्ती : माझा खास पेंग्विन व्हाल?
खान : मी आताच तुझा पेंग्विन आहे.
तू जर शार्क वगैरे म्हणाली असतीस तर बरं झालं असतं,
पण पेंग्विन - -
भक्ती : माझा आवडता प्राणी ओर्का आहे, माझे ओर्का व्हा.
( टाळ्या )
खान : लेडीज अड जंटलमन, भक्ती.
भक्ती : धन्यवाद.
(टाळ्या)
Shah Rukh Khan: Coragem, determinação e um objetivo claro.
Estas são as qualidades comuns aos maiores vencedores.
São aqueles de coração valente para quem falhar não é uma opção.
O que a nós nos parece um mar inconquistável,
é um palco irresistível para a nossa próxima convidada
que nasceu para o conquistar.
Mergulhemos na história da nossa destemida oradora,
Bhakti Sharma,
que está a fazer ondas no mundo a nadar longas distâncias.
Bhakti Sharma.
(Aplausos)
Bhakti Sharma: Imaginem, uma tarde de verão escaldante
no calor abrasador de Rajasthan,
uma criança de dois anos e meio numa motocicleta atrás da mãe
sem saber para onde vão.
Vinte minutos depois,
aquela criança de dois anos e meio
encontra-se totalmente debaixo de água.
Antes de eu dar por isso,
estava a espernear, a chapinhar, a gritar,
a engolir água,
agarrada à minha mãe para salvar a vida.
Foi assim que aprendi a nadar.
Comecei a nadar na piscina quando tinha dois anos e meio,
e a nadar em mar aberto quando tinha 14 anos.
Dei mais de 25 anos da minha vida a este desporto
durante os quais nadei nos cinco oceanos do mundo,
atravessei o Canal da Mancha
— que também é conhecido como o Evereste da natação —
e bati um recorde mundial no oceano gelado da Antártida.
(Aplausos)
Quando se dedica tanto tempo a um desporto
ele deixa de ser só isso
e passa a ser um espelho.
Isso mostra realmente quem somos.
O nosso valor enquanto atleta não é testado apenas no dia da corrida
mas todos os dias,
quando o desporto exige acordarmos às quatro e meia da manhã,
nadar durante 2 horas
ir para a escola, voltar, nadar durante 3 horas,
ir para casa, comer e dormir.
Quando conquistamos uma medalha ou batemos um recorde mundial,
esse espelho mostra a felicidade
que nós e os nossos entes queridos sentimos
mas também reflete as lágrimas que derramamos
sozinhos, na água.
Nadar em mar aberto é um desporto muito solitário.
Eu passei horas a olhar para o oceano infinito,
aparentemente sem fundo, por baixo de mim,
sem ninguém para me fazer companhia, a não ser os meus pensamentos.
Assim, não fui testada somente enquanto nadadora,
mas também enquanto pessoa pensante, sensível e imaginativa.
O meu primeiro teste como nadadora de maratona,
foi quando decidir nadar 12 horas sem parar numa piscina,
ou atravessar o Canal da Mancha em 13 horas e 55 minutos.
Quando estamos a nadar, não falamos,
não ouvimos muito bem,
e temos a visão limitada ao que está à nossa frente
ou por baixo de nós.
Este isolamento foi o maior presente que o desporto me proporcionou.
Através da natação de longa distância,
acabei por me conhecer de uma forma que jamais imaginara.
Lembro-me que, aos 14 anos,
quando fui nadar no oceano pela primeira vez,
e durante esse mergulho
as ondas atiravam-me ao ar e afundavam-me,
eu vi em mim a criança que adora essas aventuras.
Quando atravessei o Canal da Mancha,
depois de já ter nadado durante 10 horas,
quando fiquei presa num local durante uma hora e meia
por causa das correntes,
vi em mim a atleta forte e dedicada
que não queria desiludir os pais e o país.
Numa maratona na Suíça,
quando ganhei a primeira medalha de ouro para a Índia...
(Aplausos)
testemunhei em mim uma indiana orgulhosa.
Quando atravessei novamente o Canal da Mancha,
numa corrida de estafetas com a minha mãe,
sem saber que estávamos a fazer história,
vi em mim a filha protetora que sou,
que apenas queria ver a minha mãe realizar os seus sonhos.
E há quatro anos,
quando mergulhei no Oceano Antártico,
usando apenas um fato de natação, uma touca e óculos de natação,
com um espírito inabalável,
vi em mim uma lutadora.
Quando mergulhei na água com um grau Celsius,
percebi que tinha preparado o corpo e o espírito para o frio
mas não estava preparada para a densidade da água.
Cada braçada era como nadar em óleo.
Nos primeiros cinco minutos,
tive o pensamento paralisante de desistir.
Não seria bom esquecer tudo aquilo
meter-me no barco,
meter-me por baixo do chuveiro quente
ou enrolar-me num cobertor quente?
Mas com esse pensamento,
também ouvi uma voz mais forte, mais voluntariosa, dentro de mim:
"Sabes que és capaz de dar mais uma braçada".
Então levantei o braço e dei uma braçada.
"Só mais uma."
Então, dei a segunda e a terceira braçadas.
Na quarta braçada,
vi um pinguim a nadar por baixo do meu estômago.
Ele colocou-se à minha esquerda e começou a nadar comigo.
"Estás a ver? Um pinguim está a animar-te",
disse aquela voz dentro de mim.
(Aplausos)
Eu olhei para o meu pessoal no barco.
Eles tinham o mesmo sorriso no rosto que eu tinha no meu,
o mesmo sorriso que todos nós temos
quando estamos metidos numa situação difícil
e vemos um raio de esperança
que recebemos como um sinal do destino
e continuamos a seguir em frente,
tal como eu fiz.
Uns 41 minutos depois,
bati o recorde mundial de natação a longa distância
no Oceano Antártico.
(Aplausos)
Imaginem, nunca neva em Rajasthan.
(Risos)
A voz, que me tem acompanhado durante todos os momentos difíceis
durante os meus mergulhos,
nunca teria aparecido,
se eu não tivesse passado tanto tempo sozinha,
se eu não tivesse prestado atenção a cada pensamento
que passou pela minha cabeça.
Quando nos encontramos sozinhos no oceano,
com os nossos pensamentos
os perigos que enfrentamos não são apenas exteriores,
como baleias, tubarões, águas-vivas
ou mesmo pessoas desmotivadoras.
Os demónios mais perigosos que enfrentamos
são o medo e os pensamentos negativos dentro de nós, que nos dizem:
"Não és suficientemente bom.
"Nunca chegarás à outra margem.
"Não treinaste o suficiente.
"E se falhares? O que é que as pessoas vão pensar?
"De certeza que as pessoas estão a pensar que és muito lenta."
Todos nós temos os nossos demónios interiores, não é?
No dia a dia, podemos esconder-nos deles
no nosso trabalho ou em muitas outras distrações.
Mas como eu disse,
no meio do oceano não há nenhum sítio para nos escondermos.
Tenho de encarar os meus demónios interiores,
tal como tenho de provar o sal do mar,
sentir a fricção na minha pele,
e aperceber-me das baleias que nadam ao meu lado.
Detesto isso e adoro isso.
Detesto isso porque este desporto mostra-me este meu lado
que eu não quero acreditar que existe.
O meu lado que é humano e não é perfeito.
Como aquela parte de mim
que não consegue sair da cama de manhã, para ir treinar,
o meu lado que fica tão cansado e tão esgotado,
que só quer desistir de nadar.
Mas também adoro isso,
porque este desporto deu-me momentos que posso ver em retrospetiva
quando me sinto desmotivada
e que me põem de joelhos,
porque sinto-me muito agradecida.
Muitos de vocês não terão passado horas nadando sem parar.
mas com quem passam a maior parte do tempo?
Vocês podem partilhar esses momentos exteriores com outras pessoas.
Mas há uma companhia permanente que todos temos:
nós mesmos.
Porém, muitos de nós nunca chega a conhecer quem realmente somos.
Eu sou uma filha, uma indiana, uma nadadora, uma estudante.
Mas sou muito mais do que isso.
Se vocês não investirem em vocês mesmos,
não criarem um caminho que vos aproxime mais de vocês próprios,
nenhuma quantidade de "êxito" na vida
pode dar-vos satisfação ou alegria duradouras.
Ainda hoje,
quando não consigo encontrar motivação ou alegria naquilo que faço,
pergunto a mim mesma:
"Isto é o melhor que posso fazer?"
E o significado do meu "melhor" muda.
Em certos dias, significa não desistir,
continuar a nadar na água gelada e bater um recorde mundial.
Mas em muitos outros dias,
significa superar os meus pensamentos deprimidos,
sair de casa,
e conseguir fazer as tarefas domésticas.
O que não muda é essa voz dentro de mim,
essa bússola interior
que me guia para um melhor eu todos os dias.
E eu acredito
que uma vida de verdadeiro sucesso é a que se passa na procura
de nos tornarmos na nossa melhor versão possivel
quando dermos o último suspiro.
Obrigada.
(Aplausos)
SRK: Penso que o único desporto que não posso fazer é a natação.
Eu nado como um prego.
Por isso, estar ao lado da melhor nadadora do mundo
faz com que me sinta a nadar
— desculpa o meu trocadilho.
(Risos)
BS: Sem jogo de palavras, é claro.
SRK: Qual é o teu próximo objetivo como nadadora?
BS: Eu tenho imenso medo da competição,
por isso que objetivo melhor do que visar os Jogos Olímpicos?
Porque a natação de fundo agora já é um desporto olímpico.
(Aplausos)
Só dizer isso em voz alta me dá calafrios,
porque é um objetivo muito arrojado
e eu não quero aceitar que estou a encarar esse objetivo
mas é a adrenalina, faz parte disso.
Na minha ideia, eu chegar aos Olímpicos ou não,
não é importante,
mas no processo de treino para isso,
eu torno-me numa nadadora melhor e numa pessoa melhor.
SRK: Inshallah, vais conseguir lá chegar.
E quero dizer-te
que muitas pessoas que estão a assistir a esta palestra lá em casa
estão com pensamentos possitivos para ti,
por isso, quando fores para os Olímpicos
imagina todos nós a usar roupa de pinguim, a nadar contigo, e a dizer:
"Força, força, Bhakti, força, força".
BS: Podes ser o meu pinguim pessoal?
SKR: Já sou o teu pinguim.
Teria sido mais giro se dissesses um tubarão
mas um pinguim...
BS: As orcas são o meu espirito animal, podes ser a minha orca.
(Aplausos)
SRK: Senhoras e senhores, Bhakt!
BS: Obrigada.
(Aplausos)
Shah Rukh Khan: Coragem, determinação e uma visão obstinada.
Essas são as qualidades que os maiores vencedores têm em comum.
São aqueles corações valentes para quem o fracasso não é uma opção.
O que nos parece um mar inconquistável,
para a nossa próxima palestrante é um palco irresistível,
no qual ela nasceu pra se apresentar.
Vamos mergulhar na história da nossa destemida palestrante
Bhakti Sharma, que está revolucionando o mundo da natação de longa distância.
Bhakti Sharma.
(Aplausos)
Imaginem, no calor escaldante do Rajastão,
numa tarde quente de verão,
uma criança de dois anos e meio num ciclomotor atrás da mãe dela,
sem saber para onde estavam indo.
E 20 minutos depois,
aquela criança está
completamente submersa na água.
Antes que eu percebesse,
estava chutando, espirrando, gritando,
engolindo água,
me agarrando à minha mãe por minha querida vida.
Foi assim que aprendi a nadar.
Comecei a nadar com dois anos e meio,
e em águas abertas quando tinha 14 anos.
E assim, tenho dedicado mais de 25 anos da minha vida a esse esporte,
durante os quais nadei nos 5 oceanos do mundo,
atravessei o Canal da Mancha;
que também é conhecido como o Monte Everest da natação;
e estabeleci um recorde mundial no gelado Oceano Antártico.
(Aplausos)
Quando você passa tanto tempo com um esporte,
deixa de ser só isso
e se torna um espelho.
E ele mostra quem você realmente é.
Você vê que sua coragem como atleta não é testada apenas no dia da disputa,
mas todos os dias,
quando o esporte exige que você se levante às 4:30 da manhã,
nade por duas horas,
vá para a escola, volte, nade por três horas,
vá para casa, coma e durma.
Quando se ganha uma medalha ou estabelece um recorde mundial,
esse espelho mostra a felicidade que você e seus entes queridos sentem,
mas também reflete as lágrimas que você derrama
sozinho na água.
A natação em águas abertas é um esporte muito solitário.
Eu passei horas
olhando para o oceano infinito, aparentemente sem fundo, debaixo de mim,
sem nada para me fazer companhia, exceto meus próprios pensamentos.
Eu não era testada só como nadadora,
mas também como ser humano pensante, sensível e imaginativo.
Seja no meu primeiro teste como nadadora de maratona,
quando decidi nadar por 12 horas sem parar em uma piscina,
ou atravessando o Canal da Mancha em 13 horas e 55 minutos.
Quando você nada, não fala,
não ouve muito bem,
e a visão é restrita ao que está bem à frente
ou embaixo de você.
Esse isolamento foi o maior presente do meu esporte para mim.
Na natação em águas abertas,
me conheci de maneiras que nunca poderia imaginar.
Lembro que, aos 14 anos,
quando pulei no oceano pela primeira vez para nadar,
e durante esse mergulho,
as ondas me pegaram e me derrubaram,
vi a criança em mim, que gosta de tais aventuras.
Ao atravessar o Canal da Mancha,
depois de nadar por dez horas,
quando fiquei presa num lugar por uma hora e meia
por causa das correntes,
vi a atleta forte e dedicada em mim,
que não queria decepcionar os pais dela ou o país.
Em uma maratona de águas abertas na Suíça,
quando ganhei minha primeira medalha de ouro pela Índia,
(Aplausos)
testemunhei uma indiana orgulhosa em mim.
Ao atravessar o Canal da Mancha novamente,
desta vez em um revezamento com minha mãe,
sem saber que estávamos fazendo história,
vi a filha protetora em mim,
que só queria ver a mãe realizar os próprios sonhos.
E quatro anos atrás,
quando pulei no Oceano Antártico,
vestindo apenas um maiô, touca e óculos de natação,
num espírito inabalável de apenas fazer,
vi uma lutadora em mim.
Quando eu pulei na água congelante de 1° Celsius,
percebi que havia preparado meu corpo e mente para o frio,
mas não estava preparada para a densidade da água.
A cada braçada era como se estivesse nadando em óleo.
E nos primeiros cinco minutos,
tive aquele pensamento paralisante de desistir.
Como seria bom esquecer tudo isso,
subir no barco,
ficar embaixo da água quente do chuveiro
ou me enrolar em um cobertor.
Mas com esse pensamento,
também veio uma voz mais forte e obstinada:
"Você sabe que consegue dar mais uma braçada".
Levantei meu braço e dei uma braçada.
"Agora mais uma".
Então dei uma segunda e um terceira braçada.
Na quarta,
vi um pinguim nadando debaixo da minha barriga.
Ele ficou à minha esquerda e começou a nadar comigo.
"Viu? Um pinguim está torcendo por você",
disse aquela voz interior.
(Aplausos) (Vivas)
Olhei para o meu pessoal no barco.
Tinham o mesmo sorriso no rosto que eu.
O mesmo sorriso que todos nós temos
quando estamos numa situação difícil e vemos um raio de esperança.
Tomamos isso como um sinal do destino
e continuamos avançando.
Assim fiz eu
e, 41 minutos depois,
estabeleci o recorde mundial nadando a maior distância
no Oceano Antártico.
(Aplausos)
Imaginem, sequer neva no Rajastão.
(Risos)
Aquela voz, que me acompanhou em todas as situações difíceis
ao longo das minhas braçadas,
nunca teria se manifestado
se não tivesse passado tanto tempo sozinha,
se não tivesse prestado atenção em todos os pensamentos
que passavam pela minha cabeça.
Quando você está sozinho no oceano, com seus pensamentos,
os perigos que você enfrenta não são apenas externos,
como baleias, tubarões, águas-vivas
ou até pessoas desmotivantes.
Os demônios mais perigosos que enfrenta
são o medo e a negatividade dentro de você, que dizem:
"Você não é boa o suficiente.
Nunca chegará à outra margem.
Você não treinou o suficiente.
E se falhar? O que vão pensar?
Tenho certeza de que todo mundo está pensando que você é lenta".
Todos temos nossos próprios demônios internos, não temos?
Na vida cotidiana, podemos nos esconder deles,
atrás do trabalho ou de muitas outras distrações.
Mas como eu disse,
no meio do oceano, não há onde se esconder.
Tenho que encarar meus demônios internos,
assim como sentir o gosto da água salgada,
sentir o atrito na minha pele
e admitir as baleias nadando ao meu lado.
Eu odeio e amo isso.
Odeio porque esse esporte me mostra um lado meu
que não quero acreditar que existe.
Meu lado humano e imperfeito.
Como a parte de mim
que não consegue sair da cama de manhã e ir treinar.
O meu lado que fica tão esgotado e cansado
que só quer parar de nadar.
Mas eu também amo isso,
porque esse esporte me deu momentos para me lembrar
quando me sinto desmotivada.
E eles me deixam de joelhos,
porque me sinto muito agradecida.
Muitos de vocês não passam horas nadando sem parar.
Mas com quem gastam mais seu tempo?
Vocês podem compartilhar o espaço externo com muitas pessoas,
mas há uma companhia constante:
você mesmo.
E, mesmo assim, a maioria de nós pode nunca chegar a saber quem realmente somos.
Sou filha, indiana, nadadora, estudante.
Mas eu sou muito mais.
Se não estiver investindo em você mesmo,
se não está definindo um caminho que te aproxime de você mesmo,
nenhuma quantidade de "sucesso" na vida trará alegria ou satisfação duradouras.
Ainda hoje,
quando não consigo encontrar motivação ou alegria no que estou fazendo,
eu me pergunto:
"Isso é o melhor que posso fazer agora?"
E o significado do meu "melhor" muda.
Em alguns dias, significa não desistir,
continuar nadando na água gelada e estabelecer um recorde mundial.
Mas em muitos outros dias,
significa superar meus pensamentos negativos,
sair de casa
conseguir fazer as tarefas diárias.
O que não muda é essa voz interior.
Essa bússola interna
que me leva a um eu melhor todos os dias.
E eu acredito
que uma vida verdadeiramente bem-sucedida é aquela que é passada na busca
por se tornar a melhor versão possível de si mesmo,
até nosso último suspiro.
Obrigada.
(Aplausos)
SRK: O único esporte que não posso praticar é natação;
afundo como uma pedra.
Então, ao lado da melhor nadadora do mundo
eu me sinto...
me desculpem pelo trocadilho,
"boiando", mas...
BS: Sem trocadilhos, é claro.
SRK: Qual é o seu próximo objetivo como nadadora?
BS: Tenho um grande medo de competições,
então, qual melhor objetivo do que as Olimpíadas?
A natação em águas abertas é um esporte olímpico agora.
(Aplausos)
Só de falar sobre isso já me dá arrepios,
porque é um objetivo tão grande
que não admito que estabeleci essa meta, mas essa é a emoção, é parte disso.
E a minha ideia é que, indo para as Olimpíadas ou não,
isso não importa,
mas no processo de treinamento,
me tornarei uma nadadora e uma pessoa melhor.
SRK: "Inshallah", você chegará às Olimpíadas.
E eu quero te dizer
que há muitas pessoas assistindo,
todas torcendo muito por você, então quando for para as Olimpíadas,
imagine que todos estaremos vestindo roupas de pinguim e nadando com você,
e dizendo: "Continue, continue, Bhakti, continue, continue".
BS: Quer ser meu pinguim "personal"?
SRK: Eu sou seu pinguim agora.
Teria sido mais legal se dissesse, tipo, um tubarão e tal, mas pinguim...
BS: Orca é meu animal espiritual, você pode ser a minha.
(Aplausos)
SRK: Senhoras e senhores, Bhakti.
BS: Obrigada.
(Aplausos)
Shah Rukh Khan: Curaj, voință, și un singur scop în minte.
Acestea sunt calitățile pe care cei mai mari performeri le au în comun.
Acestea sunt inimile curajoase pentru care eșecul nu este o opțiune.
Ceea ce noi considerăm a fi un ocean de neînvins,
pentru următorul nostru orator este un țel irezistibil
pe care s-a născut să-l atingă.
Să trecem direct la povestea oratorului nostru neînfricat,
Bhakti Sharma,
care face valuri în lumea înotului pe distanțe lungi.
Bhakti Sharma!
(Aplauze)
Bhakti Sharma: Imaginați-vă, în căldura toridă din Rajastan,
într-o după-amiază înăbușitoare de vară,
o fetiță de doi ani și jumătate călărind pe o motoretă în spatele mamei sale,
fără să știe încotro se-ndreaptă.
După 20 de minute,
fetița de doi ani și jumătate se trezește
complet scufundată sub apă.
Până să-mi dau seama ce se întâmplase
am început să dau din mâini și din picioare,
să țip, înghițind apă,
agățându-mă puternic de mămica mea, să-mi salvez viața.
Așa am învățat cum să înot.
Am început să înot în piscină de când aveam doi ani și jumătate
și am trecut la înot în apă deschisă la vârsta de 14 ani.
Am dedicat 25 de ani din viața mea acestui sport,
timp în care am înotat în toate cele cinci oceane ale lumii,
am traversat Canalul Mânecii,
care mai este cunoscut și sub denumirea de Muntele Everest în materie de înot,
am atins un record mondial în apele reci ca gheața ale Oceanului Antarctic.
(Aplauze)
Când îți dedici atât de mult timp unui sport,
acesta încetează să fie doar un sport
și devine o oglindă.
O oglindă care îți arată cine ești cu adevărat.
Temperamentul de sportiv nu este testat doar în zilele de concurs,
ci în fiecare zi,
atunci când sportul te solicită să te trezești la 4:30 dimineața,
să înoți timp de două ore,
să mergi, apoi, la școală, să vii înapoi, să mai înoți încă trei ore
să mergi acasă, să mănânci și să dormi.
Când câștigi o medalie, sau atingi un record mondial,
această oglindă îți reflectă fericirea pe care tu și apropiații tăi o simțiți,
dar îți reflectă de asemenea și lacrimile pe care le-ai vărsat
de una singură, în apă.
Înotul în apă deschisă este un sport foarte solitar.
Am petrecut ore întregi,
privind spre oceanul infinit, aparent fără margini, sub mine,
cu nimic care să-mi țină companie decât propriile-mi gânduri.
Astfel, nu am fost testată doar în calitate de înotător
ci și în calitate de ființă umană gânditoare, simțitoare, imaginativă.
Fie că este vorba de primul meu maraton de înot,
când m-am decis să înot timp de 12 ore într-un bazin
sau să traversez Canalul Mânecii în decurs de 13 ore și 55 de minute.
Atunci când înoți, nu vorbești,
nu auzi prea bine,
și vizibilitatea îți este limitată la ceea ce se află în fața ta
sau sub tine.
Această izolare e cel mai mare cadou pe care mi l-a oferit sportul.
Datorită înotului în apă deschisă,
am ajuns să mă cunosc pe mine însămi cum nu m-aș fi așteptat vreodată.
Îmi amintesc că la vârsta de 14 ani,
când am sărit pentru prima dată în ocean ca să înot,
și în timpul înotului,
în timp ce valurile mă aruncau în sus și în jos,
am descoperit copilul din mine care se bucură de asemenea aventuri.
În timp ce traversam Canalul Mânecii
după ce înotasem deja timp de 10 ore,
și m-am blocat într-un singur loc timp de oră și jumătate
din cauza curenților,
am descoperit sportiva puternică și dedicată din mine,
care nu voia să își dezamăgească părinții sau țara.
La un maraton de înot organizat în Elveția,
când am câștigat prima mea medalie de aur pentru India...
(Aplauze)
am descoperit indianul mândru din mine.
Când am traversat Canalul Mânecii din nou,
de data aceasta în echipă cu mama mea,
fără a-mi da seama că vom crea istorie,
am văzut fiica protectoare din mine,
care nu voia decât să-și vadă mama îndeplinindu-și visele.
Cu patru ani în urmă,
când am sărit în Oceanul Antarctic,
doar într-un costum de baie, șapcă și ochelari de înot,
cu o voință neclintită de a face asta,
am văzut luptătoarea din mine.
Când am sărit în apa aceea cu temperatura sub limita înghețului,
am realizat că deși mi-am pregătit corpul și mintea pentru frig,
nu eram încă pregătită pentru densitatea apei.
Simțeam fiecare mișcare de parcă mă zbăteam în ulei.
În primele cinci minute,
mi-a venit ideea paralizantă de a renunța pur și simplu.
N-ar fi drăguț să uit de toate acestea,
să mă urc în barcă,
apoi să stau sub un duș fierbinte
sau să mă învelesc cu o pătură călduroasă?
Însă pe lângă acel gând,
a ieșit la suprafață o voce mult mai puternică, mai hotărâtă.
„Știi bine că ești capabilă de asta, mai trebuie să faci doar o mișcare.”
Deci mi-am ridicat brațul și am mai făcut o mișcare.
„Acum, încă una.”
Deci am făcut o a doua, apoi o a treia mișcare.
La a patra,
am zărit un pinguin înotând sub mine.
A venit în stânga mea și a început să înoate împreună cu mine.
„Vezi? Un pinguin te încurajează”,
a spus un glas din mine.
(Aplauze și ovații)
Am ridicat privirea la oamenii din barcă.
Aveau pe fețele lor același zâmbet ca și mine.
Același zâmbet pe care-l avem cu toții
când ne împiedicăm de o situație dificilă
și zărim o rază de speranță.
O luăm ca pe un semn din partea destinului
și continuăm să mergem înainte.
Așa cum am făcut și eu,
iar 41 de minute mai târziu,
atingeam recordul mondial pentru înotul pe cea mai lungă distanță
în Oceanul Antarctic.
(Aplauze)
Imaginați-vă, nici măcar nu ninge în Rajastan.
(Râsete)
Acea voce, care m-a urmat prin toate situațiile dificile
pe parcursul orelor de înot,
nu ar fi ieșit niciodată la iveală
dacă nu aș fi petrecut atât de mult timp singură,
dacă nu aș fi acordat atâta atenție fiecărui gând în parte
care mi-a trecut prin minte.
Când te afli singură într-un ocean, cu gândurile tale,
pericolele de care te lovești nu sunt doar externe,
cum ar fi balene, rechini, meduze
sau chiar oamenii care te descurajează.
Cei mai periculoși demoni de care te izbești
sunt frica și negativitatea din interiorul tău
care îți spun: „Nu ești suficient de bună.
Nu vei ajunge niciodată la celălalt țărm.
Nu te-ai antrenat suficient.
Dacă vei eșua? Ce vor crede oamenii?
Sunt convinsă că fiecare crede acum că ești teribil de înceată.”
Cu toții avem demonii noștri interiori, nu-i așa?
Într-o viață obișnuită, putem să ne ascundem de aceștia
în spatele muncii sau a altor distracții.
Însă după cum am mai spus,
în mijlocul oceanului, nu este niciun loc unde să te ascunzi.
Trebuie să îmi înfrunt demonii interiori
în măsura în care trebuie să gust sarea din apă,
să simt iritațiile pe piele
să văd balenele înotând alături de mine.
Urăsc sportul ăsta, și iubesc sportul ăsta.
Îl urăsc pentru că îmi arată o parte a mea
care nu vreau să cred că există.
Partea din mine care este umană și nu este perfectă.
Cum ar fi partea aceea
care nu se poate ridica dimineața din pat să se apuce de antrenament.
Partea aceea din mine care este atât de epuizată, atât de obosită,
încât nu-și dorește decât să renunțe.
Dar iubesc sportul acesta,
pentru că mi-a oferit momente la care pot privi înapoi
atunci când mă simt nemotivată.
Aceste momente mă fac să cad în genunchi,
deoarece mă simt atât de recunoscătoare.
Mulți dintre voi nu vă petreceți ore întregi înotând fără oprire.
Dar cu cine vă petreceți majoritatea timpului?
Vă împărțiți spațiul extern cu mulți alții,
însă nu există decât o singură companie constantă pe care o aveți:
voi înșivă.
Și totuși, mulți dintre noi nu ajung niciodată să se cunoască cu adevărat.
Sunt fiică, indiancă, înotătoare, studentă.
Dar mai reprezint atât de multe alte lucruri.
Dacă nu investești în tine însuți,
nu îți construiești o cale care să te apropie de tine însuți,
niciun „succes” în viață nu-ți poate aduce bucurie sau satisfacție de durată.
Chiar în prezent,
când nu găsesc motivație sau bucurie în ceea ce fac,
tot ceea ce mă întreb este:
„Este acesta cel mai bun lucru pe care-l pot face acum?”
Înțelesul lui „cel mai bun” variază.
În unele zile, înseamnă să nu renunț,
să continui să înot în apa rece și să obțin un nou record mondial.
Dar în multe alte zile,
înseamnă că trebuie să trec peste gândurile depresive,
să ies din casă
și să am tăria de a face treburile casnice de zi cu zi.
Ceea ce nu se schimbă este vocea din interiorul meu.
Acel compas intern
care mă ghidează spre o persoană mai bună, zilnic.
Și cred
că o viață cu adevărat de succes este aceea care este petrecută cu scopul
de a deveni cea mai bună versiune posibilă a ta
până la ultima suflare.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
SRK: Cred că singurul sport la care nu mă pricep este înotul.
Mă scufund ca o piatră.
Faptul că mă aflu acum aici lângă cea mai bună înotătoare a lumii
mă face să mă simt,
scuzați-mi jocul de cuvinte,
ca și cum aș fi la mare.
Însă...
BS: (Râde) Nu e cu dublu înțeles, desigur.
SRK: Care este următorul tău țel ca înotător?
BS: Am o mare teamă de competiție,
deci care ar fi un țel mai mare decât să înot la Jocurile Olimpice?
Pentru că înotul în apă deschisă este deja un sport olimpic.
(Aplauze)
Chiar să spun asta cu voce tare îmi provoacă fiori,
pentru că este un țel așa de imens
încât nu vreau să accept că mi-am propus acest țel,
dar chiar asta e esența.
Ideea mea este că dacă reușesc să ajung sau nu la Jocurile Olimpice,
nu asta contează,
ci, în procesul de antrenare pentru acest țel,
am să devin o înotătoare mai bună și o persoană mai bună.
SRK: Dacă și Allah vrea asta vei reuși la Jocurile Olimpice
Și mai vreau să-ți spun
că mulți oameni privesc această emisiune în casele lor,
sunt foarte mulți oameni, și toți au încredere în tine,
când vei fi la Jocurile Olimpice
imaginează-ți că noi toți înotăm cu tine în costume de pinguin
strigând: „Hai Bhakti, hai, hai!”
BS: Poți să fii pinguinul meu personal?
SRK: Sunt deja asta.
Era grozav dacă menționai un rechin sau ceva asemănător,
dar acum sunt pinguinul tău.
BS: Orcile sunt animalele mele de spirit, poți fi chiar orca mea.
(Aplauze)
SRK: Doamnelor și domnilor, Bhakti!
BS: Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Шах Рукх Кхан: Смелость, решительность и целеустремлённость.
Вот качества, которые объединяют всех победителей.
Всех тех храбрецов, которых не останавливает неудача.
Нам море кажется непреодолимой преградой,
а наша следующая гостья смотрит на него как на сцену,
уготованную ей с рождения.
Давайте окунёмся в историю нашей бесстрашной гостьи
Бхакти Шармы,
которая произвела фурор в мире плавания на длинные дистанции.
Бхакти Шарма.
(Аплодисменты)
Бхакти Шарма: Представьте, однажды жарким летним днём,
под палящим солнцем Раджастхана,
девочка двух с половиной лет отроду, сидя на мопеде позади своей мамы,
едет навстречу неизвестности.
И вот, 20 минут спустя,
эта двухлетняя девочка
оказывается полностью погружённной в воду.
Едва опомнившись,
я барахталась в воде, размахивала руками и ногами,
визжала, глотала воду,
вцепившись в маму и пытаясь спастись.
Именно так я научилась плавать.
Я начала плавать в бассейне, когда мне было 2,5 года,
а уже в 14 я попробовала свои силы на открытой воде.
Я посвятила этому виду спорта более 25 лет.
За это время я плавала во всех пяти океанах,
пересекла пролив Ла-Манш,
который также называют Эверестом в мире плавания,
и установила мировой рекорд в ледяных водах Антарктического океана.
(Аплодисменты)
Когда посвящаешь очень много времени какому-либо спорту,
он перестаёт быть лишь спортом
и превращается в зеркало.
Он отражает твою истинную суть.
Ты понимаешь, что спортивная стойкость проверяется не только в день гонки,
а ежедневно,
когда спорт заставляет тебя вставать в 4:30 утра,
тренироваться два часа,
идти в школу, возвращаться, тренироваться ещё три часа,
идти домой, поесть и лечь спать.
Когда получаешь медаль или устанавливаешь мировой рекорд,
это зеркало отражает счастье на твоём лице и лицах твоих близких,
но также оно показывает и все те слёзы,
пролитые наедине с собой во время тренировок.
Плавание на открытой воде — это спорт одиночек.
Я провела много часов,
всматриваясь в бесконечное, бездонное пространство океана подо мной,
и единственными моими спутниками были лишь мои мысли.
Вода проверяет на прочность не только спортивные,
но и человеческие качества: мышление, чувства, воображение.
Будь то мой первый марафонский заплыв,
когда я решила плавать в бассейне 12 часов без передышки,
или пересечение Ла-Манша за 13 часов и 55 минут.
Во время заплыва ты не можешь говорить,
плохо слышишь,
обзор ограничен: видно только то, что впереди
или под тобой.
Такое одиночество — самый дорогой подарок, который дал мне спорт.
Плавание на открытой воде
открыло во мне новые грани характера, о которых я не знала раньше.
Помню, как в 14-летнем возрасте,
когда я впервые совершила заплыв в океане,
именно тогда,
когда волны подбрасывали меня и швыряли вниз,
я увидела в себе ребёнка, который искренне радуется таким приключениям.
Во время заплыва через Ла-Манш,
находясь в воде уже более 10 часов,
я полтора часа барахталась на одном месте
из-за сильных течений.
Тогда я увидела в себе сильную и самоотверженную спортсменку,
которая не хотела разочаровать ни своих близких, ни свою страну.
Марафон на открытой воде, который проводился в Швейцарии, —
именно тогда я получила свою первую золотую медаль для Индии —
(Аплодисменты)
открыл во мне гордую индианку.
Покоряя Ла-Манш во второй раз,
на этот раз в эстафете со своей матерью —
тогда мы ещё не знали, что войдём в историю, —
я увидела в себе заботливую дочь,
которая хотела, чтобы мамины мечты сбылись.
Четыре года назад,
совершая заплыв в Антарктическом океане,
одетая лишь в купальник, шапочку и очки,
я увидела в себе борца
с непоколебимой жаждой к действию.
Прыгнув в воду, температура которой была от нуля до плюс одного по Цельсию,
я поняла, что хорошо подготовила тело и сознание к холоду,
но оказалась совершенно не готова к такой плотности воды.
Она была вязкой, как подсолнечное масло.
И в первые пять минут
меня не покидала парализующая мысль о том, чтобы всё бросить.
Разве не здорово было бы просто забыть обо всём,
сесть в катер,
встать под горячий душ
и закутаться в тёплое одеяло?
Но вместе с этой мыслью
из глубины души донёсся более сильный и властный голос:
«Ты знаешь, что у тебя есть силы сделать ещё один гребок».
И я подняла руку и сделала гребок.
«Ещё раз!»
Я сделала второй гребок, а потом третий.
На четвёртом
я увидела пингвина, проплывающего подо мной.
Он пристроился слева от меня и поплыл рядом.
«Видишь? Пингвин поддерживает тебя», —
сказал внутренний голос.
(Аплодисменты и одобрительные возгласы)
Я посмотрела на своих родных в катере.
Их лица озарились такой же улыбкой, как и моё.
Такая улыбка появлялась на наших лицах всегда,
когда мы сталкивались с трудностями,
но видели луч надежды.
Для нас это был знак судьбы,
и мы просто продолжали идти вперёд.
Я тоже продолжила плыть
и 41 минуту спустя
установила мировой рекорд в заплыве на длинные дистанции
в Антарктическом океане.
(Аплодисменты)
Представляете, в Раджастхане даже снега не бывает.
(Смех)
Голос, который сопровождал меня во всех трудных ситуациях,
во всех заплывах,
никогда не проявил бы себя,
если бы я не проводила так много времени в одиночестве,
уделяя внимание каждой
посещающей меня мысли.
Когда вы оказываетесь один на один со своими мыслями в открытом океане,
вам грозят опасности не только извне:
например, киты, акулы, медузы
или люди, подрывающие вашу веру в себя.
Самые страшные демоны —
это страх и негативные мысли внутри вас самих, которые говорят:
«Ты не достаточно хороша.
Тебе никогда не добраться до берега.
Ты мало тренировалась.
А вдруг не получится? Что подумают люди?
Наверняка многие прямо сейчас думают, как медленно ты плывёшь».
У всех нас есть внутренние демоны, верно?
В повседневной жизни от них можно спрятаться
с помощью работы или других отвлекающих факторов.
Но как я уже сказала,
посреди океана спрятаться негде.
Я вынуждена смотреть в глаза своим демонам
точно так же, как вынуждена ощущать во рту солёную воду,
чувствовать раздражение на коже
и мириться с китами, плывущими рядом со мной.
Я и ненавижу это, и люблю.
Ненавижу, потому что этот спорт показывает мне те мои качества,
в существование которых я не хочу верить.
Человеческую и несовершенную часть меня.
Ту, которая не хочет
рано вставать по утрам и идти на тренировку.
Ту, которая так устала и выдохлась,
что хочет бросить занятия плаванием.
Но я всё равно люблю такую себя,
потому что этот вид спорта дал мне моменты, на которые я могу оглянуться,
когда теряю мотивацию.
И я готова встать на колени,
показывая свою благодарность.
Многие из вас, наверное, не плавают часами без перерыва.
Но с кем вы проводите большую часть своего времени?
Возможно, вы делитесь своим внешним пространством со многими,
но единственный спутник, который всегда и везде с вами, —
это вы сами.
И всё же большинство из нас может так никогда и не узнать, кто мы на самом деле.
Я дочь, индианка, пловчиха, студентка.
Но я гораздо больше этих статусов.
Если вы не вкладываете в себя,
не прокладываете дорожку, которая приблизит вас к самим себе,
то никакой «успех» в жизни не доставит вам долгую радость или удовлетворение.
Даже сейчас,
если я теряю мотивацию или удовольствие от того, что делаю,
я задаю себе один вопрос:
«Это лучшее, что я могу сделать прямо сейчас?»
Это лучшее действие постоянно меняется.
Иногда оно означает — не сдаваться,
продолжать плыть в ледяной воде с целью установить мировой рекорд.
Но в большинстве случаев
оно означает — превозмочь мои удручающие мысли,
выйти из дома
и продолжать заниматься обычными делами.
Что не меняется, так это внутренний голос.
Он как внутренний компас,
который ежедневно ведёт меня к себе лучшей.
И я верю,
по-настоящему успешной жизнью можно назвать ту, в течение которой вы постоянно
пытаетесь стать лучшей версией себя,
пока не сделаете последний вздох.
Спасибо.
(Аплодисменты)
ШРК: Плавание — это единственное, в чём я не силён.
Я плаваю как бревно.
Я стою рядом с лучшей в мире пловчихой,
и меня самого сейчас —
прошу прощения за каламбур —
штормит от волнения.
Но...
БШ: (Смех) Это чистая импровизация.
ШРК: Какова твоя следующая цель в плавании?
БШ: Больше всего я боюсь соревнований,
поэтому разве не логично поставить цель — участвовать в Олимпиаде?
Плавание на открытой воде стало олимпийским видом спорта.
(Аплодисменты)
То, что я говорю это вслух, уже вызывает у меня дрожь,
это такая грандиозная цель,
что мне страшно признаться, что я решилась её достичь.
Но именно это и захватывает, в этом вся суть.
Мне не важно, попаду я на Олимпиаду или нет,
это не имеет значения,
но в процессе подготовки к ней
я стану лучше — и как пловчиха, и как человек.
ШРК: Иншалла, ты попадёшь на Олимпиаду.
И скажу по секрету,
тысячи людей, которые смотрят это шоу дома,
желают тебе успехов и побед.
Во время отборочных соревнований
представь, что мы все в костюмах пингвинов плывём рядом с тобой
и говорим тебе: «Плыви, Бхакти, ты сможешь».
БШ: Будь моим личным пингвином!
ШРК: С этой минуты я твой пингвин.
Я бы больше хотел быть акулой или другой крупной рыбой,
но пингвином...
БШ: Мой талисман — косатка. Можешь стать моей косаткой.
(Аплодисменты)
ШРК: Дамы и господа, Бхакти.
БШ: Спасибо.
(Аплодисменты)
Shah Rukh Khan: Mod, beslutsamhet och en målmedveten vision.
Detta är kvaliteter som högpresterande har gemensamt.
Det är de modiga själar för vilka misslyckande inte är ett alternativ.
Det som för oss liknar ett oövervinneligt hav,
är för vår nästa talare en oemotståndlig scen
hon föddes redo att uppträda på.
Så låt oss dyka rakt in i berättelsen om vår orädda talare,
Bhakti Sharma,
som skapar kontrovers i långdistanssimningens värld.
Bhakti Sharma.
(Applåder)
Bhakti Sharma: Föreställ er, i den brännande hettan i Rajasthan,
en varm sommareftermiddag,
åker en 2,5-åring moped bakom sin mamma,
utan att veta vart de är på väg.
Och 20 minuter senare,
har 2,5-åringen blivit
totalt nedsänkt i vatten.
Innan jag visste ordet av
sparkade, plaskade, skrek jag,
svalde massa vatten,
och klamrade mig fast vid min mamma.
Det var så jag lärde mig simma.
Jag började simma i pool när jag var 2,5
och på öppet vatten när jag var 14 år.
Jag har alltså vigt 25 år av mitt liv åt den här idrotten.
Jag har simmat i alla de fem världshaven,
korsat Engelska kanalen -
även känd som simningens Mount Everest -
och satt världsrekord i den iskalla Antarktiska oceanen.
(Applåder)
När man spenderar så mycket tid med en idrott,
upphör den att vara bara det
och blir till en spegel.
Och den visar vem du egentligen är.
Du ser att din förmåga som atlet inte bara prövas på tävlingsdagen
utan varje dag,
när idrotten tvingar dig att gå upp kl. 4.30 på morgonen,
simma i två timmar,
gå till skolan, komma tillbaka, simma i tre timmar,
gå hem, äta och sova.
När du vinner en medalj eller slår ett världsrekord,
visar spegeln den lycka du och dina nära och kära känner,
men den återspeglar också de tårar du fällde
helt själv, ensam i vattnet.
Simning på öppet vatten är en väldigt ensam idrott.
Jag har spenderat timmar
med att titta ner på det oändliga, till synes bottenlösa havet under mig,
utan annat sällskap än mina egna tankar.
Jag har på så vis blivit testad, inte bara som simmare,
utan även som en tänkande, kännande, kreativ människa.
Oavsett om det var mitt första test som maraton-simmare,
när jag bestämde mig för att simma 12 timmar i en pool utan att stanna,
eller när jag korsade Engelska kanalen på 13 timmar och 55 minuter.
När du simmar så pratar du inte,
du hör inte särskilt bra,
och din syn är begränsad till det som finns precis framför dig
eller nedanför dig.
Den här isoleringen har varit den största gåva min idrott har gett mig.
Genom simning på öppet vatten
har jag lärt känna mig själv på sätt jag aldrig hade kunnat förvänta mig.
Jag minns, vid 14 års ålder,
när jag för första gången hoppade i havet för att simma,
och genom hela simturen,
när vågorna lyfte upp och kastade ner mig,
såg jag barnet inom mig, som njuter av sådana äventyr.
När jag korsade Engelska kanalen,
och efter 10 timmars simmande
fastnade på samma ställe i 1,5 timme
på grund av strömmarna,
såg jag den starka och dedikerade atleten inom mig,
som inte ville göra sina föräldrar eller sitt land besvikna.
I ett öppet vatten-maraton i Schweiz,
när jag vann min första guldmedalj för Indien -
(Applåder)
såg jag en stolt indier inom mig.
När jag korsade Engelska kanalen igen,
den här gången i en stafett med min mamma,
ovetandes om att vi skapade historia,
såg jag den beskyddande dottern inom mig,
som bara ville se sin mamma uppfylla sina egna drömmar.
Och för fyra år sedan,
när jag hoppade i den Antarktiska oceanen,
iklädd endast baddräkt, simmössa och simglasögon,
med en orubblig anda av att bara göra,
såg jag en kämpe inom mig.
När jag hoppade i det noll till engradiga vattnet,
insåg jag att jag hade förberett min kropp och mitt psyke för kylan,
men jag var inte beredd på vattnets densitet.
Varje simtag kändes som att simma i olja.
De första fem minuterna
hade jag en förlamande tanke på att bara ge upp.
Hur skönt det skulle vara att bara glömma allt det här,
gå ombord på båten,
ställa mig i en varm dusch
eller vira in mig själv i en varm filt.
Men med den tanken,
kom också en starkare, en mer medveten röst, djupt inifrån:
"Du vet att du klarar av att ta bara ett simtag till."
Så jag lyfte armen och tog ett simtag.
"Nu ett till."
Så jag tog ett andra och tredje simtag.
Vid det fjärde simtaget,
såg jag en pingvin som simmade under min mage.
Den kom upp på min vänstra sida och började simma med mig.
"Titta, en pingvin hejar på dig",
sa rösten inifrån.
(Applåder och jubel)
Jag tittade upp på människorna i båten.
De hade samma leende på läpparna som jag hade.
Samma leende vi alla har
när vi är fast in en svår situation
och ser en strimma av hopp.
Vi ser det som ett ödets tecken,
och vi fortsätter att kämpa framåt.
Precis som jag gjorde,
och 41 minuter senare,
slog jag världsrekord i längsta simdistans
i Antarktiska Oceanen.
(Applåder)
Tänk er, det snöar inte ens i Rajasthan.
(Skratt)
Den rösten, som har gjort mig sällskap genom alla mina svåra situationer
under mina simturer,
hade aldrig visat sig
om jag inte hade spenderat så mycket tid ensam,
om jag inte hade uppmärksammat varenda tanke
som slagit mig.
När man befinner sig helt ensam i ett hav, med sina tankar,
är farorna man möter inte bara externa,
som valar, hajar, maneter
eller motivationssänkande människor.
De ännu farligare demonerna du möter
är rädslan och negatitiveten inom dig
som säger: "Du är inte tillräckligt bra.
Du kommer aldrig nå den andra sidan.
Du har inte tränat tillräckligt.
Tänk om du misslyckas? Vad ska folk tro?
Alla tänker säkert just nu hur långsam du är."
Vi har alla våra inre demoner, eller hur?
I vårt dagliga liv kan man gömma sig för dem,
bakom sitt jobb eller många andra distraktioner.
Men som jag sa,
mitt ute i havet finns det ingenstans att gömma sig.
Jag måste möta mina inre demoner,
lika mycket som jag måste känna havets salta smak,
känna skavandet mot min hud,
och kännas vid valen som simmar bredvid mig.
Jag hatar det, och jag älskar det.
Jag hatar det för att den här idrotten visar mig en del av mig själv
som jag inte vill tro existerar.
Den delen som är mänsklig och inte perfekt.
Som den del av mig
som inte kan ta sig ur sängen på morgonen och åka till träningen.
Den del som blir så utbränd, så trött,
och bara vill sluta med simningen.
Men jag älskar det också,
för den här idrotten har gett mig stunder som jag kan blicka tillbaka på
när jag känner mig omotiverad.
Och de tvingar mig på knä,
för jag är så tacksam.
De flesta av er kanske inte spenderar timmar med att simma oavbrutet.
Men vem spenderar du den mesta av din tid med?
Du må dela din yttre omvärld med många andra,
men det finns en konstant följeslagare ni alla har:
du.
Trots det kommer de flesta kanske aldrig att lära känna oss själva riktigt.
Jag är en dotter, en indier, en simmare, en student.
Men jag är så mycket mer.
Om du inte investerar i dig själv,
inte väljer en väg som för dig närmre dig själv,
kommer ingen "framgång" i livet att ge dig bestående lycka eller tillfredsställelse.
Även idag,
när jag inte kan hitta motivation eller glädje i det jag gör,
frågar jag bara mig själv:
"Är detta det bästa jag kan göra just nu?"
Och betydelsen av mitt "bästa" ändras.
Vissa dagar betyder det att inte ge upp,
att fortsätta simma i iskallt vatten och slå världsrekord.
Men många andra dagar
betyder det att komma över deprimerande tankar,
att lämna huset
och att klara av dagliga sysslor.
Det som inte ändras är rösten inom mig.
Den inre kompassen
som vägleder mig till ett bättre jag varje dag.
Och jag tror
att ett verkligt framgångsrikt liv är det liv som spenderas med strävan
att bli den bästa möjliga versionen av dig själv
när du tar ditt sista andetag.
Tack.
(Applåder)
SRK: Jag tror den enda idrott jag inte kan är simma -
jag sjunker som en sten.
Så att stå bredvid världens bästa simmare
får mig att känna mig -
om ni ursäktar -
något förvirrad.
Men..
BS: (Skrattar) I ordets rätta bemärkelse.
SRK: Men vad är ditt nästa mål som simmare?
BS: Jag är väldigt rädd för tävlingar,
så vilket mål kan vara bättre än att sikta på OS?
Simning på öppet vatten är en olympisk sport nu.
(Applåder)
Bara att säga det ger mig rysningar,
då det är ett så enormt mål
att jag inte ens vill acceptera att jag har satt det målet,
men det är tjusningen, det är en del av det.
Och min tanke är att om jag tar mig till OS eller inte,
det spelar ingen roll,
men under min träningsprocess
kommer jag bli en bättre simmare och en bättre person.
SRK: Med guds vilja tar du dig till OS.
Och låt mig säga att
massor av människor som ser det här programmet,
det är massor av människor, som alla tänker positivt för din skull,
så när du siktar mot OS,
tänk dig alla oss i pingvinkostymer, som simmar med dig,
och säger: "Fortsätt, Bhakti, fortsätt."
BS: Kan du vara min egna pingvin?
SRK: Jag är din pingvin nu.
Det hade varit coolare om du hade sagt, typ en haj,
men pingvin...
BS: Du kan vara mitt skyddsdjur, som är späckhuggaren.
(Applåder)
SRK: Damer och herrar, Bhakti.
BS: Tack.
(Applåder)
Shah Rukh Khan: Cesaret, kararlılık, tek amaca odaklanmışlık.
Bunlar başarılı insanların ortak özellikleri.
Cesaret dolu bu yürekler için başarısızlık bir seçenek değil.
Denizler bize göre zapt edilemez yerlerken
konuşmacımıza göre performansını sergilemek için doğduğu bir sahne.
Hadi korkusuz konuşmacımızın hikâyesine dalalım.
Bhakti Sharma,
dünyada dalgalar yaratan uzun mesafe yüzücüsü.
Bhakti Sharma.
(Alkışlar)
Bhakti Sharma: Kavurucu Rajasthan sıcağında,
bir yaz günü öğleden sonra,
annesinin motosikletinin arkasında, nereye gittiklerini bilmeyen
iki buçuk yaşında bir kız çocuğu hayal edin.
Yirmi dakika sonra ise
iki buçuk yaşındaki bu kız çocuğu
kendini tamamen suya batmış bir hâlde buluyor.
Ne olduğunu anlamadan
çırpınıyor, bağırıyor,
su yutuyor,
hayatta kalabilmek için anneme tutunuyordum.
İşte yüzmeyi böyle öğrendim.
İki buçuk yaşındayken havuzda yüzmeye,
14 yaşındayken de açık denizde yüzmeye başladım.
Hayatımın yaklaşık yirmi beş yılını bu spora adadım.
Bu dönem boyunca beş okyanusta da yüzdüm.
Yüzücülerin Everest’i olan
Manş Denizi'ni yüzerek geçtim.
Antarktika Okyanusu'nda dünya rekoru kırdım.
(Alkışlar)
Bir spor dalıyla uzun zaman uğraştığınızda
sadece bir spor olmaktan çıkıp
sizi yansıtan bir aynaya dönüşüyor,
aslında kim olduğunuzu gösteriyor.
Bir atlet olarak adanmışlığınız sadece yarış günü değil
her gün sınanır.
Bu spor sabah saat 4:30'da kalkmayı,
iki saat yüzmeyi,
okula gidip, dönüp, üç saat daha yüzmeyi,
eve gidip, yemek yiyip uyumayı gerektirir.
Bir madalya kazandığınızda ya da dünya rekoru kırdığınızda,
o aynada sevdiklerinizin ve kendinizin mutluluğunun yanında
suda tek başınızayken akıttığınız gözyaşlarınızı görürsünüz.
Açık deniz yüzücülüğü yalnız bir spordur.
Altımda uzanan kusursuz,
sonsuz derinlikteki okyanusa bakarak
sadece düşüncelerimin bana yoldaş olduğu saatler geçirdim.
Böylece sadece bir yüzücü olarak değil
aynı zamanda düşünen, hisseden, düşleyen bir insan olarak da sınandım.
Yüzme havuzunda on iki saat boyunca durmadan yüzmeye
ya da Manş Denizi'ni 13 saat 55 dakikada geçmeye karar verdiğimde olduğu gibi
bir maraton yüzücüsü olarak da sınandım.
Yüzerken konuşmazsınız,
pek iyi duymazsınız
ve görüşünüz tam önünüzde olanla
ya da altınızdakiyle sınırlıdır.
Bu soyutlanma hali yaptığım sporun bana en büyük armağanı oldu.
Açık denizde yüzdüğüm süre boyunca
hiç tahmin etmediğim yönlerimi tanıdım.
On dört yaşımdayken
yüzmek için okyanusa ilk atladığımda
ve o süre boyunca,
dalgalar beni bir oraya bir buraya savururken
içimdeki çocuğun o tarz maceralardan ne kadar keyif aldığını gördüm.
Manş Denizi'ni geçerken
yaklaşık on saat yüzdükten sonra
bir yerde akıntı nedeniyle bir buçuk saatliğine mahsur kaldım.
O sırada, ailesini ve ülkesini hayal kırıklığına uğratmak istemeyen,
içimdeki o güçlü ve kendini adamış sporcuyu gördüm.
İsviçre'de düzenlenen açık deniz maratonunda
Hindistan adına ilk altın madalyamı kazandığımda
(Alkışlar)
içimdeki o gururlu Hindistanlıyı gördüm.
Manş Denizi'ni bir sonraki geçişimde,
annemle katıldığımız bayrak yarışında,
tarih yazdığımızı bilmeden,
annesinin hayallerini gerçekleştirdiğini görmek isteyen
ve O'nu koruyan kız evladı gördüm.
Dört yıl önce
Antartika Okyanusu'na atladığımda
üstümde mayo, bone ve gözlüğümden başka bir şey yokken
başarmanın sarsılmaz inancı vardı.
İçimdeki savaşçıyı gördüm.
Sıfır ila bir santigrat derece arasındaki suya atladığımda
vücudumu ve zihnimi soğuğa hazırlamış olduğumu fark ettim.
Ancak hazır olmadığım şey suyun yoğunluğuydu.
Sanki her kulacı yağın içine atıyordum.
Beşinci dakikada
karşı konulamaz şekilde sadece bırakmayı düşünebiliyordum.
Her şeyi öylece bırakıp gitmek ne kadar da güzel olurdu.
Bota atlamak,
sıcak suyun altında duş almak
ya da sıcacık bir battaniyeye sarılmak.
Ama bu düşüncenin yanında
derinlerden gelen, inatçı ve güçlü bir ses şöyle diyordu:
“Bir kulaç daha atacak güce sahip olduğunun farkındasın.”
Böylece kolumu kaldırdım ve bir kulaç attım.
“Şimdi bir tane daha.”
İkinci ve üçüncü kulacı attım.
Dördüncü kulacı attığım sırada
tam karnımın altında bir penguenin yüzdüğünü gördüm.
Sol tarafıma geçip benimle birlikte yüzmeye başladı.
“Bak gördün mü, penguen seni destekliyor.” dedi içimdeki o ses.
(Alkışlar ve tezahürat)
Botun içindeki takımıma baktım.
Yüzümdeki gülümsemenin aynısı onlarda da vardı.
Zor durumda kaldığımız anlarda,
bir umut ışığı gördüğümüzde oluşan o aynı gülümseme.
Bunun bir işaret olduğunu düşünüp
ilerlemeye devam ettik.
İlerlemeye devam ettiğimde,
41 dakika sonra,
Antarktika Okyanusu'nda en uzun mesafe yüzmede
dünya rekorunu kırdım.
(Alkışlar)
Düşünsenize, Rajastan'da kar yağmaz bile.
(Kahkahalar)
Tüm zor zamanlarımda ve yüzdüğüm anlar boyunca
bana eşlik eden o ses,
kendini hiç göstermeyecekti.
Eğer kendi başıma o kadar çok vakit geçirmeseydim
ve aklımdan geçen her bir düşünceye kulak vermeseydim.
Okyanusun ortasındayken düşüncelerinizle baş başa kaldığınızda,
karşı karşıya kaldığınız tehlikeler,
balinalar, köpek balıkları, deniz anaları
ve hatta hevesinizi kıran insanlar gibi dış tehlikeler değildir.
Yüzleştiğiniz en tehlikeli şeytanlar,
içinizdeki olumsuzluk ve korkudur.
Size, "Yeterince iyi değilsin.
Karşı kıyıya asla varamayacaksın.
Yeterince çalışmadın.
Ya başarısız olursan? İnsanlar ne düşünür?
Eminim herkes ne kadar yavaş olduğunu düşünüyor." derler.
Hepimizin içinde böyle şeytanlar yok mu?
Gündelik hayatınızda onlardan saklanabilirsiniz.
Çalışabilir ya da dikkatinizi dağıtacak işlerle uğraşırsınız.
Ama dediğim gibi,
okyanusun ortasında saklanacak bir yer yok.
İçimdeki şeytanlarla yüzleşmek zorundayım,
denizdeki tuzu tatmak zorunda olduğum kadar,
cildimdeki aşınmayı hissettiğim kadar
ve balinaların yanımda yüzdüklerinin bilincinde olduğum kadar.
Bu spordan hem nefret ediyor hem de onu seviyorum.
Nefret ediyorum çünkü bu spor bana
var olduğuna inanmak istemediğim tarafımı gösterdi.
İnsan olan ve pek de mükemmel olmayan tarafımı.
Sabah yataktan kalkamayan
ve idmana zorlayamadığım yanım gibi.
Çok yıpranmış, çok yorulmuş olduğu için
sadece yüzmeyi bırakmak isteyen tarafım.
Ama aynı zamanda bu sporu seviyorum,
çünkü bu spor bana motivasyonumu kaybettiğim zamanlarımda
dönüp bakabileceğim anlar verdi.
O anlar için şükrediyorum
ve minnettarım.
Çoğunuz hiç durmadan yüzerek saatler geçiremeyebilirsiniz.
Peki, vaktinizin çoğunu kiminle geçiriyorsunuz?
Dış dünyadaki hayatınızı bir çok kişiyle paylaşıyor olabilirsiniz
ama sahip olduğunuz tek bir daimi yoldaşınız var,
o da sizsiniz.
Yine de birçoğumuz henüz gerçekten kim olduğumuzun farkında değiliz.
Ben annemin kızıyım, bir Hindistanlıyım, bir yüzücüyüm, bir öğrenciyim.
Ama bundan daha fazlasıyım.
Eğer kendinize yatırım yapmıyorsanız,
sizi size yaklaştıracak bir yol belirlemiyorsanız,
hiçbir başarı size kalıcı sevinç ya da tatmin getiremez.
Bugün bile,
yaptığım iş için hevesim kalmadığında ya da motivasyonumu kaybettiğimde
kendime sorduğum tek soru,
"Şu an yapabileceğimin en iyisini bu mu?"
Bana göre "en iyi"nin anlamı hep değişir.
Bazı günler pes etmemek,
dondurucu suda yüzmeye devam edip dünya rekoru kırmaktır.
Ama diğer günlerin çoğunda,
depresif düşüncelerimin üstesinden gelmektir.
Evden dışarı çıkıp
gündelik işlerimi yapmak.
Değişmeyen ise içerideki o sestir.
İçimdeki o pusula,
daha iyi bir ben için her gün bana yol gösterir.
Başarılı bir hayatın,
son nefesinizde bile kendinizi
mümkün olan en iyi versiyonunuz olma yolunda harcadığınız hayat olduğuna
inanıyorum.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
SRK: Sanırım benim yapamayacağım tek spor yüzme.
Bir kaya gibi batarım.
Dünyanın en iyi yüzücüsünün yanında olmak
bana sanki,
nasıl desem bilemedim,
denizde batmışım gibi hissettiriyor.
Ama.
BS: (Gülüyor) Batmak değil yüzmek diyelim.
SRK: Peki, bir yüzücü olarak sonraki hedefin nedir?
BS: Yarışmaktan çok korkuyorum.
Bu yüzden Olimpiyatlardan daha iyi bir hedef olabilir mi?
Çünkü açık su yüzücülüğü artık Olimpiyat sporu olarak kabul ediliyor.
(Alkışlar)
Bunu yüksek sesle söylemek bile ürpermeme sebep oluyor,
çünkü bu öyle büyük bir hedef ki
bu hedefi koyduğumu kabul etmek bile istemiyorum.
Ama heyecanı da burada, bu işin bir parçası.
Bence Olimpiyatlar'da başarılı olsam da olmasam da
bir önemi yok.
Önemli olan hazırlanma süreci.
Bu süreç beni daha iyi bir yüzücü ve daha iyi bir insan yapacak.
SEK: İnşallah Olimpiyatlarda başarılı olursun.
Sana şunu söylemek istiyorum.
Bu programı evinde izleyen birçok kişi
senin için çok olumlu düşüncelere sahip.
Bu yüzden, Olimpiyatlara gittiğinde
hepimizin penguen mayosu giyip senin yanında yüzdüğümüzü
ve “Hadi Bhakti, devam et, devam et.” dediğimizi hayal et.
BS: Benim şahsi penguenim olur musun?
SRK: Artık senin pengueninim.
Köpek balığı ya da başka bir şey deseydin daha havalı olurdu,
ama penguen.
BA: Katil balinalar ruh eşim. Sen de benim katil balinam olabilirsin.
(Alkışlar)
SRK: Hanımlar ve beyler, Bhakti.
BS: Teşekkürler.
( Alkışlar )
沙鲁克汗：勇气、决心， 并且能够心无旁骛。
这正是那些最成功的人 所拥有的共同品质，
这些也属于那些从不将失败 考虑为选项的勇敢之心。
我们看起来难以征服的大海，
却是我们下一位 演讲者眼中诱人的舞台，
她似乎就是为游泳而生。
让我们一同潜入我们这位 无所畏惧的讲者的故事吧，
她就是巴克蒂·夏尔玛 (Bhakti Sharma)，
她在长距离游泳中大放异彩，
有请巴克蒂·夏尔玛。
（掌声）
巴克蒂·夏尔玛：想象一下， 在拉贾斯坦邦的高温下，
在一个炎热的夏天午后，
一个两岁半的小孩 坐在妈妈电动车的后座上，
却不知道他们要去哪里。
二十分钟以后，
她发现自己
完全浸在了水里。
在我意识到之前，
我一直在踢水、拍水、尖叫，
大口呛水，
紧紧抱住妈妈以求保命。
这就是我怎么学会游泳的，
在我只有两岁半的时候， 我开始学习在泳池游泳，
当我 14 岁时， 我学会了在户外游泳，
这项运动占据了我生命中的 25 年。
在这 25 年里， 我游遍了世界的五大洋，
游过了英吉利海峡——
它也被称之为 游泳界的珠穆朗玛峰——
还在冰寒刺骨的南极洋 创造了新的世界纪录。
（掌声）
当你为一项运动 付出了如此多的时间，
它不再仅仅只是一项运动，
而是人生的一面镜子，
它向我展示了真实的自己。
你会发现你作为运动员的耐力 不仅仅是在比赛日被测验，
而是在每一天，
这项运动要求你 每天清晨 4 点半起床，
去游泳两个小时，
去上学，放学后再游三个小时，
然后回家、吃饭，再上床睡觉。
当你赢得奖牌， 或是创造一项世界纪录，
这面镜子让你看到 你和你爱的人感受到的幸福，
也映射了所有
一个人在水中流淌的泪水。
公开水域游泳是 一项非常孤独的运动。
我曾用无数个小时，
凝视着身下深不见底的海洋，
除了我的思绪，再无其他伴我左右。
因此，这不仅考验我 作为一位游泳选手，
更是在考验我作为一个有思想、 有感情、有着无限想象力的人类。
我的第一次考验 是作为游泳马拉松选手，
我决定在一个游泳池中 不间断地连续游泳 12 个小时，
或用 13 个小时 55 分钟 跨越英吉利海峡。
当你在游泳时，你不能说话，
你甚至听不太清楚，
你的视线也仅限于看到正前方，
或者正下方。
这样的独处时刻却成了 我的运动赐予我最好的礼物。
通过这样的户外游泳，
我以从未想过的方式认识了我自己。
我记得在我 14 岁那年，
我第一次跳进大海游泳，
而在这个过程中，
海浪一次又一次地 把我拍起又放下，
我感受到自己内心的那个孩子 无比享受这样的冒险。
在我跨越英吉利海峡的时候，
在游了大概 10 个小时后，
我在一个地方 被困了有 1 个半小时，
因为水流的关系。
我看到了自己内心 那个强大而专注的运动员，
不想让她的父母或国家失望。
在瑞士的一个户外游泳马拉松中，
当我为印度夺得第一块金牌时——
（掌声）
我见证了自己心中 那个骄傲的印度人。
当我再一次挑战英吉利海峡时，
这次是为了实现母亲的心愿，
在不知情的情况下创造了历史。
我看到了自己内心 还是个有保护欲的女儿，
只想看到妈妈梦想成真。
在四年前，
当我只身跳进了南极洋，
除了泳衣、泳帽和泳镜， 以及“就这么做”的坚定意志，
其他什么都没有带。
我看到了内心的战士。
当我跳入几乎零度的冰水中，
我意识到了我的身心 都已为严寒做好准备，
但是我没有准备好的 却是面对水的密度。
每一次摆臂都犹如 在厚重的油中前行，
在前 5 分钟，
我几乎想要放弃了。
忘了这次挑战，
直接跳回船上，
洗个热水澡，
或给自己披个温暖的毯子该有多好？
但是伴随着这个念头，
内心深处还有一个更强大的声音，
“你知道，你还可以再划一次。”
所以，我举起了我的手臂， 又划了一次，
“现在再划一次。”
所以，我划了第二次、第三次。
在我划到第四次时，
我看到一只企鹅从我肚皮底下游过，
它来到我的左侧， 开始和我一起游泳，
“看到吗？一只企鹅在为你喝彩呢，”
内心的声音对我说道。
（掌声和欢呼）
我抬头看了下我船上的团队，
他们脸上挂着和我同样的笑容。
这和我们遇到困境
却看到希望曙光
所拥有的相同的笑容。
我们把它视作命运的征兆，
于是不断向前。
于是我继续不停的划水，
在 41 分钟过后，
我打破了在南极洋最长距离游泳
的世界纪录。
（掌声）
想象下，拉贾斯坦甚至从不下雪。
（笑声）
在的我游泳生涯中， 当我面对一切困境时，
内心的那个声音 总是陪伴着我，
若不是我花了 这么多时间学会独处，
若不是我总是细心聆听
我脑海中的每一个想法，
它或许永远都不会出现。
当你发现你自己， 与你的思绪一同身处海洋，
你所面对的风险不仅仅来自外界，
像是鲸鱼、鲨鱼、水母，
甚至是会让你失去动力的他人。
你所要面对的最危险的恶魔
是你内心的恐惧和消极态度，
它一直在提醒你，“你还不够好，
你永远到不了彼岸。
你训练得不够多，
如果你失败了会怎样？ 人们会怎么看你？
我很肯定大家都觉得你游得太慢。”
我们都有自己的心魔，不是吗？
在我们的日常生活中，你可以
躲在工作或其他许多 让你分心的事情后面。
但就像我所说，
身处海洋中的我们，无处可藏。
我们必须面对内心的恶魔，
就像我在海中不得不 品尝海水的咸味，
感受皮肤上摩擦的痛苦，
并且意识到鲸鱼在我边上游荡。
我恨这项运动，我也热爱它。
我恨它是因为这项 运动让我见到了自我，
那个我不愿相信存在的自我，
一个不完美的自我。
就像那个
不愿在清晨起床去练习的我。
还有精疲力竭，
时常想放弃游泳的我。
但我也爱它，
因为这项运动带给了我
在失去动力时可以回首的时刻。
这些时刻让我保持谦逊，
因为我心存感激。
你们大多数人大概 没有不间断地游泳过，
但是你们大多数时间 又是与谁相处呢？
你或许会花时间 与外界接触，和他人相处，
但是我们都有一个共同的伙伴：
你自己。
然而，很多人还未意识到 我们自己是谁。
我是一个女儿，一个印度人， 一个游泳选手，一个学生。
但我的身份远远不止这些。
如果你不投资你自己，
无法确定一条适合你自己的路，
无论生命中多少的“成功” 都无法带给你永远的喜悦或满足。
甚至在今天，
当我在我所做的事中 找不到任何动力或是乐趣，
我会问我自己，
“这就是你能做到的最好吗？”
“最好”的意义已经改变，
在某些日子，它意味着不放弃，
在冰寒中游泳，打破世界纪录。
但在其他的日子里，
它意味着战胜内心的沮丧，
走出家门，
能够处理日常琐事。
不变的永远是内心的那个声音，
内心的指针指引我
每天都能做一个更好的自己。
而且我相信，
一个真正成功的生活， 是花费时间不断地追寻
如何成为一个更好的自己，
直到你生命的最后一刻。
谢谢。
（掌声）
沙鲁克汗：我想我唯一 不擅长的运动就是游泳——
我沉得像块石头。
所以，当我和世界最好的 游泳运动员同台，
让我有点觉得——
原谅我用词不当——
像身在海里。
但是——
巴：（笑声）说笑的，当然。
沙：作为游泳选手， 你下一个目标是什么？
巴：我特别害怕竞赛，
所以，我还是最好 把奥运会当作目标？
因为公开水域游泳 现在已经成为奥运会项目了。
（掌声）
即使大声说出来都能让我吓到发抖，
但是这是一个远大的目标，
我不想承认我已把此作为目标，
但是这也是令人激动的一部分， 这是人生的一部分。
我的想法是无论我能否参加奥运会，
都没关系，
但是我会为之努力训练，
我会因此成为更好的游泳运动员， 并且成为一个更好的人。
沙：愿神灵保佑你能参加奥运会。
我也想告诉你，
现在很多人正在家里看着这个节目，
很多人都非常积极地为你祝福，
所以当你为奥运会而战，
想象我们所有人都穿着企鹅服， 在你周围和你一同游泳，
在说，“加油，加油， 巴克蒂，加油，加油。”
巴：你可以做我的私人企鹅吗？
沙：我现在就是你的企鹅。
你其实还可以说让我当个 酷一点的，像鲨鱼之类的动物，
但是企鹅——
巴：虎鲸是我的灵兽， 你也可以做我的虎鲸。
（掌声）
沙：女士们和先生们，感谢巴克蒂。
巴：谢谢你。
（掌声）
沙·洛·可汗（可）：勇氣、 決心、以及專注的願景。
這是成功人士共通的特質。
他們是不為失敗止步的勇者。
對我們而言難以征服的大海，
對下位講者則是個誘人的舞臺，
她注定在海裡優游。
讓我們潛入這位勇敢的演講者的故事，
她就是巴蒂·夏瑪——
在長距離游泳中大放異彩的選手。
有請巴蒂·夏瑪。
（掌聲）
巴蒂·夏瑪（夏）：想像 在拉賈斯坦的炎熱天候，
一個酷暑午後，
2 歲半的小孩坐在媽媽的機車後座，
不知道她們要去哪裏。
20 分鐘之後，
2 歲半的她發現自己
完全浸在水裏。
我還搞不清楚狀況，
我就這樣踢水、拍水、尖叫、
大口嗆水、
抱住我媽媽來保命，
這就是我學會游泳的方式。
我 2 歲半時，開始在泳池游泳，
14 歲時，開始在開放水域游泳，
我在這項運動投入了 25 年的時間，
在這 25 年裏，我游過世界的五大洋、
游過英吉利海峽──
它也被稱為泳者的珠穆朗瑪峰，
然後在寒冷的南冰洋創造了世界紀錄。
（掌聲）
當你在一項運動上花了這麽多時間，
它不再只是一項運動，
而成為一面鏡子。
讓你看見真實的自己。
你發現，作爲運動員的考驗 不僅在比賽日，
也在日常的每一天，
當這項運動要求你在凌晨 4 點半起床，
游 2 個小時，
去學校，回來，再游 3 個小時，
然後回家，吃飯睡覺。
當你獲得獎牌或締造世界紀錄時，
這面鏡子顯示你 和你愛的人感受到的快樂，
也反映了
那些你一個人在水裏流的眼淚。
開放水域游泳是一項非常孤獨的運動。
我花了很多時間
看著在我下方深不見底的大海，
只有我的思緒陪著我。
因此，這考驗的不只是泳技
也考驗著身為人的 思想、感受、想像力。
首次測驗成為游泳馬拉松選手，
我決定在泳池裏不間斷地游 12 小時，
或在 13 小時 55 分鐘内 穿越英吉利海峽。
游泳時，你不能説話、
你聽得不是很清楚、
視線僅限於前方或下方。
這種隔離是我的運動給我最大的禮物。
透過開放水域游泳，
我以從未想過的方式認識了自己。
我記得在 14 歲的時候，
我第一次跳進大海游泳，
在游程中，
海浪把我擡起來又扔下去，
我看見——我心中的孩子 享受這樣的冒險。
跨越英吉利海峽的時候，
在游了 10 小時之後，
我在一處滯留了 1.5 小時，
由於洋流的影響，
我看見——我心中那名 强大而專注的運動員，
不想讓她的父母或國家失望。
在瑞士的一個開放水域馬拉松，
當我為印度贏得我的第一枚金牌時，
（掌聲）
我看見——我心中那位 以國家為傲的印度人。
當我再次跨越英吉利海峽，
這次是爲了與我的母親接力，
沒有意識到我們創造了歷史。
我看見——我心中那個 亟欲保護媽媽的女兒，
只為見到媽媽實現夢想。
4 年前，
當我跳進南冰洋，
只穿了泳衣、泳帽和泳鏡，
帶著「就這麽做」的堅定意志，
我看見——我心中的戰士。
當我跳進那 0~1°C 的水時，
才發現我的身心 都準備好接受水的寒冷，
但水的密度卻在我的預期之外，
每次划手，彷彿划過厚重的石油。
在前 5 分鐘，
我感到無能爲力，想要放棄。
不再想這些事情該有多好，
我可以上船、
用熱水淋浴、
把自己裹在溫暖的毯子裏。
但是，伴隨這個念頭，
内心深處還有一個更强大的聲音，
「妳知道妳可以再划一次」
於是我舉起手臂，划了一下
「現在再划一下」
於是我划了第二、第三下，
到第四划的時候，
我看見一隻企鵝游過我的下方。
牠來到我的左邊和我一起游。
「看！這隻企鵝在幫妳加油！」
我內心的聲音說。
（掌聲與歡呼）
我擡頭看船上的人，
他們的臉上有和我一樣的微笑。
那是當我們在逆境中掙扎
看到了一線希望時
所露出的笑容。
我們認爲那是命運的象徵，
而我們只需繼續向前努力。
就這樣，
41 分鐘後，
我締造了在南冰洋
最長游泳距離的世界記錄。
（掌聲）
請想像一下，在拉賈斯坦甚至不下雪。
（笑聲）
那個陪我度過困難情況
與我一同完成游泳的聲音，
可能永遠不會出現，
若不是我花這麽長時間獨處，
若不是我認真思量每個浮現的思緒。
當你在海裏與自己的思緒獨處，
你面對不只有外部的危險，
像是：鯨魚、鯊魚、水母，
甚至是不看好你的人。
更危險的惡魔是：
你内心的恐懼和消極態度。
它們會告訴你：「你不夠好，
你永遠游不到另一岸，
你訓練得不夠多，
如果失敗了怎麽辦？人們會怎麽想？
我保證大家都在想你游地真慢。」
我們都有内心的惡魔，不是嗎？
在日常生活中，你可以躲開它們，
躲在你的工作，或者其他 讓你分心的事情後面。
但如我剛剛所說，
在海洋之中，我們無法躲避面對自己。
我需要面對很多内心的惡魔，
就像我得嚐到海水的鹹味，
感到擦傷在隱隱作痛，
以及鯨魚在我旁邊游動。
我對這項運動又愛又恨。
我恨它，是因爲它揭示了我的内心
我不想承認存在的一面。
我作爲人類，不完美的一面。
就像那個無法早起去訓練的我，
那個已經筋疲力盡
只想放棄游泳的我。
但是我也愛它，
因爲這項運動帶給我很多
消極時可以回首的時刻。
這些時刻讓我保持謙遜，
因為我心存感激。
在座多數人可能不會長時間連續游泳，
但你花最多時間和誰相處呢？
你可能和很多人分享你的外在空間，
但每個人都有位夥伴一直陪著你們：
你自己。
然而多數人都沒能好好認識自己。
我是個女兒、印度人、泳者、學生。
但我不僅僅是如此。
如果你沒有投資自己，
沒有設定一條更加接近自己的道路，
那無論多少「成功」都不會 帶給你持續的快樂和滿足。
即使現在，
如果我在所做的事情中 得不到動力或快樂，
我只會問自己：
「這就是我目前的最好表現了嗎？」
所謂的「最好表現」因時而異。
有時，它意味著不要放棄，
像是：在冰冷的水裏 繼續游泳，或締造世界紀錄。
但在許多其他時候，
它意味著克服我的消極想法，
走出家門，
做日常例行訓練。
而不變的是內在的聲音。
那是我們内心的指南針，
引領我們每天都離更好的自己近一些。
我相信，
真正成功的人生
是不斷地追尋最好的自己
直到生命的最後。
謝謝。
（掌聲）
可：我唯一不擅長的運動就是游泳——
我會像石頭一樣沉下去。
所以站在世上最好的泳者旁邊，
讓我覺得——
請見諒我的雙關語——
像在海裏不知所措。
但是——
夏：（笑）沒有別的意思，當然。
可：作爲游泳選手， 妳的下一個目標是什麽？
夏：我對競賽有極大的恐懼，
所以奧運是最好的目標吧？
因爲開放水域游泳現在是奧運項目了。
（掌聲）
我連大聲説出這個目標都會發抖，
因爲這是如此大的目標，
我甚至不想接受我設定了這個目標，
但這就是它激動人心的部分， 這就是它的一部分。
我在乎的並非我能否參加奧運，
這並不重要，
但是在爲此訓練的過程中，
我會變成更好的 游泳運動員、更好的人。
可：如果真主意欲， 保佑妳能參加奧運，
我想告訴妳，
很多人都在家裏看這節目，
有很多人都積極地爲妳加油，
所以當妳在奧運比賽的時候，
想像我們所有人穿上 企鵝服，和妳一起游泳，
對妳説：「加油，巴蒂，加油！」
夏：你可以做我的個人企鵝嗎？
可：我現在就是妳的企鵝。
如果是鯊魚，可能會聽起來更酷，
但是企鵝……
夏瑪：虎鯨是我的靈獸， 不過你可以做我的虎鯨。
（掌聲）
可：女士／先生們，巴蒂。
夏：謝謝。
（掌聲）