For a really long time,
I had two mysteries that were hanging over me.
I didn't understand them
and, to be honest, I was quite afraid to look into them.
The first mystery was, I'm 40 years old,
and all throughout my lifetime, year after year,
serious depression and anxiety have risen,
in the United States, in Britain,
and across the Western world.
And I wanted to understand why.
Why is this happening to us?
Why is it that with each year that passes,
more and more of us are finding it harder to get through the day?
And I wanted to understand this because of a more personal mystery.
When I was a teenager,
I remember going to my doctor
and explaining that I had this feeling, like pain was leaking out of me.
I couldn't control it,
I didn't understand why it was happening,
I felt quite ashamed of it.
And my doctor told me a story
that I now realize was well-intentioned,
but quite oversimplified.
Not totally wrong.
My doctor said, "We know why people get like this.
Some people just naturally get a chemical imbalance in their heads --
you're clearly one of them.
All we need to do is give you some drugs,
it will get your chemical balance back to normal."
So I started taking a drug called Paxil or Seroxat,
it's the same thing with different names in different countries.
And I felt much better, I got a real boost.
But not very long afterwards,
this feeling of pain started to come back.
So I was given higher and higher doses
until, for 13 years, I was taking the maximum possible dose
that you're legally allowed to take.
And for a lot of those 13 years, and pretty much all the time by the end,
I was still in a lot of pain.
And I started asking myself, "What's going on here?
Because you're doing everything
you're told to do by the story that's dominating the culture --
why do you still feel like this?"
So to get to the bottom of these two mysteries,
for a book that I've written
I ended up going on a big journey all over the world,
I traveled over 40,000 miles.
I wanted to sit with the leading experts in the world
about what causes depression and anxiety
and crucially, what solves them,
and people who have come through depression and anxiety
and out the other side in all sorts of ways.
And I learned a huge amount
from the amazing people I got to know along the way.
But I think at the heart of what I learned is,
so far, we have scientific evidence
for nine different causes of depression and anxiety.
Two of them are indeed in our biology.
Your genes can make you more sensitive to these problems,
though they don't write your destiny.
And there are real brain changes that can happen when you become depressed
that can make it harder to get out.
But most of the factors that have been proven
to cause depression and anxiety
are not in our biology.
They are factors in the way we live.
And once you understand them,
it opens up a very different set of solutions
that should be offered to people
alongside the option of chemical antidepressants.
For example,
if you're lonely, you're more likely to become depressed.
If, when you go to work, you don't have any control over your job,
you've just got to do what you're told,
you're more likely to become depressed.
If you very rarely get out into the natural world,
you're more likely to become depressed.
And one thing unites a lot of the causes of depression and anxiety
that I learned about.
Not all of them, but a lot of them.
Everyone here knows
you've all got natural physical needs, right?
Obviously.
You need food, you need water,
you need shelter, you need clean air.
If I took those things away from you,
you'd all be in real trouble, real fast.
But at the same time,
every human being has natural psychological needs.
You need to feel you belong.
You need to feel your life has meaning and purpose.
You need to feel that people see you and value you.
You need to feel you've got a future that makes sense.
And this culture we built is good at lots of things.
And many things are better than in the past --
I'm glad to be alive today.
But we've been getting less and less good
at meeting these deep, underlying psychological needs.
And it's not the only thing that's going on,
but I think it's the key reason why this crisis keeps rising and rising.
And I found this really hard to absorb.
I really wrestled with the idea
of shifting from thinking of my depression as just a problem in my brain,
to one with many causes,
including many in the way we're living.
And it only really began to fall into place for me
when one day, I went to interview a South African psychiatrist
named Dr. Derek Summerfield.
He's a great guy.
And Dr. Summerfield happened to be in Cambodia in 2001,
when they first introduced chemical antidepressants
for people in that country.
And the local doctors, the Cambodians, had never heard of these drugs,
so they were like, what are they?
And he explained.
And they said to him,
"We don't need them, we've already got antidepressants."
And he was like, "What do you mean?"
He thought they were going to talk about some kind of herbal remedy,
like St. John's Wort, ginkgo biloba, something like that.
Instead, they told him a story.
There was a farmer in their community who worked in the rice fields.
And one day, he stood on a land mine
left over from the war with the United States,
and he got his leg blown off.
So they him an artificial leg,
and after a while, he went back to work in the rice fields.
But apparently, it's super painful to work under water
when you've got an artificial limb,
and I'm guessing it was pretty traumatic
to go back and work in the field where he got blown up.
The guy started to cry all day,
he refused to get out of bed,
he developed all the symptoms of classic depression.
The Cambodian doctor said,
"This is when we gave him an antidepressant."
And Dr. Summerfield said, "What was it?"
They explained that they went and sat with him.
They listened to him.
They realized that his pain made sense --
it was hard for him to see it in the throes of his depression,
but actually, it had perfectly understandable causes in his life.
One of the doctors, talking to the people in the community, figured,
"You know, if we bought this guy a cow,
he could become a dairy farmer,
he wouldn't be in this position that was screwing him up so much,
he wouldn't have to go and work in the rice fields."
So they bought him a cow.
Within a couple of weeks, his crying stopped,
within a month, his depression was gone.
They said to doctor Summerfield,
"So you see, doctor, that cow, that was an antidepressant,
that's what you mean, right?"
(Laughter)
(Applause)
If you'd been raised to think about depression the way I was,
and most of the people here were,
that sounds like a bad joke, right?
"I went to my doctor for an antidepressant,
she gave me a cow."
But what those Cambodian doctors knew intuitively,
based on this individual, unscientific anecdote,
is what the leading medical body in the world,
the World Health Organization,
has been trying to tell us for years,
based on the best scientific evidence.
If you're depressed,
if you're anxious,
you're not weak, you're not crazy,
you're not, in the main, a machine with broken parts.
You're a human being with unmet needs.
And it's just as important to think here about what those Cambodian doctors
and the World Health Organization are not saying.
They did not say to this farmer,
"Hey, buddy, you need to pull yourself together.
It's your job to figure out and fix this problem on your own."
On the contrary, what they said is,
"We're here as a group to pull together with you,
so together, we can figure out and fix this problem."
This is what every depressed person needs,
and it's what every depressed person deserves.
This is why one of the leading doctors at the United Nations,
in their official statement for World Health Day,
couple of years back in 2017,
said we need to talk less about chemical imbalances
and more about the imbalances in the way we live.
Drugs give real relief to some people --
they gave relief to me for a while --
but precisely because this problem goes deeper than their biology,
the solutions need to go much deeper, too.
But when I first learned that,
I remember thinking,
"OK, I could see all the scientific evidence,
I read a huge number of studies,
I interviewed a huge number of the experts who were explaining this,"
but I kept thinking, "How can we possibly do that?"
The things that are making us depressed
are in most cases more complex than what was going on
with this Cambodian farmer.
Where do we even begin with that insight?
But then, in the long journey for my book,
all over the world,
I kept meeting people who were doing exactly that,
from Sydney, to San Francisco,
to São Paulo.
I kept meeting people who were understanding
the deeper causes of depression and anxiety
and, as groups, fixing them.
Obviously, I can't tell you about all the amazing people
I got to know and wrote about,
or all of the nine causes of depression and anxiety that I learned about,
because they won't let me give a 10-hour TED Talk --
you can complain about that to them.
But I want to focus on two of the causes
and two of the solutions that emerge from them, if that's alright.
Here's the first.
We are the loneliest society in human history.
There was a recent study that asked Americans,
"Do you feel like you're no longer close to anyone?"
And 39 percent of people said that described them.
"No longer close to anyone."
In the international measurements of loneliness,
Britain and the rest of Europe are just behind the US,
in case anyone here is feeling smug.
(Laughter)
I spent a lot of time discussing this
with the leading expert in the world on loneliness,
an incredible man named professor John Cacioppo,
who was at Chicago,
and I thought a lot about one question his work poses to us.
Professor Cacioppo asked,
"Why do we exist?
Why are we here, why are we alive?"
One key reason
is that our ancestors on the savannas of Africa
were really good at one thing.
They weren't bigger than the animals they took down a lot of the time,
they weren't faster than the animals they took down a lot of the time,
but they were much better at banding together into groups
and cooperating.
This was our superpower as a species --
we band together,
just like bees evolved to live in a hive,
humans evolved to live in a tribe.
And we are the first humans ever
to disband our tribes.
And it is making us feel awful.
But it doesn't have to be this way.
One of the heroes in my book, and in fact, in my life,
is a doctor named Sam Everington.
He's a general practitioner in a poor part of East London,
where I lived for many years.
And Sam was really uncomfortable,
because he had loads of patients
coming to him with terrible depression and anxiety.
And like me, he's not opposed to chemical antidepressants,
he thinks they give some relief to some people.
But he could see two things.
Firstly, his patients were depressed and anxious a lot of the time
for totally understandable reasons, like loneliness.
And secondly, although the drugs were giving some relief to some people,
for many people, they didn't solve the problem.
The underlying problem.
One day, Sam decided to pioneer a different approach.
A woman came to his center, his medical center,
called Lisa Cunningham.
I got to know Lisa later.
And Lisa had been shut away in her home with crippling depression and anxiety
for seven years.
And when she came to Sam's center, she was told, "Don't worry,
we'll carry on giving you these drugs,
but we're also going to prescribe something else.
We're going to prescribe for you to come here to this center twice a week
to meet with a group of other depressed and anxious people,
not to talk about how miserable you are,
but to figure out something meaningful you can all do together
so you won't be lonely and you won't feel like life is pointless."
The first time this group met,
Lisa literally started vomiting with anxiety,
it was so overwhelming for her.
But people rubbed her back, the group started talking,
they were like, "What could we do?"
These are inner-city, East London people like me,
they didn't know anything about gardening.
They were like, "Why don't we learn gardening?"
There was an area behind the doctors' offices
that was just scrubland.
"Why don't we make this into a garden?"
They started to take books out of the library,
started to watch YouTube clips.
They started to get their fingers in the soil.
They started to learn the rhythms of the seasons.
There's a lot of evidence
that exposure to the natural world
is a really powerful antidepressant.
But they started to do something even more important.
They started to form a tribe.
They started to form a group.
They started to care about each other.
If one of them didn't show up,
the others would go looking for them -- "Are you OK?"
Help them figure out what was troubling them that day.
The way Lisa put it to me,
"As the garden began to bloom,
we began to bloom."
This approach is called social prescribing,
it's spreading all over Europe.
And there's a small, but growing body of evidence
suggesting it can produce real and meaningful falls
in depression and anxiety.
And one day, I remember standing in the garden
that Lisa and her once-depressed friends had built --
it's a really beautiful garden --
and having this thought,
it's very much inspired by a guy called professor Hugh Mackay in Australia.
I was thinking, so often when people feel down in this culture,
what we say to them -- I'm sure everyone here said it, I have --
we say, "You just need to be you, be yourself."
And I've realized, actually, what we should say to people is,
"Don't be you.
Don't be yourself.
Be us, be we.
Be part of a group."
(Applause)
The solution to these problems
does not lie in drawing more and more on your resources
as an isolated individual --
that's partly what got us in this crisis.
It lies on reconnecting with something bigger than you.
And that really connects to one of the other causes
of depression and anxiety that I wanted to talk to you about.
So everyone knows
junk food has taken over our diets and made us physically sick.
I don't say that with any sense of superiority,
I literally came to give this talk from McDonald's.
I saw all of you eating that healthy TED breakfast, I was like no way.
But just like junk food has taken over our diets and made us physically sick,
a kind of junk values have taken over our minds
and made us mentally sick.
For thousands of years, philosophers have said,
if you think life is about money, and status and showing off,
you're going to feel like crap.
That's not an exact quote from Schopenhauer,
but that is the gist of what he said.
But weirdly, hardy anyone had scientifically investigated this,
until a truly extraordinary person I got to know, named professor Tim Kasser,
who's at Knox College in Illinois,
and he's been researching this for about 30 years now.
And his research suggests several really important things.
Firstly, the more you believe
you can buy and display your way out of sadness,
and into a good life,
the more likely you are to become depressed and anxious.
And secondly,
as a society, we have become much more driven by these beliefs.
All throughout my lifetime,
under the weight of advertising and Instagram and everything like them.
And as I thought about this,
I realized it's like we've all been fed since birth, a kind of KFC for the soul.
We've been trained to look for happiness in all the wrong places,
and just like junk food doesn't meet your nutritional needs
and actually makes you feel terrible,
junk values don't meet your psychological needs,
and they take you away from a good life.
But when I first spent time with professor Kasser
and I was learning all this,
I felt a really weird mixture of emotions.
Because on the one hand, I found this really challenging.
I could see how often in my own life, when I felt down,
I tried to remedy it with some kind of show-offy, grand external solution.
And I could see why that did not work well for me.
I also thought, isn't this kind of obvious?
Isn't this almost like banal, right?
If I said to everyone here,
none of you are going to lie on your deathbed
and think about all the shoes you bought and all the retweets you got,
you're going to think about moments
of love, meaning and connection in your life.
I think that seems almost like a cliché.
But I kept talking to professor Kasser and saying,
"Why am I feeling this strange doubleness?"
And he said, "At some level, we all know these things.
But in this culture, we don't live by them."
We know them so well they've become clichés,
but we don't live by them.
I kept asking why, why would we know something so profound,
but not live by it?
And after a while, professor Kasser said to me,
"Because we live in a machine
that is designed to get us to neglect what is important about life."
I had to really think about that.
"Because we live in a machine
that is designed to get us to neglect what is important about life."
And professor Kasser wanted to figure out if we can disrupt that machine.
He's done loads of research into this;
I'll tell you about one example,
and I really urge everyone here to try this with their friends and family.
With a guy called Nathan Dungan, he got a group of teenagers and adults
to come together for a series of sessions over a period of time, to meet up.
And part of the point of the group
was to get people to think about a moment in their life
they had actually found meaning and purpose.
For different people, it was different things.
For some people, it was playing music, writing, helping someone --
I'm sure everyone here can picture something, right?
And part of the point of the group was to get people to ask,
"OK, how could you dedicate more of your life
to pursuing these moments of meaning and purpose,
and less to, I don't know, buying crap you don't need,
putting it on social media and trying to get people to go,
'OMG, so jealous!'"
And what they found was,
just having these meetings,
it was like a kind of Alcoholics Anonymous for consumerism, right?
Getting people to have these meetings, articulate these values,
determine to act on them and check in with each other,
led to a marked shift in people's values.
It took them away from this hurricane of depression-generating messages
training us to seek happiness in the wrong places,
and towards more meaningful and nourishing values
that lift us out of depression.
But with all the solutions that I saw and have written about,
and many I can't talk about here,
I kept thinking,
you know: Why did it take me so long to see these insights?
Because when you explain them to people --
some of them are more complicated, but not all --
when you explain this to people, it's not like rocket science, right?
At some level, we already know these things.
Why do we find it so hard to understand?
I think there's many reasons.
But I think one reason is that we have to change our understanding
of what depression and anxiety actually are.
There are very real biological contributions
to depression and anxiety.
But if we allow the biology to become the whole picture,
as I did for so long,
as I would argue our culture has done pretty much most of my life,
what we're implicitly saying to people is, and this isn't anyone's intention,
but what we're implicitly saying to people is,
"Your pain doesn't mean anything.
It's just a malfunction.
It's like a glitch in a computer program,
it's just a wiring problem in your head."
But I was only able to start changing my life
when I realized your depression is not a malfunction.
It's a signal.
Your depression is a signal.
It's telling you something.
(Applause)
We feel this way for reasons,
and they can be hard to see in the throes of depression --
I understand that really well from personal experience.
But with the right help, we can understand these problems
and we can fix these problems together.
But to do that,
the very first step
is we have to stop insulting these signals
by saying they're a sign of weakness, or madness or purely biological,
except for a tiny number of people.
We need to start listening to these signals,
because they're telling us something we really need to hear.
It's only when we truly listen to these signals,
and we honor these signals and respect these signals,
that we're going to begin to see
the liberating, nourishing, deeper solutions.
The cows that are waiting all around us.
Thank you.
(Applause)
لوقتٍ طويل جدًا،
كانت لدي مشكلتان تشغلان تفكيري.
لم أكن أفهمهما،
وبصراحة، كنت أخشى النظر في أمرهما للغاية.
كانت المشكلة الأولى هي أن عمري 40 عامًا،
وكنت ألاحظ خلال سنوات حياتي، عامًا بعد عام،
أن نِسب الإصابة بالاكتئاب الشديد والقلق قد ارتفعت
في الولايات المتحدة، وفي بريطانيا
وفي أنحاء العالم الغربي.
وأردت أن أفهم سبب ذلك،
لماذا يحدُث لنا هذا؟
ولماذا يجد الكثير منّا مع مرور الأعوام
معاناة وصعوبة أكبر في ممارسة حياتهم اليومية؟
وأردت أن أفهم ذلك أيضًا لأسباب تتعلق بمشكلة شخصية أكثر.
فعندما كنت مراهقًا،
أذكر أنني ذهبت لطبيبي
وأخبرته بأنني كنت أشعر وكأن الألم يتسرب مني.
لم يكُن بمقدوري التحكم به،
ولم أكن أفهم سبب ما يحدث،
وكنت أشعر بالخجل الشديد منه.
فحكى لي الطبيب قصة،
أدرك الآن أنه كان حسن النية عندما حكاها لي،
ولكنه بالَغ في تبسيط الأمر، ومع ذلك، لم يكن مخطئًا تمامًا.
قال طبيبي: "نحن نعلم لماذا يشعر الناس بمثل هذا،
فبعضهم يحدث له اختلال في التوازن الكيميائي للمخ بدون أسباب،
ومن الواضح أنك أحدهم.
كل ما علينا فعله هو إعطائك بعض الأدوية
التي ستعيد توازنك الكيميائي إلى حالته الطبيعية."
فبدأت أتناول دواءً يُسمى إما باكسيل أو سيروكسات،
فهو نفس الدواء ولكن يختلف اسمه من بلد لآخر،
وشعرت بالتحسن، وبدفعة كبيرة من النشاط.
ولكن بعد فترة قصيرة، بدأ ذلك الشعور بالألم يراودني مجددًا.
فاستمر الطبيب في زيادة الجرعات
إلى أن أصبحت آخذ أقصى جرعة مسموح بها قانونيًا طوال 13 عامًا.
ورغم ذلك، في معظم الأوقات خلال تلك الفترة، وحتى نهايتها تقريبًا،
كنت ما زلت أشعر بألم كبير.
وبدأت أسأل نفسي: "ما الذي يحدث لي؟"
فأنا أقوم بكل ما طُلِب مني، واتّبعتُ كل النصائح الموصَى بها
وفقًا للرأي السائد في المجتمع حول حالتي وحَلّها،
فلماذا ما زلت أشعر بذلك الألم؟
ولكي أصل إلى جذور وأسباب هاتين المشكلتين،
ومن أجل كتاب كنت أكتبه حول ذلك، قررت الذهاب في رحلة كبيرة حول العالم.
وسافرت لأكثر من 40000 ميلًا،
لأنني أردت التحدث إلى أفضل الخبراء في العالم
حول أسباب الإصابة بالاكتئاب والقلق، والأهم هو كيف يمكن معالجتهما.
بالإضافة إلى رغبتي في مقابلة مَن عانوا منهما وتخلصوا منهما بشتَّى الطرق.
وقد تعلمت الكثير من خلال الأشخاص الرائعين الذين التقيتُ بهم أثناء رحلتي.
ولكنني أعتقد أن أهم ما تعلمته هو
أن لدينا أدلة علمية على تسعة مُسببات مختلفة للإصابة بالاكتئاب والقلق حتى الآن.
اثنان منهما موجودان في جيناتنا وتركيبنا البيولوجي.
فالجينات بإمكانها أن تجعلك أكثر عرضة لهذه المشاكل
ولكنها، رغم ذلك، لا تحدد مصيرك.
وهناك تغيُّرات حقيقية من الممكن أن تحدث للمخ عندما تصاب بالاكتئاب
وقد تجعل التخلص منه أكثر صعوبة.
ولكن معظم العوامل التي قد ثبت أنها تسبب الاكتئاب والقلق
لا تتعلق بجيناتنا وتركيبنا البيولوجي.
بل هي عوامل وأسباب تتعلق بطريقة معيشتنا.
وبمجرد أن نفهمها، تتاح لنا مجموعة مختلفة من الحلول
التي يجب أن تكون متاحة للناس إلى جانب مضادات الاكتئاب الكيميائية.
فعلى سبيل المثال،
إذا كنت تشعر بالوحدة، فأنت أكثر عرضة للإصابة بالاكتئاب.
وإذا كنت تذهب لعملك، ولا تستطيع التحكم في وظيفتك،
وتقوم فقط بما يُطلب منك،
فأنت أكثر عرضة للإصابة بالاكتئاب.
وإذا كنت نادرًا ما تقضي وقتًا في الطبيعة،
فأنت أكثر عرضة للإصابة بالاكتئاب كذلك.
وهناك أمر واحد يجمع بين كثير من مسببات الاكتئاب والقلق التي تعرفت عليها؛
معظمها وليس كلها.
كلنا هنا نعلم أن لدينا جميعًا احتياجات جسدية طبيعية، أليس كذلك؟
بالتأكيد.
فنحن نحتاج إلى الغذاء والماء
والمأوى والهواء النقي.
وإذا سُلبَت كل تلك الأشياء منّا،
فسوف نكون في مأزق كبير.
ولكن في نفس الوقت،
كل إنسان لديه احتياجات نفسية؛
فنحن بحاجة إلى الشعور بالانتماء،
والشعور بأن حياتنا لها معنى وهدف،
والشعور بوجودنا وبتقدير الآخرين لنا،
وبأن لدينا مستقبلاً ذا معنى.
وهذه الحضارة التي بنيناها، جلبت لنا المنفعة في الكثير من الأمور.
فنحن الآن أفضل بكثير مما كنا عليه في الماضي، وأنا سعيد لأنني أعيش الآن،
ولكننا قد أصبحنا أسوأ وأقل مهارة
من حيث تلبية تلك الاحتياجات النفسية العميقة والكامنة بداخلنا.
وليس هذا هو ما يحدث فقط،
ولكنني أعتقد أنه السبب الرئيسي في زيادة واستمرار تلك الأزمة.
وقد وجدت صعوبة كبيرة في استيعاب ذلك،
كما جاهدتُ كثيرًا
لتغيير اعتقادي حول مرَضِي بالاكتئاب وأن سببه هو مجرد خلل في دماغي فقط،
إلى معرفة أن له أسبابًا أخرى تتضمن العديد من الأساليب التي نتبعها في معيشتنا.
وبدأت تلك الفكرة تبدو منطقية بالنسبة لي
فقط عندما ذهبت في يوم لمقابلة طبيب نفسي من جنوب أفريقيا
يُدعى دكتور ديريك سَمَرفيلد،
وهو شخص رائع.
وتصادَف أن دكتور سَمَرفيلد كان متواجدًا في كمبوديا في عام 2001
عندما أُعلِن لأول مرة عن إتاحة مضادات الاكتئاب الكيميائية
للناس في هذا البلد.
لم يكن الأطباء المحليون في كمبوديا قد سبق لهم أن سمعوا عنها،
فسألوه عن ماهية تلك الأدوية،
فوضح لهم وظيفتها.
فقالوا له:
"نحن لسنا بحاجة إليها، فلدينا بالفعل مضادات للاكتئاب."
فقال لهم: "ماذا تعنون؟"
وظن أنهم سيخبرونه عن نوع من العلاجات العشبية
كنَبتة القديس جون أو الجنكَة أو شيء من هذا القبيل.
ولكنهم، بدلاً من ذلك، حكوا له هذه القصة.
كان هناك مُزارع يعمل في حقول الأرز،
وفي يومٍ ما، داس على لغمٍ أرضي
من مُخلفات أيام الحرب مع الولايات المتحدة،
وبُتِرت ساقه.
فركبوا له ساقًا اصطناعية،
وبعد فترة، عاد للعمل مجددًأ في حقول الأرز.
ولكن من الواضح أن عمله في الماء كان مؤلمًا بشدة،
خصوصًا بعد تركيب الساق الاصطناعية،
وأنا أعتقد أن الأمر كان صادمًا ومؤلمًا
له أن يعود للعمل في نفس المكان الذي أصيب فيه.
بدأ الرجل يبكي طوال اليوم،
وامتنع عن مغادرة فراشه،
وظهرت عليه كل أعراض الاكتئاب المعروفة.
قال الأطباء الكمبوديون: "هنا بدأنا بإعطائه مضادًا للاكتئاب."
فسأل الدكتور سَمَرفيلد: "وما هو ذلك المضاد؟"
فأخبروه أنهم ذهبوا إليه وجلسوا معه،
واستمعوا إليه.
فأدركوا أن شعوره بالألم منطقي،
وكان صعبًا بالنسبة إليه أن يدرك ذلك وسط نوبات اكتئابه،
لكن أسباب إصابته به كانت مفهومة ومنطقية بالتأكيد.
وتوصل أحد الأطباء إلى فكرة أثناء حديثه مع الناس في تلك الجماعة،
وقال لهم: "أتعلمون، إذا اشترينا بقرة لهذا الرجل،
قد يصبح راعيًا للأبقار،
ولن يبقى حينها في ذلك المكان الذي أفسد حياته،
ولن يضطر للعمل في حقول الأرز."
فاشتروا له بقرة؛
وفي غضون أسبوعين، توقف عن البكاء،
وفي خلال شهر، كان قد شُفى من الاكتئاب.
فقالوا للدكتور سَمَرفيلد:
"كما ترى أيها الطبيب، كانت البقرة هي مضاد الاكتئاب،
أليس هذا هو ما تعنيه؟"
(ضحك)
(تصفيق)
إذا كنت قد اعتدت على التفكير في الاكتئاب بنفس طريقة تفكيري به، كمعظم الموجودين هنا،
فستبدو تلك القصة كدُعابة سيئة، أليس كذلك؟
"ذهبت إلى طبيبتي لأحصل على مضاد للاكتئاب، فأعطتني بقرة."
ولكن ما علمه الأطباء الكمبوديون بفطرتهم،
بناءً على تلك القصة الفردية التي لا أساس علمي لها،
هو ما قد كانت المنظمة الطبية الرائدة في العالم،
منظمة الصحة العالمية،
تحاول أن تخبرنا به لسنواتٍ عديدة
بناءً على أفضل الأدلة العلمية.
إذا كنت مصابًا بالاكتئاب،
أو كنت تعاني من القلق،
فأنت لست ضعيفًا أو مجنونًا،
ولست آلةً تعطلت أجزاؤها.
بل أنت إنسان لم تُلبَّى احتياجاته.
ولا بد كذلك من ملاحظة ما لم يقله الأطباء الكمبوديون
ومنظمة الصحة العالمية؛
فهُم لم يقولوا لهذا المُزارع:
"اسمع، لا بد أن تتمالك أعصابك وتستجمع قواك.
ولا بد أن تجد حلاً لمشكلتك بنفسك."
بل على عكس ذلك، كان ما قالوه هو:
"نحن هنا كمجموعة لنتكاتف معًا ونساندك،
لكي نستطيع أن نفهم مشكلتك ونجد لها حلاً."
وهذا هو ما يحتاجه ويستحقه كل شخص مصاب بالاكتئاب.
ولهذا ذكر أحد أشهر الأطباء في منظمة الأمم المتحدة
في خطابه الرسمي في يوم الصحة العالمي، قبل عدة سنوات في 2017؛
أنه يجب علينا تقليل الحديث عن اختلال التوازن الكيميائي،
وأن نتحدث أكثر عن عدم التوازن الموجود في الطريقة التي نعيش بها.
فالأدوية هي حل مريح وفعال لبعض الأشخاص، وقد جعلتني أشعر بتحسُّن كبير لبعض الوقت،
ولكن لأن تلك المشكلة تحديدًا لها أبعاد أعمق من مجرد تأثير تركيبتنا البيولوجية،
لا بُد من إيجاد حلول جذرية لها.
ولكن عندما أدركتُ ذلك لأول مرة،
أذكر أنني قلت لنفسي مفكرًا:
"حسنا، لقد وجدت جميع الأدلة العلمية،
واطّلعتُ على الكثير من الدراسات،
وقابلت عددًا كبيرًا من الخبراء الذين وضحوا لي ذلك،"
ولكنني استمررتُ بالتفكير قائلاً: " كيف يمكن أن نفعل ذلك؟"
فالأمور التي تصيبنا بالاكتئاب
تكون في أغلب الأحوال أكثر تعقيدًا مما حدث مع هذا المزارع الكمبودي.
فمن أين نبدأ بتنفيذ تلك الرؤية؟
ثم أثناء رحلتي الطويلة حول العالم من أجل كتابي،
استمررت في لقاء أشخاصٍ متخصصين في ذلك بالتحديد،
من سيدني إلى سان فرانسيسكو، وساو باولو.
واستمررتُ في مقابلة من يفهمون الأسباب العميقة للإصابة بالاكتئاب والقلق
ويعملون، كمجموعات، على معالجتها.
وأعجز بالتأكيد عن إخباركم عن كل الأشخاص الرائعين
الذين تعرفت عليهم وكتبت عنهم،
أو ما تعلمته عن الأسباب التسعة المُسببة للإصابة بالاكتئاب والقلق.
لأنهم لن يمنحونني 10 ساعات لألقي هذه المحادثة في TED،
يمكنكم أن تقدموا شكوى بذلك لهم إن أردتم.
ولكنني أود أن أركز على سببين منها وحلَّين لهما، إن لم يكن لديكم مانع.
إليكم السبب الأول،
نحن أكثر مجتمع يشعر بالوحدة في التاريخ البشري.
فهناك دراسة حديثة سألت الأمريكيين:
"هل تشعر بأنك لم تعُد مقربًا من أي شخص؟"
أجاب 39% منهم بنَعم، وأن تلك هي حالتهم.
"لم أعُد مقربًا من أي شخص."
وفي الإحصائيات العالمية للشعور بالوحدة،
تأتي بريطانيا وباقي دول أوروبا بعد الولايات المتحدة مباشرة،
في حال شعر أيٌّ منكم بالغرور.
(ضحك)
قضيت وقتًا طويلاً أناقش الأمر مع أشهر خبير في مشاعر الوحدة في العالم،
وهو رجل رائع يُدعى البروفيسور جون كاسيوبو، كان متواجدًا وقتها في شيكاغو.
وفكرت كثيرًا في سؤال مُحدد تطرحه علينا أعماله؛
حيث يسأل البروفيسور كاسيوبو:
"لماذا نحن موجودون؟
لماذا نحن هنا، ولماذا نحن أحياء؟"
أحد الأسباب الهامة
هو أن أسلافنا الذين عاشوا في غابات السافانا في إفريقيا
كانوا حقًا ماهرين في أمر واحد.
فهُم في معظم الأحيان لم يكونوا أكبر حجمًا من الحيوانات التي كانوا يصطادونها،
ولم يكونوا أسرع منها كذلك.
ولكنهم كانوا أفضل وأكثر قدرة على تشكيل أنفسهم في مجموعات،
وعلى التعاون فيما بينهم.
كانت تلك هي قوتنا الخارقة كجنس بشري،
اتحادنا معًا.
فكما تطور النحل وأصبح يعيش مجتمِعًا في خلية،
تطور البشر وأصبحوا يعيشون في جماعات.
ولم يسبقنا أحد في التاريخ البشري كله
إلى تفريق وتفكيك تلك الجماعات؛
وهو ما يشعرنا بالسوء.
ولكن لا يجب أن يكون الأمر كذلك.
أحد الأبطال في كتابي وفي حياتي أيضًا
هو طبيب يُدعى سام إيفرينجتون.
وهو مُمارس عام في منطقة فقيرة في شرق لندن، حيث كنت أعيش لعدة سنوات.
كان سام منزعجًا للغاية بسبب العدد الكبير من المرضى
الذين يأتون إليه وهُم يعانون من مشاكل الاكتئاب والقلق الرهيبة.
وكان له نفس رأيي،
فهو لا يعارض الأدوية الكيميائية، ويعتقد أنها فعّالة ومريحة لبعض الاشخاص.
ولكنه استطاع أن يلاحظ أمرين،
الأول هو أن مرضاه كانوا مكتئبين وقلقين معظم الوقت،
لأسباب منطقية ومفهومة تمامًا، كالشعور بالوحدة.
والأمر الثاني هو أنه برغم أن الأدوية كانت ذات فائدة لبعض المرضى،
إلا أنها لم تُجدِ نفعًا مع كثيرين آخرين،
ولم تحل مشكلتهم الأساسية حلاً جذريًا.
في يومٍ ما، قرر سام أن يستكشف منهجًا مختلفًا للعلاج.
جاءته امرأة في مركزه الطبي اسمها ليسا كاننجهام،
وقد تعرفتُ عليها لاحقًا.
وكانت ليسا قد انعزلت في منزلها مع الاكتئاب والقلق الخانقين
لسبع سنوات.
فحين جاءت إلى سام في المركز، قالوا لها: "لا تقلقي،
سوف نستمر في إعطائك هذه الأدوية،
ولكن سوف نصِف لك شيئًا آخر معها أيضًا.
سوف نطلب منك أن تأتي إلى هذا المركز مرتين في الأسبوع
لمقابلة مجموعة من مصابي الاكتئاب والقلق الآخرين،
لا للتحدث حول كم أنتم تُعساء،
بل لتكتشفوا شيئًا ذا معنى يمكنكم القيام به معًا
لكيلا تشعروا بالوحدة وأن حياتكم لا معنى لها."
حينما اجتمعت تلك المجموعة لأول مرة،
بدأت ليسا تتقيأ من شدة التوتر،
وكان الأمر مُربكًا للغاية بالنسبة لها.
ولكن باقي الأشخاص طمأنوها وبدأو في التحدُّث مفكرين:
"ما الذي يمكننا فعله؟"
كانوا أشخاصًا مثلي من وسط المدينة في شرق لندن،
لا يعلمون شيئًا عن زراعة الحدائق.
فقالوا "لِمَ لا نتعلم زراعة الحدائق؟"
وكانت هناك منطقة خلف مبنى الأطباء بها أشجار خفيضة.
فقالوا: "لِمَ لا نحولها إلى حديقة؟"
ثم بدأوا باستعارة الكتب من المكتبة،
ومشاهدة مقاطع عن زراعة الحدائق على يوتيوب.
وبدأوا في الزراعة بأيديهم،
وتعلموا أكثر عن مواسم الزراعة.
هناك الكثير من الأدلة على أن التعرُّض للطبيعة
يُعد مضادًا قويًا للاكتئاب.
كما أنهم بدأوا القيام بشيء أكثر أهمية؛
فقد بدأوا في تشكيل جماعة.
وكوَّنوا مجموعة،
واهتموا واعتنوا ببعضهم البعض.
فعندما يتغيب أحدهم،
يذهب الآخرون للبحث عنه ويسألونه: "هل أنت بخير؟"،
ويساعدونه في حل ما يزعجه من مشاكل في ذلك اليوم.
وهذا هو ما قالته ليسا لي:
"في نفس الوقت الذي بدأت الحديقة تزهر فيه،
بدأنا نزهر نحن أيضًا."
يُسمى هذا المنهج بـ"وصف الأنشطة الاجتماعية للعلاج"،
وهو منتشر في كل أنحاء أوروبا.
وتوجد أدلة قليلة ولكنها تزداد تدريجيًا،
على أن هذا المنهج بإمكانه إحداث انخفاض حقيقي وملموس
في نِسَب الاكتئاب والقلق.
وأذكر أنني كنت واقفًا ذات يوم في تلك الحديقة
التي زرعتها ليسا وأصدقائها مرضى الاكتئاب السابقين،
وهي حديقة جميله حقًا،
وواتتني هذه الفكرة
التي قد ألهمني بها شخص يُدعى بروفيسور هيو مكاي في أستراليا.
كنت أفكر في أنه عندما يشعر شخص ما في مجتمعنا بالإحباط، غالبًا ما نقول له،
وأنا متأكد أن الجميع هنا قد قال نفس الشيء، فأنا شخصيًا فعلت،
"كل ما تحتاجه هو أن تكون أنت، فكُن على طبيعتك فقط."
ولقد أدركت أن ما يجب علينا قوله هو:
"لا تكُن نفسك،
ولا تتصرف على طبيعتك؛
كُن واحدًا منّا، وكُن معنا.
كُن جزءًا من مجموعة."
(تصفيق)
فحَل هذه المشاكل
لا يكمُن في استهلاك المزيد من طاقتك كشخص منفرد ومنعزل،
فهذا هو جزء مما أوصلنا إلى هذه الأزمة،
بل يمكُن في أن ترتبط وتتصل بشيء أكبر منك.
ويرتبط ذلك بأحد الأسباب الأخرى
للإصابة بالاكتئاب والقلق التي أردت أن أحدثكم عنها.
كلنا نعلَم
أن الوجبات السريعة وغير الصحية قد سيطرت على طعامنا وتسببت في مرضنا.
ولا أقول ذلك على أساس أنني أفضل منكم،
فقد أكلت وجبة من ماكدونالدز قبل أن آتي إلى هنا مباشرةً.
ورأيتكم جميعاً تتناولون إفطار TED الصحي، ولكنني لم آكله.
فكما سيطرت الأطعمة غير الصحية على أنظمتنا الغذائية وجعلت أجسادنا مريضة،
هناك بعض القيم غير الصحية قد سيطرت على عقولنا كذلك
وتسببت في مرضها وإنهاكها.
لقد قال الفلاسفة منذ آلاف السنين
إذا كنت تعتقد أن حياتك تدور حول المال والمكانة الاجتماعية والتباهي بهما،
فسوف تشعر بالسوء والأسى.
ليس هذا ما قاله شوبنهاور بالضبط،
ولكنه معنى ومغزى كلامه.
ومن الغريب أن لا أحد تقريبًا فكّر في دراسة ذلك من الناحية العلمية،
إلى أن تعرفتُ على شخص رائع يُدعى البروفيسور تيم كاسَر.
وهو يعمل في كلية نوكس في إلينوي،
وقد كان يدرس هذا الأمر طوال ثلاثين عامًا.
وتوضح أبحاثه عدة أمور في غاية الأهمية.
أولاً، كلما زاد إيمانك
بقدرتك على إيجاد طريقة لتتخطى بها أحزانك،
وتبني بها حياة أفضل،
كلما أصبحت أكثر عرضة للإصابة بالاكتئاب والقلق.
ثانيًا،
لقد أصبحت تلك الأفكار هي أكثر ما يحركنا كمجتمع.
فطوال حياتي،
شهدتُ تأثير الإعلانات وإنستجرام وكل ما هو على نفس الشاكلة.
وعندما أمعنتُ التفكير في الأمر،
أدركت أننا جميعًا قد تمت تغذيتنا منذ ولادتنا بأفكار زائفة،
واعتدنا كلنا على البحث عن السعادة في كل الأماكن الخطأ.
وتمامًا كالطعام غير الصحي الذي لا يلبي احتياجاتنا الغذائية،
بل يجعلنا نشعر بالسوء،
فالقيم غير الصحية لا تلبي احتياجاتنا النفسية.
وتبعدنا عن طريق الحياة السعيدة.
ولكن عندما أمضيت الوقت مع البروفيسور كاسَر لأول مرة،
وعرفت كل هذا،
انتابني مزيج غريب من المشاعر.
فمن ناحية، وجدت الأمر صعبًا للغاية،
وتذكرتُ كل الأوقات التي شعرت فيها بالإحباط في حياتي،
وحاولت علاج الأمور بأحد الحلول السطحية الظاهرية؛
والآن فهمت سبب عدم نجاح ذلك معي.
وفكرتُ قائلاً: "أليس الأمر واضحًا؟
أليس ذلك سخيفًا ومبتذلاً؟"
فإذا أخبرتكم
أن لا أحد منكم سيرقد على فراش الموت مفكرًا بجميع الأحذية التي اشتراها
وجميع تغريداته التي أُعيد نشرها،
بل ستفكرون في اللحظات التي شعرتم فيها بالحب والمعنى والتواصل في حياتكم.
أعتقد أن ذلك يكاد يكون مبتذلاً،
ولكنني استطردتُ في الحديث مع بروفيسور كاسَر قائلاً:
"لماذا أشعر بهذه الازدواجية الغريبة؟"
فقال: "نحن ندرك كل تلك الحقائق بدرجاتٍ متفاوتة،
ولكننا في مجتمعنا الحالي لا نعيش وفقًا لها."
نعرفها أكثر من اللازم لدرجة أنها أصبحت مبتذلة، ولكننا لا نعيش وفقًا لها.
واستمررتُ في سؤاله عن أسباب ذلك،
ولماذا ندرك تلك الحقيقة العميقة ولا نعيش وفقًا لها؟
فأجابني البروفيسور بعد برهة قائلاً:
"لأننا نعيش في آلة مصمَّمة لجعلنا نتجاهل ما هو مهم في الحياة."
كان علي أن أتأمل تلك الجملة جيدًا.
"لأننا نعيش في آلة مصمَّمة لجعلنا نتجاهل ما هو مهم في الحياة."
وأراد البروفيسور كاسَر أن يكتشف ما إذا كان بوسعنا تعطيل تلك الآلة أم لا.
وقد قام بالكثير من الأبحاث حول هذا،
وسأعطيكم مثالاً واحدًا،
وأنا أشجعكم جميعًا على تجربة هذا مع أصدقائهم وعائلاتهم.
قام شخص اسمه نيثان دونجان بتكوين مجموعة من المراهقين والبالغين
ليجتمعوا معًا ويلتقوا في سلسلة من الجلسات لفترة محددة.
وكان أحد أهداف تكوين تلك المجموعة
هو تشجيع الناس على تذكُّر اللحظات
التي كانوا قد اكتشفوا فيها المعنى والغاية من حياتهم.
واختلفت تلك اللحظات باختلاف الأشخاص؛
فبالنسبة لبعض الأشخاص، تمثلت تلك اللحظات في عزف الموسيقى والكتابة ومساعدة الآخرين
وأنا متأكد أنه بوسعكم جميعًا تذكُّر بعضها، أليس كذلك؟
وكان أحد أهداف المجموعة أيضًا هو جعل الناس تتساءل
عن كيفية قضاء وقت أكبر من حياتهم
في السعي إلى تلك اللحظات ذات المعنى والغاية،
وتقليل الوقت الذي ربما يكرسونه لشراء أغراض تافهة لا يحتاجونها
ونشرها على وسائل التواصل الاجتماعي محاولين جعل الآخرين يشعرون بالغيرة.
وما توصلوا إليه كان أن مجرد عقد تلك الاجتماعات
كان كجلسات علاج مدمني الكحول المجهولين ولكن لعلاجهم من النزعة الاستهلاكية.
فمجرد تشجعيهم على إقامة تلك الاجتماعات، والتحدث عن تلك القيم،
والعمل بها وتشجيعهم لبعضهم البعض،
أدى إلى تحول ملحوظ في قيَمِهم.
فقد اتشلَتهم بعيدًا عن إعصار تلك الرسائل المسببة للاكتئاب،
والتي عوَّدتنا على البحث عن السعادة في الأماكن الخطأ،
وأخذَتهم نحو قيم أفضل وذات معنى
والتي بدورها ساعدتهم على الشفاء من الاكتئاب.
ولكن مع كل الحلول التي قد رأيتها وكتبت عنها،
والتي لا أستطيع التحدث عنها هنا لكثرتها،
فكرت متسائلاً،
لماذا استغرقني الأمر وقتًا طويلاً لكي أدرك هذه الأفكار؟
فعندما أشرحها للآخرين،
أعلم أن بعضها يكون أكثر تعقيدًا، ولكن ليس جميعها،
عندما أشرحها للآخرين، لا تبدو بهذه الصعوبة.
ونحن ندرك تلك الأفكار بالفعل إلى حدٍ ما.
فلماذا نواجه صعوبة كبيرة في فهمها؟
أعتقد أن هناك أسبابًا كثيرة،
ولكن أحد الأسباب هو أنه يجب علينا تغيير فكرتنا عن حقيقة الاكتئاب والقلق.
توجد بالفعل عوامل بيولوجية حقيقية تؤثر في الإصابة بهما،
ولكن إذا اقتصرنا الصورة الكاملة على الجزء الخاص بتركيبنا البيولوجي فقط،
كما فعلت أنا لوقتٍ طويل،
وكما فعل مجتمعنا أيضًا بناءً على ما لاحظته معظم حياتي؛
فما نقوله ضمنيًا للناس، بدون قصد،
وبشكل غير مباشر هو:
"ألمك لا يعني شيئًا،
إنه مجرد خلَل.
كعُطلٍ في أحد برامج الحاسوب،
وهو مجرد مشكلة في الوصلات الموجودة داخل رأسك."
ولكنني تمكنت من البدء في تغيير حياتي
فقط عندما أدركت أن الاكتئاب ليس خللاً.
بل هو إشارة.
اكتئابك هو إشارةٌ تود تنبيهك إلى شيءٍ ما.
(تصفيق)
فنحن نشعر بالاكتئاب لأسباب منطقية،
وقد يكون من الصعب فهم ذلك في خضم معاناتنا معه،
وأنا أتفهم ذلك حقًا بسبب تجربتي الشخصية.
ولكن مع المساعدة الصحيحة، يمكننا أن نفهم هذه المشاكل
ونحلها سويًا.
ولكن لنفعل ذلك،
فإن خطوة البداية
هي أن نتوقف عن الاستهانة بتلك الإشارات
والقول أنها علامة على الضعف أو الجنون أو أن سببها بيولوجي بحت،
باستثناء عدد قليل من الحالات.
يجب علينا أن نبدأ بالاستماع لهذه الإشارات،
لأنها تنبهنا إلى أمور نحتاج إلى سماعها ومعرفتها حقًا.
فعندما نستمع بصدق لهذه الإشارات،
ونُقدّرها ونحترمها،
سنبدأ في رؤية واكتشاف
الحلول الجذرية الشاملة التي تمنحنا القوة والحرية؛
الأبقار التي تنتظرنا في كل مكان.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Много дълго време
имах две местерии, които висяха над мен.
Не можех да ги разбера
и честно казано, бях твърде уплашен да мисля за тях.
Първата мистерия беше, че съм 40-годишен.
През целия ми живот, година след година,
се развиваха сериозна депресия и тревожност
в САЩ, Великобритания
и в Западния свят.
Исках да разбера защо.
Защо ни се случва това?
Защо след всяка отминаваща година
повече и повече от нас преминават все по-трудно през ежедневието?
Исках да разбера това заради една по-лична мистерия.
Когато бях тийнейджър,
си спомням как отидох при доктора ми
и обясних, че чувствам как болката извираше от мен.
Не можех да го контролирам,
не разбирах защо се случва,
чувствах се силно засрамен от това чувство.
Докторът ми разказа история,
зад която осъзнавам, че стояха добри намерения,
но беше доста опростена.
Не напълно грешна.
Докторът ми каза: "Знаем защо хората се чувстват така.
Някои хора просто получават химичен дисбаланс в главите си.
Ти очевидно си един от тях.
Всичко, което е нужно, е да ти дадем няколко лекарства.
Това ще възстанови химичния ти баланс."
Започнах да приемам лекарство наречено Паксил или Сероксат -
едно и също е, но с различни имена в различните страни.
Почувствах се изключително добре, получих голям стимул.
Но не след дълго
чувството на болка започна да се завръща.
Така че ми даваха все по-висока доза
докато за 13 години, приемах максимално възможната доза,
която беше законно позволена.
През повечето от тези 13 години и почти през цялото време
чувствах огромна болка.
Тогава започнах да се запитвам: "Какво се случва?
Правиш всичко
според историята, която доминира културните разбирания.
Защо тогава се чувстваш така?"
За да стигна до същината на тези две мистерии
за книга, която написах,
се озовах на дълго пътуване по целия свят.
Пропътувах 40 000 мили.
Исках да разговарям с водещите експерти по света
за причините за депресия и тревожност
и, още по-важно, как да ги разрешим,
както и с хора преживяли депресия и тревожност
по най-различни начини.
Научих много
от удивителните хора, които опознах на това пътуване.
Но мисля, че в същината на наученото е,
че досега има научни доказателства
за девет различни причинители на депресия и тревожност.
Две от тях се крият в биологията ни.
Гените ви могат да ви направят по-чувствителни към подобни проблеми,
въпреки че не предопределят съдбата ви.
Освен това протичат реални мозъчни промени, когато сте депресирани,
които затрудняват излизането от това състояние.
Но повечето фактори, доказани, че
водят до депресия и тревожност,
не са част от биологията ни.
Те са свързани с начина ни на живот.
Ако веднъж ги разберете,
това отваря много различна комбинация от решения,
която би трябвало да се предлага на хората
заедно с опцията за приемане на химични антидепресанти.
Например,
ако сте самотни, има по-голяма вероятност да се депресирате.
Ако нямате никакъв контрол върху работата си,
а просто трябва да правите каквото ви се каже,
има по-голяма вероятност да се депресирате.
Ако много рядко излизате сред природата,
има по-голяма вероятност да се депресирате.
Едно нещо обединява много от причините за депресия и тревожност,
което научих.
Не всички, но много от тях.
Всички тук знаете,
че всеки има физически потребности, нали?
Очевидно е.
Трябват ви храна, вода,
убежище, чист въздух.
Ако ви отнема тези неща,
много бързо всички ще изпаднете в беда.
По същия начин
всяко човешко същество има природни психологични потребности.
Имате нужда да чувствате принадлежност.
Да чувствате, че животът ви има значение и цел,
че хората ви виждат и оценяват,
че ви чака бъдеще, което има смисъл.
Културата, която сме изградили, е работеща по много причини.
Много фактори са по-добре от миналото.
Щастив съм, че живея в настоящето.
Но се справяме все по-зле
в това да посрещаме тези дълбоки и основни психологични нужди.
Това не е единствената причина,
но мисля, че е ключът към напредването на тази криза.
Намирах това много трудно за разбиране.
Наистина се борех с идеята
да спра да мисля за депресията си не само като проблем с мозъка ми,
а като породена от много причини,
голяма част от които в начина ни на живот.
Всичко започна да се подрежда едва когато
един ден имах интервю с психиатър от Южна Африка -
Д-р Дерек Самърфийлд.
Той е страхотен.
Д-р Самърфийлд е бил в Камбоджа през 2001г.,
когато за първи път въвели химическите антидепресанти
за хората в страната.
Местните доктори, камбоджанците, никога не били чували за тях
и се чудели какво представляват.
Той им обяснил.
Те му отговорили:
"Нямаме нужда от тях. Вече си имаме антидепресанти."
Той отвърнал: "Какво имате предвид?"
Помислил, че ще заговорят за някакъв билков лек
като билката на Свети Йоан, гинко билобата или нещо подобно.
Вместо това му разказали история.
В тяхната общност живеел фермер, който работел на оризовите полета.
Един ден стъпил върху мина,
останала от войната със САЩ,
която му отнесла крака.
Сложили му изкуствен крак
и не след дълго се върнал на оризовите полета.
Но очевидно е доста трудно да се работи под вода,
когато имаш изкуствен крак.
Предполагам, че е било доста травмиращо
да се върне и работи на полето, където е бил взривен.
Човекът започнал да плаче по цял ден,
отказвал да става от леглото,
развил всички класически симптоми на депресия.
Камбоджанският доктор казал:
"Тогава му дадохме антидепресанта."
Д-р Самърфийлд отвърнал: "Какво сте му дали?"
Обяснили му, че отишли и седнали заедно с него.
Изслушали го.
Осъзнали, че болката му имала смисъл,
което той трудно разбирал заради депресията си,
но всъщност имало логическо обяснение в живота му.
Един от докторите, разговарящ с хората в общността, се досетил:
"Ако купим на този човек крава,
може да стане млекопроизводител,
не би бил в тази трудна позиция,
не би ходил да работи на оризовите полета."
Така му купили крава.
След няколко седмици спрял да плаче,
след месец депресията му изчезнала.
Хората казали на Д-р Самърфийлд:
"Е, виждате ли, докторе - кравата, това беше антидепресантът.
За това говорите, нали?"
(Смях)
(Аплодисменти)
Ако сте отгледани да възприемате депресията като мен,
което важи за повечето хора тук,
това звучи като лоша шега, нали?
"Отидох при доктора ми за антидепресант,
а тя ми даде крава."
Но това, което камбоджанските доктори са знаели интуитивно,
основано на този единичен ненаучен анекдот,
е което водещото медицинско световно тяло,
Световната Здравна Организация,
се опитва да ни каже с години,
базирано на най-добрите научни доказателства.
Ако сте депресирани,
ако сте тревожни,
не сте слаби или луди,
не сте машина със счупени части.
Вие сте човешко същество с непосрещнати потребности.
Тук също толкова важно е да помислим какво камбоджанските доктори
или Световната Здравна Организация не казват.
Не са казали на фермера:
"Ей, приятел, трябва да се стегнеш.
Твоя работа е да разбереш и поправиш проблема сам."
Напротив. Това, което са казали било:
"Тук сме като група, за да ти помогнем,
заедно да открием и решим проблема."
От това се нуждае всеки депресиран човек.
Това е, което всеки депресиран човек заслужава.
Затова един от водещите доктори в САЩ,
в официалното си съобщение за Световния Ден на Здравето,
през 2017,
каза, че трябва да говорим по-малко за химическия дисбаланс
и повече за дисбаланса в начина ни на живот.
Лекарствата наистина облекчават някои хора.
Помагаха и на мен за известно време.
Но точно защото проблемът е много по-дълбок от биологията,
решенията също трябва да достигнат много по-надълбоко.
Но когато за първи път научих това,
си казах:
"Добре, виждам всички научни доказателства,
прочел съм много изследвания,
интервюирал съм огромен брой специалисти, които ми го обясниха, -
но не спирах да мисля - Как изобщо можем да постигнем това?"
Нещата, които ни депресират,
в повечето случаи са доста по-сложни от случилото се
с фермера от Камбоджа.
Откъде изобщо да започнем да разбираме?
Но тогава по време на дългото пътуване за книгата ми,
по целия свят,
се срещах с хора, които правеха точно това.
От Сидни, до Сан Франциско,
до Сан Пауло.
Срещах хора, които разбираха
по-дълбоките причини за депресията и тревожността
и ги поправяха като група.
Очевидно не мога да ви кажа за всички удивителни хора,
които опознах и за които писах,
или за всички девет причини за депресията и тревожноста, за които научих,
защото няма да ми позволят да изнеса 10-часова TED лекция -
може да им се оплачете за това.
Но искам да се насоча към две от причините
и две от решенията, произлезли от тях, ако сте съгласни.
Ето я първата.
Ние сме най-самотното общество в човешката история.
В скорошно изследване попитали американци:
"Чувствате ли, че изобщо не сте близки с никого?"
39% от хората заявили, че това е вярно за тях.
"Изобщо не са близки с никого."
Според международните измервания за самота
Великобритания и останалата част от Европа са точна зад САЩ,
ако някой тук се възгордее.
(Смях)
Прекарах доста време в обсъждане на това
със световния водещ експерт по самота,
страхотен човек на име професор Джон Касиопо,
който беше в Чикаго,
и мислих много по един въпрос, който работата му ни поднася.
Професор Касиопо попитал:
"Защо съществуваме?
Защо сме тук, защо сме живи?"
Една ключова причина
е тъй като предците ни от саваните в Африка
били много добри в едно нещо.
Не били по-големи от животните, които ловували повечето време,
не били по-бързи от животните, които ловували повечето време,
но били много по-добри в обединяването в групи
и сътрудничеството.
Това била суперсилата ни като вид -
да се обединяваме заедно.
Точно както пчелите еволюирали за живот в кошери,
хората еволюирали за живот в племена.
Но ние сме първите хора някога,
които разпуснали племената си.
Това ни кара да се чувстваме ужасно.
Но не е задължително да бъде така.
Един от героите в книгата ми, а всъщност и в живота ми,
е доктор на име Сам Еверингтън.
Той е общопрактикуващ в бедна част на Източен Лондон,
където живях много години.
Сам се чувствал наистина неудобно,
тъй като имал много пациенти,
които отивали при него с ужасна депресия и тревожност.
Като мен, той не е против антидепресантите.
Смята, че дават някакво облекчение на някои хора.
Но можел да види две неща.
Първо, пациентите му били депресирани или тревожни през повечето време
по напълно разбиреми причини като самотата.
Второ, въпреки че лекарствата облекчавали някои хора,
при много други те не решавали проблема.
Основният проблем.
Един ден Сам решил да разработи нов подход.
Жена отишла в центъра му, медицинския му център,
наречена Лиза Кънингъм.
По-късно се запознах с Лиза.
Лиза била затворена в дома си с ужасяваща депресия и трежност
седем години.
Когато отишла в центъра на Сам, й казали: "Не се тревожи,
ще продължим да ти даваме лекарствата,
но и ще ти предпишем нещо друго.
Ще ти предпишем да идваш тук в центъра два пъти седмично
и да се срещаш с група от други депресирани и тревожни хора.
Не, за да разговаряте колко сте нещастни,
а да откриете нещо смислено, което да правите заедно,
за да не сте самотни и да не чувствате, че животът няма смисъл."
Първият път, когато групата се срещнала,
Лиза буквално започнала да повръща от тревожност.
Било силно пренатоварващо за нея.
Но хората я потупали по гърба, започнали да разговарят.
Казали й: "Какво можем да направим?"
Това са хора от вътрешен Източен Лондон като мен.
Не знаели нищо за градинарството.
Веднъж казали: "Защо не научим градинарство?"
Имало площ зад докторския офис,
която не била поддържана.
"Защо да не я превърнем в градина?"
Започнали да вземат книги от библиотеката,
да гледат видеа в YouTube.
Започнали да обработват почвата с ръце,
да учат за сезонните ритми.
Има много доказателства,
че излагането на природния свят
е наистина силен антидепресант.
Но те започнали да правят нещо много по-важно.
Започнали да изграждат племе,
да формират група
и да се грижат един за друг.
Ако някой не ходел на събиранията им,
другите го търсели и питали дали бил добре.
Помагали му да разбере какво го притеснявало този ден.
Както Лиза ми обясни:
"Както градината започна да разцъфва,
така и ние започнахме да разцъфваме."
Този подход се нарича социално предписание.
Разпространява се из Европа.
Има малко, но натрупващи се доказателства,
че това води до реален и значим спад
на депресията и тревожността.
Спомням си как един ден стоях в градината,
която Лиза и някога депресираните й приятели изградили,
една наистина красива градина,
и ми се появи тази мисъл,
вдъхновена от професор Хю Макай от Австралия.
Мислех си, че често, когато хората се чувстват зле в тази култура,
това, което им казваме - сигурен съм, че всеки го е казвал, аз също -
казваме: "Просто трябва да бъдеш ти, да бъдеш себе си."
Осъзнах, че всъщност трябва да казваме на хората
"Не бъди ти.
Не бъди себе си.
Бъди нас, ние.
Бъди част от групата."
(Аплодисменти)
Решението на тези проблеми
не лежи в използването на все повече ваши ресурси
като отделен индивид.
Всъщност сме в тази криза частично поради това.
Лежи в свързването с нещо по-голямо от вас,
което се отнася и до една от другите причини
на депресия и тревожност, която исках да ви спомена.
Всеки знае,
че вредната храна ни е превзела и ни прави физически болни.
Изобщо не го казвам снизходително.
Буквално дойдох тук от McDonald`s.
Видях как всички ядете здравословната закуска на TED и реших, че не е за мен.
Но точно както вредната храна ни е завзела и ни прави физически болни,
вредните ценности са превзели умовете ни
и ни правят ментално болни.
От хиляди години философите казват,
че, ако мислите, че животът е заради парите, статутът и показността,
ще се чувствате ужасно.
Това не е точен цитат на Шопенхауер,
но това е същността на изказването му.
Странно, но почти никой не го е изследвал,
докато наистина необикновен човек, с когото се запознах, професор Тим Касър,
който работи в Колежа Нокс в Илинойс,
започнал да го изследва преди около 30 години.
Откритията му показват няколко наистина важни неща.
Първо, колкото повече вярвате,
че можете да купите и покажете излизането от тъгата ви,
за да започнете добър живот,
толкова по-вероятно ще станете депресирани и тревожни.
И, второ,
като общество сме станали все по-ръководени от тези вярвания.
През целия ми живот,
минал под тежестта на рекламирането, Инстаграм и всичко подобно.
Мислейки за това,
осъзнах, че всички са ни хранили от раждането ни с нещо като KFC за душата.
Тренирали са ни да търсим щастие на грешните места
и точно както вредната храна не посреща хранителните ни нужди,
а всъщност ни кара да се чувстваме зле,
така и вредните ценности не посрещат психологичните ви потребности
и ви отдалечават от един добър живот.
Но, когато за първи път срещнах професор Касър
и научих всичко това,
почувствах странна комбинация от емоции.
От една страна, това ми се стори доста предизвикателно.
Осъзнах колко често в живота ми, когато съм бил зле,
съм опитвал да се подобря чрез някаква показност, голямо повърхностно решение.
Мога да разбера защо това не е проработвало за мен.
Също се замислих, че това е някак очевидно.
Не е ли дори банално?
Ако ви кажа,
че никой няма да лежи на смъртното си легло
и да мисли за всичките си купени обувки и споделени постове,
а ще мислите за моменти
на любов, смисъл и свързаност в живота ви.
Мисля, че това изглежда почти като клише.
Но продължих да разговарям с професор Касър и казах:
"Защо чувствам тази странна двойственост?"
Той отвърна: "До известна степен всички знаем тези неща.
Но в тази култура, не живеем според тях."
Знаем ги толкова добре, че са се превърнали в клишета,
но не живеем според тях.
Продължих да питам защо, защо бихме знаели нещо толкова мъдро,
но не бихме живяли според него?
След известно време професор Касър ми отговори:
"Защото живеем в машина,
създадена да ни накара да пренебрегваме важното в живота."
Наистина трябваше да се замисля за това.
"Защото живеем в машина,
създадена да ни накара да пренебрегваме важното в живота."
Професор Касър искаше да разбере дали можем да разрушим тази машина.
Провел е множество изследвания за това.
Ще ви спомена един пример.
Наистина ви подканвам да го опитате с приятелите и семействата си.
С човек на име Нейтън Дънгън намерил група тийнейджъри и възрастни,
които се събирали за серия от сесии за определен период.
Част от целта на групата
била хората да помислят за момент в живота си,
когато наистина са открили смисъл и цел.
За различните хора това били различни неща.
За някои това било свиренето на музика, писането, помагането.
Сигурен съм, че всеки тук може да си представи нещо, нали?
Друга цел на групата била да накара хората да се зачудят
как могат да отдадат повече от живота си
за преследвани на тези моменти на смисъл и цел
и по-малко за, не знам, купуване на ненужни глупости,
постване в социалните мрежи и опити хората да го харесат.
"О, Боже, така завиждам!"
Открили, че
самото провеждане на тези срещи,
неща като анонимни алкохолици за консуматори,
та събирането на хората на такива срещи, изказването на тези ценности
и решителността да ги променят у себе си
довело до значителна промяна в човешките им ценности.
Отдалечило ги от този ураган на депресиращи съобщения,
трениращи ни да търсим щастие на грешните места,
и ги приближило към по-смислени и благодатни ценности,
които ни извеждат от депресия.
Но след всички решения, които видях и за които писах,
много от които не мога да спомена тук,
не спрях да мисля
защо ми отне толкова време да стигна до тези прозрения?
Защото, когато ги обяснявате на хората,
някои са по-сложни, но не всички,
когато ги обяснявате, това не е ракетна наука, нали?
До някаква степен всички знаем тези неща.
Защо ни е токлкова трудно да ги разберем?
Мисля, че причините са много.
Но мисля, че една причина е, че се налага да променим разбирането си
за същността на депресията и тревожността.
Има реални биологични приноси
за депресията и тревожността.
Но, ако позволим на биологията да представя цялата картина,
както дълго време направих аз,
а както смятам, че културата ни е правила през по-голямата част от живота ми,
недиректно завяваме на хората, без да е нечие намерение,
но все пак недиректно казваме на хората:
"Болката ти не значи нищо.
Това е просто неизправност.
Като бъг в компютърна програма.
Като проблем в електрическата мрежа в главата ти."
Но бях готов да започна промяна в живота си
едва когато осъзнах, че депресията не е неизправност.
Тя е сигнал.
Депресията ви е сигнал.
Казва ви нещо.
(Аплодисменти)
Чувстваме се така с причини,
трудно видими, когато сме в депресия -
разбирам го доста добре от личен опит.
Но с правилната помощ, можем да разберем проблемите
и да ги оправим заедно.
Но, за да направим това,
най-първата стъпка
е да спрем да обиждаме тези сигнали
като ги наричаме знаци на слабост, лудост или чисто биологични,
с изключение на малък брой хора.
Трябва да започнем да се вслушваме в тези сигнали,
защото ни казват нещо, което наистина имаме нужда да чуем.
Само когато истински се вслушаме в тези сигнали
и ги почетем и уважим,
тогава ще започнем да виждаме
освобождаващите, благодатни, по-дълбоки решения.
Кравите, които чакат навсякъде около нас.
Благодаря ви.
(Аплодисменти)
بۆ ماوه‌یه‌كی زۆر درێژ،
دوو نهێنیم هه‌بوو كه‌ به‌سه‌رمدا خولیان خواردبۆوه‌.
لێیان تێنه‌ده‌گه‌یشتم
ڕاستگۆ بم له‌گه‌ڵتان، زۆر ده‌ترسام ته‌نانه‌ت لێیان بكۆڵمه‌وه‌.
یه‌كه‌م نهێنی، من 40 ساڵ بووم،
به‌درێژایی ژیانم، ساڵ دوای ساڵ،
خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ڕاسته‌قینه‌ له‌به‌رزبوونه‌وه‌دا بوون،
له‌ ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كان، له‌ به‌ریتانیا،
له‌ ته‌واوی جیهانی ڕۆژئاوا.
ویستم له‌ هۆكاره‌كه‌ تێ بگه‌م.
بۆچی ئه‌مه‌ بۆ ئێمه‌ ڕوو ده‌دات؟
بۆچی وایه‌ كه‌ هه‌ر ساڵێك تێده‌په‌ڕێت،
زۆربه‌ی زۆرمان زه‌حمه‌ت ده‌یبینین بۆ تێپه‌ڕاندنی ڕۆژه‌كه‌؟
و من ویستم له‌مه‌ تێ بگه‌م زیاتر به‌هۆی نهێنییه‌كی كه‌سیی.
كاتێك هه‌رزه‌كار بووم،
بیرم دێت ده‌چوومه‌ لای پزیشكه‌كه‌م و ڕوونم ده‌كرده‌وه‌
ئه‌و هه‌سته‌م هه‌یه‌ وه‌كو ئه‌وه‌ی ئازار له‌ جه‌سته‌م دێته‌ ده‌ره‌وه‌
نه‌مده‌توانی كۆنتڕۆڵی بكه‌م،
تێنه‌ده‌گه‌یشتم بۆچی ئه‌مه‌ ڕووده‌دات،
به‌هۆیه‌وه‌ هه‌ستم به‌ شه‌رمێكی زۆر ده‌كرد.
و پزیشكه‌كه‌م چیڕۆكێكی بۆ گێڕامه‌وه‌
ئێستا بۆم ده‌رده‌كه‌وێت به‌ مه‌به‌ست بوو،
به‌ڵام زۆر ئاسان و ساده‌ بوو.
هه‌مووی هه‌ڵه‌ نه‌بوو.
پزیشكه‌كه‌م گوتی،"ئێمه‌ ده‌زانین بۆچی خه‌ڵك وای به‌سه‌ردێت.
هه‌ندێك كه‌س سروشتییانه‌ تووشی ناهاوسه‌نگیی كیمیایی ده‌بن له‌ سه‌ریان--
ئاشكرایه‌ تۆ یه‌كێكی له‌وان.
هه‌موو ئه‌وه‌ی پێویسته‌ ئه‌وه‌یه‌ چه‌ند ده‌رمانێكت پێبده‌ین،
هاوسه‌نگیی كیمیاییت ده‌گێڕێته‌وه‌ باری ئاسایی خۆی."
بۆیه‌ ده‌ستمكرد به‌ وه‌رگرتنی ده‌رمانێك به‌ناوی پاكسیڵ یاخود سێرۆكسات،
هه‌مان شته‌ له‌ژێر ناوی جیاواز و وڵاتی جیاوازه‌وه‌.
هه‌ستمكرد زۆر باشترم، پشتگیرییه‌كی ڕاسته‌قینه‌م بۆ دروست بوو.
به‌ڵام زۆری نه‌خایاند،
ئه‌م هه‌ستكردن به‌ ئازاره‌ گه‌ڕایه‌وه‌.
ژه‌مه‌ده‌رمانی زیاتر و زیاترم وه‌رگرت
تاكو، بۆماوه‌ی 13 ساڵ، ئه‌وپه‌ڕی ژه‌مه‌ ده‌رمانی ڕێگه‌پێدراوم وه‌رده‌گرت
كه‌وا یاسایی ڕێگه‌ت پێدراوه‌ وه‌ریبگریت.
له‌ زۆربه‌ی ئه‌و 13 ساڵه‌دا، به‌ڕاده‌یه‌ك هه‌موو كاته‌كان له‌ كۆتاییدا،
هێشتا له‌ ئازارێكی زۆردابووم.
ده‌ستمكرد به‌ پرسیاركردن له‌خۆم، "لێره‌ چی ڕووده‌دات؟
چونكه‌ هه‌موو شتێك ده‌كه‌یت
كه‌ داوات لێكراوه‌ بیكه‌یت له‌ڕێی ئه‌و --چیڕۆكه‌ی به‌سه‌ر شارستانییه‌ت زاڵده‌بێت
بۆچی هێشتا هه‌ست به‌مه‌ ده‌كه‌یت؟"
بۆئه‌وه‌ی بگه‌ین به‌ بناغه‌ی ئه‌م دوو نهێنییه‌،
له‌ په‌رتووكێك كه‌وا نووسیومه‌
كۆتاییم پێهات به‌ده‌ستكردن به‌گه‌شتێكی گه‌وره‌ به‌ هه‌موو جیهان،
زیاتر له‌ 40 هه‌زارمیل گه‌شتم كرد.
ویستم له‌گه‌ڵ شاره‌زا ڕێبه‌ره‌كانی جیهان دانیشم
له‌باره‌ی چی ده‌بێته‌ هۆی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
و گرنگترین شت، چی چاره‌سه‌ریان ده‌كات،
و ئه‌و كه‌سانه‌ی كه‌ زاڵبوون به‌سه‌ر خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
و له‌لایه‌كه‌یتر چوونه‌ ده‌ره‌وه‌ به‌ هه‌موو ڕێگه‌یه‌ك،
و بڕێكی زۆر فێربووم
له‌ خه‌ڵكه‌ سه‌رنجڕاكێشه‌كه‌ كه‌ به‌ درێژای ڕێگه‌كه‌ ناسیمن.
به‌ڵام وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ له‌ ناوه‌ڕۆكی ئه‌وه‌ی فێری بووم بریتییه‌ له‌،
تاكو ئێستا، به‌ڵگه‌ی زانستییمان
بۆ نۆ هۆكاری جیاوازی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی هه‌یه‌.
دووانیان به‌ڕاستی له‌ بایه‌لۆجی ئێمه‌ن.
جیناته‌كاناتن ده‌توانن واتان لێبكه‌ن هه‌ستیارتربن بۆ ئه‌م كێشانه‌،
له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی چاره‌نووستان نانووسنه‌وه‌.
و گۆڕانكاریی مێشكیی ڕاسته‌قینه‌ هه‌ن كه‌وا كاتێك خه‌مۆك ده‌بیت ڕووده‌ده‌ن
كه‌ ده‌كرێت زه‌حمه‌تتر بكات بۆ چوونه‌ ده‌ره‌وه‌.
به‌ڵام زۆربه‌ی ئه‌و فاكته‌رانه‌ی كه‌ سه‌لمێنراون
ببنه‌ هۆكاری خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
له‌ بایه‌لۆجی ئێمه‌ نین.
ئه‌وانه‌ فاكته‌رن له‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ ده‌ژین.
هه‌ركه‌ تێیان بگه‌یت،
ده‌رگای چه‌نده‌ها جۆری جیاوازی چاره‌سه‌ر ده‌كاته‌وه‌
كه‌ پێویسته‌ پێشكه‌شی خه‌ڵكی بكرێت
شانبه‌شانی بژارده‌ی دژه‌كپكه‌ری كیمیایی.
بۆ نموونه‌،
گه‌ر تۆ ته‌نیایت،زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ كه خه‌مۆك بیت.
گه‌ر، كاتێك ده‌چیته‌ سه‌ر كار، هیچ كۆنتڕۆڵێكت نییه‌ له‌سه‌ر ئیشه‌كه‌ت،
ته‌نیا ئه‌وه‌ ده‌كه‌یت كه‌ داوات لێده‌كرێت
زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك بیت.
گه‌ر زۆر به‌ ده‌گمه‌ن بێیه‌ ده‌ره‌وه‌ بۆ جیهانی سروشتی،
زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك بیت.
و ته‌نیا شتێك كه‌ زۆربه‌ی هۆكاره‌كانی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ده‌به‌ستێته‌وه‌
كه‌ له‌باره‌یه‌وه‌ فێری بووم.
هه‌موویان نا، به‌ڵام زۆربه‌یان.
هه‌موو كه‌سێك لێره‌ ده‌زانێت
ئێوه‌ هه‌مووتان پێویستیی ماددی سروشتیتان هه‌یه‌، ڕاسته‌؟
ئاشكرایه‌.
پێویستیتان به‌ خواردنه‌، پێویستیتان به‌ ئاوه‌،
پێویستیان به‌ په‌ناگه‌یه‌، پێویستیتان به‌ هه‌وای پاكه‌.
گه‌ر من ئه‌و شتانه‌ له‌ ئێوه‌ دووربخه‌مه‌وه‌،
زۆر خێرا، تووشی كێشه‌یه‌كی گه‌وره‌ ده‌بن.
به‌ڵام له‌ هه‌مان كاتدا،
هه‌موو مرۆڤێك پێویستیی ده‌روونی سروشتی هه‌یه‌.
پێویسته‌ هه‌ست به‌ بوون بكه‌یت.
پێویسته‌ هه‌ست بكه‌یت ژیانت ماناو مه‌به‌ستی هه‌یه‌.
پێویسته‌ هه‌ست بكه‌یت خه‌ڵك ده‌تبینن و ڕێزت ده‌گرن.
پێویسته‌ هه‌ست به‌وه‌ بكه‌یت داهاتوویه‌كت هه‌یه‌ كه‌ مانایه‌كی هه‌یه‌.
و ئه‌و شارستانییه‌ته‌ی كه‌ بنیاتمان ناوه‌ له‌ زۆربه‌ی شته‌كان باشه‌.
و زۆربه‌ی شته‌كان باشترن -- وه‌ك له‌ ڕابردوو
دڵخۆشم كه‌ ئه‌مڕۆ زیندووم.
به‌ڵام ئێمه‌ كه‌متر و كه‌متر باش بووین
له‌ چاوپێكه‌وتنی ئه‌م پێویستییه‌ ده‌روونییه‌ بنچینه‌ییانه‌.
و ئه‌مه‌ ته‌نیا شت نییه‌ كه‌ ڕووده‌دات،
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ ئه‌مه‌ هۆكاری سه‌ره‌كیی به‌رده‌وام هه‌ڵكشانی ئه‌م قه‌یرانه‌یه‌.
ئه‌مه‌ زه‌حمه‌ت بوو بتوانم هه‌زمی بكه‌م.
به‌ڕاستی ململانێم له‌گه‌ڵ بیرۆكه‌ی بازدان
له‌و بیركردنه‌وه‌یه‌ی كه‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییم وه‌ك ته‌نیا كێشه‌یه‌ك له‌
له‌ مێشكم بۆ یه‌كێك له‌گه‌ڵ چه‌نده‌ها هۆكار كرد،
یه‌كێك له‌و چه‌ندانه‌ بریتییه‌ له‌و شێوازه‌ی كه‌ ده‌ژین.
ئه‌و كاته‌ به‌ڕاستی بۆمن ئیشی كرد
كاتێك ڕۆژێكیان،چووم چاوپێكه‌وتن له‌گه‌ڵ پزیشكێكی ئه‌فریقیای باشوور بكه‌م
به‌ناوی دكتۆر دێرێك سه‌مه‌رفیڵد.
پیاوێكی زۆرباشه‌.
و دكتۆر سه‌مه‌رفیڵد ساڵی 2001 به‌ڕێكه‌وت له‌ كه‌مبۆدیا بوو،
كاتێك بۆ یه‌كه‌مجار دژه‌كپكه‌ری كیمیاییان ناساند
بۆ خه‌ڵكی ئه‌و وڵاته‌.
پزیشكه‌ ناوخۆییه‌كان، كه‌مبۆدییه‌كان، هه‌رگیز گوێبیستی ئه‌و ده‌رمانانه‌.
نه‌ببوون، وه‌كو ئه‌وه‌بوو بڵێن، ئه‌مانه‌ چین؟
ئه‌و ڕوونیكرده‌وه‌.
ئه‌وان پێیان گوت،
"ئێمه‌ پێویستمان پێیان نییه‌، ئیمه‌ دژه‌كپكه‌ری خۆمانمان هه‌یه‌."
وه‌كو ئه‌وه‌ بڵێت،"مه‌به‌ستتان چییه‌؟"
وای بیركرده‌وه‌ ئه‌وان باسی هه‌ندێك چاره‌سه‌ری گیایی ده‌كه‌ن.
وه‌كو بالووكه‌ی قه‌شه‌ جۆن، گینكگۆی دووپه‌ل، شتی له‌و جۆره‌.
له‌بری ئه‌مه‌، چیڕۆكێكیان بۆ گێڕایه‌وه‌.
جوتیارێك هه‌بوو له‌ كۆمه‌ڵگاكه‌یان كه‌ له‌ كێڵگه‌ی برنج كاری ده‌كرد.
ڕۆژێكیان، له‌سه‌ر زه‌وییه‌كی مین ڕاوه‌ستا
كه‌ له‌ جه‌نگ له‌گه‌ڵ ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كان جێمابوو،
و لاقی فڕی.
بۆیه‌ لاقێكی ده‌ستكردیان پێ به‌خشی،
پاش ماوه‌یه‌ك، گه‌ڕایه‌وه‌ بۆ كاركردن له‌ كێڵگه‌ی برنج.
به‌ڵام ئاشكرایه‌، كاركردن له‌ژێر ئاودا هه‌ره‌ ئازاربه‌خشه‌
كاتێك په‌لێكی ده‌ستكردت هه‌بێت،
من وای ده‌قه‌بڵێنم زۆر تینه‌بڕ بووه‌
بگه‌ڕێته‌وه‌ و له‌و كێڵگه‌یه‌ كاربكات كه‌ تێیدا ته‌قییه‌وه‌.
گه‌نجه‌كه‌ به‌ درێژایی ڕۆژه‌كه‌ گریا،
ڕه‌تی كرده‌وه‌ له‌ جێگا بێته‌ ده‌ره‌وه‌،
هه‌موو نیشانه‌كانی خه‌مۆكی كلاسیكی تێدا به‌ره‌وپێش چوو.
پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كه‌ گوتی،
"ئه‌مه‌یه‌ كه‌ دژه‌كپكه‌رێكمان پێبه‌خشی."
د. سه‌مه‌رفیڵد گوتی، "چی بوو؟"
ڕوونیان كرده‌وه‌ كه‌ چوون و له‌گه‌ڵی دانیشتن.
گوێیان لێگرت.
--زانییان كه‌ ئازاره‌كه‌ی ماقووڵ بوو
زه‌حمه‌ت بوو بۆ ئه‌وله‌ ئازاری ڕۆحی خه‌مۆكییه‌كه‌ی بیبینێت،
به‌ڵام له‌راستیدا، ئازاره‌كه‌ هۆكاری ته‌واو تێگه‌یشتووی هه‌بوو له‌ ژیانیدا.
یه‌كێك له‌و پزیشكانه‌ی، قسه‌ی بۆ خه‌ڵكی كۆمه‌ڵگاكه‌ ده‌كرد،وای دانا،
"ئێوه‌ ده‌زانن، گه‌ر مانگایه‌كمان بۆ ئه‌م گه‌نجه‌ بكڕیبا،
ده‌یتوانی ببێته‌ جوتیاری شیره‌مه‌نیی،
له‌و باره‌ی ئێستای نه‌ده‌بوو كه‌ زۆر به‌ توندی ده‌یگوشی،
پێویستی نه‌ده‌كرد بچێت له‌ كێڵگه‌ی برنج كاربكات."
بۆیه‌ مانگایه‌كیان بۆ كڕی.
له‌ماوه‌ی دوو هه‌فته‌دا، گریانه‌كانی وه‌ستان،
له‌ مانگێكدا، خه‌مۆكییه‌كه‌ی نه‌ما.
گوتیانه‌ د. سه‌مه‌رفیڵد،
"بۆیه‌ ده‌بینیت، دكتۆر، ئه‌و مانگایه‌، ئه‌وه‌ دژه‌كپكه‌ر بوو،
مه‌به‌ستت ئه‌مه‌یه‌، وایه‌؟"
(پێكه‌نین)
(چه‌پڵه‌)
گه‌ر ئێوه‌ گه‌وره‌بوون بیر له‌ خه‌مۆكیی بكه‌نه‌وه‌ به‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ من بیرم
لێده‌كرده‌وه‌، و زۆربه‌ی خه‌ڵكی ئێره‌ وابوون،
وه‌كو گاڵته‌یه‌كی خراپ دێته‌به‌رچاو، وایه‌؟
"چوومه‌ لای پزیشكه‌كه‌م بۆ دژه‌كپكه‌رێك،
مانگایه‌كی پێدام."
به‌ڵام ئه‌وه‌ی پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كان به‌ ژیریی زانییان،
به‌پشت به‌ستن به‌و سه‌رگوزه‌شته‌ نازانستییه‌ تاكه‌كه‌سییه‌،
بریتییه‌ له‌وه‌ی ڕابه‌ری لێژنه‌ی پزیشكیی له‌ جیهان،
ڕێكخراوی ته‌ندروستیی جیهانیی،
ساڵانێكه‌ هه‌وڵیداوه‌ پێمان بڵێت،
بنیاتنراو له‌سه‌ر باشترین به‌ڵگه‌ی زانستیی.
گه‌ر خه‌مۆكیت،
گه‌ر نیگه‌رانیت،
تۆ بێهێز نیت، شێت نیت،
سه‌ره‌كیترین شت، مه‌كینه‌یه‌ك نیت له‌گه‌ڵ به‌شی تێكشكاو،
تۆ مرۆڤێكیت له‌گه‌ڵ پێویستیی ناڕازیی.
و ته‌نیا گرنگه‌ وابیربكه‌ینه‌وه‌ له‌باره‌ی پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كان و
ڕێكخراوی ته‌ندروستیی جیهانیی ناڵێن.
نه‌یان گوت به‌ جوتیاره‌كه‌،
"سڵاو هاوڕێ، پێویسته‌ خۆت كۆبكه‌یته‌وه‌،
ئه‌مه‌ كاری تۆیه‌ ئه‌م كێشه‌ بدۆزیته‌وه‌و بۆخۆت چاكی بكه‌یته‌وه‌."
له‌به‌رامبه‌ردا، ئه‌وه‌ی كه‌ گوتیان ئه‌وه‌یه‌،
"ئێمه‌ لێره‌ین وه‌كو گرووپێك بۆئه‌وه‌ی له‌گه‌ڵ تۆ كۆیبكه‌ینه‌وه‌،
بۆیه‌ به‌یه‌كه‌وه‌، ده‌توانین ئه‌م كێشه‌یه‌ بدۆزینه‌وه‌و چاكی بكه‌ین."
ئه‌مه‌ ئه‌و شته‌یه‌ كه‌ هه‌موو كه‌سێكی خه‌مۆك پێویستییه‌تی،
و ئه‌مه‌ ئه‌و شته‌یه‌ كه‌ هه‌موو كه‌سێكی خه‌مۆك شایه‌نییه‌تی.
له‌به‌ر ئه‌مه‌یه‌ یه‌كێك له‌ پزیشكه‌ ڕێبه‌ره‌كان له‌ نه‌ته‌وه‌ یه‌كگرتووه‌كان،
له‌ به‌یاننامه‌ فه‌رمییه‌كه‌یان بۆ ڕۆژی ته‌ندروستیی جیهانیی،
دوو ساڵ پێش ئێستا له‌ 2017،
گوتیان پێویسته‌ كه‌متر له‌باره‌ی ناهاوسه‌نگیی كیمیایی
و زیاتر له‌باره‌ی ناهاوسه‌نگییه‌كان له‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ ده‌ژین قسه‌بكه‌ین.
ده‌رمان حه‌سانه‌وه‌ی ڕاستیی ده‌به‌خشێته‌ هه‌ندێك كه‌س--
بۆماوه‌یه‌ك حه‌سانه‌وه‌یان به‌ من به‌خشی--
به‌ڵام به‌وردیی، چونكه‌ ئه‌م كێشه‌یه‌ له‌ بایه‌لۆجییان قووڵتره‌،
چاره‌سه‌ره‌كانیش پێویسته‌ زۆر قوڵتربن.
به‌ڵام كاتێك بۆیه‌كه‌مجار ئه‌مه‌ فێربووم،
بیرمه بیرم ده‌كرده‌وه‌،
"باشه‌، ده‌توانم هه‌موو به‌ڵگه‌نامه‌ زانستییه‌كان ببینم،
ژماره‌یه‌كی زۆر توێژینه‌وه‌م خوێنده‌وه‌،
چاوپێكه‌وتنم له‌گه‌ڵ ژماره‌یه‌كی زۆر شاره‌زا كرد كه‌ ئه‌مه‌یان ڕوونده‌كرده‌وه‌"
به‌ڵام به‌رده‌وامبووم له‌ بیركردنه‌وه‌، "چۆن ده‌توانین شیاوانه‌ ئه‌مه‌ بكه‌ین؟"
ئه‌و شتانه‌ی كه‌ وامان لێده‌كه‌ن خه‌مۆك بین
له‌زۆربه‌ی حاڵه‌ته‌كان زۆر ئالۆزترن له‌وشته‌ی كه‌ ڕوویده‌دا
له‌گه‌ڵ ئه‌م جوتیاره‌ كه‌مبۆدییه‌.
ته‌نانه‌ت له‌كوێ له‌گه‌ڵ ئه‌م وردبینییه‌ ده‌ست پێبكه‌ین؟
به‌ڵام دواتر، له‌ گه‌شته‌ درێژه‌كه‌م بۆ په‌رتووكه‌كه‌م،
له‌ هه‌موو جیهان،
به‌رده‌وام چاوم به‌و كه‌سانه‌ ده‌كه‌وت كه‌ هه‌مان شتیان ده‌كرد،
له‌ سیدنی، بۆ سان فرانسیسكۆ،
بۆ ساوپاولۆ.
به‌رده‌وام چاوم به‌و كه‌سانه‌ ده‌كه‌وت كه‌ تێده‌گه‌یشتن له‌
هۆكاره‌ قووڵتره‌كانی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانی
و وه‌كو گرووپ، چاكیان ده‌كرد.
ئاشكرایه‌، ناتوانم له‌باره‌ی هه‌موو ئه‌و خه‌ڵكه‌ سه‌رنجڕاكێشه‌ باستان بۆ بكه‌م
كه‌ ناسیومن وله‌باره‌یان نووسیومه‌،
یاخود هه‌موو ئه‌و نۆ هۆكاره‌ی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی كه‌ له‌باره‌یان فێربوومه‌،
چونكه‌ ڕێگه‌م پێناده‌ن گفتوگۆیه‌كی 10 كاتژمێریی تێد پێشكه‌ش بكه‌م--
ده‌توانن سكاڵایان لێبكه‌ن له‌باره‌ی ئه‌وه‌
به‌ڵام ده‌مه‌وێت جه‌خت له‌سه‌ر دوو هۆكار بكه‌م
و دوو چاره‌سه‌ر كه‌ لێیان دێته‌ ده‌ره‌وه‌، گه‌ر ئاسایی بێت.
ئه‌مه‌ یه‌كه‌مینیانه‌.
ئێمه‌ ته‌نیاترین كۆمه‌ڵگه‌ین له‌ مێژووی مرۆڤایه‌تیی.
توێژینه‌وه‌یه‌كی نوێ هه‌بوو كه‌ پرسیاری له‌ ئه‌مریكییه‌كان كرد،
"وا هه‌ست ده‌كه‌یت كه‌ چیتر له‌ كه‌س نزیك نیت؟"
و 39 له‌سه‌دی خه‌ڵكه‌كه‌ گوتیان كه‌ ئه‌وه‌ وه‌سفی ئه‌مانی كردووه‌.
"چیتر له‌ كه‌س نزیك نین."
له‌ پێوانه‌ی جیهانیی بۆ ته‌نیایی،
به‌ریتانیا و به‌شه‌كانیتری ئه‌وروپا له‌دوای ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كانن،
له‌ حاڵه‌تێك هیچ كه‌س لێره‌ هه‌ست به‌ له‌خۆباییبوون نه‌كات.
(پێكه‌نین)
كاتێكی زۆرم به‌سه‌ربرد گفتوگۆی ئه‌مه‌م ده‌كرد
له‌گه‌ڵ شاره‌زای ڕێبه‌ر له‌ جیهان له‌سه‌ر ته‌نیایی
پیاوێكی بێوێنه‌ به‌ناوی پرۆفیسۆر جۆن كاسییۆپۆ،
له‌ شیكاگۆ بوو،
زۆر بیرم له‌ یه‌ك پرسیاركرده‌وه‌ كاره‌كه‌ی ئه‌و نیشانمانی ده‌دات.
پرۆفیسۆر كاسییۆپۆ پرسیاری كرد،
"بۆچی ئێمه‌ هه‌ین؟
بۆچی لێره‌ین، بۆچی زیندووین؟"
یه‌ك هۆكاری سه‌ره‌كیی
ئه‌وه‌یه‌ باوانه‌كانمان له‌ ساڤانای ئه‌فریقیا
ته‌نیا له‌ یه‌ك شت زۆر باش بوون.
گه‌وره‌تر نه‌بوون له‌و گیاندارانه‌ی زۆربه‌ی كات دایان ده‌ماڵین،
خێراتر نه‌بوون له‌و گیاندارانه‌ی زۆربه‌ی كات دایان ده‌ماڵین،
به‌ڵام زۆرباشتر بوون له‌ یه‌كگرتن به‌یه‌كه‌وه‌ بۆ گرووپ
و هاوكاریكردن.
ئه‌مه‌ زلهێزی ئێمه‌ بوو وه‌كو جۆر--
ئێمه‌ یه‌كده‌گرین،
وه‌كو هه‌نگه‌كان گه‌شه‌ده‌كه‌ن له‌ كووره‌یه‌كی هه‌نگ بژین.
مرۆڤه‌كان گه‌شه‌ده‌كه‌ن له‌ هۆزێكدا بژین.
ئێمه‌ یه‌كه‌مینی مرۆڤه‌كانین تا ئێستا
بڵاوه‌ به‌ هۆزه‌كانمان بكه‌ین.
و ئه‌مه‌ وامان لێده‌كات هه‌ست به‌ سامناكیی بكه‌ین.
به‌ڵام ناكرێت به‌مشێوه‌یه‌ بێت.
یه‌كێك له‌ پاڵه‌وانه‌كانی په‌رتووكه‌كه‌م، له‌ڕاستیدا، له‌ ژیانم،
پزیشكێكه‌ به‌ناوی سام ئێڤرینتۆن.
پزیشكێكی گشتییه‌ له‌ به‌شێكی هه‌ژاری ڕۆژهه‌ڵاتی له‌نده‌ن،
ئه‌و شوێنه‌ی كه‌ چه‌ندین ساڵ لێی ژیام.
سام به‌ڕاستی نامورتاح بوو،
چونكه‌ ژماره‌یه‌كی زۆر نه‌خۆشی هه‌بوو
به‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییه‌كی زۆره‌وه‌ ده‌هاتنه‌ لای.
ئه‌ویش وه‌كو من، دژی دژه‌ كپكه‌ره‌ كیمیاییه‌كانه‌،
وابیرده‌كاته‌وه‌ هه‌ندێك حه‌سانه‌وه‌ ده‌به‌خشنه‌ هه‌ندێك كه‌س.
به‌ڵام توانی دوو شت ببینێت.
یه‌كه‌میان، نه‌خۆشه‌كانی زۆربه‌ی كاته‌كان خه‌مۆك و نیگه‌ران بوون
له‌به‌ر هۆكاری ته‌واو ماقووڵ، وه‌كو ته‌نیایی.
دووه‌میان، هه‌رچه‌نده‌ ده‌رمان هه‌ندێك حه‌سانه‌وه‌یان ده‌به‌خشیه‌ هه‌ندێك كه‌س،
بۆ زۆربه‌ی خه‌ڵكی، چاره‌سه‌ری كێشه‌كه‌یان نه‌ده‌كرد.
كێشه‌ بنچینه‌ییه‌كه‌.
ڕۆژێكیان، سام بڕیاریدا پێشه‌وایه‌تیی بۆچوونێكی جیاواز بكات.
ژنێك هاته‌ ناوه‌نده‌كه‌ی، ناوه‌نده‌ پزیشكییه‌كه‌ی،
ناوی لیسا كه‌نینگهام بوو،
من دواتر لیسام ناسی.
لیسا له‌ماڵه‌كه‌ی خۆی خۆی قفڵ كردبوو له‌گه‌ڵ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییه‌كی زۆر
بۆماوه‌ی حه‌وت ساڵ.
كاتێك هات بۆ ناوه‌نده‌كه‌ی سام، پێی گوترا،"خه‌م مه‌خۆ،
به‌رده‌وام ده‌بین له‌ پێدانی ئه‌م ده‌رمانانه‌ بۆت،
به‌ڵام شتێكی تریشت بۆ ده‌نووسین،
بۆت ده‌نووسین هه‌فته‌ی دووجار بێیه‌ ئه‌م ناوه‌نده‌
بۆ ئه‌وه‌ی چاوت به‌ گرووپێك له‌ خه‌ڵكی تری خه‌مۆك و نیگه‌ران بكه‌وێت،
نه‌ك له‌باره‌ی ئه‌وه‌ی چه‌ند خه‌مباری،
به‌ڵكو بۆئه‌وه‌ی شتێكی به‌مانا بدۆزنه‌وه‌ هه‌مووتان به‌یه‌كه‌وه‌ بیكه‌ن
بۆیه‌ ته‌نیا نابن و هه‌ست ناكه‌ن ژیان بێ ئامانجه‌."
یه‌كه‌مجار ئه‌م گرووپه‌ چاویان به‌یه‌ك كه‌وت،
لیسا به‌ته‌واه‌تی ده‌ستیكرد به‌ ڕشانه‌وه‌ به‌هۆی نیگه‌رانیی،
ئه‌مه‌ زۆر به‌هێزبوو بۆ ئه‌و.
به‌ڵام خه‌ڵكه‌كه‌ پشتیان شێلا، گرووپه‌كه‌ ده‌ستیانكرد به‌ گفتوگۆ،
وه‌كو ئه‌وه‌بوو بڵێن، "ئێمه‌ ده‌توانین چی بكه‌ین؟"
ئه‌مانه‌ خه‌ڵكی ناوه‌وه‌ن، خه‌ڵكی ڕۆژهه‌ڵاتی له‌نده‌ن وه‌كو من،
هیچ شتێكیان له‌باره‌ی باخه‌وانیی نه‌ده‌زانی.
گوتیان."بۆچی باخه‌وانیی فێرنه‌بین؟"
ناوچه‌یه‌ك هه‌بوو له‌پشت نووسینگه‌ی پزیشكه‌كان
كه‌ ته‌نیا ده‌غڵ بوو.
"بۆچی نه‌یكه‌ین به‌ باخچه‌یه‌ك؟"
په‌رتووكیان له‌ په‌رتووكخانه‌ هێنا،
سه‌یری پارچه‌ی یوتیوبیان كرد.
په‌نجه‌یان له‌ خۆڵه‌كه‌ دا.
فێری ریتمه‌كانی وه‌رزه‌كان بوون.
به‌ڵگه‌ی زۆر هه‌ن
كه‌ جیهانی سروشتی نیشانده‌دات
كه‌ به‌ڕاستی دژه‌كپكه‌رێكی به‌هێزه‌.
به‌ڵام شتێكی زۆر گرنگتریان ئه‌نجامدا.
ده‌ستیانكرد به‌ دروستكردنی هۆزێك.
ده‌ستیان كرد به‌ دروستكردنی گرووپێك.
ده‌ستیانكرد به‌ ئاگاداربوون له‌ یه‌كتر.
گه‌ر یه‌كێكیان دیارنه‌بووایه‌،
ئه‌وانیتر ده‌چوون به‌دوایدا ده‌گه‌ڕان-- "تۆ باشیت؟"
یارمه‌تییان ده‌دا بزانن چ شتێك ئه‌و ڕۆژه‌ بێزاری كردوون.
ئه‌وه‌ی كه‌ لیسا پێی گوتم،
"هه‌ركه‌ باخچه‌كه‌ ده‌ستیكرد به‌ گوڵكردن،
ئێمه‌ ده‌ستمانكرد به‌ گوڵكردن."
ئه‌م بۆچوونه‌ پێی ده‌گوترێت مه‌رجدانانی كۆمه‌ڵایه‌تیی،
له‌سه‌رانسه‌ی ئه‌وروپا بڵاوه‌.
كۆمه‌ڵه‌یه‌كی بچووك، به‌ڵام گه‌وره‌بوو له‌ به‌ڵگه‌ هه‌یه‌
پێشنیازده‌كات كه ده‌توانێت هه‌ڵه‌ی مانادار و ڕاسته‌قینه‌
له‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی به‌رهه‌مبێنێت.
بیرمه‌ ڕۆژێكیان له‌و باخچه‌یه‌ وه‌ستابووم
كه‌ لیسا وجارێك- هاوڕێ خه‌مۆكه‌كانی دروستیانكردبوو--
باخچه‌یه‌كی زۆر جوانه‌--
ئه‌م هه‌سته‌م هه‌یه‌،
زۆر ئیلهامبه‌خشه‌ له‌لایه‌ن پرۆفیسۆر هیو مه‌كای له‌ ئوسترالیا.
بیرم ده‌كرده‌وه‌، زۆربه‌ی جار كه‌ خه‌ڵك هه‌ست به‌ كه‌وتن ده‌كه‌ن له‌وكۆمه‌ڵگه‌یه‌
ئه‌وه‌ی كه‌ پێیان ده‌ڵێین-- دڵنیام هه‌موو كه‌سێك لێره‌ گوتوویه‌تی، من--
ئێمه‌ ده‌ڵێین،"تۆ ته‌نیا پێویسته‌ تۆ بیت، خۆت بیت."
بۆم ده‌ركه‌وت، ڕاستییه‌كه‌ی، ئه‌وه‌ی كه‌ پێویسته‌ بڵێینه‌ خه‌ڵك ئه‌وه‌یه‌،
"تۆ مه‌به‌.
خۆت مه‌به‌.
ببه‌ خۆمان. ببه‌ ئێمه‌.
ببه‌ به‌شێك له‌ گرووپێك."
(چه‌پڵه‌)
چاره‌سه‌ری ئه‌م كێشانه‌
ته‌واونابێت به‌ وێنه‌كێشانی زیاتر و زیاتر له‌سه‌ر سه‌رچاوه‌كانت
وه‌كو تاكێكی جیاكراوه‌--
ئه‌مه‌ به‌شێكه‌ له‌وه‌ی ئێمه‌ی تووشی ئه‌م قه‌یرانه‌ كردووه‌.
ده‌كه‌وێته‌ سه‌ر دووباره‌ به‌یه‌كه‌وه‌ به‌ستن له‌گه‌ڵ شتێك گه‌وره‌تر له‌ تۆ.
ئه‌مه‌ش له‌گه‌ڵ یه‌ك له‌ هۆكاره‌كانیتری
خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ده‌به‌ستێت كه‌ ویستم له‌باره‌یان قسه‌تان بۆ بكه‌م.
هه‌موو كه‌سێك ده‌زانێت
خواردنی خێرا زاڵبووه‌ به‌سه‌ر پارێزیمان له‌ڕووی جه‌سته‌ییه‌وه‌ نه‌خۆشی خستووین.
من به‌ هیچ هه‌ستێكی به‌رزی و بڵندیی ئه‌مه‌ ناڵێم،
ئه‌و قسه‌یه‌ی كه‌ ده‌یكه‌م ده‌قاوده‌ق له‌ (ماكدۆناڵدز) هێناومه‌.
هه‌مووتانم بینی ئه‌م ژه‌می به‌یانی ته‌ندر- وستی تێدتان ده‌خوارد، حه‌زم به‌مه‌ نه‌بوو.
به‌ڵام هه‌روه‌كو ئه‌وه‌ی خواردنی خێرا زاڵ بووه‌ به‌سه‌ر پارێزیمان و له‌ڕووی جه‌سته‌
نه‌خۆشی خستووین، جۆرێك له‌ به‌های خێرا به‌سه‌ر مێشكماندا زاڵبووه‌
و له‌روی بیرییه‌وه‌ نه‌خۆشی خستووین.
بۆماوه‌ی هه‌زاران ساڵ، فه‌یله‌سووفه‌كان گوتوویانه‌،
گه‌ر وابیرده‌كه‌یته‌وه‌ ژیان ده‌رباره‌ی پاره‌، پایه‌ و شانازیكردنه‌،
وه‌كو گێلێك دیارده‌بیت.
ئه‌وه‌ هه‌مان ده‌سته‌واژه‌ ی شۆپن هاوه‌ر نییه‌،
به‌ڵام كورتكراوه‌ی قسه‌كانێتی.
نامۆییانه‌، زه‌حمه‌ت هیچ كه‌سێك زانستییا- نه‌ لێكۆڵینه‌وه‌ی له‌سه‌ر ئه‌مه‌ كردبێت.
تاكو كه‌سێكی به‌ڕاستی سه‌یرم ناسی به‌ ناوی پرۆفیسۆر تیم كاسه‌،
له‌ كۆلێژی نۆكسه‌ له‌ ئیلینۆی،
بۆماوه‌ی 30 ساڵ توێژینه‌وه‌ی له‌سه‌ر ئه‌مه‌ كردووه‌،
توێژینه‌وه‌كه‌ی پێشنیازی چه‌نده‌ها شتی زۆر گرنگ ده‌كات.
یه‌كه‌میان، هه‌رچه‌ند بروات وابێت
ده‌توانیت ڕێگه‌ی خۆت بكڕی و پیشانی بده‌یت به‌بێ ناخۆشیی،
و بۆ ژیانێكی باش،
ئه‌وه‌نده‌ ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك یان نیگه‌ران بیت.
دووه‌میان،
وه‌كو كۆمه‌ڵگایه‌ك، زۆر زیاتر به‌و بیروباوه‌ڕانه‌ پاڵنراوین.
به‌درێژای هه‌موو ژیانم،
له‌ژیر قورسایی ڕاگه‌یاندن و ئینستگرام و هه‌ر شتێكی وه‌كو ئه‌وان.
هه‌ركه‌ بیرم له‌مه‌ كرده‌وه‌،
بۆم ده‌ركه‌وت وه‌كو ئه‌وه‌یه‌ هه‌موومان له له‌دایكبوونمانه‌وه‌ به‌ جۆرێك له‌ كه‌ی ئێف
سی بۆ ڕۆح تێركراوین. ڕاهێنانمان پێكراوه‌ له‌ شوێنی هه‌ڵه‌ به‌دوای دڵخۆشی بگه‌ڕێین،
هه‌روه‌كو چۆن خواردنی خێرا پێویستیی خۆراكیت پڕناكاته‌وه‌
به‌ڵكو وات لێده‌كات هه‌ست به‌ ترسناكیی بكه‌یت،
به‌های خێرا پێویستیی ده‌روونیت پڕناكه‌نه‌وه‌،
له‌ ژیانێكی باش دوورت ده‌خه‌نه‌وه‌.
به‌ڵام كه‌ بۆیه‌كه‌مجار له‌گه‌ڵ پرۆفیسۆر كاسه‌ كاتم به‌سه‌ربرد
و هه‌موو ئه‌مانه‌ فێرده‌بووم،
هه‌ستم به‌ تێكه‌ڵه‌یه‌كی سه‌یر له‌ هه‌سته‌كان كرد.
چونكه‌ له‌لایه‌كه‌وه‌، وه‌كو به‌ره‌نگاربوونه‌وه‌ ده‌مبینی.
توانیم تێبگه‌م چه‌ند جار له‌ ژیانم كاتێك هه‌ستم به‌ ماندوویی ده‌كرد،
هه‌وڵمدا به‌ جۆرێك له‌ خۆ ده‌رخستن و چاره‌سه‌ری گه‌وره‌ی ده‌ره‌كیی تیماری بكه‌م
و توانیم تێبگه‌م بۆچی ئه‌مه‌ بۆمن به‌باشی ئیشی نه‌كرد.
بیریشم كرده‌وه‌، ئه‌مه‌ جۆرێك له‌ ڕوونیی نییه‌؟
وه‌كو ئه‌وه‌ نییه‌ ئاسایی بێت، وایه‌؟
گه‌ر گوتمه‌ هه‌موو كه‌سێك لێ،ره‌
هیچ كامێكتان له‌سه‌ر پێخه‌فی مه‌رگ پاڵناكه‌وێت
و بیر له‌هه‌موو ئه‌و پێڵاوانه‌ بكه‌وه‌ كه‌ كڕیوتن و هه‌موو ئه‌و تویتانه‌ی بۆت هاتووه‌
بیر له‌و ساتانه‌ی
خۆشه‌ویستیی،مانا و په‌یوه‌نیكردن له‌ ژیانت ده‌كه‌یته‌وه‌.
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ زیاتر ئه‌مه‌ له‌ كڵێشه‌یه‌ك بچێت.
به‌ڵام به‌رده‌وامبووم له‌ قسه‌كردن له‌گه‌ڵ پرۆفیسر كاسه‌ و گوتم،
"بۆچی من هه‌ست به‌و دوولایه‌نییه‌ سه‌یره‌ ده‌كه‌م؟"
گوتی،"له‌ هه‌ندێك ئاستدا، هه‌موومان ئه‌و شتانه‌ ده‌زانین.
به‌ڵام له‌و شارستانییه‌ته‌، پێیان ناژین."
ئێمه‌ زۆرباش ده‌ینناسین ده‌زانین بوونه‌ته‌ كڵێشه‌.
به‌ڵام پێیان ناژین.
به‌رده‌وامبووم له‌ پرسیاركرنی بۆچی ئێمه‌ شتێكی زۆر قووڵ ده‌زانین،
به‌ڵام به‌و ناژین؟
دوای ماوه‌یه‌ك، پرۆفیسۆر كاسه‌ پێی گوتم،
"چونكه‌ ئێمه‌ له‌ناو مه‌كینه‌یه‌ك ده‌ژین
كه‌ دیزاینكراوه‌ وامان لێبكات ئه‌و شته‌ی گرنگه‌ له‌باره‌ی ژیان پشتگوێی بخه‌ین."
ده‌بوو به‌ڕاستی بیر له‌مه‌ بكه‌مه‌وه‌،
"چونكه‌ ئێمه‌ له‌ناو مه‌كینه‌یه‌ك ده‌ژین
كه‌ دیزاینكراوه‌ وامان لێبكات ئه‌و شته‌ی گرنگه‌ له‌باره‌ی ژیان پشتگوێی بخه‌ین."
پرۆفیسۆر كاسه‌ ویستی ڕوونی بكاته‌وه‌ گه‌ر بتوانین ئه‌و مه‌كینه‌یه‌ تێكبشكێنین.
ژماره‌یه‌كی زۆر توێژینه‌وه‌ی بۆئه‌مه‌ زیادكردووه‌:
نموونه‌یه‌كتان پێ ده‌ڵێم،
هه‌موو كه‌سێك لێره‌ هانده‌ده‌م ئه‌مه‌ له‌گه‌ڵ هاوڕێ و خێزانیان تاقیبكه‌نه‌وه‌.
له‌گه‌ڵ گه‌نجێك ناوی نه‌یسن ده‌نگن بوو، گرووپێك له‌ هه‌رزه‌كار و گه‌نجی هێنا
بۆ ئه‌وه‌ی به‌یه‌كه‌وه‌ كۆببنه‌وه‌ بۆ زنجیره‌ دانیشتنێك بۆ ماوه‌یه‌ك.
و به‌شێك له‌ خالی گرووپه‌كه‌
بریتیبوو له‌وه‌ی وا له‌ خه‌ڵكه‌كه‌ بكرێت بیر له‌و ساتانه‌ی ژیانیان بكه‌نه‌وه‌
كه‌ به‌ڕاستی مانا و مه‌به‌ستیان تێدا دۆزیبۆوه‌.
بۆ هه‌ركه‌سه‌ و شتێكی جیاواز بوو.
بۆ هه‌ندێكیان، ژه‌نینی مۆسیقا، نووسین، یارمه‌تیدانی كه‌سێك بوو--
دڵنیام هه‌ركه‌سێك لێره‌ ده‌توانێت شتێك بێنێته‌ پێش چاوی، وایه‌؟
و به‌شێك له‌ خاڵی گرووپه‌كه‌ بریتیبوو له‌ وا له‌ خه‌ڵكه‌كه‌ بكرێت پرسیاربكه‌ن،
"باشه‌، چۆن زۆرتر ژیانی خۆت ته‌رخانده‌كه‌یت
بۆ شوێنكه‌وتنی ئه‌و ساتانه‌ی مانا و مه‌به‌ست،
و كه‌متر بۆ، نازانم، كڕینی شتی بێمانا كه‌ پێویستت پێیان نییه‌
له‌ تۆری كۆمه‌ڵایه‌تی دایبنێیت و هه‌وڵده‌یت خه‌ڵك پێت بڵێن،
"ئای خوایه‌، زۆر حه‌سووده‌!"
ئه‌وه‌ی دۆزییانه‌وه‌ بریتیبوو له‌،
ته‌نیا ئه‌م كۆبوونه‌وانه‌،
وه‌كو جۆرێك له‌ ئاڵووده‌ نه‌ناسراوه‌كانی كحول بوو بۆ پاراستنی مافی كڕیار، وایه‌؟
هێنانی خه‌ڵك بۆ ئه‌م كۆبوونه‌وانه‌، ڕه‌وانی ئه‌م به‌هایانه‌ دیاریده‌كات،
كاری له‌سه‌ر بكه‌ن و لێیبكۆڵنه‌وه‌ به‌یه‌كه‌وه‌،
بووه‌ هۆی گۆڕانێكی دیار له‌به‌های خه‌ڵكی.
دووری خستنه‌وه‌ له‌ گه‌رده‌لوولی ئه‌و نامانه‌ی خوڵقاندنی خه‌مۆكیی
ڕاهێنانمان پێبكه‌ن بۆ گه‌ڕان به‌دوای دڵخۆشی له‌ شوێنی هه‌ڵه‌،
به‌ره‌و به‌های مانادارتر و وزه‌پێدراو
كه‌وا له‌ خه‌مۆكیی سه‌رمان ده‌خات.
به‌ڵام له‌گه‌ڵ هه‌موو ئه‌و چاره‌سه‌رانه‌ی بینیم و له‌باره‌یان نووسیوومه‌،
و زۆربه‌ی كه‌ ناتوانم لێره‌ باسی بكه‌م،
به‌رده‌وامبووم له‌ بیركردنه‌وه‌،
ده‌زانن: بۆچی زۆری خایاند تاكو ئه‌م پێشبینییانه‌ بینم؟
چونكه‌ كاتێك بۆ خه‌ڵكی ڕوونیانده‌كه‌یته‌وه‌--
هه‌ندێكیان زۆر ئالۆزن، به‌ڵام هه‌مووی نا--
كاتێك بۆ خه‌ڵكی ڕوونیده‌كه‌یته‌وه‌، وه‌كو زانستی مووشه‌كیی نییه‌، وایه‌؟
له‌ هه‌ندێك ئاستدا، ئێمه‌ به‌ڕاستی ئه‌و شتانه‌ ده‌زانین.
بۆچی زۆر زه‌حمه‌ت ده‌یبینین تێیبگه‌ین؟
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ هۆكاری زۆر هه‌یه‌.
به‌ڵام هۆكارێك ئه‌وه‌یه‌ كه‌ پێویسته‌ تێگه‌یشتنمان بگۆڕین
كه‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی له‌ڕاستیدا چین.
ژماریه‌یه‌كی زۆر هاوبه‌شیكردنی بایه‌لۆجی ڕاسته‌قینه‌
بۆ خه‌مۆكی و نیگه‌رانیی هه‌ن.
به‌ڵام گه‌ر ڕێگه‌ به‌ بایه‌لۆجی بده‌ین ببێته‌ ته‌واوی وێنه‌كه‌،
وه‌ك چۆن من بۆ ماوه‌یه‌كی زۆر وامكرد،
له‌و كاته‌ی كه‌ ده‌دوێم شارستانییه‌ته‌كه مان له‌زۆربه‌ی كاته‌كانی ژیانم زۆریكردووه‌
ئه‌وه‌ی كه‌ ناڕاسته‌وخۆ ده‌ڵێینه‌ خه‌ڵكی ئه‌وه‌یه‌، خواستی هه‌موو كه‌سێكیش نییه‌،
به‌ڵام ئه‌وه‌ی ناڕاسته‌وخۆ ده‌ڵێینه‌ خه‌ڵكی ئه‌وه‌یه‌،
"ئازاره‌كه‌ت هیچ مانایه‌كی نییه‌.
ته‌نیا باش كارنه‌كردنێكه‌.
وه‌كو كه‌لێنێكه‌ له‌ پرۆگرامێكی كۆمپیوته‌ر
ته‌نیا كێشه‌یه‌كی وایه‌ركارییه‌ له‌ سه‌رتدا."
به‌ڵام ته‌نیا توانیم ژیانم بگۆڕم
كاتێك بۆمده‌ركه‌وت خه‌مۆكییه‌كه‌ت خراپ كاركردن نییه‌.
ئاماژه‌یه‌كه‌.
خه‌مۆكییه‌كه‌ت ئاماژه‌یه‌كه‌.
شتێكت پێ ده‌ڵێت.
(چه‌پڵه‌)
ئێمه‌ هه‌ست به‌مه‌ ده‌كه‌ین له‌به‌ر چه‌ند هۆكارێك،
زه‌حمه‌ته‌ ببینرێن له‌ كاتی ئازاركێشانی خه‌مۆكیی--
من زۆر به‌باشی له‌مه‌ تێده‌گه‌م له‌ ئه‌زموونی كه‌سییه‌وه‌.
به‌ڵام به‌ یارمه‌تیی ڕاست، ده‌توانین له‌م كێشانه‌ تێبگه‌ین
و ده‌توانین به‌یه‌كه‌وه‌ چاره‌سه‌ریان بكه‌ین.
به‌ڵام بۆ كردنی ئه‌مه‌،
یه‌كه‌م هه‌نگاو
ئه‌وه‌یه‌ ده‌ست هه‌ڵگرین له‌ ڕیسواكردنی ئه‌م ئاماژانه‌
به‌وه‌ی بڵێین ئه‌مانه‌ ئاماژه‌ی بێهێزیی، یاخود شێتیی یان ته‌واو بایه‌لۆجین،
جگه‌ له‌ ژماره‌یه‌كی كه‌م له‌ خه‌ڵكی.
پێویسته‌ ده‌ستبكه‌ین به‌ گوێگرتن له‌و ئاماژانه‌،
چونكه‌ شتێكمان پێده‌ڵێن كه‌ به‌ڕاستی پێویسته‌ گوێمان لێیبێت.
ته‌نیا ئه‌و كاته‌ی كه‌ به‌ڕاستی گوێ له‌و ئاماژانه‌ ده‌گرین،
و خه‌ڵاتی ئه‌و ئاماژانه‌ ده‌كه‌ین ڕێز له‌و ئاماژانه‌ ده‌گرین،
كه‌وا ده‌ست ده‌كه‌ین به‌ بینینی
دۆزینه‌وه‌ی چاره‌سه‌ره‌ قووڵتره‌كان كه‌ هێز و ئازادیمان پێده‌به‌خشن
ئه‌و مانگایانه‌ی له‌ هه‌موو شوێنێك چاوه‌ڕێمان ده‌كه‌ن.
سوپاس.
(چه‌پڵه‌)
Für sehr lange Zeit
beschäftigten mich zwei Mysterien.
Ich verstand sie nicht
und ehrlich gesagt hatte ich Angst, mich ihrer anzunehmen.
Das erste Mysterium: ich bin 40 Jahre alt,
und mein ganzes Leben lang nahm jedes Jahr die Zahl
schwerer Depressionen und Ängste zu.
In den USA, in Großbritannien,
und in der ganzen westlichen Welt.
Ich wollte verstehen, warum.
Warum geschieht das mit uns?
Warum fällt es mit jedem Jahr immer mehr Menschen
immer schwerer, den Tag zu überstehen?
Ich wollte das aufgrund eines persönlicheren Mysteriums verstehen.
Ich erinnere mich daran, als ich als Teenager zu meinem Arzt ging
und ihm von einem Gefühl erzählte,
als ob Schmerz aus mir austreten würde.
Ich konnte es nicht kontrollieren,
ich verstand nicht, warum es so war,
ich schämte mich dafür.
Mein Arzt erzählte mir eine Geschichte,
die, wie ich jetzt realisiere, zwar gutgemeint war,
aber allzu sehr vereinfacht.
Nicht komplett falsch.
Mein Arzt sagte: "Wir wissen, warum es manchen Menschen so geht.
Manche haben einfach von Natur aus ein chemisches Ungleichgewicht in ihrem Kopf,
und du bist einer von ihnen.
Wir müssen dir nur ein paar Medikamente geben,
um dein Gleichgewicht wieder herzustellen."
Ich nahm ein Medikament, Paxil oder Seroxat,
das ist dieselbe Sache mit unterschiedlichen Namen
in unterschiedlichen Ländern.
Und ich fühlte mich viel besser, richtig energiegeladen.
Aber nicht sehr viel später
kam der Schmerz langsam zurück.
Also wurde meine Dosis immer weiter erhöht,
bis ich letzten Endes 13 Jahre lang die maximale Dosis nahm,
die gesetzlich erlaubt ist.
Doch sehr oft in diesen 13 Jahren, gegen Ende eigentlich immer,
spürte ich trotzdem einen großen Schmerz.
Und ich begann, mich zu fragen: "Was ist hier los?
Denn du machst doch alles genau so,
wie es die Geschichte, die unsere Kultur dominiert, verlangt,
warum fühlst du dich immer noch so?"
Um diesen zwei Mysterien also auf den Grund zu gehen,
für ein Buch, das ich schrieb,
ging ich auf eine Reise um die ganze Welt
und reiste über 40.000 Meilen.
Ich wollte mit den führenden Experten der Welt
über Ursachen von Depressionen und Ängsten sprechen,
und vor allem über Lösungen,
über Menschen, die Depression und Ängste
auf die unterschiedlichsten Weisen bewältigen konnten.
Und ich lernte sehr viel
von den tollen Persönlichkeiten, die ich auf meiner Reise kennenlernte.
Das wichtigste jedoch, das ich lernte, ist Folgendes:
bisher gibt es wissenschaftliche Nachweise
für neun verschiedene Ursachen für Depression und Ängste.
Zwei davon sind tatsächlich biologisch.
Unsere Gene können uns anfälliger für diese Probleme machen,
sie bestimmen aber nicht unser Schicksal.
Tatsächlich können Hirnschäden entstehen, wenn man Depressionen bekommt,
die es schwieriger machen können, da wieder rauszukommen.
Aber die meisten Faktoren,
die Depression und Ängste nachgewiesenermaßen auslösen,
sind nicht biologischen Ursprungs.
Sie sind Faktoren unserer Lebensweise.
Und sobald man das versteht,
eröffnen sich ganz neue Lösungsansätze,
die den Betroffenen angeboten werden sollten,
neben der Möglichkeit chemischer Antidepressiva.
Zum Beispiel
sind sie anfälliger für Depressionen, wenn sie einsam sind.
Wenn Sie zur Arbeit gehen und keine Kontrolle haben,
nur das tun müssen, was Ihnen vorgeschrieben wird,
dann sind Sie anfälliger für Depressionen.
Wenn Sie sehr selten in die Natur gehen,
sind Sie anfälliger für Depressionen.
Eine Sache haben viele der Ursachen für Depressionen und Ängste,
von denen ich erfuhr, gemeinsam.
Nicht alle, aber viele.
Jeder hier weiß,
dass wir natürliche physische Bedürfnisse haben, stimmts?
Klar.
Wir brauchen Essen, Wasser,
ein Dach über dem Kopf, saubere Luft.
Würde ich Ihnen all das wegnehmen,
wären Sie schnell in großer Not.
Gleichzeitig hat jeder Mensch auch natürliche psychologische Bedürfnisse.
Wir brauchen das Gefühl, dazuzugehören.
Und dass unser Leben eine Bedeutung und eine Bestimmung hat.
Wir brauchen das Gefühl, dass Andere uns sehen und schätzen.
Und dass wir in unserer Zukunft einen Sinn sehen.
Diese Kultur, die wir aufgebaut haben, ist gut in vielen Dingen.
Vieles ist jetzt besser als früher,
ich bin froh, dass ich heute lebe.
Aber wir wurden immer schlechter darin,
diese tiefen, grundlegenden psychologischen Bedürfnisse zu erfüllen.
Es ist zwar nicht das einzige, das falsch läuft, aber ich glaube,
es ist der Hauptgrund, weshalb sich diese Krise immer weiter verschärft.
Ich fand das sehr schwer anzunehmen.
Ich habe sehr mit dem Gedanken gekämpft,
meine Depression nicht mehr nur als Problem in meinem Gehirn zu sehen,
sondern als Problem mit vielen Ursachen,
davon viele in unserer Lebensweise.
Das wurde mir erst richtig klar,
als ich eines Tages einen Psychiater aus Südafrika interviewte,
Dr. Derek Summerfield.
Er ist ein toller Mensch.
Dr. Summerfield war gerade in Kambodscha,
als man dort 2001 zum ersten Mal
chemische Antidepressiva einführte.
Die kambodschanischen Ärzte hatten nie etwas von solchen Medikamenten gehört
und fragten sich, was dahintersteckte.
Und er erklärte es.
Sie sagten zu ihm:
"Wir brauchen sie nicht, wir haben schon Antidepressiva."
Und er fragte: "Was meinen Sie?"
Er dachte, sie würden über irgendeine Art von pflanzlichen Heilmitteln sprechen,
wie Johanniskraut, Ginko Biloba, oder so etwas.
Stattdessen erzählten sie ihm eine Geschichte.
In ihrer Gemeinde gab es einen Bauer, der in den Reisfeldern arbeitete.
Eines Tages trat er auf eine Landmine
aus dem Krieg mit den Vereinigten Staaten
und verlor dabei sein Bein.
Sie gaben ihm eine Beinprothese
und nach einer Weile ging er wieder in den Reisfeldern arbeiten.
Aber offenbar ist es sehr schmerzhaft,
mit einer Beinprothese im Wasser zu arbeiten.
Ich kann mir vorstellen, wie traumatisch es war,
wieder im Feld zu arbeiten, wo er sein Bein verloren hatte.
Er fing an, den ganzen Tag zu weinen,
wollte morgens nicht aufstehen,
er entwickelte alle Symptome einer klassischen Depression.
Die kambodschanischen Ärzte sagten:
"Dann gaben wir ihm ein Antidepressivum."
Und Dr. Summerfield fragte: "Was war dieses Antidepressivum?"
Sie erklärten, dass sie zu ihm gegangen sind.
Dass sie ihm zugehört haben.
Sie erkannten, dass sein Schmerz Sinn ergab.
Es war schwer für ihn, das in seinem Leid zu sehen,
aber es gab völlig verständliche Gründe in seinem Leben.
Einer der Ärzte sprach mit der Gemeinschaft und sagte:
"Wisst ihr was? Wenn wir diesem Mann eine Kuh kaufen,
könnte er Milchbauer werden.
Er wäre dann nicht mehr in der Lage, die ihn so fertig macht,
er müsste nicht mehr in den Reisfeldern arbeiten.
Also kauften sie ihm eine Kuh.
Nach wenigen Wochen weinte er nicht mehr,
nach einem Monat war er seine Depressionen los.
Sie sagten zu Dr. Summerfield:
"Sehen Sie, diese Kuh war ein Antidepressivum,
das meinten Sie, stimmt's?"
(Lachen)
(Applaus)
Wenn Sie mit gleichen Gedanken über Depressionen aufwuchsen wie ich,
hört sich das wie ein schlechter Scherz an, oder?"
"Ich war bei meiner Ärztin für ein Antidepressivum,
sie gab mir eine Kuh."
Aber was diese kambodschanischen Ärzte unmittelbar wussten,
basiert auf dieser individuellen, unwissenschaftlichen Anekdote,
versucht uns die größte Gesundheitsorganisation der Welt,
die Weltgesundheitsorganisation,
seit Jahren zu sagen,
basiert auf den besten wissenschaftlichen Nachweisen.
Wenn Sie depressiv sind,
wenn Sie ängstlich sind,
sind Sie nicht schwach, sind Sie nicht verrückt,
dann sind Sie im Wesentlichen keine Maschine mit kaputten Teilen.
Dann sind sie ein Mensch mit unerfüllten Bedürfnissen.
Es ist genauso wichtig, daran zu denken, was die Weltgesundheitsorganisation
und die kambodschanischen Ärzte nicht sagen.
Sie sagten nicht zu dem Bauern:
"Hey, Kumpel, du musst dich aufraffen.
Es ist deine eigene Aufgabe, dieses Problem zu lösen."
Ganz im Gegenteil. Sie sagten:
"Wir sind hier als Gruppe, um mit dir zusammenzuhalten,
so dass wir dieses Problem gemeinsam lösen können."
Genau das braucht jede depressive Person,
und es ist, was jede depressive Person verdient.
So sagte eine der führenden Ärztinnen der Vereinten Nationen
in ihrem offiziellen Statement zum Weltgesundheitstag
vor ein paar Jahren in 2017,
dass wir weniger über chemisches Ungleichgewicht
und mehr über das Ungleichgewicht in unserer Lebensweise reden müssen.
Medikamente können manchen Menschen wirklich helfen,
sie halfen mir für eine Weile.
Aber gerade weil dieses Problem weitaus mehr als biologisch ist,
müssen auch Lösungen darüber hinaus gefunden werden.
Als ich das erste mal davon hörte,
dachte ich:
"Ich kann all die wissenschaftlichen Nachweise sehen."
Ich habe sehr viele Studien gelesen,
viele Experten interviewt, die mir das erklärten,
aber trotzdem dachte ich weiterhin: "Wie können wir das nur machen?"
Was uns depressiv macht
ist in den meisten Fällen komplexer,
als was mit dem Bauern aus Kambodscha los war.
Wo fangen wir mit diesem Verständnis überhaupt an?
Doch auf der langen Reise für mein Buch,
traf ich Menschen, überall auf der Welt,
die genau das taten,
von Sydney über San Francisco nach São Paulo.
Ich traf Menschen,
die die tieferen Ursachen für Depressionen und Ängste verstanden
und sie als Gruppen bekämpften.
Natürlich kann ich nicht von allen tollen Menschen erzählen,
die ich traf und über die ich geschrieben habe,
von allen neun Ursachen für Depressionen,
weil sie mich keinen zehnstündigen TED-Vortrag halten lassen.
Sie können sich darüber bei den Veranstaltern beschweren.
Aber ich möchte mich auf zwei der Ursachen konzentrieren
und auf zwei Lösungen, die sich ergeben.
Hier ist die erste:
wir sind die einsamste Gesellschaft in der Geschichte der Menschheit.
Kürzlich gab es eine Studie, in der Amerikaner gefragt wurden:
"Fühlen Sie sich, als stünden Sie niemandem mehr wirklich nahe?"
Und 39 Prozent bejahten diese Frage.
"Niemandem mehr wirklich nahe."
Im internationalen Einsamkeitsvergleich
steht Großbritannien und der Rest Europas direkt hinter den USA,
falls Sie sich jetzt gut gefühlt haben.
(Lachen)
Ich habe viel Zeit damit verbracht,
das mit dem weltweit führenden Einsamkeitsexperten zu diskutieren,
ein faszinierender Mensch, Professor John Cacioppo,
in Chicago,
und ich dachte über eine Frage nach, die er in seinem Werk stellt.
Professor Cacioppo fragt:
"Warum existieren wir?
Warum sind wir hier, warum sind wir am Leben?"
Einer der Hauptgründe ist,
dass unsere Vorfahren in den Savannen Afrikas
in einer Sache wirklich gut waren.
Sie waren meist nicht größer als die Tiere, die sie erlegten,
sie waren meist nicht schneller als die Tiere, die sie erlegten,
aber sie waren viel besser, sich in Gruppen zusammenzuschließen
und zusammenzuarbeiten.
Das war unsere Superkraft als Spezies,
wir schlossen uns zusammen.
So wie Bienen sich entwickelten, in einem Bienenstock zu leben,
entwickelten sich Menschen, in einem Stamm zu leben.
Und wir sind die allerersten Menschen,
die unsere Stämme auflösen.
Und deshalb fühlen wir uns schrecklich.
Aber so muss es nicht sein.
Einer der Helden in meinem Buch, und in meinem Leben,
ist ein Arzt namens Sam Everington.
Er ist praktizierender Allgemeinmediziner in einem armen Viertel im Osten Londons,
wo ich für viele Jahre lebte.
Und Sam fühlte sich sehr unwohl,
weil viele Patienten zu ihm kamen
mit schlimmen Depressionen und Ängsten.
Genau wie ich ist er nicht gegen chemische Antidepressiva,
er weiß, dass sie manchen Menschen Besserung verschaffen.
Aber er konnte zwei Dinge beobachten.
Die Depressionen und Ängste seiner Patienten hatten meist
total verständliche Gründe, wie Einsamkeit.
Obwohl die Medikamente einigen der Patienten Besserung brachten,
lösten sie für die Meisten nicht das Problem.
Das grundlegende Problem.
Eines Tages entschied Sam, einen neuen Ansatz zu wagen.
Eine Frau kam in seine Klinik,
ihr Name war Lisa Cunningham.
Ich lernte Lisa später kennen.
Lisa zog sich mit Depressionen und Ängsten in ihrem Zuhause zurück,
sieben Jahre lang.
Als sie in Sam's Klinik kam, wurde ihr gesagt:
"Machen Sie sich keine Sorgen, wir werden Ihnen weiter diese Medikamente geben,
aber wir werden Ihnen auch etwas anderes verschreiben.
Wir verschrieben Ihnen, zwei Mal pro Woche hierherzukommen,
um eine Gruppe anderer Patienten zu treffen,
nicht um darüber zu sprechen, wie schlecht es Ihnen allen geht,
sondern um etwas zu finden, das Sie alle gemeinsam tun können,
damit Sie nicht einsam sind und sich nicht fühlen, als wäre Ihr Leben sinnlos."
Beim ersten Treffen mit der Gruppe
fing Lisa an, sich vor Angst zu übergeben,
so überwältigend war es für sie.
Die Anderen streichelten ihr den Rücken, sie fingen an zu reden,
sie fragten: "Was könnten wir tun?"
Die Stadtmenschen aus West London, wie ich,
wissen nicht viel vom Gärtnern.
Sie sagten: "Lernen wir zu gärtnern!"
Es gab einen Teil hinter den Büros der Ärzte,
wo nur wilde Büsche wuchsen.
"Lasst uns daraus einen Garten machen!"
Also fingen Sie an, Bücher auszuleihen
und YouTube Videos zu schauen.
Sie fingen an, ihre Finger in die Erde zu graben.
Sie fingen an, sich mit dem Rhythmus der Jahreszeiten vertraut zu machen.
Es gibt viele Belege,
dass Zeit in der Natur
ein sehr wirkungsvolles Antidepressivum ist.
Aber sie fingen an, etwas noch viel wichtigeres zu tun.
Sie fingen an, einen Stamm zu bilden.
Sie fingen an, eine Gruppe zu bilden.
Sie fingen an, sich umeinander zu kümmern.
Wenn jemand nicht zum Treffen kam,
erkundigten sie sich nach dieser Person -- "Geht es dir gut?"
Sie halfen herauszufinden, was an dem Tag so schwer war.
Lisa sagte mir:
"Als der Garten anfing zu blühen,
fingen auch wir an zu blühen."
Dieser Ansatz heißt "soziale Medikation",
er verbreitet sich in ganz Europa
und es gibt wenige aber immer mehr Belege,
die darauf hinweisen, dass er echte und bedeutende Rückgänge
der Depressionen und Ängste fördern kann.
Ich erinnere mich: eines Tages stand ich in dem Garten,
den Lisa und ihre zuvor depressiven Freunde geschaffen hatten,
es ist ein wunderschöner Garten,
und hatte diesen Gedanken,
der von einem Mann namens Professor Hugh Mackay in Australien inspiriert war.
Ich dachte: so oft, wenn sich Menschen in dieser Kultur nicht gut fühlen,
sagen wir zu ihnen -- ich bin sicher, jeder hat es mal gesagt, ich auch --
"Du musst nur du sein. Sei du selbst."
Und ich habe realisiert, dass wir eigentlich zu den Menschen sagen sollten:
"Sei nicht du.
Sei nicht du selbst.
Sei wir.
Sei uns.
Sei Teil der Gruppe."
(Applaus)
Die Lösung zu diesen Problemen
liegt nicht darin,
uns mehr und mehr auf unser isoliertes Individuum zu konzentrieren,
das hat uns unter anderem in diese Krise geführt.
Sie liegt darin, dass wir uns mit etwas Größerem neu verbinden.
Und das steht tatsächlich in Zusammenhang mit einer anderen Ursache
für Depressionen und Ängste, von der ich Ihnen erzählen wollte.
Jeder weiß, dass Junkfood
Einzug in unsere Ernährung gehalten und uns physisch krank gemacht hat.
Ich sage das nicht mit irgendeiner Art von Überheblichkeit.
Ich war gerade eben bei McDonald's.
Ich sah Sie dieses gesunde TED-Frühstück essen und dachte: auf keinen Fall.
Aber genau wie Junkfood unsere Ernährung erobert, uns physisch krank gemacht hat,
haben eine Art "Junk-Werte" unseren Verstand erobert
und uns psychisch krank gemacht.
Über Jahrtausende hinweg haben Philosophen gesagt,
dass wenn wir denken, im Leben ginge es um Geld, Status und Angeberei,
dann werden wir uns ziemlich bescheiden fühlen.
Das ist kein exaktes Schopenhauer-Zitat,
aber es ist die Quintessenz von dem, was er sagte.
Komischerweise hat das bisher kaum jemand wissenschaftlich untersucht,
außer ein sehr außergewöhnlicher Mann, den ich kennenlernen durfte,
Tim Kasser vom Knox College in Illinois.
Er untersucht das alles seit 30 Jahren.
Seine Forschung weist auf einige wirklich wichtige Dinge hin.
Zum einen: je mehr Sie glauben,
dass Sie sich den Weg aus der Traurigkeit und in ein gutes Leben
erkaufen und zur Schau stellen können,
desto wahrscheinlicher ist es, dass sie depressiv und ängstlich werden.
Und zweitens:
als Gesellschaft lassen wir uns heute viel zu sehr von diesen Gedanken leiten.
Mein ganzes Leben lang ging es mir so,
unter dem Gewicht von Werbung, Instagram und all dem.
Als ich darüber nachdachte, erkannte ich
dass wir alle von Geburt an mit einer Art KFC für die Seele gefüttert wurden.
Wir wurden darauf getrimmt, das Glück an den falschen Stellen zu suchen.
Genau wie Junkfood unseren Bedarf an Nährstoffen nicht deckt,
sondern uns sogar krank macht,
erfüllen Junk-Werte unsere psychologischen Bedürfnisse nicht,
sondern entfernen uns noch weiter von einem guten Leben.
Als ich das erste Mal Zeit mit Professor Kasser verbrachte
und all das lernte,
fühlte ich einen wirren Mix an Emotionen.
Weil ich es auf der einen Seite sehr herausfordernd fand.
Ich sah, wie oft ich das selbst in meinem Lebern versucht hatte:
wenn es mir mies ging, nach einer großen äußerlichen Lösung zu suchen.
Und ich sah auch, warum das für mich nicht funktionierte.
Ich frage mich auch, ob das nicht offensichtlich sei.
Das ist doch schon fast banal, richtig?
Was, wenn ich zu Ihnen allen hier sage,
dass Sie alle nicht im Sterbebett liegen werden
und an Ihre tollen Schuhe denken werden,
und an all die Retweets,
sondern an die Momente,
die von Liebe, Bedeutung und Verbundenheit erfüllt waren.
Ich finde, das klingt schon fast wie ein Klischee.
Ich unterhielt mich mit Professor Kasser und sagte:
"Warum fühle ich diese Zwiespältigkeit?"
Er sagte: "Irgendwo wissen wir alle diese Dinge.
Aber in unserer Kultur leben wir nicht nach diesen Vorstellungen."
Wir kennen sie so gut, dass sie schon ein Klischee sind,
aber wir leben nicht nach ihnen.
Ich konnte nicht aufhören, mich zu fragen,
warum wir so etwas wichtiges eigentlich wussten, aber nicht danach lebten.
Nach einer Weile sagte Professor Kasser zu mir:
"Weil wir in einer Maschine leben, die so aufgebaut ist,
dass wir anfangen zu vernachlässigen, was im Leben wirklich wichtig ist."
Darüber musste ich nachdenken.
"Weil wir in einer Maschine leben, die so aufgebaut ist,
dass wir anfangen zu vernachlässigen, was im Leben wirklich wichtig ist."
Professor Kasser wollte herausfinden, ob wir diese Maschine zerstören können.
Er forschte sehr viel darüber.
Ich erzähle Ihnen von einem Beispiel,
und fordere jeden hier auf, das mit Familie und Freunden zu machen.
Zusammen mit einem Mann namens Nathan Duncan
organisierte er eine Gruppe Jugendlicher und Erwachsener,
die zu einer Reihe an Sitzungen zusammenkam.
Teil des Ziels dieser Gruppe war es,
die Menschen dazu anzuregen, an einen Moment in ihrem Leben zu denken,
in dem sie Bedeutung und Bestimmung sahen.
Für jeden war das etwas anderes.
Für manche war es Musikspielen, Schreiben, Anderen helfen --
Ich bin mir sicher, jeder hier kann sich etwas vorstellen, richtig?
Und Teil des Ziels der Gruppe war es, dass sie sich die Frage stellten:
"Okay, wie kann ich mehr Zeit meines Lebens damit verbringen,
solche Momente der Bedeutung zu schaffen,
und weniger Zeit damit, Mist zu kaufen, den ich eigentlich gar nicht brauche
und ihn auf sozialen Kanälen zu zeigen, nur damit die Leute sagen:
OMG, ich bin so neidisch!"
Was sie heraus fanden,
bei diesen Meetings --
es war eine Art Anonyme Alkoholiker für Konsumismus, richtig?
Diese Treffen, in denen Werte artikuliert wurden,
in denen danach gehandelt wurde und sich umeinander gekümmert wurde,
führten zu einer deutlichen Verlagerung der Werte der Teilnehmer.
Sie führten sie weg von dem Hurrikan der Depressionen verursachenden Vorstellungen,
aufgrund derer wir an falschen Stellen nach dem Glück suchen,
und hin zu bedeutungsvollen und erfüllenden Werten,
die uns aus der Depression holen.
Aber bei all den Lösungen, die ich sah und über die ich geschrieben habe,
über viele kann ich hier nicht einmal erzählen,
dachte ich immer noch:
warum habe ich so lange gebraucht, das alles wahrzunehmen?
Weil wenn man den Menschen von den Lösungen erzählt,
manche sind etwas komplizierter, aber nicht alle,
ist es eigentlich nicht so schwer zu begreifen.
Eigentlich wissen wir all das schon.
Warum fällt es uns so schwer, das zu verstehen?
Ich glaube, dafür gibt es viele Gründe.
Aber ich glaube, einer der Gründe ist, dass wir unser Verständnis
von Depressionen und Ängsten ändern müssen.
Es gibt tatsächlich biologische Faktoren von Depressionen und Ängsten.
Wenn wir aber die Biologie als das große Ganze betrachten,
wie ich das so lange tat,
wie es meiner Meinung nach unsere Kultur fast mein ganzes Leben lang tat,
dann sagen wir damit indirekt zu Anderen -- niemand beabsichtigt das --
aber dann sagen wir indirekt zu Anderen:
"Dein Schmerz bedeutet nichts weiter.
Er ist nur eine Fehlfunktion.
Er ist wie ein kleiner Defekt in einem Computerprogramm,
nur ein Vernetzungsproblem in deinem Kopf."
Aber ich war erst bereit, mein Leben zu verändern,
als ich realisierte, dass Depressionen keine Fehlfunktionen sind.
Sie sind Signale.
Unsere Depressionen sind Signale.
Sie wollen uns etwas sagen.
(Applaus) [Weitere Vorträge auf TED.com]
Wir fühlen uns aus bestimmten Gründen so,
und diese können nur schwer zu sehen sein in den Schmerzen der Depression.
Ich verstehe es aus eigener Erfahrung gut.
Aber mit der richtigen Hilfe können wir diese Probleme verstehen,
und wir können sie gemeinsam lösen.
Aber um das zu tun,
müssen wir zuallererst damit aufhören,
diese Signale falsch einzustufen
als Zeichen von Schwäche, Wahnsinn oder bloße Biologie,
wie das bei einer winzigen Anzahl an Menschen der Fall ist.
Wir müssen anfangen, auf diese Signale zu hören,
weil sie uns etwas sagen, was wir wirklich hören müssen.
Erst wenn wir wirklich auf diese Signale hören,
wenn wir diese Signale anerkennen, diese Signale respektieren,
werden wir anfangen,
die befreienden, erfüllenden und tieferen Lösungen zu sehen.
Die Kühe, die überall auf uns warten.
Dankeschön.
(Applaus)
Durante mucho tiempo,
hubo dos misterios que me intrigaban.
No los entendía
y, para ser sincero, temía indagar más profundamente.
Tengo 40 años
y el primer misterio es que durante toda mi vida, año tras año,
la depresión y la ansiedad graves han aumentado,
en EE. UU., en Gran Bretaña,
y en todo el mundo occidental.
Quería entender la razón.
¿Por qué nos está pasando esto?
¿Por qué, con cada año que pasa,
cada vez a más de nosotros nos resulta más difícil vivir otro día?
Y quería entenderlo porque era un misterio personal.
Cuando era adolescente, recuerdo que iba al médico
y le explicaba que tenía un sentimiento de dolor que me desbordaba.
No podía controlarlo,
no entendía por qué sucedía
y me sentía bastante avergonzado por ello.
Mi médico me contó una historia
que ahora me doy cuenta que tenía buenas intenciones,
pero que era bastante simplona, sin ser del todo errónea.
El médico me dijo: "Sabemos por qué la gente se siente así.
Algunas personas experimentan un desequilibrio químico en su cabeza.
Claramente, eres una de ellas.
Tan solo hay que darte unos fármacos
y tu equilibrio químico volverá a la normalidad".
Comencé a tomar un medicamento llamado Paxil o Seroxat,
lo mismo con nombres distintos en países diferentes.
Me sentí mucho mejor y me levantó el ánimo.
Pero poco después,
el sentimiento de dolor comenzó a reaparecer.
Entonces me dio dosis cada vez más altas
hasta que llegué a tomar, durante 13 años, la dosis máxima
que se puede tomar legalmente.
Y gran parte de esos 13 años, especialmente al final,
seguía sintiendo mucho dolor.
Comencé a preguntarme: "¿Qué está pasando aquí?
Estás haciendo todo lo que se supone
que en nuestra cultura hay que hacer en estos casos.
¿Por qué sigues sintiéndote así?".
Así que para llegar al fondo de estos dos misterios,
para un libro que he escrito,
al final hice un gran viaje por todo el mundo,
en el que recorrí más de 65 000 km.
Quería consultar a los principales expertos del mundo
sobre las causas de la depresión y la ansiedad
y, fundamentalmente, cómo se resuelven,
y también a quienes han sufrido de depresión y ansiedad
y han logrado superarlo de diversas formas.
Y aprendí muchísimo
de la gente asombrosa que llegué a conocer en el camino.
Pero pienso que la esencia de lo que aprendí
es que, hasta ahora, tenemos evidencia científica
de nueve causas diferentes de depresión y ansiedad.
Dos de ellas se generan, de hecho, en nuestra biología.
Tus genes pueden hacerte más sensible a estos problemas,
aunque no escriban tu destino.
Y hay cambios cerebrales reales que pueden suceder cuando te deprimes.
Eso puede dificultar la salida.
Pero la mayoría de los factores que, según se ha probado,
causan depresión y ansiedad,
no están en nuestra biología.
Son factores asociados a la forma como vivimos.
Y una vez que los entiendes,
se abre un abanico de soluciones muy diferentes
que deberían ofrecerse a las personas,
además de la opción de antidepresivos químicos.
Por ejemplo,
si uno está solo, es más propenso a deprimirse.
Si, cuando vas a trabajar, no tienes control sobre tu trabajo,
y solo tienes que hacer lo que te dicen,
es más probable que te deprimas.
Si rara vez sales a estar en contacto con la naturaleza,
es más probable que te deprimas.
Y hay una cosa que aglutina muchas de las causas de depresión y ansiedad
de todas las que aprendí.
No todas, pero muchas de ellas.
Todos aquí lo saben:
todos Uds. tienen necesidades físicas naturales, ¿no?
Obviamente.
Necesitan comida, necesitan agua,
necesitan refugio, necesitan aire limpio.
Si les quitan esas cosas,
todos tendrían problemas, muy rápido.
Pero al mismo tiempo,
cada humano tiene necesidades psicológicas naturales.
Necesitan tener sentido de pertenencia.
Necesitan sentir que la vida tiene significado y propósito.
Necesitan sentir que la gente los vea y los valore.
Necesitan sentir que tienen un futuro con sentido.
Y esta cultura que construimos es buena en muchas cosas.
Y muchas cosas son mejores que en el pasado.
Me alegra estar vivo hoy.
Pero nos hemos vuelto cada vez menos buenos
en satisfacer estas profundas necesidades psicológicas subyacentes.
Y no es lo único que está sucediendo,
pero creo que es la razón clave del porqué esta crisis sigue aumentando cada vez más.
Esto me resultó realmente difícil de asimilar.
Realmente luché con la idea
de dejar de pensar en mi depresión como un problema en mi cerebro
y a pensar en ella como multicausal,
incluyendo como causas la forma como vivimos.
Y solo comencé realmente a caer en la cuenta
cuando un día fui a entrevistar a un psiquiatra sudafricano,
el Dr. Derek Summerfield.
Es una gran persona.
Y resulta que el Dr. Summerfield estuvo en Camboya en 2001,
cuando se introdujeron por primera vez los antidepresivos químicos
para las personas en ese país.
Y los médicos locales camboyanos nunca habían oído hablar de estos fármacos,
y preguntaron: "¿Qué son?".
Y él lo explicó.
Y le dijeron:
"No los necesitamos, ya tenemos antidepresivos".
Y él dijo: "¿Qué quieren decir con eso?".
Pensó que iban a hablar de algún remedio herbario
como la hierba de San Juan, el ginkgo biloba o algo así.
En cambio, le contaron una historia.
Había un granjero en su comunidad quien trabajaba en los arrozales.
Y un día, se topó con una mina terrestre que había quedado de la guerra con EE. UU.
y le estalló en la pierna.
Entonces le dieron una pierna artificial,
y después de un tiempo, volvió a los arrozales.
Pero aparentemente, es muy doloroso trabajar bajo el agua
con una extremidad artificial,
y creo que fue muy traumático
trabajar en el campo donde le estalló la mina.
El hombre comenzó a llorar todo los días,
se negaba a salir de la cama
y desarrolló todos los síntomas de la depresión clásica.
El médico camboyano dijo:
"Ahí es cuando le dimos un antidepresivo".
Y el Dr. Summerfield preguntó: "¿Cuál?".
Explicaron que se sentaron a su lado,
lo escucharon,
y se dieron cuenta de que su dolor tenía sentido.
Le costaba verlo en medio de su depresión,
pero, en realidad, tenía causas claras y comprensibles en su vida.
Uno de los médicos habló con la gente de la comunidad, y dijo:
"Si compramos una vaca a este hombre, podría hacerse granjero lechero
y no estaría en esa posición que le provoca tanto dolor,
no tendría que trabajar en los arrozales".
Y le compraron una vaca.
Al cabo de un par de semanas dejó de llorar,
y en un mes, su depresión desapareció.
Le dijeron al Dr. Summerfield:
"Ya ve Ud., doctor, esa vaca era un antidepresivo.
A eso se refiere, ¿verdad?".
(Risas)
(Aplausos)
Si los hubieran educado a ver la depresión como lo hicieron conmigo,
y con Uds. también, suena a broma de mal gusto, ¿no?
"Fui a mi médica por un antidepresivo, y me dio una vaca".
Pero lo que los médicos camboyanos sabían intuitivamente
basándose en esta anécdota no científica con este individuo,
es lo que la institución médica, líder en el mundo,
la Organización Mundial de la Salud,
ha tratado de decirnos durante años,
basándose en la mejor evidencia científica.
Si estás deprimido,
si estás ansioso,
no eres débil, no estás loco;
no eres, en general, una máquina con piezas rotas.
Eres un ser humano con necesidades insatisfechas.
Y es muy importante pensar sobre lo que esos médicos camboyanos
y la Organización Mundial de la Salud no dicen.
No le dijeron a este granjero:
"Amigo, debes esforzarte para reponerte.
Es tu deber identificar y solucionar el problema solo".
Por el contrario, lo que dijeron es:
"Estamos aquí como grupo para unirnos a ti,
así, juntos, podemos descubrir y solucionar este problema".
Esto es lo que toda persona deprimida necesita,
y es lo que cada persona deprimida merece.
Es por eso que uno de los principales médicos de Naciones Unidas,
en su declaración oficial por el "Día mundial de la salud",
hace un par de años en 2017,
dijo que necesitamos hablar menos sobre desequilibrios químicos
y más sobre los desequilibrios en la forma como vivimos.
Los fármacos dan un alivio real a algunas personas.
A mí me aliviaron un tiempo,
pero, precisamente porque este problema va más allá de la biología,
las soluciones también deben ser mucho más profundas.
Pero cuando aprendí eso por primera vez,
recuerdo haber pensado:
"Bien, vi toda la evidencia científica, leí una gran cantidad de estudios,
entrevisté a muchos expertos que lo explicaban".
Pero seguí pensando: "¿Cómo hacer frente a eso?".
Las cosas que nos están deprimiendo
son, en la mayoría de los casos, más complejas de las que le pasaban
a este granjero camboyano.
¿Por dónde empezar?
Pero entonces, en el largo viaje que por todo el mundo
para escribir mi libro,
seguí conociendo gente que hacía exactamente eso,
de Sydney a San Francisco, hasta San Pablo.
Seguí conociendo gente quienes entendían
las causas más profundas de la depresión y la ansiedad
y, como grupo, las solucionaban.
No puedo enumerar a todas las personas increíbles
que conocí y sobre las que escribí,
o las nueve causas de la depresión y la ansiedad...
No me dejarían dar una charla TED de 10 horas,
pues se quejarían.
(Risas)
Pero quiero centrarme en dos de las causas
y en dos de las soluciones que emergen de ellas.
Aquí la primera:
somos la sociedad más solitaria en la historia de la humanidad.
En un estudio reciente en EE. UU. se preguntó a la gente:
"¿Sientes que ya no estás cerca de alguien?".
Y el 39 % de las personas se sintió identificada;
no se sentía cerca de nadie.
Según las mediciones internacionales de soledad,
Gran Bretaña y el resto de Europa están detrás de EE. UU.,
en caso de que alguien quiera presumir.
(Risas)
Pasé mucho tiempo debatiendo esto con un experto en el tema de la soledad,
un hombre increíble, el profesor John Cacioppo, residente en Chicago,
y pensé mucho en una pregunta que nos plantea.
El profesor Cacioppo plantea:
"¿Por qué existimos?
¿Por qué estamos aquí, por qué vivimos?".
Una razón clave
es que nuestros antepasados en las sabanas de África
fueron realmente buenos en una cosa.
No eran más grandes que los animales que cazaban,
no eran más rápidos que los animales que cazaban,
pero eran mucho mejores para aglutinarse en grupos
y cooperar.
Este fue nuestro superpoder como especie: unirnos.
Al igual que las abejas evolucionaron para vivir en una colmena,
los humanos lo hicieron para vivir en una tribu.
Y somos los primeros humanos
en desmantelar nuestras tribus.
Y esto nos hace sentir muy mal.
Pero no tiene por qué ser así.
Uno de los héroes de mi libro y, de hecho, de mi vida,
es un médico llamado Sam Everington.
Es médico de familia en una zona pobre del este de Londres,
donde viví muchos años.
Y Sam estaba realmente incómodo,
porque tenía muchos pacientes con terrible depresión y ansiedad.
Y como yo, no está en contra de los antidepresivos químicos,
y piensa que alivia a algunas personas.
Pero vio dos cosas.
Primero, sus pacientes estaban deprimidos y ansiosos la mayor parte del tiempo
por razones totalmente comprensibles, como la soledad.
Y segundo, aunque los fármacos daban cierto alivio a algunas personas,
esos fármacos no resolvieron el problema,
el problema subyacente.
Un día, Sam decidió ser pionero en un enfoque diferente.
Una mujer vino a su centro médico;
era Lisa Cunningham.
Llegué a conocer a Lisa más tarde.
Y Lisa había estado encerrada en su casa con depresión y ansiedad paralizante
durante siete años.
Y cuando vino al centro de Sam, le dijeron: "No te preocupes,
seguiremos dándote estos fármacos,
pero también te recetaremos algo más.
Vamos a recetarte venir a este centro dos veces por semana
para reunirte con un grupo de personas deprimidas y ansiosas,
no para hablar de lo desdichada que eres,
sino para descubrir algo significativo que pueden hacer juntas.
Así no estarás sola y no sentirás como si la vida no tuviera sentido".
La primera vez que este grupo se reunió,
Lisa, literalmente, comenzó a vomitar de ansiedad;
así de abrumador le resultó.
Pero la gente le palmeó la espalda y comenzaron a hablarle.
Le dijeron: "¿Qué podemos hacer?".
Esa gente es del este de Londres como yo, sin idea de jardinería, y dijeron:
"Aprendamos jardinería".
Había un área detrás del consultorio médico, donde había solo matorral.
"¿Por qué no hacemos de esto un jardín?", dijeron.
Comenzaron a sacar libros de la biblioteca y a mirar videos de YouTube.
Comenzaron a meter los dedos en la tierra.
Comenzaron a aprender el ritmo de las estaciones.
Hay mucha evidencia de que esa exposición al mundo natural
es un antidepresivo realmente poderoso.
Pero comenzaron a hacer algo incluso más importante.
Comenzaron a crear una tribu.
Comenzaron a formar un grupo.
Comenzaron a preocuparse el uno por el otro.
Si uno de ellos no aparecía, los otros iban a buscarlo.
"¿Estás bien?", decían,
para ayudarles a descubrir lo que les preocupaba ese día.
Así me lo comunicó Lisa:
"Cuando el jardín comenzó a florecer,
nosotros comenzamos a florecer".
Este enfoque se llama "prescripción social",
y se está extendiendo por toda Europa.
Y hay poca evidencia, pero cada vez más,
según la cual esto puede generar
descensos significativos en depresión y ansiedad.
Y un día, recuerdo que estaba en el jardín
construido por Lisa y sus amigos que en su momento habían estado deprimidos,
un jardín realmente hermoso
y tuve un pensamiento,
muy inspirado por el profesor Hugh Mackay de Australia.
Pensaba que, muy a menudo,
cuando las personas se sienten deprimidas en esta cultura,
lo que les decimos, —estoy seguro Uds. lo dijeron también—:
"Solo necesitas ser tú, ser tú mismo".
Y me di cuenta que, en realidad, lo que deberíamos decir a la gente es:
"No seas tú.
No seas tú mismo.
Seamos nosotros.
Seamos parte de un grupo.
(Aplausos)
La solución a estos problemas
no radica en usar cada vez más recursos como individuo aislado,
pues eso es, en parte, lo que nos metió en esta crisis.
Radica en reconectarse con algo que nos trasciende.
Y eso se conecta con otra de las causas
de la depresión y ansiedad quería tratar con Uds.
Todos saben que la comida chatarra se ha apoderado de nuestras dietas
y causa enfermedades físicas.
No lo digo con sentido de superioridad;
literalmente vine a dar esta charla de McDonald's.
(Risas)
Pero los vi tomando ese saludable desayuno de TED y pensé: "Mejor no".
(Risas)
Pero así como la comida chatarra está en nuestra dieta
y nos enfermaron físicamente,
ciertos valores basura han tomado nuestra mente
y nos enfermaron mentalmente.
Durante miles de años, los filósofos han dicho:
"Si crees que la vida se trata de dinero, nivel social y presunción
te vas a sentir una porquería".
No es una cita exacta de Schopenhauer, pero esa es la esencia de lo que dijo.
Pero, extrañamente, casi nadie lo había investigado científicamente,
hasta una persona de verdad extraordinaria que conocí,
el profesor Tim Kasser, que está en Knox College en Illinois,
y que ha investigado esto desde hace unos 30 años.
Su investigación sugiere varias cosas realmente importantes.
Primero, cuanto más crees
que puedes comprar y exhibir tu salida de la tristeza
y tu ingreso a una vida feliz,
más probable es que te vuelvas deprimido y ansioso.
Y segundo,
como sociedad, nos dejamos llevar mucho más por estas creencias.
Durante toda mi vida,
estuve bajo el peso de la publicidad, Instagram y ese tipo de cosas.
Y al reflexionar, me di cuenta de que es como si a todos
nos hubieran alimentado desde niños
con una especie de pollo frito de Kentucky para el alma.
Nos han entrenado para buscar felicidad en los lugares equivocados
y, al igual que la comida chatarra no satisface las necesidades nutricionales
y te hace sentir mal,
los valores basura tampoco satisfacen nuestras necesidades psicológicas
y nos alejan de una buena vida.
Cuando estuve por primera vez con el profesor Kasser aprendiendo esto
sentí una mezcla realmente extraña de emociones.
Porque por un lado, me pareció realmente desafiante.
Pude ver cuán a menudo, en mi propia vida, cuando me sentía deprimido
trataba de remediarlo con algún tipo de alarde o gran solución externa.
Y pude entender por qué no me funcionó.
También pensé: "¡No es obvio? Por no decir casi banal", ¿verdad?
Les diré algo:
sé que nadie va a mentir en su lecho de muerte,
no pensará en los zapatos que compraron o los retuits que recibieron,
sino en los momentos de amor, de significado y conexión en sus vidas.
Parece casi un cliché.
Pero seguí preguntando al profesor Kasser:
"¿Por qué siento esta extraña duplicidad?".
Y él dijo: "En algún nivel, todos sabemos estas cosas.
Pero en esta cultura, no nos guiamos por ellas".
Las conocemos bien y ya son clichés pero no nos guiamos por ellas.
Seguí preguntando por qué sabíamos algo tan profundo
pero no vivíamos de acuerdo a eso.
Y después de un rato, el profesor Kasser me dijo:
"Porque vivimos en una máquina
diseñada para hacernos descuidar lo importante de la vida".
Me detuve a pensar en eso.
"Porque vivimos en una máquina diseñada para que descuidemos
lo que es importante en la vida".
Y el profesor Kasser quería descubrir si podemos interrumpir esa máquina.
Ha investigado mucho sobre este tema.
Les pondré un ejemplo,
y realmente los insto a intentarlo con sus amigos y familiares.
Un señor llamado Nathan Dungan reunió a un grupo de adolescentes y adultos
en una serie de sesiones durante un período de tiempo establecido.
Y parte del objetivo del grupo
era hacer que la gente pensara sobre un momento en su vida
en el que hubieran encontrado significado y propósito.
Cada uno encontró cosas diferentes.
Para algunos era tocar música, escribir o ayudar a alguien.
Estoy seguro de que todos aquí puede imaginar algo, ¿verdad?
Y parte del objetivo del grupo era hacer que la gente se preguntara:
"¿Cómo podrías dedicar más de tu vida
a conseguir estos momentos de significado y propósito,
y menos, por ejemplo, comprando tonterías innecesarias,
posteando en redes sociales
o intentando que la gente diga: '¡Dios mío, qué envidia!'".
Y lo que descubrieron fue que estas reuniones
eran como una especie de alcohólicos anónimos para el consumismo.
La gente se reunía para articular estos valores,
para decidir lograrlos y consultarse entre sí,
lo cual condujo a un cambio en los valores de las personas.
Los alejó de este huracán de mensajes que generan depresión
y que nos entrenan a buscar felicidad en los lugares equivocados
y los llevó a valores más significativos y sustanciosos
que nos sacan de la depresión.
Pero con todas las soluciones que vi y sobre las que he escrito,
muchas de las cuales no puedo tratar aquí,
seguí pensando:
"¿Por qué me tomó tanto tiempo ver estas ideas?".
Porque cuando se lo explicas a la gente...
—algunos son más complicados, pero no todos—,
cuando explicas esto a la gente, no es física cuántica, ¿no?
En algún nivel, ya lo sabemos.
¿Por qué nos resulta tan difícil de entender?
Creo que hay muchas razones,
y una de ellas es que tenemos que cambiar nuestra comprensión
de lo que la depresión y la ansiedad son en realidad.
Hay razones biológicas reales que explican la depresión y ansiedad.
Pero si permitimos a la biología que se convierta en la razón completa,
como lo hice yo por tanto tiempo,
es como argumentar que nuestra cultura ha hecho la mayor parte de mi vida,
lo que decimos implícitamente a la gente, y no es la intención de nadie,
es lo siguiente: "Tu dolor no significa nada.
Es solo un mal funcionamiento.
Es como una falla en un programa de computadora,
es solo un problema de cableado mental.
Pero yo pude comenzar a cambiar mi vida
cuando me di cuenta de que la depresión no es un mal funcionamiento,
sino una señal.
Tu depresión es una señal.
Te está diciendo algo.
(Aplausos)
Nos sentimos así por alguna razón,
que puede ser difícil de ver en medio de la depresión.
Lo entiendo muy bien por experiencia personal.
Pero con la ayuda adecuada, podemos entender estos problemas
y solucionarlos juntos.
Pero para hacerlo,
el primer paso es dejar de menospreciar estas señales
diciendo que son un signo de debilidad, de locura o algo puramente biológico,
a excepción de poquísimas personas.
Necesitamos comenzar a escuchar estas señales,
porque nos dicen algo que realmente debemos escuchar.
Solo cuando realmente escuchemos estas señales,
las honremos y las respetemos,
vamos a empezar a detectar
soluciones liberadoras, sustanciosas y más profundas.
Son las vacas que nos esperan en todas partes.
Gracias.
(Aplausos)
برای مدتی طولانی،
دو معما ذهن من را مشغول کرده بود.
آنها را نمی فهمیدم
و صادقانه بگویم، از یافتن پاسخ برای آنها کاملا می ترسیدم.
معمای اول این بود که من چهل سال دارم،
و در تمام طول زندگی ام، سالیان سال،
افسردگی شدید و اضطراب،
در آمریکا و بریتانیا و در جوامع غربی،
افزایش یافته است.
و می خواستم دلیل آن را بدانم.
چرا این اتفاق برای ما افتاده است؟
چرا هر سالی که می گذرد،
تعداد بیشتری از ما متوجه این می شویم گذراندن یک روز، چقدر دشوار است؟
و بخاطر یک معمای شخصی تر دوست دارم دلیل آن را بدانم.
زمانی که نوجوان بودم،
خاطرم می آید که به دکترم مراجعه کردم
و توضیح دادم که احساس می کنم که دردی از من بیرون می ریزد.
نمی توانستم آن را کنترل کنم،
و نمی دانستم که چرا اتفاق می افتد،
کاملا به خاطرش خجالت زده بودم.
دکترم داستانی برایم تعریف کرد
که الان می فهمم از روی خیرخواهی بود،
اما کاملا ساده انگارانه.
البته نه کاملا اشتباه.
دکترم گفت: "ما می دانیم چرا مردم این شکلی می شوند.
برخی از مردم به طور طبیعی دچار ناهماهنگی شیمیایی در مغزشان می شوند--
به وضوح، تو هم یکی از آنهایی.
تمام کاری که باید بکنیم این است که مقداری دارو به تو بدهم،
آنها تعادل شیمیایی تو را به حالت طبیعی برمی گردانند. "
پس شروع کردم به مصرف داروهایی بنام Paxil یا Seroxat،
که یک چیز است با اسامی متفاوت در کشورهای متفاوت.
احساس بهتری داشتم، یک پیشرفت واقعی کردم.
ولی زیاد طول نکشید،
آن احساس درد دوباره برگشت.
پس دوزهای بیشتر و بیشتری دریافت کردم
برای ۱۳ سال، حداکثر دوز ممکن، که قانون اجازه می دهد را
مصرف کردم.
و غالبا در آن ۱۳ سال و خیلی خیلی بیشتر در اواخرش،
کماکان در رنج فراوان بودم.
و از خودم پرسیدم، "اینجا چه اتفاقی دارد می افتد؟
چون تو هرکاری انجام دادی
با داستانی رایج در فرهنگ، به تو گفته شد که چه کاری بکنی--
چرا هنوز همچین حالی داری؟"
بنابراین برای پی بردن به جواب آن دو معما،
برای کتابی که نوشته ام
در نهایت به سفری بلند به دور دنیا رفتم.
بیش از ۶۰۰۰۰ کیلومتر سفر کردم
می خواستم پای صحبت های متخصصان پیشرو جهان
در مورد عوامل افسردگی و اضطراب
و بسیار مهم تر، چگونگی برطرف کردن آنها بنشینم،
و همچنین مردمی که بر افسردگی و اضطراب غلبه کردند
و با روشهای مختلف از آن خارج شده اند.
و بسیار از مردم فوق العاده ای
که در طول مسیر شناختم، آموختم.
اما فکر می کنم هسته اصلی آن چیزی که آموختم این است که،
ما، تا الان، برای نُه عاملِ
افسردگی و اضطراب، اثبات علمی داریم.
دو تا از آنها واقعا در بیولوژی ما هست.
ژن های شما می توانند شما را در برابر این مشکلات حساس تر کنند،
اگر چه آنها سرنوشت شما را رقم نمی زنند.
و در زمانی که افسرده می شوید، امکان دارد فعل و انفعالاتی در مغز رخ دهد که
کار را برای رهایی از آن سخت تر کنند.
اما اکثر عواملی که ثابت شده،
مسبب افسردگی و اضطراب هستند
در بیولوژی ما نیستند.
آنها عواملی در روش زندگی کردن ما هستند.
و وقتی که متوجه آنها می شوید،
مجموعه راه حل های متنوعی پدید می آیند
که باید به مردم در کنار
قرص های ضدافسردگی شیمیایی پیشنهاد داده شود.
برای مثال،
اگر تنهایید، احتمال بیشتری وجود دارد تا افسرده شوید.
اگر سر کار می روید و هیچ کنترلی بر روی شغلتان ندارید،
صرفا مجبورید آنچه که به شما گفته شده را انجام دهید،
احتمال بیشتری وجود دارد تا افسرده شوید.
اگر به ندرت به طبیعت می روید،
احتمال بیشتری وجود دارد تا افسرده شوید.
و فهمیدم یک عامل، بسیاری از علل
افسردگی و اضطراب را به هم ربط می دهد.
نه همه آنها، بلکه بسیاری از آنها را.
هر کسی اینجا می داند
شما همگی نیازهای فیزیکی دارید، درسته؟
واضح است.
شما غذا احتیاج دارید، به آب احتیاج دارید،
سرپناه نیاز دارید، هوای پاک نیاز دارید.
اگر این چیزها را از شما دور کنم،
به سرعت همگی در دردسر بزرگی می افتید.
اما در همان زمان،
هر آدمی نیازهای طبیعی روانشناختی هم دارد.
نیاز دارید که احساس تعلق بکنید.
نیاز دارید که احساس کنید که زندگی تان معنا و هدف دارد.
نیاز دارید که احساس کنید که مردم شما را می بینند و برای شما ارزش قائل اند.
نیاز دارید که احساس کنید آینده ای قابل دسترس از آن شماست.
فرهنگی که ما پدید آورده ایم در بسیاری از موارد خوب است،
و در بسیاری از موارد بهتر از گذشته است--
از اینکه در این دوره زندگی می کنم خوشحالم.
اما ما روزبه روز در برآورده کردن این
نیازهای عمیق و اساسی روانشناختی بدتر می شویم.
و این تنها چیزی نیست که اتفاق می افتد،
اما من فکر می کنم این دلیل اصلی افزایش بحران کنونی است.
و بسیار دشوار به این نتیجه رسیدم.
واقعا برای تغییر نگرشم به افسردگی بسیار کلنجار رفتم،
تا آن را از مشکلی که فقط در مغزم است
به مسئله ای با دلایل متفاوت،
که خیلی از آن در نحوه زندگی مان است، تبدیل کنم.
و این زمانی برای من اتفاق اقتاد که
یک روز، برای مصاحبه نزد یک روانپزشک اهل آفریقای جنوبی
به نام دکتر دِرِک سامرفیلد رفتم.
مرد فوقالعاده ای است.
دکتر سامرفیلد کاملا اتفاقی در ۲۰۰۱ در کامبوج بوده،
در واقع، زمانی که داروهای ضدافسردگی شیمیایی را
به مردم آن کشورمعرفی می کردند.
و پزشکان محلی کامبوجی هرگز درباره این داروها نشنیده بودند،
و به این شکلی بودند که، این ها چه قرصی هستند؟
و او توضیح می دهد.
و به او می گویند،
"نیازی به آنها نداریم، ما خودمان داروی ضد افسردگی داریم."
و او می پرسد، "منظورتان چیست؟"
او فکر می کند که آنها درباره نوعی داروی گیاهی صحبت می کنند،
مثل گل راعی، گینکو یا چیزی شبیه اینها.
در عوض آنها برای او داستانی تعریف می کنند.
کشاورزی از اهالی آنجا بوده که بر روی زمین های برنج کار می کرده است.
و یک روز بر روی یک مین زمینی
از بقایای جنگ با آمریکا، می ایستد،
و پایش را در آن انفجار از دست می دهد.
برایش یک پای مصنوعی تهیه می کنند،
و بعد از مدتی او دوباره به مزارع برنج برمی گردد تا کار کند.
اما ظاهرا با دست و پای مصنوعی کار کردن
در آب بسیار دردناک است،
و حدس می زنم که ضربه ی سختی است
تا برگردی و در زمینی کار کنی که منفجر شده است.
آن مرد هر روز گریه می کرد،
او از تخت بیرون نمی آمد،
او تمام علائم یک افسردگی کلاسیک را نشان می داد.
دکتر کامبوجی گفت:
آن موقع زمانی بود که ما به او داروی ضدافسردگی دادیم.
و دکتر سامرفیلد گفت، "آن چه بود؟"
آنها توضیح دادند، که رفتند و با او معاشرت کردند.
به او گوش دادند.
آنها فهمیدند درد او قابل فهم و منطقی است--
برای او سخت بود تا در قعر افسردگی، آن را ببیند،
اما در حقیقت، افسردگی دلایل قابل فهمی در زندگی او داشت.
یکی از دکترها، همانطور که با مردم صحبت می کرد، تشخیص داد که،
"اگر برای این مرد یک گاو بخریم،
او می تواند یک لبنیاتی شود.
او نمی تواند در این شرایط که گند زده به زندگی اش بماند،
او مجبور نیست به زمین های برنج برود و کار کند."
پس برای او یک گاو خریدند.
بعد از چند هفته، گریه های او قطع شد،
در عرض یک ماه، افسردگی او از میان رفت.
آنها به دکتر سامرفیلد گفتند،
"دکتر متوجه شدید، آن گاو یک قرص ضد افسردگی بود،
منظور شما هم همین بود، درسته؟
(صدای خنده)
(صدای تشویق)
اگر طوری بزرگ شده باشید که به افسردگی همانطور که من فکر می کردم، فکر کنید
کما اینکه خیلی ها اینجا همینطور هستند،
این مثل یک لطیفه ی ناجور است، درسته؟
"به دکترم برای قرص ضدافسردگی مراجعه کردم،
به من یک گاو داد."
اما آن چیزی که دکترهای کامبوجی به صورت شهودی می دانستند،
بر اساس این قصه ی غیرعلمی و شخصی،
همان چیزی است که ارگان پیشروی پزشکی جهان،
سازمان بهداشت جهانی،
تلاش کرده است که طی سال های متمادی،
بر اساس شواهد علمی به ما بگوید.
اگر افسرده اید،
اگر مضطربید،
ضعیف نیستید، دیوانه نیستید،
در کل یک ماشین با قطعات خراب نیستید.
شما یک انسان با نیازهای برآورده نشده، هستید.
و مهم است که درباره آنچه که دکترهای کامبوجی
و سازمان بهداشت جهانی نمی گویند هم فکر کنیم.
آنها به او نگفتند،
"رفیق، لازم است خودت را جمع و جور کنی.
این وظیفه ی خودت هست که مشکل را بفهمی و آن را حل کنی."
برعکس، چیزی که آنها گفتند این بود،
"ما اینجاییم تا مثل یک گروه، اوضاع تو را بهتر کنیم.
بنابراین با هم، مشکل را تشخیص می دهیم و حل می کنیم."
این همان چیزی است که هر فرد افسرده ای لازم دارد،
و این همان چیزی است که هر فرد افسرده ای استحقاق آن را دارد.
به همین دلیل است که یکی از خبره ترین دکترهای سازمان ملل،
در بیانیه ی رسمی شان برای روز جهانی سلامتی،
چند سال پیش در سال ۲۰۱۷
گفت لازم داریم تا کمتر راجع به عدم تعادل شیمیایی،
و بیشتر درباره ی عدم تعادل در روش زندگی کردن مان صحبت کنیم.
داروها آرامش واقعی را برای مردم بوجود می آورد--
همان طور که مدتی من را آرام کردند--
اما چون این مشکل دقیقا چیزی فراتر از بیولوژی است،
راه حل ها هم باید فراتر بروند.
اولین بار که این را یاد گرفتم،
به خاطر دارم که در این فکر بودم،
"باشه، می توانم تمام مدارک علمی را ببینم،
تعداد زیادی از مطالعات را خواندم،
با تعداد زیادی از متخصصانی که این را توضیح می دادند، مصاحبه کردم،"
اما کماکان فکر می کردم، ما چطور می توانیم این کار را بکنیم؟
مسائلی که منجر به افسردگی ما می شوند
در بسیاری از موارد خیلی پیچیده تر از مسئله ایست که برای
آن کشاورز کامبوجی اتفاق افتاد.
ما از کجا باید این نوع بینش را شروع کنیم؟
اما بعد، در سفری بلند برای کتابم،
به تمام دنیا،
مردمی را ملاقت کردم که دقیقا همان کار را کرده بودند،
از سیدنی و سانفرانسیسکو گرفته
تا سائوپائولو.
مردمی را ملاقات کردم که علل عمیق تر
افسردگی و اضطراب را فهمیده بودند،
و به عنوان یک گروه، آنها را برطرف کرده بودند.
قطعا نمی توانم درباره ی تمام آن مردم شگفت انگیزی
که شناختم و درباره شان نوشتم، بگویم،
یا درباره تمام آن ۹ علت افسردگی و اضطراب که آموختم،
چون به من اجازه نمی دهند که یک سخنرانی ده ساعتی بکنم --
می توانید درباره این به آنها شکایت بکنید.
اما اگر ایراد ندارد می خواهم بر روی
دو علت و دو راه حل نشات گرفته از آنها متمرکز شوم.
اولی.
ما تنها ترین جامعه در تاریخ بشر هستیم.
اخیرا در مطالعه ای از آمریکایی ها پرسیدند،
"آیا این احساس را دارید که دیگر به کسی نزدیک نیستید؟"
و ۳۹ درصد مردم گفتند که این توصیفی از آنهاست.
"دیگر به کسی نزدیک نیستند."
در سنجش حس تنهایی در مقیاس بین المللی،
و چنانچه کسی اینجا حس خودبرتر بینی دارد، بهتر است بداند
مردم بریتانیا و باقی اروپا پشت سر آمریکا هستند،
(صدای خنده)
زمان زیادی را گذاشتم تا با
یکی از متخصصان برتر دنیا در زمینه حس تنهایی مباحثه کنم،
یک مرد خارق العاده بنام پروفسور جان کاکیوپو،
که در شیکاگو بود،
و بسیار درباره سوالی که کارهای او برایمان بوجود می آورد، اندیشیدم.
پرفسور کاکیوپو می پرسید،
"چرا زندگی می کنیم؟
چرا ما اینجاییم و چرا زنده ایم؟"
یک دلیل کلیدی
آن این است که نیاکان ما در دشتهای آفریقا
در یک چیز تبحر داشتند.
آنها از حیواناتی که بسیاری از مواقع می کشتند، بزرگتر نبودند،
آنها از حیواناتی که بسیاری از مواقع می کشتند، سریعتر نبودند،
اما آنها در متحد شدن در غالب یک گروه
و همکاری خیلی بهتر بودند.
این قدرت ماورایی ما به عنوان یک گونه بوده است--
ما متحد می شویم،
دقیقا مثل زنبورها که برای زندگی در کندو تکامل یافتند،
انسانها هم برای زندگی در یک قبیله تکامل یافتند.
و ما اولین انسان هایی هستیم
که از قبایل خود گسستیم.
و این حال ما را افتضاح کرد.
و نباید به این شکل باشد.
یکی از قهرمانان کتاب من، در حقیقت، زندگی من،
دکتری به نام سام اورینگتون است.
او یک پزشک عمومی در منطقه ای ضعیف در شرق لندن است که
من سال ها آنجا زندگی کردم.
سام واقعا در عذاب بود،
چون او بی شمار بیمار داشت که
با افسردگی و اضطراب وحشتناک پیش او می آمدند.
مثل من، او هم مخالف داروهای شیمیایی ضد افسردگی نبود،
او فکر می کرد که آنها برخی از مردم را مقداری آرام می کنند.
اما او دو مورد را مشاهده می کرد.
اولا، بیمارانش بسیاری از مواقع به دلایل غیرقابل فهمی مثل احساس تنهایی
افسرده و مضطرب می شدند.
و ثانیا، اگر چه دارو برخی را تسکین می داد، اما
برای بسیاری از مردم مشکل را حل نمی کرد.
مشکل اصلی.
یک روز، سام تصمیم می گیرد رهیافت دیگری را ابداع کند.
زنی به نام لیزا کانینگام
به مرکز او مراجعه می کند، مرکز پزشکی او.
من لیزا را بعدا شناختم.
برای هفت سال در خانه اش با افسردگی و اضطراب فلج کننده
زندانی شده بود.
و زمانی که به مرکز سام مراجعه کرد، به او گفته شد که "نگران نباش،
ما دارو دادن به تو را ادامه می دهیم،
اما چیز دیگری هم برای تو تجویز می کنیم.
برای تو تجویز می کنیم تا هفته ای دوبار به این مرکز بیایی
تا با گروهی از افراد افسرده و مضطرب دیگر ملاقات کنی،
نه اینکه درباره اینکه چقدر بدبختی صحبت کنید،
بلکه برای کشف چیزی معنادار که می توانید همگی با هم انجام دهید
بنابراین احساس تنهایی و اینکه زندگی بی معناست، نمی کنید."
اولین باری که آن گروه دیدار کردند،
لیزا از اضطراب به معنای واقعی کلمه بالا آورد،
برای او بسیار طاقت فرسا بود.
اما دیگران به او پشتگرمی دادند و افراد گروه با یگدیگر صحبت می کردند،
به این شکل که، "چه کاری می توانیم بکنیم؟"
آنها مثل من از بخش مرکزی شرق لندن هستند،
آنها چیزی درباره باغبانی نمی دانستند.
آنها پرسیدند که "چرا باغبانی یاد نگیریم؟"
محوطه ای پشت مطب دکتر وجود داشته،
مثل یک بوته زار.
چرا ما آن را تبدیل به یک باغچه نکنیم؟
آنها از کتابخانه کتاب گرفتند،
و شروع کردند به تماشای یوتیوب.
آنها انگشتان خود را به داخل خاک فرو بردند.
آنها آهنگ موزون فصول را آموختند.
مدارک زیادی اثبات می کنند
که در معرض طبیعت قرار گرفتن
به راستی یک قرص ضدافسردگی قوی است.
اما آنها شروع کردند به انجام کاری بسیار مهمتر.
آنها یک قبیله تشکیل دادند.
آنها یک گروه تشکیل دادند.
آنها از همدیگر مراقبت می کردند.
اگر یکی از آنها پیدایش نمی شد،
بقیه به دنبال او میرفتند...."روبه راهی؟"
اینکه چه چیزی آنها را آن روز گرفتار کرده بوده را مشخص می کرد.
چیزی که لیزا رک و راست به من گفت
"وقتی گیاهان باغ جوانه زدند،
ما هم جوانه زدیم."
این رهیافت نسخه اجتماعی نامیده شده که
در کل اروپا رواج یافته است.
و مجموعه مدارک کوچک اما در حال رشدی وجود دارد که
نشان می دهد این روش، افتی واقعی و معنادار
در افسردگی و اضطراب ایجاد می کند.
خاطرم هست که یک روز در باغی که
لیزا و دوستان افسرده اش ساخته بودند، ایستاده بودم--
واقعا باغ قشنگی بود --
در این فکر بودم،
که این خیلی الهام گرفته از یک پروفسور استرالیایی به نام هاگ مکی است.
فکر می کردم خیلی اوقات وقتی در فرهنگ ما، مردم احساس ناراحتی می کنند،
چیزی که به آنها می گوییم --مطمئنم هر کسی در اینجا این را گفته است--
می گوییم، "فقط کافیست خودت باشی، با خودت باش"
اما متوجه شدم چیزی که واقعا باید به مردم بگوییم این است که،
"خودت نباش.
با خودت نباش.
با ما باش، از ما باش.
بخشی از گروه باش."
(تشویق)
راه حل این گونه مشکلات
در این نیست که بیشتر و بیشتر جذب منابع خودتان
به عنوان یک شخص منزوی شوید--
این ما را احتمالا وارد بحران می کند،
راه حل در این است که دوباره به چیزی بزرگتر از خودتان متصل شوید.
و این کاملا مربوط می شود به یکی دیگر از علل
افسردگی و اضطراب که می خواهم درباره آن با شما صحبت کنم.
خب همه می دانند که
غذاهای ناسالم برنامه غذایی ما را به دست گرفته و ما را از نظر فیزیکی بیمار کردند
این را بدون هیچ حس برتری می گویم،
یک جورایی خودم از مکدونالد به اینجا آمدم.
دیدم که همه شما صبحانه سلامت TED را خوردید، که من اصلا دوست نداشتم،
اما مثل غذاهای ناسالم که برنامه های غذایی ما را در دست گرفته و فیزیکی بیمارمان کردند
تا حدی ارزشهای ناسالم هم اذهان ما را در دست گرفتند،
و ما را از نظر ذهنی بیمار کردند.
هزاران سال، فلاسفه گفته اند،
اگر تصور کنید زندگی راجع به پول، مقام و پز دادن است،
بزودی احساس بی معنایی خواهید کرد.
این یک نقل قول دقیق از شوپنهاور نیست،
اما جان کلامِ حرف اوست.
اما به طرز عجیبی، هیچ آدم جسوری این موضوع را از منظر علمی بررسی نکرد،
تا اینکه یک فرد واقعا خارق العاده ای را شناختم به نام پروفسور تیم کسر،
از کالج ناکس در ایلینوی
کسی که مدت سی سال است روی این کار می کند.
و تحقیقات او، موارد واقعا مهمی را ارائه می دهند.
اولا، هر چقدر شما بیشتر به این معتقد باشید که
می توانید با خرید کردن و نمایش دادن، از حزن و اندوه بگریزید،
و یک زندگی خوب داشته باشید،
احتمال بیشتری وجود دارد تا افسرده و مضطرب شوید.
و ثانیا،
به عنوان یک جامعه، ما بیشتر به سمت این باورها کشیده شده ایم.
در تمام طول زندگی ام،
و زیر بار تبلیغات، اینستاگرام و هر چیزی شبیه آنها.
و وقتی به این فکر کردم،
متوجه شدم مثل این است که از بدو تولد روانمان را با KFC تغذیه کرده ایم.
جوری آموزش دیده ایم که در جای نادرست دنبال شادمانی بگردیم،
و دقیقا مثل غذاهای ناسالم که نیازهای غذایی شما را تامین نمی کنند
و در واقع موجب می شوند حس بسیار بدی بهتان دست دهد،
ارزشهای ناسالم هم، نیازهای روانی شما را تامین نمی کنند،
و شما را از یک زندگی خوب دور می کنند.
اما اولین باری که با پروفسور کَسر وقت گذراندم
و همه اینها را یاد می گرفتم،
در واقع ترکیب عجیبی از احساسات به من دست داد.
چون از طرفی، این را بسیار چالش برانگیز می دیدم.
می توانستم ببینم چند بار در زندگی خودم، وقتی احساس کسلی می کردم،
تلاش می کردم آن را با یک جور خودنمایی، یک راه حل بیرونی با شکوه، علاج کنم.
و می توانستم بفهمم چرا برای من خوب کار نکرد.
و همچنین فکر کردم، یک جوری واضح نیست؟
تقریبا پیش پا افتاده است، درسته؟
اگر به همه تان بگویم،
هیچ کدام از شما در بستر مرگ
به کفش هایی که خریدید و یا ریتوییت هایی که گرفته اید، فکر نخواهید کرد،
شما به لحظاتی از زندگی که عاشق بودید
با معنی بوده و ارتباطاتی که داشتید فکر می کنید.
به نظرم کلیشه ای است.
اما به صحبت با پروفسور کسر ادامه دادم و گفتم،
"چرا این حس غریب دوگانه را دارم؟"
و او گفت، "در برخی از سطوح، همه ما این چیزها را می دانیم.
اما در این فرهنگ، با آنها زندگی نمی کنیم."
آنها را به خوبی می دانیم که تبدیل به کلیشه شدند،
اما با آنها زندگی نمی کنیم.
به پرسیدن ادامه دادم، چرا چیزی را آنقدر عمیق می دانیم،
اما با آن زندگی نمی کنیم؟
بعد از مدتی، پرفسور کسر به من گفت،
چون در یک ماشین زندگی می کنیم
که طراحی شده تا ما را مجبور کند که درباره آنچه که در زندگی مهم است غفلت کنیم
لازم بود تا جدی درباره آن فکر کنم
چون در یک ماشین زندگی می کنیم
که طراحی شده تا ما را مجبور کند که درباره آنچه که در زندگی مهم است غفلت کنیم
و پرفسور کسر می خواست بداند چه می شود اگر ما این ماشین را مختل کنیم.
و بسیار درباره این تحقیق کرده است،
یک مثال برای شما می آورم،
و همگی تان را تشویق می کنم تا این را با دوستان و خانواده خود امتحان کنید.
به همراه فردی به نام ناتان دوگان، تعدادی از جوانان و بزرگسالان را
در جلساتی در یک بازه زمانی گرد هم آوردند تا با یکدیگر ملاقات کنند.
یکی از اهداف گروه این بود که
افراد را مجبور کند تا به یک لحظه از زندگیشان که واقعا
معنا و هدف داشته است، فکر کنند.
برای افراد مختلف، موارد مختلفی وجود داشت.
برای برخی، نواختن موسیقی، نوشتن، کمک به یک نفر--
مطمئنم همگی می توانید چیزی را تصور کنید، درسته؟
و یکی از اهداف گروه این بود که از افراد بپرسد،
"خب، چطور است بخش بیشتری را در زندگی تان
به دنبال کردن این لحظات با معنی و هدف دار اختصاص دهید؟
و کمتر، نمی دانم، خرت وپرت هایی بخرید که نیاز ندارید،
و در شبکه های اجتماعی قرار دهید و تلاش کنید که مردم
بیشتر حسودی کنند.
و چیزی که آنها دریافتند این بود،
برگزار کردن این جلسات،
یک جور مثل جلسات الکلی های ناشناس، برای مقوله مصرف گرایی است، درسته؟
جمع کردن مردم در این جلسات، بیان اینگونه ارزش ها،
اراده برای عمل کردن به آنها و با دیگران مطرح کردن آنها،
منجر به یک تغییر چشمگیر در ارزشهای افراد شد.
آنها را از طوفان سهمگین پیام های افسرده کننده ای که به ما می آموزند که
خوشحالی را جاهای اشتباه جست وجو کنیم، دور کرد،
و به سمت ارزش های با معناتر و موثر که
ما را از افسردگی خارج می کنند، هدایت کرد.
اما با تمام راه حل هایی که دیدم و درباره آنها در کتابم نوشته ام،
و خیلی هایی که نمی توانم اینجا بگویم،
کماکان فکر می کنم،
چرا انقدر برای من طول کشید که این نگرش ها را ببینم؟
چون وقتی آنها را به مردم توضیح میدهید--
بعضی از آنها پیچیده اند، اما نه همه ی آنها--
وقتی آنها را به مردم توضیح می دهید مثل دانش موشک نیست، درسته؟
در برخی از سطوح، ما اینها را می دانیم.
چرا درک آنها آنقدر برایمان سخت است؟
فکر میکنم دلایل متعددی دارد.
اما فکر می کنم یک دلیل این است که باید فهم مان را
درباره اینکه افسردگی و اضطراب واقعا چیست، تغییر دهیم.
علل بیولوژیکی سهم زیادی
در افسردگی و اضطراب دارد.
اما اگر اجازه دهیم که بیولوژی به تصویر کلی تبدیل شود،
همانطور که برای مدتی طولانی، من تبدیل کردم.
همانطور که ادعا می کنم فرهنگ ما در بیشتر طول زندگی مان این کار را کرده است،
چیزی که تلویحا به دیگران می گوییم این است، هر چند قصد هیچ کس این نیست،
اما چیزی که تلویحا به دیگران می گویم این است که،
"درد تو، هیچ معنایی ندارد.
صرفا یک اختلال عملکرد است.
مثل یک اشکال فنی در یک برنامه رایانه ای،
فقط یک مشکل برنامه نویسی در مغز شماست.
اما من فقط وقتی توانستم زندگی ام را تغییر دهم که
فهمیدم افسردگی شما یک اختلال عملکرد نیست.
یک علامت است.
افسردگی شما، یک علامت است.
به شما چیزی می گوید.
(تشویق)
ما بنا به دلایلی همچین احساسی داریم،
و دیدن آنها در قعر افسردگی سخت است--
من این را به خوبی از تجربه شخصی ام فهمیده ام.
اما با کمک های بجا، می توانیم این مشکلات را بفهمیم
و می توانیم با هم این مشکلات را حل کنیم.
اما برای انجام آن،
اولین قدم این است که
حمله کردن به این علامتها را با گفتن اینکه
آنها علائمی از ضعف یا دیوانگی هستند یا کاملا بیولوژیکی هستند،
به جز برای عده قلیلی از مردم، متوقف کنیم.
نیازمندیم که شروع به شنیدن این علامت ها بکنیم،
چون که آنها چیزی به ما می گویند که واقعا احتیاج داریم بشنویم.
در واقع وقتی که به این علامت ها گوش دهیم،
و برای این علامت ها عزت و احترام قائلیم،
می توانیم آنها راه حل های عمیق تر
موثرتر و رهایی بخش را ببینیم.
گاوها در اطرافمان منتظر ما هستند.
متشکرم.
(تشویق)
Pendant très longtemps,
j'avais deux mystères qui planaient au-dessus de moi.
Je ne les comprenais pas
et, pour être honnête, j'avais peur de les examiner.
Mon premier mystère était que j'avais 40 ans
et durant toute ma vie, année après année,
les graves dépressions et l'anxiété avaient augmenté
aux États-Unis, en Grande-Bretagne
et à travers le monde occidental.
Je voulais comprendre pourquoi.
Pourquoi cela nous arrive-t-il ?
Pourquoi est-ce qu'avec chaque année qui passe,
de plus en plus d'entre nous trouvent les journées difficiles ?
Je voulais comprendre cela du fait d'un mystère plus personnel.
Quand j'étais adolescent,
je suis allé chez mon médecin
et j'ai expliqué avoir cette sensation, comme si de la douleur s'écoulait de moi.
Je ne pouvais pas la contrôler,
je ne comprenais pas pourquoi cela arrivait,
j'en avais honte.
Mon médecin m'a raconté une histoire
que je sais bien intentionnée
mais trop simplifiée.
Pas entièrement fausse.
Mon médecin a dit : « Nous savons pourquoi les gens ont cela.
Certains ont naturellement un déséquilibre chimique dans leur tête --
tu es l'un d'entre eux.
Nous n'avons qu'à te donner des médicaments,
cela rétablira ton équilibre chimique. »
J'ai commencé à prendre du Paxil ou du Seroxat,
c'est la même chose avec différents noms dans différents pays.
Je me sentais bien mieux, cela m'a boosté.
Mais peu de temps après,
cette sensation de douleur est revenue.
On m'a donné des doses plus élevées
jusqu'à ce que, pendant 13 ans, je prenne la dose maximale
que vous avez légalement le droit de prendre.
La majorité de ces 13 années, presque tout le temps vers la fin,
je souffrais beaucoup.
Je me suis demandé : « Qu'est-ce qu'il se passe ?
Car tu fais tout ce que l'histoire dominant la culture te dit de faire --
pourquoi te sens-tu toujours ainsi ? »
Pour aller au fond de ces deux mystères,
pour un livre que j'ai écrit,
je me suis retrouvé sur un périple à travers le monde.
J'ai parcouru plus de 64 000 km.
Je voulais discuter avec les spécialistes du monde
de ce qui cause la dépression et l'anxiété
et, essentiellement, ce qui les résout,
les gens qui se sont sortis de la dépression et de l'anxiété
de toutes sortes de façons.
J'ai énormément appris
des gens formidables que j'ai connus en chemin.
Mais je crois qu'au cœur de ce que j'ai appris, il y a :
nous avons des preuves scientifiques
pour neuf causes différentes de dépression et d'anxiété.
Deux d'entre elles sont en effet liées à notre biologie.
Vos gènes peuvent vous rendre plus sensibles à ces problèmes,
même si votre destin n'est pas écrit.
Et il a de vraies altérations cérébrales arrivant quand vous êtes dépressif
et s'en sortir devient plus dur.
Mais la plupart des facteurs que l'on a prouvé
causer de la dépression et de l'anxiété
ne sont pas dans notre biologie.
Ce sont des facteurs dans notre façon de vivre.
Une fois que vous les comprenez,
cela ouvre un éventail de solutions complètement différent
qui devrait être offert aux gens
en plus de l'option d'antidépresseurs chimiques.
Par exemple,
si vous vous sentez seul, vous avez plus de risques d'être dépressif.
Si vous n'avez aucun contrôle sur votre travail,
vous devez faire ce qui est dit,
vous avez plus de risques d'être dépressif.
Si vous allez rarement dans la nature,
vous avez plus de risques d'être dépressif.
Une chose unit nombre des causes de dépression et d'anxiété
dont j'ai entendu parler.
Pas toutes, mais nombre d'entre elles.
Tout le monde sait
que vous avez tous des besoins physiques naturels.
C'est évident.
Vous avez besoin de nourriture, d'eau, d'un abri, d'air pur.
Si je vous ôtais ces choses,
vous auriez très vite de gros problèmes.
Mais en même temps,
tout être humain a des besoins psychologiques naturels.
Vous devez avoir l'impression d'être à votre place,
que votre vie a un sens et un but,
que les gens vous voient et vous estiment,
que vous avez un avenir qui a du sens.
Cette culture que nous avons établie est bonne pour plein de choses.
De nombreuses choses sont mieux qu'avant --
ravi d'être en vie aujourd'hui.
Mais nous sommes de moins en moins bons
pour satisfaire ces besoins psychologiques profonds et fondamentaux.
Ce n'est pas la seule chose qui se produit,
mais c'est la raison clé pour laquelle cette crise continue de s'aggraver.
J'ai trouvé cela très difficile à absorber.
J'ai été aux prises avec l'idée
de changer ma vision de la dépression d'un simple problème dans mon cerveau
à un avec beaucoup de causes,
y compris dans notre façon de vivre.
Cela n'a pris sens pour moi
que quand un jour, j'ai interviewé un psychiatre sud-africain
du nom de Dr Derek Summerfield.
C'est un gars génial.
le Dr Summerfield s'est trouvé être au Cambodge en 2001,
quand ils ont adopté pour la première fois les antidépresseurs chimiques
pour les gens de ce pays.
Les médecins locaux, les Cambodgiens, n'en avaient jamais entendu parler
et demandaient ce qu'ils étaient.
Il leur a expliqué.
Ils lui ont dit :
« Nous n'en avons pas besoin, nous avons des antidépresseurs. »
Il leur a demandé : « Comment ça ? »
Il pensait qu'ils allaient parler d'un remède à base de plante,
comme le millepertuis perforé, le Ginkgo biloba, quelque chose comme ça.
Au lieu de cela, ils lui ont raconté une histoire.
Il y avait un fermier dans leur communauté travaillant dans la rizière.
Un jour, il a marché sur une mine terrestre
laissée par la guerre avec les États-Unis
et sa jambe a été arrachée.
Il a eu une jambe artificielle
et, après un temps, est retourné travailler dans la rizière.
Il est très douloureux de travailler dans l'eau
quand vous avez un membre artificiel
et je suppose que c'était traumatisant
de retourner travailler là où la mine a explosé.
Ce gars s'est mis à pleurer toute la journée,
il refusait de sortir du lit,
il a développé tous les symptômes d'une dépression classique.
Le médecin cambodgien a dit :
« Nous lui avons donné un antidépresseur. »
Le Dr Summerfield a dit : « Qu'était-ce ? »
Ils lui ont expliqué qu'ils ont été le voir.
Ils l'ont écouté.
Ils ont réalisé que sa douleur avait du sens --
il lui était difficile de le voir en plein dans sa dépression
mais il avait des causes parfaitement compréhensibles dans sa vie.
Un des médecins, en parlant aux gens dans la communauté, s'est dit :
« Si nous lui achetions une vache,
il pourrait devenir producteur laitier,
il ne serait pas dans cette situation qui le détruisait tant,
il n'aurait pas à aller travailler dans la rizière. »
Ils lui ont acheté une vache.
En quelques semaines, il a arrêté de pleurer,
en un mois, sa dépression s'était envolée.
Ils ont dit au Dr Summerfield :
« Docteur, cette vache, c'était un antidépresseur,
c'est de cela dont vous parlez ? »
(Rires)
(Applaudissements)
Si vous avez grandi en voyant la dépression comme je la voyais,
comme la plupart des gens ici,
cela semble être une mauvaise blague.
« Chez le médecin pour un antidépresseur,
on m'a donné une vache. »
Mais ce que ces médecins cambodgiens savaient intuitivement,
en se reposant sur cette anecdote non scientifique,
c'est ce que le premier organisme médical du monde,
l'Organisation Mondiale pour la Santé,
essaye de nous dire depuis des années
en se reposant sur les meilleures preuves scientifiques.
Si vous êtes dépressif,
si vous êtes anxieux,
vous n'êtes pas faible, vous n'êtes pas fou,
vous n'êtes pas une machine avec des éléments défectueux.
Vous êtes un être humain avec des besoins non satisfaits.
Il est tout aussi important de penser à ce que ces médecins cambodgiens
et l'Organisation Mondiale pour la Santé ne disent pas.
Ils n'ont pas dit à ce fermier :
« Mec, tu dois te ressaisir.
C'est à toi de résoudre ce problème toi-même. »
Au contraire, ils lui ont dit :
« Nous, en tant que groupe, sommes là pour qu'on se serre les coudes,
afin qu'ensemble nous puissions résoudre ce problème. »
C'est ce dont a besoin toute personne dépressive
et c'est ce que mérite toute personne dépressive.
C'est pourquoi l'un des principaux médecins des Nations Unies,
lors de la journée mondiale de la santé,
il y a deux ans, en 2017,
a dit que nous devions moins parler de déséquilibre chimique
et plus parler de déséquilibres dans notre façon de vivre.
Les médicaments soulagent certains --
ils m'ont soulagé pendant un temps --
mais précisément car ce problème est plus profond que leur biologie,
les solutions aussi doivent creuser plus profondément.
Quand j'ai appris cela,
je me souviens d'avoir pensé :
« J'ai vu les preuves scientifiques,
j'ai lu de nombreuses études,
j'ai interviewé de nombreux experts qui explorent cela »,
mais je pensais : « Comment pouvons-nous faire cela ? »
Les choses qui nous rendent dépressifs
sont souvent plus complexes
que ce qui arrivait à ce fermier cambodgien.
Par où commencer avec cette information ?
Au cours du long périple pour mon livre,
à travers le monde,
je rencontrais des gens qui faisaient cela,
de Sydney à San Francisco
et à São Paulo.
Je rencontrais des gens qui comprenaient
les causes profondes de la dépression et de l'anxiété
et, en groupes, les résolvaient.
Je ne peux pas vous parler de tous les gens formidables
que j'ai appris à connaître
ni de toutes les neuf causes de dépression et d'anxiété que j'ai découvertes
car on me refuse une intervention TED de 10 heures --
vous pouvez aller vous en plaindre.
Je veux me concentrer sur deux causes
et deux des solutions qui en ont émergé, si cela vous va.
Voici la première.
Nous sommes la société la plus esseulée de l'histoire humaine.
Une étude récente a demandé aux Américains :
« Avez-vous l'impression de ne plus être proche de quiconque ? »
Et 39% des gens ont déclaré que cela les décrivait.
« Plus proche de quiconque. »
Dans les mesures internationales sur l'isolement,
la Grande-Bretagne et l'Europe sont juste derrière,
si quelqu'un a un sentiment de suffisance.
(Rires)
J'ai passé du temps à en discuter
avec le grand expert mondial de l'isolement,
un homme incroyable du nom de Pr John Cacioppo,
qui était à Chicago,
et j'ai beaucoup réfléchi à une question que son travail pose.
Le Pr Cacioppo a demandé :
« Pourquoi existons-nous ?
Pourquoi sommes-nous ici, en vie ? »
Une raison clé
est que nos ancêtres dans les savanes africaines
étaient très doués pour une chose.
Ils n'étaient pas plus grands que les animaux qu'ils abattaient,
ils n'étaient pas plus rapides que les animaux qu'ils abattaient,
mais ils étaient bien meilleurs pour former des groupes
et coopérer.
C'était notre super-pouvoir en tant qu'espèce --
nous nous unissons,
comme les abeilles ont évolué pour vivre en ruche,
les humains ont évolué pour vivre en tribu.
Nous sommes les tout premiers humains
à dissoudre nos tribus.
Cela nous fait nous sentir très mal.
Mais cela n'a pas à être ainsi.
Un des héros dans mon livre et, en fait, dans ma vie,
est un médecin du nom de Sam Everington.
C'est un médecin généraliste dans un coin pauvre de Londres,
où j'ai vécu de nombreuses années.
Sam était très mal à l'aise
car il avait beaucoup de patients
avec une terrible dépression et anxiété.
Comme moi, il n'est pas contre les antidépresseurs chimiques,
il pense qu'ils soulagent certaines personnes.
Mais il observait deux choses.
Un : ses patients étaient souvent dépressifs et anxieux
pour des raisons compréhensibles, comme de la solitude.
Deux : même si les médicaments en soulageaient certains,
pour beaucoup, ils ne résolvaient pas le problème.
Le problème sous-jacent.
Un jour, Sam a décidé de lancer une nouvelle approche.
Une femme est venue à son centre médical,
elle s'appelait Lisa Cunnigham.
Plus tard, j'ai rencontré Lisa.
Lisa était enfermée chez elle
avec une dépression et une anxiété paralysantes
depuis sept ans.
Au centre de Sam, on lui a dit : « Pas d'inquiétude,
nous continuerons avec ces médicaments
mais nous allons aussi vous prescrire autre chose.
Nous allons vous prescrire de venir dans ce centre deux fois par semaine
pour rencontrer un groupe de gens dépressifs et anxieux,
pas pour parler de votre malheur,
mais pour déterminer quelque chose d'utile que vous pouvez faire ensemble
afin de ne pas vous sentir seuls ni croire que votre vie est vaine. »
Lors de la première rencontre de ce groupe,
Lisa a vomi à cause de l'anxiété,
cela était si bouleversant pour elle.
Mais les gens l'ont soutenue, le groupe a discuté :
« Que pourrions-nous faire ? »
Ce sont, comme moi, des gens du centre de Londres
et ils ignoraient tout du jardinage.
« Pourquoi ne pas apprendre le jardinage ? »
Il y avait un espace broussailleux derrière le cabinet médical.
« Pourquoi ne pas en faire un jardin ? »
Ils ont pris des livres à la bibliothèque,
ont regardé des vidéos YouTube.
Ils ont mis leurs doigts dans la terre.
Ils ont appris le rythme des saisons.
Il y a beaucoup d'indications
que l'exposition à la nature
est un puissant antidépresseur.
Ils ont commencé à faire une chose plus importante encore.
Ils ont formé une tribu.
Ils ont formé un groupe.
Ils se sont souciés les uns des autres.
Si l'un d'entre eux ne venait pas,
les autres allaient le chercher -- « Tu vas bien ? » --
l'aider à déterminer ce qui n'allait pas ce jour-là.
La façon dont Lisa me l'a dit :
« Alors que le jardin a commencé à fleurir,
nous avons commencé à nous épanouir. »
C'est l'approche de l'ordonnance sociale,
se répandant à travers l'Europe.
Il y a un corpus de preuves, petit mais croissant,
qui suggère que cela peut engendrer des baisses significatives
de la dépression et de l'anxiété.
Un jour, je me souviens m'être tenu dans le jardin
créé par Lisa et ses amis autrefois dépressifs --
c'est un très beau jardin --
et avoir eu cette idée
qui s'inspire fortement du professeur Hugh Mackay en Australie.
Je me suis dit que si souvent,
quand les gens se sentent déprimés dans cette culture,
ce que nous leur disons -- tout le monde ici a dû le dire --
nous disons : « Tu as juste besoin d'être toi, d'être toi-même. »
J'ai réalisé qu'en fait, nous devrions dire aux gens :
« Ne sois pas toi.
Ne sois pas toi-même.
Sois nous, sois nous-mêmes.
Fais partie d'un groupe. »
(Applaudissements)
La solution à ces problèmes
n'est pas de puiser de plus en plus dans vos ressources
en tant qu'individu isolé --
cela nous a menés à cette crise.
Elle est dans l'association à une chose qui vous dépasse.
Cela se relie à l'une des autres causes de dépression et d'anxiété
dont je voulais vous parler.
Tout le monde sait
que la malbouffe a conquis notre alimentation
et nous a rendus physiquement malades.
Je le dis avec aucun sentiment de supériorité.
Je viens tout juste de McDonald's.
Je vous ai tous vus manger ce petit-déjeuner sain,
cela ne m'était pas possible.
Mais comme la malbouffe a conquis notre alimentation
et nous a rendus physiquement malades,
des valeurs de pacotille ont conquis notre esprit
et nous ont rendus mentalement malades.
Pendant des milliers d'années, les philosophes ont dit
que si vous pensiez que la vie, c'était l'argent, le statut, se vanter,
vous vous sentiriez mal.
Ce n'est pas une citation exacte de Schopenhauer,
mais c'est l'idée.
Étrangement, presque personne n'avait scientifiquement étudié cela
jusqu'à ce qu'une personne extraordinaire que j'ai rencontrée, Pr Tim Kasser,
qui est à Knox College, dans l'Illinois,
fasse des recherches à ce sujet depuis 30 ans.
Ses recherches suggèrent quelques choses importantes.
Premièrement, plus vous croyez
que vous pouvez acheter et exposer votre voie de sortie de la tristesse
vers une bonne vie,
plus vous avez de risques de devenir dépressif et anxieux.
Deuxièmement,
en tant que société, nous sommes bien plus mus par ces croyances.
Tout au cours de ma vie,
sous le poids de la publicité, d'Instagram et de tout le reste.
En y réfléchissant,
j'ai réalisé que nous avions tous été nourris depuis la naissance
avec une sorte de KFC pour l'âme.
On nous a appris à chercher le bonheur aux mauvais endroits
et comme la malbouffe ne satisfait pas vos besoins nutritionnels
et vous fait vous sentir mal,
les valeurs de pacotille ne satisfont pas vos besoins psychologiques
et vous éloignent d'une bonne vie.
Quand j'ai commencé à passer du temps avec le Pr Kasser
et que j'apprenais cela,
j'ai ressenti un étrange mélange d'émotions.
Car d'un côté, j'ai trouvé cela très stimulant.
Je pouvais voir à quelle fréquence dans ma vie, quand j'étais déprimé,
j'essayais d'y remédier avec une solution frimeuse, grandiose et extérieure.
Je voyais pourquoi cela ne fonctionnait pas.
J'ai également pensé : « Cela n'est-il pas évident ?
Cela n'est-il pas presque banal ? »
Si je disais à tout le monde
qu'aucun d'entre vous, sur son lit de mort,
ne penserait aux chaussures qu'il avait achetées, à ses retweets,
qu'il penserait aux moments
d'amour, plein de sens et de liens dans votre vie.
Cela semble presque être un cliché.
J'ai continué à parler au Pr Kasser et à dire :
« Pourquoi est-ce que je ressens ce dédoublement ? »
Il a dit : « A un certain niveau, nous savons tous ces choses-là.
Mais nous ne vivons pas d'après elles. »
On le sait si bien que c'en est un cliché,
mais on ne l'applique pas.
Je demandais pourquoi : pourquoi savoir une chose si profonde
et ne pas l'appliquer ?
Après un certain temps, le Pr Kasser m'a dit :
« Car nous vivons dans une machine
qui est conçue pour que nous négligions ce qui est important dans la vie. »
J'ai dû y réfléchir.
« Car nous vivons dans une machine
qui est conçue pour que nous négligions ce qui est important dans la vie. »
Le Pr Kasser voulait déterminer si nous pouvons entraver la machine.
Il a réalisé de nombreuses recherches.
Je vais vous parler d'un exemple
et j'encourage tout le monde à essayer cela avec ses amis et sa famille.
Avec Nathan Dungan, il a créé un groupe d'adolescents et d'adultes
pour une série de sessions sur une certaine période, pour se réunir.
Un des objectifs de ce groupe
était de pousser les gens à réfléchir à un moment de leur vie
où ils avaient trouvé du sens et un objectif.
C'était différent pour différentes personnes.
Pour certains, c'était jouer de la musique,
écrire, aider quelqu'un --
je suis sûr que tout le monde peut imaginer quelque chose.
Un des objectifs de ce groupe était que les gens se demandent :
« Comment pourriez-vous dédier plus de votre vie
à la poursuite de ces moments plein de sens et avec un but
et moins à acheter de la merde inutile,
à poster cela sur les réseaux sociaux pour que les gens soient jaloux. »
Ils ont découvert que tenir ces réunions,
c'était comme les alcooliques anonymes du consumérisme.
Que les gens aient ces réunions, articulent ces valeurs,
soient déterminés à agir, à prendre des nouvelles des autres
a mené à un changement marqué dans les valeurs des gens.
Cela les a éloignés de cet ouragan de messages suscitant la dépression
et nous entraînant à chercher le bonheur aux mauvais endroits
et vers des valeurs avec plus de sens, plus nourrissantes
et qui nous sortent de la dépression.
Avec toutes les solutions que j'ai vues et au sujet desquelles j'ai écrit,
nombre dont je ne peux pas parler ici,
j'ai continué à penser :
pourquoi m'a-t-il fallu tant de temps pour voir ces idées ?
Car quand vous les expliquez aux gens --
certaines sont plus compliquées, mais pas toutes --
quand vous les expliquez aux gens, ce n'est pas sorcier, si ?
A un certain niveau, nous savons ces choses-là.
Pourquoi trouvons-nous cela si dur à comprendre ?
Il y a de nombreuses raisons.
Mais une des raisons est que nous devons changer notre compréhension
de ce que sont la dépression et l'anxiété.
Il y a de réelles contributions biologiques
à la dépression et à l'anxiété.
Mais si nous laissons la biologie occuper l'ensemble de notre vision,
comme je l'ai tant fait,
comme j'avancerais que notre culture l'a fait la plupart de notre vie,
nous disons implicitement aux gens, et ce n'est l'intention de personne,
mais nous disons implicitement aux gens :
« Votre douleur ne veut rien dire.
Ce n'est qu'un dysfonctionnement.
C'est comme un bug dans un logiciel informatique,
c'est un problème de câblage dans votre tête. »
Mais je n'ai pu commencer à changer ma vie
que quand j'ai réalisé que la dépression n'est pas un dysfonctionnement.
C'est un signal.
Votre dépression est un signal.
Elle vous dit quelque chose.
(Applaudissements)
Il y a des raisons au fait de se sentir ainsi
et elles peuvent être dures à voir en pleine dépression --
je le comprends très bien d'après ma propre expérience.
Mais avec l'aide adéquate, nous pouvons comprendre ces problèmes
et nous pouvons résoudre ces problèmes ensemble.
Mais pour ce faire,
la première étape
est d'arrêter d'insulter ces signaux
en disant qu'ils sont un signe de faiblesse, de folie
ou purement biologiques,
à part pour un petit nombre de gens.
Nous devons commencer à écouter ces signaux
car ils nous disent quelque chose que nous devons écouter.
Ce n'est qu'en écoutant vraiment ces signaux,
en honorant ces signaux et en respectant ces signaux
que nous commencerons à voir
les solutions libératrices, nourricières et profondes.
Les vaches nous attendent tout autour de nous.
Merci.
(Applaudissements)
ખરેખર લાંબા સમયથી,
મારી પાસે બે રહસ્યો હતા કે જે મારા પર અટક્યા હતા.
હું તેમને સમજી શક્યો નહીં
અને, સાચું કહું તો, હું એકદમ ડરતો હતો તેમને તપાસવા માટે.
પહેલું રહસ્ય એ હતું કે, હું 40 વર્ષનો છું,
અને બધા મારા જીવનકાળ દરમ્યાન, વર્ષ પછી વર્ષ,
ગંભીર હતાશા અને અસ્વસ્થતા વધી છે,
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં, બ્રિટનમાં,
અને પશ્ચિમી વિશ્વમાં.
અને હું સમજવા માંગતો હતો કે શા માટે.
આપણી સાથે આવું કેમ થઈ રહ્યું છે?
તે કેમ છે કે જે દર વર્ષે પસાર થાય છે,
આપણને વધુને વધુ મુશ્કેલ લાગે છે દિવસ પસાર કરવા માટે?
અને હું આ સમજવા માંગતો હતો વધુ વ્યક્તિગત રહસ્યને કારણે.
જ્યારે હું કિશોર વયે હતો,
મને યાદ છે મારા ડોક્ટર પાસે જવું
અને સમજાવવું કે મને આ ભાવના છે, જેવી પીડા મારામાંથી બહાર આવી રહી હતી.
હું તેને નિયંત્રિત કરી શક્યો નહીં,
મને સમજાતું નથી કે તે શા માટે થઈ રહ્યું છે,
મને તેનાથી એકદમ શરમ અનુભવાઈ.
અને મારા ડોકટરે મને એક વાર્તા કહી
કે હવે મને ખ્યાલ આવી ગયો કે એ સારા ઇરાદાપૂર્વક હતી,
પરંતુ તદ્દન સરળ.
સાવ ખોટું નઈ.
મારા ડોક્ટરે કહ્યું, "આપણે જાણીએ છીએ શા માટે લોકો આ રીતે આવે છે.
કેટલાક લોકો કુદરતી રીતે જ મેળવે છે તેમના માથામાં રાસાયણિક અસંતુલન -
તમે સ્પષ્ટ રીતે તેમાંથી એક છો.
અમારે તમને ફક્ત કેટલીક દવાઓ આપવાની જરૂર છે,
તે તમારા રાસાયણિક સંતુલનને સામાન્ય બનાવી આપશે."
તેથી મેં ડ્રગ લેવાનું શરૂ કર્યું પેક્સિલ અથવા સેરોક્ષત તરીકે ઓળખાય છે,
તે વિવિધ દેશોમાં વિવિધ નામો સાથે એક જ વસ્તુ છે.
અને મને વધારે સારું લાગ્યું, મને એક વાસ્તવિક પ્રોત્સાહન મળ્યું.
પરંતુ વધારે લાંબા સમય પછી નહીં,
આ દુ:ખની લાગણી પાછી આવવા માંડી.
તેથી મને ઉચ્ચ અને ઉચ્ચ ડોઝ આપવામાં આવ્યો
13 વર્ષ સુધી, હું મહત્તમ શક્ય ડોઝ લઇ રહ્યો હતો.
કે જે તમને કાયદેસર રીતે લેવાની મંજૂરી છે.
અને તે 13 વર્ષો માટે, અને અંત સુધીમાં બધા સમયે,
હું હજી ઘણી પીડામાં હતો.
અને મેં મારી જાતને પૂછવાનું શરૂ કર્યું, "અહિયાં શું થઇ રહ્યું છે?
કારણ કે તમે બધું કરી રહ્યા છો
તમને વાર્તા દ્વારા સંસ્કૃતિનું વર્ચસ્વ કરવાનું કહ્યું છે -
તમે હજી પણ આવું કેમ અનુભવો છો?"
તેથી તળિયે જવા માટે આ બે રહસ્યોમાંથી,
મેં લખેલા પુસ્તક માટે
સમગ્ર વિશ્વમાં હું મોટી યાત્રા પર જતો રહ્યો,
મેં 40,000 માઇલનો પ્રવાસ કર્યો.
હું વિશ્વના અગ્રણી નિષ્ણાતો સાથે બેસવા માંગતો હતો
હતાશા અને અસ્વસ્થતાનું કારણ શું છે તે વિશે
અને નિર્ણાયકરૂપે, શું તેમને હલ કરે છે,
અને જે લોકો હતાશા અને ચિંતામાંથી પસાર થયા છે
અને બીજી બાજુ બહાર બધી રીતે.
અને હું ઘણું બધું શીખ્યો
આશ્ચર્યજનક લોકો પાસેથી મને રસ્તામાં જાણ થઈ ગઈ.
પરંતુ હું હૃદયથી વિચારું છું મેં જે શીખ્યું છે તે,
હજી સુધી, અમારી પાસે વૈજ્ઞાનિક પુરાવા છે
હતાશા અને નિરાશાના નવ વિવિધ કારણો.
તેમાંથી બે ખરેખર આપણા જીવવિજ્ઞાનમાં છે.
તમારા જનીનો તમને આ સમસ્યાઓ પ્રત્યે વધુ સંવેદનશીલ બનાવી શકે છે,
તેમ છતાં તેઓ તમારું નસીબ લખતા નથી.
અને મગજમાં વાસ્તવિક બદલાવ આવે છે જ્યારે તમે હતાશ થશો ત્યારે તે થઈ શકે છે
જે બહાર નીકળવું મુશ્કેલ બનાવે છે.
પરંતુ મોટાભાગના પરિબળોથી તે સાબિત થયું છે
હતાશા અને ચિંતાના કારણ
આપણા જીવવિજ્ઞાનમાં નથી.
તે આપણા જીવનની રીતનાં પરિબળો છે.
અને એકવાર જો તમે તેમને સમજો,
તે ખૂબ જ અલગ ઉકેલોનો સમૂહ ખોલે છે
કે જે લોકો સામે રજુ કરવો જોઈએ
રાસાયણિક એન્ટીડિપ્રેસન્ટ્સનના વિકલ્પ સાથે.
દાખલા તરીકે,
જો તમે એકલા હો, તો તમારી સંભાવના હતાશ થવા માટે વધારે છે.
જો, જ્યારે તમે કામ પર જાઓ છો, તમારી પાસે તમારી નોકરી પર કોઈ નિયંત્રણ નથી,
તમને જે કહ્યું છે તે જ કરવાનું છે,
તમે હતાશ થવાની સંભાવના વધુ છે.
જો તમે કુદરતી વિશ્વમાં ખૂબ ભાગ્યે જ બહાર નીકળશો,
તમે હતાશ થવાની સંભાવના વધુ છે.
અને એક વસ્તુ જે ઘણાં બધાં હતાશા અને ચિંતાના કારણોને એક કરે છે
કે જેના વિશે હું શીખ્યો.
તે બધા જ નહીં, પણ તેમાંથી ઘણા બધા.
અહીં દરેકને ખબર છે
તમને બધાને કુદરતી શારીરિક જરૂરિયાતોનો અધિકાર મળ્યો છે,બરાબર?
સ્વાભાવિક છે.
તમને ખોરાકની જરૂર છે, તમને પાણીની જરૂર છે,
તમને આશ્રયની જરૂર છે, તમારે શુધ્ધ હવા જોઈએ છે.
જો મેં તે વસ્તુઓ તમારી પાસેથી લઈ લીધી હોય
તો તમે બધા વાસ્તવિક મુશ્કેલીમાં પડી જશો.
પરંતુ તે જ સમયે,
દરેક માનવી પાસે કુદરતી માનસિક જરૂરિયાતો છે.
તમારે તમારા અનુભવની જરૂર છે
તમારે તમારા જીવનની અનુભૂતિ કરવાની જરૂર છે જેમાં અર્થ અને હેતુ છે.
તમારે એ અનુભવવાની જરૂર છે કે માણસો તમને જોવે છે અને તમારી કિંમત કરે છે.
તમારે એ અનુભવવાની જરૂર છે કે તમારું ભવિષ્ય છે જેનો અર્થ છે.
અને આ સંસ્કૃતિ આપણે બનાવી છે તે ઘણી બધી વસ્તુઓમાં સારું છે.
અને ઘણી વસ્તુઓ વધુ સારી છે ભૂતકાળ કરતાં -
મને આજે જીવંત રહેવાનો આનંદ છે.
પરંતુ આપણા બધાને ઓછી અને ઓછી સારી
આ બધી અંતર્ગત માનસિક જરૂરિયાતો મળી છે.
અને તે એકમાત્ર વસ્તુ નથી જે ચાલે છે,
પરંતુ મને લાગે છે કે તે મુખ્ય કારણ છે આ કટોકટી કેમ વધતી અને વધતી રહે છે.
અને મને આ સમજવામાં ખરેખર મુશ્કેલ લાગ્યું.
હું ખરેખર આ વિચાર સાથે લડ્યો
મારી હતાશા વિશે વિચારવાથી દૂર થવું એ મારા મગજમાં એક સમસ્યા છે,
ઘણા કારણો સાથે એક,
જે રીતે આપણે જીવીએ છીએ તેમાં ઘણા શામેલ છે.
અને મારા માટે તે ફક્ત ખરેખર સ્પષ્ટ થવાનું શરૂ થયું
જ્યારે એક દિવસ, હું ઇન્ટરવ્યૂ પર ગયો દક્ષિણ આફ્રિકાના મનોચિકિત્સક
નામે ડૉક્ટર. ડેરેક સમરફિલ્ડ.
તે એક મહાન વ્યક્તિ છે.
અને ડોક્ટર. સમરફિલ્ડ 2001 માં કંબોડિયામાં હતા,
જ્યારે તેમણે પ્રથમ રજૂઆત કરી હતી રાસાયણિક એન્ટીડિપ્રેસન્ટ્સની
તે દેશના લોકો માટે.
અને સ્થાનિક ડોકટરો, કંબોડિયન, આ દવાઓ વિશે ક્યારેય સાંભળ્યું ન હતું,
તેથી તેઓ જેવા હતા, તેઓ શું છે?
અને તેણે સમજાવ્યું.
અને તેઓએ તેને કહ્યું,
"અમને તેમની જરૂર નથી, અમારી પાસે પહેલાથી એન્ટીડિપ્રેસન્ટ્સ છે. "
અને તેમને પૂછ્યું, "તમારો મતલબ શું?"
તેણે વિચાર્યું કે તેઓ અમુક પ્રકારના હર્બલ ઉપાય વિશે વાત કરી રહ્યા છે,
સેન્ટ જ્હોન્સ વોર્ટ જેવા, જિંકગો બિલોબા, તેના જેવું કંઇક.
તેના બદલે, તેઓએ તેમને એક વાર્તા કહી.
તેમના સમુદાયમાં એક ખેડૂત હતો જે ચોખાના ખેતરમાં કામ કરતો હતો.
અને એક દિવસ, તે જમીનની ખાણ પર ઉભો રહ્યો
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ સાથે યુદ્ધ માંથી આવેલો,
અને તેનો પગ ઉડી ગયો.
તેથી તેને કૃત્રિમ પગ લગાવ્યો,
અને થોડા સમય પછી, તે પાછો ચોખાના ખેતરોમાં કામ કરવા ગયો,
પરંતુ દેખીતી રીતે, તે ખૂબ જ પીડાદાયક છે પાણી હેઠળ કામ કરવા માટે
જ્યારે તમારી પાસે કૃત્રિમ અંગ હોય છે,
અને હું ધારી રહ્યો છું કે તે ખૂબ આઘાતજનક હતું
પાછા જવું અને તે ક્ષેત્રમાં કામ કરવું જ્યાં તેનો પગ ઉડી ગયો હતો.
આખો દિવસ તેણે રડવાનું શરૂ કર્યું,
તેણે પથારીમાંથી બહાર નીકળવાની ના પાડી,
તેણે ઉત્તમ હતાશાના બધા લક્ષણો વિકસિત કર્યા.
કંબોડિયન ડોકટરે કહ્યું,
"આ તે છે જ્યારે અમે તેને એન્ટીડિપ્રેસન્ટ આપ્યો. "
અને ડોક્ટર. સમરફિલ્ડે કહ્યું, "તે શું હતું?"
તેઓએ સમજાવ્યું કે તેઓ ગયા અને તેની સાથે બેઠા.
તેઓએ તેમની વાત સાંભળી.
તેઓને સમજાયું કે તેની પીડા સમજવા જેવી છે -
તેના માટે તેની હતાશા ની વેદનામાં જોવું મુશ્કેલ હતું,
પરંતુ ખરેખર, તેના જીવનમાં સંપૂર્ણ સમજી શકાય તેવા કારણો હતા.
એક ડોક્ટર, તેના સમુદાયમાં લોકો સાથે વાત કરી રહ્યો છે,
"તમે જાણો છો, જો આપણે આ વ્યક્તિને ગાય ખરીદી આપી હોય,
તો તે ડેરી ખેડૂત બની શકે છે,
તે આ સ્થિતિમાં ન રહે જે તે તેમને ખૂબ પરેશાન કરી રહી છે,
તેમણે ચોખાના ખેતરોમાં જવું ન પડે અને કામ ન કરવું પડે. "
તેથી તેઓએ તેને એક ગાય ખરીદી આપી.
થોડા અઠવાડિયામાં, તેનું રડવાનું બંધ થઈ ગયું,
એક મહિનાની અંદર, તેની હતાશા દૂર થઈ ગઈ.
તેઓએ ડૉક્ટર સમરફિલ્ડને કહ્યું,
"તો તમે જુઓ ડોક્ટર, તે ગાય, તે એન્ટીડિપ્રેસન્ટ હતી,
આ તમારો મતલબ છે, ખરું? "
(હાસ્ય)
(તાળીઓ)
જો તમે લોકો હતાશા વિશે વિચારવા સુધી વધ્યા હતા મારી જેમ,
અને અહીંના મોટા ભાગના લોકો હતા,
કે ખરાબ મજાક જેવું લાગે છે, ખરું?
"હું મારા ડૉક્ટર પાસે ગયો એન્ટીડિપ્રેસન્ટ માટે,
તેણીએ મને એક ગાય આપી. "
પરંતુ તે કંબોડિયન ડોકટરો શું સાહજિક રીતે જાણતા હતા,
દરેક વ્યક્તિના આધારે, અવૈજ્ઞાનિક ટુચકો,
જે શું વિશ્વમાં અગ્રણી તબીબી સંસ્થા છે,
વિશ્વ આરોગ્ય સંસ્થા,
વર્ષોથી આપણને કહેવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા છે,
શ્રેષ્ઠ વૈજ્ઞાનિક પુરાવા પર આધારિત.
જો તમે હતાશ છો
જો તમે બેચેન છો,
તમે નબળા નથી, તમે પાગલ નથી,
તમે મુખ્ય નથી, તૂટેલા ભાગો સાથેનું મશીન.
તમે અનિવાર્ય જરૂરિયાતોવાળા માનવી છો.
અને તે અહીં કંબોડિયન ડોકટરો વિશે વિચારવું એટલું જ મહત્વપૂર્ણ છે
અને વિશ્વ આરોગ્ય સંસ્થા નથી કહેતા.
તેઓએ આ ખેડૂતને કહ્યું નહીં,
"અરે, સાથી, તમા તમારી જાતને એક સાથે ખેંચવી જોઈએ.
સમસ્યાને ચકાસવાનું અને આ સમસ્યાને જાતે જ ઠીક કરવાનું તમારું કામ છે"
ઉલટું, તેઓએ જે કહ્યું તે કે,
"અમે અહીં એક જૂથ તરીકે છીએ તમારી સાથે,
તેથી સાથે મળીને, આપણે સમસ્યાને શોધીને ઠીક કરી શકીએ છીએ. "
દરેક ઉદાસીન વ્યક્તિને આની જરૂર છે,
અને તે દરેક હતાશ વ્યક્તિને પાત્ર છે.
આથી જ શા માટે સંયુક્ત રાષ્ટ્રના ડોકટરો અગ્રણી છે,
તેમના સત્તાવાર નિવેદનમાં વિશ્વ આરોગ્ય દિવસ માટે,
બે વર્ષ પહેલા વર્ષ 2017 માં,
જણાવ્યું હતું કે આપણે રાસાયણિક અસંતુલન વિશે ઓછી વાત કરવાની જરૂર છે
અને અસંતુલન વિશે વધુ આપણે જે રીતે જીવીએ છીએ.
ડ્રગ્સ કેટલાક લોકોને વાસ્તવિક રાહત આપે છે -
તેઓએ મને થોડા સમય માટે રાહત આપી -
પરંતુ ચોક્કસપણે કારણ કે આ સમસ્યા તેમના જીવવિજ્ઞાન કરતાં ઊંડા જાય છે,
ઉકેલો પણ ખૂબ ઊંડા જવા જરૂરી છે.
પરંતુ જ્યારે મને તે પ્રથમ ખબર પડી,
મને વિચારેલું યાદ છે,
"ઠીક છે, હું જોઈ શક્યો બધા વૈજ્ઞાનિક પુરાવા,
મેં વિશાળ સંખ્યામાં અભ્યાસ કર્યો,
મેં નિષ્ણાતોની વિશાળ સંખ્યામાં મુલાકાત લીધી જેઓ આ સમજાવતા હતા, "
પરંતુ હું વિચારતો રહ્યો, "આપણે શકય રીતે કેવી રીતે કરી શકીએ? "
જે બાબતો આપણને ઉદાસીન બનાવી રહી છે
જે ચાલી રહ્યું હતું તેના કરતા મોટા ભાગના કેસો વધુ જટિલ હોય છે
આ કંબોડિયન ખેડૂત સાથે.
આપણે ક્યાથી તે સૂઝ સાથે શરૂઆત કરીશું?
પરંતુ તે પછી, મારા પુસ્તકની લાંબી મુસાફરીમાં,
સમગ્ર વિશ્વમાં,
હું લોકોને મળતો રહ્યો જે બરાબર કરી રહ્યા હતા,
સિડનીથી, સાન ફ્રાન્સિસ્કો,
સાઓ પાઉલો.
હું લોકોને મળતો રહ્યો જે સમજતા હતા
હતાશા અને ચિંતાના ઊંડા કારણો
અને, જૂથો તરીકે, તેમને ઠીક કરતા.
દેખીતી રીતે, હું તમને બધા આશ્ચર્યજનક લોકો વિશે કહી શકું નહીં
મને જાણવા મળ્યું અને તેના વિશે લખ્યું,
અથવા હતાશાના નવ કારણો અને ચિંતા જે હું શીખ્યો,
કારણ કે તેઓ મને દસ કલાકની TED talk આપવા દેતા નથી
તમે તેઓને આ વિશે ફરિયાદ કરી શકો છો.
પરંતુ હું બે કારણો પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવા માંગું છું
અને બે ઉકેલો જો તે ઠીક છે, તો તે તેમનામાંથી બહાર કાઢશે.
અહીં પ્રથમ છે.
માનવ ઇતિહાસમાં આપણો એકલવાયો સમાજ છે.
તાજેતરમાં એક અભ્યાસ થયો હતો તે અમેરિકનોને પૂછ્યું,
"શું તમને એવું લાગે છે કે તમે હવે કોઈની વધુ નજીક નથી? "
અને 39 ટકા લોકો જણાવ્યું હતું કે તેમને વર્ણવેલ.
"હવે કોઈની નજીક નથી."
આંતરરાષ્ટ્રીય એકલતાના માપનમાં,
બ્રિટન અને બાકીનું યુરોપ માત્ર યુ.એસ. ની પાછળ છે,
જો કોઈ અહીં ગર્વની લાગણી અનુભવે છે.
(હાસ્ય)
આ અંગે ચર્ચા કરવામાં મેં ઘણો સમય પસાર કર્યો
વિશ્વમાં અગ્રણી નિષ્ણાત સાથે એકલતા પર,
એક અતુલ્ય માણસ નામે પ્રોફેસર જ્હોન કેસિઓપ્પો,
જે શિકાગોમાં હતા,
અને મેં એક સવાલ વિશે ઘણું વિચાર્યું તેનું કામ આપણને ઉભા કરે છે.
પ્રોફેસર કેસિઓપ્પોએ પૂછ્યું,
"આપણું અસ્તિત્વ કેમ છે?
આપણે અહીં કેમ છીએ, જીવંત કેમ છીએ? "
એક મુખ્ય કારણ
તે આપણા પૂર્વજો છે આફ્રિકાના સવાન્નાસ પર
ખરેખર એક વસ્તુમાં સારા હતા.
તેઓ પ્રાણીઓ કરતા મોટા ન હતા તેઓએ ઘણો સમય કાઢ્યો હતો,
તેઓ પ્રાણીઓ કરતાં ઝડપી ન હતા તેઓએ ઘણો સમય કાઢ્યો હતો,
પરંતુ તેઓ વધુ સારા હતા જૂથોમાં એકસાથે જોડાઈ રહેવા
અને સહયોગી.
આ એક પ્રજાતિ તરીકે આપણી મોટી તાકાત હતી -
આપણે એકજૂથ થયા,
મધમાખીની જેમ મધપૂડામાં વિકસિત રહેવા માટે,
મનુષ્ય એક આદિજાતિમાં રહેવા માટે વિકસિત થયો.
અને આપણે અત્યાર સુધીના પ્રથમ માણસો છીએ
આપણા આદિવાસીઓને વિખેરી નાખવા.
અને તે આપણને ભયાનક લાગે છે.
પરંતુ તે આ રીતે હોવું જરૂરી નથી.
મારા પુસ્તકનો એક હીરો, અને હકીકતમાં, મારા જીવનમાં,
સેમ એવરિંગ્ટન નામના ડોક્ટર છે.
તે એક સામાન્ય વ્યવસાયી છે પૂર્વ લંડનના નબળા ભાગમાં,
જ્યાં હું ઘણા વર્ષોથી રહું છું.
અને સેમ ખરેખર અસ્વસ્થ હતો,
કારણ કે તેની પાસે ઘણા બધા દર્દીઓ
ભયંકર હતાશા અને ચિંતા સાથે હતા.
અને મારા જેવા, તેમનો વિરોધ નથી કેમિકલ એન્ટીડિપ્રેસન્ટ્સને,
તે વિચારે છે કે તેઓ આપે છે કેટલાક લોકોને થોડી રાહત.
પણ તે બે વસ્તુ જોઈ શક્યો.
પ્રથમ, તેના દર્દીઓ હતાશ હતા અને ઘણો સમય બેચેન
સંપૂર્ણપણે સમજી શકાય તે માટે એકલતા જેવા કારણો.
અને બીજું, દવાઓ હોવા છતાં કેટલાક લોકોને થોડી રાહત આપી રહ્યા હતા,
ઘણા લોકો માટે, તેઓએ સમસ્યા હલ કરી નથી.
અંતર્ગત સમસ્યા.
એક દિવસ, સેમે એક અલગ અગ્રણી અભિગમ માટે નિર્ણય કર્યો
એક મહિલા તેના કેન્દ્રમાં આવી, તેનું તબીબી કેન્દ્ર,
લિસા કનિંગહામ કીધેલું.
મને લિસાની પછીથી ખબર પડી.
અને લિસા તેના ઘરે બંધ થઈ ગઈ હતી લથડતા હતાશા અને ચિંતા સાથે
સાત વર્ષ માટે.
અને જ્યારે તે સેમના કેન્દ્રમાં આવી, તેણીને કહેવામાં આવ્યું હતું, "ચિંતા કરશો નહીં,
અમે તમને આ દવાઓ આપવાનું ચાલુ રાખીશું,
પરંતુ અમે પણ સુચવશું કંઈક બીજું.
અમે તમારા માટે સુચવશું અઠવાડિયામાં બે વાર અહીં આ કેન્દ્રમાં આવવું
અન્ય જૂથ સાથે મળવા માટે હતાશ અને બેચેન લોકોના,
તમે કેટલા દુઃખી છો તે વિશે વાત કરવા નહીં,
પરંતુ કંઈક અર્થપૂર્ણ તમે બધા સાથે મળીને કરી શકો છો
તેથી તમે એકલા નહીં રહેશો અને તમને લાગશે નહીં કે જીવન નિરર્થક છે. "
આ જૂથની મુલાકાત પ્રથમ વખત થઈ,
લિસા વાસ્તવિક રીતે શરૂ થઈ ચિંતા સાથે,
તે તેના માટે ખૂબ જબરજસ્ત હતું.
પરંતુ લોકોએ તેની પીઠને ઘસી, જૂથે વાત શરૂ કરી,
તેઓ જાણે કે, "આપણે શું કરી શકીએ?"
આ આંતરિક શહેર છે, મારા જેવા પૂર્વ લંડનના લોકો,
તેઓને બાગકામ વિશે કશું જ ખબર ન હતી.
તેઓ જાણે કે, "આપણે કેમ નહીં બાગકામ શીખો? "
એક વિસ્તાર હતો ડોકટરોની કચેરીઓ પાછળ
તે માત્ર સ્ક્રબલેન્ડ હતું.
"આપણે આને બગીચામાં કેમ નથી બનાવતા?"
તેઓએ પુસ્તકો લેવાનું શરૂ કર્યું પુસ્તકાલયમાંથી,
યુ ટ્યુબમાં વિડિયો જોવાનું શરૂ કર્યું.
તેઓ મેળવવા લાગ્યા જમીનમાં તેમની આંગળીઓ.
તેઓ શીખવા લાગ્યા ઋતુઓની લય.
એવા પુરાવા ઘણાં છે
કે કુદરતી વિશ્વમાં તે સંપર્કમાં
ખરેખર શક્તિશાળી એન્ટીડિપ્રેસન્ટ છે.
પરંતુ તેઓએ કંઈક વધુ મહત્વપૂર્ણ કરવાનું શરૂ કર્યું.
તેઓ એક આદિજાતિ બનાવવાનું શરૂ કર્યું.
તેઓએ એક જૂથ બનાવવાનું શરૂ કર્યું.
તેઓએ એકબીજાની ચિંતા કરવાનું શરૂ કર્યું.
જો તેમાંથી કોઈ એક દેખાય નહીં,
અન્યો જશે તેમને શોધવા - "શું તમે ઠીક છો?"
તેમને સહાય કરે તે દિવસે તેમને શું મુશ્કેલી પડી રહી છે.
લિસાએ મને જેમ કહ્યું,
"બગીચામાં જેમ ખીલવાનું શરૂ થયું,
તેમ અમે ખીલવાનું શરૂ કર્યું. "
આ અભિગમને કહેવામાં આવે છે સામાજિક સૂચન,
તે આખા યુરોપમાં ફેલાયેલું છે.
અને ત્યાં એક નાનો, પરંતુ વધતા પુરાવા
દર્શાવે છે તે વાસ્તવિક અને અર્થપૂર્ણ ધોધ ઉત્પન્ન કરી શકે છે
હતાશા અને ચિંતા માં.
અને એક દિવસ, મને યાદ છે બગીચામાં ઉભો હતો
કે જે લિસા અને તેના એક હતાશ મિત્રે બનાવ્યું હતું
તે ખરેખર સુંદર બગીચો છે -
અને આ વિચાર કર્યા પછી,
તે એક વ્યક્તિ દ્વારા ખૂબ પ્રેરિત છે ઓસ્ટ્રેલિયામાં પ્રોફેસર હ્યુ મૈકાય કહેવાય છે.
હું ઘણી વાર વિચારતો હતો જ્યારે લોકો આ સંસ્કૃતિમાં નબળાઇ અનુભવે છે,
અમે તેમને શું કહીએ છીએ - મને ખાતરી છે અહીંના બધાએ કહ્યું, મારી પાસે -
અમે કહીએ છીએ, "તમારે ફક્ત જરૂર છે તમે બનવા માટે, તમારી જાતને બનો. "
અને મને સમજાયું, ખરેખર, આપણે લોકોને શું કહેવું જોઈએ તે છે,
"તમે ન બનો.
તમારી જાત ન બનો.
અમને બનો, આપણે બનો.
જૂથનો ભાગ બનો. "
(તાળીઓ)
આ સમસ્યાઓનું નિરાકરણ
ચિત્રમાં જૂઠું ન બોલો વધુ અને વધુ તમારા સંસાધનો પર
એક અલગ વ્યક્તિ તરીકે -
આ કટોકટીમાં તે અમને અંશત: મળ્યું.
તે ફરીથી કનેક્ટ કરવા પર આવેલું છે તમારા કરતા મોટા કંઈક સાથે.
અને તે ખરેખર જોડાય છે અન્ય કારણો સાથે
હતાશા અને ચિંતાના કે જેની હું તમારી સાથે વાત કરવા માંગુ છું.
તેથી દરેક જાણે છે
જંક ફૂડ આપણો આહાર તરીકે છે અને આપણને શારીરિક રીતે બીમાર બનાવે છે.
હું એમ નથી કહેતો કોઈપણ શ્રેષ્ઠતાની ભાવના સાથે,
હું શાબ્દિક રીતે આપવા આવેલો મેકડોનાલ્ડ્સની આ વાત.
મેં તમારા બધાને તે ખાતા જોયા છે હેલ્ધી TED નાસ્તો, મને લાગ્યું કે હવે રસ્તો નથી.
પરંતુ જેમ જંક ફૂડ આપણો આહાર છે અને આપણને શારીરિક રીતે બીમાર બનાવે છે,
એક પ્રકારનો જંક આપણા મગજમાં કબજો કર્યો છે
અને અમને માનસિક બીમાર બનાવ્યા.
હજારો વર્ષોથી, દાર્શનિકોએ કહ્યું છે,
જો તમને લાગે કે જીવન પૈસા વિશે છે, અને સ્થિતિ અને દેખાડો,
તમને વાહિયાત જેવી લાગવા જઈ રહી છે.
તે સચોટ ભાવ નથી શોપનહૌઅરથના મતે,
પણ તે જે બોલ્યો તેનો ભાવાર્થ છે.
પરંતુ વિચિત્ર રીતે, કોઈ પણ વૈજ્ઞાનિક રીતે આની તપાસ કરી હતી,
ખરેખર અસાધારણ વ્યક્તિની મને ખબર મળી, નામ આપવામાં આવ્યું પ્રોફેસર ટિમ કશેર,
ઇલિનોઇસની નોક્સ કોલેજમાં છે,
અને તે આ અંગે સંશોધન કરી રહ્યો છે લગભગ 30 વર્ષોથી.
અને તેના સંશોધન સૂચવે છે ખરેખર ઘણી મહત્વપૂર્ણ વસ્તુઓ.
પ્રથમ, વધુ તમે માનો છો
તમે ખરીદી અને પ્રદર્શિત કરી શકો છો તમારી ઉદાસીનો રસ્તો,
અને સારા જીવન માં,
તમારી હતાશ અને બેચેન બનવાની શક્યતા વધુ છે.
અને બીજું,
એક સમાજ તરીકે, આપને આ માન્યતાઓ દ્વારા સંચાલિત વધુ બની ગયા છે.
મારા જીવનકાળ દરમ્યાન,
જાહેરાતના વજન હેઠળ અને ઇન્સ્ટાગ્રામ અને તેમના જેવા બધું.
અને જેમ મેં આ વિશે વિચાર્યું છે,
મને સમજાયું કે આપણે બધાને ભોજન મળી ગયેલું છે જન્મથી, આત્મા માટે એક પ્રકારનો કે.એફ.સી.
અમને ખુશી જોવા માટે તાલીમ આપવામાં આવી છે બધી ખોટી જગ્યાએ,
અને જંક ફૂડની જેમ તમારી પોષક જરૂરિયાતોને પૂર્ણ કરતી નથી
અને ખરેખર તમને ભયાનક લાગે છે,
જંક વેલ્યુ તમારી માનસિક જરૂરિયાતો મેળવતા નથી,
અને તેઓ તમને સારા જીવનથી દૂર લઈ જશે
પરંતુ જ્યારે મે પ્રથમ પ્રોફેસર કશેર સાથે સમય પસાર કર્યો
અને હું આ બધું શીખી રહ્યો હતો,
મને લાગણીઓનું ખરેખર વિચિત્ર મિશ્રણ લાગ્યું.
કારણ કે એક તરફ, મને આ ખરેખર પડકારજનક લાગ્યું.
હું જોઈ શકતો હતો કે મારા પોતાના જીવનમાં કેટલી વાર, હું નીચે પડી ગયો,
મેં તેને કોઈ પ્રકારનાં દેખાડો, ભવ્ય બાહ્ય સોલ્યુશનથી ઉપાય કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
અને હું તે જોઈ શક્યો તેને મારા માટે સારું કામ કર્યું નથી.
મેં પણ વિચાર્યું, આ સ્પષ્ટ નથી?
શું આ લગભગ મામૂલી નથી, બરાબર?
જો હું અહીં દરેકને કહું,
તમારામાંથી કોઈ જૂઠું બોલી રહ્યું નથી તમારા મૃત્યુ પર
અને તમે ખરીદેલા તમામ પગરખાં વિશે વિચારો અને તમને મળેલા બધા રિટ્વીટ,
તમે ક્ષણો વિશે વિચારવા જઈ રહ્યાં છો
પ્રેમ, અર્થ અને તમારા જીવન માં જોડાણના.
મને લાગે છે કે તે લગભગ એક અણઘડ જેવું છે.
પણ હું વાતો કરતો રહ્યો પ્રોફેસર કશેર સાથે અને કહ્યું,
"હું કેમ અનુભવું છું આ વિચિત્ર ડબલનેસ? "
અને તેણે કહ્યું, "અમુક સ્તરે, આપણે બધા આ વસ્તુઓ જાણીએ છીએ.
પરંતુ આ સંસ્કૃતિમાં, આપણે તેમના દ્વારા નથી જીવતા. "
અમે તેમને ખૂબ સારી રીતે ઓળખીએ છીએ તેઓ ક્લીચીસ બની ગયા છે,
પરંતુ આપણે તેમના દ્વારા નથી રહેતા.
હું પૂછતો રહ્યો કેમ, કેમ ખબર પડશે કંઈક ખૂબ ગહન,
પરંતુ તેના દ્વારા નથી રહેતા?
અને થોડા સમય પછી, પ્રોફેસર કશેરે મને કહ્યું,
"કારણ કે આપણે મશીનમાં રહીએ છીએ
જે આપણને ઉપેક્ષા કરવા માટે બનાવવામાં આવી છે જીવન વિશે શું મહત્વનું છે. "
મારે ખરેખર તે વિશે વિચારવું પડ્યું.
"કારણ કે આપણે મશીનમાં રહીએ છીએ
તે આપણને જીવન વિશેની મહત્વપૂર્ણ બાબતની અવગણના કરવા માટે બનાવવામાં આવી છે. "
અને પ્રોફેસર કશેર જાણવા માંગતા હતા જો આપણે તે મશીન ખોરવી શકીએ.
તેમણે આમાં સંશોધનનો ભાર ભર્યો;
હું તમને એક ઉદાહરણ વિશે કહીશ,
અને હું ખરેખર અહીં દરેકને વિનંતી કરું છું તેમના મિત્રો અને પરિવાર સાથે આ પ્રયાસ કરવા માટે.
નાથન ડનગન નામના વ્યક્તિ સાથે, તેને કિશોરો અને પુખ્ત વયના લોકોનું જૂથ મળ્યું
શ્રેણીબદ્ધ સત્રો માટે સમય સમય પર, સાથે આવે છે, મળવા માટે.
અને જૂથના મુદ્દાનો ભાગ
લોકોને વિચારવા લાવવાનું હતું તેમના જીવનની એક ક્ષણ
તેઓને અર્થ અને હેતુ ખરેખર મળ્યા હતા .
વિવિધ લોકો માટે, તે વિવિધ વસ્તુઓ હતી.
કેટલાક લોકો માટે, તે સંગીત વગાડતું હતું, લેખન, કોઈની મદદ -
મને ખાતરી છે કે અહીં દરેક જણ કંઈક ચિત્ર વિચારે છે, બરાબર ?
અને જૂથના મુદ્દાનો ભાગ લોકોને પૂછવાનું કરાવવાનું હતું,
"ઠીક છે, તમે કેવી રીતે સમર્પિત કરી શકો છો તમારા જીવન વધુ
અર્થ અને હેતુના આ ક્ષણોનો પીછો કરવા,
અને ઓછા, મને ખબર નથી, વાહિયાત ખરીદીની તમને જરૂર નથી,
સોશિયલ મીડિયા પર મૂકી અને લોકોને જવા માટે પ્રયત્નશીલ છે,
ઓ મારા ભગવાન, ખૂબ ઇર્ષ્યા!"
અને જે તેમને મળ્યું તે હતું,
ફક્ત આ સભાઓ મળી,
તે ઉપભોક્તાવાદ, હકો માટેના એક પ્રકારનાં આલ્કોહોલિક જેવા હતા, બરાબર?
લોકોને આ સભાઓ કરાવવા માટે, આ મૂલ્યો સ્પષ્ટ કરો,
તેમના પર કાર્ય કરવાનું નક્કી કરો અને એકબીજા સાથે ચેક ઇન કરો,
લોકોના મૂલ્યોમાં નોંધપાત્ર સ્થળાંતર તરફ.
તે તેમને આ વાવાઝોડાથી દૂર લઈ ગયું હતાશા પેદા કરનારા સંદેશાઓ
અમને સુખ મેળવવા માટે તાલીમ આપવી ખોટી જગ્યાએ,
અને વધુ અર્થપૂર્ણ તરફ અને પૌષ્ટિક મૂલ્યો
જે આપણને હતાશામાંથી બહાર કાઢે છે.
પરંતુ મેં જોયેલા બધા ઉકેલો સાથે અને વિશે લખ્યું છે,
અને ઘણાંની અહીં હું વાત કરી શકતો નથી,
હું વિચારતો રહ્યો,
તમે જાણો છો: તે મને આટલો સમય કેમ લીધો? આ આંતરદૃષ્ટિ જોવા માટે?
કારણ કે જ્યારે તમે લોકોને સમજાવો છો -
તેમાંના કેટલાક વધુ છે જટિલ, પરંતુ બધા નહીં -
જ્યારે તમે લોકોને આ સમજાવો, તે રોકેટ વિજ્ઞાન જેવું નથી, ખરું?
કેટલાક સ્તરે, આપણે પહેલાથી જ આ વસ્તુઓ જાણો.
આપણને સમજવું કેમ મુશ્કેલ છે?
મને લાગે છે કે ઘણા કારણો છે.
પરંતુ મને લાગે છે કે તેનું એક કારણ છે કે આપણે આપણી સમજણ બદલવી પડશે
કે હતાશા અને ચિંતા ખરેખર શું છે.
ત્યાં ખૂબ વાસ્તવિક જૈવિક યોગદાન છે
હતાશા અને ચિંતાના.
પરંતુ જો આપણે જીવ વિજ્ઞાનને મંજૂરી આપીએ સંપૂર્ણ ચિત્ર બનવા માટે,
જેમ કે મેં આટલા લાંબા સમય સુધી કર્યું,
જેમ કે હું દલીલ કરું કે આપણી સંસ્કૃતિએ ઘણું સારું કર્યું છે મારા જીવનમાં,
અમે લોકોને સ્પષ્ટપણે શું કહી રહ્યા છીએ છે, અને આ કોઈનો હેતુ નથી,
પરંતુ આપને અંદરથી લોકોને શું કહી રહ્યા છીએ,
"તમારી પીડા નો અર્થ કંઈ નથી.
તે માત્ર એક ખામી છે.
તે કમ્પ્યુટર પ્રોગ્રામમાં ભૂલ જેવી છે,
તે તમારા માથામાં વાયરિંગની સમસ્યા છે. "
પરંતુ હું જ માત્ર મારું જીવન બદલીને શરૂ કરવા સક્ષમ હતો
જ્યારે મને સમજાયું તમારી હતાશા એ કોઈ ખામી નથી.
તે સંકેત છે.
તમારી ઉદાસીનતા એ સંકેત છે.
તે તમને કંઈક કહે છે.
(તાળીઓ)
આપણે આ કારણોસર અનુભવીએ છીએ,
અને તેઓ હતાશા ના ગળામાં જોવા મુશ્કેલ હોઈ શકે છે-
હું તે ખરેખર સારી રીતે સમજું છું વ્યક્તિગત અનુભવ માંથી.
પરંતુ યોગ્ય સહાયથી, આપણે આ સમસ્યાઓ સમજી શકીએ છીએ
અને આપણે આ સમસ્યાઓ સાથે મળીને ઠીક કરી શકીએ છીએ.
પરંતુ તે કરવા માટે,
ખૂબ જ પ્રથમ પગલું
આપણે આ સંકેતોનું અપમાન કરવાનું બંધ કરવું પડશે
એમ કહીને કે તેઓ નબળાઇની નિશાની છે, અથવા ગાંડપણ અથવા સંપૂર્ણ જૈવિક,
નાના લોકો સિવાય.
આપણે પ્રારંભ કરવાની જરૂર છે આ સંકેતો સાંભળીને,
કારણ કે તેઓ આપણને જણાવી રહ્યાં છે કંઈક જે આપણે ખરેખર સાંભળવાની જરૂર છે.
તે ત્યારે જ છે જ્યારે આપણે ખરા અર્થમાં આ સંકેતો સાંભળો,
અને આપણે આ સંકેતોનું સન્માન કરીએ છીએ અને આ સંકેતોનો આદર કરો,
કે આપણે જોવાનું શરૂ કરીશું
મુક્તિ આપનાર, પૌષ્ટિક, ઊંડા ઉકેલો.
ગાયો જે આપણી આજુબાજુ રાહ જોઇ રહી છે.
આભાર.
(તાળીઓ)
במשך זמן רב מאוד,
התמודדתי עם שתי תעלומות.
לא הבנתי אותן
ולמען האמת, די חששתי לבחון אותן.
התעלומה הראשונה הייתה, שאני בן 40,
ולאורך כל חיי, שנה אחרי שנה,
התרבו רגשות דיכאון וחרדה קשים,
בארצות הברית, בבריטניה,
ובכל רחבי העולם המערבי.
ורציתי להבין למה.
למה זה קורה לנו?
מדוע בכל שנה שחולפת,
יותר ויותר מאיתנו מתקשים לעבור את היום?
ורציתי להבין זאת בגלל תעלומה אישית יותר .
כשהייתי בגיל העשרה,
אני זוכר שהלכתי לרופא שלי
והסברתי שהרגשתי כאילו כאב דולף מתוכי.
לא יכולתי לשלוט בזה,
לא הבנתי למה זה קורה
די התביישתי בזה.
והרופא שלי סיפר לי סיפור
שכעת אני מבין שהיתה בו כוונה טובה,
אבל הוא היה פשטני למדי.
לא שגוי לחלוטין.
הרופא שלי אמר, "אנחנו יודעים למה אנשים נעשים כאלה.
יש אנשים שבאופן טבעי נוצר בראשם חוסר איזון כימי -
ברור שאתה אחד מהם.
מה שצריך לעשות זה לתת לך כמה תרופות,
שיגרמו לכימיקלים שלך לחזור לאיזון."
אז התחלתי לקחת תרופה שנקראת פקסיל, או סרוקסט,
זו אותה תרופה עם שמות שונים במדינות שונות.
והרגשתי הרבה יותר טוב, התעודדתי מאוד.
אבל זמן לא רב אחר כך,
תחושת הכאב הזו החלה לחזור.
אז ניתנו לי מינונים יותר ויותר גבוהים
עד שבמשך 13 שנים לקחתי את המינון המרבי האפשרי
שמותר באופן חוקי .
ובהרבה מ 13 השנים האלו, וכמעט ברוב הזמן, עד לסופן,
עדיין סבלתי מכאב רב.
והתחלתי לשאול את עצמי, "מה קורה פה?
כי אתם עושים כל מה
שאומרים לכם לעשות, על פי הטענה ששולטת בתרבות -
למה אתם עדיין מרגישים ככה?"
אז כדי לרדת לעומקן של שתי תעלומות אלו
עבור ספר שכתבתי,
יצאתי בסופו של דבר למסע גדול סביב העולם,
נסעתי כ 81,000 קילומטר
רציתי לשבת עם המומחים המובילים בעולם
לגבי הגורמים לדיכאון ולחרדה
ויותר חשוב, מה פותר אותם.
ולגבי אנשים שסבלו מדיכאון וחרדה
ויצאו מהם, בכל מיני דרכים,
ולמדתי הרבה מאוד
מהאנשים המדהימים שהיכרתי לאורך הדרך.
אבל אני חושב שבלב כל מה שלמדתי היה,
שעד כה יש לנו ראיות מדעיות
לתשע סיבות שונות לדיכאון וחרדה.
שתיים מהן באמת בביולוגיה שלנו.
הגנים שלכם יכולים להפוך אתכם לרגישים יותר לבעיות אלה,
אם כי הם לא חורצים את הגורל שלכם.
ויש שינויים אַמִיתִיִּם שיכולים לקרות כשאתם נכנסים לדיכאון
שיכולים להקשות על היציאה מהמצב הזה.
אבל רוב הגורמים שהוכחו
כגורמים למצבי דיכאון וחרדה
אינם בביולוגיה שלנו.
אלה הם פקטורים שמגיעים מהדרך שבה אנו חיים.
וברגע שאתם מבינים אותם,
נפתחת בפניכם מערכת פתרונות שונים לחלוטין
שצריכים להיות מוצעים לאנשים
לצד האופציה של תרופות כימיות נוגדות דיכאון.
לדוגמה:
אם אתם בודדים, סביר יותר שתהיו מדוכאים.
אם כשאתם הולכים לעבודה, אין לכם שליטה על התפקיד שלכם,
אתם פשוט עושים את מה שאומרים לכם,
סביר יותר שתהיו מדוכאים.
אם אתם יוצאים לחיק הטבע לעתים רחוקות מאוד בלבד,
סביר יותר שתיכנסו לדיכאון.
ודבר אחד מאחד את הסיבות הרבות לדיכאון וחרדה
שלמדתי עליהם.
לא את כולם, אבל רבות מהן.
כולכם כאן יודעים
שלכולכם יש צרכים גופניים טבעיים, נכון?
כמובן.
אתם זקוקים למזון, אתם זקוקים למים,
אתם זקוקים למחסה, אתה זקוקים לאוויר נקי.
לו הייתי לוקח מכם את הדברים האלה,
תהיו ממש מהר בצרות צרורות
אבל באותו זמן,
לכל אדם יש תמיד צרכים פסיכולוגיים טבעיים.
אתם צריכים להרגיש שאתם שייכים.
אתם צריכים להרגיש שלחייכם יש משמעות ותכלית.
אתם צריכים להרגיש שאנשים רואים אתכם ומעריכים אתכם.
אתם צריכים להרגיש שמצפה לכם עתיד הגיוני.
ושהתרבות הזו שבנינו טובה בהרבה מובנים.
והרבה דברים הינם טובים יותר משהיו בעבר -
אנחנו שמחים לחיות היום.
אבל אנחנו הופכים להיות פחות ופחות מצליחים
לענות על צרכים פסיכולוגיים בסיסיים אלה.
וזה לא הדבר היחידי שקורה,
אבל אני חושב שזו הסיבה העיקרית לכך שהמשבר הזה ממשיך לגדול ולגדול.
ומצאתי שממש קשה לקלוט את זה.
ממש נאבקתי עם הרעיון
לעבור מחשיבה על הדיכאון שלי כעל בעיה במוח שלי,
למשהו שיש לו הרבה סיבות,
כולל רבות בשל האופן בו אנו חיים.
וזה רק התחיל באמת להסתדר לי בראש
כשיום אחד הלכתי לראיין פסיכיאטר דרום אפריקאי
בשם ד"ר דרק סאמרפילד.
הוא אדם נהדר.
וד"ר סאמרפילד הזדמן לקמבודיה בשנת 2001,
כשהציגו שם לראשונה תרופות כימיות נוגדות דיכאון
לתושבי המדינה ההיא.
והרופאים המקומיים, הקמבודים, מעולם לא שמעו על התרופות האלו,
אז הם היו ככה, מה זה?
והוא הסביר.
והם ענו לו,
"אנחנו לא צריכים אותן, כבר יש לנו תרופות נגד דיכאון."
והוא שאל, "למה אתם מתכוונים?"
הוא חשב שהם הולכים לדבר על איזושהי תרופה מצמחי מרפא,
כמו סנט ג'ונ'ס וורט, ג'ינקו בילובה, משהו כזה.
במקום זה, הם סיפרו לו סיפור.
בקהילה אחת היה איכר שעבד בשדות האורז.
ויום אחד, הוא דרך על מוקש נעל
שנשאר מהמלחמה עם ארצות הברית,
ורגלו התרסקה.
אז הם התקינו לו רגל תותבת,
ואחרי זמן מה הוא חזר לעבוד בשדות האורז.
אבל כנראה שמאוד כואב לעבוד מתחת למים
כשיש גפה מלאכותית,
ואני משער שזה היה די טראומטי
לחזור ולעבוד בשדה היכן שהוא נפצע.
הבחור התחיל לבכות כל היום,
הוא סירב לצאת מהמיטה,
הוא פיתח את כל התסמינים של דיכאון קלאסי.
הרופא הקמבודי אמר,
"זה הרגע שאנחנו נתנו לו נוגד דיכאון."
וד"ר סאמרפילד אמר, "מה זה היה?"
הם הסבירו שהם ישבו איתו.
הם הקשיבו לו.
הם הבינו שהכאב שלו הגיוני -
היה לו קשה לראות את זה בעיצומו של הדיכאון שלו,
אבל למעשה, היו סיבות הגיוניות לגמרי בחייו.
אחד הרופאים שדבר עם האנשים בקהילה חשב,
"אתם יודעים, לו קנינו לבחור הזה פרה,
הוא היה יכול להיות רפתן,
הוא לא יהיה במצב הזה שפגע בו כל כך,
הוא לא יצטרך ללכת ולעבוד בשדות האורז."
אז קנו לו פרה.
תוך שבועיים, הוא הפסיק לבכות,
תוך חודש, הדיכאון שלו נעלם.
הם אמרו לד"ר סאמרפילד,
"אז אתה רואה, דוקטור, הפרה ההיא, זה היה נוגד דיכאון,
לזה אתה מתכוון, נכון?"
(צחוק)
(מחיאות כפיים)
אם הייתם גדלים לחשוב על דיכאון כמוני,
וכמו רוב האנשים כאן,
זה היה נשמע כמו בדיחה גרועה, נכון?
"הלכתי לרופאה שלי כדי לקבל נוגד דיכאון,
היא נתנה לי פרה."
אבל מה שאותם רופאים קמבודיים ידעו באופן אינטואיטיבי,
בהתבסס על אנקדוטה לא מדעית זו,
זה מה שהגוף הרפואי המוביל בעולם,
ארגון הבריאות העולמי,
מנסה לספר לנו כבר שנים,
בהתבסס על העדויות המדעיות הטובות ביותר.
אם אתם בדיכאון,
אם אתם סובלים מחרדה,
אתם לא חלשים, אתם לא משוגעים,
אינכם מכונה עם חלקים שבורים
אתם בני אדם עם צרכים לא מסופקים.
וחשוב מאוד לשים לב למה שהרופאים הקמבודיים
וארגון הבריאות העולמי, לא אומרים.
הם לא אמרו לאיכר הזה,
היי חבר, אתה צריך לקחת את עצמך בידיים.
זה התפקיד שלך להבין ולתקן את הבעיה בעצמך."
נהפוך הוא, מה שהם אמרו זה,
"אנחנו כאן כקבוצה נעזור ונשתף איתך פעולה,
וביחד, אנו יכולים להבין ולתקן את הבעיה."
זה מה שכל אדם בדיכאון צריך,
וזה מה שמגיע לכל אדם שסובל מדיכאון.
זו הסיבה שאחד הרופאים המובילים באו"ם,
בהצהרתו הרשמית ביום הבריאות העולמי,
לפני כמה שנים, ב 2017,
אמר שאנחנו צריכים לדבר פחות על חוסר איזון כימי
ויותר על חוסר האיזון בדרך בה אנו חיים.
תרופות ממש מקלות על אנשים מסוימים -
הן הקלו עלי לזמן מה -
אבל בדיוק בגלל שהבעיה הזאת יותר עמוקה מהביולוגיה שלהם
גם הפתרונות צריכים להעמיק הרבה יותר.
אבל כשלמדתי זאת לראשונה,
אני זוכר שחשבתי,
"בסדר, יכולתי לראות את הראיות המדעיות,
קראתי הרבה מחקרים,
ראיינתי הרבה מומחים שהסבירו את זה,
המשכתי לחשוב, "בסדר אבל איך נוכל לעשות את זה?"
הדברים שגורמים לנו לדיכאון
הם ברוב המקרים מורכבים יותר ממה שקרה
עם החקלאי הקמבודי הזה.
היכן אנו מתחילים, עם התובנה הזו?
אבל אז, במסע הארוך לקראת הספר שלי,
סביב העולם,
המשכתי לפגוש אנשים שעשו בדיוק את זה,
מסידני לסן-פרנסיסקו,
ולסאן פאולו.
המשכתי לפגוש אנשים שהבינו
את הסיבות העמוקות יותר לדיכאון וחרדה
וכקבוצות, תיקנו אותן.
כמובן, שאיני יכול לספר לכם על כל האנשים המדהימים
שיצא לי להכיר ושכתבתי עליהם,
או על כל תשעת הגורמים לדיכאון ולחרדה שלמדתי עליהם,
כי לא יתנו לי להגיש שיחת TED של 10 שעות -
תוכלו להתלונן על כך בפניהם.
אבל אני רוצה להתמקד בשניים מהגורמים
ושניים מהפתרונות שעולים מהם, אם זה בסדר.
הנה הראשון:
אנחנו החברה הבודדה ביותר בהיסטוריה האנושית.
במחקר שנערך לאחרונה, שאלו אמריקאים:
"האם אתה מרגיש שאתה כבר לא קרוב לאף אחד?"
ו- 39% מהאנשים אמרו שזה מתאר אותם.
"לא קרוב יותר לאף אחד."
במדד הבדידות העולמי,
בריטניה ושאר אירופה, נמצאים ממש מאחורי ארה"ב,
במקרה ומישהו כאן מרגיש זָחוּחַ.
(צחוק)
ביליתי זמן רב בדיונים על כך
עם המומחה המוביל בעולם לבדידות,
אדם מדהים בשם פרופסור ג'ון קסיופו,
שהיה בשיקגו,
וחשבתי הרבה על שאלה אחת שהעבודה שלו מציבה בפנינו.
פרופסור קסיופו שאל,
"מדוע אנחנו קיימים?
למה אנחנו כאן, למה אנחנו חיים?"
סיבה מרכזית אחת היא
שאבותינו בסוואנות של אפריקה
היו ממש טובים בדבר אחד.
הם לא היו גדולים מהחיות שהם צדו הרבה מהזמן,
הם לא היו יותר מהירים מבעלי החיים שהם צדו הרבה מהזמן,
אבל הם היו הרבה יותר טובים בהתאגדות לקבוצות
ובשיתוף פעולה.
זה היה הכוח העליון שלנו כמין --
אנחנו מתאגדים יחד,
בדיוק כמו שדבורים התפתחו לחיות בכוורת,
בני האדם התפתחו לחיות בשבט.
ואנחנו בני האדם הראשונים אי פעם
שפירקנו את השבטים שלנו.
וזה גורם לנו להרגיש נורא.
אבל זה לא צריך להיות כך.
אחד הגיבורים בספרי, ובעצם בחיי,
הוא רופא בשם סם אברינגטון.
הוא רופא כללי באזור עני של מזרח לונדון,
היכן שחייתי הרבה שנים.
ולסם היה ממש לא קל,
כי שהיו לו המון מטופלים
שהגיעו אליו עם דיכאון וחרדה קשים מאוד.
וכמוני, הוא לא מתנגד לתרופות כימיות נוגדות דיכאון,
הוא חושב שהם מקלים איכשהו על אנשים מסוימים.
אבל הוא יכל לראות שני דברים.
ראשית, מטופליו היו בדיכאון וחרדה הרבה מהזמן
מסיבות מובנות לחלוטין, כמו בדידות.
ושנית, למרות שהתרופות נתנו הקלה מסוימת לאנשים מסוימים,
להרבה אנשים אחרים, הם לא פתרו את הבעיה.
הבעיה הבסיסית.
יום אחד, סם החליט ליזום גישה אחרת.
אישה הגיעה למרכז הרפואי שלו,
קראו לה ליסה קנינגהם.
התוודעתי לליסה מאוחר יותר.
וליסה נסגרה בביתה עם דיכאון משתק וחרדה
במשך 7 שנים.
וכשהגיעה למרכז של סם, אמרו לה: "אל תדאגי,
נמשיך לתת לך את התרופות האלו,
אבל נרשום לך גם משהו אחר.
אנו נרשום לך לבוא לכאן, למרכז הזה פעמיים בשבוע
כדי להיפגש עם קבוצת אנשים אחרים שסובלים מדיכאון וחרדה.
לא כדי לדבר על כמה את אומללה,
אלא כדי לחשוב על משהו משמעותי שכולכם יכולים לעשות יחד
כדי שלא תהיו בודדים ולא תרגישו שהחיים חסרי טעם"
בפעם הראשונה שהקבוצה הזו נפגשה,
ליסה פשוט החלה להקיא מרוב חרדה,
זה היה כל כך מהמם עבורה.
אבל אנשים טפחו לה על הגב, והקבוצה התחילה לדבר,
הם היו כאילו "מה אנחנו יכולים לעשות?"
אלה אנשים עירוניים, ממזרח לונדון, כמוני,
הם לא ידעו שום דבר על גינון.
והם אמרו "למה שאנחנו לא נלמד גינון?"
היה שטח מאחורי משרדי הרופאים
מכוסה בשיחים סבוכים.
"מדוע שלא נהפוך את זה לגן?"
הם התחילו להשאיל ספרים בספרייה,
התחילו לצפות בסרטוני יוטיוב.
הם התחילו לתחוב את אצבעותיהם באדמה.
הם התחילו ללמוד את מקצבי העונות.
יש הרבה הוכחות
שחשיפה לעולם הטבע
היא נוגד דיכאון חזק באמת.
אבל הם התחילו לעשות משהו אפילו יותר חשוב.
הם התחילו להקים שבט.
הם התחילו להקים קבוצה.
הם התחילו לדאוג אחד לשני.
אם אחד מהם לא הגיע,
האחרים היו הולכים לחפש אותו - "אתה בסדר?"
לעזור לו להבין מה הטריד אותו באותו יום.
זו הדרך בה ליסה תיארה לי את זה,
"כשהגן התחיל לפרוח,
התחלנו אנחנו לפרוח."
הגישה הזו מכונה מתן מרשם חברתי,
היא מתפשטת ברחבי אירופה.
ויש יותר ויותר הוכחות
לכך שזה יכול להביא לירידות ממשיות ומשמעותיות
בדיכאון ובחרדה.
ויום אחד, אני זוכר שעמדתי בגן
שליסה וחבריה, המדוכאים לשעבר הקימו --
זה גן ממש יפה -
ומחשבה זו,
היא הרבה בהשראת אדם בשם פרופסור יו מקאי מאוסטרליה.
חשבתי: זה כל כך נפוץ כשאנשים מרגישים רע, בתרבות הזו,
שאנחנו אומרים להם - אני בטוח שכולם כאן אמרו את זה, אני אמרתי
אנו אומרים: "אתה רק צריך להיות עצמך"
והבנתי, שמה שאנחנו צריכים לומר לאנשים זה,
"אל תהיה אתה.
אל תהיה עצמך.
תהיה אנחנו, תהיה אנו.
תהיה חלק מקבוצה"
(מחיאות כפיים)
הפתרון לבעיות האלו
הוא לא לשאוב יותר ויותר מהמשאבים שלכם
כיחידים מבודדים -
זה בחלקו מה שהכניס אותנו למשבר הזה.
הוא מתבסס על חיבור מחדש עם משהו גדול מכם.
וזה באמת מתקשר לאחת מהסיבות האחרות
לדיכאון וחרדה שעליה רציתי לדבר איתכם.
אז כולם יודעים
שהג'אנק פוד השתלט על התזונה שלנו והפך אותנו לחולים פיזית.
אני לא אומר את זה מתוך תחושת עליונות,
אני ממש הגעתי לשיחה זו ממקדונלד'ס.
ראיתי שכולכם אוכלים את ארוחת הבוקר הבריאה של TED,
וחשבתי כאילו, אין מצב.
אבל כמו שהג'אנק פוד השתלט על התזונה שלנו והפך אותנו לחולים פיזית,
סוג של ערכי ג'אנק השתלטו על דעתנו
והפכו אותנו לחולים בנפש.
במשך אלפי שנים, פילוסופים אמרו,
אם אתם חושבים שהחיים הם על כסף ומעמד ועשיית רושם,
אתם תרגישו מגעיל.
זה לא ציטוט מדויק משופנהאואר,
אבל זו תמצית הדברים שהוא אמר.
אבל באופן מוזר,כמעט אף אחד לא חקר זאת מדעית,
עד שאדם יוצא דופן, בשם פרופסור טים קאסר,
ממכללת נוקס באילינוי,
והוא חוקר את זה כבר 30 שנה.
והמחקר שלו מציע כמה דברים ממש חשובים.
ראשית, ככל שאתם יותר מאמינים
שאתם יכולים להשיג ולהציג את הדרך שלכם לצאת מהעצב,
לחיים טובים,
יותר אתם צפויים להפוך למדוכאים וחרדים.
ושנית,
כחברה, הפכנו הרבה יותר מונעים על ידי אמונות אלו.
לאורך כל חיי,
בהשפעת הפרסום והאינסטגרם ושכמותם.
וכשחשבתי על זה
הבנתי שזה כאילו מיום היוולדנו, מאכילים אותנו סוג של מזון מהיר לנפש.
הוכשרנו לחפש אושר בכל המקומות הלא נכונים,
וממש כמו שג'אנק פוד לא עונה על צרכיכם התזונתיים
ולמעשה גורם לכם להרגיש נורא,
כך ערכי הג'אנק אינם עונים על הצרכים הפסיכולוגיים שלכם,
ולוקחים אתכם רחוק מחיים טובים.
אבל כשביליתי לראשונה עם פרופסור קאסר
ולמדתי את כל זה,
חשתי תערובת רגשות ממש מוזרה.
כי מצד אחד מצאתי שזה ממש מאתגר.
יכולתי לראות באיזו תדירות בחיי, כשהרגשתי גרוע,
ניסיתי לתקן את זה בעזרת סוג של פתרון חיצוני מופלא, שנועד להרשים.
ויכולתי לראות מדוע זה לא עבד טוב בשבילי.
חשבתי גם, האין זה ברור מאליו?
האין זה כמעט בנאלי?
אם הייתי אומר לכולם כאן,
שאף אחד מכם לא ישכב על ערש הדווי שלו
ויחשוב על כל הנעליים שקנה, וכל הציוצים שקיבל חזרה, נכון?
אתם תחשבו על רגעים
של אהבה, משמעות וקשר בחיים שלכם.
אני חושב שזה נשמע כמעט כמו קלישאה.
אבל המשכתי לדבר, ולומר לפרופסור קאסר,
"למה אני מרגיש את הכפילות המוזרה הזו?"
והוא אמר, "ברמה מסוימת, כולנו יודעים את הדברים האלה.
אבל בתרבות הזו, אנחנו לא חיים על פיהם."
אנו מכירים אותם כל כך טוב שהם הפכו לקלישאות,
אבל אנחנו לא חיים על פיהם.
שבתי ושאלתי, מדוע אנו יודעים על משהו כל כך נחרץ,
אבל לא חיים על פיו?
ולאחר זמן מה, פרופסור קאסר אמר לי,
"כי אנחנו חיים במכונה
שמתוכננת לגרום לנו להזניח את מה שחשוב בחיים."
הייתי באמת צריך לחשוב על זה.
"כי אנחנו חיים במכונה
שמתוכננת לגרום לנו להזניח את מה שחשוב בחיים."
ופרופסור קאסר רצה להבין אם אנו יכולים לשבש את המכונה הזו.
הוא ערך הרבה מאוד מחקרים בנושא זה;
אני אספר לכם על דוגמה אחת,
ואני באמת קורא לכולם כאן לנסות את זה עם חברים ובני משפחה.
יחד עם בחור בשם נתן דונגן, הוא קיבל קבוצה של בני נוער ומבוגרים
שיגיעו וייפגשו לסדרת מפגשים לאורך תקופת זמן,
וחלק ממטרת הקבוצה
היה לגרום לאנשים לחשוב על רגע בחייהם
שבו הם מצאו משמעות ותכלית.
עבור אנשים שונים, אלה היו דברים שונים.
עבור אנשים מסוימים זה היה נגינה, כתיבה, עזרה לזולת -
אני בטוח שכולם כאן יכולים לתאר משהו, נכון?
וחלק ממטרת הקבוצה היה לגרום לאנשים לשאול,
"בסדר, איך הייתם יכולים להקדיש יותר זמן מחייכם
כדי לחוות יותר רגעים כאלה של משמעות ותכלית,
ופחות לרכוש קשקושים, שאינכם צריכים,
להעלות אותם למדיה החברתית ולנסות לגרום לאנשים להגיב,
"וואיי, מה זה מקנאים!"
ומה שהם מצאו היה,
שרק לקיים את המפגשים האלה,
היה כמו סוג של אלכוהוליסטים אנונימיים, לצרכנות,
לגרום לאנשים לקיים את המפגשים האלה, להגות את הערכים האלה,
להחליט לפעול על פיהם ולשוחח זה עם זה,
הוביל לשינוי ניכר בערכיהם של האנשים.
זה הרחיק אותם מהוריקן ההודעות שמייצרות דיכאון
שמכוונות אותנו לחפש אושר במקומות הלא נכונים,
ולקראת יותר משמעות וערכים מזינים
שירימו אותנו מהדיכאון.
אבל עם כל הפתרונות שראיתי וכתבתי עליהם,
ועוד רבים שאני לא יכול לדבר עליהם כאן,
המשכתי לחשוב,
ולמה לקח לי כל כך הרבה זמן לראות את התובנות האלו?
כי כשמסבירים אותן לאנשים -
חלקן יותר מסובכות, אבל לא כולן,
כשמסבירים את זה לאנשים, זה לא כמו הנדסת טילים, נכון?
ברמה מסוימת, אנו כבר יודעים את הדברים האלה.
מדוע אנחנו כל כך מתקשים להבין אותם?
אני חושב שיש לכך הרבה סיבות.
אבל לדעתי אחת הסיבות לכך היא שעלינו לשנות את ההבנה שלנו
מהם בעצם, דיכאון וחרדה.
ישנן תרומות ביולוגיות ממשיות מאוד
לדיכאון ולחרדה.
אבל אם נאפשר לביולוגיה להפוך לתמונה כולה,
כפי שעשיתי לאורך הרבה זמן,
כשטענתי שהתרבות שלנו עשתה הרבה לאורך חיי
מה שאנחנו בעצם רומזים לאנשים הוא, בלי כוונה,
אבל מה שאנחנו רומזים הוא:
"הכאב שלכם לא אומר כלום.
זו רק תקלה.
הוא כמו תקלה בתוכנת מחשב,
זו רק בעיית חיווט בראש שלכם."
אבל אני הצלחתי להתחיל לשנות את חיי,
כשהבנתי שהדיכאון שלכם אינו תקלה.
הוא איתות.
הדיכאון שלכם הוא איתות.
הוא אומר לכם משהו.
(מחיאות כפיים)
יש סיבות למה אנחנו מרגישים כך,
ויכול להיות שקשה לראותן בעיצומם של ייסורי הדיכאון --
אני מבין את זה ממש טוב מניסיון אישי.
אבל בעזרת העזרה הנכונה, אנו יכולים להבין את הבעיות האלו
ונוכל לפתור את הבעיות האלו ביחד.
אבל כדי לעשות זאת,
הצעד הראשון
הוא שעלינו להפסיק לזלזל באותות האלה
תוך אמירה שהם סימן לחולשה, או לשיגעון או ביולוגיים גרידא,
פרט למספר זעיר של אנשים.
אנחנו צריכים להתחיל להאזין לאותות האלה,
כי הם אומרים לנו משהו שאנחנו באמת צריכים לשמוע.
זה רק כשאנחנו באמת מקשיבים לאותות האלה,
ואנחנו מכבדים ומוקירים את האותות האלה,
אנחנו נתחיל לראות
את הפתרונות המשחררים, המזינים והמעמיקים יותר.
את הפרות שמחכות סביבנו.
תודה.
(מחיאות כפיים)
काफी समय तक,
दो रहस्य मुझपर मंडरा रहे थे।
मैं उन्हें समझ नहीं पा रहा था
और सच बोलूं तो, मैं उनके बारे में पता लगाने से डरता था।
पहला रहस्य था कि मैं ४० साल का हूँ,
और मेरे पुरे जीवनकाल में, लगातार कहीं सालो से,
गंभीर डिप्रेशन और तनाव बड़ा है,
यूनाइटेड स्टेट्स में, ब्रिटेन में,
और पूरी पश्चिमी दुनिया में।
मैं उसका कारण समझना चाहता था।
यह हमारे साथ क्यों हो रहा है?
क्यों हर साल गुजरने पर,
और ज्यादा लोगो को अपना दिन काटने में तकलीफ हो रही है?
और मुझे यह समझना था, क्यूंकि इसमें मेरा निजी रहस्य भी था।
जब मैं किशोर अवस्था में था,
मैं अपने डॉक्टर के पास गया
और उन्हें अपनी भावना समझाई, जैसे दर्द का रिसाव हो रहा था मुझसे।
वो मेरे बस में नहीं था,
मुझे उसका कारण समझ नहीं आ रहा था,
मुझे उससे शर्मिंदगी महसूस होती थी।
मेरे डॉक्टर ने एक कहानी बताई
जिसका इरादा अब मुझे नेक लगता है,
पर कुछ ज्यादा ही आसान कर दी गयी थी।
पूरी तरह से गलत नहीं।
मेरे डॉक्टर बोले, "मुझे पता है लोग ऐसे क्यों हो जाते है।
कुछ लोगों के दिमाग में खुद ब खुद रासायनिक असंतुलन हो जाता है --
तुम उनमें से एक हो।
हमें बस तुम्हें कुछ दवा देनी होगी,
जो तुम्हारा रासायन संतुलन में ले आएगा।"
मैंने दवा लेनी चालू की, नाम पक्सिल या सेरोक्सत था,
वो ही चीज़ का हर देश में अलग नाम होता है।
मुझे अच्छा लगा, मुझे असली बढ़ावा मिला।
पर ज्यादा समय बाद नहीं,
दर्द की अनुभूति फिर से होने लगी।
इसलिए मेरी दवा की मात्रा बढ़ा बड़ा दी गयी
१३ साल तक, मैंने अधिकतम मात्रा ली
जो क़ानूनी तौर पर ले सकते है।
पर उन १३ सालो में काफी बार, और लगभग हमेशा आखिर में,
मैं काफी दर्द में था।
मैंने खुदसे पूछा, "यह क्या चल रहा है?
क्यूंकि तुम वो सब कर रहे हो
जो उस कहानी के अनुसार कहा गया है जो सभ्यता पर हावी है --
क्यों फिर यह अनुभव?"
इसलिए यह २ पहेली के तय तक जाने के लिए,
एक किताब के लिए जो मैंने लिखी
मैं पूरी दुनिया की यात्रा पर निकला,
मैंने ४०,००० मील की यात्रा की।
मैं इस दुनिया के मुख्य विशेषज्ञों के साथ बैठना चाहता
डिप्रेशन और तनाव के कारण जानने
और उससे जरुरी, उनके उपाय जानने,
और जो लोग इस डिप्रेशन और तनाव से बाहर निकले हैं
उनके हर वो तरीके जानने।
और मैंने बहुत कुछ सीखा
उन अद्भुत लोगों से जिन्हें मैं अपनी यात्रा में मिला।
पर मुझे लगता है जो मैंने सीखा उसका मूलतत्व था,
अब तक, हमारे पास वैज्ञानिक सबूत है
डिप्रेशन और तनाव के ९ विभिन्न कारणों के।
उनमें से २ तो हमारे जीव विज्ञान में है।
जीन आपको इस समस्या के प्रति और संवेदनशील बना सकती है,
हालांकि वो आपका भाग्य नहीं लिखती।
और जब आप डिप्रेस होते हैं मस्तिष्क परिवर्तन असलियत में हो सकता है।
जो बहार निकलना मुश्किल कर सकता है।
पर ज्यादातर कारण जो साबित हुए है
डिप्रेशन और तनाव के
वे जीव विज्ञान में नहीं है।
वो हमारे रहने के तरीके में हैं।
और एक बार आप वो समझ जाएं,
वो विभिन्न प्रकार के उपाय प्रस्तुत करते हैं
जिनका प्रस्ताव लोगों को देना चाहिए
दवा के विकल्प के साथ।
जैसे कि,
अगर आप अकेले हैं तो डिप्रेशन की सम्भावना ज्यादा है।
अगर आपके काम में आपका नियंत्रण नहीं है,
आपको जो बोला गया है वो ही करना है,
डिप्रेशन की सम्भावना ज्यादा हो जाती है।
अगर आप प्राकृतिक दुनिया में शायद ही कभी निकलते हैं,
आपके डिप्रेस होने ही सम्भावना बढ़ जाती है।
और एक चीज़ डिप्रेशन और तनाव के बहुत सारे कारणों को जोड़ती है
जो मैंने सीखी।
सब नहीं, पर बहुत सारे।
यहाँ सबको पता है
सबकी स्वभाविक शारीरिक जरूरते है, हैं ना?
जाहिर है।
हमें खाना चाहिए, पानी चाहिए,
छत, शुद्ध हवा चाहिए।
अगर मैं वो चीज़े तुमसे ले लूँ,
तुम बहुत जल्द बड़ी मुश्किल में आ जाओगे।
पर साथ ही,
हर इंसान की मनोवैज्ञानिक जरूरते भी हैं।
महसूस होना चाहिए कि आप कहीं के सदस्य हो।
आपकी ज़िन्दगी का कोई मतलब और मकसत है।
कि लोग आपकी कदर करते हैं।
आपका एक भविष्य है जिसका कोई अर्थ है।
और यह संस्कृति जो हमने बनाई है वो बहुत चीज़ो में अच्छी है।
और बहुत चीज़े पहले से सुधरी हैं --
मैं खुश हूँ मैं ज़िंदा हूँ।
पर हम दिन पर दिन कम अच्छे हो रहे
इन गहरी दबी हुई मनोवैज्ञानिक जरूरतों को पूरा करने में।
और सिर्फ यह ही एक चीज़ नहीं जो हो रही है,
पर मुझे लगता है यह एक महत्वपूर्ण कारण है कि यह समस्या बढ़ रही है।
और मुझे यह समझने में बहुत कठिनाई हुई।
मुझे काफ़ी जुज़ना पड़ा इस सोच के साथ
कि डिप्रेशन सिर्फ एक दिमागी समस्या नहीं
बल्कि बहुत कारणों वाली है
जिसमें काफी हमारे रहने के तरीके में है।
और मेरे लिए सच में सब सूलज़ने लगा जब
एक दिन, मैं साउथ अफ्रीका के एक मनोचिकित्सक का इंटरव्यू लेने गया
नाम था डॉ. डेरेक समरफील्ड।
बहुत अच्छे व्यक्ति थे।
डॉ. समरफील्ड २००१ में कंबोडिया में थे,
जब पहली बार रासायनिक हताशारोधी लाया गया
उस देश के लोगों के लिए।
स्थानीय डॉक्टर्स, कंबोडिया के लोगों ने इसके बारे में नहीं सुना था,
वो पूछ रहे थे, "क्या है ये?"
और डॉ. ने समझाया।
उन् लोगों ने फिर बोला,
"हमें यह नहीं चाहिए, हमारे पास हताशारोधी है."
"इसका क्या मतलब है?" डॉ. ने पूछा
उन्हें लगा ये कोई हर्बल चिकित्सा की बात कर रहे हैं।
जैसे सत. जॉन का पौधा, गिंकगो बिलोबा, ऐसा कुछ।
उसकी जगह, उन्होंने एक कहानी बताई।
उनके समुदाय में एक किसान था जो चावल की खेती करता था।
एक दिन वो बारूदी सुरंग पर खड़ा हो गया
यूनाइटेड स्टेट्स के साथ युद्ध का शेष,
विस्फोट में उसका पैर चला गया
उसको बनावटी पैर दिया गया,
कुछ समय बाद वो चावल की खेती में काम करने गया।
पर पानी के अंदर काम करना बहुत पीड़ाकारी था
जब पैर नकली हो तो,
मुझे लगता है वो काफी दर्दनाक था
जहाँ विस्फोट हुआ वहां जाके फिरसे काम करना।
वो किसान पुरे दिन रोने लगा,
बिस्तर से उठने से मना कर देता,
उसके सारे लक्षण क्लासिक डिप्रेशन के थे।
कंबोडिया के डॉक्टर ने कहा,
"तब हमने उससे हताशारोधी दी।"
डॉ. समरफील्ड ने पूछा "क्या था वो?"
उन्होंने समझाया कि वे उसके पास जाके बैठे।
उसकी बात सुनी।
उनको समझ आया की यह दर्द का मतलब बनता है --
उसके लिए उसके डिप्रेशन में यह देखना मुश्किल था,
पर असलियत में, उसकी ज़िन्दगी में यह कारण बिलकुल स्पष्ट थे।
एक डॉक्टर ने लोगो से बात करते हुए यह हिसाब लगाया,
"अगर हम इसके लिए एक गाय ला दें,
तो यह एक ग्वाला बन सकता है,
वह इस दशा में नहीं रहेगा जो उसे इतना सत्ता रही है,
उसे चावल की खेती नहीं करनी पड़ेगी।"
तो उन्होंने एक गाय ला दी।
कुछ हफ्तों में,उसका रोना बंद हो गया,
एक महिने के अंदर, उसका डिप्रेशन चला गया।
उन्होंने डॉ. समरफील्ड से कहा,
"तो आपने देखा, डॉक्टर, वह गाय, हताशारोधी थी,
यह ही आपका कहना था ना?"
(हंसी)
(तालियाँ)
अगरआपको डिप्रेशन के बारे में ये ही बोला गया है जो मुझे,
और यहाँ बैठे अधिकतर लोगों को,
तो यह एक बुरा मज़ाक लग रहा होगा।
"मैं डॉक्टर के पास हताशारोधी लेने गया,
उसने मुझे गाय दे दी।"
पर जो बात वो कम्बोडियन डॉक्टर्स को सहज में पता थी,
इस एक, अवैज्ञानिक कथा पर आधारित,
वह दुनिया की मुख्य चिकित्सा संस्था भी,
वर्ल्ड हेल्थ आर्गेनाइजेशन,
हमें सालो से बोलने का प्रयास कर रही है,
श्रेष्ठ वैज्ञानिक प्रमाण पर आधारित।
अगर तुम निराश हो,
अगर तुम्हें तनाव है,
तुम कमज़ोर या पागल नहीं हो,
तुम टूटे टुकड़ो का, कोई यंत्र नहीं हो।
तुम एक इंसान हो जिसकी जरूरते अधूरी हैं।
और यह सोचना इतना ही जरुरी है कि वो कम्बोडियन डॉक्टर्स
और वर्ल्ड हेल्थ आर्गेनाइजेशन क्या नहीं बोल रहे।
उन्होनें किसान को ये नहीं बोला,
"दोस्त, तुम्हें खुद को नियंत्रण में लाना होगा।
तुम्हे खुदसे इस मुसीबत को समझके इसका हल निकालना होगा।"
उल्टा, उन्होनें बोला की,
"हम संघठन में, मिलझुल कर
इस समस्या का हल निकालेंगे।"
ये ही हर निराश इंसान को चाहिए,
और हर निराश इंसान इसके योग्य है।
इसलिए यूनाइटेड स्टेट्स के एक प्रमुख डॉक्टर ने,
विश्व स्वास्थ्य दिवस में, अपने आधिकारिक वक्तव्य
पर, २०१७ में,
बोलै की हमे रासायनिक असंतुलन के बारे में कम और हमारे
रहने के तरीको के असंतुलन के बारे में ज्यादा बात करनी चाहिए।
दवा कुछ लोगों को राहत देती है --
उसने मुझे कुछ समय तक राहत दी --
पर क्यूंकि यह समस्या जीव विज्ञानं से भी ज्यादा भित्तर जाती है,
सुझाव भी उतनी गहराई में जाने चाहिए।
पर मैंने जब यह पहली बार समझा,
मुझे याद है मैंने सोचा की,
"ठीक है, मुझे वैज्ञानिक सबूत दिख रहे हैं,
मैंने बहुत सारी खोज पढ़ी है,
मैंने विशेषज्ञों का इंटरव्यू लिया है जिन्होनें यह समझाया,
पर मैं सोचता रहा, "हम यह कैसे कर सकते हैं?"
जो चीज़े हमें निराश कर रही हैं
वो ज्यादातर और उलझी हुई होती है उस कंबोडिया के
किसान की अपेक्षा।
इस समझ की शुरुआत भी कहाँ से करें?
पर, वो लम्बी यात्रा मेरी किताब ले लिए,
पूरी दुनिया में,
मैं लोगों से मिलता रहा जो हूबहू वो ही कर रहे थे,
सिडनी से, सं फ्रांसिस्को तक,
साओ पाउलो तक।
मैं लोगों से मिलता रहा, जो समझ रहे थे,
डिप्रेशन और तनाव के गहरे कारणों को
और एकजुट होकर, उन्हें सुलझा रहे थे।
ज़ाहिर है, मैं सब अद्धभुत लोगों के बारे में नहीं बता सकता
जिन्हें मैं मिला और लिखा,
या वो ९ कारण डिप्रेशन और तनाव के जो मैंने सीखे,
क्यूंकि यहाँ मुझे १० घंटे नहीं देंगे बोलने के लिए --
इसकी शिकायत आप उन्हें कर सकते हैं।
पर मैं २ कारणों को केंद्रित करना चाहूंगा
और २ हल जो उसे निकलते हैं,
पहला यह।
हम मानव इतिहास के सबसे तनहा समाज हैं।
हाल ही में हुए एक अध्ययन में अमेरिकन्स से पूछा गया,
"क्या आपको लगता है कि आप किसीके करीब नहीं?"
३९ प्रतिशत लोगों ने हाँ कहा।
"किसी के करीब नहीं।"
अकेलेपन के अंतर्राष्ट्रीय प्रमाण में,
ब्रिटैन और बचा हुआ एउरोपे अमरीका के ठीक पीछे आता है,
अगर किसीको आत्मसंतुष्टि हो रही हो,
(हंसी)
मैंने बहुत समय यह चर्चा की
दुनिया के विशेषज्ञों से अकेलेपन पर,
एक अध्भुत व्यक्ति प्रोफेसर जॉन कासियप्पो,
जो चिकागो में थे,
मेरे मन में एक सवाल था जो उनकी खोज के बारे में
प्रोफेसर कासियप्पो ने पूछा,
"हमारा आस्तित्व क्या है?
हम यहाँ क्यों है,जिन्दा क्यों हैं?"
एक मुख्य कारण
यह है की हमारे पूर्वज अफ्रीका के सवाना में
एक चीज़ में माहिर थे।
वे उन जानवर से बड़े नहीं थे जिनका वो शिकार करते,
वे उन् जानवर से तेज़ नहीं थे,
पर वे एकजुट होने में काफी अच्छे थे
हुए सहयोग देने में।
यह हमारी जाति की महाशक्ति थी --
हम एकजुट होते,
जैसे मधुमखियाँ छत्ते में रहने के लिए विकसित हुई,
मनुष्य झुण्ड में विकसित हुआ।
और हम पहले मनुष्य हैं
जो अपना झुण्ड छोड़ रहे हैं।
हुए इससे हमें बहुत बूरा लगता है।
पर ऐसा होना जरुरी नहीं।
मेरी किताब के नायक, बल्कि मेरी ज़िन्दगी के,
डॉक्टर सैम एवेरिंगटोन हैं।
वह एक सामान्य चिकित्सक हैं पूर्व लन्दन के गरीब हिस्से में,
जहाँ मैं बहुत साल रहा।
सैम असुविधाजनक स्तिथी में थे,
क्यूंकि उनके पास बहुत रोगी थे
जो गंभीर डिप्रेशन और तनाव में थे।
और मेरी तरह, वो रासायनिक हताशारोधी के खिलाफ नहीं थे,
उन्हें लगता था यह कुछ लोगों को कुछ सुकून देती थी।
पर उन्हें २ चीज़े दिख रही थी।
पहला, उनके मरीज़ काफी समय निराशा और तनाव में रहते
स्वाभाविक कारणों से, जैसे अकेलापन।
दूसरा, हलाकि दवा कुछ लोगों को कुछ सुकून दे रही थी,
बहुत लोगों की समस्या वो नहीं सुलझा रही थी।
जो मुख्य समस्या थी।
एक दिन, सैम ने एक अलग तरीका सोचा।
एक औरत उनके दवा खाने में आई,
नाम था लिसा कन्निंघम।
मैंने लिसा को बाद में जाना।
लिसा अपने घर में बंध रहती गंभीर डिप्रेशन और तनाव से
७ साल तक।
जब वो सैम के पास आई उसे बोला गया, "चिंता मत करो,
हम तुम्हें यह दवा देते रहेंगे,
पर हम कुछ और भी सलाह देंगे।
तुम इस केंद्र में हफ्ते में २ बार आओ
दूसरे निराश और तनाव लोगों के समूह से मिलने,
यह बात करने नहीं की तुम कितनी दुखी हो,
पर कुछ अर्थपूर्ण कार्य खोजने जो तुम मिलकर कर सको
ताकि तुम्हें अकेलापन और यह, न लगे कि ज़िन्दगी का कोई मकसत नहीं।"
पहली बार जब यह लोग एकझुट हुए,
लिसा को तनाव से उल्टियां होने लगी,
उसके लिए यह ले पाना इतना मुश्किल था।
पर लोगों ने उसकी पीठ मली, उन्होंने बात करनी चालू की,
"हम क्या कर सकते हैं?"
यह शेहरी पूर्व लन्दन के लोग थे,
इन्हें बागबानी के बारे में नहीं पता था।
उन्होंने कहा, "क्यों न हम बाग़बानी सीखे?"
डॉक्टर के केंद्र के पीछे एक जगह थी
जो सिर्फ गुल्मभुमी थी।
"क्यों न इसको बग़ीचा बनाएं?"
उन्होंने पुस्तकालय से पुस्तक लेनी चालू की,
यू टूब वीडियो देखने लगे।
उन्होंने मिटटी में काम करना चालू किया।
वे मौसम के बारे में सिखने लगे।
बहुत सबूत है कि प्राकृतिक
दुनिया से संपर्क में रहना
प्रभावशाली हताशारोधी होता है।
पर वो उससे भी जरुरी कुछ करने लगे।
वो एक कुटुम्भ बनाने लगे।
एक समूह बनाने लगे।
एक दूसरे का ध्यान रखने लगे।
अगर कोई एक नहीं आता,
तो दूसरे सारे उसके पास जाते -- "तुम ठीक हो?"
उसकी मदद करते समझने में उसको क्या तकलीफ है।
जैसे लिसा ने मुझे बताया,
"जैसे बगीचा खिलने लगा,
हम खिलने लगे।"
इस तरीके को सामूहिक सलाह बोलते है,
यह पूरे यूरोप में फ़ैल रहा है।
और एक छोटा, पर बढ़ता हुआ सबूत है
कि यह वास्तव में अर्थपूर्ण गिरावट ला सकता है
डिप्रेशन और तनाव में।
एक दिन मैं बगीचे में खड़ा था
जो लिसा और उसके कभी डिप्रेस दोस्तों ने बनाया था --
बहुत सुन्दर बगीचा था --
और यह सोच रहा था,
यह बहुत कुछ एक ऑस्ट्रेलियन प्रोफेसर हघ मक्के से प्रेरित है।
बहुत बार जब लोगों को निराशा होती है, हमारे समाज में,
हम उन्हें क्या बोलते हैं --
"तुम्हें बस अपने जैसा रहना है, वास्तविक रहो।"
जबकि हमें बोलना चाहिए कि
"खुद जैसे मत रहो।
जैसे हो वैसे मत रहो।
एकजुट होकर रहो।
समूह का हिस्सा बनो।"
(तालियाँ )
इन मुश्किलों का हल
इसमें नहीं की अपने साधन से ज्यादा से ज्यादा निकाले
एक अकेले व्यक्ति की तरह --
वो एक कारण है जो हमें इस संकट में लाया है।
वो खुद से बड़ी किसी चीज़ से जुड़ने में है।
और यह जोड़ता है एक और कारण से
जो डिप्रेशन और तनाव पैदा करते हैं।
यह सबको पता है
जंक फूड ने हमारी डाइट पर कब्जा कर लिया है और हमें शारीरिक रूप से बीमार कर दिया।
मैं ऐसा श्रेष्ठता की भावना के साथ नहीं कहता,
मैं खुद म्क्दोनाल्ड्स से यहाँ आया हूँI
मैंने देखा कि तुम सब स्वस्थ TED नाश्ता खा रहे हो, मैं सोचा ऐसा कैसे।
लेकिन जैसे जंक फूड ने हम पर कब्ज़ा कर लिया और हमें शारीरिक रूप से बीमार कर दिया,
उसी तरह एक प्रकार के जंक मूल्यों ने हमारे दिमाग पर कब्जा कर लिया और हमें
मानसिक रूप से बीमार कर दिया।
हज़ारों सालों से, दार्शनिकों ने कहा है,
अगर आपको लगता है कि जीवन पैसे के बारे में है और स्थिति और दिखावा,
तो आपको बेकार महसूस होगा।
यह एक सटीक उद्धरण नहीं है शोपेनहावर का,
लेकिन उसने जो कुछ कहा, उसका सार है।
अजीब बात है, शायद ही किसीने वैज्ञानिक रूप से इसकी जांच की थी,
जब तक मैं एक असाधारण व्यक्ति से नहीं मिला, नाम था प्रोफेसर टिम कसेर,
जो इलिनोइस के नॉक्स कॉलेज में हैं,
और वो इस पर खोज़ कर रहे हैं लगभग 30 वर्षों से।
और उनकी खोज कई महत्वपूर्ण बातें बताती है।
पेहला, जितना तुम विश्वास करोगे
आप खरीद के प्रदर्शित कर सकते हैं उदासी से अपना रास्ता,
एक अच्छे जीवन की ओर ,
उतना अधिक आपके उदास और चिंतित बनने की संभावना है।
और दूसरी बात,
एक समाज के रूप में, हम इन मान्यताओं से बहुत अधिक प्रेरित हो गए हैं।
मेरे पूरे जीवनकाल में,
विज्ञापन, इंस्टाग्राम और उन जैसी चीज़ो के वजन के तहत।
जैसे मैं इस बारे में सोचा,
मुझे एहसास हुआ कि हम सभी को बताया गया है जन्म से, आत्मा के लिए एक प्रकार का जंक।
हमें प्रशिक्षित किया गया है ख़ुशी की तलाश गलत स्थानों में करने के लिए,
और जैसे जंक फ़ूड आपकी पोषण सम्बन्धी जरूरते पूरी नहीं करता
और वास्तव में आपको भनायक महसूस कराता है,
जंक मूल्य आपकी मनोवैज्ञानिक जरूरते पूरी नहीं करते,
और आपको एक अच्छे जीवन से दूर ले जाते हैं।
लेकिन जब मैंने पहली बार समय बिताया प्रोफेसर कासर के साथ
और मैं यह सब सिख रहा था,
मुझे अजीब भावनाओं का मिश्रण महसूस हुआ।
क्योंकि एक तरफ, मुझे यह वाकई चुनौतीपूर्ण लगा।
मकितनी बार मेरी अपनी ज़िन्दगी में, जब मैंने नीचे महसूस किया,
मैंने किसी तरह से इसका उपाय करने की कोशिश की दिखावा, भव्य बाहरी समाधान से।
और मैं देख सकता था कि क्यों यह मेरे लिए काम नहीं किया।
मैंने यह भी सोचा, क्या यह स्पष्ट नहीं है?
क्या यह लगभग तुच्छ नहीं?
अगर मैं यहाँ सबको बोलूं,
कोई भी झूठ नहीं बोलेगा अपनी मृत्युशय्या पर
और सभी जूतों के बारे में सोचें जो आपने खरीदे और सभी रीट्वीट जो मिले,
आप उन क्षणों के बारे में सोचेंगे
प्यार, अर्थ और आपके जीवन के सम्बन्धो के।
यह तो बिलकुल आम बात लगती है।
लेकिन मैं बात करता रहा प्रोफ़ेसर से और कहता रहा,
“मुझे यह विचित्र दोहरापन क्यों लग रहा है ? "
और उन्होंने कहा, "किसी स्तर पर, हम सभी इन बातों को जानते हैं।
लेकिन इस संस्कृति में, हम उनके द्वारा नहीं जीते। "
हम इतनी अच्छी तरह जानते हैं वे आम बन गए हैं,
पर हम उनके द्वारा नहीं जीते।
मैं पूछता रहा कि क्यों, हम क्यों जानते हैं कुछ इतना गहरा,
लेकिन इसके द्वारा नहीं जीते?
और थोड़ी देर बाद, प्रोफेसर कासर ने मुझसे कहा,
“क्योंकि हम एक मशीन में रहते हैं
जो ऐसा तैयार किया गया है कि हम अनदेखा करें कि जीवन में क्या महत्वपूर्ण है। ”
मुझे इसके बारे में बहुत सोचना पड़ा
“क्योंकि हम एक मशीन में रहते हैं
जो ऐसा तैयार किया गया है कि हम अनदेखा करते हैं जीवन में क्या महत्वपूर्ण है। ”
और प्रोफ़ेसर कासेर यह पता लगाना चाहते थे अगर हम उस मशीन को बाधित कर सकते हैं।
उन्होंने इसमें बहुत खोज की,
मैं आपको एक उदाहरण बताता हूँ,
और मैं सभी से आग्रह करता हूं अपने दोस्तों और परिवार के साथ यह कोशिश करने।
नाथन डुंगन नामक एक व्यक्ति को, किशोरों और वयस्कों का एक समूह मिला
सत्रों की एक श्रृंखला के लिए एक साथ आना एक समय की अवधि में, मिलने के लिए।
और इस समूह के मकसद का एक हिस्सा था
लोगों को अपनी ज़िन्दगी के एक पल के बारे में सोचने के लिए
जहाँ उन्हें सच में अर्थ और उद्देश्य मिला।
अलग लोगों के लिए, अलग चीज़े थी।
कुछ लोगों के लिए, वह गाना बजाने में, लिखने में, किसी की मदद करने में था --
मुझे यकीन है हर कोई यहाँ कुछ ऐसा सोच सकता है, है न?
और इस समूह के मकसद का एक हिस्सा था लोगों से पूछना,
“ठीक है, आप कैसे अपने जीवन को और समर्पित कर सकते हैं
इन पलों को हासिल करने जिसमें अर्थ और उद्देश्य हो,
और कम, मुझे नहीं पता, बकवास खरीदने में जिसकी ज़रूरत नहीं,
लोगों को दिखाने और सोशल मीडिया में डालने ताकि लोग कहें,
"मुझे जलन हो रही है।"
और उन्होंने जो पाया, वह था
बस इन बैठकों से,
यह एक प्रकार का शराबी बेनामी था उपभोक्तावाद के लिए, है ना?
लोगों को ये बैठकें करवाना, इन मूल्यों को स्पष्ट करना,
उन अनुसार कृत्य करने का दृढ़ संकल्प और एक दूसरे के साथ जांच करना,
लोगों के मूल्यों में उल्लेखनीय बदलाव लाया।
यह उन्हें इस तूफान से दूर ले गया जो अवसाद पैदा करने वाले संदेश
जो प्रशिक्षण दे रहे थे खुशी की तलाश गलत स्थानों पर करने,
और अधिक सार्थक और पौष्टिक मूल्य की ओर
जो हमें अवसाद से बहार निकालता।
लेकिन सभी समाधानों के साथ जो मैंने देखा और जिनके बारे में लिखा है,
और कई जिनके बारे में यहाँ बात नहीं कर सकता,
मैं सोचता रहा,
तुम्हें पता है: मुझे इतनी देर क्यों लगी इन अंतर्दृष्टि को देखने के लिए
क्योंकि जब आप उन्हें लोगों को समझाते हैं -
उनमें से कुछ अधिक जटिल होते हैं, लेकिन सभी नहीं -
जब आप लोगों को यह समझाते हैं, यह बहुत मुश्किल नहीं है, है ना?
कुछ स्तर पर, हम ये बातें जानते हैं।
हमें इसे समझना इतना कठिन क्यों लगता है?
मुझे लगता है इसके कई कारण हैं।
लेकिन मुझे लगता है कि एक कारण है कि हमें अपनी समझ बदलनी होगी
कि अवसाद और चिंता वास्तव में क्या हैं।
बहुत वास्तविक जैविक योगदान हैं
अवसाद और चिंता के।
लेकिन अगर हम जीव विज्ञान को पूरी तस्वीर बना देते हैं,
जो मैंने लम्बे समय तक किया
जैसा, मैं बहस करूँगा, हमारी संस्कृति ने किया लगभग मेरी पूरी ज़िन्दगी,
हम लोगों से संक्षेप में कह रहे हैं, और यह किसी का इरादा नहीं है,
लेकिन हम अस्पष्ट तरीके से लोगो को कह रहे हैं,
"आपके दर्द का कोई मतलब नहीं है।
यह सिर्फ एक खराबी है।
यह एक कंप्यूटर प्रोग्राम में एक गड़बड़ की तरह है,
यह आपके सिर में बस एक वायरिंग समस्या है। "
पर मैं अपनी ज़िन्दगी में तब ही बदलाव ला सका
जब मुझे एहसास हुआ कि अवसाद कोई खराबी नहीं है।
एक संकेत है।
आपका अवसाद एक संकेत है।
वो आपको कुछ बता रहा है।
(तालियां)
हमें कुछ कारणों से ऐसा महसूस होता है,
और उन्हें देखना कठिन हो सकता है अवसाद के घेरे में -
मैं वास्तव में अच्छे से समझता हूं व्यक्तिगत अनुभव से।
लेकिन सही मदद से, हम इन समस्याओं को समझ सकते हैं
और हम इन समस्याओं को एक साथ सुलझा सकते हैं।
लेकिन ऐसा करने के लिए,
सबसे पेहला कदम
है कि इन संकेतों का अपमान करना बंद करना होगा
यह कहकर कि वे कमजोरी की निशानी हैं, या पागलपन या विशुद्ध रूप से जैविक,
कुछ लोगों को छोड़कर।
हमें शुरू करने की जरूरत है इन संकेतों को सुनने की,
क्योंकि वे हमें बता रहे हैं कुछ ऐसा जो हमें सच में सुनना चाहिए।
जब हम सही मायने में है इन संकेतों को सुनेंगे,
और इन संकेतों का मान सम्मान करेंगे,
हम देखना शुरू करेंगे
मुक्ति देने वाला, पोषण करने वाला, गहरा समाधान।
हमारे चारों तरफ जो गायें इंतजार कर रही हैं
धन्यवाद।
(तालियां)
Dugo su vremena
dvije zagonetke visile nada mnom.
Nisam ih razumio
i, da budem iskren, prilično sam se bojao istražiti ih.
Prva zagonetka je - 40 mi je godina
i tijekom cijelog mog života, godinu za godinom,
depresija i anksioznost ozbiljno rastu,
u Sjedinjenim Državama, Britaniji,
kao i diljem zapadnog svijeta.
Htio sam shvatiti zašto.
Zašto nam se to događa?
Zašto je svakom godinom
sve više i više nas koji sve teže prolazimo kroz dan?
Htio sam to shvatiti zbog nešto osobnije zagonetke.
Kad sam bio tinejdžer,
sjećam se odlaska liječniku
i objašnjavanja da imam osjećaj kao da bol curi iz mene.
Nisam to mogao kontrolirati,
nisam shvaćao zašto se to događa,
prilično sam se sramio toga.
Liječnik mi je ispričao priču,
sad shvaćam da je bila dobronamjerna,
ali prilično pojednostavljena.
Ne sasvim pogrešna.
Liječnik mi je rekao: "Znamo zašto ljudi postaju takvi.
Nekim se ljudima prirodno poremeti kemijska ravnoteža u glavi -
ti si očito jedan od njih.
Samo ti trebamo dati neke lijekove,
to će tvoju kemijsku ravnotežu vratiti u normalu."
Tako sam počeo piti lijek zvan Paxil ili Seroxat,
ista stvar s različitim imenima u različitim zemljama.
Osjećao sam se puno bolje, dobio sam pravi polet.
No, nedugo zatim,
onaj osjećaj boli se počeo vraćati.
Tako su mi davali sve veće i veće doze
sve dok 13 godina, nisam pio najveću moguću dozu
koja je zakonski dopuštena.
Tijekom mnogih od tih 13 godina, a na kraju i cijelo vrijeme,
i dalje sam jako patio.
Počeo sam se pitati: "Što se ovdje događa?
Zato što radiš sve
što ti se kaže po konceptu koji vlada kulturom -
zašto se i dalje osjećaš ovako?"
Kako bih riješio te dvije zagonetke,
za knjigu koju sam napisao
na kraju sam obišao cijeli svijet,
proputovao sam preko 64 000 km.
Htio sam razgovarati s vodećim svjetskim stručnjacima
o tome što uzrokuje depresiju i anksioznost
i, ključno, kako ih izliječiti
te o ljudima koji su prošli kroz depresiju i anksioznost
i izašli na drugu stranu na raznorazne načine.
Jako sam puno naučio
od divnih ljudi koje sam putem upoznao.
Ipak, mislim da je srž onoga što sam dosad naučio
to da imamo znanstvene dokaze
za devet različitih uzroka depresije i anksioznosti.
Dva su od njih stvarno biološka.
Vaši vas geni mogu učiniti osjetljivijima na te probleme,
iako oni ne ispisuju vašu sudbinu.
Dolazi do stvarnih promjena u mozgu koje se događaju kad postanete depresivni
koje mogu otežati izlječenje.
No većina čimbenika za koje je dokazano
da uzrokuju depresiju i anksioznost
nisu biološki uvjetovana.
To su čimbenici u načinu na koji živimo.
Jednom kad ih shvatite,
otvara se sasvim drukčija skupina rješenja
koju bi trebalo ponuditi ljudima
uz opciju kemijskih antidepresiva.
Primjerice,
ako ste usamljeni, vjerojatnije je da ćete postati depresivni.
Ako, kad idete na posao, nemate nikakvu kontrolu nad njim,
samo morate raditi ono što vam se kaže,
vjerojatnije je da ćete postati depresivni.
Ako vrlo rijetko izlazite u prirodu,
vjerojatnije je da ćete postati depresivni.
Jedna stvar ujedinjuje mnogo uzroka depresije i anksioznosti
o kojima sam učio.
Ne sve, ali mnogo njih.
Svi ovdje znaju
da imamo prirodne fiziološke potrebe, zar ne?
Očito.
Trebate hranu, trebate vodu,
trebate sklonište, trebate čisti zrak.
Ako bih vam oduzeo te stvari,
bili biste u pravoj nevolji, jako brzo.
No istovremeno,
svako ljudsko biće ima prirodne psihološke potrebe.
Trebate osjetiti da pripadate.
Trebate osjetiti da vaš život ima smisao i svrhu.
Trebate osjetiti da vas ljudi vide i cijene.
Trebate osjetiti da imate budućnost koja ima smisla.
Ova kultura koju smo izgradili je dobra u puno toga.
Puno je stvari bolje nego u prošlosti -
drago mi je živjeti danas.
No sve smo manje dobri
u zadovoljavanju tih dubokih, osnovnih, psiholoških potreba.
To nije jedino što se događa,
ali mislim da je to ključan razlog zašto je ova kriza u stalnom porastu.
Bilo mi je stvarno teško to prihvatiti.
Ozbiljno sam se hrvao s tom idejom
prijelaza od razmišljanja o depresiji kao samo problemu u mom mozgu
do onoga s puno uzroka,
uključujući puno njih u životnom stilu.
Sve mi se to tek počelo slagati
kad sam jednog dana otišao intervjuirati južnoafričkog psihijatra
dr. Dereka Summerfielda.
Odličan lik.
Dr. Summerfield je slučajno bio u Kambodži 2001. godine,
kad su uveli kemijske antidepresive
za ljude u toj zemlji.
Lokalni kambodžanski liječnici nisu nikad čuli za te lijekove
pa ih je zanimalo što su oni.
Objasnio im je.
Odgovorili su mu:
"Ne trebamo ih, već imamo antidepresive."
Pitao je: "Kako to mislite?"
Mislio je da će pričati o nekom biljnom lijeku,
poput gospine trave, ginkgo bilobe i slično.
Umjesto toga, ispričali su mu priču.
U njihovoj zajednici je bio seljak koji je radio u rižinim poljima.
Jednog dana je stao na nagaznu minu
preostalu iz rata sa Sjedinjenim Državama
te je ostao bez noge.
Dali su mu umjetnu nogu
pa se nakon nekog vremena vratio raditi na rižinim poljima.
Međutim, očito je jako bolno raditi pod vodom
kad imate umjetan ud
i vjerujem da je bilo prilično traumatično
vratiti se na posao u polje gdje je bio ozlijeđen.
Čovjek je počeo plakati svaki dan,
odbijao je ustati iz kreveta,
razvio je sve simptome klasične depresije.
Kambodžanski liječnik reče:
"Tada smo mu dali antidepresiv."
Dr. Summerfield je upitao: "Što to?"
Objasnili su da su sjeli s njim.
Slušali su ga.
Shvatili su da je njegova bol imala smisla -
njemu je to bilo teško vidjeti u ponoru depresije,
no ona je imala savršeno razumljive razloge u njegovom životu.
Jedan liječnik je, razgovarajući s ljudima u zajednici, pomislio:
"Znate, ako tom čovjeku kupimo kravu,
mogao bi postati mljekar
i ne bi bio u ovom položaju koji mu toliko šteti,
ne bi trebao raditi u rižinim poljima."
Tako su mu kupili kravu.
Za nekoliko tjedana prestao je plakati,
za mjesec dana depresija je nestala.
Dr. Summerfieldu su rekli:
"Vidite, doktore, ta krava je bila antidepresiv,
na to mislite, zar ne?"
(Smijeh)
(Pljesak)
Ako ste odgojeni da o depresiji razmišljate poput mene
i većine ljudi ovdje,
to zvuči kao loša šala, zar ne?
"Otišao sam kod liječnice po antidepresiv,
dala mi je kravu."
No ono što su kambodžanski liječnici intuitivno znali,
polazeći od ove individualne i neznanstvene anegdote,
je ono što nam vodeće svjetsko medicinsko tijelo,
Svjetska zdravstvena organizacija,
pokušava reći već godinama,
polazeći od najboljih znanstvenih dokaza.
Ako ste depresivni,
ako ste anksiozni,
niste slabi i niste ludi,
niste stroj s pokvarenim dijelovima.
Ljudsko ste biće s nezadovoljenim potrebama.
Jednako je važno razmisliti o onome što kambodžanski liječnici
i Svjetska zdravstvena organizacija ne kažu.
Nisu rekli seljaku:
"Slušaj, trebaš se pribrati.
Tvoj je posao riješiti taj problem."
Upravo suprotno, ono što kažu jest:
"Ovdje smo kao skupina da surađujemo s tobom,
tako da zajedno riješimo taj problem."
To svaka depresivna osoba treba,
to svaka depresivna osoba zaslužuje.
Zato je jedan od vodećih liječnika u Ujedinjenim narodima,
u službenoj izjavi za Svjetski dan zdravlja
prije nekoliko godina, 2017, godine,
rekao da trebamo manje govoriti o kemijskim neravnotežama,
a više o neravnotežama u načinu na koji živimo.
Lijekovi pomažu nekim ljudima -
meni su pomagali neko vrijeme -
ali baš zato što ovaj problem ide dublje od biologije,
rješenja također trebaju ići puno dublje.
Kad sam prvi put to čuo,
sjećam se da sam mislio:
"OK, mogao sam vidjeti sve znanstvene dokaze,
pročitao sam puno studija,
intervjuirao sam puno stručnjaka koji to objašnjavaju",
no i dalje sam mislio: "Kako to možemo napraviti?"
Stvari koje nas čine depresivnima
su u većini slučajeva puno složenije nego u onom
s kambodžanskim seljakom.
Odakle da uopće krenemo s tim uvidom?
No tada sam, tijekom dugog putovanja za svoju knjigu,
širom svijeta,
nastavio upoznavati ljude koji su radili baš to,
od Sydneyja, preko San Francisca,
do São Paula.
Stalno sam upoznavao ljude koji su razumjeli
dublje razloge depresije i anksioznosti
i rješavali ih kao skupine.
Očito vam ne mogu ispričati o svim divnim ljudima
koje sam upoznao i o njima pisao
ili o svih devet razloga depresije i anksioznosti za koje sam saznao,
jer mi ne žele dopustiti desetosatni TED Talk -
možete im se žaliti.
No želim se usredotočiti na dva razloga
i dva rješenja koja iz njih proizlaze, ako je to u redu.
Evo prvog.
Mi smo najusamljenije društvo u povijesti čovječanstva.
Nedavna je studija ispitivala Amerikance:
"Osjećate li da više niste bliski ni s kim?"
39 % ljudi je odgovorilo da ih to opisuje.
"Nisam više blizak ni s kim."
U međunarodnim mjerenjima usamljenosti,
Britanija i ostatak Europe su odmah iza SAD-a,
ako se netko osjeća samodopadno.
(Smijeh)
Puno sam vremena raspravljao o tome
s vodećim svjetskim stručnjakom za usamljenost,
nevjerojatnim čovjekom, prof. Johnom Cacioppom,
koji je bio u Chicagu.
Puno sam razmišljao o pitanju koje nam postavlja njegov rad.
Profesor Cacioppo je pitao:
"Zašto postojimo?
Zašto smo ovdje, zašto smo živi?"
Jedan ključni razlog
je da su naši preci s afričkih savana
bili stvarno dobri u jednoj stvari.
Dosta vremena nisu bili veći od životinja koje su obarali,
dosta vremena nisu bili brži od životinja koje su obarali,
ali bili su puno bolji u udruživanju u skupine
i surađivanju.
To je bila naša supermoć kao vrste -
udružujemo se,
baš kao pčele, evoluirale da žive u košnici,
ljudi su evoluirali da žive u plemenu.
Mi smo prvi ljudi
koji su se razdružili
i zbog toga se osjećamo grozno.
No ne mora biti tako.
Jedan od junaka moje knjige i, zapravo, mog života,
je liječnik Sam Everington.
Liječnik je opće prakse u siromašnom dijelu istočnog Londona,
gdje sam živio mnogo godina.
Sam se osjećao jako nelagodno
jer je imao jako puno pacijenata
koji su dolazili s užasnom depresijom i anksioznošću.
Poput mene, ni on se ne protivi kemijskim antidepresivima,
misli da oni mogu pomoći nekim ljudima.
No uvidio je dvije stvari.
Prvo, njegovi pacijenti su većinu vremena bili depresivni i anksiozni
iz sasvim razumljivih razloga, poput usamljenosti.
Drugo, iako su lijekovi pružali neko olakšanje nekim ljudima,
mnogim ljudima nisu riješili problem.
Osnovni problem.
Jednog dana, Sam je odlučio uvesti drukčiji pristup.
Jedna je žena došla u njegov medicinski centar,
Lisa Cunningham.
Upoznao sam je kasnije.
Lisa je bila zatvorena u svom domu s užasnom depresijom i anksioznošću
sedam godina.
Kad je došla u Samov centar, rekli su joj: "Ne brinite se,
nastavit ćemo vam davati lijekove,
ali ćemo vam također prepisati nešto drugo.
Prepisat ćemo vam dolazak u ovaj centar dvaput tjedno
i sastanak s grupom drugih depresivnih i anksioznih ljudi,
ne da pričate o tome kako vam je loše,
nego da otkrijete nešto smisleno što možete raditi zajedno
da ne budete usamljeni i da ne osjećate da je život besmislen."
Prvi put kad se grupa sastala,
Lisa je doslovno počela povraćati od tjeskobe,
toliko ju je obuzela.
No ljudi su je potapšali po leđima i počeli su pričati.
Pitali su: "Što mi možemo učiniti?"
Gradski ljudi iz istočnog Londona kao ja,
nisu znali ništa o vrtlarenju.
Tako su pitali: "Zašto ne naučimo vrtlariti?"
Iza liječničkih ureda se nalazilo
samo šipražje.
"Zašto ne napravimo vrt od toga?"
Počeli su posuđivati knjige iz knjižnice
i gledati isječke s You Tubea.
Počeli su zabadati prste u tlo.
Počeli su učiti ritam godišnjih doba.
Postoji puno dokaza
da je izloženost prirodi
stvarno moćan antidepresiv.
No započeli su nešto još važnije.
Počeli su biti pleme.
Počeli su biti skupina.
Počeli su mariti jedni za druge.
Ako se netko od njih ne bi pojavio,
drugi bi ga išli tražiti: "Jesi li dobro?"
Pomagali bi mu da shvati što ga muči taj dan.
Lisa mi je to ovako opisala:
"Kako je vrt počeo cvjetati,
tako smo i mi cvjetali."
Taj pristup se zove "prepisivanje društva"
i širi se diljem Europe.
Postoji mali, ali rastući broj dokaza
koji sugeriraju da ono može dovesti do značajnog pada
depresije i anksioznosti.
Jednog dana, sjećam se da sam stajao u vrtu,
kojeg su Lisa i njeni nekoć depresivni prijatelji uredili
- stvarno je predivan vrt -
i razmišljao,
prilično nadahnut profesorom Hughom Mackayjem u Australiji.
Razmišljao sam, jako često kad se ljudi osjećaju loše u ovoj kulturi,
kažemo im - prilično sam siguran da su svi to rekli, ja jesam -
"Samo trebaš biti ti, biti sav svoj."
Shvatio sam da, zapravo, ljudima trebamo reći:
"Nemoj biti ti.
Nemoj biti sav svoj.
Budi naš, budi mi.
Budi dio grupe."
(Pljesak)
Rješenje tih problema
ne leži u povlačenju sve više i više vlastitih resursa
kao osamljenog pojedinca -
dijelom nas je i to dovelo do ove krize.
Rješenje leži u povezivanju s nečim većim od vas.
To se veže s jednim drugim uzrokom
depresije i anksioznosti o kojemu sam htio govoriti.
Svi znamo da je
brza hrana postala naša glavna prehrana i učinila nas fizički bolesnima.
Ne govorim to ni s kakvim osjećajem nadmoći.
Doslovno sam došao ovdje iz McDonald'sa.
Vidio sam da svi jedete zdravi TED doručak i rekao sam si da nema šanse.
No kako je brza hrana postala naša ishrana i učinila nas fizički bolesnima,
tako su neke nezdrave vrijednosti preuzele naše umove
i učinile nas psihički bolesnima.
Tisućama godina filozofi govore da
ako mislite da se život svodi na novac, status i pravljenje važnima,
osjećat ćete se posrano.
To nije točan Schopenhauerov citat,
ali je bit onoga što je rekao.
Čudno, ali skoro nitko to nije znanstveno istraživao,
sve do izvanredne osobe koju sam upoznao, profesora Tima Kassera,
koji radi na Knox Collegeu u Illinoisu,
a koji to istražuje već 30 godina.
Njegovo istraživanje sugerira nekoliko važnih stvari.
Prvo, što više vjerujete da
možete kupovati i pokazati što imate da biste pobjegli od tuge
u bolji život,
vjerojatnije je da ćete postati depresivni i anksiozni.
Drugo,
kao društvo nas puno više vode takva vjerovanja.
Kroz cijeli moj život,
pod teretom marketinga i Instagrama te tome sličnom.
Dok sam razmišljao o tome,
shvatio sam da je to kao da su nas sve od rođenja hranili KFC-om za dušu.
Dresirali su nas da tražimo sreću na krivim mjestima
i kao što brza hrana ne zadovoljava vaše nutritivne potrebe,
zapravo se osjećate grozno zbog nje,
nezdrave vrijednosti ne zadovoljavaju vaše psihološke potrebe
te vas udaljavaju od dobrog života.
No kad sam prvi put razgovarao s profesorom Kasserom
i čuo sve to,
osjetio sam čudnu mješavinu emocija.
Jer, u jednu ruku, to mi je bilo izazovno.
Mogao sam vidjeti koliko sam često, kad sam se osjećao loše,
pokušavao to popraviti nekim razmetljivim, velikim vanjskim rješenjem.
Uvidio sam zašto to nije funkcioniralo kod mene.
Također sam pomislio, nije li to očito?
Nije li to banalno?
Kad bih rekao svima ovdje
da nitko od vas neće na samrti
razmišljati o cipelama koje ste kupili ni retweetovima koje ste dobili,
već ćete razmišljati o trenucima ljubavi, smisla i povezanosti u svom životu.
Mislim da bi to zvučalo kao klišej.
No nastavio sam razgovarati s profesorom Kasserom:
"Zašto osjećam čudnu podvojenost?"
Odgovorio je: "Na nekoj razini, svi znamo te stvari.
No u ovoj kulturi, ne živimo u skladu s njima."
Znamo ih tako dobro da su postali klišeji,
ali ne živimo po njima.
Nastavio sam ispitivati zašto znamo nešto toliko duboko,
ali ne živimo po tome?
Nakon nekog vremena, profesor Kasser mi je rekao:
"Zato što živimo u stroju
dizajniranom da nas natjera da zanemarimo ono važno u životu."
Morao sam dobro razmisliti o tome.
"Zato što živimo u stroju
dizajniranom da nas natjera da zanemarimo ono važno u životu."
Profesor Kasser je htio shvatiti možemo li razbiti taj stroj.
Puno je to istraživao.
Ispričat ću vam jedan primjer
i stvarno vas molim da isprobate to s prijateljima i obitelji.
Zajedno s Nathanom Dunganom, pridobio je grupu tinejdžera i odraslih
da dođu na niz sastanaka tijekom određenog razdoblja.
Jedan od ciljeva grupe je bio
da ljudi počnu razmišljati o onom trenutku u vlastitom životu
kad su pronašli smisao i svrhu.
Za različite ljude je to bilo različito.
Za neke je ljude to bilo sviranje, pisanje, pomaganje -
siguran sam da si svi mogu predočiti nešto.
Drugi dio ciljeva grupe je bio da ljudi počnu pitati:
"Kako biste mogli više života posvetiti
potrazi za tim trenucima smisla i svrhe,
a manje kupovati stvari koje ne trebate,
objavljivati ih na društvenim mrežama i htjeti da vam kažu:
"OMG, tako sam ljubomoran!"
Otkrili su da je
samo održavanje tih sastanaka
bilo kao druženje anonimnih alkoholičara za konzumerizam.
To što su ljudi držali te sastanke, artikulirali te vrijednosti,
odlučili djelovati po njima i provjeravati ih između sebe,
vodilo je izrazitom pomaku njihovih vrijednosti.
To ih je udaljilo od uragana poruka koje izazivaju depresiju,
koje nas dresiraju da tražimo sreću na krivim mjestima,
a približilo važnijim i zdravijim vrijednostima
koji nas uzdižu iz depresije.
No i sa svim tim rješenjima koja sam vidio i o njima pisao,
od kojih o mnogima sad ne mogu pričati,
nastavio sam razmišljati
"Zašto mi je trebalo toliko dugo da to uvidim?"
Jer, kad ih objasnite ljudima -
neka od njih su složenija, ali ne sva -
kad to objasnite ljudima, nije to znanstvena fantastika.
Na nekoj razini, mi to već znamo.
Zašto nam je toliko teško razumjeti to?
Mislim da ima puno razloga.
Mislim da je jedan od razloga to da trebamo promijeniti naše shvaćanje
što depresija i anksioznost zapravo jesu.
Postoje stvarni biološki doprinosi
depresiji i anksioznosti.
No ako dopustimo biologiji da postane cijela slika,
poput mene dosta vremena,
i kao što je naša kultura radila većinu mog života,
ono što implicitno govorimo ljudima, a to nije ničija namjera,
ali ono što implicitno govorimo ljudima je:
"Vaša bol ne znači ništa.
To je samo greška.
To je poput kvara u računalnom programu,
to je samo problem povezivanja u vašoj glavi."
No ja sam bio sposoban početi mijenjati svoj život
tek kad sam shvatio da depresija nije greška,
to je signal.
Vaša depresija je signal.
Govori vam nešto.
(Pljesak)
Osjećamo je iz raznih razloga,
a može ih biti teško razabrati u ponorima depresije -
prilično to dobro razumijem iz vlastitog iskustva.
No uz pravu pomoć, možemo razumjeti te probleme
i možemo ih riješiti zajedno.
No da to napravimo,
prvi korak je
da prestanemo vrijeđati te signale
govoreći da su to znakovi slabosti, ludosti ili samo biologije,
osim za sasvim mali broj ljudi.
Trebamo početi slušati te signale
jer nam oni govore ono što stvarno trebamo čuti.
Tek kad stvarno poslušamo te signale,
kad ih cijenimo i poštujemo,
tek tad ćemo početi uviđati
oslobađajuća i dublja rješenja.
Krave koje nas čekaju oko nas.
Hvala vam.
(Pljesak)
Hosszú ideje nyomasztott két rejtély.
Nem értettem őket,
és hogy őszinte legyek, féltem is a mélyükre ásni.
Az egyik, hogy egész életemben –
40 éves vagyok –
évről évre nőtt a depressziós és szorongásos esetek száma
Amerikában, Nagy-Britanniában
és az egész nyugati világban.
Meg akartam érteni, miért.
Miért történik ez velünk?
Miért van az, hogy évről évre
egyre több embernek esik nehezére, hogy átvészelje a napot?
Egy sokkal személyesebb talány okán is meg akartam érteni ezt.
Mikor kamasz voltam, emlékszem,
azt magyaráztam az orvosomnak,
hogy úgy érzem, kiárad belőlem a fájdalom.
Képtelen voltam kontrollálni.
Nem értettem az okát.
Eléggé szégyelltem magam.
Az orvosom mesélt valamit,
ma már tudom, hogy jó szándékkal,
ám meglehetősen leegyszerűsítve,
nem teljesen tévesen.
Azt mondta: "Tudjuk, miért alakul ki az embereknél.
Néhány embernél egyszerűen felborul a kémiai egyensúly az agyban –
te is ide tartozol.
Csak némi gyógyszert kell kapnod,
így a kémiai egyensúly helyreáll."
Elkezdtem gyógyszert – Paxilt, Seroxatot – szedni,
ezek ugyanazok, csak eltérő néven futnak országonként.
Sokkal jobban éreztem magam, igazán feldobódtam.
Ám nem sokkal később a fájdalom érzése visszatért,
így egyre nagyobb adagokat kaptam,
egészen a legálisan adható, maximális dózisig,
amelyet 13 éven át szedtem.
A 13 évből jó pár alatt, és az utolsó években szinte folyamatosan
még mindig fájdalomban éltem.
Elkezdtem kérdezgetni magam: "Mi folyik itt?
Megteszel mindent,
amit a társadalmat jellemző történet előír –
miért érzed magad mégis így?"
Hogy leássak e két rejtély mélyére
és egy könyvig, amit írtam,
végül utazgatni kezdtem a világban,
több mint 60 000 kilométert.
Le akartam ülni a világ vezető specialistáival
beszélgetni a depresszió és szorongás okairól,
és elsősorban, hogy mi ezekre a megoldás,
olyanokkal, akik voltak depressziósak, szorongtak,
és kijöttek belőle bármilyen módon.
Rengeteget tanultam
a bámulatos emberektől, akiket útközben ismertem meg.
Ám úgy hiszem, a lényeg ebből az volt,
hogy mostanáig a depresszió és szorongás
kilenc okára létezik tudományos bizonyíték.
Kettő ezek közül valóban biológiai eredetű.
Génjeik érzékenyebbé tehetik önöket az ilyen problémákra,
bár nem határozzák meg a sorsukat.
Ha depressziósak, az agyban valódi változások mehetnek végbe,
amelyek megnehezítik a gyógyulást.
Ám a legtöbb faktor,
amely bizonyíthatóan depressziót és szorongást okoz,
nem biológiai eredetű.
Ezek az életmódunkra jellemző tényezők.
Ha egyszer megértjük őket,
új megoldások egész sora tárul fel,
melyek elérhetőek kellene legyenek
a kémiai kedélyjavítók mellett.
Például, ha magányosak,
valószínűbb, hogy depresszióba esnek.
Ha a munkában nincs ráhatásuk a saját tevékenységükre,
csak azt teszik, amit mondanak maguknak,
valószínűbb, hogy depresszióba esnek.
Ha igazán ritkán mozdulnak ki a való világba,
valószínűbb, hogy depresszióba esnek.
Megtudtam valamit, ami pedig egyformán jellemző
a depresszió és a szorongás sok okára.
Nem mindre, de sokra közülük.
Itt mind tisztában vannak vele,
hogy vannak természetes fizikai szükségleteik, ugye?
Nyilvánvalóan.
Szükségük van élelemre, vízre,
menedékre, tiszta levegőre,
amelyektől, ha megfosztanám önöket,
igazán gyorsan nagy bajba kerülnének.
Ám ugyanakkor
minden emberi lénynek vannak természetes pszichológiai szükségletei.
Érezniük kell, hogy tartoznak valahova.
Érezniük kell, hogy az életüknek van jelentése és célja.
Érezniük kell, hogy mások látják és értékelik önöket.
Érezniük kell, hogy értelmes jövő áll önök előtt.
Sok mindenben jó a civilizáció, amit építettünk.
Sok minden jobb, mint a múltban volt –
örülök, hogy ma élhetek.
ám egyre kevésbé törődünk
ezekkel a mély, alapvető pszichológiai igényekkel.
Nem egyedül erről van szó, ám szerintem ez a fő oka annak,
hogy a válság egyre nagyobb méreteket ölt.
Úgy találtam, ezt nagyon nehéz megérteni.
Küzdöttem azzal, hogy úgy gondoljak a depressziómra,
mint aminek sok oka van, köztük az életmódunk,
ahelyett, hogy ez csak egy probléma az agyamban.
Akkor kezdtek igazán helyükre kerülni a dolgok,
amikor egy nap egy dél-afrikai pszichiáterrel készítettem interjút,
bizonyos Dr. Derek Summerfielddel.
Nagyszerű ember.
Dr. Summerfield 2001-ben Kambodzsában járt,
amikor először mutattak be az ott élőknek
antidepresszánsokat.
A helyi, kambodzsai orvosok még sosem hallottak ezekről a szerekről.
Csak értetlenül álltak, mik ezek.
Ő elmagyarázta nekik, mire azt felelték:
"Nincs rájuk szükségünk, már vannak antidepresszánsaink."
Mire visszakérdezett: "Hogy értik?"
Azt hitte, valamiféle növényi eredetű orvosságról van szó,
mint az orbáncfű, a páfrányfenyő, ilyesmi.
Ahelyett elmeséltek neki egy történetet.
Volt egy farmer a közösségükben, aki a rizsföldön dolgozott.
Egy napon rálépett egy aknára,
amely az USA-val vívott háború maradványa volt,
és elveszítette a lábát.
Kapott műlábat,
majd kis idő múlva visszament dolgozni a rizsföldekre.
Ám úgy tűnt, művégtaggal nagyon fájdalmas a víz alatti munka,
és úgy hiszem, elég nyomasztó lehetett visszamenni oda,
ahol előtte elvesztette a lábát.
A férfi egész nap sírt,
nem kelt ki az ágyból,
a klasszikus depresszió minden tünetét produkálta.
A kambodzsai orvos erre:
"Ekkor adtuk neki a kedélyjavítót."
Dr. Summerfield azt kérdezte: "Mi volt az?"
Elmagyarázták, hogy elmentek hozzá, és ott ültek mellette.
Meghallgatták.
Rájöttek, hogy van értelme a fájdalmának –
ő nehezen értette meg a depressziós fájdalom közepette,
de valójában az életében jelenlévő, teljesen érthető okok váltották ki.
Az orvosok egyike, miután beszélt a közösség tagjaival, rájött,
ha szereznek a férfinak egy tehenet,
lehet belőle tehenész,
kikerül abból a helyzetből, ami annyira felzaklatja,
nem kell kimennie a rizsföldekre.
Vettek neki egy tehenet.
Néhány héten belül a férfi nem sírt többé,
egy hónap múlva elmúlt a depressziója.
Azt mondták Dr. Summerfieldnek:
"Látja, doktor, az a tehén antidepresszáns volt,
erre gondolt, ugye?"
(Nevetés)
(Taps)
Ha önöknek is azt tanították a depresszióról, mint nekem,
és a legtöbbjüknek itt igen,
ez rossz viccnek tűnik, ugye?
"Elmentem orvoshoz antidepresszánsért,
és egy tehenet kaptam." (Nevetés)
Ám ez alapján az egyedi, nem tudományos anekdota alapján
azok a kambodzsai orvosok ösztönösen tudták,
mi az, amit a világ vezető orvosi testülete,
az Egészségügyi Világszervezet
évek óta próbál a tudomásunkra hozni
a legjobb tudományos bizonyítékok alapján.
Ha depressziósak,
idegesek,
nem gyengék és nem bolondok,
és mindent figyelembe véve, nem is gépek törött alkatrészekkel.
Emberek, kielégítetlen szükségletekkel.
Legalább ilyen fontos az is, amiről azok a kambodzsai orvosok
és az Egészségügyi Világszervezet nem beszél.
Nem mondták a farmernek:
"Hé, haver, össze kell szedd magad.
Neked kell rájönnöd, mi a baj, és megoldanod azt."
Pont ellenkezőleg, azt mondták:
"Itt vagyunk, hogy csapatként összedolgozzunk,
így együtt rájöhetünk, mi a gond, hogyan hozzuk helyre."
Minden depressziósnak erre van szüksége,
és minden depressziós ezt érdemli.
Ezért jelentette ki néhány évvel ezelőtt, 2017-ben,
az egészségügyi világnapra írt beszédében
az ENSZ egyik vezető orvosa,
hogy kevesebbet kell beszéljünk a kémiai egyensúlyzavarról,
és többet az életmódunkra jellemző egyensúlyzavarról.
Néha a gyógyszer igazi megkönnyebbülés –
nekem is segített egy ideig –,
ám pont, mert a probléma a géneknél mélyebben gyökerezik,
a megoldásért is mélyebbre kell hatolni.
Amikor ezt először felfedeztem,
emlékszem, azon gondolkodtam:
"Rendben, láttam minden tudományos bizonyítékot,
rengeteg tanulmányt olvastam,
rengeteg szakértővel beszéltem, akik erről magyaráztak",
ám tovább járt az agyam: "Hogyan tehetnénk ezt?"
A dolgok, amiktől depressziósak leszünk,
többnyire sokkal összetettebbek,
mint a kambodzsai farmeré.
Hol kezdjük ezzel a megközelítéssel?
Aztán mialatt azért utaztam, hogy összehozhassam a könyvem,
a világ minden táján
találkoztam olyanokkal, akik pontosan ezt tették,
Sydney-től San Franciscón át
São Paulóig.
Találkoztam emberekkel, akik megértették
a depresszió és szorongás mélyebb okait,
és együttesen próbálták megoldani azt.
Nyilvánvalóan nem mesélhetek az összes csodás emberről,
akit megismertem, akiről írtam,
sem pedig a depresszió és szorongás kilenc okáról, amelyeket megismertem,
mert nem tarthatok 10 órás TED-előadást –
a szervezőknél panaszt tehetnek.
Ám két okot szeretnék kiemelni,
velük együtt a két megoldást is rájuk, ha nem bánják.
Íme az első:
a miénk az emberiség történelmének legmagányosabb társadalma.
Nemrégiben egy felmérés során azt kérdezték amerikaiaktól,
úgy érzik-e, hogy többé már senkihez nem állnak közel.
A megkérdezettek 39 százaléka úgy nyilatkozott, ez a leírás illik rá:
"Már senkihez se áll közel."
Nemzetközi szinten vizsgálva a magányosságot
Anglia és Európa többi része ott áll Amerika mögött,
ha valaki nagyon elbízná magát.
(Nevetés)
Sokat beszélgettem erről
a magány világszinten is vezető szakértőjével,
a fantasztikus John Cacioppo professzorral
Chicagóban,
és sokat gondolkodtam egy, a munkájában feltett kérdésről.
Cacioppo professzor azt kérdezte:
"Miért létezünk?
Miért vagyunk itt, miért vagyunk életben?"
Az egyik fő ok,
hogy az afrikai szavannán élő őseink
igazán jók voltak valamiben.
Sokszor nem voltak nagyobbak, mint az állatok, amiket elejtettek,
sokszor nem voltak gyorsabbak se, mint az állatok, amiket elejtettek,
ám sokkal jobbak voltak abban,
hogy csoportokba verődjenek és együttműködjenek.
Fajként ez volt a szuperképességünk –
hogy csoportokba gyűltünk,
ahogy a méhrajok is kifejlődtek az idők során,
úgy az emberek is törzsekbe tömörültek.
Most pedig mi vagyunk az első emberek,
akik felbontják törzseiket.
Ettől viszont szörnyen érezzük magunkat.
Ám ennek nem kell így lennie.
A könyvem – és tulajdonképp az életem – egyik hőse
egy Sam Everington nevű orvos.
Kelet-London egy szegény részében praktizál,
ahol én is éltem sok éven át.
Sam nem érezte jól magát:
sok beteg kereste fel szörnyű depresszióval és szorongással.
Hozzám hasonlóan ő sem ellenzi a kémiai kedélyjavítókat,
úgy tartja, enyhülést hoznak néhány betegnek.
De két dolgot tapasztalt.
Először is, a saját szülei is sokat szorongtak, szenvedtek depressziótól
teljesen érthető okokból, mint amilyen a magányosság.
Másodszor, bár a gyógyszerek enyhülést adtak néhány embernek,
sok embernél nem oldották meg a problémát.
A mélyben rejlő problémát.
Egy nap Sam új megközelítés kipróbálása mellett döntött.
Egy nő látogatott el a rendelőjébe,
bizonyos Lisa Cunningham –
később megismerkedtem Lisával.
Lisa hét éve élt az otthonába zárkózva,
bénultan a depressziótól és szorongástól.
Amikor elment Sam rendelőjébe, azt mondták neki: "Ne aggódjon,
gyógyszereket adunk magának,
ám valami mást is felírunk.
Előírjuk magának, hogy kétszer egy héten jöjjön el a rendelőbe,
találkozzon más depressziós, szorongással küzdő beteggel,
nem azért hogy arról beszéljen, milyen rosszul van,
hanem hogy kitaláljanak valami értelmeset, amit mind együtt csinálhatnak,
így nem lesz egyedül, s az életét se fogja értelmetlennek érezni."
Amikor a csoport először találkozott,
Lisa szó szerint hányt, úgy szorongott,
annyira stresszelte a helyzet.
Ám az emberek megölelték, a csoport beszélgetni kezdett arról,
hogy mit csinálhatnának.
Hozzám hasonló városi, kelet-londoni emberek,
fogalmuk sem volt a kertészkedésről.
Azt mondták: "Miért nem kertészkedünk?"
Volt egy terület az orvosi irodák mögött,
egy bozótos.
"Miért nem alakítjuk kertté?"
Elkezdtek könyveket kivenni a könyvtárból,
YouTube-videókat nézni.
Elkezdték a földet túrni.
Elkezdték kitanulni az évszakokat.
Rengeteg a bizonyíték rá,
hogy a természetnek való kitettség
nagyon erős kedélyjavító hatással bír.
Ám ennél valami sokkal fontosabb is történt.
Elkezdtek törzsbe rendeződni.
Elkezdtek csoporttá alakulni.
Törődni kezdtek egymással.
Ha egyikük nem jelent meg,
a többiek megkeresték, hogy rendben van-e.
Ez segített nekik rájönni, mi aggasztotta őket aznap.
Ahogy Lisa fogalmazott:
"Ahogy a csoport kivirult,
mi is kivirultunk."
E megközelítésben társaságot írunk elő,
és mindenfelé terjed Európában.
Egyre több adat áll rendelkezésre,
amely bizonyítja a depresszió és szorongás
igazi és jelentőségteljes csökkenését.
Egy nap, emlékszem, a kertben álltam,
amelyet Lisa és egykor depressziós barátai építettek –
igazán szép kert –,
és volt ez a gondolatom,
nagymértékben egy bizonyos professzor, az ausztrál Hugh Mackay inspirálta.
Gyakran eszembe jutott, mit mondunk ebben a kultúrában az embereknek,
ha lehangoltak – biztos, hogy itt is mindenki mondta, én is –,
azt mondjuk: "Csak légy magad, légy önmagad."
Közben valójában rájöttünk, hogy ezt kellene mondjuk:
"Ne légy magad.
Ne légy önmagad.
Legyünk magunk, legyünk mi,
egy csoport tagjai."
(Taps)
Ezeknek a problémáknak a megoldása nem abban rejlik,
hogy egyre több erőforrásukat használják fel,
mint elszigetelt egyén –
részben ez vezetett ehhez a krízishez.
Hanem, hogy valami önmaguknál nagyobbhoz kapcsolódnak.
Ez igazán kapcsolódik a depresszió és szorongás egy másik okához,
amiről beszélni szeretnék.
Mindenki tudja, hogy ócska gyorskaják uralják az étrendünket,
ami testi bántalmakat okoz.
Nem felsőbbrendűséggel mondom ezt,
tényleg a McDonald'stól jöttem beszédet mondani.
Láttam, mind ették azt az egészséges TED-reggelit – én nemet mondtam rá.
Ám ahogy a ócska gyorskaja eluralta az étrendünket és megbetegített minket,
úgy egyfajta ócska értékrend uralkodott el az elménken is,
lelki betegségekhez vezetve.
Évezredeken át mondták a filozófusok,
ha azt hiszik, hogy az élet a pénzről, a státuszról és kérkedésről szól,
vacakul fogják érezni magukat.
Ez nem egy pontos Schopenhauer idézet,
de ez a lényege annak, amit mondott.
Ám különös módon ezt szinte alig vizsgálták tudományos szemmel
egy igazán különleges ember előtt, akit én is ismerek: ő Tim Kasser,
professzor az illinoisi Knox College-ben,
aki már harminc éve kutatja a témát.
A kutatása néhány igen fontos megállapítást tesz.
Először is, minél jobban elhiszik,
hogy a kiút a szomorúságból megvehető és lejátszható,
át, egy jobb életbe,
annál valószínűbb, hogy lehangoltak és szorongóak lesznek.
Másodszor társadalomként
egyre jobban irányítanak minket ezek az elképzelések.
Egész életemben roskadoztam
a reklámok, az Instagram és az ehhez hasonlók súlya alatt.
Ahogy erről gondolkodtam, rájöttem:
mintha ezzel etetnének minket születésünktől, egyfajta KFC az elmének.
Megtanították, hogy a boldogságot mindenféle rossz helyen keressük,
és ahogy az ócska gyorskaja nem megfelelő tápértékű,
sőt rosszul érzik magukat tőle,
az ócska értékrend sem elégíti ki pszichológiai szükségleteiket,
és megfosztja önöket egy jó élettől.
Ám amikor először találkoztam Kasser professzorral,
és hallottam tőle minderről,
érzelmek kavalkádja öntött el.
Egyrészről igazán nehéznek tűnt.
A saját példámból láttam, milyen gyakran próbáltam valami hivalkodó,
külső dologgal gyógyítani magam, ha erőt vett rajtam a lehangoltság.
Megértettem, miért nem működött.
Az is eszembe jutott, hogy ez tulajdonképpen nyilvánvaló, nem?
Majdnem banális, nem?
Ha azt mondanám önöknek,
egyikük sem fog a halálos ágyán hazudni,
és a sok megvett cipőre vagy újratweetelésekre gondolni,
hanem a szerelem pillanataira,
az életük jelentésére és kapcsolataikra.
Ez szinte klisének tűnhet.
Ahogy beszélgettünk, kérdeztem Kassert:
"Miért érzem ezt a különös kettősséget?"
Azt mondta: "Valamilyen szinten mind tisztában vagyunk ezzel.
Ám ebben a kultúrában nem ezek szerint élünk."
Túl jól ismerjük őket, klisékké váltak,
de nem ezek szerint élünk.
Azt kérdezgettem, miért ismernénk ennyire behatóan valamit,
ha aztán mégsem élünk úgy?
Egy idő után Kasser professzor azt mondta:
"Mert egy gépezetben élünk, amit arra terveztek,
hogy figyelmen kívül hagyjuk, ami az életben fontos."
Ezen komolyan elgondolkodtam.
"Mert egy gépezetben élünk, amit arra terveztek,
hogy figyelmen kívül hagyjuk, ami az életben fontos."
Kasser professzor rá akart jönni, meg tudjuk-e törni a gépezetet.
Rengeteg kutatást végzett;
mesélek egy példáról,
és arra biztatok mindenkit itt, próbálja ki a barátaival és családjával.
Több alkalommal összejöttünk egy Nathan Dungan nevű sráccal
és kamaszok és felnőttek alkotta csoportjával.
A csoport egyik lényege az volt,
hogy fel kellett idézniük az életük egy pillanatát,
amelynek volt értelme, jelentése.
Ez mindenkinek mást jelentett.
Pár embernek ez a zenélés volt, másoknak az írás vagy segítségnyújtás –
gondolom, itt is mindenki ki tud találni valamit, ugye?
A csoport másik lényege az volt, hogy feltegyék a kérdést:
"Hogyan tudnánk az életünket még inkább a jelentőségteljes
és céllal bíró pillanatoknak szentelni,
és kevésbé annak, hogy felesleges szemetet vegyünk,
képet posztoljunk róla a neten, hogy mások azt mondják:
'Istenem, irigykedem!"
Csak a találkozók révén rájöttek,
hogy ez az egész hasonlít
az Anonim Alkoholisták gyűlésére, csak fogyasztóknak, ugye?
Azzal, hogy így összejöttek, megfogalmazták ezt az értékrendet,
cselekvésre határozták el magukat, és keresték a másikat,
jelentős változáson esett át az értékrendjük.
Elmozdította őket ettől a depresszió generálta üzenetáradattól,
amely rossz helyeken keresteti velünk a boldogságot,
egy sokkal jelentőségteljesebb, táplálóbb értékrend felé,
amely kivezet minket a depresszióból.
Ám hiába láttam és írtam sok megoldásról,
még többről is, amelyekről itt nincs lehetőségem beszélni,
továbbra is töprengtem,
tudják: miért tartott ilyen soká megvilágosodni?
Mert ha elmagyarázzuk ezeket –
néhány bonyolultabb, de nem mind –,
ha elmagyarázzuk őket másoknak, nem agysebészet, ugye?
Bizonyos szinten már tisztában vagyunk velük.
Miért olyan nehéz mégis megérteni?
Sok oka van szerintem.
Úgy gondolom, az egyik, hogy változtatnunk kell azon,
hogyan értelmezzük a depresszió és a szorongás valódi mibenlétét.
Mindkettőhöz járulnak
valódi biológiai tényezők.
Ám ha hagyjuk, hogy a biológia uralja a képet,
ahogy sokáig én is tettem,
ahogy a kultúránk tette többnyire egész életemben,
amit hallgatólagosan mondunk, még ha sokaknak nem is áll szándékában,
de amit hallgatólagosan mondunk az embereknek:
"A fájdalmad semmit nem jelent.
Hibásan működsz.
Mint egy szoftverhiba,
csak egy kábelezési hiba a fejedben."
Ám én éppen csak elkezdtem megváltoztatni az életem,
amikor rájöttem, hogy a depresszió nem működési hiba.
Hanem egy jel.
A depressziójuk egy jel.
Jelez valamit.
(Taps)
Okkal érezzük magunkat így,
és a depressziós fájdalomban nehéz az okokat meglátni –
ezt személyes okokból nagyon jól megértem.
Ám megfelelő segítséggel megérthetjük e problémákat,
és közösen meg is oldhatjuk őket.
Hogy ezt tegyük,
a legelső lépés,
ne támadjuk e jeleket azzal,
hogy a gyengeség, az őrület jelének, vagy genetikának nevezzük őket,
kivéve egy kisszámú ember esetét.
El kell kezdenünk odafigyelni e jelekre,
mert olyasmit mondanak, amit valóban hallanunk kell.
Csak ha igazán odafigyelünk e jelekre,
tiszteletben tartjuk, megbecsüljük őket,
csak akkor kezdjük el meglátni
a felszabadító, tápláló, mélyben rejlő megoldásokat,
A "teheneket", amik körülöttünk vannak.
Köszönöm.
(Taps)
Untuk waktu yang lama,
ada dua misteri yang menggangguku.
Aku tak memahaminya
dan terus terang, aku agak takut untuk mencari tahu.
Yang pertama, umurku 40 tahun,
dan sepanjang hidupku, tahun demi tahun
depresi dan kecemasan serius telah meningkat
di Amerika, Britania Raya,
dan di seluruh dunia Barat.
Aku ingin tahu kenapa.
Kenapa ini terjadi pada kita?
Kenapa seiring berjalannya tahun,
makin banyak dari kita yang kesulitan melewati hari?
Aku ingin memahaminya karena misteri yang bersifat pribadi.
Waktu remaja,
aku ingat pergi ke dokter
dan menjelaskan ada rasa sakit yang mengalir dari tubuhku.
Aku tak bisa mengendalikannya
Aku tak mengerti kenapa itu terjadi
Aku merasa malu karenanya.
Dokterku pun bercerita
yang kusadari kini maksudnya baik,
tapi terlalu menggampangkan.
Tak sepenuhnya keliru.
Dia berkata, "Kami tahu kenapa bisa begini.
Beberapa orang memiliki ketidakseimbangan kimia secara alami dalam kepala mereka --
kau jelas salah satunya.
Kau hanya perlu obat-obatan
yang akan menormalkan keseimbangan kimiamu."
Jadi aku mulai minum Paxil atau Seroxat,
obat yang sama hanya namanya berbeda di negara lain.
Aku merasa lebih baik dan bersemangat.
Tapi tak lama kemudian, rasa sakit itu datang lagi.
Mereka memberiku dosis lebih tinggi
sampai selama 13 tahun, aku minum dosis maksimal yang diizinkan secara hukum.
Selama 13 tahun tersebut, dan hampir sepanjang waktu,
Aku masih kesakitan.
Aku mulai bertanya-tanya, "Apa yang terjadi?
Kau sudah lakukan semua yang dikatakan kisah yang mendominasi budaya --
kenapa kau masih merasa begini?"
Untuk memecahkan kedua misteri ini,
demi buku yang kutulis, aku melakukan perjalanan keliling dunia,
aku menempuh lebih dari 40 ribu mil.
Aku ingin berdiskusi dengan para ahli di dunia
tentang penyebab depresi dan kecemasan dan solusinya
serta mereka yang berhasil melewatinya dalam berbagai cara.
Aku belajar banyak dari orang-orang luar biasa yang kukenal di perjalanan.
Inti dari apa yang kupelajari adalah,
sejauh ini kita punya bukti ilmiah
untuk sembilan penyebab depresi dan kecemasan.
Dua di antaranya ada dalam tubuh kita.
Faktor genetik bisa membuatmu lebih peka, namun tak menentukan nasibmu.
Ada perubahan nyata dalam otak ketika kau depresi
yang membuatmu lebih sulit sembuh.
Tapi sebagian besar faktor yang terbukti menyebabkan depresi dan kecemasan
tidak ada dalam tubuh kita.
Mereka faktor dalam cara hidup kita.
Begitu kau memahaminya,
itu akan membuka berbagai solusi berbeda
yang harus ditawarkan bersama dengan opsi berupa antidepresan kimiawi.
Contohnya,
jika kau kesepian, kau akan cenderung depresi.
Ketika kau bekerja dan tak punya kendali atas pekerjaanmu,
kau hanya diperintah,
kau akan cenderung depresi.
Jika kau jarang keluar ke alam terbuka,
kau akan cenderung depresi.
Ada satu hal yang yang menyatukan banyak sebab depresi dan kecemasan.
Tidak semuanya, tapi banyak.
Semua di sini tahu,
kalian punya kebutuhan fisik alami, kan?
Tentu saja.
Kau butuh makanan, air,
tempat berlindung, udara bersih.
Jika aku mengambilnya darimu, kau akan ada dalam masalah.
Tapi di waktu yang sama,
setiap manusia memiliki kebutuhan psikologis yang alami.
Kau butuh merasa punya tempat.
Kau butuh hidupmu berarti dan punya tujuan.
Kau butuh diperhatikan dan dihargai.
Kau butuh masa depan yang masuk akal.
Budaya yang kita bangun ini baik di banyak hal.
Banyak yang lebih baik dari masa lalu.
Tapi kita jadi semakin kurang pandai
dalam memenuhi kebutuhan psikologis yang mendasar.
Tak hanya itu, tapi itulah alasan utama krisis ini terus meningkat.
Ini sangat sulit kupahami.
Aku bergumul dengan ide
untuk mengubah pandangan tentang depresi sebagai masalah di otak saja
menjadi banyak penyebab, termasuk cara hidup kita.
Semuanya mulai menjadi jelas
ketika aku mewawancarai seorang psikiater dari Afrika Selatan
bernama dokter Derek Summerfield.
Dia pria hebat.
Dokter Summerfield kebetulan ada di Kamboja tahun 2001,
ketika antidepresan kimiawi pertama kali dikenalkan pada warga di negara itu.
Para dokter lokal, orang Kamboja, tidak pernah mendengar obat ini,
jadi mereka bertanya dan dia menjelaskan.
Mereka lalu berkata,
"Kami tak membutuhkannya, kami sudah punya antidepresan."
"Apa maksudmu?"
Dia pikir yang mereka maksud adalah semacam obat herbal,
seperti St. John's Wort, ginkgo, biloba, dan semacamnya.
Mereka malah bercerita.
Ada petani di komunitas mereka yang bekerja di ladang padi.
Suatu hari, dia berdiri di ladang ranjau peninggalan perang dengan Amerika
dan kakinya terkena ledakan.
Mereka memberinya kaki palsu, dan dia kembali bekerja di ladang padi.
Tapi, bekerja di air sangat menyakitkan jika kau memiliki anggota tubuh buatan.
kurasa cukup traumatis kembali bekerja di ladang tempat kakinya meledak.
Pria itu mulai menangis sepanjang hari,
dia tak mau bangun dari tempat tidur, dia mengalami semua gejala depresi klasik.
Dokter Kamboja berkata,
"Saat itulah kami memberinya antidepresan."
Summerfield berkata, "Apa itu?"
Mereka bilang mereka duduk bersamanya.
Mereka mendengarkannya.
Mereka sadar penderitaannya beralasan,
sulit baginya untuk melihat hal itu karena depresinya,
tapi sebenarnya hal itu berpengaruh pada kehidupannya.
Salah satu dokter yang berbicara di komunitas itu menduga,
"Jika kita belikan dia seekor sapi,
dia bisa menjadi peternak sapi perah,
dia tak perlu ada di posisi ini,
dia tak harus bekerja di ladang padi."
Jadi mereka membelikan dia sapi.
Dalam beberapa minggu tangisnya berhenti,
dalam sebulan, depresinya hilang.
Mereka berkata ke Summerfield, "Sapi itu adalah antidepresan,
itu kan maksudmu?"
(Tertawa)
(Tepuk tangan)
Jika kau dibesarkan sepertiku dan sebagian besar orang di sini,
itu seperti lelucon buruk, 'kan?
"Aku ke dokter untuk antidepresan, dia memberiku seekor sapi."
Tapi apa yang para dokter Kamboja itu tahu secara intuitif,
berdasarkan anekdot individual yang tidak ilmiah ini
adalah apa yang WHO, badan medis terkemuka dunia,
telah coba sampaikan selama bertahun-tahun
berdasarkan bukti ilmiah terbaik.
Jika kau depresi,
jika kau cemas,
kau tidak lemah, kau tidak gila,
kau bukan mesin dengan onderdil yang rusak.
Kau manusia dengan kebutuhan yang tidak terpenuhi.
Penting bagi kita memikirkan tentang apa yang tidak dikatakan
oleh para dokter di Kamboja dan WHO.
Mereka tidak berkata pada si petani,
"Hei, kawan, kau harus tenang.
Kau harus mencari jalan keluar sendiri."
Sebaliknya, mereka mengatakan,
"Kita di sini sebagai satu kelompok untuk bergabung bersamamu,
jadi kita bisa mencari jalan keluarnya bersama-sama."
Inilah yang penderita depresi butuhkan,
dan yang layak mereka dapatkan.
Ini kenapa salah satu dokter terkemuka di PBB dalam pernyataannya
di Hari Kesehatan Dunia tahun 2017 mengatakan,
kita perlu mengurangi bicara soal ketidakseimbangan kimia
dan lebih kepada ketidakseimbangan cara hidup kita.
Obat bisa membantu sebagian orang, mereka membantuku untuk sementara,
tapi karena masalah ini lebih dalam dari sekedar biologis,
solusinya juga harus lebih mendalam.
Ketika aku baru tahu,
aku ingat untuk berpikir,
"OK, aku bisa lihat bukti ilmiahnya, aku membaca banyak studi,
aku mewawancarai banyak ahli yang menjelaskan ini,
tapi aku berpikir, "Bagaimana mungkin kita bisa melakukannya?"
Hal-hal yang membuat kita depresi
sering kali lebih kompleks dari apa yang terjadi dengan si petani Kamboja.
Dari mana kita mulai dengan pengetahuan ini?
Namun, dalam perjalanan panjang untuk bukuku di seluruh dunia,
aku terus bertemu dengan mereka yang melakukan hal itu
dari Sydney ke San Francisco,
ke São Paulo.
Aku bertemu mereka yang paham tentang penyebab depresi dan kecemasan
dan mengobatinya secara kelompok.
Aku tak bisa bercerita tentang semua orang hebat yang kukenal
atau sembilan penyebab depresi dan kecemasan yang kupelajari
karena aku tak diberi TED Talk 10 jam --
kau bisa komplain pada mereka.
Tapi aku ingin fokus ke dua penyebab dan dua solusi yang muncul.
Ini yang pertama.
Kita adalah kelompok paling kesepian dalam sejarah umat manusia.
Ada studi terbaru yang bertanya pada orang Amerika,
"Apakah kau merasa tak lagi dekat dengan siapa pun?"
39 persen mengatakan hal itu menggambarkan mereka.
"Tak lagi dekat dengan siapa pun."
Dalam pengukuran kesepian internasional,
Britania dan Eropa berada tepat setelah Amerika Serikat, kalau mau sombong.
(Tertawa)
Aku menghabiskan waktu berdiskusi
dengan ahli terkemuka dunia tentang kesepian,
seorang pria luar biasa bernama profesor John Cacioppo di Chicago,
dan aku banyak berpikir tentang satu pertanyaan dari karyanya.
Profesor Cacioppo bertanya,
"Kenapa kita ada?
Kenapa kita di sini, kenapa kita hidup?"
Satu alasan utama,
leluhur kita di sabana Afrika sangat mahir dalam satu hal.
Mereka tak lebih besar dari binatang yang mereka buru,
mereka tak lebih cepat dari binatang yang mereka buru,
tapi mereka jauh lebih baik dalam berkelompok dan bekerja sama.
Ini adalah kekuatan super kita sebagai sebuah spesies; kita berkelompok.
Seperti lebah berevolusi tinggal di sarang,
manusia berevolusi tinggal dalam suku.
Kita adalah manusia pertama
yang membubarkan suku kita.
Itu membuat kita merasa buruk.
Tapi tak harus seperti itu.
Salah satu pahlawan dalam bukuku, bahkan dalam hidupku,
seorang dokter bernama Sam Everington.
Dia dokter umum di London Timur yang kumuh, tempat tinggalku bertahun-tahun.
Sam merasa sangat tidak nyaman,
karena banyak pasien datang kepadanya dengan depresi dan kecemasan parah.
Dia tidak menentang antidepresan kimia, dia pikir itu bisa membantu.
Tapi dia bisa melihat dua hal.
Satu, para pasiennya depresi dan cemas sepanjang waktu
karena alasan masuk akal seperti kesepian.
Kedua, walaupun obat diberikan untuk membantu
bagi banyak orang, itu tidak menyelesaikan masalah.
Masalah yang mendasar.
Suatu hari, Sam memutuskan untuk mencari pendekatan baru.
Seorang wanita datang ke kliniknya, bernama Lisa Cunningham.
Aku mengenal Lisa belakangan.
Lisa sudah mengunci dirinya di rumah karena depresi dan kecemasan
selama tujuh tahun.
Ketika dia datang, dia diberi tahu, "Jangan cemas,
kami akan tetap memberimu obat,
tapi kami juga akan memberikan resep lain.
Kami akan memintamu datang ke sini dua kali seminggu
untuk bertemu dengan sekelompok penderita depresi
bukan untuk berbicara tentang penderitaanmu,
tapi mencari sesuatu yang berarti yang bisa kalian lakukan bersama
hingga kau tak merasa kesepian dan tak berarti."
Pertama kali grup ini bertemu,
Lisa muntah karena cemas
dia merasa kewalahan.
Tapi mereka menggosok punggungnya dan berkata, "Apa yang bisa kami bantu?"
Mereka adalah warga London Timur, mereka tak tahu tentang berkebun.
Kenapa kita tak belajar berkebun?
Ada satu area di belakang kantor dokter yang hanya semak belukar.
"Bagaimana kalau kita mengubahnya jadi kebun?"
Mereka mulai meminjam buku, mulai menonton YouTube.
Mereka mulai memegang tanah.
Mereka mulai mempelajari irama musim.
Ada banyak bukti bahwa paparan dengan alam
adalah antidepresan yang sangat kuat.
Tapi mereka mulai dengan sesuatu yang lebih penting.
Mereka memulai sebuah suku.
Mereka memulai sebuah kelompok.
Mereka mulai peduli satu sama lain.
Jika salah satu tidak muncul,
yang lain akan mencarinya dan membantu mereka memecahkan masalah hari itu.
Sebagaimana yang Lisa katakan padaku,
"Saat kebun itu mulai mekar,
kami pun mulai mekar."
Pendekatan ini dinamakan resep sosial dan menyebar di Eropa.
Ada bukti kecil namun berkembang
yang menunjukkan penurunan kecil namun berarti di depresi dan kecemasan.
Aku ingat berdiri di kebun yang dibangun Lisa dan teman-temannya --
kebun yang sangat cantik --
aku berpikir,
hal ini sangat terinspirasi oleh profesor Hugh Mackay di Australia.
Sering kali, ketika seseorang merasa sedih dalam budaya ini,
yang kita katakan pada mereka adalah,
"Kau hanya perlu menjadi dirimu sendiri."
Aku sadar, yang seharusnya kita katakan adalah,
"Jangan jadi dirimu.
Jangan jadi dirimu sendiri.
Jadilah kita, kami.
Jadilah bagian dari kelompok."
(Tepuk tangan)
Solusi dari masalah-masalah ini
bukan mengambil sumber dayamu sebagai seorang individu yang terisolir --
itu salah satu sebab masalahnya.
tapi berhubungan kembali dengan sesuatu yang lebih besar darimu.
Dan itu berhubungan dengan penyebab depresi dan kecemasan lainnya.
Semua tahu
junk food sudah mengambil alih pola makan kita dan membuat kita sakit.
Aku tak bermaksud sombong, aku datang ke sini dari McDonald's,
tapi aku lihat kalian semua menyantap sarapan TED yang sehat.
Seperti halnya junk food yang membuat fisik kita sakit,
nilai-nilai sejenis telah mengambil alih pikiran kita
dan membuat kita sakit secara mental.
Para ahli filosofi sudah berkata selama ribuan tahun,
jika kau pikir hidup adalah tentang uang, status dan pamer,
kau akan merasa seperti sampah.
Itu bukan kutipan persis Schopenhauer, tapi kira-kira itu intinya.
Anehnya, jarang ada yang menelitinya secara ilmiah,
sampai seseorang luar biasa bernama profesor Tim Kasser
di Knox College, Illinois,
yang sudah menelitinya selama 30 tahun.
Penelitiannya menunjukkan beberapa hal penting.
Pertama,
makin kau percaya kau bisa membeli dan memamerkan jalan keluar dari kesedihan
ke kehidupan yang baik,
kau lebih cenderung menjadi depresi dan cemas.
Kedua,
kita sudah makin digerakkan oleh kepercayaan ini sebagai kelompok.
Sepanjang hidupku, di bawah tekanan iklan, Instagram, dan sebagainya.
Semakin kupikirkan, aku sadar
kita sudah dicekoki sejak lahir, semacam KFC untuk jiwa.
Kita sudah dilatih mencari kebahagiaan di tempat yang salah,
seperti junk food, mereka tak memenuhi kebutuhan nutrisimu,
malah membuatmu merasa buruk.
Nilai-nilai sampah tak memenuhi kebutuhan psikologismu,
mereka merenggutmu dari kehidupan yang baik.
Ketika aku bersama dengan profesor Kasser dan mempelajarinya,
aku merasakan emosi aneh yang campur aduk.
Karena di satu sisi, aku merasa tertantang.
Aku tahu seberapa sering aku merasa sedih dalam hidup,
aku mencoba mengobatinya dengan solusi eksternal yang sok pamer.
Aku tahu kenapa itu tak berhasil.
Aku juga berpikir, bukankah ini jelas?
Ini klise, 'kan?
Saat menjelang ajal, tidak akan ada yang berpikir tentang sepatu yang kau beli
atau semua retweet yang kau dapat, 'kan?
kau akan memikirkan momen cinta dan hubungan dalam hidupmu.
Ini seperti klise, tapi aku berkata pada profesor Kasser,
"Kenapa aku merasa terbelah?"
Dia berkata, "Di tingkat tertentu, kita semua tahu hal ini.
Tapi kita tidak menerapkannya dalam budaya ini.
Kita begitu tahu hingga jadi klise, tapi tak diterapkan."
Kenapa kita bisa tahu sesuatu yang begitu dalam tapi tak menerapkannya?
Setelah beberapa saat, profesor Kasser berkata,
"Karena kita hidup dalam mesin
yang dirancang agar kita mengabaikan hal yang penting dalam hidup."
Aku memikirkan itu.
"Karena kita hidup dalam mesin
yang dirancang agar kita mengabaikan hal yang penting dalam hidup."
Profesor Kasser ingin tahu bisakah mesin itu dikacaukan.
Dia sudah melakukan banyak penelitian. Kuberi satu contoh.
Aku mendorong semua di sini mencobanya dengan teman dan keluarga.
Dia mengumpulkan sekelompok remaja dan dewasa bersama Nathan Dungan
untuk berkumpul dan bertemu selama beberapa waktu.
Salah satu inti kelompok itu adalah
untuk membuat orang berpikir tentang momen dalam hidup yang berarti.
Masing-masing berbeda.
Untuk sebagian, itu adalah bermain musik, menulis, membantu seseorang --
aku yakin semua di sini bisa memikirkan sesuatu.
Salah satu tujuan kelompok itu adalah membuat orang bertanya,
"OK, bagaimana kau bisa mendedikasikan lebih banyak hidupmu
untuk mengejar momen-momen berarti ini
dan mengurangi membeli barang yang tak kau perlukan
untuk dipajang di media sosial dan membuat orang lain iri.
Yang mereka temukan adalah,
dengan pertemuan ini --
yang mirip seperti Alcoholics Anonymous untuk konsumerisme, 'kan?
Mengumpulkan orang untuk bertemu, menyatakan nilai-nilai,
bertekad untuk bertindak dan saling mengecek
berujung pada perubahan dalam nilai-nilai manusia.
Hal itu menjauhkan kita dari badai pesan penghasil depresi
yang melatih kita mencari kebahagiaan di tempat yang salah,
dan lebih ke nilai-nilai bermakna
yang mengeluarkan kita dari depresi.
Tapi dengan semua solusi yang kulihat dan telah kutulis,
dan banyak lagi yang tak bisa kubicarakan
aku masih terus berpikir,
kenapa butuh waktu lama bagiku untuk melihatnya?
Waktu kau menjelaskan ke orang lain, beberapa lebih rumit tapi tidak semua,
ketika kau menjelaskannya, itu tak sulit, bukan?
Kita sudah tahu tentang hal ini.
Kenapa kita sulit memahaminya?
Ada banyak alasan.
Salah satunya adalah kita harus mengubah pemahaman kita
tentang apa itu depresi dan kecemasan yang sebenarnya.
Ada kontribusi biologis yang nyata pada depresi dan kecemasan.
Tapi jika kita membiarkan biologi menjadi gambaran besarnya,
seperti yang kulakukan, karena budaya mempengaruhi sebagian besar hidupku,
yang kita katakan secara tersirat -- mungkin bukan niat kita begitu --
tapi yang kita katakan adalah,
"Rasa sakitmu tak berarti apa pun.
Itu hanya malfungsi.
Seperti kesalahan dalam program komputer,
itu cuma masalah kabel dalam kepalamu."
Aku baru bisa merubah hidupku
ketika aku sadar bahwa depresi bukan sebuah malfungsi.
Melainkan sebuah sinyal.
Depresimu adalah sinyal.
Yang memberitahumu sesuatu.
(Tepuk tangan)
Kita merasa begini karena suatu alasan,
mereka bisa susah dilihat saat depresi --
aku sangat paham dari pengalaman pribadi.
Tapi dengan bantuan yang tepat, kita bisa memahami masalah ini
dan kita bisa memperbaikinya bersama.
Tapi untuk melakukan itu,
langkah paling awal adalah
kita harus berhenti mencela sinyal-sinyal ini
dengan menganggap mereka kelemahan, kegilaan, atau murni masalah biologis,
kecuali untuk sejumlah kecil orang.
Kita harus mulai mendengarkan sinyal-sinyal ini
karena mereka memberitahu sesuatu yang perlu kita dengar.
Hanya jika kita benar-benar mendengarkan sinyal ini,
dan menghargai sinyal-sinyal tersebut,
kita akan mulai melihat
solusi yang membebaskan, sehat, dan mendalam.
Yaitu sapi-sapi yang tengah menunggu di sekitar kita.
Terima kasih.
(Tepuk tangan)
Per molto tempo,
ho avuto due dubbi che mi affliggevano.
Non li capivo
e, a essere onesto, avevo piuttosto paura di affrontarli
Il primo dubbio era, ho quarant'anni,
e per tutta la vita, anno dopo anno
mi hanno assalito una forte depressione e ansia,
negli Stati Uniti, in Gran Bretagna
e in tutto il mondo occidentale.
E volevo capire il perché.
Perché ci accade questo?
Perché ogni anno che passa,
sempre più persone fanno fatica ad arrivare a fine giornata?
E volevo capirlo per dubbio personale.
Quando ero un adolescente,
ricordo di essere andato dal medico
e avergli descritto questa sensazione, un dolore che sprizzava da tutti i pori.
Non riuscivo a controllarla,
Non capivo perché accadesse,
Quasi me ne vergognavo.
Il medico mi raccontò una storia,
ora capisco che aveva buone intenzioni,
ma era abbastanza semplificata.
Non del tutto sbagliata.
Il mio dottore mi disse, "Sappiamo perché le persone si riducono in così.
Alcuni hanno per natura uno squilibrio chimico nel cervello --
tu sei chiaramente uno di loro.
Dobbiamo solo darti dei farmaci,
riporteranno l'equilibrio chimico alla normalità."
Così cominciai a prendere il Paxil o Seroxat,
è lo stesso farmaco con nomi diversi in paesi diversi.
E mi sentivo molto meglio, fu davvero d'aiuto.
Ma poco tempo dopo,
questa sensazione di dolore tornò.
Quindi mi diedero dosi sempre maggiori
finché, per 13 anni, presi la dose massima
che si possa assumere legalmente.
E per molti di quei 13 anni, e verso la fine quasi sempre,
soffrivo comunque molto.
Così ho cominciato a chiedermi, "Cosa sta succedendo?
Stai facendo tutto ciò
che ti viene detto di fare dalla cultura dominante --
perché ti senti ancora così?"
Così per analizzare a fondo questi due dubbi,
per un libro che ho scritto
sono partito per un grande viaggio per il mondo,
ho viaggiato per più di 64.000 chilometri.
Volevo informarmi dai più grandi esperti del mondo
su cosa causa depressione e ansia
e soprattutto, su cosa può guarirle,
e le persone che sono passate attraverso depressione e ansia
e che ne sono uscite in qualunque modo.
E ho imparato moltissimo
dalle persone incredibili che ho conosciuto lungo il cammino.
Ma penso che il fulcro di quello che ho imparato è,
che, per ora, abbiamo prova scientifica
di nove diverse cause di depressione e ansia.
Due sono in effetti di natura biologica.
I vostri geni possono rendervi più sensibili a questi problemi,
anche se non determinano il vostro destino.
E ci sono veri cambiamenti mentali quando entri in depressione
che possono rendere difficile la cura.
Ma la maggior parte dei fattori di cui è dimostrato
che causano depressione e ansia
non fanno parte della nostra biologia.
Sono fattori dovuti al modo in cui viviamo.
E una volta capiti,
aprono la strada a diverse tipologie di soluzioni
che si dovrebbero proporre alle persone
accanto alla possibilità di prendere farmaci antidepressivi.
Per esempio,
se sei solo, sei più propenso a deprimerti.
Se, quando vai al lavoro, non hai alcun controllo sul tuo lavoro,
devi solo fare quello che ti viene detto,
sei più propenso a deprimerti.
Se raramente entri in contatto con la natura,
sei più propenso a deprimerti.
E una cosa unisce molte delle cause di depressione e ansia
che ho studiato.
Non tutte, ma molte.
Ognuno qui sa
che tutti voi avete bisogni fisici naturali, vero ?
Ovviamente.
Avete bisogno di cibo, avete bisogno di acqua,
avete bisogno di riparo, avete bisogno di aria pulita.
Se vi togliessi queste cose,
vi trovereste tutti nei guai, e molto presto.
Ma allo stesso tempo,
ogni essere umano ha dei bisogni psicologici naturali.
Avete bisogno di sentirvi parte di qualcosa.
Avete bisogno di sapere che la vostra vita ha senso e scopo.
Avete bisogno di sentire che gli altri vi vedono e vi stimano.
Di sentire che il vostro futuro ha un senso.
E questa cultura che abbiamo creato è buona in molte cose.
E molte cose sono meglio che nel passato --
sono grato di essere vivo oggi.
Ma siamo diventati sempre meno bravi
a soddisfare questi profondi, fondamentali bisogni psicologici.
E non è l'unica cosa che sta accadendo,
ma penso sia la ragione principale per cui questa crisi continua a peggiorare.
E per me è stato molto difficile da accettare.
Ho combattuto molto con l'idea
di passare dal vedere la mia depressione come solo un problema nella mia mente,
a uno con molte cause,
comprese molte legate allo stile di vita.
E tutto cominciò ad avere senso per me
solo quando andai a intervistare uno psichiatra sudafricano,
il Dr. Derek Summerfield.
È un uomo fantastico.
Il Dr. Summerfield si trovava in Cambogia nel 2001,
quando per la prima volta introdussero farmaci antidepressivi
per le persone di quel paese.
I medici locali, i cambogiani non conoscevano queste medicine,
e pensavano, "Che cosa sono?"
Lui glielo spiegò.
E loro gli dissero,
"Non ne abbiamo bisogno, abbiamo già degli antidepressivi."
E lui, "In che senso?"
Pensava che avrebbero parlato di un rimedio naturale a base di erbe,
come l'iperico, il ginkgo biloba, o cose del genere.
Invece, gli raccontarono una storia.
C'era un contadino nella loro comunità che lavorava nelle risaie.
Un giorno calpestò una mina antiuomo
risalente alla guerra con gli Stati Uniti,
e perse una gamba.
Così gli diedero una gamba artificiale,
e poco dopo tornò a lavorare nelle risaie.
Ma a quanto pare, è molto doloroso lavorare sotto l'acqua
con un arto artificiale,
e suppongo sia stato un bel trauma
tornare a lavorare nel campo dove aveva perso la gamba.
L'uomo iniziò a piangere tutto il giorno,
non voleva alzarsi dal letto,
sviluppò tutti i sintomi della classica depressione.
Il medico cambogiano disse,
"A questo punto gli demmo un antidepressivo."
e il Dr. Summerfield disse, "Che cos'era?"
Gli spiegarono che erano andati a sedersi con lui.
Lo avevano ascoltato.
E avevano capito che la sua sofferenza aveva senso --
per lui era difficile coglierlo nella sua situazione,
ma la depressione aveva delle cause comprensibilmente legate alla sua vita.
Uno dei dottori, parlando con la gente della comunità spiegò:
"Vedete, se comprassimo una mucca a quest'uomo
potrebbe diventare un produttore di latte,
non sarebbe in questa situazione che lo sta distruggendo,
non dovrebbe più lavorare nelle risaie."
Così gli comprarono una mucca.
In un paio di settimane, smise di piangere,
in un mese, la depressione era sparita.
Dissero al dottor Summerfield,
"Vede, dottore, quella mucca, lei era un antidepressivo,
è questo ciò che intende, vero?"
(Risate)
(Applausi)
Se siete abituati a pensare alla depressione nel mio stesso modo,
e gran parte di voi lo è,
sembra quasi una brutta battuta, no?
"Sono andato dal medico per un antidepressivo,
mi ha dato una mucca."
Ma ciò che quei medici cambogiani avevano capito intuitivamente,
basandosi su questo aneddoto individuale e non scientifico,
è ciò che la principale istituzione medica del pianeta,
l'Organizzazione Mondiale per la Sanità,
ha provato a dirci per anni,
basandosi sulle migliori prove scientifiche.
Se siete depressi,
se siete ansiosi,
non siete deboli, non siete pazzi,
e soprattutto, non siete una macchina rotta.
Siete esseri umani con bisogni insoddisfatti.
Ed è altrettanto importante pensare a quello che i medici cambogiani
e l'Organizzazione Mondiale per la Sanità non hanno detto.
Non hanno detto a quel contadino,
"Amico, devi rimetterti in sesto da solo.
Sta a te capire e rimediare a questo problema."
Al contrario, ciò che hanno detto è,
"Siamo qui come gruppo per aiutarti,
così, insieme, possiamo capire e risolvere questo problema."
Questo è quello di cui ha bisogno ogni persona depressa,
ed è quello che merita ogni persona depressa.
Questo è il motivo per cui
uno dei più importanti dottori delle Nazioni Unite,
nella dichiarazione per la Giornata Mondiale della Salute,
nel 2017,
ha detto che dobbiamo parlare meno di squilibri chimici
e di più di squilibri nel nostro modo di vivere.
I farmaci danno reale sollievo ad alcune persone --
hanno dato sollievo a me per un po' --
ma proprio perché questo problema è più profondo della biologia,
anche le sue soluzioni devono agire ben più in profondità.
Ma, quando ho capito questa cosa,
mi ricordo di aver pensato,
"OK, ho visto tutte le prove scientifiche,
ho letto un'enorme quantità di studi,
ho intervistato un sacco di esperti che me l'hanno spiegato",
ma continuavo a pensare "Come possiamo farlo?"
Le cose che ci rendono depressi
sono spesso più complesse di quel che era successo
al contadino cambogiano.
Da dove dobbiamo cominciare?
Ma poi, nel lungo viaggio per il mio libro,
in tutto il mondo,
continuavo a incontrare persone che facevano esattamente così,
da Sidney a San Francisco,
a San Paolo.
Continuavo a incontrare persone che studiavano
le cause più profonde di depressione e ansia
e, in gruppo, cercavano di risolverle.
Ovviamente, non posso raccontarvi di tutte le incredibili persone
che ho conosciuto e di cui ho scritto,
o di tutte e nove le cause di depressione e ansia che ho imparato
perché non mi lasciano tenere un TED Talk di 10 ore --
vi potete lamentare con loro di questo.
Ma voglio concentrarmi su due delle cause
e su due delle soluzioni che emergono da esse, se siete d'accordo.
Ecco la prima.
Siamo la società più solitaria della storia dell'umanità.
In uno studio recente si chiedeva agli americani,
"Ti sembra di non essere più vicino a qualcuno?"
Il 39 per cento delle persone ha risposto che questa affermazione li descriveva.
"Non più vicino a qualcuno."
Nelle rilevazione internazionali sulla solitudine,
la Gran Bretagna e l'Europa sono secondi solo agli Stati Uniti,
se qualcuno qui si sente superiore.
(Risate)
Ho passato molto tempo a discutere di questo
con il maggiore esperto di solitudine del mondo,
un uomo incredibile, Professor John Cacioppo,
che era a Chicago,
e ho pensato molto a una domanda che ci pone il suo lavoro.
Il Professore Cacioppo chiese,
"Perché esistiamo?
Perché siamo qui, perché siamo vivi?"
Una ragione su tutte
è che i nostri antenati nella savana africana
erano molto bravi a fare una cosa.
Spesso non erano più grandi degli animali che uccidevano,
spesso non erano più veloci degli animali che uccidevano,
ma erano molto più bravi nell'unirsi in gruppi,
e nel cooperare.
Questo era il nostro superpotere come specie --
noi ci uniamo,
proprio come le api si sono evolute per vivere negli alveari,
gli umani si sono evoluti per vivere in tribù.
E noi siamo i primi umani in assoluto
a sciogliere le nostre tribù.
E questo ci fa sentire malissimo.
Ma non deve per forza andare così.
Uno degli eroi nel mio libro, e, di fatto, nella mia vita,
è il dottor Sam Everington.
È un medico di base in una zona povera di East London,
dove ho vissuto per molti anni.
E Sam era molto a disagio,
perché un sacco di suoi pazienti
andavano da lui con terribili depressioni e ansie.
E come me, non è contrario ai farmaci antidepressivi.
Pensa che ad alcuni diano un po' di sollievo.
Ma aveva rilevato due cose.
Primo, i suoi pazienti erano depressi e ansiosi molto spesso
per ragioni del tutto comprensibili, come la solitudine.
Secondo, anche se i farmaci davano un po' di sollievo ad alcuni,
in molti casi, non risolvevano il loro problema.
Il problema fondamentale.
Un giorno, Sam decise di sperimentare un approccio diverso.
Una donna venne al suo centro, al centro medico dove lavorava,
si chiamava Lisa Cunningham.
Ho conosciuto Lisa successivamente.
Lisa era rimasta chiusa in casa con una depressione paralizzante e ansia
per sette anni.
Quando andò al centro di Sam, le venne detto, "Non ti preoccupare,
continueremo a darti questi farmaci,
ma cominceremo anche a prescriverti qualcos'altro.
Ti prescriveremo di venire qui al centro due volte a settimana
per incontrarti con un gruppo di persone depresse e ansiose,
non per parlare di quanto siete infelici,
ma per trovare qualcosa di significativo da fare tutti insieme
così non vi sentirete soli e la vita non vi sembrerà più senza senso."
La prima volta che questo gruppo si riunì,
Lisa cominciò letteralmente a vomitare per l'ansia,
era troppo per lei.
Ma le persone la confortarono, il gruppo cominciò a parlare,
e pensavano, "Cosa potremmo fare?"
Era gente dei bassifondi, di East London come me,
non sapeva nulla di giardinaggio.
Pensarono, "Perché non imparare?"
C'era un'area dietro gli uffici dei medici
piena solo di sterpaglia.
"Perché non la trasformiamo in un giardino?"
Cominciarono a prendere libri dalla biblioteca,
a guardare video su YouTube.
Cominciarono a mettere le dita nel terreno.
Cominciarono a imparare i ritmi della stagioni.
È provato
che l'esposizione alla natura
è un forte antidepressivo.
Ma cominciarono a fare qualcosa di ancora più importante.
Cominciarono a creare una tribù.
Cominciarono a formare un gruppo.
Cominciarono a prendersi cura l'uno dell'altro.
Se uno di loro non si presentava,
gli altri andavano a cercarlo -- "Ehi, tutto OK?"
e lo aiutavano a capire cosa lo preoccupava quel giorno.
Lisa me lo ha descritto così,
"Quando il giardino ha cominciato a fiorire,
abbiamo cominciato a fiorire anche noi."
Questo approccio è chiamato social prescribing,
si sta diffondendo in tutta Europa.
E una piccola ma crescente quantità di prove
suggerisce che può produrre veri e significativi crolli
della depressione e dell'ansia.
E ricordo che un giorno ero nel giardino
che Lisa e i suoi amici una volta depressi avevano costruito --
è un giardino molto bello --
e ho avuto questo pensiero,
che si ispira molto a un uomo, il professore australiano Hugh Mackay.
Pensavo, troppo spesso quando le persone si sentono giù, in questa cultura,
gli diciamo -- sono sicuro che qui tutti lo hanno detto, io sì --
gli diciamo, "Devi solo esser te, essere te stesso."
E ho capito che in realtà ciò che dovremmo dire alle persone è,
"Non essere te.
Non essere te stesso.
Sii noi, sii noi.
Sii parte di un gruppo."
(Applausi)
La soluzione a questi problemi
non sta nell'attingere sempre e solo dalle proprie risorse
di singolo individuo --
che è ciò che in parte ha portato a questa crisi.
Sta nel riconnetterci con qualcosa di più grande di noi.
E che si collega a una delle altre cause
di depressione e ansia di cui volevo parlarvi.
Tutti sanno
che il cibo spazzatura si è imposto nelle nostre diete e ci ha fatto ammalare.
Non lo dico con senso di superiorità,
sono venuto qui oggi dopo essere stato da McDonald's.
Vi ho visto mangiare la colazione sana di TED, non ci credevo.
Ma come quella schifezza si è imposta sulle diete e ci ha fatto ammalare,
dei valori spazzatura si sono imposti sulle nostre menti
e ci hanno reso mentalmente malati.
Per migliaia di anni, i filosofi hanno detto,
se pensate che nella vita contino soldi, status e apparenza,
vi sentirete uno schifo.
Non è una citazione fedele di Schopenhauer,
ma è il succo di ciò che ha detto.
Ma stranamente, quasi nessuno ha approfondito questo aspetto,
tranne un uomo straordinario che ho conosciuto, il professor Tim Kasser,
che lavora al Knox College in Illinois,
e che ha fatto ricerca al riguardo per 30 anni.
La sua ricerca suggerisce molte cose importanti.
Prima di tutto, più credi
di poter comprare e mostrare un modo per uscire dalla tristezza,
ed intraprendere una vita serena,
più è probabile soffrire di ansia e depressione.
E in secondo luogo,
come società, siamo sempre più condizionati da queste convinzioni.
Per tutta la vita,
sotto il peso della pubblicità e di Instagram e affini.
E mentre ci pensavo, ho capito che è come se
fin dalla nascita ci avessero nutrito con una sorta di KFC dell'anima.
Siamo stati allevati per cercare la felicità nei posti più sbagliati,
e come il cibo spazzatura non soddisfa i nostri bisogni nutrizionali
e anzi ci fa star male,
i valori spazzatura non soddisfano i nostri bisogni psicologici,
e ci allontanano da una vita serena.
Ma la prima volta che ho incontrato il professor Kasser
e ho appreso tutto questo,
sentivo uno strano miscuglio di emozioni.
Perché da una parte, lo trovavo interessante.
Vedevo quanto spesso nella mia vita, quando mi sentivo giù,
avevo provato a rimediare con soluzioni esagerate e ostentate.
E capivo perché non avevano funzionato.
Ho anche pensato, non è abbastanza ovvio?
È quasi banale, no?
Se vi dicessi,
nessuno di voi, sul letto di morte
penserà alle scarpe che ha comprato e ai retweet che ha ricevuto,
penserete ai momenti
d'amore, quelli significativi e ai legami della vostra vita.
Penso sia quasi un cliché.
Ma sempre parlando col professor Kasser, gli ho chiesto
"Perché ho questa strana doppia sensazione?"
E lui ha risposto, "In un certo modo, tutti sappiamo queste cose.
Ma in questa cultura, non ne teniamo conto."
Le conosciamo così bene da essere cliché,
ma non ne teniamo conto.
Continuavo a chiedere, perché sapere una cosa così profonda
e non tenerne conto?
E dopo un po', il professore Kasser mi disse,
"Perché viviamo in una macchina
progettata per farci trascurare gli aspetti importanti della vita."
Ci ho riflettuto molto.
"Perché viviamo in una macchina
progettata per farci trascurare gli aspetti importanti della vita."
Il professor Kasser voleva capire se possiamo fermare questa macchina.
Ha fatto un'infinità di ricerche;
Vi racconto di un esempio,
e vi invito davvero a provarlo con amici e parenti.
Insieme a Nathan Dungan, ha creato un gruppo di adolescenti e adulti
che si sono visti per una serie di incontri.
E parte dello scopo del gruppo
era far pensare queste persone a un momento della loro vita
che avevano trovato davvero significativo.
Per ognuno era una cosa diversa.
Per alcuni era suonare uno strumento, scrivere, aiutare il prossimo --
Sono sicuro che qui ognuno immagina qualcosa, giusto?
E parte dello scopo del gruppo era che le persone chiedessero,
"OK, come potresti dedicare più tempo
a seguire questi momenti pieni di senso e significato,
e meno a, non so, comprare stronzate di cui non hai bisogno,
metterle sui social nel tentativo di far pensare agli altri,
"O mio dio, che invidia!"
E quel che hanno scoperto,
solo con questi incontri,
che erano un po' un Alcolisti Anonimi per il consumismo, no?
Fare incontrare le persone, far loro esprimere questi valori,
portarle ad agire su questi e a preoccuparsi degli altri,
ha portato a un netto cambiamento nei loro valori.
Le ha allontanate da questo uragano di messaggi che provocano depressione
e che insegnano a cercare la felicità nei posti sbagliati,
e le ha portate verso valori più significativi e sani
che fanno uscire dalla depressione.
Ma con tutte le soluzioni che ho visto e di cui ho scritto,
e con tutte quelle di cui non riuscirò a parlare qui,
continuavo a pensare,
sapete: perché mi ci è voluto tutto questo tempo per notare tutte questi dati?
Perché quando li spieghi alle persone --
alcuni sono più complicati, ma non tutti --
quando li spieghi alle persone, non è ingegneria spaziale, no?
In un certo senso, le sappiamo già queste cose.
Perché è così difficile capirlo?
Credo ci siano molte ragioni.
Ma penso che una ragione sia che dobbiamo cambiare la nostra idea
di cosa siano davvero depressione e ansia.
Ci sono fattori biologici reali che contribuiscono
alla depressione e all'ansia.
Ma se permettiamo che sia solo la biologia a rappresentare l'intero quadro,
come ho fatto per lungo tempo,
e direi come anche la nostra cultura ha fatto per la maggior parte della mia vita,
ciò che diciamo implicitamente alla gente, anche se non è intenzione di nessuno,
ma quello che implicitamente diciamo alle persone è,
"La tua sofferenza non significa nulla,
è solo una disfunzione.
È come un'anomalia in un programma del computer,
è solo un problema di circuiti nel tuo cervello."
Ma io ho potuto cominciare a cambiare la mia vita
solo quando ho realizzato che la depressione non è una disfunzione.
È un segnale.
La vostra depressione è un segnale.
Vi sta dicendo qualcosa.
(Applausi)
Ci sentiamo in quel modo per varie ragioni,
e può essere difficile da vedere nel dolore della depressione --
lo so molto per bene per esperienza personale.
Ma con il giusto aiuto, possiamo capire questi problemi
e possiamo risolverli insieme.
Ma per farlo,
il primo passo
è smettere di insultare quei segnali
dicendo che sono segno di debolezza, di pazzia o puramente biologici,
tranne che per pochissime persone.
Dobbiamo iniziare ad ascoltare questi segnali,
perché ci dicono qualcosa che abbiamo veramente bisogno di sentire.
È solo quando daremo davvero ascolto a questi segnali,
e li terremo in considerazione e li rispetteremo,
che cominceremo a vedere
le soluzioni più profonde che ci guariranno e renderanno liberi.
Le mucche che ci aspettano.
Grazie.
(Applausi)
정말 오랜 시간 동안
두 가지 의문점이 제 머릿속을 떠나지 않았습니다.
이해를 할 수가 없었고
솔직히 말하면 자세히 알아보기엔 좀 겁이 났죠.
첫 번째 의문은, 제 나이가 40인데
제 한평생 동안 해마다
심각한 우울증과 불안장애가 증가해 왔다는 겁니다.
미국에서, 영국에서,
그리고 서구 사회 전역에 걸쳐서요.
저는 그 이유를 알고 싶었습니다.
왜 우리에게 이런 일이 나타나는 걸까요?
왜 해가 가면 갈수록
점점 더 많은 사람들이 하루하루를 견디기 힘들어하는 걸까요?
또한 제 개인적인 의문 때문에 이것을 이해해 보고 싶었습니다.
제가 청소년일 때
저는 의사에게 찾아가서 얘기했습니다.
마치 제 안에서 고통이 새어나오는 듯한 느낌이라고요.
제가 어떻게 막을 수 있는 게 아니었고
왜 그런 일이 일어나는지도 몰랐었습니다.
오히려 그것 때문에 창피한 기분이었죠.
제 담당 의사는 저에게 이렇게 말하더군요.
지금 생각해보면 좋은 의도였지만
지나치게 단순화된 생각이었죠.
완전히 틀린 건 아니었어요.
의사는 말했죠.
"저희는 사람들이 왜 이렇게 되는지 알아요.
어떤 사람들은 원래 머릿속에 화학적인 불균형이 일어나기도 하는데
당신도 분명 그런 사람 중 하나일 거예요.
약만 좀 드리면 될 거 같고요.
이 약이 화학적 균형을 정상으로 돌려줄 겁니다."
그래서 저는 팍실이나 세로자트라고 하는 약을 복용하기 시작했죠.
여러 나라에서 이름만 다를 뿐 같은 약이에요.
제 기분은 훨씬 나아졌고 매우 큰 힘을 얻었습니다.
그러나 오래 지나지 않아
다시금 고통스런 기분이 밀려왔습니다.
점점 약의 복용량이 늘어났고,
저는 13년 동안 법적 허용 최대치의 약을 복용하고 있었습니다.
그 13년 중 많은 시간을, 그리고 끝에 가서는 대부분의 시간을
여전히 큰 고통 속에서 보내야했습니다.
저는 스스로에게 질문하기 시작했습니다.
"어떻게 된 일이지?
사회의 지배적인 견해대로
하라는 모든 걸 다 하고 있는데
왜 아직도 이런 고통을 느끼는 거지?"
그래서 이 두 의문점에 대해 낱낱이 밝혀내고
그걸 책으로 쓰기 위해서
전 세계에 걸쳐 긴 여행을 떠나게 되었습니다.
64,000km가 넘는 여행이었죠.
전 세계의 주요 전문가들과 함께 논하고 싶었습니다.
무엇이 우울증과 불안장애를 일으키며
결정적으로, 어떻게 해결할 수 있는지를요.
또 다양한 방법으로 우울증 및 불안장애를 견뎌내고
그로부터 해방된 사람들을 만나고 싶었죠.
이 여행에서 놀라운 사람들을 만나 엄청나게 많은 것을 배웠습니다.
하지만 제가 배운 것의 핵심은,
지금까지 우리는 우울증과 불안장애를 일으키는
아홉 가지의 각기 다른 원인에 대한 과학적 증거를 가지고 있다는 겁니다.
그 중 두 가지는 실제로 생물학적 요인입니다.
유전자가 여러분을 그러한 문제에 더 민감하게 반응하게 하죠.
그렇다고 유전자가 여러분의 운명을 좌우하는 것은 아니지만요.
또한 여러분이 우울해졌을 때 뇌에 실제 변화가 있을 수도 있습니다.
병에서 더욱 빠져나오기 힘들게 말이죠.
그러나 우울증과 불안장애를 일으킨다고 증명된 대부분의 요인은
사실 생물학적인 것이 아닙니다.
우리 삶의 방식이 바로 그 요인입니다.
여러분이 이것을 이해하고 나면
전혀 다른 종류의 해결책이 보일 겁니다.
그리고 바로 이런 종류의 해결책이 사람들에게 제시되어야 합니다.
항우울제라는 선택권과 함께요.
예를 들어
여러분이 외로운 상태라면
우울해질 가능성이 높습니다.
여러분이 일을 하러 갔는데, 업무에 대한 통제권이 전혀 없이
그저 시키는 대로만 일을 해야한다면
역시 우울해질 가능성이 높습니다.
여러분이 자연환경을 거의 접하지 않는다면
마찬가지로 우울해질 가능성이 높습니다.
그리고 저는 우울증과 불안장애의 많은 원인을 아우르는
무언가에 대해 알게 되었습니다.
모든 원인은 아니지만, 많은 원인을요.
여기 계신 분들 모두
우리가 선천적으로 신체적 욕구를 갖고 있음을 알고 계실 겁니다.
이건 명백하죠.
우리는 음식과 물과
주거지와 깨끗한 공기가 필요합니다.
제가 만약에 이런 것들을 여러분한테서 뺏어 가버린다면
여러분 모두 즉시 곤경에 처하게 될 겁니다.
그러나 동시에
모든 인간은 선천적으로 정서적 욕구 또한 가지고 있습니다.
여러분은 소속감을 느낄 필요가 있습니다.
여러분의 삶에 의미와 목적이 있다고 느끼고,
다른 사람들이 여러분을 가치있게 바라봐줄 필요가 있습니다.
여러분 삶에 건강한 미래가 있다고 느낄 필요도 있죠.
우리가 만든 이 문화에는 좋은 면이 참 많습니다.
많은 것에서 과거보다 낫죠.
저는 오늘날을 사는 것이 기쁩니다.
그러나 우리는 우리에게 깊이 내재된 이러한 정서적인 욕구를
점점 충족시키지 못하고 있습니다.
이것만이 문제는 아니지만
저는 이것이 이 위기가 계속 증가하는 주된 이유라고 생각합니다.
사실 저는 이 생각을 받아들이기가 정말 어려웠습니다.
이 발상의 전환을 놓고 힘겹게 씨름해야만 했습니다.
제 우울증이 단순히 뇌 안에서 일어나는 문제가 아니라,
삶의 방식을 포함한 다양한 원인이 있다는 생각의 전환 말이죠.
어느 순간 이 모든 것이 딱 맞아떨어지기 시작했습니다.
어느 날 저는 남아프리카 공화국의 정신과 의사인
데릭 서머필드를 인터뷰하러 갔습니다.
훌륭한 사람이죠.
서머필드는 2001년에 캄보디아에 있었습니다.
캄보디아 사람들에게 처음으로 화학적 우울증 치료제인
항우울제를 소개시켜준 때였죠.
캄보디아 의사들은 이런 약들에 대해 들어본 적도 없었습니다.
그게 뭐냐고 했죠.
서머필드는 설명을 해줬습니다.
그랬더니 캄보디아 의사들이 말했습니다.
"저희는 그거 없어도 돼요. 항우울제라면 이미 가지고 있어요."
서머필드는 물었습니다. "무슨 말이죠?"
그는 그들이 무슨 약초로 만든 약 같은 걸 얘기하려는 줄 알았습니다.
서양고추나물이나 은행잎 추출물 같은 것들 말이죠.
대신에 그들은 그에게 이야기를 하나 들려주었습니다.
그들의 지역 사회에는 논밭에서 일하던 한 농부가 있었습니다.
어느 날 그는 지뢰를 밟고 말았습니다.
미국과의 전쟁 후 남아있던 것이었죠.
그는 다리를 잃게 됐습니다.
의사들은 그에게 인공 다리를 달아주었고
얼마 후 그는 다시 논밭으로 일하러 돌아갔습니다.
하지만 제가 듣기로 인공 다리를 착용한 상태로
물에서 일하는 것은 굉장히 고통스럽고,
아마 정신적으로도 큰 고통이었을 겁니다.
다리가 절단됐던 그 밭에 다시 돌아가 일하는 건요.
농부는 하루종일 울기 시작했고
침대에서 나가기조차 싫어했습니다.
그는 전형적인 우울증의 모든 증상을 보였습니다.
캄보디아 의사들은 말했습니다.
"바로 그 때 우리가 그에게 항우울제를 줬죠."
서머필드가 물었습니다. "그게 뭐였죠?"
그들은 농부에게 찾아가 그와 마주 앉았습니다.
그리고는 그의 얘기를 들어주었죠.
의사들은 농부의 고통이 이해할 만 하다는 걸 깨달았습니다.
우울증을 겪고 있던 농부에겐 보이지 않았을 지 몰라도,
사실 지극히 정상적인 원인들이 그의 삶에 있었습니다.
의사들 중 한 명이 지역 공동체의 사람들에게 말했습니다.
"우리가 이 농부에게 젖소를 한 마리 사주면
그는 젖짜는 일을 할 수 있을 거예요.
그러면 저렇게 자신을 망가뜨리는 상황에 놓이지 않을 거고
논밭에 가서 일할 필요도 없을 거예요."
그래서 그들은 농부에게 젖소 한 마리를 사줬죠.
2주 내에 그는 울음을 그쳤고,
한 달 이내에 우울증이 사라졌어요.
캄보디아 의사들은 서머필드에게 말했죠.
"보세요, 의사양반. 그 젖소 말이죠. 그게 항우울제였어요.
그거 말씀하신 거 맞죠?"
(웃음)
(박수)
우리 대부분이 우울증에 대해 보통 생각하는 방식대로
여러분도 그렇게 생각하며 자라왔다면
이건 무슨 장난 같이 들리지 않나요?
"항우울제를 받으러 의사에게 갔는데
젖소를 한 마리 주더라고."
하지만 그 캄보디아 의사들이 직관적으로 알고 있던 것,
개인적이고 비과학적인 일화에 근거한 그것이 바로
세계를 선도하는 의료 단체인
세계 보건 기구가
우리에게 수년 동안 얘기해오고 있는 것입니다.
가장 과학적인 근거에 기반해서 말이에요.
여러분이 우울하거나
불안하다면
여러분은 나약한 게 아니에요.
정신이 이상한 것도 아니에요.
여러분은 그저 부품이 고장난 기계가 아니에요.
여러분은 충족되지 못한 욕구를 지닌 인간이에요.
그리고 여기서 캄보디아 의사들과 세계 보건 기구가
말하지 않고 있는 것을 생각해보는 것도 중요합니다.
의사들은 농부에게 이렇게 말하지 않았어요.
"기운 좀 내셔야겠어요.
이건 결국 스스로 극복해야되는 문제예요."
반대로 그들이 얘기한 것은
"우리가 당신과 함께 하려고 여기 왔어요.
우리가 함께 이 문제를 이해하고 해결할 수 있을 거예요."
이것이 바로 모든 우울한 사람들에게 필요한 말이며
또한 모든 우울한 사람들이 마땅히 들어야하는 말입니다.
바로 이 때문에 유엔의 대표적인 의사들 중 한 명이
세계 보건의 날을 위한 공식 성명에서 말했죠.
2년 전인 2017년이었어요.
우리는 화학적 불균형에 대한 얘기를 줄이는 대신
우리 삶의 불균형에 대한 얘기를 늘려야한다고 말이에요.
약은 어떤 이들에게 큰 도움이 됩니다.
저에게도 한동안 도움을 주었죠.
그러나 사실 이 문제는 생물학적인 것 이상으로 심오하기 때문에
해결책 역시 심층적이어야 합니다.
하지만 제가 이 사실을 처음 알게 됐을 때
저는 이렇게 생각했습니다.
"그래, 모든 과학적 근거들도 이해하겠고, 수많은 연구 결과들도 읽었고,
이를 설명하는 수많은 전문가들과 인터뷰도 했는데,"
그러나 여전히 생각에 잠겼죠. "그런데 어떻게 해야되지?"
우리를 우울하게 만드는 것들은
대부분이 캄보디아 농부의 경우보다 더 복잡한 것들이잖아요.
이 통찰을 가지고 대체 어디서부터 시작해야 할까요?
하지만 제 책을 위한 긴 여정 속,
세계 곳곳에서
저는 정확히 이를 실행하고 있는 사람들을 계속 만났습니다.
시드니에서부터, 샌프란시스코,
상파울로까지요.
많은 사람들이 우울증과 불안장애의 심오한 원인들을 이해하고
다른 사람들과 함께 이를 해결하려고 하고 있었습니다.
물론 제가 만나고 기록한 놀라운 사람들 모두에 대해
다 말씀 드릴 순 없겠지요.
제가 알게된 우울증과 불안장애의 아홉 가지 원인 모두에 대해서도요.
저에게 10시간의 강연 시간이 주어지지는 않을 거니까요.
테드 담당자 분들에게 불평하셔도 돼요.
그래서 괜찮다면 그 중 두 가지 원인과
그로부터 알 수 있는 두 가지 해결책에 초점을 맞추고 싶습니다.
첫 번째입니다.
우리는 인류 역사상 가장 외로운 사회에 살고 있습니다.
최근에 미국인들을 대상으로 한 조사가 있었습니다.
"더 이상 아무하고도 가깝지 않다고 느끼십니까?"
39%의 사람들이 그렇다고 답했습니다.
"더 이상 아무하고도 가깝지 않다."
외로움에 대해 국제적으로 측정을 해본 결과,
영국과 나머지 유럽 국가들은 미국 바로 다음이었습니다.
혹시 여기에 우쭐해하는 분이 계실까봐 말씀드려요.
(웃음)
저는 이에 대해 의논하며 많은 시간을 보냈습니다.
외로움과 관련하여 세계적인 전문가이자
시카고의 훌륭한 교수인 존 카시오포와 함께요.
그가 우리에게 제기하는 하나의 질문에 대해 오래도록 생각했습니다.
카시오포 교수는 질문했습니다.
"우리는 왜 존재하는가?
우리는 왜 여기에 있고, 왜 살아있는가?"
핵심적인 이유 하나는,
아프리카 대초원에 살던 우리의 조상들은
한 가지를 아주 잘했다는 겁니다.
그들은 그들이 수없이 쓰러뜨렸던 동물들보다 크지도 않았고
그들이 수없이 쓰러뜨렸던 동물들보다 빠르지도 않았지만
그들이 훨씬 잘했던 것은 함께 뭉쳐 무리를 이루고
서로 협력하는 것이었습니다.
이것이 종으로서 우리가 가진 엄청난 힘입니다.
우리는 함께 뭉칩니다.
벌들이 벌집 안에서 살도록 진화한 것처럼
인간은 부족 안에서 살도록 진화했습니다.
그리고 우리는 인류 역사상 처음으로
우리의 부족을 해체하고 있습니다.
그리고 이는 우리 기분을 최악으로 만들고 있죠.
여기에서 벗어나야 합니다.
제 책 속의 영웅들 중 한 명이자, 사실 제 인생의 영웅인
샘 에버링턴이라는 의사가 있습니다.
그는 런던 동쪽의 가난한 지역에 사는 의사였습니다.
저도 거기서 오래 살았었죠.
샘은 마음이 편치 않았습니다.
그에게 찾아오는 많은 환자들이
극심한 우울증과 불안장애에 시달리고 있었기 때문입니다.
저처럼 그는 화학적 우울증 치료제에 반대하지 않았습니다.
항우울제가 어떤 사람들에게 어느 정도 도움이 된다고 봤죠.
그러나 그는 두 가지를 알게 됐습니다.
첫 째로, 그의 환자들은 오랜 시간 동안 우울하고 불안했습니다.
완전히 이해가 가는 이유들로 인해서요.
외로움처럼요.
둘 째로, 약이 어떤 사람들에게는 어느 정도 통하긴 하지만
많은 이들에겐 그것이 문제를 해결해주진 않았습니다.
근본적인 문제를 말이에요.
어느 날 샘은 새로운 접근법을 시도해보기로 했습니다.
한 여성이 그의 병원에 찾아왔습니다.
이름이 리사 커닝햄이었는데,
전 리사를 나중에 알게 됐죠.
리사는 심각한 우울증과 불안장애로 집에 틀어박혀 있었습니다.
7년 동안을요.
그녀가 샘의 병원에 찾아왔을 때 샘이 말했습니다. "걱정마세요.
약은 계속 드릴 거예요.
그런데 다른 것도 하나 처방해드릴게요.
저희가 처방해 드릴 것은, 리사 씨가 병원에 매주 두 번씩 오셔서
우울하고 불안한 다른 사람들과 함께 만나는 거예요.
거기서 리사 씨가 얼마나 불행한지 얘기하라는 게 아니고요.
사람들과 함께 할 수 있는, 의미 있는 무언가를 생각해보세요.
그러면 외롭지도 않고 삶이 무의미하다고 느끼지도 않을 거예요."
이 사람들이 처음 서로를 만났을 때
리사는 불안감에 실제로 토를 하기 시작했죠.
그녀에겐 너무 감당하기 어려운 일이었어요.
하지만 사람들은 그녀의 등을 쓰다듬어주고 서로 얘기하기 시작했죠.
사람들은 물었어요. "우리가 뭘 할 수 있을까요?"
이 사람들은 저처럼 런던 동쪽의 도시 사람들이었어요.
정원을 가꾸는 일에는 문외한이었죠.
사람들은 말했어요. "정원 가꾸는 걸 배워보는 건 어때요?"
마침 병원 뒤쪽에 공간이 있었죠.
그저 잡초투성이인 곳이었어요.
"여길 정원으로 만들어보면 어떨까요?"
사람들은 도서관에서 책을 빌리고
유튜브 영상을 찾아보기 시작했어요.
그들은 손으로 흙을 만지며
계절의 변화에 대해 배우기 시작했어요.
자연과의 접촉이 매우 강력한 우울증 치료제라는 많은 증거가 있죠.
하지만 그들은 더 중요한 것을 하기 시작했어요.
부족을 형성하기 시작한 거죠.
집단을 이루기 시작한 거예요.
사람들은 서로에게 관심을 가져주기 시작했죠.
어떤 사람이 모습을 보이지 않으면
다른 사람들이 그 사람에게 찾아와 물었어요. "괜찮아요?"
그 날 그 사람의 걱정거리가 뭔지 함께 알아내려고 했어요.
리사가 저에게 이렇게 표현하더군요.
"정원이 꽃을 피우기 시작했을 때
우리도 꽃을 피우기 시작했어요."
사회적 처방이라고 하는 이 접근법은
전 유럽에 퍼지고 있습니다.
그리고 이것이 우울증과 불안장애를
실제로 유의미하게 감소시킬 수 있다는
작지만 커져가는 증거가 있죠.
하루는 그 정원에 서있었죠.
리사와 한 때 우울해하던 그녀의 친구들이 함께 만든 그 곳에요.
정말로 아름다운 정원이에요.
그리고는 생각했어요.
휴 맥카이라는 오스트레일리아의 교수에게 크게 영감을 받은 건데요.
우리는 사회의 우울해하는 사람들에게 종종 이렇게 말하곤 해요.
저를 포함해 여러분 모두 그랬을 거예요. 우린 이러죠.
"있는 그대로의 너로 살아. 너답게 살아."
저는 우리가 사람들에게 진짜 해야 될 말을 깨달았습니다.
"있는 그대로의 너로 살지 마.
너답게 살지 마.
우리로서 살아. 우리답게 살아.
우리의 일부로서 살아."
(박수)
이 문제를 해결하려면
고립된 개인으로서 할 수 있는 것에 더욱 초점을 맞춰선 안 됩니다.
부분적으로는 그게 우리를 이 위기로 몰고 온 겁니다.
여러분 자신보다 더 큰 무언가와 다시 연결되어야 합니다.
그리고 이것이 바로 제가 얘기하고 싶었던
우울증 및 불안장애의 또 다른 원인과 관련이 있습니다.
여러분 모두는
정크 푸드가 우리 식습관이 됐고 우리 몸을 병들게 했다는 걸 압니다.
제가 무슨 우월감을 느끼려고 하는 말은 아니고요.
여기 오기 전에 실제로 맥도날드에 있었거든요.
여러분은 테드의 건강식이 아침 식사더군요. 저는 사양할게요.
하지만 정크 푸드가 우리 식단을 차지하고 우리를 병들게 했던 것처럼
쓰레기같은 가치관이 우리의 머릿속을 차지하고
우리를 정신적으로 병들게 했습니다.
수천 년 동안 철학자들은 말해왔습니다.
여러분이 삶을 돈, 지위, 보여주기 식에 관한 것이라고 생각한다면
여러분은 기분이 아주 더러울 거라고요.
쇼펜하우어가 정확히 이렇게 말한 건 아니지만
어쨌든 요지는 그거잖아요.
근데 이상하게도, 이에 대해 거의 아무도 과학적인 연구를 하지 않았죠.
제가 알게 된 정말 대단한 사람인 팀 캐서 교수가 하기 전까진요.
일리노이의 녹스 칼리지에 있고,
이것에 대해 30년째 연구를 하고 있어요.
그의 연구에는 매우 중요한 몇 가지 시사점이 있는데요.
첫 째로,
여러분이 뭔갈 구매하고 과시함으로써
슬픔에서 벗어나 행복한 삶을 누릴 수 있다고 믿으면 믿을수록
우울하고 불안해질 가능성이 높아집니다.
둘째로,
사회적으로 우리는 훨씬 더 이러한 믿음에 휩쓸려 다닙니다.
제 한평생 동안
항상 우리는 광고와 인스타그램 같은 것들에 짓눌려 있죠.
그리고 이에 대해 생각하다가 전 깨달았습니다.
우린 태어났을 때부터
우리 정신에 KFC를 먹여대고 있다는 걸요.
우린 완전히 틀린 곳에서 행복을 찾도록 학습된 거예요.
정크 푸드가 필요한 영양소를 공급해주지 못 하고
여러분의 건강을 해치듯이,
쓰레기 가치관은 여러분의 정신적 욕구를 충족시키지 못하고
여러분을 좋은 삶에서 멀어지게 만듭니다.
제가 캐서 교수와 처음 마주하고
이 모든 것을 알게 됐을 때
정말 복잡한 기분이 들었습니다.
한편으로는 이게 정말 어려운 것이라 생각했어요.
제 일생 동안 우울할 때마다 제가 얼마나 자주
보여주기식의, 화려한 외적인 것들로 해결해보려 했는지 알게 됐죠.
그리고 그게 왜 통하지 않았는지도 알게 됐고요.
그런데 이 생각도 들더군요. 이건 당연한 것 아닌가요?
거의 진부한 내용 아니에요?
생각해보세요.
여러분 중 그 누구도 임종의 순간에
여러분이 산 신발이나 여러분이 받은 리트윗을 떠올리진 않을 것 아니에요.
여러분 삶 속에 존재했던 사랑, 의미, 관계의 순간들을 떠올리겠죠.
거의 뻔한 생각 같아 보이는데요.
전 캐서 교수와 계속해서 얘기하며 말했죠.
"이게 왜 이렇게 이중적이게 느껴질까요?"
그가 말했죠. "우리 모두 어느 정도 이걸 알고 있어요.
그런데 우리 문화에서 우리는 그렇게 살아가고 있질 않아요."
우리는 이걸 너무 잘 알아서 거의 진부한 내용이 됐는데
그렇게 살고 있진 않아요.
전 계속해서 물었죠. 왜 도대체 우리는 뭔가를 그렇게 잘 알면서
그렇게 살아가진 않는 걸까?
잠시 후 캐서 교수가 제게 말하더군요.
"왜냐면 우린 어떤 기계 안에 살고 있는데,
그게 우리로 하여금 삶에서 중요한 것을 등한시하도록 설계됐기 때문이에요."
저는 이 말에 대해 생각해봐야만 했죠.
"우리가 삶에서 무엇이 중요한지를
간과하도록 설계된 기계 속에 살고 있기 때문이다."
캐서 교수는 우리가 이 기계를 멈추게 할 순 없는지를 알고 싶어했어요.
그는 여기에 대해 많은 연구를 했는데
한 가지 사례에 대해 얘기할게요.
여러분도 친구나 가족들이랑 꼭 한 번 해보세요.
네이든 던건이라는 사람과 함께, 그는 청소년과 성인들을 모아놓고
일정 기간 동안 여러 번에 걸쳐 서로 만나도록 하게 했어요.
이 모임의 목적 중 하나는
사람들로 하여금 생각해보게 하는 거였어요.
그들의 삶에서 의미와 목적을 발견했던 순간에 대해서요.
다양한 사람들로부터 다양한 것들이 나왔죠.
음악을 연주하는 것, 글을 쓰는 것, 누군가를 돕는 것 등이요.
여러분 모두 머릿속에 그려지는 뭔가가 있을 거에요. 그렇죠?
이 모임의 또 다른 목적은 사람들에게 질문하게 하는 거였어요.
"그럼 어떻게 하면 삶의 더 많은 부분에서
의미와 목적의 순간을 추구하며 살 수 있을까?
어떻게 하면 필요하지도 않은 쓰레기 같은 걸 사서 SNS에 올리면서
사람들로 하여금 '와 부럽다!' 하게 하는 걸 줄일 수 있을까?"
그리고 그들이 발견한 것은
그냥 이 모임을 가진 것만으로도,
이건 무슨 알콜중독자들 자조 모임 같지 않나요?
사람들로 하여금 이 모임을 갖게 하고, 그들의 가치관을 말로 표현하게 하며
그 가치관에 따라 행동하게끔 하고, 서로 물어봐주도록 한 것만으로
사람들의 가치관에 뚜렷한 변화가 나타났다는 겁니다.
우울증을 일으키는 이런 메세지의 허리케인이
행복을 엉뚱한 곳에서 찾도록 우리를 학습시킬 때
여기에서 벗어나 우리를 우울증으로부터 해방시키는,
의미 있고 건강한 가치관으로 나아가게 했죠.
그런데 이 모든 해결 방안들을 보고 기록하면서,
오늘 얘기 못 한 것도 포함해서요.
저는 여전히 생각했어요.
이런 통찰에 이르기까지 왜 그렇게 오래 걸렸을까?
왜냐면 이걸 사람들에게 설명하는 게,
일부 복잡한 것도 있지만 전부 그런 것도 아니고,
이게 무슨 로켓 과학처럼 어려운 것도 아니잖아요?
우리가 어느 정도 이미 알고 있는 것들이에요.
근데 우리는 왜 이렇게 이걸 이해하기가 어려울까?
제 생각에 많은 이유가 있는데요.
한 가지 이유는 실제로 우울증 및 불안장애가 뭔지에 대해
우리가 이해하고 있는 것을 바꿔야하기 때문입니다.
우울증과 불안장애에는 명백하게 생물학적 요인들이 있습니다.
하지만 우리가 생물학적 요인을 전체적인 그림이 되게 해버리면,
제가 오랫동안 그래 왔었고,
우리 사회가 거의 제 한평생 동안 해온 거라고 저는 주장하고 싶은데요.
우리가 은연중에 사람들에게 말하는 것은, 그 누구도 의도친 않았지만
우리가 사람들에게 암묵적으로 얘기하고 있는 건
"당신의 고통이 의미하는 건 아무것도 없어요.
그냥 뇌가 고장난 것 뿐이에요.
마치 컴퓨터 프로그램에 좀 결함이 있는 것처럼요.
그냥 머릿속이 좀 꼬인 거예요."
하지만 제가 제 인생을 변화시킬 수 있게 된 건
우울증은 단순 고장이 아니라는 걸 깨달았을 때였어요.
그건 신호예요.
여러분의 우울증은 하나의 신호예요.
여러분에게 뭔가 얘기하고 있는 거예요.
(박수)
이유가 있어서 우울함을 느끼는 건데
그 이유들은 우울증의 고통 속에서 잘 보이지가 않아요.
제 개인적인 경험 때문에 정말이지 이해가 가요.
하지만 제대로 된 도움이 있으면, 우리는 이 문제를 이해하고
함께 이 문제를 해결할 수 있어요.
그런데 이를 위해서
우리가 가장 먼저 해야할 것은
이 신호를 더 이상 무시하지 않는 거예요.
그건 그냥 나약함이나 정신 이상의 신호라거나,
순전히 생물학적인 거라고 치부하는 것 말이에요. 소수를 제외하면요.
우리는 이 신호에 귀를 기울일 필요가 있어요.
왜냐면 그게 우리가 진정으로 들어야 하는 걸 말해주고 있거든요.
우리가 진심으로 이 신호에 귀를 기울이고,
이 신호를 존중하며 소중히 여길 때만이
우리는 비로소 보게 될 거예요.
우리를 자유롭고 건강하게 만드는 진정한 해결책을요.
우리를 기다리고 있는
바로 그 젖소들 말이에요.
감사합니다.
(박수)
بۆ ماوه‌یه‌كی زۆر درێژ،
دوو نهێنیم هه‌بوو كه‌ به‌سه‌رمدا خولیان خواردبۆوه‌.
لێیان تێنه‌ده‌گه‌یشتم
ڕاستگۆ بم له‌گه‌ڵتان، زۆر ده‌ترسام ته‌نانه‌ت لێیان بكۆڵمه‌وه‌.
یه‌كه‌م نهێنی، من 40 ساڵ بووم،
به‌درێژایی ژیانم، ساڵ دوای ساڵ،
خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ڕاسته‌قینه‌ له‌به‌رزبوونه‌وه‌دا بوون،
له‌ ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كان، له‌ به‌ریتانیا،
له‌ ته‌واوی جیهانی ڕۆژئاوا.
ویستم له‌ هۆكاره‌كه‌ تێ بگه‌م.
بۆچی ئه‌مه‌ بۆ ئێمه‌ ڕوو ده‌دات؟
بۆچی وایه‌ كه‌ هه‌ر ساڵێك تێده‌په‌ڕێت،
زۆربه‌ی زۆرمان زه‌حمه‌ت ده‌یبینین بۆ تێپه‌ڕاندنی ڕۆژه‌كه‌؟
و من ویستم له‌مه‌ تێ بگه‌م زیاتر به‌هۆی نهێنییه‌كی كه‌سیی.
كاتێك هه‌رزه‌كار بووم،
بیرم دێت ده‌چوومه‌ لای پزیشكه‌كه‌م و ڕوونم ده‌كرده‌وه‌
ئه‌و هه‌سته‌م هه‌یه‌ وه‌كو ئه‌وه‌ی ئازار له‌ جه‌سته‌م دێته‌ ده‌ره‌وه‌
نه‌مده‌توانی كۆنتڕۆڵی بكه‌م،
تێنه‌ده‌گه‌یشتم بۆچی ئه‌مه‌ ڕووده‌دات،
به‌هۆیه‌وه‌ هه‌ستم به‌ شه‌رمێكی زۆر ده‌كرد.
و پزیشكه‌كه‌م چیڕۆكێكی بۆ گێڕامه‌وه‌
ئێستا بۆم ده‌رده‌كه‌وێت به‌ مه‌به‌ست بوو،
به‌ڵام زۆر ئاسان و ساده‌ بوو.
هه‌مووی هه‌ڵه‌ نه‌بوو.
پزیشكه‌كه‌م گوتی،"ئێمه‌ ده‌زانین بۆچی خه‌ڵك وای به‌سه‌ردێت.
هه‌ندێك كه‌س سروشتییانه‌ تووشی --ناهاوسه‌نگیی كیمیایی ده‌بن له‌ سه‌ریان
ئاشكرایه‌ تۆ یه‌كێكی له‌وان.
هه‌موو ئه‌وه‌ی پێویسته‌ ئه‌وه‌یه‌ چه‌ند ده‌رمانێكت پێبده‌ین،
هاوسه‌نگیی كیمیاییت ده‌گێڕێته‌وه‌ باری ئاسایی خۆی."
بۆیه‌ ده‌ستمكرد به‌ وه‌رگرتنی ده‌رمانێك به‌ناوی پاكسیڵ یاخود سێرۆكسات،
هه‌مان شته‌ له‌ژێر ناوی جیاواز و وڵاتی جیاوازه‌وه‌.
هه‌ستمكرد زۆر باشترم، پشتگیرییه‌كی ڕاسته‌قینه‌م بۆ دروست بوو.
به‌ڵام زۆری نه‌خایاند،
ئه‌م هه‌ستكردن به‌ ئازاره‌ گه‌ڕایه‌وه‌.
ژه‌مه‌ده‌رمانی زیاتر و زیاترم وه‌رگرت
تاكو، بۆماوه‌ی 13 ساڵ، ئه‌وپه‌ڕی ژه‌مه‌ ده‌رمانی ڕێگه‌پێدراوم وه‌رده‌گرت
كه‌وا یاسایی ڕێگه‌ت پێدراوه‌ وه‌ریبگریت.
له‌ زۆربه‌ی ئه‌و 13 ساڵه‌دا، به‌ڕاده‌یه‌ك هه‌موو كاته‌كان له‌ كۆتاییدا،
هێشتا له‌ ئازارێكی زۆردابووم.
ده‌ستمكرد به‌ پرسیاركردن له‌خۆم، "لێره‌ چی ڕووده‌دات؟
چونكه‌ هه‌موو شتێك ده‌كه‌یت
كه‌ داوات لێكراوه‌ بیكه‌یت له‌ڕێی ئه‌و --چیڕۆكه‌ی به‌سه‌ر شارستانییه‌ت زاڵده‌بێت
بۆچی هێشتا هه‌ست به‌مه‌ ده‌كه‌یت؟"
بۆئه‌وه‌ی بگه‌ین به‌ بناغه‌ی ئه‌م دوو نهێنییه‌،
له‌ په‌رتووكێك كه‌وا نووسیومه‌
كۆتاییم پێهات به‌ده‌ستكردن به‌گه‌شتێكی گه‌وره‌ به‌ هه‌موو جیهان،
زیاتر له‌ 40 هه‌زارمیل گه‌شتم كرد.
ویستم له‌گه‌ڵ شاره‌زا ڕێبه‌ره‌كانی جیهان دانیشم
له‌باره‌ی چی ده‌بێته‌ هۆی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
و گرنگترین شت، چی چاره‌سه‌ریان ده‌كات،
و ئه‌و كه‌سانه‌ی كه‌ زاڵبوون به‌سه‌ر خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
و له‌لایه‌كه‌یتر چوونه‌ ده‌ره‌وه‌ به‌ هه‌موو ڕێگه‌یه‌ك،
و بڕێكی زۆر فێربووم
له‌ خه‌ڵكه‌ سه‌رنجڕاكێشه‌كه‌ كه‌ به‌ درێژای ڕێگه‌كه‌ ناسیمن.
به‌ڵام وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ له‌ ناوه‌ڕۆكی ئه‌وه‌ی فێری بووم بریتییه‌ له‌،
تاكو ئێستا، به‌ڵگه‌ی زانستییمان
بۆ نۆ هۆكاری جیاوازی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی هه‌یه‌.
دووانیان به‌ڕاستی له‌ بایه‌لۆجی ئێمه‌ن.
جیناته‌كاناتن ده‌توانن واتان لێبكه‌ن هه‌ستیارتربن بۆ ئه‌م كێشانه‌،
له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی چاره‌نووستان نانووسنه‌وه‌.
و گۆڕانكاریی مێشكیی ڕاسته‌قینه‌ هه‌ن كه‌وا كاتێك خه‌مۆك ده‌بیت ڕووده‌ده‌ن
كه‌ ده‌كرێت زه‌حمه‌تتر بكات بۆ چوونه‌ ده‌ره‌وه‌.
به‌ڵام زۆربه‌ی ئه‌و فاكته‌رانه‌ی كه‌ سه‌لمێنراون
ببنه‌ هۆكاری خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی
له‌ بایه‌لۆجی ئێمه‌ نین.
ئه‌وانه‌ فاكته‌رن له‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ ده‌ژین.
هه‌ركه‌ تێیان بگه‌یت،
ده‌رگای چه‌نده‌ها جۆری جیاوازی چاره‌سه‌ر ده‌كاته‌وه‌
كه‌ پێویسته‌ پێشكه‌شی خه‌ڵكی بكرێت
شانبه‌شانی بژارده‌ی دژه‌كپكه‌ری كیمیایی.
بۆ نموونه‌،
گه‌ر تۆ ته‌نیایت،زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ كه خه‌مۆك بیت.
گه‌ر، كاتێك ده‌چیته‌ سه‌ر كار، هیچ كۆنتڕۆڵێكت نییه‌ له‌سه‌ر ئیشه‌كه‌ت،
ته‌نیا ئه‌وه‌ ده‌كه‌یت كه‌ داوات لێده‌كرێت
زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك بیت.
گه‌ر زۆر به‌ ده‌گمه‌ن بێیه‌ ده‌ره‌وه‌ بۆ جیهانی سروشتی،
زیاتر ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك بیت.
و ته‌نیا شتێك كه‌ زۆربه‌ی هۆكاره‌كانی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ده‌به‌ستێته‌وه‌
كه‌ له‌باره‌یه‌وه‌ فێری بووم.
هه‌موویان نا، به‌ڵام زۆربه‌یان.
هه‌موو كه‌سێك لێره‌ ده‌زانێت
ئێوه‌ هه‌مووتان پێویستیی ماددی سروشتیتان هه‌یه‌، ڕاسته‌؟
ئاشكرایه‌.
پێویستیتان به‌ خواردنه‌، پێویستیتان به‌ ئاوه‌،
پێویستیان به‌ په‌ناگه‌یه‌، پێویستیتان به‌ هه‌وای پاكه‌.
گه‌ر من ئه‌و شتانه‌ له‌ ئێوه‌ دووربخه‌مه‌وه‌،
زۆر خێرا، تووشی كێشه‌یه‌كی گه‌وره‌ ده‌بن.
به‌ڵام له‌ هه‌مان كاتدا،
هه‌موو مرۆڤێك پێویستیی ده‌روونی سروشتی هه‌یه‌.
پێویسته‌ هه‌ست به‌ بوون بكه‌یت.
پێویسته‌ هه‌ست بكه‌یت ژیانت ماناو مه‌به‌ستی هه‌یه‌.
پێویسته‌ هه‌ست بكه‌یت خه‌ڵك ده‌تبینن و ڕێزت ده‌گرن.
پێویسته‌ هه‌ست به‌وه‌ بكه‌یت داهاتوویه‌كت هه‌یه‌ كه‌ مانایه‌كی هه‌یه‌.
و ئه‌و شارستانییه‌ته‌ی كه‌ بنیاتمان ناوه‌ له‌ زۆربه‌ی شته‌كان باشه‌.
و زۆربه‌ی شته‌كان باشترن -- وه‌ك له‌ ڕابردوو
دڵخۆشم كه‌ ئه‌مڕۆ زیندووم.
به‌ڵام ئێمه‌ كه‌متر و كه‌متر باش بووین
له‌ چاوپێكه‌وتنی ئه‌م پێویستییه‌ ده‌روونییه‌ بنچینه‌ییانه‌.
و ئه‌مه‌ ته‌نیا شت نییه‌ كه‌ ڕووده‌دات،
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ ئه‌مه‌ هۆكاری سه‌ره‌كیی به‌رده‌وام هه‌ڵكشانی ئه‌م قه‌یرانه‌یه‌.
ئه‌مه‌ زه‌حمه‌ت بوو بتوانم هه‌زمی بكه‌م.
به‌ڕاستی ململانێم له‌گه‌ڵ بیرۆكه‌ی بازدان
له‌و بیركردنه‌وه‌یه‌ی كه‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییم وه‌ك ته‌نیا كێشه‌یه‌ك له‌
له‌ مێشكم بۆ یه‌كێك له‌گه‌ڵ چه‌نده‌ها هۆكار كرد،
یه‌كێك له‌و چه‌ندانه‌ بریتییه‌ له‌و شێوازه‌ی كه‌ ده‌ژین.
ئه‌و كاته‌ به‌ڕاستی بۆمن ئیشی كرد
كاتێك ڕۆژێكیان،چووم چاوپێكه‌وتن له‌گه‌ڵ پزیشكێكی ئه‌فریقیای باشوور بكه‌م
به‌ناوی دكتۆر دێرێك سه‌مه‌رفیڵد.
پیاوێكی زۆرباشه‌.
و دكتۆر سه‌مه‌رفیڵد ساڵی 2001 به‌ڕێكه‌وت له‌ كه‌مبۆدیا بوو،
كاتێك بۆ یه‌كه‌مجار دژه‌كپكه‌ری كیمیاییان ناساند
بۆ خه‌ڵكی ئه‌و وڵاته‌.
پزیشكه‌ ناوخۆییه‌كان، كه‌مبۆدییه‌كان، هه‌رگیز گوێبیستی ئه‌و ده‌رمانانه‌ .
نه‌ببوون، وه‌كو ئه‌وه‌بوو بڵێن، ئه‌مانه‌ چین؟
ئه‌و ڕوونیكرده‌وه‌.
ئه‌وان پێیان گوت،
"ئێمه‌ پێویستمان پێیان نییه‌، ئیمه‌ دژه‌كپكه‌ری خۆمانمان هه‌یه‌."
وه‌كو ئه‌وه‌ بڵێت،"مه‌به‌ستتان چییه‌؟"
وای بیركرده‌وه‌ ئه‌وان باسی هه‌ندێك چاره‌سه‌ری گیایی ده‌كه‌ن.
وه‌كو بالووكه‌ی قه‌شه‌ جۆن،گینكگۆی دووپه‌ل، شتی له‌و جۆره‌.
له‌بری ئه‌مه‌، چیڕۆكێكیان بۆ گێڕایه‌وه‌.
جوتیارێك هه‌بوو له‌ كۆمه‌ڵگاكه‌یان كه‌ له‌ كێڵگه‌ی برنج كاری ده‌كرد.
ڕۆژێكیان، له‌سه‌ر زه‌وییه‌كی مین ڕاوه‌ستا
كه‌ له‌ جه‌نگ له‌گه‌ڵ ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كان جێمابوو،
و لاقی فڕی.
بۆیه‌ لاقێكی ده‌ستكردیان پێ به‌خشی،
پاش ماوه‌یه‌ك، گه‌ڕایه‌وه‌ بۆ كاركردن له‌ كێڵگه‌ی برنج.
به‌ڵام ئاشكرایه‌، كاركردن له‌ژێر ئاودا هه‌ره‌ ئازاربه‌خشه‌
كاتێك په‌لێكی ده‌ستكردت هه‌بێت،
من وای ده‌قه‌بڵێنم زۆر تینه‌بڕ بووه‌
بگه‌ڕێته‌وه‌ و له‌و كێڵگه‌یه‌ كاربكات كه‌ تێیدا ته‌قییه‌وه‌.
گه‌نجه‌كه‌ به‌ درێژایی ڕۆژه‌كه‌ گریا،
ڕه‌تی كرده‌وه‌ له‌ جێگا بێته‌ ده‌ره‌وه‌،
هه‌موو نیشانه‌كانی خه‌مۆكی كلاسیكی تێدا به‌ره‌وپێش چوو.
پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كه‌ گوتی،
"ئه‌مه‌یه‌ كه‌ دژه‌كپكه‌رێكمان پێبه‌خشی."
د. سه‌مه‌رفیڵد گوتی، "چی بوو؟"
ڕوونیان كرده‌وه‌ كه‌ چوون و له‌گه‌ڵی دانیشتن.
گوێیان لێگرت.
--زانییان كه‌ ئازاره‌كه‌ی ماقووڵ بوو
زه‌حمه‌ت بوو بۆ ئه‌وله‌ ئازاری ڕۆحی خه‌مۆكییه‌كه‌ی بیبینێت،
به‌ڵام له‌راستیدا، ئازاره‌كه‌ هۆكاری ته‌واو تێگه‌یشتووی هه‌بوو له‌ ژیانیدا.
یه‌كێك له‌و پزیشكانه‌ی، قسه‌ی بۆ خه‌ڵكی كۆمه‌ڵگاكه‌ ده‌كرد،وای دانا،
"ئێوه‌ ده‌زانن، گه‌ر مانگایه‌كمان بۆ ئه‌م گه‌نجه‌ بكڕیبا،
ده‌یتوانی ببێته‌ جوتیاری شیره‌مه‌نیی،
له‌و باره‌ی ئێستای نه‌ده‌بوو كه‌ زۆر به‌ توندی ده‌یگوشی،
پێویستی نه‌ده‌كرد بچێت له‌ كێڵگه‌ی برنج كاربكات."
بۆیه‌ مانگایه‌كیان بۆ كڕی.
له‌ماوه‌ی دوو هه‌فته‌دا، گریانه‌كانی وه‌ستان،
له‌ مانگێكدا، خه‌مۆكییه‌كه‌ی نه‌ما.
گوتیانه‌ د. سه‌مه‌رفیڵد،
"بۆیه‌ ده‌بینیت، دكتۆر، ئه‌و مانگایه‌، ئه‌وه‌ دژه‌كپكه‌ر بوو،
مه‌به‌ستت ئه‌مه‌یه‌، وایه‌؟"
(پێكه‌نین)
(چه‌پڵه‌)
گه‌ر ئێوه‌ گه‌وره‌بوون بیر له‌ خه‌مۆكیی بكه‌نه‌وه‌ به‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ من بیرم
لێده‌كرده‌وه‌، و زۆربه‌ی خه‌ڵكی ئێره‌ وابوون،
وه‌كو گاڵته‌یه‌كی خراپ دێته‌به‌رچاو، وایه‌؟
"چوومه‌ لای پزیشكه‌كه‌م بۆ دژه‌كپكه‌رێك،
مانگایه‌كی پێدام."
به‌ڵام ئه‌وه‌ی پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كان به‌ ژیریی زانییان،
به‌پشت به‌ستن به‌و سه‌رگوزه‌شته‌ نازانستییه‌ تاكه‌كه‌سییه‌،
بریتییه‌ له‌وه‌ی ڕابه‌ری لێژنه‌ی پزیشكیی له‌ جیهان،
ڕێكخراوی ته‌ندروستیی جیهانیی،
ساڵانێكه‌ هه‌وڵیداوه‌ پێمان بڵێت،
بنیتنراو له‌سه‌ر باشترین به‌ڵگه‌ی زانستیی.
گه‌ر خه‌مۆكیت،
گه‌ر نیگه‌رانیت،
تۆ بێهێز نیت،شێت نیت،
سه‌ره‌كیترین شت، مه‌كینه‌یه‌ك نیت له‌گه‌ڵ به‌شی تێكشكاو،
تۆ مرۆڤێكیت له‌گه‌ڵ پێویستیی ناڕازیی.
و ته‌نیا گرنگه‌ وابیربكه‌ینه‌وه‌ له‌باره‌ی پزیشكه‌ كه‌مبۆدییه‌كان و
ڕێكخراوی ته‌ندروستیی جیهانیی ناڵێن.
نه‌یان گوت به‌ جوتیاره‌كه‌،
"سڵاو هاوڕێ، پێویسته‌ خۆت كۆبكه‌یته‌وه‌،
ئه‌مه‌ كاری تۆیه‌ ئه‌م كێشه‌ بدۆیته‌وه‌و بۆخۆت چاكی بكه‌یته‌وه‌."
له‌به‌رامبه‌ردا، ئه‌وه‌ی كه‌ گوتیان ئه‌وه‌یه‌،
"ئێمه‌ لێره‌ین وه‌كو گرووپێك بۆئه‌وه‌ی له‌گه‌ڵ تۆ كۆیبكه‌ینه‌وه‌،
بۆیه‌ به‌یه‌كه‌وه‌، ده‌توانین ئه‌م كێشه‌یه‌ بدۆزینه‌وه‌و چاكی بكه‌ین."
ئه‌مه‌ ئه‌و شته‌یه‌ كه‌ هه‌موو كه‌سێكی خه‌مۆك پێویستییه‌تی،
و ئه‌مه‌ ئه‌و شته‌یه‌ كه‌ هه‌موو كه‌سێكی خه‌مۆك شایه‌نییه‌تی.
له‌به‌ر ئه‌مه‌یه‌ یه‌كێك له‌ پزیشكه‌ ڕێبه‌ره‌كان له‌ نه‌ته‌وه‌ یه‌كگرتووه‌كان،
له‌ به‌یاننامه‌ فه‌رمییه‌كه‌یان بۆ ڕۆژی ته‌ندروستیی جیهانیی،
دوو ساڵ پێش ئێستا له‌ 2017،
گوتیان پێویسته‌ كه‌متر له‌باره‌ی ناهاوسه‌نگیی كیمیایی
و زیاتر له‌باره‌ی ناهاوسه‌نگییه‌كان له‌و ڕێگه‌یه‌ی كه‌ ده‌ژین قسه‌بكه‌ین.
ده‌رمان حه‌سانه‌وه‌ی ڕاستیی --ده‌به‌خشێته‌ هه‌ندێك كه‌س
بۆماوه‌یه‌ك حه‌سانه‌وه‌یان --به‌ من به‌خشی
به‌ڵام به‌وردیی، چونكه‌ ئه‌م كێشه‌یه‌ له‌ بایه‌لۆجییان قووڵتره‌،
چاره‌سه‌ره‌كانیش پێویسته‌ زۆر قوڵتربن.
به‌ڵام كاتێك بۆیه‌كه‌مجار ئه‌مه‌ فێربووم،
بیرمه بیرم ده‌كرده‌وه‌،
"باشه‌، ده‌توانم هه‌موو به‌ڵگه‌نامه‌ زانستییه‌كان ببینم،
ژماره‌یه‌كی زۆر توێژینه‌وه‌م خوێنده‌وه‌،
چاوپێكه‌وتنم له‌گه‌ڵ ژماره‌یه‌كی زۆر شاره‌زا كرد كه‌ ئه‌مه‌یان ڕوونده‌كرده‌وه‌"
به‌ڵام به‌رده‌وامبووم له‌ بیركردنه‌وه‌، "چۆن ده‌توانین شیاوانه‌ ئه‌مه‌ بكه‌ین؟"
ئه‌و شتانه‌ی كه‌ وامان لێده‌كه‌ن خه‌مۆك بین
له‌زۆربه‌ی حاڵه‌ته‌كان زۆر ئالۆزترن له‌وشته‌ی كه‌ ڕوویده‌دا
له‌گه‌ڵ ئه‌م جوتیاره‌ كه‌مبۆدییه‌.
ته‌نانه‌ت له‌كوێ له‌گه‌ڵ ئه‌م وردبینییه‌ ده‌ست پێبكه‌ین؟
به‌ڵام دواتر، له‌ گه‌شته‌ درێژه‌كه‌م بۆ په‌رتووكه‌كه‌م،
له‌ هه‌موو جیهان،
به‌رده‌وام چاوم به‌و كه‌سانه‌ ده‌كه‌وت كه‌ هه‌مان شتیان ده‌كرد،
له‌ سیدنی، بۆ سان فرانسیسكۆ،
بۆ ساوپاولۆ.
به‌رده‌وام چاوم به‌و كه‌سانه‌ ده‌كه‌وت كه‌ تێده‌گه‌یشتن له‌
هۆكاره‌ قووڵتره‌كانی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانی
و وه‌كو گرووپ،چاكیان ده‌كرد.
ئاشكرایه‌، ناتوانم له‌باره‌ی هه‌موو ئه‌و خه‌ڵكه‌ سه‌رنجڕاكێشه‌ باستان بۆ بكه‌م
كه‌ ناسیومن وله‌باره‌یان نووسیومه‌،
یاخود هه‌موو ئه‌و نۆ هۆكاره‌ی خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی كه‌ له‌باره‌یان فێربوومه‌،
چونكه‌ ڕێگه‌م پێناده‌ن گفتوگۆیه‌كی 10 --كاتژمێریی تێد پێشكه‌ش بكه‌م
ده‌توانن سكاڵایان لێبكه‌ن له‌باره‌ی ئه‌وه‌
به‌ڵام ده‌مه‌وێت جه‌خت له‌سه‌ر دوو هۆكار بكه‌م
و دوو چاره‌سه‌ر كه‌ لێیان دێته‌ ده‌ره‌وه‌، گه‌ر ئاسایی بێت.
ئه‌مه‌ یه‌كه‌مینیانه‌.
ئێمه‌ ته‌نیاترین كۆمه‌ڵگه‌ین له‌ مێژووی مرۆڤایه‌تیی.
توێژینه‌وه‌یه‌كی نوێ هه‌بوو كه‌ پرسیاری له‌ ئه‌مریكییه‌كان كرد،
"وا هه‌ست ده‌كه‌یت كه‌ چیتر له‌ كه‌س نزیك نیت؟"
و 39 له‌سه‌دی خه‌ڵكه‌كه‌ گوتیان كه‌ ئه‌وه‌ وه‌سفی ئه‌مانی كردووه‌.
"چیتر له‌ كه‌س نزیك نین."
له‌ پێوانه‌ی جیهانیی بۆ ته‌نیایی،
به‌ریتانیا و به‌شه‌كانیتری ئه‌وروپا له‌دوای ویلایه‌ته‌ یه‌كگرتووه‌كانن،
له‌ حاڵه‌تێك هیچ كه‌س لێره‌ هه‌ست به‌ له‌خۆباییبوون نه‌كات.
(پێكه‌نین)
كاتێكی زۆرم به‌سه‌ربرد گفتوگۆی ئه‌مه‌م ده‌كرد
له‌گه‌ڵ شاره‌زای ڕێبه‌ر له‌ جیهان له‌سه‌ر ته‌نیایی
پیاوێكی بێوێنه‌ به‌ناوی پرۆفیسۆر جۆنكاسییۆپۆ،
له‌ شیكاگۆ بوو،
زۆر بیرم له‌ یه‌ك پرسیاركرده‌وه‌ كاره‌كه‌ی ئه‌و نیشانمانی ده‌دات.
پرۆفیسۆر كاسییۆپۆ پرسیاری كرد،
"بۆچی ئێمه‌ هه‌ین؟
بۆچی لێره‌ین، بۆچی زیندووین؟"
یه‌ك هۆكاری سه‌ره‌كیی
ئه‌وه‌یه‌ باوانه‌كانمان له‌ ساڤانای ئه‌فریقیا
ته‌نیا له‌ یه‌ك شت زۆر باش بوون.
گه‌وره‌تر نه‌بوون له‌و گیاندارانه‌ی زۆربه‌ی كات دایان ده‌ماڵین،
خێراتر نه‌بوون له‌و گیاندارانه‌ی زۆربه‌ی كات دایان ده‌ماڵین،
به‌ڵام زۆرباشتر بوون له‌ یه‌كگرتن به‌یه‌كه‌وه‌ بۆ گرووپ
و هاوكاریكردن.
--ئه‌مه‌ زلهێزی ئێمه‌ بوو وه‌كو جۆر
ئێمه‌ یه‌كده‌گرین،
وه‌كو هه‌نگه‌كان گه‌شه‌ده‌كه‌ن له‌ كووره‌یه‌كی هه‌نگ بژین.
مرۆڤه‌كان گه‌شه‌ده‌كه‌ن له‌ هۆزێكدا بژین.
ئێمه‌ یه‌كه‌مینی مرۆڤه‌كانین تا ئێستا
بڵاوه‌ به‌ هۆزه‌كانمان بكه‌ین.
و ئه‌مه‌ وامان لێده‌كات هه‌ست به‌ سامناكیی بكه‌ین.
به‌ڵام ناكرێت به‌مشێوه‌یه‌ بێت.
یه‌كێك له‌ پاڵه‌وانه‌كانی په‌رتووكه‌كه‌م، له‌ڕاستیدا، له‌ ژیانم،
پزیشكێكه‌ به‌ناوی سام ئێڤرینتۆن.
پزیشكێكی گشتییه‌ له‌ به‌شێكی هه‌ژاری ڕۆژهه‌ڵاتی له‌نده‌ن،
ئه‌و شوێنه‌ی كه‌ چه‌ندین ساڵ لێی ژیام.
سام به‌ڕاستی نامورتاح بوو،
چونكه‌ ژماره‌یه‌كی زۆر نه‌خۆشی هه‌بوو
به‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییه‌كی زۆره‌وه‌ ده‌هاتنه‌ لای.
ئه‌ویش وه‌كو من، دژی دژه‌ كپكه‌ره‌ كیمیاییه‌كانه‌،
وابیرده‌كاته‌وه‌ هه‌ندێك حه‌سانه‌وه‌ ده‌به‌خشنه‌ هه‌ندێك كه‌س.
به‌ڵام توانی دوو شت ببینێت.
یه‌كه‌میان،نه‌خۆشه‌كانی زۆربه‌ی كاته‌كان خه‌مۆك و نیگه‌ران بوون
له‌به‌ر هۆكاری ته‌واو ماقووڵ، وه‌كو ته‌نیایی.
دووه‌میان، هه‌رچه‌نده‌ ده‌رمان هه‌ندێك حه‌سانه‌وه‌یان ده‌به‌خشیه‌ هه‌ندێك كه‌س،
بۆ زۆربه‌ی خه‌ڵكی، چاره‌سه‌ری كێشه‌كه‌یان نه‌ده‌كرد.
كێشه‌ بنچینه‌ییه‌كه‌.
ڕۆژێكیان،سام بڕیاریدا پێشه‌وایه‌تیی بۆچوونێكی جیاواز بكات.
ژنێك هاته‌ ناوه‌نده‌كه‌ی، ناوه‌نده‌ پزیشكییه‌كه‌ی،
ناوی لیسا كه‌نینگهام بوو،
من دواتر لیسام ناسی.
لیسا له‌ماڵه‌كه‌ی خۆی خۆی قفڵ كردبوو له‌گه‌ڵ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانییه‌كی زۆر
بۆماوه‌ی حه‌وت ساڵ.
كاتێك هات بۆ ناوه‌نده‌كه‌ی سام، پێی گوترا،"خه‌م مه‌خۆ،
به‌رده‌وام ده‌بین له‌ پێدانی ئه‌م ده‌رمانانه‌ بۆت،
به‌ڵام شتێكی تریشت بۆ ده‌نووسین،
بۆت ده‌نووسین هه‌فته‌ی دووجار بێیه‌ ئه‌م ناوه‌نده‌
بۆ ئه‌وه‌ی چاوت به‌ گرووپێك له‌ خه‌ڵكی تری خه‌مۆك و نیگه‌ران بكه‌وێت،
نه‌ك له‌باره‌ی ئه‌وه‌ی چه‌ند خه‌مباری،
به‌ڵكو بۆئه‌وه‌ی شتێكی به‌مانا بدۆزنه‌وه‌ هه‌مووتان به‌یه‌كه‌وه‌ بیكه‌ن
بۆیه‌ ته‌نیا نابن و هه‌ست ناكه‌ن ژیان بێ ئامانجه‌."
یه‌كه‌مجار ئه‌م گرووپه‌ چاویان به‌یه‌ك كه‌وت،
لیسا به‌ته‌واه‌تی ده‌ستیكرد به‌ ڕشانه‌وه‌ به‌هۆی نیگه‌رانیی،
ئه‌مه‌ زۆر به‌هێزبوو بۆ ئه‌و.
به‌ڵام خه‌ڵكه‌كه‌ پشتیان شێلا، گرووپه‌كه‌ ده‌ستیانكرد به‌ گفتوگۆ،
وه‌كو ئه‌وه‌بوو بڵێن، "ئێمه‌ ده‌توانین چی بكه‌ین؟"
ئه‌مانه‌ خه‌ڵكی ناوه‌وه‌ن، خه‌ڵكی ڕۆژهه‌ڵاتی له‌نده‌ن وه‌كو من،
هیچ شتێكیان له‌باره‌ی باخه‌وانیی نه‌ده‌زانی.
گوتیان."بۆچی باخه‌وانیی فێرنه‌بین؟"
ناوچه‌یه‌ك هه‌بوو له‌پشت نووسینگه‌ی پزیشكه‌كان
كه‌ ته‌نیا ده‌غڵ بوو.
"بۆچی نه‌یكه‌ین به‌ باخچه‌یه‌ك؟"
په‌رتووكیان له‌ په‌رتووكخانه‌ هێنا،
سه‌یری پارچه‌ی یوتیوبیان كرد.
په‌نجه‌یان له‌ خۆڵه‌كه‌ دا.
فێری ریتمه‌كانی وه‌رزه‌كان بوون.
به‌ڵگه‌ی زۆر هه‌ن
كه‌ جیهانی سروشتی نیشانده‌دات
كه‌ به‌ڕاستی دژه‌كپكه‌رێكی به‌هێزه‌.
به‌ڵام شتێكی زۆر گرنگتریان ئه‌نجامدا.
ده‌ستیانكرد به‌ دروستكردنی هۆزێك.
ده‌ستیان كرد به‌ دروستكردنی گرووپێك.
ده‌ستیانكرد به‌ ئاگاداربوون له‌ یه‌كتر.
گه‌ر یه‌كێكیان دیارنه‌بووایه‌،
--ئه‌وانیتر ده‌چوون به‌دوایدا ده‌گه‌ڕان "تۆ باشیت؟"
یارمه‌تییان ده‌دا بزانن چ شتێك ئه‌و ڕۆژه‌ بێزاری كردوون.
ئه‌وه‌ی كه‌ لیسا پێی گوتم،
"هه‌ركه‌ باخچه‌كه‌ ده‌ستیكرد به‌ گوڵكردن،
ئێمه‌ ده‌ستمانكرد به‌ گوڵكردن."
ئه‌م بۆچوونه‌ پێی ده‌گوترێت مه‌رجدانانی كۆمه‌ڵایه‌تیی،
له‌سه‌رانسه‌ی ئه‌وروپا بڵاوه‌.
كۆمه‌ڵه‌یه‌كی بچووك، به‌ڵام گه‌وره‌بوو له‌ به‌ڵگه‌ هه‌یه‌
پێشنیازده‌كات كه ده‌توانێت هه‌ڵه‌ی مانادار و ڕاسته‌قینه‌
له‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی به‌رهه‌مبێنێت.
بیرمه‌ ڕۆژێكیان له‌و باخچه‌یه‌ وه‌ستابووم
كه‌ لیسا وجارێك- هاوڕێ --خه‌مۆكه‌كانی دروستیانكردبوو
--باخچه‌یه‌كی زۆر جوانه‌
ئه‌م هه‌سته‌م هه‌یه‌،
زۆر ئیلهامبه‌خشه‌ له‌لایه‌ن پرۆفیسۆر هیو مه‌كای له‌ ئوسترالیا.
بیرم ده‌كرده‌وه‌، زۆربه‌ی جار كه‌ خه‌ڵك هه‌ست به‌ كه‌وتن ده‌كه‌ن له‌وكۆمه‌ڵگه‌یه‌
ئه‌وه‌ی كه‌ پێیان ده‌ڵێین-- دڵنیام هه‌موو --كه‌سێك لێره‌ گوتوویه‌تی، من
ئێمه‌ ده‌ڵێین،"تۆ ته‌نیا پێویسته‌ تۆ بیت، خۆت بیت."
بۆم ده‌ركه‌وت، ڕاستییه‌كه‌ی، ئه‌وه‌ی كه‌ پێویسته‌ بڵێینه‌ خه‌ڵك ئه‌وه‌یه‌،
"تۆ مه‌به‌.
خۆت مه‌به‌.
ببه‌ خۆمان. ببه‌ ئێمه‌.
ببه‌ به‌شێك له‌ گرووپێك."
(چه‌پڵه‌)
چاره‌سه‌ری ئه‌م كێشانه‌
ته‌واونابێت به‌ وێنه‌كێشانی زیاتر و زیلتر له‌سه‌ر سه‌رچاوه‌كانت
--وه‌كو تاكێكی جیاكراوه‌
ئه‌مه‌ به‌شێكه‌ له‌وه‌ی ئێمه‌ی تووشی ئه‌م قه‌یرانه‌ كردووه‌.
ده‌كه‌وێته‌ سه‌ر دووباره‌ به‌یه‌كه‌وه‌ به‌ستن له‌گه‌ڵ شتێك گه‌وره‌تر له‌ تۆ.
ئه‌مه‌ش له‌گه‌ڵ یه‌ك له‌ هۆكاره‌كانیتری
خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی ده‌به‌ستێت كه‌ ویستم له‌باره‌یان قسه‌تان بۆ بكه‌م.
هه‌موو كه‌سێك ده‌زانێت
خواردنی خێرا زاڵبووه‌ به‌سه‌ر پارێزیمان له‌ڕووی جه‌سته‌ییه‌وه‌ نه‌خۆشی خستووین.
من به‌ هیچ هه‌ستێكی به‌رزی و بڵندیی ئه‌مه‌ ناڵێم،
ئه‌و قسه‌یه‌ی كه‌ ده‌یكه‌م ده‌قاوده‌ق له‌ (ماكدۆناڵدز) هێناومه‌.
-هه‌مووتانم بینی ئه‌م ژه‌می به‌یانی ته‌ندر وستی تێدتان ده‌خوارد، حه‌زم به‌مه‌ نه‌بوو.
به‌ڵام هه‌روه‌كو ئه‌وه‌ی خواردنی خێرا زاڵ بووه‌ به‌سه‌ر پارێزیمان و له‌ڕووی جه‌سته‌
نه‌خۆشی خستووین، جۆرێك له‌ به‌های خێرا به‌سه‌ر مێشكماندا زاڵبووه‌
و له‌روی بیرییه‌وه‌ نه‌خۆشی خستووین.
بۆماوه‌ی هه‌زاران ساڵ، فه‌یله‌سووفه‌كان گوتوویانه‌،
گه‌ر وابیرده‌كه‌یته‌وه‌ ژیان ده‌رباره‌ی پاره‌، پایه‌ و شانازیكردنه‌،
وه‌كو گێلێك دیارده‌بیت.
ئوه‌ هه‌مان ده‌سته‌واژه‌ ی شۆپن هاوه‌ر نییه‌،
به‌ڵام كورتكراوه‌ی قسه‌كانێتی.
-نامۆییانه‌، زه‌حمه‌ت هیچ كه‌سێك زانستییا نه‌ لێكۆڵینه‌وه‌ی له‌سه‌ر ئه‌مه‌ كردبێت.
تاكو كه‌سێكی به‌ڕاستی سه‌یرم ناسی به‌ ناوی پرۆفیسۆر تیم كاسه‌،
له‌ كۆلێژی نۆكسه‌ له‌ ئیلینۆی،
بۆماوه‌ی 30 ساڵ توێژینه‌وه‌ی له‌سه‌ر ئه‌مه‌ كردووه‌،
توێژینه‌وه‌كه‌ی پێشنیازی چه‌نده‌ها شتی زۆر گرنگ ده‌كات.
یه‌كه‌میان،هه‌رچه‌ند بروات وابێت
ده‌توانیت ڕێگه‌ی خۆت بكڕی و پیشانی بده‌یت به‌بێ ناخۆشیی،
و بۆ ژیانێكی باش،
ئه‌وه‌نده‌ ئه‌گه‌ری هه‌یه‌ خه‌مۆك یان نیگه‌ران بیت.
دووه‌میان،
وه‌كو كۆمه‌ڵگایه‌ك، زۆر زیاتر به‌و بیروباوه‌ڕانه‌ پاڵنراوین.
به‌درێژای هه‌موو ژیانم،
له‌ژیر قورسایی ڕاگه‌یاندن و ئینستگرام و هه‌ر شتێكی وه‌كو ئه‌وان.
هه‌كه‌ بیرم له‌مه‌ كرده‌وه‌،
بۆم ده‌ركه‌وت وه‌كو ئه‌وه‌یه‌ هه‌موومان له له‌دایكبوونمانه‌وه‌ به‌ جۆرێك له‌ كه‌ی ئێف
سی بۆ ڕۆح تێركراوین. ڕاهێنانمان پێكراوه‌ له‌ شوێنی هه‌ڵه‌ به‌دوای دڵخۆشی بگه‌ڕێین،
هه‌روه‌كو چۆن خواردنی خێرا پێویستیی خۆراكیت پڕناكاته‌وه‌
به‌ڵكو وات لێده‌كات هه‌ست به‌ ترسناكیی بكه‌یت،
به‌های خێرا پێویستیی ده‌روونیت پڕناكه‌نه‌وه‌،
له‌ ژیانێكی باش دوورت ده‌خه‌نه‌وه‌.
به‌ڵام كه‌ بۆیه‌كه‌مجار له‌گه‌ڵ پرۆفیسۆر كاسه‌ كاتم به‌سه‌ربرد
و هه‌موو ئه‌مانه‌ فێرده‌بووم،
هه‌ستم به‌ تێكه‌ڵه‌یه‌كی سه‌یر له‌ هه‌سته‌كان كرد.
چونكه‌ له‌لایه‌كه‌وه‌، وه‌كو به‌ره‌نگاربوونه‌وه‌ ده‌مبینی.
توانیم تێبگه‌م چه‌ند جار له‌ ژیانم كاتێك هه‌ستم به‌ ماندوویی ده‌كرد،
هه‌وڵمدا به‌ جۆرێك له‌ خۆ ده‌رخستن و چاره‌سه‌ری گه‌وره‌ی ده‌ره‌كیی تیماری بكه‌م
و توانیم تێبگه‌م بۆچی ئه‌مه‌ بۆمن به‌باشی ئیشی نه‌كرد.
بیریشم كرده‌وه‌، ئه‌مه‌ جۆرێك له‌ ڕوونیی نییه‌؟
وه‌كو ئه‌وه‌ نییه‌ ئاسایی بێت، وایه‌؟
گه‌ر گوتمه‌ هه‌موو كه‌سێك لێ،ره‌
هیچ كامێكتان له‌سه‌ر پێخه‌فی مه‌رگ پاڵناكه‌وێت
و بیر له‌هه‌موو ئه‌و پێڵاوانه‌ بكه‌وه‌ كه‌ كڕیوتن و هه‌موو ئه‌و تویتانه‌ی بۆت هاتووه‌
بیر له‌و ساتانه‌ی
خۆشه‌ویستیی،مانا و په‌یوه‌نیكردن له‌ ژیانت ده‌كه‌یته‌وه‌.
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ زیاتر ئه‌مه‌ له‌ كڵێشه‌یه‌ك بچێت.
به‌ڵام به‌رده‌وامبووم له‌ قسه‌كردن له‌گه‌ڵ پرۆفیسر كاسه‌ و گوتم،
"بۆچی من هه‌ست به‌و دوولایه‌نییه‌ سه‌یره‌ ده‌كه‌م؟"
گوتی،"له‌ هه‌ندێك ئاستدا، هه‌موومان ئه‌و شتانه‌ ده‌زانین.
به‌ڵام له‌و شارستانییه‌ته‌، پێیان ناژین."
ئێمه‌ زۆرباش ده‌ینناسین ده‌زانین بوونه‌ته‌ كڵێشه‌.
به‌ڵام پێیان ناژین.
به‌رده‌وامبووم له‌ پرسیاركرنی بۆچی ئێمه‌ شتێكی زۆر قووڵ ده‌زانین،
به‌ڵام به‌و ناژین؟
دوای ماوه‌یه‌ك، پرۆفیسۆر كاسه‌ پێی گوتم،
"چونكه‌ ئێمه‌ له‌ناو مه‌كینه‌یه‌ك ده‌ژین
كه‌ دیزاینكراوه‌ وامان لێبكات ئه‌و شته‌ی گرنگه‌ له‌باره‌ی ژیان پشتگوێی بخه‌ین."
ده‌بوو به‌ڕاستی بیر له‌مه‌ بكه‌مه‌وه‌،
"چونكه‌ ئێمه‌ له‌ناو مه‌كینه‌یه‌ك ده‌ژین
كه‌ دیزاینكراوه‌ زامن لێبكات ئه‌و شته‌ی گرنگه‌ له‌باره‌ی ژیان پشتگوێی بخه‌ین."
پرۆفیسۆر كاسه‌ ویستی ڕوونی بكاته‌وه‌ گه‌ر بتوانین ئه‌و مه‌كینه‌یه‌ تێكبشكێنین.
ژماره‌یه‌كی زۆر توێژینه‌وه‌ی بۆئه‌مه‌ زیادكردووه‌:
نموونه‌یه‌كتان پێ ده‌ڵێم،
هه‌موو كه‌سێك لێره‌ هانده‌ده‌م ئه‌مه‌ له‌گه‌ڵ هاوڕێ و خێزانیان تاقیبكه‌نه‌وه‌.
له‌گه‌ڵ گه‌نجێك ناوی نه‌یسن ده‌نگن بوو، گرووپێك له‌ هه‌رزه‌كار و گه‌نجی هێنا
بۆ ئه‌وه‌ی به‌یه‌كه‌وه‌ كۆببنه‌وه‌ بۆ زنجیره‌ دانیشتنێك بۆ ماوه‌یه‌ك.
و به‌شێك له‌ خالی گرووپه‌كه‌
بریتیبوو له‌وه‌ی وا له‌ خه‌ڵكه‌كه‌ بكرێت بیر له‌و ساتانه‌ی ژیانیان بكه‌نه‌وه‌
كه‌ به‌ڕاستی مانا و مه‌به‌ستیان تێدا دۆزیبۆوه‌.
بۆ هه‌ركه‌سه‌ و شتێكی جیاواز بوو.
بۆ هه‌ندێكیان،ژه‌نینی مۆسیقا . --نووسین،یارمه‌تیدانی كه‌سێك بوو
دڵنیام هه‌ركه‌سێك لێره‌ ده‌توانێت شتێك بێنێته‌ پێش چاوی، وایه‌؟
و به‌شێك له‌ خاڵی گرووپه‌كه‌ بریتیبوو له‌ وا له‌ خه‌ڵكه‌كه‌ بكرێت پرسیاربكه‌ن،
"باشه‌، چۆن زۆرتر ژیانی خۆت ته‌رخانده‌كه‌یت
بۆ شوێنكه‌وتنی ئه‌و ساتانه‌ی مانا و مه‌به‌ست،
و كه‌متر بۆ، نازانم، كڕینی شتی بێمانا كه‌ پێویستت پێیان نییه‌
له‌ تۆری كۆمه‌ڵایه‌تی دایبنێیت و هه‌وڵده‌یت خه‌ڵك پێت بڵێن،
"ئای خوایه‌، زۆر حه‌سووده‌!"
ئه‌وه‌ی دۆزییانه‌وه‌ بریتیبوو له‌،
ته‌نیا ئه‌م كۆبوونه‌وانه‌،
وه‌كو جۆرێك له‌ ئاڵووده‌ نه‌ناسراوه‌كانی كحول بوو بۆ پاراستنی مافی كڕیار، وایه‌؟
هێنانی خه‌ڵك بۆ ئه‌م كۆبوونه‌وانه‌، ڕه‌وانی ئه‌م به‌هایانه‌ دیاریده‌كات،
كاری له‌سه‌ر بكه‌ن و لێیبكۆڵنه‌وه‌ به‌یه‌كه‌وه‌،
بووه‌ هۆی گۆرانیكی دیار له‌به‌های خه‌ڵكی.
دووری خستنه‌وه‌ له‌ گه‌رده‌لوولی ئه‌و نامانه‌ی خوڵقاندنی خه‌مۆكیی
ڕاهێنانمان پێبكه‌ن بۆ گه‌ڕان به‌دوای دڵخۆشی له‌ شوێنی هه‌ڵه‌،
به‌ره‌و به‌های مانادارتر و وزه‌پێدراو
كه‌وا له‌ خه‌مۆكیی سه‌رمان ده‌خات.
بڵام له‌گه‌ڵ هه‌موو ئه‌و چاره‌سه‌رانه‌ی بینیم و له‌باره‌یان نووسیوومه‌،
و زۆربه‌ی كه‌ ناتوانم لێره‌ باسی بكه‌م،
به‌رده‌وامبووم له‌ بیركردنه‌وه‌،
ده‌زانن: بۆچی زۆری خایاند تاكو ئه‌م پێشبینییانه‌ بینم؟
چونكه‌ كاتێك بۆ خه‌ڵكی --ڕوونیانده‌كه‌یته‌وه‌
--هه‌ندێكیان زۆر ئالۆزن، به‌ڵام هه‌مووی نا
كاتێك بۆ خه‌ڵكی ڕوونیده‌كه‌یته‌وه‌، وه‌كو زانستی مووشه‌كیی نییه‌، وایه‌؟
له‌ هه‌ندێك ئاستدا، ئێمه‌ به‌ڕاستی ئه‌و شتانه‌ ده‌زانین.
بۆچی زۆر زه‌حمه‌ت ده‌یبینین تێیبگه‌ین؟
وابیرده‌كه‌مه‌وه‌ هۆكاری زۆر هه‌یه‌.
به‌ڵام هۆكارێك ئه‌وه‌یه‌ كه‌ پێویسته‌ تێگه‌یشتنمان بگۆڕین
كه‌ خه‌مۆكیی و نیگه‌رانیی له‌ڕاستیدا چین.
ژماریه‌یه‌كی زۆر هاوبه‌شیكردنی بایه‌لۆجی ڕاسته‌قینه‌
بۆ خه‌مۆكی و نیگه‌رانیی هه‌ن.
به‌ڵام گه‌ر ڕێگه‌ به‌ بایه‌لۆجی بده‌ین ببێته‌ ته‌واوی وێنه‌كه‌،
وه‌ك چۆن من بۆ ماوه‌یه‌كی زۆر وامكرد،
له‌و كاته‌ی كه‌ ده‌دوێم شارستانییه‌ته‌كه مان له‌زۆربه‌ی كاته‌كانی ژیانم زۆریكردووه‌
ئه‌وه‌ی كه‌ ناڕاسته‌وخۆ ده‌ڵێینه‌ خه‌ڵكی ئه‌وه‌یه‌، خواستی هه‌موو كه‌سێكیش نییه‌،
به‌ڵام ئه‌وه‌ی ناڕاسته‌وخۆ ده‌ڵێینه‌ خه‌ڵكی ئه‌وه‌یه‌،
"ئازاره‌كه‌ت هیچ مانایه‌كی نییه‌.
ته‌نیا باش كارنه‌كردنێكه‌.
وه‌كو كه‌لێنێكه‌ له‌ پرۆگرامێكی كۆمپیوته‌ر
ته‌نیا كێشه‌یه‌كی وایه‌ركارییه‌ له‌ سه‌رتدا."
به‌ڵام ته‌نیا توانیم ژیانم بگۆڕم
كاتێك بۆمده‌ركه‌وت خه‌مۆكییه‌كه‌ت خراپ كاركردن نییه‌.
ئاماژه‌یه‌كه‌.
خه‌مۆكییه‌كه‌ت ئاماژه‌یه‌كه‌.
شتێكت پێ ده‌ڵێت.
(چه‌پڵه‌)
ئێمه‌ هه‌ست به‌مه‌ ده‌كه‌ین له‌به‌ر چه‌ند هۆكارێك،
زه‌حمه‌ته‌ ببینرێن --له‌ كاتی ئازاركێشانی خه‌مۆكیی
من زۆر به‌باشی له‌مه‌ تێده‌گه‌م له‌ ئه‌زموونی كه‌سییه‌وه‌.
به‌ڵام به‌ یارمه‌تیی ڕاست، ده‌توانین له‌م كێشانه‌ تێبگه‌ین
و ده‌توانین به‌یه‌كه‌وه‌ چاره‌سه‌ریان بكه‌ین.
به‌ڵام بۆ كردنی ئه‌مه‌،
یه‌كه‌م هه‌نگاو
ئه‌وه‌یه‌ ده‌ست هه‌ڵگرین له‌ ڕیسواكردنی ئه‌م ئاماژانه‌
به‌وه‌ی بڵێین ئه‌مانه‌ ئاماژه‌ی بێهێزیی، یاخود شێتیی یان ته‌واو بایه‌لۆجین،
جگه‌ له‌ ژمالاه‌یه‌كی كه‌م له‌ خه‌ڵكی.
پێویسته‌ ده‌ستبكه‌ین به‌ گوێگرتن له‌و ئاماژانه‌،
چونكه‌ شتێكمان پێده‌ڵێن كه‌ به‌ڕاستی پێویسته‌ گوێمان لێیبێت.
ته‌نیا ئه‌و كاته‌ی كه‌ به‌ڕاستی گوێ له‌و ژاماژانه‌ ده‌گرین،
و خه‌ڵاتی ئه‌و ئاماژانه‌ ده‌كه‌ین ڕێز له‌و ئاماژانه‌ ده‌گرین،
كه‌وا ده‌ست ده‌كه‌ین به‌ بینینی
دۆزینه‌وه‌ی چاره‌سه‌ره‌ قوولتره‌كان كه‌ هێز و ئازادیمان پێده‌به‌خشن
ئه‌و مانگایانه‌ی له‌ هه‌موو شوێنێك چاوه‌ڕێمان ده‌كه‌ن.
سوپاس.
(چه‌پڵه‌)
Ļoti ilgu laiku
man nelika mieru divi noslēpumi.
Es tos neizpratu
un, godīgi sakot, baidījos tajos iedziļināties.
Pirmais noslēpums bija – man ir 40 gadi,
un visu mūžu, gadu pēc gada,
nopietna depresija un trauksme ir vairojusies
Savienotajās Valstīs, Lielbritānijā
un visā Rietumu pasaulē.
Un es gribēju saprast, kāpēc.
Kāpēc ar mums tā notiek?
Kāpēc ar katru nākamo gadu
aizvien vairāk cilvēkiem kļūst grūtāk nodzīvot dienu?
Un es vēlējos to saprast savas personīgās mistērijas dēļ.
Atceros, kā pusaudža gados
es devos pie sava ārsta
un stāstīju viņam par sajūtu, ka no manis izplūst sāpes.
Es to nespēju kontrolēt
un nesapratu, kāpēc tā notiek,
es par to kaunējos.
Ārsts man to izskaidroja,
kā tagad saprotu, vislabāko nodomu vadīts,
taču diezgan vienkāršoti.
Ne gluži nepatiesi.
Viņš teica: „Mēs zinām, kāpēc ar cilvēkiem tā notiek.
Dažiem galvā rodas ķīmisks nelīdzsvars – ir skaidrs, ka tu esi viens no viņiem.
Tev tikai ir jādzer zāles,
kas atjaunos normālu ķīmisko līdzsvaru.”
Es sāku lietot Paxil jeb Seroxat,
dažādās valstīs tām ir dažādi nosaukumi.
Jutos daudz labāk, bija enerģijas pieplūdums.
Bet nepagāja ilgs laiks, un sāpju sajūta sāka atgriezties.
Man izrakstīja aizvien lielāku devu,
līdz 13 gadus es dzēru maksimālo devu,
kādu likumīgi ir atļauts lietot.
Lielāko daļu no šiem 13 gadiem, jo sevišķi beigās,
man joprojām ļoti sāpēja.
Es sāku sev vaicāt: „Kas notiek?
Tu dari visu,
ko liek kultūrā dominējošās idejas.
Kāpēc joprojām tā jūties?”
Lai atrisinātu šos divus noslēpumus savā grāmatā,
es devos ceļojumā apkārt visai pasaulei,
ap 65 000 kilometru garā ceļā.
Es vēlējos izvaicāt pasaules vadošos ekspertus
par depresijas un trauksmes iemesliem
un, pats svarīgākais, to risinājumiem,
runāt ar cilvēkiem, kas piedzīvojuši depresiju, trauksmi
un dažādos veidos tās uzveikuši.
Es uzzināju ļoti daudz
no apbrīnojamiem cilvēkiem, kurus iepazinu šai ceļā.
Taču, manuprāt, pats svarīgākais, ko uzzināju,
ir tas, ka mums ir zinātniski pierādījumi
deviņiem depresijas un trauksmes cēloņiem.
Divi no tiem tiešām ir bioloģiski.
Gēni var padarīt jūs jutīgākus pret šīm problēmām,
taču tie nenosaka jūsu likteni.
Smadzenēs depresijas laikā notiek reālas izmaiņas,
kas apgrūtina izkļūšanu no tās.
Taču vairums faktoru, kas, kā pierādīts, izraisa depresiju un trauksmi,
nav bioloģiski noteikti.
Tie ir mūsu dzīvesveida faktori.
Kad tos izprotat,
tie paver pilnīgi citus risinājumus,
kuri būtu jāpiedāvā cilvēkiem līdztekus ķīmiskajiem antidepresantiem.
Piemēram,
ja esat vientuļš, depresijas iespēja palielinās.
Ja darbā jums nav kontroles pār savu darbu,
jums vienkārši jādara tas, ko liek,
depresijas risks palielinās.
Ja ļoti reti dodaties dabā,
depresijas risks pieaug.
Un es atklāju, ka ir kāda lieta, kas vieno vairākus depresijas un trauksmes cēloņus.
Ne visus, bet daudzus.
Ikviens no klātesošajiem zina,
ka mums visiem ir dabiskas fiziskās vajadzības.
Pats par sevi saprotams.
Jums nepieciešams ēdiens, ūdens,
jums nepieciešama pajumte, tīrs gaiss.
Ja to visu atņemtu, jums drīz vien klātos plāni.
Taču vienlaikus
ikvienam cilvēkam ir dabiskas psiholoģiskās vajadzības.
Jums nepieciešama piederības sajūta.
Jums jājūt, ka jūsu dzīvei ir jēga un mērķis,
jājūt, ka esat pamanīts un novērtēts,
jājūt, ka jums ir jēgpilna nākotne.
Mūsu veidotā kultūra ir laba daudzos aspektos,
man prieks, ka dzīvoju mūsdienās, kad daudz kas ir labāk.
Taču mums aizvien sliktāk padodas
šo dziļo, psiholoģisko pamatvajadzību apmierināšana.
Ir arī citas lietas,
bet, manuprāt, tas ir galvenais iemesls, kāpēc krīze padziļinās.
Man bija patiesi grūti to aptvert.
Es ļoti pretojos domai,
ka depresija nav tikai problēma manās smadzenēs,
bet ka tai ir daudz iemeslu, tostarp mūsu dzīvesveids.
Un tā pamatīgi es to sāku saprast kādu dienu,
kad intervēju Dienvidāfrikas psihiatru
vārdā dr. Dereks Samerfīlds.
Lielisks cilvēks.
Dr. Samerfīlds atradās Kambodžā 2001. gadā,
kad šīs valsts iedzīvotājiem sāka piedāvāt ķīmiskos antidepresantus.
Vietējie Kambodžas ārsti nekad par tādiem nebija dzirdējuši,
tāpēc viņi prasīja, kas tie tādi.
Viņš paskaidroja.
Un tie viņam atbildēja:
„Mums tos nevajag, mums jau ir antidepresanti.”
„Kā ir?” Samerfīlds brīnījās.
Viņš domāja, ka tie runā par kādu ārstniecības augu,
asinszāli, ginku vai ko tamlīdzīgu.
Bet viņi pastāstīja par kādu gadījumu.
Viņu kopienā bija kāds zemnieks, kurš strādājis rīsu laukā.
Kādu dienu viņš uzkāpis kājnieku mīnai, kas bija palikusi pēc kara ar ASV,
un zaudējis kāju.
Viņam dabūjuši mākslīgo kāju,
un pēc kāda laika viņš atgriezies rīsu laukā.
Taču acīmredzot strādāt ūdenī ir ārkārtīgi sāpīgi,
ja ir mākslīgā kāja,
un domāju, bija diezgan traumatiski
atgriezties un strādāt laukā, kur tiki uzspridzināts.
Vīrs sācis raudāt visu dienu,
atteicies celties no gultas,
viņam parādījušies visi klasiskās depresijas simptomi.
Kambodžas dakteri teica:
„Tad mēs iedevām viņam antidepresantu.”
Dr. Samerfīlds vaicāja: „Kas tas bija?”
Viņi pastāstīja, ka gājuši un sēdējuši pie viņa.
Tie viņu uzklausīja.
Aptvēra, ka viņa sāpes ir saprotamas.
Viņam pašam bija grūti to saprast depresijas agonijā,
bet sāpju iemesls viņa dzīvē bija ļoti labi saprotams.
Viens no dakteriem, runājot ar kopienas iedzīvotājiem, spriedis:
„Ziniet, ja mēs šim vīram nopirktu govi,
viņš varētu kļūt par piensaimnieku,
viņam nebūtu jāatgriežas mokošajā situācijā,
viņam nebūtu jāatgriežas rīsu laukā.”
Tā viņi nopirkuši vīram govi.
Pēc dažām nedēļām raudāšana mitējusies,
pēc mēneša depresija bija pārgājusi.
Viņi teica dr. Samerfīldam:
„Redziet, dakter, tā govs bija antidepresants.
Par to jūs runājat, vai ne?”
(Smiekli)
(Aplausi)
Ja esat audzināti domāt par depresiju tāpat kā es,
un vairums klātesošo ir,
tas izklausās pēc slikta joka, vai ne?
„Aizgāju pie ārsta pēc antidepresantiem, un viņa man iedeva govi.”
Taču Kambodžas ārsti intuitīvi zināja,
spriežot pēc šī viena nezinātniskā gadījuma atstāsta,
to, ko pasaules vadošā medicīnas iestāde,
Pasaules Veselības organizācija,
cenšas mums pateikt gadiem,
balstoties uz vislabākajiem zinātniskajiem pierādījumiem.
Ja jums ir depresija,
ja jums ir trauksme,
jūs neesat vājš, jūs neesat traks,
un – galvenais – jūs neesat salūzusi mehāniska ierīce.
Jūs esat cilvēks ar neapmierinātām vajadzībām.
Un tikpat svarīgi ir padomāt par to,
ko ne Kambodžas ārsti, ne Pasaules Veselības organizācija nesaka.
Viņi šim zemniekam nesaka:
„Eu, vecīt, saņemies.
Tas ir tavs pienākums saprast un atrisināt šo problēmu.”
Gluži pretēji, viņi saka:
„Mēs šeit esam kā grupa, kas palīdzēs tev saņemties,
un kopā mēs spēsim izdomāt, kā atrisināt šo problēmu.”
Tas ir nepieciešams ikvienam depresijas māktam cilvēkam,
un ikviens depresijas mākts cilvēks to ir pelnījis.
Tieši tāpēc viens no Apvienoto Nāciju vadošajiem ārstiem
Pasaules Veselības dienas oficiālajā paziņojumā 2017. gadā teica,
ka mums mazāk jārunā par ķīmisko nelīdzsvaru
un vairāk par nelīdzsvaru mūsu dzīvē.
Dažiem cilvēkiem zāles patiešām palīdz –
kādu laiku tās palīdzēja arī man –
taču tieši tāpēc, ka šī problēma ir dziļāka nekā tikai bioloģiskā līmenī,
arī risinājumiem jābūt dziļākiem.
Atceros, ka to uzzinājis es domāju:
„Labi, es saprotu visus zinātniskos pierādījumus,
esmu izlasījis kaudzi pētījumu, esmu intervējis daudz ekspertu.”
Taču es turpināju domāt: „Kā to padarīt iespējamu?”
Lietas, kas ved mūs depresijā,
lielākoties ir daudz sarežģītākas
par to, kas notika Kambodžas zemnieka dzīvē.
Ar šādu izpratni, kur lai vispār sākam?
Tad, rakstot grāmatu, ilgajā ceļojumā
apkārt pasaulei
es turpināju satikt cilvēkus, kas tieši ar to nodarbojās –
no Sidnejas līdz Sanfrancisko
un Sanpaulu.
Es turpināju satikt cilvēkus, kas izprot
dziļākos depresijas un trauksmes cēloņus
un kopīgiem spēkiem tos novērš.
Es, protams, nevaru pastāstīt
par visiem lieliskajiem cilvēkiem, ko satiku,
vai par visiem deviņiem depresijas un trauksmes cēloņiem,
jo TED runa nevar būt 10 stundas gara –
varat par to pasūdzēties organizatoriem.
Taču vēlos pievērsties diviem cēloņiem
un diviem šo cēloņu risinājumiem, ja neiebilstat.
Lūk, pirmais.
Mēs esam vientuļākā sabiedrība cilvēces vēsturē.
Nesenā pētījumā amerikāņiem tika vaicāts:
„Vai jūtaties, ka vairs neesat nevienam tuvs?”
Un 39 procenti cilvēku atbildēja, ka tā ir.
„Vairs neesmu nevienam tuvs.”
Starptautiskajos vientulības mērījumos
Lielbritānija, pārējā Eiropa seko uzreiz aiz ASV,
ja nu kāds jūtas pārāk pašapmierināts.
(Smiekli)
Es ilgu laiku pavadīju, runājot par to ar pasaules vadošo vientulības ekspertu,
apbrīnojamu vīrieti, profesoru Džonu Kasiopo,
kurš mita Čikāgā.
Un es daudz domāju par kādu jautājumu, kas izriet no viņa veikuma.
Profesors Kasiopo vaicāja:
„Kāpēc mēs eksistējam?
Kāpēc esam šeit, kāpēc esam dzīvi?”
Viens no galvenajiem iemesliem ir tas,
ka mūsu senči Āfrikas savannās
labi pieprata vienu lietu.
Bieži vien viņi nebija daudz lielāki par savu medījumu,
bieži vien viņi nebija ātrāki par savu medījumu,
taču viņiem labāk veicās apvienošanās grupās
un sadarbošanās.
Tā bija mūsu kā sugas superspēja –
mēs apvienojamies.
Gluži kā bites, kas dzīvo spietā,
cilvēki attīstījās, lai dzīvotu ciltīs.
Un mēs esam pirmie cilvēki,
kas savas ciltis ir izformējuši.
Un tāpēc jūtamies šausmīgi.
Taču tam nav tā jābūt.
Viens no manas grāmatas un arī manas dzīves varoņiem
ir ārsts Sems Everingtons.
Viņš ir ģimenes ārsts nabadzīgā Londonas rajonā,
kur dzīvoju daudzus gadus.
Sems jutās patiesi slikti,
jo viņam bija daudz pacientu,
kas sūdzējās par šausmīgu depresiju un trauksmi.
Tāpat kā es, Sems nav pret ķīmiskajiem antidepresantiem,
viņš uzskata, ka dažiem tie palīdz.
Taču viņš redzēja divas lietas.
Pirmkārt, viņa pacientiem depresija un trauksme bieži bija
pilnīgi saprotamu iemeslu, piemēram, vientulības, dēļ.
Otrkārt, lai arī dažiem zāles palīdzēja,
daudziem cilvēkiem problēmu tās neatrisināja.
Pamatproblēmu.
Tāpēc kādu dienu Sems nolēma uzsākt citu pieeju.
Pie viņa uz medicīnas centru atnāca sieviete,
vārdā Liza Kaningema.
Es vēlāk iepazinos ar Lizu.
Liza septiņus gadus bija pavadījusi mājās ar kropļojošu depresiju un trauksmi.
Kad viņa ieradās pie Sema, viņš teica: „Neuztraucies,
mēs turpināsim izrakstīt tev zāles,
bet mēs izrakstīsim vēl kaut ko.
Mēs lūgsim tev nākt uz šo centru divas reizes nedēļā
un tikties ar citiem depresīviem un trauksmainiem cilvēkiem,
nevis lai runātu par to, cik nožēlojami jūtaties,
bet lai izdomātu kaut ko jēgpilnu, ko jūs visi kopā varētu darīt,
lai jūs nejustos vientuļi un jums nešķistu, ka dzīvei nav jēgas.”
Kad grupa satikās pirmo reizi,
Liza no trauksmes burtiski izvēmās,
tik satraukta viņa bija.
Taču cilvēki paberzēja viņas muguru, grupa sāka sarunāties:
„Ko mēs varētu darīt?”
Šie pilsētnieki, Austrumlondonas iemītnieki,
neko nezināja par dārzkopību.
Viņi nolēma apgūt dārzniecību!
Aiz ārstu prakses ēkas bija krūmāji.
„Mēs varētu tur ierīkot dārzu.”
Viņi bibliotekā paņēma grāmatas,
skatījās YouTube video.
Viņi sāka rakties pa zemi.
Viņi sāka apgūt gadalaiku ritmus.
Ir daudz pierādījumu, ka atrašanās dabā
ir ārkārtīgi spēcīgs antidepresants.
Taču viņi sāka darīt ko vēl svarīgāku.
Viņi sāka veidot cilti.
Viņi sāka veidot grupu.
Viņi sāka rūpēties viens par otru.
Ja kāds neieradās,
pārējie devās viņu meklēt: „Vai tev viss kārtībā?”
Viņi palīdzēja biedram saprast, kas viņu nomāc.
Kā to aprakstīja Liza:
„Kad uzziedēja dārzs,
uzziedējām arī mēs.”
Šo pieeju sauc par sabiedrības izrakstīšanu,
tā izplatās visā Eiropā.
Un ir neliels, bet augošs pierādījumu klāsts,
kas liecina, ka tā patiešām un būtiski var mazināt depresiju un trauksmi.
Es atceros, ka kādu dienu stāvēju
Lizas un viņas reiz depresīvo draugu iekoptajā dārzā –
tas ir ļoti skaists dārzs –
un man ienāca prātā doma,
ko lielā mērā iedvesmoja profesors Hjū Makejs no Austrālijas.
Bieži, kad cilvēki mūsu kultūrā jūtas nomākti,
mēs viņiem sakām – esmu drošs, ka mēs visi esam to teikuši, –
„Tev vienkārši ir jābūt tev pašam.”
Un esmu sapratis, ka patiesībā mums būtu jāsaka:
„Neesi tu.
Neesi tu pats.
Esi mēs.
Esi daļa no grupas.”
(Aplausi)
Šo problēmu risinājums
nav arvien vairāk paļauties uz saviem paša resursiem
kā izolētam indivīdam –
daļēji tieši tas ir novedis līdz krīzei.
Risinājums ir atkalapvienoties ar kaut ko lielāku par sevi.
Un tas saistīts ar otru depresijas un trauksmes cēloni,
par kuru gribēju pastāstīt.
Ikviens zina,
ka ātrie ēdieni ir pārņēmuši mūsu ēdienkarti un padarījuši mūs slimus.
Es to nesaku ar pārākuma apziņu,
es šeit ierados burtiski no McDonald's.
Es redzēju, kā jūs visi ēdāt tās veselīgās TED brokastis, un tas nav man.
Taču tieši tāpat kā ātrās uzkodas mūs ir padarījušas fiziski slimus,
tādas kā ātrās vērtības ir pārņēmušas mūsu prātu
un padarījušas mūs garīgi slimus.
Tūkstošiem gadu filosofi ir teikuši –
ja jums šķiet, ka dzīvē svarīga ir nauda, statuss un izrādīšanās,
jūs jutīsieties draņķīgi.
Tas nav precīzs Šopenhauera citāts, bet vēstījuma būtība.
Dīvaini, ka gandrīz neviens to netika pētījis zinātniski,
līdz tam pieķērās patiesi neparasta personība,
profesors Tims Kasers,
kas strādā Noksa koledžā Ilinoisā un pēta to jau apmēram 30 gadu.
Viņa pētījumi uzvedina uz vairākiem svarīgiem secinājumiem.
Pirmkārt, jo vairāk ticat,
ka varat nopirkt un izrādīt savu ceļu ārā no skumjām
un labākā dzīvē,
jo lielāka iespēja, ka kļūsiet depresīvs un trauksmains.
Un, otrkārt,
mūs kā sabiedrību šie uzskati virza aizvien vairāk.
Tā ir bijis visu manu dzīvi –
zem reklāmu, Instagram un tamlīdzīgu lietu smagās ietekmes.
Par to domājot,
sapratu, ka mēs visi kopš dzimšanas esam baroti ar tādu kā KFC dvēselei.
Mēs esam apmācīti meklēt laimi nepareizajās vietās,
un, gluži kā ātrās uzkodas neapmierina uztura vajadzības
un patiesībā liek justies briesmīgi,
ātrās vērtības neapmierina psiholoģiskās vajadzības
un aizved jūs aizvien tālāk no labas dzīves.
Kad es pirmoreiz tikos ar profesoru Kaseru
un uzzināju to visu,
es jutu patiesi dīvainu emociju sajaukumu.
Jo, no vienas puses, tas bija patiesi izaicinoši.
Es apjautu, cik bieži dzīvē, kad jutos slikti,
es centos to labot ar tādu kā izrādīšanos, grandiozu ārēju risinājumu.
Un es redzēju, kāpēc tas nenostrādāja.
Es arī domāju, vai tad tas nav acīmredzami.
Tas ir gandrīz vai banāli, vai ne?
Ja es jums visiem teiktu,
ka neviens no jums uz nāves gultas
nedomās par nopirktajām kurpēm un visiem tiem retvītiem,
ka domāsiet par mīlestību, jēgu un tuvību, kas bijusi jūsu dzīvē...
Manuprāt, tas skan gandrīz klišejiski.
Taču es turpināju izvaicāt profesoru Kaseru:
„Kāpēc es jūtu šo savādo divkosību?”
Un viņš atbildēja: „Kaut kādā ziņā mēs to visu zinām.
Taču mēs nedzīvojam saskaņā ar šīm atziņām.”
Tās ir labi zināmas klišejas, taču mēs nedzīvojam saskaņā ar tām.
Es turpināju taujāt, kāpēc mēs nedzīvojam atbilstoši, ja zinām kaut ko tik būtisku.
Pēc brīža profesors Kasers man atbildēja:
„Jo dzīvojam iekārtā,
kas ir veidota, lai mēs pamestu novārtā to, kas dzīvē ir svarīgs.”
To vajadzēja kārtīgi apdomāt.
„Jo dzīvojam iekārtā,
kas ir veidota, lai mēs pamestu novārtā to, kas dzīvē ir svarīgs.”
Profesors Kasers gribēja izdomāt, vai mēs varam sagraut šo iekārtu.
Viņš to ir pamatīgi pētījis.
Pastāstīšu vienu piemēru,
un es tiešām mudinu jūs izmēģināt to ar saviem draugiem un ģimeni.
Kopā ar puisi vārdā Neitans Dangans
viņš izveidoja pusaudžu un pieaugušo grupu,
kas kādu laiku tikās regulārās sesijās.
Viens no grupas mērķiem
bija likt cilvēkiem atcerēties brīdi savā dzīvē,
kad viņi patiešām bija atraduši jēgu un mērķi.
Katram cilvēkam tas bija kaut kas savs.
Kādam tā bija mūzikas spēlēšana, rakstīšana, palīdzības sniegšana kādam,
esmu drošs, ka ikviens klātesošais spēj kaut ko iedomāties.
Otrs grupas mērķis bija panākt, ka cilvēki sev pajautā:
„Un kā es varētu vairāk savas dzīves veltīt šādiem jēgpilniem mirkļiem
un mazāk tam, lai pirktu nevajadzīgus mēslus,
publicētu to sociālajos medijos,
lai citos raisītu sajūtu: „Ak Dievs, kā man skauž!”
Viņi atklāja, ka, vienkārši nākot uz šīm sanāksmēm...
tie bija tādi kā Anonīmie alkoholiķi patērētājiem, vai ne?
Vienkārši tas, ka cilvēki nāca, noformulēja šīs vērtības,
nolēma rīkoties saskaņā ar tām un atskaitīties viens otram,
radīja ievērojamas izmaiņas viņu vērtību sistēmā.
Tas attālināja viņus no depresiju raisošo domu vētras,
kas liek mums meklēt laimi nepareizajās vietās,
un tuvināja daudz jēgpilnākām un dvēseli barojošām vērtībām,
kas izved mūs no depresijas.
Taču, neraugoties uz visiem risinājumiem, ko redzēju un aprakstīju,
un daudz ko, ko šeit nevaru pieminēt,
es turpināju domāt,
kāpēc pagāja tik ilgs laiks, lai es nonāktu pie šīm atklāsmēm.
Jo, kad tās skaidro cilvēkiem –
dažas ir sarežģītākas, taču ne visas –
tā nav nekāda raķešu zinātne, vai ne?
Kaut kādā ziņā mēs to jau zinām.
Kāpēc mums ir tik grūti to saprast?
Domāju, ka iemesli ir vairāki.
Manuprāt, viens no iemesliem ir tas, ka mums ir jāmaina izpratne
par to, kas patiesībā ir depresija un trauksme.
Pastāv reāli bioloģiskie faktori,
kas izraisa depresiju un trauksmi.
Taču, ja ņemsim vērā tikai bioloģiju –
kā to tik ilgi darīju es,
un es teiktu, ka mūsu kultūra to ir darījusi praktiski visu manu mūžu, –
tad mēs netieši sakām cilvēkiem – un neviens nedara to tīšām –
taču netieši mēs sakām:
„Tavas sāpes neko nenozīmē.
Tie ir tikai darbības traucējumi.
Tā ir kā kļūda datorprogrammā,
tikai vadiņu problēma tavā galvā.”
Taču es spēju sākt mainīt savu dzīvi tikai tad,
kad sapratu, ka mana depresija nav darbības traucējums.
Tā ir signāls.
Tava depresija ir signāls.
Tā tev kaut ko saka.
(Aplausi)
Mēs tā jūtamies dažādu iemeslu dēļ,
un depresijas sāpēs to var būt grūti saskatīt –
es to labi saprotu no personīgās pieredzes.
Taču ar īsto palīdzību mēs varam saprast šīs problēmas
un kopā varam tās atrisināt.
Lai to paveiktu,
pats pirmais solis ir
pārstāt noniecināt šos signālus,
sakot, ka tā ir tikai vājuma izpausme vai vājprāts, vai tikai bioloģija;
vairumam cilvēku tā nav.
Mums jāsāk ieklausīties šajos signālos,
jo tie vēsta kaut ko, kas mums patiešām ir jādzird.
Tikai tad, kad patiesi ieklausīsimies šajos signālos
un cienīsim, un respektēsim tos,
mēs sāksim saskatīt
atbrīvojošos, bagātīgos, dziļākos risinājumus.
Govis, kas gaida mums visapkārt.
Paldies!
(Aplausi)
बराच काळ
मला दोन रहस्यं सतावत होती.
त्यांचा उलगडा होत नव्हता.
खरं तर, मला खोलात जाऊन ती सोडवायची फार भीती वाटत होती.
पहिलं रहस्य सांगतो. आजवरच्या माझ्या चाळीस वर्षांच्या आयुष्यात
मी पाहतो आहे, की इंग्लंड, अमेरिका
आणि इतर पाश्चात्य देशांमध्ये
गंभीर स्वरूपाचे नैराश्य आणि चिंताविकार
दरवर्षी वाढत चालले आहेत.
यामागचं कारण मला जाणून घ्यायचं होतं.
हे विकार आपल्याला का जडताहेत?
रोजचा दिनक्रम पार पाडणं अशक्य वाटणाऱ्यांची
संख्या दरवर्षी वाढत का जाते आहे?
हे समजून घेण्याची इच्छा मला वाटली, यामागे एक खाजगी रहस्य आहे.
मला आठवतं, तरुणपणी मी
डॉक्टरांना म्हणालो होतो,
"मला वाटतं, की माझ्या अंगातून जणु वेदना वाहते आहे.
तिच्यावर माझं नियंत्रण नाही.
तिच्यामागचं कारण मला ठाऊक नाही.
मला या वेदनेची खूप शरम वाटते आहे."
डॉक्टरांनी मला एक गोष्ट सांगितली.
त्यांचा हेतू चांगलाच होता.
त्यांनी सगळं फार सोपं करून टाकलं.
ते पूर्ण चुकीचं नव्हतं.
ते म्हणाले, "यामागची कारणं वैद्यकशास्त्राला ठाऊक आहेत.
काही लोकांच्या डोक्यात निसर्गतःच रासायनिक असंतुलन असतं.
तू त्यापैकीच एक.
आता इतकंच करायचं, काही औषधं घ्यायची.
त्यामुळे तुझं रासायनिक संतुलन ठीक होईल."
मग मी पॅक्सील किंवा सेरोक्साट घेऊ लागलो.
ही एकाच औषधाची निरनिराळ्या देशातली नावं.
मला बरं वाटू लागलं. मोठा आधार मिळाला.
पण थोड्याच दिवसांत
वेदना परत जाणवू लागली.
म्हणून औषधाची मात्रा वाढवण्यात आली.
तेरा वर्षं, मी जितकी मोठ्यात मोठी मात्रा घेणं शक्य आहे,
तितकी घेत होतो.
यापैकी बराचसा काळ, आणि नंतरही
वेदना होतच होत्या.
मग मी स्वतःला विचारू लागलो, "हे असं का?
आजच्या संस्कृतीच्या समजानुसार
मला जे सांगण्यात आलं, ते सर्व मी केलं आहे.
तरीही हा त्रास का?"
या दोन रहस्यांचा शोध घेण्यासाठी आणि पुस्तकलेखनासाठी
माहिती मिळवण्यासाठी
मी जगभर फिरलो.
चाळीस हजार मैल प्रवास केला.
मला जगातल्या मोठमोठ्या तज्ज्ञांना विचारायचं होतं,
नैराश्य आणि चिंताविकार कशामुळे होतात?
या विकारांवर मात कशी करायची?
या विकारांचा सामना करून त्यातून मुक्त झालेल्या
लोकांनाही भेटायचं होतं.
या प्रवासात भेटलेल्या
विलक्षण लोकांकडून मला बरंच काही शिकायला मिळालं.
मला सर्वात महत्त्वाचं समजलं ते असं:
नैराश्य आणि चिंताविकार यांची नऊ वेगवेगळी कारणं आहेत.
त्यांचे शास्त्रीय पुरावे आहेत.
त्यापैकी दोन जीवशास्त्रीय आहेत.
या विकारांना बळी पडण्याचं प्रमाण जनुकांवर अवलंबून असतं.
पण जनुकं आपलं भविष्य ठरवत नाहीत.
तसंच, नैराश्यामुळे मेंदूत घडून येणाऱ्या जीवशास्त्रीय बदलांमुळे
त्यातून बाहेर पडणं कठीण होतं.
पण या विकारांची कारणं
म्हणून सिद्ध झालेल्या बऱ्याचशा घटकांचा
आपल्या जैविकतेशी संबंध नसतो.
त्यांचा संबंध असतो, आपल्या जीवनशैलीशी.
हे घटक समजून घेतल्यावर
सापडणारे निराळे उपाय,
रासायनिक नैराश्यरोधकांसमवेत
सुचवले गेले पाहिजेत.
उदाहरणार्थ,
तुम्हांला एकटेपणा वाटत असेल, तर पुढे नैराश्य येण्याची शक्यता वाढते.
व्यवसायाच्या ठिकाणी कामावर तुमचं नियंत्रण नसेल,
सांगितलेलं काम निमूट करावं लागत असेल,
तर नैराश्याची शक्यता वाढते.
तुम्ही बाहेर खुल्या निसर्गात फारसे जात नसाल,
तर नैराश्याची शक्यता वाढते.
आणखी एक महत्त्वाची गोष्ट आहे. या विकारांमागच्या
अनेक कारणांचा मिलाफ
त्या गोष्टीत दिसून येतो.
आपण सर्व जाणताच, की
प्रत्येकाला नैसर्गिक गरजा असतात. बरोबर?
हो, अगदी खरं.
अन्न, पाणी.
निवारा, स्वच्छ हवा.
या गोष्टी काढून घेतल्या,
तर आपले हाल होतील.
त्याचबरोबर
प्रत्येक माणसाला नैसर्गिकपणे मानसिक गरजा असतात.
समाजाशी जोडलेलं असणं, ही गरज असते.
आयुष्याला अर्थ आणि हेतू असणं, ही गरज असते.
लोक आपल्याला ओळखतात, मानतात ही भावना गरजेची असते.
आपलं भविष्य उज्वल आहे असं वाटणं, ही गरज असते.
आजच्या आपल्या संस्कृतीत अनेक चांगल्या गोष्टी आहेत.
अनेक गोष्टी भूतकाळापेक्षा चांगल्या आहेत.
या काळात जन्म होणं सुखाचं.
पण मूलभूत गंभीर मानसिक गरजा भागवण्याची
आपली क्षमता मात्र कमी कमी होत चालली आहे.
मानसिक विकारांचं प्रमाण वाढण्यामागचं
हे एकमेव नसलं, तरी सर्वात महत्त्वाचं कारण आहे.
हे समजून घेणं मला फार कठीण गेलं.
मला माझ्या विचारांशी द्वंद्व करावं लागलं,
नैराश्य मेंदूत असतं हा विचार बदलून,
आपल्या जीवनशैलीसारखी
अनेक कारणं त्यामागे असतात हे समजण्यासाठी.
हे मला नीटपणे कधी समजलं?
दक्षिण आफ्रिकेतल्या डॉ. डेरेक समरफील्ड नावाच्या मनोविकारतज्ज्ञांची
मुलाखत घ्यायला गेलो, त्यावेळी.
ही एक थोर व्यक्ती आहे.
२००१ साली डॉ. समरफील्ड कंबोडियात होते.
त्या वर्षी कंबोडियात प्रथमच रासायनिक नैराश्यरोधक औषधं
उपलब्ध झाली होती.
तिथल्या डॉक्टरांना ती ठाऊक नव्हती. त्यांनी विचारलं,
"ही कसली औषधं?" मग डॉ. समरफील्डनी
त्याविषयी माहिती दिली.
यावर ते डॉक्टर्स म्हणाले,
"यांची आम्हांला गरज नाही. आमच्याकडे नैराश्यरोधक आहेत."
डॉ. समरफील्डनी विचारलं, "म्हणजे?"
त्यांना वाटलं, आता हे निसर्गोपचाराविषयी सांगतील.
सेंट जॉन्स वॉर्ट, जिंगको बिलोबा वगैरे.
पण त्याऐवजी त्यांनी एक गोष्ट सांगितली.
त्यांच्या गावात एक शेतकरी होता. तो भातशेती करत असे.
एके दिवशी त्याचा पाय पडला, तो नेमका
युद्धकाळात मातीत पेरलेल्या स्फोटकावर.
स्फोटामुळे त्याने पाय गमावला.
कृत्रिम पाय बसवल्यानंतर
काही काळाने तो पुन्हा भाताच्या शेतात काम करू लागला.
पण कृत्रिम पाय सतत पाण्याखाली ठेवून काम करणं
फार वेदनादायक असतं.
मला वाटतं, जिथे स्फोट झाला,
तिथेच पुन्हा जाऊन काम करणंही त्याला कठीण गेलं असावं.
त्याला दिवसभर रडणं अनावर होऊ लागलं.
बिछान्यातून उठावंसं वाटेना.
नैराश्याची सर्व लक्षणं दिसू लागली.
कंबोडियन डॉक्टर म्हणाले,
"मग आम्ही त्याला नैराश्यरोधक दिलं."
डॉ. समरफील्डनी विचारलं, "कोणतं?"
ते डॉक्टर्स त्याला भेटायला गेले होते. त्याच्याजवळ बसून
त्यांनी त्याचं म्हणणं ऐकलं.
त्यांना त्याच्या वेदनेमागचा अर्थ समजला.
नैराश्याच्या गर्तेत त्याला स्वतःला ते समजणं कठीण होतं,
पण त्यामागची कारणं त्याच्या आयुष्यात फार महत्त्वाची होती.
गावातल्या इतर लोकांशी बोलताना त्यापैकी एका डॉक्टरांना सुचलं,
"आपण याला एक गाय दिली,
तर तो दुधाचा व्यवसाय करू शकेल.
मग त्याला भाताच्या शेतात जाऊन
ते त्रासदायक काम करावं लागणार नाही."
त्याला गाय देण्यात आली.
दोन आठवड्यांत त्याचं रडणं थांबलं.
महिन्याभरात तो नैराश्यातून बाहेर आला.
डॉ. समरफील्ड,
ही गाय म्हणजे नैराश्यरोधक,
हो ना?
(हशा)
(टाळ्या)
लहानपणापासून नैराश्याबद्दल माझी जी समजूत आहे,
तीच तुमचीही असेल, तर
तुम्हांला हा एक बाष्कळ विनोद वाटेल.
"नैराश्यरोधक घ्यावं म्हणून गेलो, आणि
डॉक्टरांनी गाय दिली."
विज्ञानाशी संबंध नसलेल्या या प्रसंगावरून
कंबोडियन डॉक्टरांनी ही अटकळ बांधली.
गेली कित्येक वर्षं
जागतिक आरोग्य संस्था (WHO)
नेमकं हेच सांगण्याचा प्रयत्न करते आहे.
तेही उत्कृष्ठ शास्त्रीय पुरावे देऊन.
नैराश्य येणं,
किंवा अति चिंता वाटणं
म्हणजे दुबळेपणा किंवा वेड लागणं नव्हे.
किंवा यंत्रासारखे तुमचे काही भाग बिघडलेत, असंही नव्हे.
एक माणूस म्हणून तुमच्या काही गरजा अपूर्ण आहेत, इतकंच.
कंबोडियन डॉक्टर आणि जागतिक आरोग्य संस्था
काय सांगत नाहीत, तेही पाहणं इथे महत्त्वाचं आहे.
ते असं नाही म्हणाले,
"मित्रा, अरे जरा भानावर ये.
तुझा प्रश्न तूच समजून घे, आणि तूच सोडव."
उलट ते असं म्हणाले, की
"आम्ही सगळे तुझ्याबरोबर आहोत. आपण सर्वजण मिळून
हा प्रश्न समजून घेऊ आणि सोडवू."
प्रत्येक नैराश्यग्रस्त व्यक्तीची ही गरज असते,
ती पूर्ण व्हायला हवी.
म्हणूनच, २०१७ साली जागतिक आरोग्य दिनाच्या निवेदनात
संयुक्त राष्ट्रसंघाचे
एक प्रमुख डॉक्टर म्हणाले,
"आपण रासायनिक असंतुलनाविषयी बोलणं कमी करून,
त्याऐवजी जीवनशैलीतल्या असंतुलनाविषयी बोलायला हवं."
औषधांमुळे काही लोकांना खरोखरच बरं वाटतं.
मलाही काही काळ बरं वाटलं होतं.
पण जीवशास्त्रापेक्षा खोल जाणाऱ्या
या समस्येवरचा उपायही तितकाच खोलवर जाणारा हवा.
हे जेव्हा मी प्रथम ऐकलं,
त्यावेळी मला वाटलं होतं,
"मी शास्त्रीय पुरावे पाहिले आहेत.
पुष्कळ संशोधनं वाचली आहेत.
या विषयातल्या तज्ज्ञांशी बोललो आहे."
आणि तरीही मला समजत नव्हतं, "हे करायचं कसं?"
आपल्या नैराश्याची कारणं बरेचदा
त्या कंबोडियन शेतकऱ्याच्या गोष्टीपेक्षा
जास्त गुंतागुंतीची असतात.
ती समजून घेण्याची सुरुवात तरी कुठून करावी?
पुस्तक लिहिण्यासाठी म्हणून
मी जगभर फिरलो,
तेव्हा हे समजून घेणारे लोक मला भेटत गेले.
सिडनी पासून सॅन फ्रान्सिस्को
आणि साओ पावलो पर्यंत.
हे लोक नैराश्य आणि चिंताविकाराची
सखोल कारणं समजून घेत होते
आणि आपल्या समूहाद्वारे त्यावर उपाय करत होते.
मला भेटलेल्या सर्वच लोकांबद्दल
मी इथे सांगू शकत नाही.
किंवा त्या नऊ कारणांबद्दलही इथे बोलू शकत नाही.
कारण १० तासांचं TED व्याख्यान द्यायची परवानगी नाही.
वाटल्यास आयोजकांजवळ तक्रार करा!
म्हणून मी त्यापैकी दोन कारणं
आणि दोन उपाय सांगणार आहे.
पहिलं:
मानवी इतिहासात जास्त एकटेपणा आपल्याच पिढीला जाणवला आहे.
नुकतंच एका पाहणीत अमेरिकन लोकांना विचारलं गेलं,
"आपली कोणाशीच जवळीक उरलेली नाही, असं तुम्हांला वाटतं का?"
यावर ३९ टक्के लोकांनी हे वर्णन आपल्याला लागू पडतं असं सांगितलं.
"कोणाशीच जवळीक नाही."
आंतरराष्ट्रीय पातळीवर एकटेपणा मोजला असता,
ब्रिटन आणि युरोप अमेरिकेच्या खालोखाल आहेत.
इथे कोणाला उगाच अभिमान वाटायला नको!
(हशा)
या विषयातल्या एका तज्ज्ञांशी
मी बराच काळ चर्चा केली.
त्या थोर माणसाचं नाव, प्राध्यापक जॉन कासिओपो.
ते शिकागोत राहत असत.
त्यांच्या संशोधनाबद्दल मी पुष्कळ चिंतन केलं.
प्राध्यापक कासिओपो विचारतात,
"आपण अस्तित्वात आहोत, ते कशामुळे?
आपण जिवंत का राहिलो आहोत?"
यामागचं मुख्य कारण असं, की
आफ्रिकेच्या सव्हाना प्रदेशातले आपले पूर्वज
एका गोष्टीत खूप हुशार होते.
भोवतालच्या वन्य श्वापदांपेक्षा ते आकाराने मोठे नव्हते,
किंवा त्यांच्यापेक्षा जलद धावूही शकत नव्हते.
पण ते जमाव करून एकत्र राहत होते,
एकमेकांना साह्य करत होते.
ही आपल्या मानवजातीची दैवी शक्ती आहे.
आपण समूहात राहतो.
मधमाशांची उत्क्रांती होऊन त्या पोळ्यात राहू लागल्या,
तसा मनुष्यप्राणी जमातीत राहू लागला.
या जमातींची मोडतोड करणारी
आपलीच पहिली पिढी आहे.
यामुळे आपलं जीवन उध्वस्त होत आहे.
वास्तविक हे असं व्हायला नको.
माझ्या पुस्तकातली आणि माझ्या आयुष्यातलीही
एक मोठी व्यक्ती आहे, सॅम एव्हरिंग्टन.
लंडनच्या पूर्वेच्या एका गरीब वस्तीतले हे डॉक्टर.
तिथे मी बराच काळ राहत होतो.
सॅम फार अस्वस्थ होते.
कारण त्यांचे अनेक रुग्ण
भयंकर नैराश्य आणि चिंताविकाराने ग्रस्त होते.
माझ्यासारखंच डॉ. सॅमना देखील वाटतं, की नैराश्यरोधकांमुळे
काही लोकांना थोडं बरं वाटू शकतं.
त्यांनी दोन गोष्टी पाहिल्या.
एक, त्यांचे रुग्ण बराच काळ त्रस्त होते.
यामागची कारणं स्पष्ट होती. उदाहरणार्थ, एकटेपणा.
दोन, औषधांनी काही लोकांना थोड्या प्रमाणात बरं वाटत असलं,
तरी अनेक वेळा औषधामुळे
मूळ प्रश्न सुटत नव्हता.
एके दिवशी, डॉ. सॅमनी एक नवीन उपाय वापरायचं ठरवलं.
त्यांच्या दवाखान्यात एक महिला आली.
तिचं नाव लिसा कनिंगहॅम.
माझी तिच्याशी नंतर ओळख झाली.
भयानक नैराश्य आणि चिंताविकारामुळे लिसा घरातून बाहेरच पडत नव्हती.
तब्बल सात वर्षं.
डॉ. सॅमनी तिला सांगितलं, "आम्ही तुला औषधं तर देऊच,
पण त्याबरोबर
तू आणखी काहीतरी करायचं आहेस.
आठवड्यातून दोनदा इथे यायचं,
आणि इतर रुग्णांशी बोलायचं.
पण आपण किती दुर्दैवी, अशा प्रकारचं काही बोलायचं नाही.
तर सगळ्यांनी मिळून काहीतरी अर्थपूर्ण काम शोधून ते करायचं.
मग एकटेपणा वाटणार नाही, आयुष्याला अर्थ नाही असं वाटणार नाही."
त्या रुग्णांना लिसा जेव्हा प्रथम भेटली,
तेव्हा तो ताण असह्य होऊन
तिला वांत्या होऊ लागल्या.
तेव्हा इतरांनी तिला सावरलं. चर्चा सुरु झाली.
"आपण एकत्र येऊन काय करू शकतो?"
हे रुग्ण माझ्यासारखे, लंडनच्या आतल्या भागातले.
त्यांना बागकामाची काहीच माहिती नव्हती.
"आपण बागकाम शिकूया का?"
दवाखान्याच्या मागेच
पडीक जागा होती.
"इथे बाग करूया का?"
त्यांनी लायब्ररीतून पुस्तकं आणली.
You Tube वर धडे घेतले.
मातीत हात मळवून घेतले.
ऋतुचक्र समजून घ्यायला सुरुवात केली.
अनेक पुराव्यांनुसार,
निसर्गाशी जवळीक करणं
हा नैराश्यावर एक चांगला उपाय आहे.
पण हा गट त्याहीपेक्षा जास्त काही करत होता.
त्यांनी एक जमात तयार केली.
एक समूह तयार केला.
त्यांना एकमेकांविषयी आपुलकी वाटू लागली.
एखादा गैरहजर असला,
"काय झालं? ठीक आहेस ना?" अशी चौकशी करू लागले.
त्याला कसला त्रास होत असेल ते जाणून घेऊ लागले.
लिसा म्हणाली,
"जसजशी बाग बहरू लागली,
तसतसे आम्हीही बहरू लागलो!"
याला म्हणतात समाजोपचार.
हे युरोपमध्ये वाढत आहे.
हळूहळू गोळा होणाऱ्या पुराव्यांनुसार
नैराश्य आणि चिंताविकारात
खरोखरीच घट होत असल्याचं दिसून येत आहे.
एके दिवशी या बागेत असताना
माझ्या मनात एक विचार आला.
त्या सुंदर बागेत गेलो असताना
मला जे वाटलं,
त्यामागे ऑस्ट्रेलियन प्राध्यापक ह्यू मके यांच्या विचारांची प्रेरणा आहे.
मला वाटलं, की आजच्या आपल्या संस्कृतीत एखाद्याला उदास वाटत असेल,
तर आपण त्याला काय सांगतो? तुम्ही सांगत असाल, मीही सांगितलं आहे..
"तू स्वतः कोण आहेस ते जाणून घे. स्वतःला पटेल तेच कर."
आणि माझ्या लक्षात आलं, की त्याऐवजी आपण सांगायला हवं,
"स्वतःपुरतं पाहू नकोस.
तुझा एकट्याचा नव्हे,
समूहाचा विचार कर.
समूहाचा भाग हो."
(टाळ्या)
या विकारांवर उपाय म्हणून आपण एकांडेपणाने राहून
आपल्या एकट्याच्या हातात असलेली साधनं जास्तीत जास्त वापरत गेलो.
हे विकार बळावण्यात
हा समज थोडा कारणीभूत ठरला असावा.
स्वतःला महत्त्व देण्यापेक्षा एखादा मोठा उद्देश हवा.
इथे नैराश्य आणि चिंताविकाराचं आणखी एक कारण सापडतं,
ज्याविषयी मला आज बोलायचं होतं.
आपण सर्वजण जाणतो, की
आहारात चटपटीत पदार्थ वाढल्यामुळे आपलं आरोग्य बिघडत चाललं आहे.
मी पौष्टिक आहार घेतो, असं नव्हे.
व्याख्यानापूर्वी मी मॅकडोनाल्ड मध्ये खाऊन आलो.
तुम्हां सर्वांना TED ची पौष्टिक न्याहारी खाताना पाहून मला लाज वाटली.
पोषणरहित अन्नामुळे जसं आपलं आरोग्य बिघडतं,
तसाच, काही निकृष्ट मूल्यांनी मनाचा ताबा घेतल्यामुळे
आपलं मानसिक आरोग्य बिघडतं.
हजारो वर्षांपासून तत्त्ववेत्ते सांगताहेत, की
पैसा, समाजातलं स्थान, दिखाऊपणा यांना महत्त्व दिलं,
तर मानसिक आरोग्य ढासळेल.
असं शोपेनहावर म्हणाले होते.
नेमकं हेच नव्हे,पण अशाच अर्थाचं.
आश्चर्य म्हणजे, यावर फारसं शास्त्रीय संशोधन झालं नव्हतं.
पण मला भेटलेली एक असामान्य व्यक्ती, प्राध्यापक टिम कासर
हे इलिनॉयच्या नॉक्स कॉलेजमध्ये
गेली तीस वर्षं या विषयावर संशोधन करताहेत.
त्यांच्या संशोधनाने काही महत्त्वाच्या गोष्टी सुचवल्या आहेत.
पहिली गोष्ट.
उत्तमोत्तम वस्तू विकत घेऊन त्यांचं प्रदर्शन केल्याने
दुःखावर मात होऊन आनंद मिळेल असं जितकं समजाल,
तितकं नैराश्य आणि चिंता पदरी पडतील.
दुसरी गोष्ट.
अशा समजांनी आपल्या संपूर्ण समाजाचाच ताबा घेतला आहे.
मी आयुष्यभर पाहतो आहे,
जाहिरातबाजी, इंस्टाग्राम इत्यादि गोष्टी कशा प्रभाव पाडतात.
मला वाटतं
आपण जन्मापासून मानसिक KFC खातो आहोत.
चुकीच्या ठिकाणी आनंद शोधतो आहोत.
आणि जसं चटपटीत अन्न पोषणाची गरज भागवण्याऐवजी
उलट आपल्याला आजारी पाडतं,
तसंच निकृष्ट मूल्यं आपल्या मानसिक गरजा न भागवता
आपल्याला निरोगी आयुष्यापासून दूर नेतात.
मी जेव्हा प्रथम प्रा. कासर यांना भेटून
हे जाणून घेत होतो,
तेव्हा माझ्या मनात संमिश्र भावना उभ्या राहिल्या.
माझ्यासाठी हे एक आव्हान होतं.
कारण माझ्या स्वतःच्याच आयुष्यात मी बरेचदा उदासीनतेचा सामना करण्यासाठी
एखादी बाह्य परिणाम करणारी भपकेबाज गोष्ट करत आलो होतो.
आणि त्याचा काही उपयोग होत नव्हता, हेही पाहत आलो होतो.
मला वाटलं, हे तर साहजिकच आहे.
अगदी रटाळ मुद्दा, हो ना?
आता मी तुम्हांला सांगतो,
मरणशय्येवर असताना, आपल्याजवळ किती बूट आहेत,
किंवा किती री-ट्विट मिळाले होते या गोष्टी तुम्हांला आठवणार नाहीत.
त्यावेळी आठवतील ते प्रेमाचे,
अर्थपूर्ण जगण्याचे आणि सुसंवादाचे क्षण.
हे वाक्य वापरून गुळगुळीत झालेलं आहे खरं.
मी प्रा. कासरना विचारलं,
"मला यात एक विचित्र दुटप्पीपणा दिसतो. का बरं?"
ते म्हणाले, "कारण आपल्याला मनात कुठेतरी या गोष्टी ठाऊक असतात.
पण या संस्कृतीत आपण त्या पाळत नाही."
या गोष्टी रटाळ वाटण्याइतपत ठाऊक आहेत.
पण आपण त्या पाळत नाही.
मी विचारलं, "का? इतक्या महत्त्वाच्या गोष्टी ठाऊक असून
आपण त्या पाळत का नाही?"
थोड्या वेळाने प्रा. कासर म्हणाले,
"कारण आपण एका यंत्रात राहतो.
आयुष्यातल्या महत्त्वाच्या गोष्टींचा आपल्याला विसर पाडणं हे त्याचं कार्य."
यावर मला खूप विचार करावा लागला.
"कारण आपण ज्या यंत्रात राहतो,
ते आपल्याला महत्त्वाच्या गोष्टीकडे दुर्लक्ष करायला लावतं."
हे यंत्र मोडून टाकता येईल का, हे प्रा. कासरना शोधून काढायचं होतं.
यावर त्यांनी पुष्कळ संशोधन केलं आहे.
इथे मी एक उदाहरण सांगतो.
तुम्हां सर्वांना विनंती: आपल्या कुटुंब आणि मित्रांबरोबर करून पहा.
नेथन डंगन याने तरुण आणि प्रौढांचा एक गट बोलावला.
काही दिवस त्यांच्या सभा घेतल्या.
यातला एक भाग असा होता:
आपल्या आयुष्यातला असा एखादा क्षण आठवा, ज्यावेळी तुम्हांला खरोखर
आयुष्याचा अर्थ आणि हेतु गवसला असेल.
प्रत्येकाला हे निरनिराळं जाणवलं.
कोणाला आठवलं संगीत, कोणाला लेखन, मदतकार्य.
तुम्हां सर्वांनाही नक्कीच काहीतरी जाणवलं असेल.
यातला दुसरा भाग असा होता: प्रश्न विचारायला प्रवृत्त करणे.
"या महत्त्वाच्या गोष्टींना जास्त वेळ कसा द्यावा?
आणि निरुपयोगी कचरा विकत घेऊन
त्याचे फोटो सोशल मीडियावर टाकून
लोकांना OMG म्हणायला लावणं
कसं टाळावं?"
नुसता या सभांना येण्याचादेखील
चांगला परिणाम दिसून आला.
हे चंगळवादाच्या व्यसनमुक्तीचे वर्ग, बरोबर?
अशा सभांना हजर राहून एकमेकांचे विचार ऐकणं,
ते पाळण्याचा निश्चय करणं, एकमेकांची चौकशी करणं
यामुळे या लोकांच्या विचारसरणीत मोठा बदल घडून आला.
चुकीच्या गोष्टींत आनंद शोधायला लावून
नैराश्यात ढकलणाऱ्या संदेशांची वावटळ टाळून
ते नैराश्यातून बाहेर काढणाऱ्या
अर्थपूर्ण आणि पोषक विचारांकडे वळू लागले.
पण मी असे काही उपाय शोधले, त्याबद्दल लिहिलं,
यात आज न सांगितलेलेही काही आहेत,
तरीसुद्धा माझ्या मनात येतं,
हे विचार सुचायला मला इतका वेळ का लागला?
कारण इतरांना समजावून सांगताना--
त्यापैकी काही कठीण आहेत, सर्व नव्हेत.
ते सोपे वाटतात. ते काही अवकाश विज्ञान नव्हे.
या गोष्टी आपल्याला मनात कुठेतरी ठाऊक असतात.
मग त्या समजायला इतक्या कठीण का?
मला वाटतं, यामागे पुष्कळ कारणं आहेत.
यापैकी एक कारण असं, की नैराश्य किंवा चिंताविकार म्हणजे नक्की काय,
याविषयीच्या आपल्या कल्पना बदलायला हव्यात.
काही खरीखुरी जैविक कारणंसुद्धा
या विकारांमागे असू शकतात.
आपण सगळं ठपका जैविक कारणांवरच ठेवतो.
असं मी बराच काळ करत होतो.
आपल्या संस्कृतीचा प्रभाव
मी आयुष्यभर पाहत आलो आहे.
या प्रभावामुळे आपण निराश किंवा चिंताग्रस्त व्यक्तीला सांगतो,
"तुला होणाऱ्या वेदनांना काही अर्थ नाही.
फक्त थोडासा बिघाड झाला आहे.
संगणक प्रणालीत येतो तसा काही व्यत्यय आला आहे.
तुझ्या डोक्यातली जुळणी थोडी बिघडली आहे."
पण नैराश्य म्हणजे बिघाड नव्हे हे समजलं,
तेव्हा माझं आयुष्य बदलायला सुरुवात झाली.
तुमचं नैराश्य म्हणजे
तुम्हांला मिळालेला एक इशारा.
तो तुम्हांला काहीतरी सांगत असतो.
(टाळ्या)
निराश वाटण्यामागे काही कारणं असतात.
नैराश्याच्या गर्तेत ती समजणं कठीण असतं.
हे मी माझ्या स्वतःच्या अनुभवातून जाणतो.
पण योग्य मदत मिळाली, तर समस्या समजून घेऊन,
सर्वांनी मिळून त्या सोडवता येतात.
पण हे करण्याअगोदरची
पहिली पायरी म्हणजे
हे इशारे धुडकावून न लावणं.
त्यांना दुबळेपणा, वेड किंवा जैविक कारण न समजणं.
काही थोड्या अपवादांमध्ये तसं असू शकतं.
हे इशारे आपण ऐकायला हवेत.
कारण आपण ऐकायलाच हवं असं काहीतरी ते सांगत असतात.
आपण जेव्हा खरोखरीच हे इशारे ऐकून
त्यांचा योग्य तो मान राखायला लागू,
तेव्हाच आपल्याला दिसू लागतील
मुक्तता देणारे, सक्षम करणारे सखोल उपाय.
भोवताली सर्वत्र गायी थबकल्या आहेत!
धन्यवाद.
(टाळ्या)
Bardzo długo
ciążyły nade mną dwie zagadki.
Nie potrafiłem ich zrozumieć
i, jeśli mam być szczery, bałem się im przyglądać.
Pierwsza zagadka: mam 40 lat
i przez ten czas co roku
wzrasta liczba depresji i fobii
w USA, w Wielkiej Brytanii
i w całym świecie Zachodu.
Chciałem zrozumieć - dlaczego?
Dlaczego nas to spotyka?
Dlaczego co roku
coraz więcej z nas ma problem z tym, żeby przetrwać kolejny dzień?
Chciałem się tego dowiedzieć przez inną zagadkę, która mnie dotyczyła.
Kiedy byłem nastolatkiem,
poszedłem do swojego lekarza
i opisałem mu poczucie, że ból się ze mnie wylewa.
Nie mogłem nad tym zapanować,
nie wiedziałem, co się dzieje.
Wstydziłem się tego.
Lekarz odpowiedział mi,
teraz wiem, że w dobrej wierze,
choć nazbyt upraszczając,
ale i nie zupełnie źle.
Powiedział: "Wiemy, dlaczego to się dzieje z ludźmi.
Niektórzy z natury mają zaburzony chemiczny balans w mózgu.
Musisz być jednym z nich.
Po prostu potrzebne ci leki.
To przywróci chemiczny balans do normy".
Zacząłem brać leki Paxil albo Seroxat.
To ta sama substancja pod różnymi nazwami.
Poczułem się znacznie lepiej.
Niewiele później
to uczucie bólu zaczęło wracać.
Zwiększano mi dawki,
aż przez 13 lat dostawałem największą dawkę
dozwoloną prawnie.
Przez większość tych 13 lat, szczególnie pod koniec
ciągle odczuwałem wielki ból.
Zacząłem pytać samego siebie: "Co tu się dzieje?".
Bo robiłem wszystko, co należy
według tej opowieści, która zdominowała kulturę.
"Dlaczego ciągle się tak czuję?"
Żeby rozwiązać te dwie zagadki
i napisać o tym książkę,
ruszyłem w podróż dookoła świata.
Pokonałem 65 000 kilometrów.
Chciałem porozmawiać z ekspertami z całego świata
o tym, co powoduje depresję i stany lękowe
a zwłaszcza - co je leczy,
i z tymi, którzy pokonali depresje i lęki
na wiele różnych sposobów.
Wiele się nauczyłem
od wspaniałych ludzi, których udało mi się poznać.
Ale myślę, że podstawą tego, czego się nauczyłem, jest to:
jak na razie, mamy naukowe dowody
dziewięciu różnych przyczyn depresji i fobii.
Dwie z nich mają podłoże biologiczne.
Geny mogą zwiększyć podatność,
ale nie stanowią wyroku.
Prawdą jest też, że zmiany w mózgu powodowane przez depresję,
mogą utrudniać jej pokonanie.
Ale większość czynników, które według badań
powodują depresję i lęki,
nie leżą w naszej biologii.
To czynniki związane z tym, jak żyjemy.
Ich zrozumienie ukazuje
zupełnie inne rozwiązania,
które należy proponować
obok chemicznych antydepresantów.
Na przykład:
kiedy jesteś samotny, łatwiej wpadniesz w depresję.
Jeśli w pracy nie masz żadnej kontroli nad tym, co robisz,
wykonujesz tylko polecenia,
łatwiej wpadniesz w depresję.
Jeśli masz mało kontaktu z naturą,
łatwiej wpadniesz w depresję.
Jeden czynnik łączy wiele przyczyn depresji,
jak się dowiedziałem.
Nie łączy wszystkich, ale wiele.
Wszyscy tutaj wiemy,
że mamy naturalne fizyczne potrzeby.
To oczywiste.
Potrzebujemy jedzenia, wody,
schronienia, czystego powietrza.
Jeśli się was tego pozbawi,
będziecie mieli duże problemy.
A jednocześnie
każdy człowiek ma naturalne psychiczne potrzeby.
Potrzebne nam poczucie przynależności,
poczucie, że życie ma znaczenie i cel,
że ludzie cię dostrzegają i cenią,
że masz przed sobą jakąś przyszłość.
Nasza kultura ma wiele dobrych cech.
Wiele rzeczy jest lepszych niż w przeszłości.
Cieszę się, że żyje teraz.
Ale coraz gorzej nam idzie
zaspokajanie tych głębszych, wewnętrznych, psychicznych potrzeb.
Nie tylko o to chodzi,
ale sądzę, że to główna przyczyna rosnącego kryzysu.
Trudno mi to przyswoić.
Trudno było mi odejść od traktowania depresji
jako usterki mózgu
do ujrzenia w niej wielu przyczyn,
łącznie ze sposobem życia.
Zaczęło mi się to układać w całość
dopiero podczas wywiadu z psychiatrą z Południowej Afryki,
doktorem Derekiem Summerfieldem.
To wspaniały człowiek.
Doktor Summerfield był w Kambodży w 2001 roku,
kiedy zaczynano stosować chemiczne antydepresanty
w tym kraju.
Lokalni lekarze nigdy nie słyszeli o tych lekach,
więc pytali, co to takiego.
Wyjaśnił,
a oni powiedzieli:
"Nie potrzebujemy ich, już mamy antydepresanty".
A on na to: "Jak to?".
Myślał, że zaczną opowiadać o jakichś ziołowych lekarstwach,
jak dziurawiec czy miłorząb.
A oni opowiedzieli mu historię.
Jeden rolnik z okolicy pracował na polu ryżowym.
Pewnego dnia stanął na minie,
która została tam z czasów wojny z USA.
Wybuch oderwał mu nogę,
więc dali mu protezę.
Po jakimś czasie wrócił do pracy w polu.
Ale okazuje się, że stanie w wodzie jest bolesne,
gdy ma się protezę.
Domyślam się też, że to traumatyczne
wrócić do pracy w polu, gdzie zdarzył się ten wybuch.
Mężczyzna zaczął płakać całymi dniami.
Nie chciał wstawać z łóżka.
Miał wszystkie objawy klasycznej depresji.
Tamtejszy lekarz powiedział:
"Wtedy daliśmy mu antydepresant".
Doktor Summerfield zapytał: "Co to było?".
Wyjaśnili, że poszli z nim posiedzieć.
Wysłuchali go.
Zdali sobie sprawę, że jego ból ma sens.
Trudno było mu to dostrzec w obliczu depresji,
ale właściwie miał zupełnie zrozumiały powód, by tak się czuć.
Jeden z lekarzy po rozmowie z sąsiadami wymyślił:
"Jeśli kupimy mu krowę,
będzie mógł zostać mleczarzem.
Nie będzie musiał tkwić w dołującej sytuacji.
Nie będzie musiał pracować w tym polu".
Więc kupili mu krowę.
Po paru tygodniach przestał płakać.
Po miesiącu jego depresja zniknęła.
Powiedzieli do Summerfielda:
"Doktorze, ta krowa, to był antydepresant,
to miałeś na myśli, prawda?".
(Śmiech)
(Brawa)
Jeśli uczono cię myśleć o depresji, tak jak mnie kiedyś,
i jak większość ludzi na tej sali,
to brzmi jak kiepski żart, prawda?
"Poszedłem do lekarki po antydepresanty,
a ona dała mi krowę".
Ale ci lekarze z Kambodży wiedzieli intuicyjnie,
na podstawie pojedynczej, nienaukowej anegdoty,
to, co najważniejsza medyczna instytucja na świecie,
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO),
próbuje powiedzieć nam od lat,
powołując się na dowody naukowe.
Jeśli masz depresję,
jeśli wpadasz w stany lękowe,
to nie jesteś słaby ani szalony.
Nie jesteś jak maszyna, w której coś się zepsuło.
To twoje potrzeby nie zostały spełnione.
Trzeba pamiętać też, czego tamtejsi lekarze
ani Światowa Organizacja Zdrowia nie mówią.
Nie mówią do tego rolnika:
"Chłopie, weź się w garść.
Sam masz dowiedzieć się jak i sam naprawić problem".
Wręcz przeciwnie, mówią:
"Jesteśmy tu jako grupa, żeby ci pomóc,
i razem możemy rozwiązać ten problem".
Tego potrzebuje każda osoba w depresji
i na to każda z nich zasługuje.
Właśnie dlatego wybitni lekarze z ONZ
w swoim oficjalnym wystąpieniu na Dzień Zdrowia
kilka lat temu w 2017 roku,
mówili, że należy się mniej skupiać na równowadze chemicznej,
a bardziej na zrównoważonym stylu życia.
Leki mogą przynieść ulgę niektórym,
mnie przyniosły ulgę na jakiś czas.
Jednak właśnie dlatego, że ten problem sięga głębiej niż biologia,
rozwiązanie też musi sięgać głębiej.
Kiedy się tego dowiedziałem,
pamiętam, że myślałem:
"Mam te wszystkie naukowe dowody.
Czytałem o wielu badaniach.
Przeprowadziłem wywiady z wieloma ekspertami, którzy to wyjaśniali".
Ale jednocześnie myślałem: "Jak niby mamy to zrobić?".
Powody depresji
są zwykle bardziej złożone niż to, co działo się
z tym rolnikiem z Kambodży.
Jak wykorzystać tę wiedzę?
Podczas długiej podróży po świecie
w poszukiwaniu materiału do książki
spotykałem ludzi, którzy to właśnie robili
od Sydney przez San Francisco
do São Paulo.
Spotykałem ludzi, którzy rozumieli
głębsze przyczyny depresji i stanów lękowych
i rozwiązywali je jako grupa.
Oczywiście nie mogę opowiedzieć wam o tych wszystkich,
których poznałem i opisałem,
albo o wszystkich dziewięciu przyczynach depresji,
bo nie pozwolili mi tu mówić przez 10 godzin.
Możecie zgłosić do nich zażalenia.
Ale chcę skupić się na dwóch przyczynach
i dwóch związanych z nimi rozwiązaniach.
Oto pierwsze.
Jesteśmy najbardziej samotnym społeczeństwem w historii.
Ostatnio naukowcy spytali Amerykanów:
"Czy czujesz, że już z nikim nie jesteś blisko?".
39% ludzi powiedziało, że tak.
"Z nikim nie jestem blisko".
W międzynarodowych pomiarach samotności
Brytyjczycy i reszta Europy są zaraz za USA,
gdyby ktoś próbował zadzierać nosa.
(Śmiech)
Wiele czasu spędziłem nad tym
razem ze światowym ekspertem w badaniu samotności.
Ten niezwykły człowiek, profesor John Cacioppo,
który był w Chicago,
zastanawiał się razem ze mną nad jednym pytaniem.
Profesor Cacioppo pytał:
"Dlaczego istniejemy?",
"Dlaczego tu jesteśmy, dlaczego żyjemy?".
Jeden ważny powód
- nasi przodkowie żyjący na afrykańskiej sawannie
byli naprawdę dobrzy w jednym.
Nie byli więksi od zwierząt, które potrafi pokonać.
Nie byli szybsi od zwierząt, które potrafili pokonać.
Ale byli lepsi w organizowaniu się w grupy
i we współpracy.
Najpotężniejsza moc naszego gatunku:
trzymanie się razem.
Tak jak pszczoły żyją w roju,
tak ludzie powinni żyć w społecznościach.
My jesteśmy pierwszymi ludźmi,
którzy opuścili swoje grupy.
To sprawia, że czujemy się okropnie.
Ale nie musi tak być.
Jeden z bohaterów mojej książki, a nawet mojego życia,
doktor Sam Everington
ma swoją praktykę w ubogiej dzielnicy Londynu,
gdzie mieszkałem przez wiele lat.
Sam czuł się bardzo źle z tym,
że przychodzą do niego tłumy
pacjentów z poważnymi objawami depresji i lęków.
Tak jak ja, nie jest on przeciwnikiem leków.
Sądzi, że niektórym przynoszą ulgę.
Ale dostrzegał dwie rzeczy.
Po pierwsze, jego pacjenci często wpadali w depresję
z całkowicie zrozumiałych powodów, jak samotność.
Po drugie, mimo że leki przynosiły niektórym ulgę,
w wielu przypadkach nie rozwiązywały problemu.
Problemu leżącego u podłoża.
Pewnego dnia Sam zaproponował inne podejście.
Do jego centrum medycznego przyszła kobieta,
Lisa Cunningham,
którą poznałem później.
Lisa zamknęła się w domu z zatrważającymi objawami depresji
na siedem lat.
Kiedy przyszła do centrum Sama usłyszała: "Nie martw się,
będziemy podawać ci leki
ale zalecimy ci coś jeszcze.
Zalecimy ci, żebyś przychodziła do centrum dwa razy w tygodniu
spotkać się z grupą ludzi mierzących się z depresją.
Nie po to, by rozmawiać jak wam źle,
ale po to, żebyście wymyślili, co wartościowego razem możecie stworzyć.
Żebyście nie byli już samotni i nie czuli, że życie nie ma sensu".
Kiedy grupa spotkała się pierwszy raz
Lisa zwymiotowała ze strachu.
Tak bardzo ją to przytłoczyło.
Ale ludzie zaczęli masować jej plecy, rozmawiali.
Zastanawiali się, co robić.
To byli ludzie z biednej dzielnicy Londynu, jak ja.
Nie wiedzieli nic o ogrodnictwie.
Pomyśleli: "Nauczmy się ogrodnictwa".
Było takie miejsce za ośrodkiem.
Zarośla.
"Może zaczniemy uprawiać tam ogród?"
Zaczęli wypożyczać książki z biblioteki,
zaczęli oglądać YouTube.
Zaczęli brudzić sobie ręce ziemią.
Zaczęli uczyć się rytmu pór roku.
Jest wiele dowodów,
że obcowanie z naturą
jest potężnym antydepresantem.
Ale zaczęli robić coś jeszcze ważniejszego.
Zaczęli tworzyć wspólnotę.
Zaczęli tworzyć grupę.
Zaczęli dbać o siebie nawzajem.
Jeśli jeden z nich się nie pojawił,
reszta zaczynała go szukać, pytać: "Czy wszystko OK?".
Pomagali mu radzić sobie z tym, co sprawiało mu kłopot.
Tak jak ujęła to Lisa:
"Kiedy ogród zaczął kwitnąć,
my zaczęliśmy kwitnąć".
To podejście, zalecanie socjalizacji,
rozprzestrzenia się w Europie.
Pomału przybywa dowodów,
że może to skutkować znacznym spadkiem poziomu
depresji i lęków.
Gdy pewnego dnia stałem w ogrodzie zbudowanym przez Lisę
i jej, niegdyś pogrążonych w depresji, przyjaciół,
- to bardzo piękny ogród -
miałem taką myśl,
zaczerpniętą w dużej mierze od profesora Hugh Mackaya z Australii.
Myślałem sobie, zwykle, gdy ktoś czuję się zdołowany w naszej kulturze,
mówimy, pewnie każdy z nas to kiedyś powiedział, ja też,
"Po prostu bądź sobą".
Uświadomiłem sobie, że właściwie należy powiedzieć:
"Nie bądź sobą.
Nie bądź samym sobą.
Bądź nami. Bądźmy.
Bądź częścią grupy".
(Brawa)
Rozwiązanie tego problemu
nie leży w coraz większym poleganiu na własnych umiejętnościach
jako odrębnej jednostki,
to właśnie jedna z przyczyn kryzysu.
Rozwiązanie polega na łączeniu się z większą całością.
To nawiązuje do innej przyczyny depresji
i stanów lękowych, o której chciałem opowiedzieć.
Wszyscy wiedzą,
że śmieciowe jedzenie stało się częścią naszej diety i przez to chorujemy.
Nie mówię tego z wyższością.
Dosłownie przyszedłem tutaj z McDonalda.
Na widok tego zdrowego śniadania na TED musiałem tam iść.
Tak jak fast foody zawładnęły dietą i sprawiły, że chorujemy fizycznie,
tak coś w rodzaju śmieciowych wartości zawładnęło naszymi umysłami
i choruje nasza psychika.
Przez tysiące lat filozofowie mówili:
Jeśli uznasz, że w życiu liczą się tylko pieniądze i prestiż,
to będziesz się czuł okropnie.
To nie jest dokładny cytat z Schopenhauera,
ale z grubsza o to mu chodziło.
Dziwne, że nikt tego nie badał,
dopóki nie pojawiła się niezwykła osoba, profesor Tim Kasser,
który pracuje w Knox College w Illinois.
Zajmuje się tym od jakichś 30 lat.
Jego badania sugerują kilka naprawdę ważnych rzeczy.
Po pierwsze, im bardziej wierzysz,
że możesz pozbyć się smutku, kupując coś wystawnego,
i tym samym polepszyć sobie życie,
tym większe prawdopodobieństwo, że wpadniesz w depresję.
Po drugie,
jako społeczeństwo coraz bardziej kierujemy się tymi przekonaniami.
Całe życie
pod naporem reklam, Instagrama i innych tego rodzaju rzeczy.
Kiedy o tym myślałem,
uświadomiłem sobie, że nasze dusze karmi się czymś w rodzaju KFC.
Szkoli się nas, żebyśmy szukali szczęścia nie tam, gdzie trzeba.
I tak jak fast foody nie zaspakajają potrzeb żywieniowych,
i właściwie sprawiają, że źle się czujesz,
śmieciowe wartości nie spełniają potrzeb psychicznych
i oddalają cię od dobrego życia.
Ale kiedy pierwszy raz słuchałem profesora Kassera
i uczyłem się tego wszystkiego,
miałem dziwną mieszankę uczuć.
Z jednej strony wydało mi się to dużym wyzwaniem.
Uświadomiłem sobie, jak często we własnym życiu
próbuję leczyć zły nastrój rzeczami na pokaz.
Zrozumiałem, czemu to się nie sprawdzało.
Myślałem też: czy to nie oczywiste?
Niemal banalne, prawda?
Jeśli powiedziałbym:
nikt z was na łożu śmierci nie będzie myśleć
o wszystkich kupionych butach ani o udostępnieniach swoich postów,
tylko o momentach pełnych miłości, znaczenia, o więziach.
To brzmi niemal jak frazes.
Ale spytałem profesora:
"Dlaczego czuję tę dziwne rozdwojenie?".
Odpowiedział: "W pewnym stopniu wszyscy to wiemy.
Ale w naszej kulturze, nie żyjemy według tego.
Każdy to zna, to już frazesy,
ale nie żyjemy według nich".
Wciąż pytałem: Dlaczego?
Dlaczego ignorujemy coś tak istotnego?
Po chwili profesor Kasser powiedział:
"Ponieważ żyjemy w mechanizmie,
który zaprojektowano tak, żebyśmy ignorowali to, co ważne".
Musiałem to przemyśleć.
"Bo żyjemy w mechanizmie,
który zaprojektowano tak, żebyśmy ignorowali to, co ważne".
Profesor zastanawiał się, czy da się go zniszczyć.
Przeprowadził wiele badań na ten temat.
Podam wam jeden przykład.
Nalegam, aby każdy z was wypróbował to z przyjaciółmi i rodziną.
Nathan Dungan stworzył grupę nastolatków i dorosłych,
która zbierała się przez pewien czas na serię sesji, żeby się spotkać.
Jednym z celów grupy było
namówić ludzi, żeby pomyśleli o chwili w swoim życiu,
kiedy czuli, że odnaleźli sens i cel.
Dla różnych ludzi, znaczyło to coś innego.
Dla niektórych była to muzyka, pisanie, pomaganie innym.
Jestem pewny, że każdy może coś takiego wymyślić.
Celem grupy było zmusić ludzi do postawienia pytania:
"Jak poświęcić więcej życia
na stwarzanie takich momentów,
a mniej na kupowanie niepotrzebnego badziewia,
wstawiania go na media społecznościowe,
żeby inni pisali: "Jezu, ale zazdroszczę".
Doszli do wniosku,
że te spotkania
były niczym klub AA dla uzależnionych od konsumpcjonizmu.
Opowiadanie w grupie o takich wartościach,
motywowanie do działań i wzajemna kontrola,
doprowadziły do zauważalnej zmiany ich priorytetów.
Odwiodło ich od zalewu wiadomości wpędzających w depresję.
szkolących, by szukać szczęścia nie tam, gdzie trzeba,
w stronę bardziej istotnych i krzepiących wartości,
które wyciągają nas z depresji.
Ale mimo tych wszystkich rozwiązań, które widziałem, i o których pisałem,
i wielu, o których tutaj nie mówiłem,
wciąż myślałem:
Czemu tak długo zajęło mi odnalezienie tych prawd?
Bo kiedy wyjaśniałem je innym,
tylko niektóre z nich są nieco bardziej skomplikowane,
to nie jest fizyka kwantowa.
Do pewnego stopnia wiemy już to wszystko.
Czemu tak trudno nam to zrozumieć?
Myślę, że jest wiele powodów.
Ale myślę, że jednym z nich jest to, że musimy zmienić nasze pojmowanie
tego, czym naprawdę są depresja i fobie.
Są prawdziwe biologiczne przyczynki
depresji i stanów lękowych.
Ale jeśli zrzucimy to wszystko wyłącznie na biologię,
tak jak ja kiedyś,
i tak, jak sądzę, nasza kultura przez niemal całe moje życie,
to choć niechcący,
ale przekazujemy ludziom:
"Twój ból niczego nie oznacza.
To tylko dysfunkcja.
To jak zakłócenie w programie komputerowym.
To tylko problem z kablami w twojej głowie".
Ale ja mogłem zmienić swoje życie dopiero wtedy,
kiedy uświadomiłem sobie, że depresja nie jest błędem systemu.
Jest sygnałem.
Twoja depresja jest sygnałem.
Mówi ci o czymś.
(Brawa)
Czujemy się tak z jakichś powodów
i może być trudno je dostrzec w otchłaniach depresji.
Bardzo dobrze to znam z własnego doświadczenia.
Ale z właściwą pomocą można zrozumieć te problemy
i rozwiązać je razem.
Ale żeby to zrobić,
pierwszy krok
to przestać obrażać te sygnały,
nazywając je oznakami słabości, szaleństwa albo czystej biologii,
co dotyczy tylko niewielkiej grupy ludzi.
Trzeba zacząć słuchać tych sygnałów,
bo mówią nam o czymś, co musimy usłyszeć.
Tylko gdy prawdziwie wsłuchamy się w te sygnały,
kiedy je docenimy i uszanujemy,
zaczniemy dostrzegać
wyzwalające, kojące, głębsze rozwiązania.
Krowy, które czekają na nas wszędzie.
Dziękuję.
(Brawa)
Dziękuję.
Durante muito tempo,
meditei sobre dois mistérios.
Eu não os entendia,
e para ser honesto, tinha medo de refletir sobre eles.
O primeiro mistério era: eu tenho 40 anos,
e durante toda a minha vida, ano após ano,
os casos graves de depressão e ansiedade têm aumentado
nos EUA, na Grã-Bretanha,
e em todo o mundo ocidental.
E eu queria entender porquê.
Porque é que isso está a acontecer connosco?
Porque é que, a cada ano que passa,
cada vez mais gente acha difícil chegar ao fim do dia?
Eu queria entender isto por causa de um mistério mais pessoal.
Quando eu era adolescente,
lembro-me de ir ao médico
e explicar que tinha a sensação de uma dor que jorrava de dentro de mim.
Eu não a conseguia controlar,
não percebia porque é que aquilo estava a acontecer,
Sentia-me muito envergonhado.
O meu médico contou-me uma história
que, agora percebo, foi bem intencionada,
mas muito simplificada.
Não totalmente errada.
O médico disse: "Sabemos porque é que isto acontece.
"Algumas pessoas desenvolvem naturalmente um desequilíbrio químico no cérebro,
"claramente és uma delas.
"Só precisamos de te dar medicamentos
"para o equilíbrio químico voltar ao normal."
Comecei a tomar um fármaco chamado Paxil ou Seroxat,
é a mesma coisa com nomes diferentes em países diferentes.
E senti-me muito melhor, senti-me estimulado.
Mas pouco tempo depois,
o sentimento de dor começou a voltar.
Deram-me doses cada vez maiores
até que, durante 13 anos, tomei a dose máxima possível
que é permitido tomar legalmente.
Na maioria desses 13 anos, e praticamente todo o tempo final,
eu continuava a sofrer muito.
Comecei a perguntar-me: "Afinal, o que é que se passa aqui?"
"Se estamos a fazer tudo
"o que a história da cultura dominante nos diz para fazer,
"porque é que ainda nos sentimos assim?"
Para resolver estes dois mistérios,
para um livro que eu escrevi,
acabei por fazer uma grande viagem por todo o mundo.
Eu viajei mais de 64 000 km
para falar com os principais especialistas do mundo
sobre as causas da depressão e da ansiedade
e, essencialmente, o que as soluciona,
e com pessoas que ultrapassaram a depressão e a ansiedade
de várias formas distintas.
E eu aprendi muito
com as pessoas maravilhosas que conheci ao longo do caminho.
Na essência do que aprendi está que,
até agora, temos evidências científicas
para nove causas diferentes da depressão e da ansiedade.
Duas delas estão na nossa biologia.
Os nossos genes podem tornar-nos mais sensíveis a estes problemas,
embora eles não escrevam o nosso destino.
Há mudanças cerebrais reais que podem acontecer quando ficamos deprimidos
que podem dificultar a saída.
Mas a maioria dos fatores comprovados
que causam depressão e ansiedade
não estão na nossa biologia.
São fatores na nossa maneira de viver.
Logo que os compreendemos,
abre-se um conjunto muito diferente de soluções
que deveriam ser oferecidas às pessoas
em conjunto com a opção de tomar antidepressivos químicos.
Por exemplo, se sentimos solidão,
temos maior probabilidade de ficarmos deprimidos.
Se, no trabalho, não temos nenhum controlo sobre o nosso trabalho,
e só podemos fazer o que nos mandam,
temos maior probabilidade de ficarmos deprimidos.
Se raramente temos contacto com a natureza,
temos maior probabilidade de ficarmos deprimidos.
Uma coisa une muitas das causas da depressão e da ansiedade
que aprendi.
Não todas, mas muitas delas.
Todos aqui sabem
que temos necessidades físicas naturais, certo?
Obviamente.
Precisamos de comida, precisamos de água,
precisamos de abrigo, precisamos de ar puro.
Se nos tirassem essas coisas,
ficaríamos em apuros, muito rapidamente.
Mas ao mesmo tempo,
todo o ser humano tem necessidades psicológicas naturais.
Precisamos de sentir que pertencemos.
Precisamos de sentir que a nossa vida tem um sentido e um propósito,
que as pessoas nos veem e valorizam.
Precisamos de sentir que temos um futuro com sentido.
Esta cultura que construímos é boa em muitas coisas.
E muitas coisas estão melhor que no passado.
Estou feliz por estar vivo hoje.
Mas estamos cada vez pior
em satisfazer estas necessidades psicológicas básicas profundas.
E isto não é a única coisa que se passa,
mas penso que é a razão chave de esta crise estar a aumentar.
Achei isto muito difícil de assimilar.
Lutei bastante contra a ideia
de deixar de pensar na minha depressão como um problema apenas no meu cérebro,
para um problema com muitas causas,
inclusive na nossa forma de viver.
Isto só começou a fazer sentido para mim
quando um dia fui entrevistar um psiquiatra sul-africano
chamado Derek Summerfield.
Ele é um homem fantástico.
O Dr. Summerfield estava no Camboja em 2001,
quando apresentaram os antidepressivos químicos pela primeira vez
às pessoas desse país.
Os médicos locais, cambojanos, nunca tinham ouvido falar dessas drogas
e perguntavam: "O que são?"
E ele explicou.
E eles disseram-lhe:
"Não precisamos disso, nós já temos antidepressivos."
Ele disse: "Como assim?"
Pensava que lhe fossem falar de algum tipo de remédio herbal,
como a erva-de-são-joão, a ginkgo biloba, ou algo parecido.
Em vez disso, contaram-lhe uma história.
Havia um agricultor na comunidade deles que trabalhava nos campos de arroz.
Um dia, ele pisou uma mina terrestre,
deixada pela guerra com os EUA,
que lhe arrancou uma perna.
Deram-lhe uma perna artificial,
e ele voltou a trabalhar nos campos de arroz.
Mas parece que é muito doloroso trabalhar dentro de água,
quando se tem um membro artificial,
e penso que tenha sido muito traumático
voltar a trabalhar no campo onde perdera a perna.
O homem começou a chorar o dia todo,
recusou-se a sair da cama,
desenvolveu todos os sintomas da depressão clássica.
O médico cambojano disse:
"Foi então que lhe demos um antidepressivo."
O Dr. Summerfield disse: "O que é que foi?"
Eles explicaram que foram ter com ele e sentaram-se juntos.
Ouviram-no.
Perceberam que a dor dele fazia sentido.
Era difícil para o homem entender, no meio da sua depressão,
que esta tinha causas perfeitamente compreensíveis na sua vida.
Um dos médicos, a falar com as pessoas na comunidade, sugeriu:
"Se comprarmos uma vaca a este homem,
"ele pode ser um produtor de leite,
"e não precisa de estar numa situação que o prejudica tanto,
"não precisa de trabalhar nos campos de arroz".
Então compraram-lhe uma vaca.
Em duas semanas o choro cessou,
Num mês, a depressão tinha desaparecido.
Disseram ao Dr. Summerfield:
"Está a ver, doutor, aquela vaca foi um antidepressivo.
"É a isso que se refere, não é?"
(Risos)
(Aplausos)
Se foram educados para pensar na depressão como eu fui,
e a maioria das pessoas aqui foi,
isto parece uma piada de mau gosto.
"Fui à médica pedir um antidepressivo
"e ela deu-me uma vaca."
Mas o que aqueles médicos cambojanos sabiam intuitivamente,
baseados neste episódio individual e não científico,
é o que o principal corpo médico do mundo,
a Organização Mundial da Saúde,
nos tem tentado dizer há anos,
baseando-se nas melhores evidências científicas.
Se estamos deprimidos,
se estamos ansiosos,
não somos fracos, não somos malucos,
não somos, na maioria, uma máquina com peças avariadas.
Somos um ser humano com necessidades não satisfeitas.
Também é importante pensar no que os médicos cambojanos
e a Organização Mundial da Saúde não estão a dizer.
Não disseram a este agricultor:
"Olha, amigo, tens de te recompor.
"És tu que tens de entender e resolver este problema sozinho."
Pelo contrário, o que é dito é:
"Estamos aqui enquanto grupo para trabalhar contigo,
"Em conjunto, podemos perceber e resolver este problema."
É disto que uma pessoa deprimida precisa,
e é o que todas as pessoas deprimidas merecem.
Por isso é que um dos médicos principais das Nações Unidas,
no seu discurso oficial no Dia Mundial da Saúde,
disse há dois anos, em 2017:
"Precisamos de falar menos em desequilíbrios químicos,
"e falar mais nos desequilíbrios na forma como vivemos".
Os fármacos trazem grande alívio a algumas pessoas
— deram-me alívio durante algum tempo,
mas, precisamente porque este problema é mais complexo que a biologia,
as soluções também precisam de ser mais complexas.
A primeira vez que aprendi isto,
lembro-me de pensar:
"Eu conseguia ver todas as evidências científicas,
"li um grande número de estudos,
"entrevistei muitos especialistas que explicavam isto,
"mas não deixava de pensar 'Como é que podemos fazer isto?' "
As coisas que nos tornam deprimidos
são, habitualmente, mais complexas
do que o que se passou com o agricultor cambojano.
Por onde começar, após esta revelação?
Mas depois, na grande viagem para o meu livro,
por todo o mundo,
não parei de conhecer pessoas que faziam isso mesmo,
desde Sydney a São Francisco, a São Paulo.
Encontrei sempre pessoas que entendiam
as causas mais profundas da depressão e da ansiedade
e, enquanto grupos, as solucionavam.
Não vos posso falar de todas as pessoas maravilhosas
que conheci e sobre quem escrevi
ou de todas as nove causas de depressão e ansiedade que aprendi,
porque não me deixam fazer uma palestra TED de 10 horas
— podem queixar-se disso com eles.
Mas quero focar-me em duas das causas
e duas das soluções que delas emergem.
Aqui está a primeira.
Somos a sociedade mais solitária na história da humanidade.
Um estudo recente perguntou aos norte-americanos:
"Sente que já não está próximo de ninguém?"
E 39% de pessoas disseram que isso as descrevia:
"Já não estou próximo de ninguém."
Nas medições internacionais da solidão,
a Grã-Bretanha e o resto da Europa seguem-se logo aos EUA,
caso alguém se sinta superior.
(Risos)
Passei muito tempo a analisar isto
com o principal especialista em solidão do mundo,
um homem incrível, o professor John Cacioppo,
que estava em Chicago.
Pensei muito numa questão que o trabalho dele coloca.
O professor Cacioppo perguntou:
"Porque é que existimos?
"Porque estamos aqui, porque estamos vivos?"
Uma razão fundamental
é que os nossos antepassados nas savanas de África
eram muito bons numa coisa.
Eles não eram maiores que os animais que abatiam na maior parte do tempo,
não eram mais rápidos que os animais que abatiam na maior parte do tempo,
mas eram muito melhores a juntar-se em grupos e a cooperar.
Este era o nosso superpoder enquanto espécie,
agrupamo-nos.
Assim como as abelhas evoluíram para viverem em colmeia,
os seres humanos evoluíram para viverem em tribos.
Somos os primeiros seres humanos de sempre
a dissolver as nossas tribos,
o que nos faz sentir pessimamente.
Mas isto não tem de ser assim.
Um dos heróis no meu livro, e, de facto, na minha vida,
é um médico chamado Sam Everington.
Ele é clínico geral numa zona pobre na zona oriental de Londres,
onde vivi muitos anos.
Sam estava muito desconfortável,
porque muitos pacientes iam ter com ele
com depressão e ansiedade terríveis.
Ele não se opõe aos antidepressivos químicos,
pensa que dão algum alívio a certas pessoas.
Mas ele via duas coisas.
Primeiro, que a maioria dos seus pacientes estavam deprimidos e ansiosos
por razões totalmente compreensíveis, como a solidão.
Segundo, embora os fármacos aliviassem algumas pessoas,
na maioria delas não resolviam o problema,
o problema subjacente.
Um dia, Sam decidiu ser pioneiro de uma abordagem diferente.
Apareceu no seu centro de saúde
uma mulher chamada Lisa Cunningham.
Eu conheci a Lisa mais tarde.
A Lisa tinha estado fechada em casa com depressão incapacitante e ansiedade
durante sete anos.
Quando ela foi ao centro do Sam, disseram-lhe:
"Não te preocupes, vamos continuar a dar-te estes fármacos,
"mas vamos prescrever outra coisa também.
"Vamos receitar que venhas a este centro, duas vezes por semana,
"para te reunires com um grupo de pessoas deprimidas e ansiosas,
"não para falares de quão miserável estás,
"mas para descobrires alguma coisa com significado que possam fazer juntos
"para não te sentires sozinha, não sentires que a vida é inútil."
A primeira vez que este grupo se reuniu,
Lisa começou literalmente a vomitar de ansiedade.
Foi tão avassalador para ela.
Mas as pessoas confortaram-na, começaram a falar, dizendo:
"O que é que podemos fazer?"
Eram pessoas da cidade, pessoas como eu,
não sabiam nada de jardinagem, mas disseram:
"Porque é que não aprendemos jardinagem?"
Havia uma área abandonada por detrás dos gabinetes médicos
"Porque é que não fazemos um jardim?"
Começaram a levar livros da biblioteca,
Começaram a ver vídeos no YouTube.
Começaram a meter as mãos na terra.
Começaram a aprender os ritmos das estações.
Há muitos indícios
de que o contacto com o mundo natural
é um antidepressivo muito poderoso.
Mas eles começaram a fazer algo ainda mais importante.
Começaram a formar uma tribo.
Começaram a formar um grupo.
Começaram a cuidar uns dos outros.
Se um deles não aparecia,
os outros iam à procura dele e diziam: "Está tudo bem?"
Ajudavam-no a perceber o que o perturbava nesse dia.
A Lisa colocou isto assim:
"À medida que o jardim começou a florescer,
"nós começámos a florescer."
Esta abordagem chama-se prescrição social,
e está a espalhar-se pela Europa.
Há um pequeno mas crescente corpo de indícios
que sugere que pode produzir um declínio real e significativo
na depressão e na ansiedade.
Um dia, lembro-me de estar no jardim
que a Lisa e os seus amigos construíram
— é um jardim mesmo bonito —
e ter um pensamento,
inspirado por um professor chamado Hugh Mackay, da Austrália.
Quantas vezes, quando as pessoas se sentem em baixo nesta cultura,
o que lhes dizemos é: — eu e todos aqui o dissemos:
"Só precisas de ser tu próprio".
Percebi que, na realidade, o que deveríamos dizer é:
"Não sejam vocês.
"Não sejam vocês próprios.
"Sejam nós.
"Sejam parte de um grupo."
(Aplausos)
A solução para estes problemas
não passa por recorrer cada vez mais aos nossos recursos
enquanto indivíduo isolado
— isso é em parte o que nos levou a esta crise.
Passa por nos interligarmos a algo maior do que nós.
Isto está muito associado a uma das outras causas
de depressão e de ansiedade de que vos queria falar.
Todos sabem
que a comida de plástico domina as nossas dietas e nos faz adoecer.
Não digo isto com ar de superioridade,
eu vim do McDonald's para esta palestra.
Eu vi-vos a comer o pequeno-almoço saudável do TED, e pensei: "Nem pensar".
Mas tal como a comida de plástico domina as nossas dietas e nos faz adoecer,
uma espécie de valores de plástico tem dominado as nossas mentes
e faz-nos adoecer, mentalmente.
Durante milhares de anos, os filósofos disseram
que, se pensamos que a vida é só dinheiro, estatuto e ostentação,
vamo-nos sentir uma porcaria.
Não é bem uma citação exata de Schopenhauer,
mas é na essência o que ele disse.
Estranhamente, quase ninguém tinha investigado isto cientificamente,
até que conheci uma pessoa extraordinária, o professor Tim Kasser,
que está no Knox College em Illinois,
e tem investigado isto há 30 anos.
A sua investigação sugere várias coisas muito importantes.
Primeiro, quanto mais acreditamos
que comprar e exibir
é o caminho que leva da tristeza a uma boa vida,
maior é a probabilidade de nos tornarmos deprimidos e ansiosos.
Em segundo lugar,
enquanto sociedade, tornámo-nos muito mais conduzidos por estas crenças.
Em toda a minha vida,
sob o peso da publicidade, do Instagram e de tudo o que seja parecido.
Enquanto pensava nisto,
percebi que é como se nos tivessem alimentado desde a nascença,
com uma espécie de comida de plástico para a alma.
Treinaram-nos para procurar a felicidade em todos os lugares errados,
e tal como a comida de plástico não satisfaz as necessidades nutricionais
e nos faz sentir pessimamente,
os valores de plástico não satisfazem as nossas necessidades psicológicas,
e privam-nos de uma vida boa.
A primeira vez que passei tempo com o professor Kasser
e estava a aprender tudo isto,
senti uma mistura bem estranha de emoções.
Porque, por um lado, achei isto muito desafiante.
Eu via quão frequentemente na minha vida, ao me sentir em baixo,
eu tentava remediar a situação com uma solução grandiosa e meio vistosa.
E percebi porque é que isso não resultara bem para mim.
Pensei também: "Não é isto óbvio?
"Não é isto quase banal?"
Se eu vos dissesse a todos
que nenhum de vocês se deitará no leito de morte
a pensar nos sapatos que comprou e nos "retweets" que recebeu,
mas que vão pensar em momentos de amor,
de significado e de conexão na vossa vida.
Acho que parece quase um cliché.
Continuei a falar com o professor Kasser e disse-lhe:
"Porque é que sinto esta estranha duplicidade?"
E ele disse: "De certa forma, todos sabemos estas coisas.
"Mas nesta cultura, não as vivemos.
"Conhecemo-las tão bem que elas se tornam clichés,
"mas não as vivemos".
Continuei a perguntar porque é que sabemos algo tão profundo,
mas não o vivemos?
Passado um momento, o professor Kasser disse-me:
"Porque vivemos numa máquina
"concebida para nos fazer negligenciar o que é importante na vida."
Tive de pensar bem acerca disso.
"Porque vivemos numa máquina
"concebida para nos fazer negligenciar o que é importante na vida."
O professor Kasser queria descobrir se podemos sabotar essa máquina.
Ele fez muita investigação sobre isso.
Vou-vos dar um exemplo,
e encorajo todos a experimentar isto com os amigos e família.
Um homem chamado Nathan Dungan, reuniu adolescentes e adultos,
que se juntaram numa série de sessões durante algum tempo.
Parte do objetivo do grupo
era que as pessoas pensassem num momento da sua vida
em que tivessem encontrado sentido e propósito.
Para pessoas diferentes, eram coisas diferentes.
Para algumas pessoas era tocar música, escrever, ajudar alguém
— de certeza que todos conseguimos imaginar algo assim.
E parte do objetivo do grupo era que as pessoas perguntassem:
"Ok, como é que podemos dedicar mais da nossa vida
"perseguindo estes momentos de significado e de propósito,
"e menos a comprar porcarias de que não precisamos,
"a colocá-las nas redes sociais para as pessoas dizerem:
" 'Ó meu Deus, que inveja!' "
Eles descobriram que,
só por ter estas reuniões,
era como uma espécie de Alcoólicos Anónimos para o consumismo.
Fazerem estas reuniões, articularem estes valores,
decidirem agir sobre eles e prestarem contas umas às outras,
levou a uma mudança marcada nos valores das pessoas.
Afastou-as deste furacão de mensagens geradoras de depressão
que nos treinam a procurar a felicidade nos sítios errados,
aproximando-as de valores mais significativos e nutritivos
que nos fazer sair da depressão.
Mas com todas as soluções que vi e escrevi,
e muitas de que não posso falar aqui,
continuei a pensar,
"Porque é que demorei tanto tempo a ter estes discernimentos?"
Porque, quando os explicamos às pessoas
— algumas são mais complicadas, mas não todas —
quando explicamos isto às pessoas, não é difícil de compreender.
De alguma forma, já sabemos estas coisas.
Mas porque é que achamos tão difícil de entender?
Acho que há muitas razões.
Penso que uma razão é que temos de mudar o nosso entendimento
do que realmente são a depressão e a ansiedade.
Há contribuições biológicas muito reais
para a depressão e para a ansiedade.
Mas se permitimos que a biologia pinte todo o quadro,
como eu fiz durante muito tempo,
como diria que a nossa cultura fez basicamente toda a minha vida,
o que estamos a dizer implicitamente — e ninguém tem essa intenção —
mas o que estamos a dizer implicitamente é:
"A tua dor não vale nada.
"É só um mau funcionamento.
"É como uma falha num programa de computador,
"É só um problema de ligações na cabeça."
Só consegui mudar a minha vida
quando percebi que a depressão não é um mau funcionamento.
É um sinal.
A nossa depressão é um sinal.
Está-nos a dizer algo.
(Aplausos)
Sentimo-nos assim por alguma razão,
que pode ser difícil de ver no meio da depressão
— eu percebo isso muito bem por experiência pessoal.
Mas com a ajuda certa, podemos entender estes problemas
e podemos resolver estes problemas juntos.
Mas, para fazer isso,
o primeiro passo é deixar de insultar estes sinais
dizendo que são um sinal de fraqueza, de loucura ou meramente biológicos,
com exceção de um pequeno número de pessoas.
Temos de começar a ouvir estes sinais,
porque nos estão a dizer algo que precisamos de ouvir.
Só quando verdadeiramente ouvirmos estes sinais,
honrarmos estes sinais e respeitarmos estes sinais,
é que começaremos a ver
as soluções mais profundas, libertadoras e nutritivas:
as vacas que estão à espera à nossa volta.
Obrigado.
(Aplausos)
Durante um bom tempo,
dois mistérios me assombraram.
Eu não os entendia
e, para ser honesto, tinha medo de encará-los.
O primeiro era que, ano após ano, durante toda minha vida...
e já estou com 40 anos...
graves problemas de depressão e ansiedade aumentavam
nos Estados Unidos, na Grã-Bretanha,
e em todo o mundo ocidental.
Eu queria entender o porquê.
Por que isso está acontecendo conosco?
Por que, a cada ano que passa,
mais e mais pessoas acham difícil levantar da cama?
Eu queria entender isso, porque era uma questão pessoal.
Quando adolescente, lembro-me de ir ao médico
e explicar esse sentimento como se a dor estivesse me consumindo.
Eu não podia controlá-lo,
não entendia o que estava acontecendo,
me sentia muito envergonhado.
Meu médico contou uma história,
e só agora percebi como era bem-intencionada, mas muito simplista,
não totalmente errada.
Ele disse: "Sabemos por que as pessoas se sentem assim.
Algumas possuem um desequilíbrio químico no cérebro,
e você é uma delas.
Tudo que precisamos é um tratamento,
e seu equilíbrio químico voltará ao normal".
Comecei a tomar uma droga chamada Paxil ou Seroxat,
mesmo remédio, mas nomes diferentes em outros países,
e me senti muito melhor, mais estimulado.
Mas, após algum tempo, o sentimento de dor começou a voltar.
Recebi doses cada vez mais altas
e, por 13 anos, tomei a dose máxima legalmente permitida.
Durante esses 13 anos, e praticamente o tempo todo,
eu sofri muito.
Comecei a me perguntar: "O que está acontecendo?
Fazemos tudo que nos é solicitado pela cultura dominante,
e por que a gente se sente assim?"
Para ir a fundo nesses dois mistérios,
acabei numa grande jornada pelo mundo, para um livro que escrevi,
viajando mais de 64 mil km.
Queria conversar com especialistas do mundo todo
sobre as causas da depressão e ansiedade
e, principalmente, sobre a solução,
e com pessoas que encontraram uma saída para o problema
das mais diversas formas.
Aprendi muita coisa
com pessoas incríveis que conheci ao longo do caminho.
Acho que, no fundo, o que aprendi
até agora é que temos evidências científicas
de nove causas diferentes da depressão e da ansiedade.
Duas delas estão ligadas à nossa biologia.
Seus genes podem torná-lo suscetível a esses problemas,
embora não determinem seu destino.
Existem mudanças cerebrais quando se está deprimido,
o que dificulta a cura.
Mas a maioria dos fatores causadores da depressão e ansiedade
não estão na biologia.
Estão na maneira como vivemos.
Depois que você os compreende,
abre-se um leque de opções a todas as pessoas,
além dos antidepressivos.
Por exemplo,
se você está sozinho, é mais fácil sentir-se deprimido.
Se, quando você vai trabalhar, não tem controle sobre nada,
e faz apenas o que mandam,
provavelmente se sentirá deprimido.
Se raramente tem contato com a natureza,
mais chance de se sentir deprimido.
Descobri uma coisa que interliga muitas causas da depressão e ansiedade.
Nem todas elas, mas muitas delas.
Todo mundo aqui sabe que temos necessidades físicas, certo?
Óbvio.
Precisamos comer, beber,
de abrigo, de ar puro.
Sem essas coisas, estaríamos com sérios problemas.
Mas, ao mesmo tempo,
todo ser humano tem necessidades psicológicas.
Precisamos nos sentir aceitos.
Precisamos dar significado a nossas vidas.
Precisamos nos sentir valorizados.
Precisamos sentir que temos um futuro pela frente.
Nossa cultura é boa em muitas coisas.
Muitas coisas estão melhorando - estou feliz por viver neste tempo -
mas estamos piorando
no conhecimento de nossas necessidades psicológicas latentes.
Não é a única coisa que está acontecendo,
mas acho que é a principal razão para essa crise continuar aumentando.
Achei isso muito difícil de absorver.
Lutei com a ideia
de não pensar na minha depressão apenas como um problema no meu cérebro,
mas com outras causas, incluindo a maneira como vivemos.
Isso começou a fazer sentido para mim
quando entrevistei um psiquiatra sul-africano
chamado Dr. Derek Summerfield.
Uma grande pessoa.
Ele estava no Camboja em 2001,
para apresentar antidepressivos químicos
às pessoas daquele país.
Os médicos locais, cambojanos, nunca tinham ouvido falar dessas drogas,
então estavam curiosos.
E ele explicou.
Eles responderam:
"Não precisamos delas, nós já temos antidepressivos".
E ele: "O que querem dizer"?
Ele pensou que falariam sobre algum tipo de remédio natural,
como erva-de-são-joão, ginkgo biloba, ou algo parecido.
Em vez disso, lhe contaram uma história.
Havia um agricultor em sua comunidade que trabalhava nos campos de arroz.
Um dia, ele pisou numa mina terrestre,
resquício da guerra com os EUA, e sua perna foi arrancada.
Ele ganhou uma perna mecânica
e, após um tempo, voltou a trabalhar nos campos de arroz.
Deve ser superdifícil trabalhar na água com um membro artificial;
acho que foi bem traumático
voltar ao mesmo campo em que ele perdeu a perna.
O rapaz chorava o dia todo, recusava-se a sair da cama
e desenvolveu todos os sintomas de depressão clássica.
O médico cambojano disse:
"Foi quando lhe demos um antidepressivo".
O Dr. Summerfield perguntou: "Como assim?"
Eles explicaram que se sentaram com ele,
e o ouviram.
Perceberam que a sua dor fazia sentido,
foi difícil para ele perceber, no meio da depressão,
mas ele tinha consciência das causas de sua dor.
Um dos médicos, conversando com as pessoas, pensou:
"Se comprássemos uma vaca para ele,
poderia se tornar um fazendeiro, e sairia daquela situação,
e não precisaria voltar a trabalhar nos arrozais".
Então, compraram uma vaca.
Em algumas semanas ele parou de chorar
e, em um mês, sua depressão acabou.
Disseram para o Summerfield:
"Então, doutor, aquela vaca era um antidepressivo, certo?"
(Risos)
(Aplausos)
Quem foi criado para pensar sobre depressão como eu pensava,
e a maioria aqui foi, parece piada de mau gosto, certo?
"Fui ao médico para um antidepressivo, e ele me deu uma vaca."
Mas o que os médicos cambojanos sabiam intuitivamente,
baseados nesse indivíduo, num episódio não científico,
é o que o principal corpo médico do mundo,
a Organização Mundial de Saúde,
vem tentando nos dizer há anos,
com base nas melhores evidências científicas.
Se você está deprimido,
ansioso,
não é fraco, nem louco,
não é uma máquina defeituosa.
Você é um ser humano com necessidades não atendidas.
É muito importante pensar no que aqueles médicos cambojanos
e a OMS não estão dizendo.
Eles não disseram ao agricultor:
"Cara, você precisa se aprumar,
descobrir e resolver esse problema sozinho".
Mas, pelo contrário:
"Estamos aqui para ajudá-lo
e, juntos, descobrir a causa e resolver esse problema".
É disso que as pessoas deprimidas precisam
e é o que elas merecem.
Por isso, um dos principais médicos das Nações Unidas,
em sua declaração para o Dia Mundial da Saúde,
há alguns anos, em 2017,
disse que precisamos falar menos em desequilíbrios químicos
e mais sobre os desequilíbrios na forma como vivemos.
As drogas ajudam algumas pessoas, como me ajudaram durante um período,
mas, justamente porque esse problema é muito mais complexo que nossa biologia,
as soluções também precisam ser muito mais complexas.
Quando compreendi isso, lembro de pensar:
"Consigo ver as evidências científicas,
li um grande número de artigos, entrevistei muitos especialistas",
mas continuava pensando: "Como resolver isso?"
As coisas que estão nos deprimindo
são mais complexas do que aquilo que ocorreu
com o agricultor cambojano.
Com base nesse "insight", por onde começar?
Na longa jornada do meu livro, pelo mundo todo,
conheci pessoas que estavam fazendo exatamente isso,
de Sydney a São Francisco, a São Paulo.
Conheci pessoas que estavam pesquisando
as causas mais profundas da depressão e ansiedade
e, em grupos, trazendo soluções.
Não dá pra falar sobre todas as pessoas incríveis que conheci e sobre quem escrevi
ou todas as nove causas da depressão e ansiedade que aprendi,
pois não permitem uma palestra TED de dez horas, e vocês iam reclamar.
Assim, gostaria de concentrar em duas causas
e duas soluções que apareceram.
Primeira:
somos a sociedade mais solitária na história da humanidade.
Recentemente, um estudo perguntou aos norte-americanos:
"Você se sente próximo de alguém?"
E 39% das pessoas responderam:
"Não tenho ninguém".
Nas medições internacionais de solidão,
a Grã-Bretanha e a Europa vêm logo atrás dos EUA,
caso alguém se ache superior.
(Risos)
Passei muito tempo discutindo isso
com o maior especialista mundial em solidão,
um homem incrível, o professor John Cacioppo, de Chicago,
e pensei numa questão que ele levantou.
O professor perguntou:
"Por que existimos?
Por que estamos aqui, vivos?"
Um dos principais motivos
é que nossos ancestrais nas savanas da África
eram muito bons numa coisa.
Eles não eram maiores do que os animais que caçavam,
não eram mais rápidos,
mas eram muito melhores em grupos
e cooperação.
Esse foi o nosso superpoder como espécie, nós nos unimos,
e, assim como as abelhas nas colmeias,
vivemos em tribos.
Somos os primeiros humanos
a abandonar nossas tribos.
Isso nos fez muito mal.
Mas não precisa ser assim.
Um dos heróis do meu livro e da minha vida
é um médico chamado Sam Everington.
Ele é clínico geral numa região pobre do leste de Londres,
onde morei por muitos anos.
Sam estava muito incomodado porque muitos pacientes
apareciam muito depressivos e ansiosos.
Assim como eu, ele não se opõe ao uso de antidepressivos,
e acha que dão alívio a algumas pessoas.
Ele observou duas coisas.
Primeiro, os pacientes eram depressivos e ansiosos na maior parte do tempo,
e uma das razões, bastante compreensível, era a solidão.
Segundo, embora as drogas ajudassem algumas pessoas,
para outras, elas não resolviam o problema.
O problema era mais profundo.
Um dia, Sam decidiu fazer uma abordagem diferente.
Uma mulher veio à sua clínica,
Lisa Cunningham.
Eu a conheci depois.
Lisa vivia trancada em casa com depressão e ansiedade incapacitantes
havia sete anos.
Quando ela chegou à clínica, disseram: "Não se preocupe,
continuaremos com os medicamentos,
mas também prescreveremos mais uma coisa.
Você deverá vir à clínica duas vezes por semana
se reunir com um grupo de pessoas deprimidas e ansiosas,
não para falar sobre o quão mal você está,
mas descobrir algo significativo para fazerem juntos,
para você não se sentir sozinha, achando que a vida é inútil".
Na primeira vez que o grupo se reuniu,
Lisa, literalmente, vomitou de ansiedade,
foi muito difícil para ela.
As pessoas massagearam suas costas, perguntando:
"O que podemos fazer por você?"
Eram pessoas do leste de Londres, como eu, e não sabiam nada sobre jardinagem.
"Por que não aprender jardinagem?" - havia um matagal atrás dos consultórios -
"Por que não fazer um jardim?"
Começaram a pegar livros na biblioteca e a assistir clipes no YouTube.
E começaram a trabalhar na terra.
Estudaram os ciclos das estações.
Há muitas evidências de que a exposição à natureza
é um antidepressivo muito poderoso.
Mas elas começaram a fazer algo ainda mais importante.
Começaram a formar uma tribo,
a formar um grupo,
a se preocupar umas com as outras.
Se um não aparecia,
os outros o procuravam: "Você está bem?",
para saber qual tinha sido o problema.
Nas palavras de Lisa,
"quando o jardim começou a florescer,
nós começamos a florescer".
Essa abordagem, chamada prescrição social, é conhecida por toda a Europa.
Há pequenas, mas crescentes evidências,
sugerindo quedas significativas
na depressão e ansiedade.
Um dia, em pé no jardim cultivado por Lisa e seus amigos,
um jardim muito bonito, comecei a pensar,
inspirado pelo professor Hugh Mackay, da Austrália:
quando as pessoas estão mal em nossa cultura,
o que dizemos a elas, tenho certeza, todos aqui já disseram, é:
"Você só precisa ser você mesmo".
Na verdade, deveríamos dizer:
"Não seja você.
Não seja você mesmo;
seja nós, sejamos nós.
Seja parte do grupo".
(Aplausos)
A solução para esses problemas
não está em usar seus próprios recursos como um indivíduo isolado -
isso, em parte, nos levou a esta crise -,
mas se reconectar com algo maior que você.
Isso está interligado com outras causas
de depressão e ansiedade que gostaria de comentar.
Como todos sabem,
estamos comendo muita besteira e isso nos deixou fisicamente doentes.
Não digo isso com superioridade,
passei no McDonald's antes desta palestra.
Vi todos vocês tomando um café da manhã saudável no TED.
Assim como as besteiras nos deixaram fisicamente doentes,
uma espécie de princípios inadequados assumiram nossas mentes,
deixando-nos mentalmente doentes.
Há milhares de anos, filósofos disseram:
se achar que a vida é só dinheiro, status e ostentação,
você vai se sentir um lixo.
Não é uma citação exata de Schopenhauer, mas é a essência do que ele disse.
Estranhamente, quase ninguém tinha investigado isso cientificamente,
até eu conhecer uma pessoa extraordinária o professor Tim Kasser,
que está no Knox College em Illinois,
e tem pesquisado esse assunto há cerca de 30 anos.
Sua pesquisa sugere várias coisas muito importantes.
Primeiro, quanto mais você acredita
que consumir e ostentar afasta a tristeza
e melhora a vida,
maior a probabilidade de se tornar deprimido e ansioso.
Segundo,
como sociedade, nos tornamos muito mais suscetíveis a essas crenças.
Durante toda minha vida,
fui dominado por propagandas, Instagram e tudo o mais.
Enquanto pensava sobre isso,
percebi que fomos alimentados por uma espécie de KFC para a alma.
Fomos treinados a procurar a felicidade nos lugares errados
e, assim como as besteiras não suprem necessidades nutricionais
e nos fazem sentir horríveis,
valores fajutos não atendem nossas necessidades psicológicas,
privando-nos de uma vida de qualidade.
A primeira vez que passei tempo com o professor Kasser,
aprendendo tudo isso,
senti uma mistura estranha de emoções.
Por um lado, achei isso desafiador.
Pude ver quantas vezes, quando estava triste,
tentei remediar a situação ostentando, buscando uma solução externa grandiosa.
Claro que Isso não funcionou muito bem.
Também pensei: "Não é óbvio?
Não é quase banal?"
Se eu disser a vocês que ninguém vai se deitar no leito de morte
e pensar em todos os sapatos que comprou e os retuítes que recebeu,
mas, sim, nos momentos de amor, significado e conexão,
vai parecer quase um clichê.
Daí, perguntei ao professor Kasser:
"Por que estou sentindo essa dubiedade?"
Ele disse: "No fundo, todos sabemos essas coisas,
mas, nesta cultura, não vivemos segundo elas.
São tão conhecidas que viraram clichê, mas não vivemos segundo elas".
Continuei perguntando a ele a razão de sabermos algo tão profundo
e não vivermos de acordo.
Depois de um tempo, o professor Kasser respondeu:
"Porque moramos numa máquina
projetada para negligenciar o que é importante na vida".
Eu parei pra pensar naquilo:
"Porque moramos numa máquina projetada para negligenciar
o que é importante na vida".
O professor Kasser queria descobrir se poderíamos sabotar essa máquina.
Ele pesquisou muito;
vou dar um exemplo
e peço a todos para tentar isso com seus amigos e familiares.
Junto com Nathan Dungan, ele estimulou adolescentes e adultos
a se reunir numa série de sessões durante um período de tempo.
Parte do objetivo do grupo
era levar as pessoas a pensar sobre um momento em suas vidas
em que encontraram significado e propósito.
Para pessoas diferentes, coisas diferentes.
Para alguns era tocar um instrumento, escrever, ajudar alguém...
tenho certeza de que todos aqui podem pensar em algo, certo?
Parte do objetivo era levar as pessoas a se perguntarem:
"Como dedicar mais da nossa vida
para buscar momentos e propósitos significativos,
e menos dela comprando bobagens de que não precisamos,
postando nas mídias sociais apenas para os outros dizerem: 'Que inveja!'?"
O que eles descobriram foi que, apenas com essas reuniões,
uma espécie de Alcoólicos Anônimos para consumistas,
conseguir a participação das pessoas, articular esses valores,
determinar como agir e se conectar aos outros
levou a uma mudança acentuada nos valores pessoais.
Levou-os para longe deste furacão de mensagens geradoras de depressão,
que induzem a busca da felicidade nos lugares errados,
para valores mais significativos e gratificantes
que nos ajudam a sair da depressão.
Mas, muitas das soluções que vi e sobre as quais escrevi,
e não dá pra falar de todas aqui,
fiquei analisando:
por que demorei tanto para compreender?
Quando as explicamos pra pessoas, e algumas são mais complicadas que outras,
não é um bicho de sete cabeças, certo?
De certa forma, conhecemos essas coisas.
Por que é tão difícil de entender?
Acho que há muitas razões.
Mas a principal é que precisamos mudar nosso entendimento
do que é depressão e ansiedade.
A biologia contribui muito para a depressão e a ansiedade.
Mas, se permitirmos que ela seja a principal responsável,
como pensei grande parte da vida - e a cultura também faz pensar assim -,
o que estamos dizendo implicitamente às pessoas, e não é nossa intenção,
mas o que estamos dizendo implicitamente é:
"Sua dor não significa nada.
É apenas um mau funcionamento.
É como uma falha num programa de computador,
é um problema de fios soltos na sua cabeça".
Só consegui mudar minha vida
quando entendi que depressão não é um mau funcionamento.
É um sinal.
Sua depressão é um sinal.
Ela está te dizendo alguma coisa.
(Aplausos)
Sentimos-nos assim por razões,
às vezes difíceis de ser entendidas no meio duma depressão.
Sei disso muito bem por experiência própria.
Com a ajuda certa, podemos compreender esses problemas
e resolvê-los juntos.
Mas, para isso, o primeiro passo
é parar de desprezar esses sinais,
afirmando que são sinais de fraqueza, ou loucura, ou puramente biológicos,
caso de um pequeno número de pessoas.
Precisamos começar a ouvir esses sinais,
porque eles estão dizendo o que precisamos ouvir.
Somente quando realmente ouvirmos esses sinais,
e aceitá-los e respeitá-los,
é que começaremos a enxergar
soluções libertadoras, saudáveis e profundas:
as vacas que esperam ao nosso redor.
Obrigado.
(Aplausos) (Vivas)
Pentru foarte multă vreme,
m-am confruntat cu două probleme.
Nu le înțelegeam
și, ca să fiu sincer, mi-era frică să le analizez.
Prima era că am 40 de ani
și an de an, în tot acest timp,
depresia și anxietatea au crescut
în Statele Unite, în Marea Britanie
și în întreaga lume occidentală.
Și am vrut să înțeleg de ce.
De ce ni se întâmplă asta?
De ce cu trecerea timpului
ne este din ce în ce mai greu să facem față zilelor?
Voiam să înțeleg acest lucru dintr-un motiv mai personal.
Când eram adolescent,
m-am dus la doctor
și i-am explicat că simt ceva, ca și cum o durere ar ieși din mine.
Nu puteam să o stăpânesc,
nu înțelegeam de ce se întâmplă,
mi-era chiar rușine de asta.
Și doctorul mi-a spus o poveste
care îmi dau seama că a fost cu bună intenție,
dar foarte simplificată.
Nu complet greșită.
Doctorul mi-a spus: „Știm de ce oamenii ajung așa.
Unii au în mod natural un dezechilibru chimic,
și sigur ești unul dintre ei.
Trebuie doar să-ți dăm niște medicamente
care îți vor normaliza dezechilibrul chimic."
Așa că am început să iau Paxil sau Seroxat,
este același medicament dar cu nume diferit în diverse țări.
Și m-am simțit mult mai bine, chiar m-a ajutat.
Dar nu mult după aceea,
durerea a început să revină.
Așa că mi-au dat doze din ce în ce mai mari
până când, în 13 ani, ajunsesem la doza maximă
pe care ai voie legal să o iei.
Și pentru multă vreme în acești 13 ani, și cam tot timpul până la sfârșit,
m-am simțit foarte rău.
Și am început să mă întreb: „Ce se întâmplă?
Pentru că faci totul
ca la carte...
de ce te simți tot așa?"
Așa că, pentru a înțelege în profunzime aceste două mistere,
pentru cartea pe care am scris-o,
am început să călătoresc în întreaga lume,
străbătând peste 64.000 Km.
Voiam să vorbesc cu cei mai buni experți din lume
despre cauzele depresiei și anxietății
și, mai ales, care e rezolvarea lor,
despre oameni care au trecut prin depresie și anxietate
și au reușit să scape într-un fel sau altul.
Am învățat foarte mult
de la oameni minunați cunoscuți pe parcurs.
Dar cred că la baza a ceea ce am învățat
este că avem până acum dovezi științifice
pentru nouă cauze diferite pentru depresie și anxietate.
Două dintre ele sunt chiar în biologia noastră.
Genele te pot face mai sensibil la aceste probleme,
dar ele nu-ți scriu destinul.
Sunt modificări reale ale creierului ce au loc când ești deprimat
și atunci e și mai greu să scapi.
Dar majoritatea factorilor dovediți
că ar cauza depresia și anxietatea
nu sunt în biologia noastră.
Sunt legați de modul nostru de viață.
Și odată ce i-am înțeles,
apar cu totul alte soluții,
ce ar trebui oferite oamenilor
împreună cu alegerea antidepresivelor chimice.
De exemplu,
ai mai multe șanse să devii depresiv atunci când ești singur.
Dacă mergi la serviciu, n-ai niciun control asupra slujbei tale,
și doar faci ceea ce ți se spune,
ai șanse mai mari să fii deprimat.
Dacă ieși foarte rar în natură,
ai șanse mai mari să fii deprimat.
E un lucru care unește multe cauze ale depresiei și anxietății
pe care l-am descoperit.
Nu toate, dar destul de multe.
Toată lumea de aici știe
că toți avem nevoi fizice naturale, nu?
Cu siguranță.
Avem nevoie de hrană, de apă,
de adăpost, de aer curat.
Dacă ni se iau aceste lucruri,
am avea foarte rapid probleme mari.
Dar, în același timp,
fiecare om are nevoi psihologice naturale.
Trebuie să simțim că aparținem.
Avem nevoie să simțim că viața noastră are sens și scop.
Că oamenii ne văd și apreciază.
Că avem un viitor care are sens.
Cultura pe care am construit-o este bună în multe sensuri.
Multe lucruri sunt mai bune decât în trecut.
Mă bucur că trăiesc acum.
Dar reușim din ce în ce mai puțin
să îndeplinim aceste nevoi psihologice profunde, fundamentale.
Și nu e singurul lucru care se întâmplă,
dar cred că e motivul principal pentru care această criză e în creștere.
Mi-a fost foarte greu să înțeleg asta.
Chiar m-am luptat cu ideea asta
de a trece de la faptul că depresia este o problemă în creierul meu,
la una cu multe cauze,
legate inclusiv de modul de viață.
Și am înțeles cu adevărat
când am fost să iau un interviu unui psihiatru din Africa de Sud,
pe nume Dr. Derek Summerfield.
Un tip extraordinar.
Dr. Summerfield era în Cambodgia în 2001,
când s-au introdus antidepresivele chimice
pentru oamenii de acolo.
Iar doctorii cambodgieni nu auziseră niciodată de aceste medicamente,
așa că se întrebau ce sunt.
Iar el a explicat.
Și i-au spus:
„N-avem nevoie de ele, avem deja antidepresive."
Iar el a întrebat: „Cum adică?"
Credea că vor vorbi despre un remediu pe bază de plante,
despre sunătoare, ginkgo biloba, ceva de genul ăsta.
În schimb, i-au spus o poveste.
Era un fermier în comunitatea lor, care lucra pe câmpurile de orez.
Și într-o zi a călcat pe o mină
rămasă din războiul cu Statele Unite,
și i-a spulberat piciorul.
I-au făcut o proteză la picior
și s-a întors la lucru după ceva vreme.
Dar e foarte dureros să lucrezi în apă
când ai un picior artificial
și cred că a fost traumatizant pentru el
să se întoarcă să lucreze unde a fost aruncat în aer.
Plângea toată ziua,
nu voia să se dea jos din pat,
a dezvoltat toate simptomele unei depresii clasice.
Doctorul cambodgian a spus:
„Atunci i-am dat antidepresive."
Iar Dr. Summerfield a întrebat: „Și ce i-ați dat?"
I-au povestit că au stat cu el.
L-au ascultat.
Și-au dat seama că durerea lui avea sens,
îi era greu s-o vadă, chinuindu-se cu depresia,
însă era foarte explicabil dacă te uitai la viața lui.
Unul dintre doctori, vorbind cu cei din comunitate, s-a gândit:
„Dacă i-am cumpăra o vacă,
ar putea să producă lapte,
n-ar mai fi în această situație care îl distruge atât de mult,
n-ar mai trebui să muncească pe câmpurile de orez."
Așa că i-au luat o vacă.
În câteva săptămâni plânsul încetase,
într-o lună îi dispăruse și depresia.
I-au spus doctorului Summerfield:
„Vedeți, doctore, vaca aceea a fost antidepresivul,
despre asta vorbeai, nu?"
(Râsete)
(Aplauze)
Dacă ai fi primit aceeași educație despre depresie ca mine
și ca majoritatea celor de aici,
asta ar suna aiurea, nu?
„Am fost la doctor pentru un antidepresiv
și mi-a dat o vacă."
Dar ce a intuit acest doctor cambodgian,
pe baza acestei întâmplări fără bază științifică,
este ceea ce cea mai importantă organizație medicală din lume,
Organizația Mondială a Sănătății,
încearcă de ani buni să ne spună,
cu cele mai bune dovezi științifice.
Dacă suferi de depresie
sau de anxietate,
nu ești slab, nu ești nebun,
nu ești, în general, o mașinărie cu piese stricate.
Ci o ființă umană cu nevoi neîmplinite.
Și e la fel de important să ne gândim la ceea ce nici doctorul cambodgian,
nici Organizația Mondială a Sănătății nu spun.
Nu i-au spus acestui fermier
„Hei, amice, vino-ți în fire.
E treaba ta să vezi ce se întâmplă și să-ți rezolvi problema."
Din contră, i-au spus:
„Suntem aici cu tine ca să te ajutăm,
împreună o să reușim să rezolvăm această problemă."
De asta are nevoie orice om deprimat
și este ceea ce merită.
E un motiv important pentru care medicii de la Națiunile Unite,
în declarația oficială de Ziua Mondială a Sănătății,
cu ceva ani în urmă, în 2017,
au afirmat că trebuie să vorbim mai puțin de dezechilibru chimic
și mai mult de dezechilibru în modul nostru de viață.
Medicamentele îi ajută pe mulți,
m-au ajutat și pe mine o perioadă,
dar deoarece problema e mai adâncă decât biologia lor,
e nevoie ca soluțiile să fie mult mai profunde.
Când am aflat acest lucru,
îmi aduc aminte că m-am gândit:
„Ei bine, înțeleg dovezile științifice,
am citit multe studii,
am intervievat foarte mulți experți care explicau acest lucru,"
dar tot mă mai întrebam „Cum putem face asta?"
Lucrurile care ne provoacă depresia
sunt, majoritatea, mai complicate decât ce se-ntâmplă
fermierului cambodgian.
De unde începem cu această abordare?
Însă în lunga mea călătorie pentru carte,
peste tot în lume,
am întâlnit oameni care făceau exact acest lucru,
de la Sydney la San Francisco
și São Paulo.
Am întâlnit oameni care înțelegeau
cauzele profunde ale depresiei și anxietății
și, împreună, le rezolvau.
Bineînțeles că nu pot să vă spun de toți oamenii minunați
cunoscuți și de care am scris,
sau cele nouă cauze descoperite de depresie și anxietate,
pentru că nu mă lasă TED să vorbesc 10 ore,
puteți să faceți reclamație.
Dar vreau să mă concentrez pe două cauze
și două soluții care reies de aici.
Aceasta este prima.
Suntem cea mai însingurată societate din istoria lumii.
Într-un studiu recent, americanii au fost întrebați:
„Simțiți că nu mai sunteți apropiat de nimeni?"
39% dintre oameni au răspuns da.
„Nu mai am pe nimeni apropiat."
În măsurătorile internaționale ale singurătății,
Marea Britanie și restul Europei se clasifică imediat după SUA,
dacă se crede cineva prea grozav.
(Râsete)
Am discutat mult timp
cu un expert de top pe tema singurătății,
un om incredibil, profesorul John Caciopo,
care era la Chicago,
și m-am tot gândit la o întrebare legată de activitatea lui.
Profesorul Cacioppo își punea întrebarea:
„De ce existăm?
De ce suntem aici, de ce trăim?"
Motivul principal
este că strămoșii noștri din savanele Africii
se pricepeau foarte bine la ceva.
Nu erau mai mari decât animalele pe care le vânau adesea,
nu erau mai rapizi decât ele,
dar știau mai bine cum să formeze grupuri
și să coopereze.
Asta era super-puterea noastră ca specie,
să ne grupăm,
așa cum albinele au evoluat să trăiască în stup,
oamenii au evoluat să trăiască în trib.
Iar noi suntem primii oameni din istorie
care au desființat triburile.
Iar asta ne face să ne simțim cumplit.
Însă nu trebuie să se ajungă aici.
Un erou din cartea mea și, de fapt, din viața mea,
este doctorul Sam Everington.
E medic generalist într-o suburbie săracă a Londrei,
unde am locuit multă vreme.
Iar Sam era foarte nemulțumit
că majoritatea pacienților
prezentau cazuri grave de depresie și anxietate.
Și el, ca și mine, nu se opune antidepresivelor chimice,
e de părere că îi ajută pe unii oameni.
Dar a observat două lucruri.
Primul, pacienții lui erau adesea depresivi și anxioși
din motive de înțeles, cum ar fi singurătatea.
Al doilea era că, deși medicamentele îi ajutau pe unii oameni,
pentru mulți nu rezolva problema.
Problema fundamentală.
Într-o zi, Sam a hotărât să încerce o abordare diferită.
La centrul lui a venit o femeie
pe nume Lisa Cunningham.
Aveam s-o cunosc mai târziu pe Lisa.
Lisa stătuse închisă în casă cu depresie și anxietate teribilă
timp de șapte ani.
Când a venit la centrul lui Sam, i s-a zis: „Nu-ți face griji,
o să-ți dăm în continuare tratamentul,
dar îți vom prescrie și altceva.
Îți recomandăm să vii aici de două ori pe săptămână,
să întâlnești un grup de oameni cu depresie și anxietate,
nu ca să vorbiți despre cât sunteți de deprimați,
ci pentru a găsi ceva să faceți împreună,
ca să nu mai fiți singuri și să simțiți că viața n-are sens."
La prima întâlnire de grup,
Lisa a început literalmente să vomite,
atât de dificil a fost pentru ea.
Dar ceilalți au mângâiat-o și au început să se întrebe:
„Ce putem face?"
Aceștia erau oameni din oraș, ca și mine,
nu știau nimic despre grădinărit.
Și au zis: „Ce-ar fi să învățăm să grădinărim?"
În spatele clădirii era o zonă
plină de tufișuri.
„Ce-ar fi să facem aici o grădină?"
Au început să ia cărți de la bibliotecă,
să vadă filmulețe pe YouTube.
Au început să lucreze pământul.
Să descopere ritmul anotimpurilor.
Sunt foarte multe dovezi
că expunerea la lumea naturală
e un antidepresiv foarte puternic.
Dar au făcut ceva și mai însemnat.
Au început să formeze un trib.
Un grup.
Au început să țină unii la alții.
Dacă unul dintre ei nu venea,
ceilalți se duceau să-l caute: „Ești bine?"
Și îl ajutau să vadă ce l-a deranjat în ziua aceea.
Cum mi-a spus Lisa:
„Pe măsură ce înflorea grădina,
înfloream și noi."
Această abordare se numește rețetă socială
și se răspândește în toată Europa.
Și există o dovadă mică, dar în creștere,
care sugerează că pot avea loc diminuări semnificative
ale depresiei și anxietății.
Mi-amintesc cum stăteam într-o zi în grădina
făcută de Lisa și prietenii ei suferinzi de depresie,
e o grădină foarte frumoasă,
și mă gândeam
la ceva ce-mi inspirase profesorul Hugh Mackay din Australia.
Mă gândeam cum în cultura noastră, când oamenii se simt deprimați,
spunem ce cred că am spus cu toții, eu cu siguranță da,
spunem: „Trebuie doar să fii tu însuți.”
Și mi-am dat seama că ce le spunem oamenilor
este: „Nu mai fi așa."
Nu fi tu însuți.
Fii noi, fii împreună.
Fii parte din grup."
(Aplauze)
Soluția la aceste probleme
nu constă în a găsi din ce în ce mai multe resurse
ca persoană isolată -
asta e una din cauzele pentru care am ajuns aici.
Se bazează pe reconectarea cu ceva mai mare decât tine.
Și chiar are legătură cu una din celelalte cauze
ale depresiei și anxietății despre care vreau să vorbesc.
Știm cu toții
că mâncarea de proastă calitate a câștigat teren și ne face rău.
Nu spun asta cu superioritate
și n-am venit să țin un discurs despre McDonald's.
Am văzut la TED un mic dejun sănătos și nu mi-a venit să cred.
Dar cum mâncarea nesănătoasă a luat avânt și ne face rău,
niște principii nesănătoase ne-au preluat mintea
și ne-au îmbolnăvit mintal.
Timp de mii de ani, filozofii au afirmat
că de crezi că scopul vieții sunt banii, statutul social și să ieși în evidență,
o să te simți ca un nimic.
Nu e chiar citatul exact din Schopenhauer,
dar cam asta e esența.
Dar în mod straniu, abia dacă a investigat cineva acest fapt,
până când un om extraordinar pe care l-am întâlnit, profesorul Tim Kasser,
de la Knox College în Illinois,
a cercetat acest lucru în ultimii 30 de ani.
Cercetările lui sugerează câteva lucruri foarte importante.
Primul, cu cât crezi mai mult
că-ți poți cumpăra și afișa calea de ieșire din tristețe
într-o viață bună,
cu atât sunt șanse mai mari să devii deprimat și anxios.
Al doilea,
ca societate, am devenit foarte motivați de aceste convingeri.
Pe tot parcursul vieții mele,
sub presiunea publicității, a Instagramului și toate de genul acesta.
Și pe măsură ce mă gândeam,
am înțeles că asta ni se servește de mici, un fel de KFC pentru suflet.
Am fost învățați să căutăm fericirea în locuri greșite
și, precum mâncarea proastă, n-are valoare nutritivă
și ne face să ne simțim îngrozitor,
valorile nesănătoase nu satisfac nevoile psihologice
și te vor ține departe de o viață bună.
Când l-am întâlnit pe profesorul Kasser
și am învățat toate astea,
am simțit un amestec ciudat de emoții.
Pe de o parte, mi s-a părut o provocare.
Mi-am dat seama de câte ori, când eram deprimat,
încercam să găsesc o soluție de exterior, făcând pe grozavul.
Iar acum înțelegeam de ce nu mergea.
Mă gândeam și că era evident.
De-a dreptul banal, nu?
Dacă aș spune celor de aici
că niciunul dintre voi, pe patul de moarte
nu se va gândi la pantofii cumpărați și toate mesajele primite,
ci la momentele de dragoste,
rostul vieții și relațiile din viața voastră.
Sună ca un clișeu.
Dar continuînd să vorbesc cu profesorul Kasser,
l-am întrebat de ce simt dualitatea asta ciudată?
Mi-a răspuns că, la un anumit nivel, toți știm aceste lucruri.
Dar, în cultura noastră, nu le respectăm.
Le știm așa de bine încât au devenit clișee,
dar nu le respectăm.
Am tot întrebat de ce, cum de știm ceva așa de important
și nu-l punem în practică?
După un timp, profesorul Kasser mi-a spus:
„Deoarece trăim într-o mașinărie
care e concepută să ne facă să neglijăm ce e important în viață."
M-am gândit mult la asta.
„Deoarece trăim într-o mașinărie
concepută să ne facă să neglijăm ce e important în viață."
Și profesorul Kasser a vrut să vadă dacă putem distruge acea mașinărie.
A făcut multe cercetări pe tema asta.
Am să vă spun un exemplu
și chiar vă îndemn să încercați cu prietenii și familia.
Un tip pe nume Nathan Dungan a luat un grup de adolescenți și adulți
să se-ntâlnească la o serie de sesiuni pe o anumită perioadă de timp.
Și o parte din scopul grupului
era să-i facă pe oameni să se gândească la un moment în viața lor
când au găsit un înțeles și scop.
Au fost lucruri diferite pentru fiecare.
Pentru unii a fost muzica, scrisul, să ajute pe cineva -
vă puteți imagina, nu?
Scopul acestui grup a fost să-i facă pe oameni să se întrebe:
„Cum ai putea să petreci mai mult timp
căutând aceste clipe cu însemnătate și sens,
și mai puțin timp cumpărând chestii de care nu ai nevoie,
să le postezi pe social media ca să-i faci pe ceilalți
să fie foarte invidioși."
Și ce au descoperit a fost că,
doar aceste întâlniri
erau un fel de Alcoolici Anonimi pentru consumerism.
Participarea la aceste întâlniri, exprimarea acestor valori,
punerea lor în aplicare și comunicarea unii cu alții,
au dus la o schimbare însemnată în valorile oamenilor.
I-a îndepărtat de avalanșa de mesaje generatoare de depresie,
care ne învață să căutăm fericirea în locuri greșite,
și i-au dus spre valori mai bune și folositoare,
care ne scot din depresie.
Dar cu toate soluțiile pe care le-am văzut și despre care am scris,
și multe despre care nu pot vorbi acum,
m-am tot gândit
de ce mi-a luat atât de mult să cunosc aceste lucruri?
Pentru că atunci când le explici oamenilor,
într-adevăr unele sunt mai complicate, dar nu toate,
dar când explici asta oamenilor nu-i chiar cine știe ce, nu?
La un anumit nivel, deja știm aceste lucruri.
De ce e atât de greu să le înțelegem?
Cred că sunt multe motive.
Însă un motiv este că trebuie să ne schimbăm înțelegerea
despre ce sunt de fapt depresia și anxietatea.
Există cauze biologice reale
ale depresiei și anxietății.
Dacă lăsăm biologia să devină cauza principală,
cum am făcut eu atâta timp
și cum a făcut cultura noastră aproape tot timpul vieții mele,
ceea ce spunem oamenilor este, deși fără intenție,
ce spunem implicit oamenilor este:
„Durerea ta nu înseamnă nimic.
E doar o defecțiune.
O eroare într-un program de calculator,
este doar o problemă de conexiune în capul tău."
Dar eu am putut să-mi schimb viața
doar când mi-am dat seama că depresia nu e o defecțiune.
Ci e un semnal.
Depresia este un semnal.
Care îți spune ceva.
(Aplauze)
Ne simțim așa din niște cauze,
iar ele pot fi greu de văzut când ne cuprinde depresia,
înțeleg asta foarte bine din propria experiență.
Însă, cu ajutorul potrivit, putem înțelege aceste probleme
și le putem rezolva împreună.
Dar pentru a face asta,
primul pas
e să încetăm să jignim aceste semnale
spunând că sunt semne de slăbiciune, nebunie sau au cauză pur biologică,
în afara unui număr mic de persoane.
Trebuie să începem să ascultăm aceste semnale,
pentru că ele ne transmit ceva ce chiar trebuie să auzim.
Doar când ascultăm cu adevărat aceste semnale
și le respectăm,
vom începe să vedem
soluțiile eliberatoare, folositoare, profunde.
Vacile care așteaptă în jurul nostru.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Долгое время
меня мучили две тайны.
Я не понимал их
и, если честно, боялся в них разбираться.
Первая тайна: мне 40 лет,
и всю мою жизнь, год за годом,
серьёзная депрессия и тревожность росли
в США, в Великобритании
и во всём Западном мире.
И я хотел понять, почему.
Почему это происходит с нами?
Почему с каждый годом
нам становится всё труднее пережить день?
Я хотел понять это также из-за более личной тайны.
Когда я был подростком,
помнится, я приходил к врачу
и объяснял, что я чувствую, будто боль выливается из меня.
Я не мог её контролировать
и не понимал, почему это происходит.
Я стыдился этого.
И мой врач рассказал мне историю,
как я теперь понимаю, с благими намерениями,
но слишком упростив её.
Не полностью неверную.
Мой врач сказал: «Мы знаем, почему с людьми это случается.
Некоторые люди просто от природы имеют химический дисбаланс в своих головах —
очевидно, ты один из них.
Всё, что нужно, — дать тебе лекарства,
которые вернут твой баланс в норму».
Так я начал принимать Paxil, или Seroxat, —
это один препарат, только с разными названиями в разных странах.
И я почувствовал себя намного лучше.
Но вскоре
боль начала возвращаться.
Дозы всё увеличивали,
так что в течение 13 лет я принимал максимально разрешённую
законом дозу.
И почти все эти 13 лет, а под конец постоянно,
я всё ещё испытывал острую боль.
И я начал спрашивать себя: «Что происходит?
Потому что ты делаешь всё,
что тебе сказали, так, как принято в твоей культуре,
так почему тебе всё ещё плохо?»
Так, чтобы разобраться с обеими загадками,
а также для своей книги,
я поехал в кругосветное путешествие,
я проехал около 65 000 км.
Я хотел поговорить с ведущими мировыми экспертами
о причинах депрессии и тревожности
и, что особенно важно, — как их лечить,
а также о людях, справившихся с депрессией и тревожностью
всевозможными способами.
Я научился очень многому
у замечательных людей, встретившихся мне в пути.
Думаю, главное из того, что я узнал:
сейчас у нас есть научные данные
о девяти причинах депрессии и тревоги.
Две из них действительно биологические.
Гены могут сделать вас чувствительнее к этим проблемам,
хотя это не определяют вашу судьбу.
Кроме того, с мозгом во время депрессии происходят реальные изменения,
усложняющие выход из неё.
Но большинство доказанных причин
депрессии и тревожности
не биологические.
Они в нашем образе жизни.
И как только вы осознaете их,
откроется великое множество решений,
которые нужно предлагать людям
наряду с антидепрессантами.
Например,
если ты одинок, ты более склонен к депрессии.
Если на работе ты ничего не решаешь,
а делаешь только то, что тебе говорят,
ты более склонен к депрессии.
Если ты редко выбираешься на природу,
ты более склонен к депрессии.
Кое-что объединяет большинство причин депрессии и тревожности,
о которых я узнал.
Не все, но большинство из них.
Каждый здесь знает,
что у нас есть естественные физические потребности, так?
Само собой.
Вам нужна еда, вода,
убежище, чистый воздух.
Если бы я забрал у вас всё это,
у вас бы сразу возникли неприятности.
В то же время
у каждого человека есть и естественные психологические потребности.
Чувствовать, что вы на своём месте.
Что в вашей жизни есть смысл и цель.
Что люди видят и ценят вас.
Что у вас есть будущее, имеющее смысл.
Построенная нами культура хороша во многом.
И многое лучше, чем было раньше:
я счастлив жить сегодня.
Но у нас всё хуже получается
удовлетворять этим глубоким психологическим потребностям.
Происходит не только это,
но думаю, именно это — основная причина возрастания кризиса.
С этим нелегко согласиться.
Мне было трудно поменять
представление о депрессии как о проблеме в моём мозге
на проблему со многими причинами,
включая образ жизни.
И всё правда нáчало становиться на свои места,
когда однажды я пошёл на интервью с южноафриканским психиатром
по имени Дерек Саммерфилд.
Он отличный парень.
Доктор Саммерфилд был в Камбодже в 2001 году,
когда жителям той страны впервые представили
химические антидепрессанты.
Местные доктора, камбоджийцы, никогда не слышали об этих лекарствах
и не знали, что это.
Он объяснил.
Камбоджийцы ответили:
«Нам они не нужны, у нас уже есть антидепрессанты».
Он спросил: «В каком смысле?»
Он ожидал рассказа о каких-то травах
вроде зверобоя, гинкго билоба, вроде того.
Вместо этого ему рассказали историю.
В их общине был фермер. Он работал на рисовых полях.
Однажды он встал на мину,
оставшуюся после войны со Штатами,
и ему оторвало ногу.
Ему сделали протез.
Какое-то время спустя он вернулся к работе на полях.
Но оказалось, что работать, стоя в воде с протезом,
очень болезненно.
И я полагаю, ему было сложно
возвращаться к работе на то поле, где его подорвало.
Парень начал плакать целыми днями,
не выбирался из постели,
проявлял все симптомы депрессии.
Камбоджийский доктор сказал:
«Тогда мы и дали ему антидепрессант».
Доктор Саммерфилд спросил: «Что же это было?»
Они объяснили, что они посидели с ним.
Они послушали его.
Поняли, что его боль имеет смысл, —
было тяжело видеть его в тисках депрессии,
но в его случае она имела очень явные причины.
Один из врачей, общаясь с людьми из их окружения, догадался:
«Если мы купим парню корову,
он мог бы стать молочным фермером,
и он бы уже не был в такой ужасной ситуации,
ему бы не пришлось работать на рисовых полях».
Они купили ему корову.
Через пару недель он перестал плакать.
Через месяц его депрессия исчезла.
Они сказали доктору Саммерфилду:
«Доктор, корова была антидепрессантом,
вы об этом, правда?»
(Смех)
(Аплодисменты)
Если вас учили думать о депрессии так же, как меня
и большинство людей,
это похоже на плохую шутку, так?
«Я пошёл к врачу за антидепрессантом,
а мне дали корову».
Но что камбоджийские доктора знали интуитивно,
исходя из этого единичного ненаучного опыта,
это то, что ведущие медики мира,
Всемирная организация здравоохранения,
пытались сказать нам годами,
исходя из лучших научных доказательств.
Если вы в депрессии,
тревожитесь,
вы не слабый, не сумасшедший,
вы не поломанная машина.
Вы просто человек с неудовлетворёнными потребностями.
И здесь также важно то, о чём камбоджийские доктора
и ВОЗ не говорят.
Они не сказали фермеру:
«Приятель, соберись.
Это твоя задача — разобраться и решить эту проблему самому».
Напротив, они сказали:
«Мы здесь вместе, чтобы помочь тебе,
вместе мы можем понять и решить эту проблему».
Все люди в депрессии нуждаются в этом
и заслуживают этого.
Вот почему один из ведущих докторов Объединённых Наций
в выступлении на Всемирном дне здоровья
пару лет назад, в 2017 году,
сказал, что нужно говорить меньше о химических дисбалансах
и больше о дисбалансах в нашем образе жизни.
Лекарства правда облегчают жизнь людям,
они облегчили жизнь мне.
Но именно потому, что причины проблем глубже биологических,
решения также должны быть глубже.
Когда я осознал это,
я задумался:
«Хорошо, я увидел все научные доказательства,
прочёл кучу исследований,
опросил огромное количество экспертов»,
но продолжал думать, как с этим справиться.
То, что вгоняет нас в депрессию, —
обычно сложнее, чем то, что произошло
с фермером из Камбоджи.
С чего вообще начинать анализ?
Позже, в кругосветном путешествии,
которое я предпринял для книги,
я продолжал встречать людей, которые занимались тем же.
От Сиднея и Сан-Франциско
до Сан-Пауло.
Я продолжал встречать людей, понимающих
глубокие причины депрессии и тревожности
и решающих эти проблемы вместе.
Конечно, я не могу рассказать вам обо всех чудесных людях,
о которых узнал и написал,
или обо всех девяти причинах депрессии и тревоги,
потому что мне не дадут 10 часов на TEDTalk —
можете пожаловаться организаторам.
Сфокусируемся на двух причинах
и двух их решениях, соответственно, если вы не против.
Первое.
Мы — самое одинокое общество в истории человечества.
Недавно проходило исследование, где американцев спрашивали:
«Чувствуешь ли ты, что уже ни с кем не близок?»
39 процентов людей согласились, что это о них.
«Уже ни с кем не близок».
По мировым оценкам одиночества,
Великобритания и Европа прямо позади США —
на случай, если тут кто-то зазнался.
(Смех)
Я потратил много времени, обсуждая это
с ведущим экспертом в мире по одиночеству,
с удивительным профессором Джоном Качиоппо из Чикаго.
Я много думал над вопросом, который ставят пред нами его исследования.
Профессор Качиоппо спрашивал:
«Почему мы существуем?
Зачем мы здесь, зачем мы живём?»
Одна ключевая причина в том,
что наши предки из саванн Африки
были хороши в одном.
Они были не больше животных, которых они тогда убивали,
не быстрее животных, которых они убивали,
но они намного лучше сплачивались в группы
и взаимодействовали.
Суперсила нашего вида
в умении объединяться.
Пчёлы, например, приспособились жить в ульях,
а люди — в племенах.
И мы — первые люди в истории,
покинувшие свои племена.
Именно поэтому мы чувствуем себя ужасно.
Но так быть не должно.
Один из героев моей книги и, кстати, моей жизни —
доктор Сэм Эверингтон.
Он врач-терапевт в бедном районе Восточного Лондона,
где я прожил многие годы.
Сэму было очень некомфортно,
ибо его пациенты
приходили с ужасной депрессией и тревожностью.
Как и я, он не против химических антидепрессантов.
Он считает, иногда они могут быть полезны.
Но он смог увидеть две вещи.
Во-первых, пациенты были в депрессии и тревожились в большинстве своём
по абсолютно понятным причинам, вроде одиночества.
Во-вторых, хоть и лекарства помогали некоторым из них,
для большинства они не решали проблему.
Основную проблему.
Однажды Сэм решил попробовать другой метод.
В его медцентр пришла женщина
по имени Лиза Каннингэм.
Я познакомился с Лизой позже.
Лиза не выходила из дома из-за депрессии и тревожности
семь лет.
И когда она пришла в центр Сэма, ей сказали: «Не переживай,
мы продолжим давать тебе лекарства,
но мы назначим тебе кое-что ещё.
Мы назначим тебе приходить в этот центр дважды в неделю
и встречаться с группой людей, страдающих тем же, что и ты,
но не чтобы обсуждать, как вы несчастны,
а чтобы выяснить, что важного вы можете сделать вместе.
Ты не будешь одинока, жизнь перестанет казаться бессмысленной».
На первой встрече этой группы
Лизу в буквальном смысле вырвало от напряжения,
так её переполняли эмоции.
Но люди погладили её по спине и начали обсуждать,
что бы они могли сделать.
Эти обитатели Восточного Лондона, вроде меня,
не знающие ничего о садоводстве, сказали:
«Почему бы нам не научиться садоводству?»
За медцентром был пустой участок,
пустырь.
«Почему бы не превратить его в сад?»
Они начали брать книги в библиотеке,
смотреть видео на Ютубе.
Начали ковыряться в земле.
Начали изучать времена года.
Доказано,
что контакт с природой —
мощнейший антидепрессант.
Но они начали заниматься кое-чем даже более важным.
Они начали формировать племя.
Группу.
Они начали заботиться друг о друге.
Если один из них не приходил,
остальные искали его, спрашивали, в порядке ли он.
Помогали ему выяснить, что беспокоило его в тот день.
Лиза объяснила мне это так:
«Сад начал цвести,
и мы начали цвести».
Этот подход назвали «социальное назначение»
Он становится все популярнее.
Существует маленькое, но растущее предположение,
что он может привести к реальным и значительным сдвигам
в лечении депрессии и тревожности.
Помню, однажды я стоял в саду,
который вырастили Лиза и её друзья —
очень красивый сад, —
и мне пришла в голову
мысль, вдохновлённая профессором Хью Маккаем из Австралии.
Я думал: когда людям плохо, в нашей культуре принято
говорить им — уверен, каждый здесь говорил это, —
мы говорим «Тебе просто нужно быть самим собой».
И я осознал, что на самом деле мы должны говорить:
«Не будь тобой.
Не будь собой.
Будь нами, будь "мы".
Будь частью группы».
(Аплодисменты)
Решения этих проблем
не в том, чтобы опустошаться всё больше и больше,
будучи одиноким, —
это как раз то, что привело нас к этому.
Решение — принадлежать чему-то большему, чем ты сам.
И это приводит нас ко второй причине
депрессии и тревожности, о которой я хочу поговорить.
Все мы знаем,
что фастфуд преобладает в нашем рационе и вредит нашему здоровью.
Я не говорю это с чувством превосходства —
я пришёл на это выступление прямо из Макдональдса.
Я смотрел, как вы ели этот полезный TED-завтрак, и глазам своим не верил.
Но как преобладание фастфуда в рационе вредит нашему физическому здоровью,
так и преобладание ложных ценностей в наших мыслях вредит
психическому здоровью.
Тысячи лет философы говорили,
что если ты считаешь, будто смысл жизни в деньгах, статусе и понтах,
тебе будет хреново.
Это не точная цитата из Шопенгауэра,
но это её суть.
Странно, что почти никто не изучал это с научной точки зрения
до профессора Тима Кассера — невероятного человека,
с которым я познакомился в Нокс-Колледже, Иллинойс,
и он исследует это уже 30 лет.
Его исследование состоит из нескольких важных положений.
Первое: чем больше ты веришь,
что можешь купить себе билет из тоски и уныния
в хорошую жизнь,
тем больше у тебя шансов впасть в депрессию и тревожность.
Второе:
общество склонно иметь похожие убеждения.
Вся моя жизнь проходит
под давлением рекламы, инстаграма и всего такого.
И когда я подумал об этом,
я осознал: нас будто с рождения кормят чем-то наподобие KFC, только для души.
Нас учат искать счастья не в тех местах,
и как фастфуд не восполняет все физические потребности
и заставляет чувствовать себя ужасно,
ложные ценности не восполняют потребности психологические,
мешая вам жить хорошо.
Когда я впервые пообщался с профессором Кассером
и узнал всё это,
я испытал смешанные чувства.
С одной стороны, было тяжело это принять.
Я понял, как часто, чувствуя себя подавленным,
я пытался исправить все каким-то показушным большим решением.
Я понял, почему это не работало.
Ещё я думал: разве это не очевидно?
Это же элементарно, правда?
Если я скажу всем здесь:
«На смертном одре никто из вас не будет думать
о купленных туфлях и полученных ретвитах,
вы будете думать о моментах
любви, значимости и близости».
Думаю, это звучит почти как клише.
Но я продолжал говорить с профессором Кассером:
«Почему я чувствую себя противоречиво?»
Он ответил: «Где-то глубоко в душе мы все знаем об этом.
Но наша культура не даёт нам жить соответственно».
Мы это так хорошо знаем, что это стало клише,
но мы этому не следуем.
Я удивлялся, почему, почему мы знаем вещи настолько важные,
но не живём правильно?
И через какое-то время профессор Кассер сказал мне:
«Потому что мы живём в системе,
созданной, чтобы заставить нас забыть о самом важном в жизни».
Мне нужно было подумать об этом.
«Мы живём в системе,
созданной, чтобы заставить нас забыть о самом важном в жизни».
Профессор Кассер хотел выяснить, можем ли мы уничтожить эту систему.
Он долго исследовал эту тему;
я расскажу вам один случай
и советую всем попробовать это с друзьями и семьей.
Парень по имени Натан Дунган собрал группу подростков и взрослых
для регулярных встреч в течение определённого периода времени.
И частично суть встреч была в том,
чтобы заставить людей задуматься о моментах их жизни,
которые они считают значимыми и осмысленными.
Для разных людей это были разные моменты.
Музыка, писательство, помощь другим —
я уверен, каждый здесь может назвать что-то, да?
И частично суть была в том, чтобы заставить людей задуматься:
«Хорошо, как бы нам посвятить больше времени реализации
того, что придаёт жизни значимость и осмысленность,
и меньше — покупке ненужных вещей,
публикации их в соцсетях, пытаясь заставить других людей
завидовать».
Они выяснили,
что, просто встречаясь, —
что-то вроде Анонимных Потребителей, да? —
инициируя эти встречи, формулируя свои ценности
и оценивая в группе своё им соответствие,
они значительно изменили приоритеты.
Это помогло им уйти от урагана генерирующих депрессию сообщений,
которые заставляют искать счастья не в тех местах,
и помогло осознать более значимые и наполняющие ценности,
выводящие из депрессии.
Но со всеми решениями, которые я увидел, о которых написал
и о которых не могу говорить здесь,
я продолжал думать,
знаете: «Почему мне понадобилось так много времени, чтобы понять всё это?»
Потому что когда ты объясняешь это людям —
некоторые вещи более сложные, но не все, —
когда ты объясняешь это людям, это же не высшая математика, так?
В какой-то мере мы обо всём этом уже знаем.
Почему же нам так трудно это понять?
Я думаю, по многим причинам.
Но я верю, что одна из них в том, что мы должны поменять своё представление
о том, что такое депрессия и тревожность на самом деле.
Иногда депрессия и тревожность вызваны
именно биологическими причинами.
Но если мы заменим всю картину только биологией,
как я долгое время делал,
хотя готов поспорить, что культура играет основную роль в нашей жизни,
что мы косвенно говорим людям, не намеренно,
но мы косвенно говорим людям:
«Твоя боль ничего не значит.
Это всего лишь сбой.
Это как глюк в компьютерной программе,
лишь проблема с проводкой в твоей голове».
Но я смог начать менять свою жизнь,
только когда понял, что депрессия — не сбой.
Это сигнал.
Ваша депрессия — это сигнал.
Она говорит вам о чём-то.
(Аплодисменты)
То, как мы чувствуем себя, обоснованно,
и причины может быть сложно увидеть в муках депрессии —
я понимаю это очень хорошо из личного опыта.
Но с правильной помощью мы можем понять эти проблемы
и решить их вместе.
Но для этого
самый первый шаг —
перестать обижать эти сигналы,
говоря, что они — знаки слабости, безумие или чистая биология, —
это касается лишь мизерного числа людей.
Нам нужно начать прислушиваться к этим сигналам,
потому что они говорят то, что нам нужно услышать.
Только когда мы на самом деле прислушаемся к этим сигналам,
когда мы почтим эти сигналы, зауважаем эти сигналы,
тогда мы сможем начать видеть
освобождающие, наполняющие, более глубокие решения.
Коров, которые ждут своего часа.
Спасибо вам.
(Аплодисменты)
Prilično dugo vremena
su me opsedale dve misterije.
Nisam ih razumeo,
i iskreno, prilično me je plašilo da razmišljam o njima.
Prva misterija je: imam 40 godina,
i kroz ceo moj život, iz godine u godinu,
ozbiljna depresija i anksioznost su u porastu,
u Sjedinjenim Državama, u Velikoj Britaniji,
i širom zapadnog sveta.
Želeo sam da razumem zašto.
Zašto se to nama dešava?
Zašto se, iz godine u godinu,
sve veći broj nas nađe u situaciji da sve teže izgura dan?
Želeo sam da razumem ovo više zbog lične misterije.
Kada sam bio tinejdžer,
sećam se da sam išao kod doktora
i objasnio mu da imam taj osećaj kao da bol curi iz mene.
Nisam ga mogao kontrolisati,
nisam razumeo zašto se to dešava,
stideo sam se toga.
Doktor mi je ispričao priču
koja je, sad shvatam, bila dobronamerna,
ali prilično uprošćena.
Ne potpuno pogrešna.
Moj doktor je rekao: „Znamo zašto ljudi postaju takvi.
Neki ljudi prirodno imaju hemijski disbalans u glavi -
ti si očigledno jedan od njih.
Samo treba da ti damo neke lekove,
i tvoj hemijski balans će se vratiti u normalu.“
Počeo sam da uzimam lekove Paksil ili Seroksat,
isti lek pod drugim nazivima u različitim zemljama.
I osećao sam se mnogo bolje, stvarno me je to podiglo.
Ali nedugo potom,
onaj osećaj bola se počeo vraćati.
Davali su mi sve veće i veće doze,
dok za 13 godina nisam počeo uzimati maksimalnu moguću dozu
koja je zakonski dozvoljena da se uzima.
Tokom većeg dela tih 13 godina, i uglavnom sve vreme pred kraj,
bio sam u bolovima.
Počeo sam da se pitam: „Šta se dešava?
Radiš sve što su ti rekli da radiš,
po obrascu koji dominira ovom kulturom -
zašto se još uvek osećaš tako?“
Da bih otkrio srž ove dve misterije,
za knjigu koju sam napisao,
završio sam na velikom putovanju po svetu,
i proputovao preko 64 000 kilometara.
Želeo sam da pričam sa vodećim svetskim stručnjacima
o uzrocima depresije i anksioznosti,
i što je najbitnije, šta ih rešava,
i ljudima koji su prošli kroz depresiju i anksioznost,
i pronašli izlaz na razne načine.
Mnogo toga sam naučio
od neverovatnih ljudi koje sam upoznavao tokom putovanja.
Ali smatram da je suština onoga što sam naučio do sada
da imamo naučne dokaze
za devet različitih uzroka depresije i anksioznosti.
Dva uzročnika su stvarno biološka.
Vaši geni vas mogu učiniti osetljivijim na te probleme,
iako oni ne određuju vašu sudbinu.
Postoje i stvarne promene u mozgu koje mogu da se dese
kada upadnete u depresiju
i koje mogu otežati izlazak iz nje.
Ali većina faktora koji su potvrđeni
kao uzroci depresije i anksioznosti
nisu biološke prirode.
To su faktori koji se nalaze u načinu na koji živimo.
Onog momenta kada ih razumete,
to otvara veoma drugačiji spektar rešenja
koji bi trebalo ponuditi ljudima
uz opciju hemijskih antidepresiva.
Na primer:
ako ste usamljeni, veća je verovatnoća da ćete postati depresivni.
Ako radite, a nemate nikakvu kontrolu nad svojim poslom,
nego samo radite ono šta vam se kaže,
veća je verovatnoća da ćete postati depresivni.
Ako retko kad izlazite u prirodu,
veća je verovatnoća da ćete postati depresivni.
A jedna stvar objedinjuje mnogo uzroka depresije i anksioznosti
o kojima sam slušao.
Ne sve, ali dosta njih.
Svi ovde znaju
da svi imamo prirodne fizičke potrebe, zar ne?
Očigledno.
Treba vam hrana, treba vam voda,
prenoćište, čist vazduh.
Ako bih uzeo to od vas,
bili biste veoma brzo u stvarnom problemu.
Ali u isto vreme,
svako ljudsko biće ima prirodne psihološke potrebe.
Potrebno vam je da osećate pripadnost.
Potrebno vam je da osetite da vaš život ima smisao i svrhu,
da osetite da vas ljudi prepoznaju i cene,
da osetite da imate budućnost koja ima smisla.
Ova kultura koju smo izgradili je dobra po pitanju dosta stvari.
Mnoge stvari su bolje nego u prošlosti -
drago mi je što živim u sadašnjici.
Ali sve smo lošiji i lošiji
u ispunjavanju ovih dubokih, osnovnih psiholoških potreba.
I to nije jedino što se dešava,
ali smatram da je to ključni razlog zašto se ova kriza stalno produbljuje.
Shvatio sam da je to jako teško prihvatiti.
Stvarno sam se borio sa ovom idejom
promene od razmišljanja o depresiji kao problemu samo u mom mozgu
do o problemu sa više uzroka,
uključujući mnoge vezane za način na koji živimo.
To je tek počelo da se uklapa u mojoj glavi
kada sam jednog dana otišao da razgovaram sa južnoafričkim psihijatrom
po imenu dr Derek Samerfild.
On je sjajan lik.
Dr Samerfild je sticajem okolnosti bio u Kambodži 2001. godine,
kada su prvi put predstavili hemijske antidepresive
ljudima u zemlji.
Lokalni doktori, Kambodžijanci, nikada nisu čuli za ovu vrstu lekova,
pa su pitali šta je to.
On je objasnio.
Onda su mu oni rekli:
„Nama to ne treba, mi već imamo antidepresive.”
On je bio u fazonu: „Kako to mislite?”
Mislio je da će pričati o nekoj vrsti biljnog leka,
kao, na primer, o kantarionu, ginko bilobi ili nečemu sličnom.
Umesto toga, oni su mu ispričali priču.
Bio je jedan farmer u njihovoj zajednici koji je radio na prinčanim poljima.
Jednog dana, stao je na minu
zaostalu iz rata sa Sjedinjenim Državama,
i izgubio je nogu.
Nabavili su mu veštačku nogu,
i nakon izvesnog vremena, vratio se u pirinčana polja.
Očigledno, bilo je izuzetno bolno raditi pod vodom
kada imate veštački ud,
i pretpostavljam da je bilo i prilično traumatično
vratiti se natrag na polje gde je bio raznesen.
Čovek je počeo plakati po ceo dan,
odbijao je da izađe iz kreveta,
razvio je sve simptome klasične depresije.
Kambodžanski doktor je rekao:
„Tada smo mu dali antidepresiv.”
A dr Samerfild je pitao: „Šta ste mu dali?”
Objasnili su da su otišli kod njega,
saslušali ga,
i shvatili da njegov bol ima smisla -
za njega je bilo teško da to vidi, gušeći se u depresiji,
ali u suštini je to imalo potpuno razumljive uzroke u njegovom životu.
Jedan od doktora je pomislio, pričajući sa ljudima iz zajednice:
„Znate, ako mu kupimo kravu,
mogao bi da postane mlekar,
i ne bi bio u poziciji koja ga toliko remeti,
ne bi morao da ide da radi u pirinčanim poljima.”
Tako su mu kupili kravu.
Za nekoliko nedelja plakanje je prestalo,
u roku od mesec dana njegova depresija je nestala.
Rekli su doktoru Samerfildu:
„Vidite, doktore, ta krava je bila antidepresiv,
to je ono na šta mislite, zar ne?”
(Smeh)
(Aplauz)
Da ste odgajani da razmišljate o depresiji na način na koji sam ja,
a većina ljudi jeste,
to zvuči kao loša šala, zar ne?
„Otišao sam kod doktorke po antidepresiv, i dala mi je kravu.”
Ali ono što su kambodžanski doktori intuitivno znali,
zasnovano na ovoj pojedinačnoj, nenaučnoj anegdoti,
je ono što vodeća svetska zdravstvena institucija,
Svetska zdravstvena organizacija,
pokušava da nam kaže godinama unazad,
zasnovano na najboljim naučnim dokazima.
Ako ste depresivni,
ako ste anksiozni,
niste slabi, niste ludi,
niste, pobogu, mašina sa polomljenim delovima.
Vi ste ljudsko biće sa potrebama koje nisu ispunjene.
Jednako je važno razmisliti o onome što kambodžanski doktori
i Svetska zdravstvena organizacija ne govore.
Oni ne govore ovom farmeru:
„Hej, drugar, moraš da se sabereš.
Tvoj posao je da sam rešiš ovaj problem.”
Naprotiv, oni kažu:
„Ovde smo kao grupa da ti pomognemo,
zajedno možemo da shvatimo i rešimo ovaj problem.”
To je ono što svaka osoba koja je u depresiji treba,
i ono što svaka osoba koja je u depresiji zaslužuje.
Upravo zato je jedan od vodećih doktora u Ujedinjenim nacijama,
u zvaničnoj izjavi povodom Svetskog dana zdravlja,
pre par godina, 2017. godine,
rekao da treba manje razgovarati o hemijskoj neuravnoteženosti,
a više o neuravnoteženosti u načinu na koji živimo.
Lekovi pružaju pravo olakšanje nekim ljudima -
meni su pružali olakšanje neko vreme -
ali upravo zbog toga što ovaj problem prevazilazi biologiju,
rešenje mora takođe da bude trajnije.
Kada sam ovo prvi put shvatio,
sećam se da sam pomislio:
„Okej, mogao sam da vidim sve naučne dokaze,
pročitao sam brojna istraživanja,
razgovarao sa velikim brojem stručnjaka koji su ovo objašnjavali,”
ali stalno sam mislio: „Kako to možemo da uradimo?”
Stvari koje nas čine depresivnim
su u većini slučajeva mnogo komplikovanije
nego kod kambodžanskog farmera.
Sa čim uopšte da počnemo?
Ali opet, na dugom putovanju za moju knjigu,
širom sveta,
susretao sam ljude koji su upravo to radili,
od Sidneja, San Franciska,
do Sao Paula.
Sretao sam se sa ljudima koji su razumeli
dublje uzroke depresije i anksioznosti
i koji su ih, kao grupa, rešavali.
Očigledno, ne mogu da vam pričam o svim neverovatnim ljudima
koje sam upoznao i pisao o njima,
ili o svih devet uzroka depresije i anksioznosti za koje sam saznao,
zato što mi ne daju da održim TED govor od 10 sati -
možete im se žaliti na to.
Želim da se fokusiram na dva uzroka
i dva rešenja koja proizilaze iz njih, ako se slažete.
Evo prvog:
Mi smo najusamljenije društvo u ljudskoj istoriji.
Postoji nedavno istraživanje koje je pitalo Amerikance:
„Da li imate osećaj kao da više niste bliski ni sa kim?”
I 39% ljudi je reklo da to odgovara njihovom opisu.
„Nisam više blizak ni sa kim.”
Na međunarodnim skalama usamljenosti,
Velika Britanija i ostatak Evrope su odmah iza Sjedinjenih Država,
za slučaj da neko likuje.
(Smeh)
Puno vremena sam proveo razgovarajući o ovome
sa vodećim svetskim stručnjacima za usamljenost,
sa izuzetnim čovek po imenu profesor Džon Kasiopo,
koji je bio u Čikagu,
i razmišljao sam o jednom pitanju koje nam njegov rad postavlja.
Profesor Kasiopo je pitao:
„Zašto postojimo?
Zašto smo ovde, zašto smo živi?”
Jedan od ključnih razloga
je taj što su naši praoci iz afričkih savana
bili stvarno dobri u jednoj stvari.
Često nisu bili veći od životinja koje su lovili,
a često nisu bili ni brži od životinja koje su lovili,
ali su bili mnogo bolji u povezivanju u grupe
i saradnji.
To je bila naša supermoć kao vrste -
mi se povezujemo,
baš kao što su se pčele razvile da žive u košnici,
ljudi su se razvili da žive u plemenima.
A mi smo prvi ljudi u istoriji
koji se odriču svojih plemena.
Zbog toga se osećamo grozno.
Ali ne mora da bude tako.
Jedan od junaka moje knjige, i zapravo mog života,
je doktor po imenu Sem Everington.
On je lekar opšte prakse u siromašnim delovima istočnog Londona,
gde sam ja živeo mnogo godina.
Sem se osećao jako neprijatno
zato što je imao gomilu pacijenata
koji su mu dolazili sa depresijom i anksioznošću.
Baš kao i ja, nije protivnik hemijskih antidepresiva,
smatra da oni pružaju olakšanje nekim ljudima.
Ali je uvideo dve stvari.
Prvo, njegovi pacijenti su često bili depresivni i anksiozni
iz potpuno razumljivih razloga, poput usamljenosti.
Drugo, iako su lekovi pružali olakšanje nekim ljudima,
mnogima nisu rešili problem.
Suštinski problem.
Jednog dana Sem je odlučio da pokrene drugačiji pristup.
Žena je došla u njegovu zdravstvenu ustanovu,
a zvala se Lisa Kaningem.
Ja sam kasnije upoznao Lisu.
Lisa je bila zatvorena u svom domu sa jezivom depresijom i anksioznošću
sedam godina.
Kada je došla u Semovu ustanovu, rečeno joj je: „Ne brini,
nastavićemo sa davanjem ovih lekova,
ali ćemo takođe prepisati nešto drugo.
Prepisaćemo ti da dva puta nedeljno dolaziš u ovaj centar
kako bi upoznala grupu ljudi sa depresijom i anksioznošću,
ne da biste pričali kako ste nesrećni,
nego da zajedno pronađete nešto smisleno što biste mogli da uradite,
tako da ne budeš usamljena i nemaš osećaj da ti je život besmislen.”
Prvi put kada se ova grupa sastala,
Lisa je bukvalno počela da povraća od anksioznosti,
to je bilo preemotivno za nju.
Ali ljudi su bili tu za nju, grupa je počela pričati:
„Šta bismo mogli učiniti?”
Ljudi iz grada, iz istočnog Londona, kao ja,
nisu imali pojma o baštovanstvu.
Bili su u fazonu: „Hajde da naučimo baštovanstvo?”
Postojao je prostor iza doktorskih ordinacija
koji je bio zarastao.
„Zašto ne bismo pretvorili to u baštu?”
Počeli su da uzimaju knjige iz biblioteke,
da gledaju klipove na Jutjubu.
Počeli su da čeprkaju po zemljištu.
Počeli su da uče o ritmu godišnjih doba.
Postoje brojni dokazi da je izloženost prirodi
stvarno jak antidepresiv.
Ali oni su počeli da rade nešto još značajnije.
Počeli su da formiraju pleme.
Počeli su da osnivaju grupu.
Počeli su da brinu jedni o drugima.
Kada se neko od njih ne bi pojavio,
drugi bi otišli da ih traže - „Jesi li dobro?”,
pomažući im da shvate šta ih je mučilo tog dana.
Lisa mi je to objasnila ovako:
„Kako je bašta počela da cveta,
i mi smo procvetali.”
Ovaj pristup se zove prepisivanje druženja,
i širi se Evropom.
Postoji mala ali sve veća gomila dokaza
koja upućuje da to može proizvesti stvaran i smislen pad
depresije i anksioznosti.
Sećam se jednog dana, dok sam stajao u bašti
koju su napravili Lisa i njeni nekada depresivni prijatelji -
stvarno prelepa bašta -
razmišljao sam o ovome,
prilično inspirisan čovekom po imenu profesor Hju Mekaj iz Australije.
Razmišljao sam o tome da, toliko često kada se ljudi u ovoj kulturi osećaju loše,
kažemo im - siguran sam da su svi izgovorili, ja jesam -
kažemo: „Samo treba da budeš to što jesi. Budi svoj.”
I shvatio sam da bi zapravo trebalo reći ljudima:
„Nemoj biti ti.
Nemoj biti svoj.
Budi mi. Budi naš.
Budi deo grupe.”
(Aplauz)
Rešenje ovih problema
ne leži u angažovanju sve više i više vaših resursa,
kao usamljene jedinke -
delimično to nas je dovelo u krizu.
Leži u ponovnom povezivanju sa nečim što je veće od vas.
A to je suštinski povezano sa jednim od ostalih uzroka
depresije i anksioznosti o kojima sam želeo da vam pričam.
Dakle, svi znaju
da je loša hrana počela da nam dominira u ishrani i učinila nas fizički bolesnim.
Ne govorim ovo sa nekom dozom superiornosti,
bukvalno sam došao ovamo iz Mekdonaldsa.
Video sam sve vas kako jedete zdrav TED-ov doručak
i bio sam u fazonu - nema šanse.
Isto kao što je loša hrana preovladala ishranom i učinila nas fizički bolesnim,
tako su i loše vrednosti preuzele naše umove
i učinile nas mentalno bolesnim.
Hiljadama godina filozofi govore da,
ako vam se život vrti oko novca, statusa i pokazivanja,
osećaćete se očajno.
To nije baš bio precizan citat Šopenhauera,
ali to je suština onoga što je rekao.
Ono što je čudno jeste da niko nije naučno istražio ovo,
sve dok istinski vanserijska osoba koju sam upoznao, profesor Tim Kaser,
sa Fakulteta Noks u Ilinoisu,
nije počeo svoje istraživanje pre oko 30 godina.
Njegovo istraživanje je upućivalo na nekoliko važnih stvari.
Prvo, što više verujete
da možete novcem i pokazivanjem naći izlaz iz tuge
ka dobrom životu,
veća je verovatnoća da ćete postati depresivni i anksiozni.
Drugo, kao društvo,
sve nas više pokreću ova verovanja.
Tokom celog svog života,
pod teretom reklama, Instagrama i svega sličnog tome.
Dok sam razmišljao o tome,
shvatio sam da je to kao da su nas od rođenja hranili
nekom vrstom Kej-Ef-Si duševne hrane.
Učili su nas da sreću tražimo na pogrešnim mestima,
što, baš kao što loša hrana ne može da ispuni vaše potrebe
i na kraju čini da se osećate očajno,
loše vrednosti ne ispunjavaju vaše psihološke potrebe,
i one vas odvlače od dobrog života.
Kada sam prvi put provodio vreme sa profesorom Keserom,
učeći sve ovo,
osećao sam stvarno čudne pomešane emocije.
Sa jedne strane, smatram ovo velikim izazovom.
Shvatio sam koliko često sam tokom života, kada sam se osećao loše,
pokušao da nadomestim to nekim šepurećim, vrhunskim spoljnim rešenjem.
Mogao sam da vidim i zašto to nije delovalo na mene.
Takođe sam razmišljao: „Nije li to očigledno?
Nije li to skoro banalno, zar ne?”
Kada bih svima vama ovde rekao:
niko od vas neće na samrti
razmišljati o cipelama koje ste kupili i o svim retvitovima koje ste dobili,
već ćete razmišljati o momentima ljubavi, smisla i povezanosti u svom životu.
Mislim da to deluje skoro kao kliše.
Nastavio sam priču sa profesorom Kaserom rekavši:
„Zašto osećam tu čudnu podvojenost?”
On mi je odgovorio: „Na nekom nivou, svi mi znamo te stvari.
Ali u ovoj kulturi, mi ne živimo po tim pravilima.”
Toliko su nam poznata da su postala kliše,
a opet ne živimo po tim pravilima.
Pitao sam se i dalje: zašto bismo znali nešto tako dubokoumno,
a da ne živimo po tim pravilima?
Nakon izvesnog vremena, profesor Kaser mi je rekao:
„Zato što živimo u mašini
koja je napravljena tako da nas natera da zanemarimo ono što je važno u životu.”
Morao sam duboko da se zamislim.
„Zato što živimo u mašini
koja je napravljena tako da nas natera da zanemarimo ono što je važno u životu.”
Profesor Kaser je želeo da shvati kako možemo da poremetimo tu mašinu.
Sproveo je gomilu istraživanja na ovu temu.
Reći ću vam jedan primer,
i jako bih želeo da svi isprobate to sa svojim prijateljima i porodicom.
Zajedno sa likom po imenu Nejtan Dangen, skupio je grupu tinejdžera i odraslih
da zajedno dolaze na niz seansi tokom određenog perioda, da razgovaraju.
Poenta grupe je bila
da natera ljude da misle o momentima iz svog života
u kojima su istinski pronašli značenje i svrhu.
Za različite ljude to su bile različite stvari.
Nekima je to bilo sviranje, pisanje, pomaganje nekom -
siguran sam da svako ovde može nešto da zamisli, zar ne?
Deo poente je bio da se ljudi zapitaju:
„Okej, kako više života posvetiti
potrazi za tim momentima značenja i svrhe,
a manje, ne znam, kupovini nepotrebnih stvari,
stavljanju istih na društvene mreže u nadi da se izazove reakcija:
„O bože, tako sam ljubomoran!”
Ono što su otkrili je da samo održavanje ovakvih sastanaka -
kao neka vrsta sastanaka anonimnih alkoholičara, ali za potrošnju, zar ne? -
naterati ljude na ovakve sastanke usmerava ih ka ovim vrednostima,
stvara temelj da se ponašamo u skladu sa njima i proveravamo ih sa drugima,
što je vodilo ka značajnoj promeni ljudskih vrednosti.
To ih je odvuklo od ovog uragana depresivnih poruka
koje nas uče da sreću tražimo na pogrešnim mestima,
ka mnogo smislenijim i zdravijim vrednostima
koje nas podižu iz depresije.
Ali nakon svih rešenja koja sam video i o kojima sam pisao,
i mnogima o kojima ne mogu ovde da govorim,
i dalje razmišljam,
znate: „Zašto mi je trebalo toliko dugo vremena da to shvatim?”
Zato što, kada to objasnite ljudima -
neki mogu biti malo komplikovaniji, ali ne svi -
kada to objasnite ljudima, to nije nuklearna fizika, zar ne?
Podsvesno već negde znamo te stvari.
Zašto nam je toliko teško to da razumemo?
Mislim da postoje brojni razlozi.
Jedan od njih je da moramo da promenimo svoje razumevanje
o tome šta su zapravo depresija i anksioznost.
Postoje pravi biološki doprinosi
depresiji i anksioznosti.
Ali ako dozvolimo da biologija postane cela slika,
kao što sam ja dugo činio,
kao što smatram da čitava kultura čini skoro celog mog života,
ono što prećutno govorimo ljudima jeste, a to nije ničija namera,
ali ono što prećutno govorimo ljudima jeste:
„Vaš bol ne znači ništa.
To je samo kvar.
Kao kvar na kompjuteru,
mali kratki spoj u vašoj glavi.”
Međutim, ja sam uspeo da počnem da menjam svoj život
tek kada sam shvatio da depresija nije kvar.
To je signal.
Vaša depresija je signal.
Govori vam nešto.
(Aplauz)
Osećamo se tako iz određenih razloga,
koji se teško mogu videti kada ste u depresiji do guše -
ja to najbolje znam, iz ličnog iskustva.
Ali uz pravu pomoć, možemo razumeti ove probleme
i rešiti ih zajedno.
Da bismo to uradili,
prvi korak
je da moramo da prestanemo da vređamo ove signale,
govoreći da su oni znakovi slabosti, ludila ili da su čisto biološki,
osim za veoma mali broj ljudi.
Moramo početi da osluškujemo te signale,
zato što nam oni govore ono što stvarno treba da čujemo.
Samo kad istinski slušamo te signale,
odamo im priznanje i poštujemo ih,
možemo početi da uviđamo
oslobađujuće, negujuće, dublje rešenje.
Krave koje čekaju svugde oko nas.
Hvala vam
(Aplauz)
Çok uzun bir zaman boyunca
aklımdan çıkmayan iki bilinmez vardı.
Bir türlü anlam veremiyordum
ve açıkçası, incelemekten de korkuyordum.
Birinci bilinmezim: 40 yaşındayım
ve hayatım boyunca her geçen yıl
Birleşik Devletler'de, Britanya'da ve Batı'nın her bir yanında
ciddi depresyon ve anksiyete artışı var.
Ben de sebebini anlamak istiyorum.
Bu bize niçin oluyor?
Ne oluyor da her geçen yıl
daha çoğumuz günü atlatmakta daha çok zorluk çekiyoruz?
Bunu anlama isteğim de daha kişisel bir sebepten ileri geliyordu.
Daha bir gençken
doktora gittiğimi
ve ona içimden acı aktığını hissettiğimi açıkladığımı hatırlıyorum.
Kontrol edemiyordum,
bunun niçin olduğunu da anlamıyordum,
bundan bir hayli utanıyordum da.
Doktorum da bana bir hikâye anlattı,
şimdi anlıyorum ki iyi niyetliymiş
ama çok basite indirgenmişti.
Tamamen yanlış değildi.
Doktorum dedi ki "İnsanların niçin böyle olduğunu biliyoruz."
Bazı insanların kafasının içinde kimyasal bir dengesizlik oluyor --
sen de onlardan birisin.
Yapmamız gereken şey sana ilaç yazmak,
kimsayal dengesizliği normale döndürecektir.''
Ben de Paxil veya Seroxat diye bir ilaç almaya başladım.
Farklı ülkelerde ismi farklı ama aynı ilaç.
Çok daha iyi hissettim, tam bir harekete geçiriciydi.
Ama çok geçmeden
o acı hissi geri gelmeye başladı.
Ve bana daha yüksek doz vermeye başladılar,
ta ki 13 yaşında yasal olarak alabileceğim en yüksek doza ulaşana kadar.
Bu 13 yıın büyük bir kısmında ve özellikle de sonunda
büyük bir acı çekiyordum.
Kendime sormaya başladım, ''Burada neler oluyor?
Çünkü her şeyi, kültüre hâkim kitaba göre yapıyorsun --
niçin hâlâ böyle hissediyorsun?''
Ben de bu iki bilinmezin derinine inmeye başladım,
yazdığım kitap için
dünyanın dört bir yanına büyük bir yolculuğa çıktım.
65 bin km seyahat ettim.
Dünyanın önde gelen uzmanlarıyla oturup
depresyon ve anksiyetenin nedenlerini
ve daha da önemlisi, çözümlerini
depresyon ve anksiyete geçirmiş insanları araştırmaya koyuldum,
nerede ve ne koşulda olursa olsun.
Bu yolda tanıştığım harika insanlardan inanılmaz şeyler öğrendim.
Ancak öğrendiklerimin temelinde şu var,
şu ana dek, depresyon ve anksiyetenin
dokuz farklı nedenine ilişkin bilimsel kanıtımız var.
Bunların ikisi gerçekten de biyolojimizde.
Genleriniz sizi bu sorunlara karşı daha hassas yapabiliyor
ama tabii kaderinizi yazmıyor.
Bir de depresyona girdiğinizde
içinden çıkmayı zorlaştıran gerçek beyin değişimleri olabiliyor.
Ancak depresyon ve anksiyeteye sebep olduğu kanıtlanan etkenlerin çoğu
biyolojik kökenli değil.
Yaşam şeklimizle ilgili etkenler.
Bunları anladığımız zaman
kimyasal antidepresanların yanında
insanlara sunulabilecek bir dizi farklı çözüme kapı açılıyor,
Örneğin eğer yalnızlık çekiyorsanız depresyona girme ihtimaliniz daha yüksek.
İşinizle ilgili hiçbir kontrolünüz yoksa ve sadece söyleneni yapmak zorundaysanız
depresyona girme ihtimaliniz yüksek.
Doğal hayatın içine çok nadir giriyorsanız
depresyona girme ihtimaliniz yüksek.
Tek bir şey, öğrendiğim depresyon ve anksiyete sebeplerini birleştiriyor.
Hepsini değil ama pek çoğunu.
Burada hepimiz doğal fiziksel ihtiyaçlarımız olduğunu biliyor.
Buna şüphe yok.
Yiyeceğe, suya ihtiyacımız var,
sığınacak bir eve, temiz havaya.
Bu şeyleri elinizden alırsam çok hızlı bir şekilde sorun yaşarsınız.
Ancak aynı zamanda,
her bir insanın doğal psikolojik ihtiyaçları da var.
Bir yere ait olduğunuzu hissetmeniz lazım.
Hayatınızın anlamı ve bir amacı olduğunu.
İnsanların sizi fark ettiğini ve size değer verdiğini.
Ulaşılabilir bir geleceğiniz olduğunu hissetmelisiniz.
Yarattığımız bu kültür pek çok şeyde çok iyi.
Pek çok şey geçmişe kıyasla iyiye gidiyor da.
Hayatta olmaktan mutluyum.
Ancak o derinlerde yatan psikolojik ihtiyaçları karşılamada
giderek daha başarısız hâle geliyoruz.
Bu elbette tek sorun değil
ama bu krizin durmak bilmeden artmasında önemli bir rol oynadığı kanısındayım.
Bunu kabul etmekte zorluk çektim.
Depresyonu, beynimdeki bir sorundan
yaşam şeklimiz de dâhil pek çok etkene bağlama fikrini çok ölçüp tarttım.
Ve bir gün Güney Afrikalı psikiyatrist Dr. Derek Summerfield'le tanışınca
bu fikir gözümde şekillenmeye başladı.
Harika bir adam.
Dr. Summerfield 2001 yılında Komboçya'daydı,
ülkenin vatandaşlarına ilk kez kimyasal antidepresanları tanıtıyordu.
Kamboçyalı yerel doktorların bu ilaçlardan haberi yoktu.
Merak içindeydiler.
O da açıkladı.
Onlar da dedi ki,
"Bunlara ihtiyacımız yok, bizim zaten antidepresanlarımız var."
Summerfield "Nasıl yani?'' dedi.
Bitkisel bir tedaviden bahsedeceklerini sanıyordu,
St. John's Wort bitkisi, gingko biloba gibi bir şeyden.
Ama onlar bir hikâye anlattılar.
Halkları içinde pirinç tarlalarında çalışan bir çiftçi varmış.
Bir gün ABD ile yaşanan savaştan kalan bir mayın tarlasına basmış
ve bacağını kaybetmiş.
Bacak protezi yapılmış
ve bir süre sonra pirinç tarlalarında çalışmaya geri dönmüş.
Ama görünen o ki protez bir bacakla su içinde çalışmak çok acı veriyor.
Onun için de bacağını kaybettiği yerde yeniden çalışmak çok travmatik olmalıydı.
Adam her gün ağlamaya başlamış,
yataktan çıkmıyormuş,
tüm klasik depresyon semptomları varmış.
Kamboçyalı doktor dedi ki
"İşte bu noktada ona antidepresan verdik."
Dr. Summerfield da ''Ne verdiniz?'' diye soruyor.
Yanına gidip onunla oturduklarını,
onu dinlediklerini anlatmışlar.
Acısının anlamlı olduğunu --
depresyon mücadelesinde bunu göremediğini
ama aslında hayatında tamamen anlaşılır nedenler olduğunu.
Halktaki insanlarla konuşan doktorlardan biri şunu fark etmiş,
''Eğer biz bu adama bir inek alsaydık mandıra çiftçisi olabilirdi,
pirinç tarlalarında çalışmaya dönüp onu yiyip bitiren bu duruma da düşmezdi.''
Ve ona bir inek alıyorlar.
İki hafta içinde adam ağlamayı bırakıyor.
Bir ay içinde de depresyondan kurtuluyor.
Dr. Summerfield'a dediklerine göre
''Bakın doktor, o inek... İşte o inek bir antidepresandı.
Demek istediğiniz bu değil mi?''
(Gülme sesleri)
(Alkışlar)
Depresyona benim yetiştirildiğim bakış açısıyla bakıyorsanız
ki çoğumuz öyledir,
bu bir eşek şakasına benzemiyor mu?
''Antidepresan için bir doktora gittim ama o bana bir inek verdi.''
Ancak o Kamboçyalı doktorlar içgüdüsel olarak biliyorlardı ki
bu bireyden yola çıkarak bilimsel olmayan bu anekdot
bugün dünyadaki tıp camiasına yön veren şey,
Dünya Sağlık Örgütü'nün
eldeki en iyi bilimsel kanıta dayanarak yıllardır bize anlatmaya çalıştığı şey.
Depresyondaysınız,
anksiyete hâlindeyseniz
zayıf ya da aklınızı kaçırmış değilsiniz,
parçaları bozulmuş bir makine değilsiniz.
İhtiyaçları karşılanmamış bir insansınız.
Bu Kamboçyalı doktorların
ve Dünya Sağlık Örgütü'nün söylemedikleri şeyleri de hesaba katmak önemli.
O çiftçiye şöyle söylemediler:
''Hey dostum, kendini toparlaman gerek.
Bu sorunu kendi başına anlayıp çözmen lazım.''
Tam aksine, şunu söylediler:
''Burada hepimiz senin toparlanman için yanındayız.
Bu sorunu birlikte anlayıp çözebiliriz.''
İşte depresyondaki bir insanın ihtiyacı olan şey bu.
Depresyonda olan herkesin hak ettiği yaklaşım bu.
Birleşmiş Milletler'de önde gelen doktorlardan biri
iki yıl önce, 2017 yılında Dünya Sağlık Günü resmi açıklamasında
kimyasal dengesizlikler hakkında daha az tartışıp
yaşam şeklimizdeki dengesizlikleri daha çok tartışmalıyız demişti.
İlaçlar kimilerini gerçekten rahatlatıyor,
bir süre için beni de rahatlattılar
ama tam da bu sorun biyolojinin çok daha derininde olduğu için
çözümlerin de aynı ölçüde derine inmesi lazım.
Bunu ilk öğrendiğimde şöyle düşündüğümü hatırlıyorum,
''Pekala, tüm bilimsel kanıt ortada, bir yığın çalışma da okudum,
bunu açıklayan bir dizi uzmanla da görüşmeler yaptım.''
Ama hep şunu düşündüm, ''Bunu nasıl yapabiliriz?''
Bizi depresyona sokan şeyler
vakaların çoğunda bu Kamboçyalı çiftçinin başına gelenlerden çok daha karmaşık.
Bu görüşü benimsemek için nereden başlamalıyız?
Ama sonra kitabım için dünyanın her yerine yaptığım o yolculukta
Sydey'den San Fransisco'ya, Sao Paulo'ya tam tamına bunu yapan insanlarla tanıştım,
Depresyon ve anksiyetenin derin nedenlerini anlayan
ve gruplar hâlinde bunları çözen insanlarla tanıştım.
Tanıştığım ve kitabımda yazdığım tüm o harika insanları anlatamam,
depresyon ve anksiyetenin öğrendiğim tüm dokuz nedenini de
çünkü on saatlik bir TED konuşması yapmama izin vermezler.
Şikayetlerinizi onlara bildirin.
Ama iki nedene yönelmek
ve bu nedenlerden ortaya çıkan sonuçlardan ikisini anlatmak istiyorum.
Birincisi.
İnsanlık tarihinin en yalnız toplumuyuz.
Amerikalılara şunu soran yeni bir çalışma vardı:
''Artık kimseye yakın olmadığınız hissine kapıldığınız oluyor mu?''
İnsanların %39'u bunun onları tanımladığını söyledi.
"Artık kimseye yakın olmama."
Yalnızlığın uluslararası ölçümlerinde,
Birleşik Krallık ve Avrupa'nın kalanı ABD'nin hemen arkasında,
aranızda kibirlenen varsa...
(Gülme sesleri)
Dünyanın önde gelen yalnızlık uzmanlarıyla bu konuyu masaya yatırdım,
Profesör John Cacioppo isminde Chicago'da inanılmaz bir adamla da.
Çalışmasının bize sunduğu bir soruyu çok düşündüm.
Profesör Cacioppo şunu sordu,
''Niçin varız?
Niçin buradayız, niçin hayattayız?''
Bir öbemli sebebi şu ki
Afrika savannalarındaki atalarımız bir şeyde çok iyiydiler.
Zamanın çoğunda yere serdikleri hayvanlardan daha büyük değillerdi,
onlardan daha hızlı da değillerdi
ama grup kurmakta ve iş birliği yapmakta çok iyilerdi.
Bizim tür olarak süper gücümüz bu.
Bir araya geliyoruz,
tıpkı bir kovanda yaşamaya evrilen arılar gibi
insanlar da kabile hâlinde yaşamaya evrildi.
Ve biz kabilelerimizi dağıtan tarihteki ilk insanlarız.
Bu da çok kötü hissetmemize neden oluyor.
Ama böyle olmak zorunda değil.
Kitabımdaki hatta hayatımdaki kahramanlardan biri,
Sam Everington adındaki doktor.
Uzun yıllar yaşadığım Doğu Londra'nın yoksul bir kısmında pratisyen.
Sam halinden hiç de memnun değildi
çünkü aşırı depresyon ve anksiyete sebebiyle gelen çok hastası vardı.
Benim gibi o da kimyasal antidepresanlara karşı değil,
bazı insanları rahatlattığı kanısında.
Ancak iki şeyi görebiliyordu.
Bir, hastaları çoğu zaman tamamen makul nedenlerden ötürü depresyondaydı,
yalnızlık gibi.
İki, ilaçkar bazı insanları rahatlatsa da
çoğu insanın sorununu çözmüyordu.
Altta yatan sorunu.
Bir gün Sam farklı bir yaklaşımda karar kıldı.
Hastaneye Lisa Cunningham adında bir kadın geldi.
Lisa'yla daha sonra tanıştım.
Lisa 7 yıldır ağır depresyon ve anksiyete sebebiyle evinde dışa kapalı yaşıyordu.
Sam'in hastanesine geldiğinde ona söylenen şey şu oldu;
''Endişelenme. Yine bu ilaçları yazacağız
ama ayrıca bir şey daha yazacağız.
Haftada iki kez buraya geleceksin,
depresyon ve anksiyeteli bir hasta grubuyla tanışacaksın,
ne kadar zor durumda olduğunu değil
birlikte anlamlı ne yapabileceğiniz hakkında konuşacaksınız,
böylece yalnızlık çekmeyecek ve hayat amaçsız gibi hissetmeyeceksiniz."
Bu grup ilk bir araya geldiğinde
Lisa anksiyete sebebiyle kusmaya başladı,
bu, onun için çok fazlaydı.
Ama diğerleri ona destek oldu, grup konuşmaya başladı,
''Nasıl yardımcı olabiliriz?''
Bunlar şehirden, benim gibi Doğu Londra insanları.
Bahçecilik hakkında bir şey bilmiyorlardı.
Bahçecilikle uğraşma fikri ortaya attılar.
Doktor odaları arkasında boş alan vardı. Orayı bahçe yapmayı düşündüler.
Kütüphaneden kitaplar aldılar, YouTube videoları izlediler.
Ellerini toprağın içine soktular.
Mevsimlerin ritmini öğrenmeye başladılar.
Doğaya maruz kalmanın çok güçlü bir antidepresan olduğuna dair
çok sayıda kanıt var.
Ama onlar daha önemli bir şey yapmaya başladılar.
Bir kabile kurmaya başladılar.
Bir grup kurmaya başladılar.
Birbirilerini önemsemeye başladılar.
Eğer birisi o gün gelmediyse
diğerleri hemen onu arayıp iyi olduğundan emin oluyordu.
O gün canını sıkan şeyin ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.
Lisa'nın bana söylediği,
''Bahçe çiçeklenmeye başladıkça biz de çiçek açmaya başladık.''
Bu yaklaşıma sosyal reçete deniyor.
Avrupa'nın her yerine yayılıyor.
Küçük ama giderek önem kazanan bir dizi kanıta göre
bu, depresyon ve anksiyetede gerçek ve anlamlı düşüşler yaşatabilir.
Bir gün, Lisa ve depresyondan kurtulmuş arkadaşlarının inşa ettiği o bahçede
öylece durduğumu hatırlıyorum --
gerçekten çok güzel bir bahçeydi.
Şöyle düşünmüştüm,
Avustralya'da Hugh Mackay adında bir profesörden esinlenmiş.
Şunu düşündüm, bu kültürde insanların morali bozuk olduğunda
onlara söylediğimiz şey -- ki bunu hepimiz söylemişizdir --
''Sadece kendin olman lazım.''
Ama anladım ki asıl söylememiz gereken şey
''Sen olma.
Kendin olma.
Biz ol, bizimle ol.
Bu grubun bir parçası ol.''
(Alkışlar)
Bu sorunların çözümü
ayrı bir birey gibi bir köşeye, kaynaklarımızın içine çekilmek değil.
Zaten bizi bu krize sokan şey kısmen bu.
Sizden daha büyük bir şeyle yeniden bağlanmak.
Sizlerle konuşmak istediğim
diğer depresyon ve anksiyete sebeplerinden biri de buraya çıkıyor.
Hepimiz biliyoruz ki
hazır yiyecekler beslenmemizi ele geçirdi ve bizi fiziksel olarak hasta ediyor.
Bunu bir üstünlük duygusuyla söylemiyorum,
ben de bu konuşmadan hemen önce McDonald's'daydım.
Hepinizin o sağlıklı TED kahvaltısından yediğini gördüm ve bana göre değil dedim.
Ama hazır yieyeceklerin bizi ele geçirmesi ve hasta etmesi gibi
hazır değerler de aklımızı ele geçirerek bizi mental olarak hasta ediyor.
Binlerce yıl boyunca filozoflar şunu söyledi,
Hayatın para, statü ve hava atmaktan ibaret olduğu kanısındaysanız
rezil bir durumda hissedersiniz.
Bu, Schopenhauer'den tam bir alıntı değil ama söylediklerinin özü.
Ama garip olan, neredeyse kimse bunu bilimsel olarak araştırmadı,
ta ki tanıştığım olağanüstü insan profesör Tim Kasser'a kadar,
kendisi Illinois'de Knox College'de ve 30 yıldır bu konuda araştırma yapıyor.
Araştırması birkaç önemli noktaya değiniyor.
İlki, kederden kurtulmak için
daha iyi bir hayatı satın alabileceğinize ne kadar inanıyorsanız
depresyona ve anksiyeteye yakalanma olasılığınız daha fazla.
İkincisi, bir toplum olarak bu inançlarla yaşar hâle geldik.
Tüm hayatım boyunca
reklam, Instagram ve benzeri her şeyin yükü altında olduk.
Ben de buna biraz kafa yordum.
Doğduğumuzdan beri bu şekilde beslendiğimizi fark ettim, ruh için KFC.
Mutluluğu hep yanlış yerlerde aramak için eğitildik
ve nasıl hazır yiyecekler beslenme ihtiyaçlarımızı karşılamıyor,
bir de üstüne bizi hasta ediyorsa
hazır değerler de aynı şekilde psikolojik ihtiyaçlarımızı karşılamıyor
ve güzel bir hayattan bizi uzaklaştırıyor.
Profesör Kasser'le ilk zaman geçirip bunu öğrendiğimde
pek çok duyguyu bir arada hissettim.
Çünkü bir yandan bu konu zor bir konuydu.
Kendi hayatımda da sık sık moralim bozuk olduğunda
birtakım göstermelik, dış çözümle sorunuma çare bulmaya çalışmıştım.
Bunun bende niçin işe yaramadığını anlıyordum.
Bir de şunu düşündüm, bu çok bariz değil mi?
Hatta ne kadar basmakalıp.
Şimdi buradaki kimse ölüm döşeğinde
aldıkları ayakkabıları veya kaç kez retweet'lendiklerini düşünmeyecek,
hayatınızda edindiğiniz sevgiyi ve kurduğunuz bağları düşüneceksiniz.
Bunun klişe gibi olduğunun farkındayım.
Ama profesör Kasser'le konuşmalarımda hep şunu sordum
''Niçin bu tuhaf ikililiği hissediyorum?''
O da diyordu ki ''Bir ölçüde bunları hepimiz biliyoruz.
Ama bu kültürün içinde bunlarla yaşamıyoruz.''
Bunları o kadar iyi biliyoruz ki klişe olmuşlar.
Ama onlarla yaşamıyoruz.
Kendime sorup durdum, neden böylesi derin bir şeyi biliyor
ama uygulamıyoruz?
Bir süre sonra profesör Kasser bana dedi ki
"Çünkü hayatta önemli olan şeyleri görmezden gelmemize sebep olan
bir makine içinde yaşıyoruz.''
Bunu epey düşünmem gerekti.
"Çünkü hayatta önemli olan şeyleri görmezden gelmemize sebep olan
bir makine içinde yaşıyoruz.
Profesör Kasser'in de istediği bu makineyi bozup bozamayacağımızdı.
Buna yönelik çok sayıda araştırma yaptı.
Bir örnek vereceğim
ve herkesi bunu aile ve arkadaşlarıyla denemesini rica ediyorum.
Nathan Dungan isimli biri de dâhil, bir grup genç ve yetişkini
belli bir süre bir araya getirip bir dizi oturum düzenledi.
Bu grubun amaçlarından biri
insanların hayatlarında gerçekten anlam ve amaç buldukları bir anı düşünmekti.
Farklı insanlar için farklı anlar paylaşıldı.
Kimi için müzik çalmak, yazmak, birine yardım etmek --
Buradaki her şey bir şey tasvir edebiliyor sanırım.
Amaçlardan biri de insanlara şunu sordurmaktı:
"Hayatınızın çoğunu, bu anlam ve amaç dolu anları takip etmeye
ve daha azını ihtiyacınız olmayan şeyleri satın almaya,
sosyal medyada paylaşım yapıp insanları kıskandırmaya
nasıl adayabilirsiniz?
Bulguları şöyleydi,
sadece bu toplantılar...
aslında aşırı tüketicilik için bir Adsız Alkolikler toplantısı gibi.
İnsanları bu toplantılara teşvik etmek, bu değerleri öne çıkarmak,
harekete geçirmek ve birbirimizden destek almak
insanların değerlerinde kayda değer bir değişim yarattı.
Onları bu depresyon yaratan mesajlar kasırgasından,
mutluluğu yanlış yerde arama eğiliminden uzaklaştırdı
ve bizi depresyondan çıkaran daha anlamlı ve yepyeni değerlere yakınlaştırdı.
Ancak gördüğüm ve yazdığım tüm çözümler,
ki burada çoğundan bahsedemiyorum,
hep şunu düşündüm,
Bu yaklaşımları fark etmem niçin bu kadar uzun sürdü?
Çünkü bunu insanlara açıkladığınızda
bazıları daha karışık ama hepsi değil --
bunu insanlara açıkladığınızda... çok da anlaması güç bir şey değil.
Hepimiz bir ölçüde bunların farkındayız.
Bunu kavramak niçin bu kadar zor olsun?
Bence çok sebebi var.
Ama bir tanesi şu ki depresyon ve anksiyetenin...
...aslında ne olduğu hakkındaki düşünce şeklimizi değiştirmemiz gerek.
Depresyon ve anksiyeteye sebep olan çok gerçek biyolojik etkenler var.
Ancak biyolojiyi tek sorumlu olarak görürsek,
benim yaptığım gibi
ve aslında kültürümüzün hayatımın çoğunda yaptığı gibi,
o zaman insanlara ima ettiğimiz şey,
kimsenin niyeti öyle değildir ama gerçekten şunu ima ediyoruz ki
''Senin acın hiçbir şey ifade etmiyor.
Bu sadece bir arıza.
Bir bilgisayar programının hata vermesi gibi,
kafanda bir kablo problemi sadece.''
Ben depresyonun bir arıza olmadığını fark edene kadar
hayatımı değiştirmeye başlayamadım.
Bu bir sinyal.
Depresyonunuz bir sinyal.
Size bir şey söylüyor.
(Alkışlar)
Böyle hissetmemizin sebepleri var
ve depresyonun pençesindeyken bunları görmek çok zor --
Kişisel tecrübem sayesinde bunu çok iyi anlıyorum.
Ancak doğru yardımla bu sorunları anlayabilir
ve bu sorunları birlikte düzeltebiliriz.
Ancak bunu yapmak için
ilk adım bu sinyallerin üzerini kapamayı bırakmak,
bunların bir zayıflık, çılgınlık ve sadece biyolojik olduğu söylemeyi kesmek,
bu çok az sayıda insan için geçerli.
Bu sinyallere kulak vermemiz gerek
çünkü gerçekten de duymamız gereken bir şeyler söylüyorlar.
Sadece gerçekten bu sinyallere kulak verdiğimizde
ve onları hesaba kattığımızda ve onlara saygı duyduğumuzda
bizi özgür kılan, yeni ve daha derin çözümlere kapı açacağız.
İnekler her bir yanda bizi bekliyor.
Teşekkürler
(Alkışlar)
Trong suốt khoảng thời gian dài,
có hai điều bí ẩn khiến tôi lo lắng.
Tôi không hiểu được chúng
và, thật ra, tôi khá e ngại để tìm hiểu chúng.
Điều đầu tiên là, tôi đã 40 tuổi rồi,
và trong suốt đời tôi, từ năm này tới năm khác,
bệnh trầm cảm và lo lắng ngày càng trầm trọng
ở Mỹ, ở Anh,
và khắp các nước phương Tây.
Tôi muốn biết tại sao.
Tại sao điều này xảy ra với ta?
Tại sao mỗi năm trôi qua,
càng có nhiều người phải vật lộn chật vật qua ngày?
Tôi muốn biết điều này vì một bí mật cá nhân.
Khi tôi là một thiếu niên,
tôi đã đi gặp bác sĩ
và nói rằng tôi có cảm giác, như một cơn đau đang giằng xé tôi.
Tôi không thể kiểm soát nó.
Tôi không thể hiểu tại sao nó lại xảy ra,
tôi cảm thấy xấu hổ vì nó.
Vị bác sĩ đã kể một câu chuyện
mà giờ tôi mới hiểu đó là một ý định tốt
nhưng được đơn giản hóa quá mức.
Nhưng không hoàn toàn sai.
Ông nói: "Chúng tôi biết tại sao mọi người thấy thế này.
Vài người chỉ tự nhiên bị mất cân bằng hóa học trong đầu họ --
con rõ ràng là một trong số đó.
Điều ta cần làm là kê cho con vài liều thuốc,
và con sẽ trở lại bình thường."
Tôi đã uống loại thuốc tên là Paxil hay Seroxat,
đó là một loại thuốc với nhiều tên khác nhau ở các nước.
Và tôi cảm thấy khỏe hơn hẳn.
Nhưng không lâu sau đó,
cảm giác đau đớn bắt đầu quay lại.
Vì thế tôi được kê liều cao hơn
đến khi, sau 13 năm, tôi đã uống liều thuốc tối đa
mà được phép uống.
Và trong mười ba năm đó, gần như mọi lúc
tôi phải chịu những cơn đau.
Tôi bắt đầu tự hỏi bản thân: "Điều gì đang xảy ra ở đây?
Bởi vì bạn đang làm mọi thứ
theo như chỉ dẫn bởi câu truyện thống trị nền văn hóa này
tại sao bạn vẫn thấy thế này?"
Để khám phá ra lý do của hai điều bí ẩn này,
cho quyển sách tôi viết,
tôi đành tham gia một chuyến đi quanh thế giới,
tôi đã đi hơn 40,000 dặm.
Tôi muốn nói chuyện với các chuyên gia hàng đầu thế giới
về nguyên nhân của trầm cảm và lo lắng
quan trọng hơn, là giải pháp cho chúng,
và về những người đã trải qua trầm cảm và lo lắng
và trở lại bình thường bằng mọi cách.
Tôi đã học được rất nhiều thứ
từ những người tuyệt vời tôi gặp.
Nhưng tôi nghĩ trọng tâm của những điều đó là,
đến nay, ta có bằng chứng khoa học
cho chín nguyên nhân khác nhau của trầm cảm và lo lắng.
Hai trong số đó thật ra là từ cơ chế sinh học của ta.
Các gen có thể khiến ta nhạy cảm hơn với các vấn đề,
dù chúng không quyết định vận mệnh ta.
Có những thay đổi của não xảy ra khi bạn bị trầm cảm
khiến việc thoát ra khó khăn hơn.
Nhưng hầu hết các yếu tố được chứng minh
gây ra trầm cảm và lo lắng
không phải từ cơ chế sinh học của ta.
Mà là những yếu tố trong cách sống của ta.
Một khi bạn hiểu được nó,
nó mở ra một loạt cách giải quyết khác nhau
để áp dụng với con người
song song với thuốc chống trầm cảm hóa học.
Ví dụ như,
nếu bạn đơn độc, bạn có khả năng cao bị trầm cảm.
Nếu, khi làm việc, bạn không kiểm soát được công việc,
bạn chỉ biết làm những gì được yêu cầu,
bạn có khả năng bị trầm cảm.
Nếu bạn rất ít tiếp xúc với thế giới bên ngoài,
bạn cũng có khả năng bị trầm cảm.
Một thứ gắn kết nhiều nguyên nhân của trầm cảm và lo lắng
mà tôi đã biết được.
Không phải tất cả, nhưng nhiều trong số đó.
Mọi người ở đây biết rằng
ta có những nhu cầu vật chất tự nhiên, phải không?
Rõ ràng là vậy.
Bạn cần thức ăn, nước uống,
nơi ở, không khí sạch.
Nếu tôi tước những thứ này của bạn,
bạn sẽ gặp rắc rối lớn, rất nhanh chóng.
Nhưng đồng thời,
mỗi người đều có những nhu cầu tâm lý tự nhiên.
Bạn cần cảm thấy không lạc lõng,
Bạn cần cảm thấy cuộc sống có ý nghĩa và mục đích.
Bạn cần cảm thấy được nhìn nhận và coi trọng.
Bạn cần cảm thấy mình có một tương lai rõ ràng.
Nền văn hóa mà ta tạo ra tốt về nhiều mặt.
Có những thứ tốt hơn nhiều so với quá khứ --
Tôi mừng là được sống lúc này
Nhưng ta đang càng kém hơn
trong việc đáp ứng các nhu cầu tâm lý sâu kín và tiềm ẩn này.
Đó không phải thứ duy nhất đang diễn ra,
nhưng tôi nghĩ đó là lý do chính cho sự gia tăng của khủng hoảng này.
Tôi cảm thấy nó thật sự khó để tiếp nhận.
Tôi đã vật lộn với ý nghĩ
về việc thay đổi suy nghĩ bệnh trầm cảm là vấn đề của não
thành bệnh có nhiều nguyên nhân,
trong đó đa số do cách sống của ta.
Và tôi chỉ bắt đầu nhận ra điều này
vào một ngày nọ, tôi tới phỏng vấn một bác sĩ tâm thần Nam Phi
tên là Derek Summerfield.
Ông là một bác sĩ tuyệt vời.
Bác sĩ Summerfield tình cờ đến Campuchia vào năm 2001,
khi họ lần đầu giới thiệu thuốc chống trầm cảm hóa học
tới người dân nước này.
Các bác sĩ Campuchia chưa từng nghe tới những loại thuốc này,
nên họ như kiểu, đó là gì vậy?
Ông đã giải thích cho họ.
Và họ nói với ông rằng,
"Chúng tôi không cần chúng vì đã có thuốc chống trầm cảm rồi."
Và ông như kiểu, "Ý các bạn là gì?"
Ông nghĩ họ sẽ nói về các dược phẩm thực vật,
như St. John's Wort, ginkgo biloba và những thứ tương tự.
Tuy nhiên, họ kể cho ông một câu chuyện.
Có một người nông dân nước họ làm việc trên cánh đồng lúa.
Một ngày nọ, anh ta đứng trên quả mìn
bị bỏ lại sau chiến tranh với Mỹ,
và anh ta bị mất một chân.
Nên họ gắn cho anh chân giả,
sau một thời gian, anh ta trở lại cánh đồng lúa làm việc.
Nhưng có lẽ, làm việc dưới nước sẽ rất đau nhức
khi bạn đang mang chân giả,
và tôi đoán là rất đau khổ
khi quay lại làm việc nơi anh ta gặp tai nạn.
Anh ta bắt đầu khóc lóc cả ngày,
và không chịu ra khỏi giường,
anh ta có các triệu chứng trầm cảm nghiêm trọng.
Bác sĩ Campuchia nói,
"Đó là lúc chúng tôi cho anh ta thuốc chống trầm cảm."
Và bác sĩ Summerfield đã hỏi: "Đó là gì?"
Họ giải thích rằng họ đến và ngồi xuống với anh ta.
Họ lắng nghe anh.
Họ đã hiểu được sự đau đớn của anh --
khó cho anh ta để nhận ra điều đó khi đang bị trầm cảm,
nhưng nó gây ra những ảnh hưởng rất dễ hiểu trong cuộc sống của anh.
Một vị bác sĩ đang nói chuyện với mọi người đã nói rằng,
"Nếu ta mua cho anh ta một con bò cái,
anh ta có thể làm người nuôi bò sữa,
anh ta sẽ không ở trong tình cảnh đau buồn thế này,
anh ta sẽ không phải đi làm ở cánh đồng lúa."
Nên họ mua cho anh một con bò.
Chỉ trong vài tuần, anh ta ngừng khóc,
trong một tháng, anh ta hết bị trầm cảm.
Họ nói với bác sĩ Summerfield,
"Anh thấy đó, bác sĩ, con bò chính là thuốc chống trầm cảm,
đó là ý của anh, phải không?"
(Tiếng cười)
(Tiếng vỗ tay)
Nếu bạn phải nghĩ về trầm cảm theo cách tôi đã từng,
và của hầu hết mọi người ở đây,
nghe như trò đùa tệ hại, phải không?
"Tôi đã gặp bác sĩ để xin thuốc chống trầm cảm,
bà đã đưa tôi một con bò."
Nhưng những thứ trực giác mà các bác sĩ Campuchia biết,
dựa vào giai thoại chủ quan và thiếu khoa học này,
là điều mà cơ quan y tế hàng đầu thế giới,
Tổ chức Y tế Thế giới,
đang cố gắng chỉ ra cho ta nhiều năm qua,
dựa vào bằng chứng khoa học chính xác nhất.
Nếu bạn bị trầm cảm,
nếu bạn thấy lo lắng,
bạn không yếu đuối, bạn không hề điên khùng,
hơn hết là, bạn không phải là một chiếc máy bị hỏng các bộ phận.
Bạn là một người với các nhu cầu không được đáp ứng.
Cũng rất quan trọng để nghĩ về những điều các bác sĩ Campuchia
và Tổ chức Y tế Thế giới không nói.
Họ không nói với anh nông dân,
"Này, anh bạn, anh cần bình tĩnh lại.
Việc của anh là tự tìm ra và khắc phục vấn đề này."
Trái lại, họ nói rằng,
"Chúng ta là một nhóm ở đây để giúp đỡ bạn,
nên chúng ta có thể cùng nhau tìm ra và khắc phục vấn đề."
Đó là điều những người bị trầm cảm cần,
và đó là điều mà họ xứng đáng được.
Đây là lý do một trong các bác sĩ hàng đầu Liên Hợp Quốc,
trong bài phát biểu chính thức nhân ngày Sức khỏe Thế giới,
hai năm trước vào năm 2017,
nói rằng ta cần bàn luận ít hơn về sự thiếu cân bằng hóa học
và nhiều hơn về sự thiếu cân bằng trong cách sống của ta.
Các loại thuốc làm nhiều người dễ chịu --
chúng khiến tôi dễ chịu trong một lúc --
nhưng đúng hơn là vì vấn đề này nằm sâu hơn cơ chế sinh học của thuốc,
các giải pháp cũng cần đào sâu hơn.
Nhưng khi lần đầu tôi biết điều đó,
tôi nhớ là đã nghĩ rằng,
"Mình có thể xem các bằng chứng khoa học,
mình đã đọc rất nhiều nghiên cứu,
mình đã phỏng vấn rất nhiều chuyên gia đang giải thích điều này,"
nhưng tôi vẫn nghĩ, "Làm sao có thể làm điều đó?"
Những thứ đang khiến ta bị trầm cảm
trong nhiều trường hợp phức tạp hơn so với
nông dân Campuchia này.
Ta phải bắt đầu tìm kiếm từ đâu?
Nhưng sau đó, trong chuyến hành trình dài cho quyến sách của tôi,
vòng quanh thế giới,
tôi đã gặp những người đang đúng nghĩa làm điều đó,
từ Sydney, tới San Francisco,
cho tới São Paulo.
Tôi đã tiếp tục gặp những người đã hiểu
các nguyên nhân sâu thẳm của trầm cảm và lo lắng
và cùng lập thành các nhóm khắc phục chúng.
Rõ ràng, tôi không thể kể về những người tuyệt vời
mà tôi được biết và viết về họ
hay cả chín nguyên nhân của trầm cảm và lo lắng mà tôi học được,
vì TED không cho tôi một bài nói chuyện mười tiếng --
bạn có thể phàn nàn điều đó với họ.
Tôi muốn tập trung vào hai nguyên nhân
và nếu được, hai giải pháp được rút ra từ đó.
Đây là điều đầu tiên.
Ta là xã hội đơn độc nhất trong lịch sử loài người.
Một nghiên cứu gần đây đã hỏi người Mỹ:
"Bạn có cảm thấy mình không còn gần gũi với bất kì ai?"
Và 39% trong số đó đã nói nó đúng với họ.
"Không gần gũi với ai."
Trong các thang đo lường quốc tế về mức độ cô đơn,
người Anh và các nước châu Âu khác chỉ sau người Mỹ,
phòng khi có người ở đây cảm thấy tự mãn.
(Tiếng cười)
Tôi đã dành nhiều thời gian bàn về điều này
với chuyên gia hàng đầu thế giới về sự cô độc,
một người tuyệt vời là giáo sư John Cacioppo,
người đã ở Chicago,
và tôi đã nghĩ nhiều về câu hỏi mà nghiên cứu của ông đặt ra.
Giáo sư Cacioppo đã hỏi,
"Tại sao ta tồn tại?
Tại sao ta ở đây, tại sao ta sống?"
Một lý do chính
là tổ tiên của ta ở trên các thảo nguyên của châu Phi
rất giỏi một thứ.
Họ không lớn hơn những con thú họ săn bắt nhiều lần,
họ không nhanh nhẹn hơn chúng nhiều lần,
nhưng họ giỏi hơn trong việc kết hợp thành các nhóm
và hợp tác với nhau.
Đây là siêu năng lực của loài người chúng ta --
ta lập thành nhóm với nhau,
như những chú ong sống chung một tổ,
loài người đã tiến hóa và sống trong bộ tộc.
Và ta là những người đầu tiên
đã giải tán các bộ tộc của ta.
Nó khiến ta thấy tồi tệ.
Nhưng chúng ta có thể thay đổi
Một người hùng trong sách, và thật ra, trong cuộc sống của tôi
là vị bác sĩ tên Sam Everington.
Ông là bác sĩ đa khoa ở một nơi nghèo khổ ở Đông London,
nơi tôi đã từng sống nhiều năm.
Và Sam thực sự đã không thoải mái,
bởi vì có quá nhiều bệnh nhân
đến gặp ông vì bệnh trầm cảm và lo lắng trầm trọng.
Giống tôi, ông không phản đối thuốc chống trầm cảm hóa học,
ông nghĩ chúng giúp giảm đau phần nào.
Nhưng ông thấy hai điều.
Thứ nhất, bệnh nhân của ông bị trầm cảm và lo lắng đã lâu
vì những lí do rất dễ hiểu, như cô đơn.
Thứ hai, mặc dù thuốc giúp một vài người giảm đau,
nhưng không giải quyết vấn đề cho nhiều người.
Vấn đề mấu chốt.
Một ngày nọ, Sam tiên phong thực hiện một phương thức khác.
Một phụ nữ đã đến trung tâm y tế của ông
người tên là Lisa Cunningham.
Tôi được biết Lisa sau này.
Lisa đã bị nhốt trong nhà của mình với bệnh trầm cảm và lo lắng nghiêm trọng
suốt bảy năm.
Khi tới trung tâm của Sam, bà được nói rằng, "Đừng lo lắng,
chúng tôi vẫn sẽ kê các loại thuốc này,
nhưng chúng tôi cũng sẽ kê thuốc khác.
Chúng tôi sẽ kê đơn cho bạn đến trung tâm này hai lần một tuần
để gặp một nhóm người bị trầm cảm và lo lắng khác,
không phải để nói bạn đáng thương thế nào,
nhưng tìm ra những điều ý nghĩa mà các bạn có thể làm với nhau
vì thế bạn sẽ không đơn độc và không thấy cuộc sống vô nghĩa."
Lần đầu tiên nhóm này gặp nhau,
Lisa thực sự đã ói mửa vì lo lắng,
nó quá sức với cô ấy.
Nhưng mọi người vỗ vai cô ấy và họ bắt đầu trò chuyện,
họ như kiểu, " Ta có thể làm gì?"
Đây là khu ổ chuột của người Đông London như tôi,
họ không biết gì về làm vườn.
Họ nói, "Tại sao ta không học làm vườn?"
Có một khu vực sau các phòng khám của bác sĩ
mà chỉ toàn bụi cây rậm.
"Sao không biến nó thành khu vườn?"
Họ bắt đầu mượn sách từ thư viện,
xem các video trên YouTube.
Họ bắt đầu thực hiện nó.
Họ bắt đầu học về các mùa.
Có rất nhiều bằng chứng
rằng tiếp xúc thế giới tự nhiên
là một liều thuốc chống trầm cảm mạnh mẽ.
Nhưng họ đã bắt đầu làm những điều còn quan trọng hơn.
Họ bắt đầu lập thành một bộ tộc.
Họ bắt đầu lập thành một nhóm.
Họ bắt đầu quan tâm đến nhau.
Nếu có một người không đến,
những người khác sẽ đi tìm và hỏi "Bạn có ổn không?"
giúp họ tìm ra điều đang gây rắc rối ngày hôm đó.
Cách mà Lisa đề xuất với tôi,
"Khi khu vườn bắt đầu nở hoa,
chúng tôi ở thời khắc đẹp nhất."
Giải pháp này gọi là toa thuốc xã hội,
nó trải rộng khắp châu Âu.
Ngày càng nhiều những bằng chứng
cho rằng nó có thể tạo ra tác động tích cực và làm giảm
bệnh trầm cảm và lo lắng.
Một ngày nọ, tôi nhớ là đứng trong khu vườn
mà Lisa và các người bạn từng bị trầm cảm đã tạo ra --
nó thực sự là một khu vườn đẹp --
và có suy nghĩ rằng,
nó được gợi cảm hứng bởi giáo sư Hugh Mackay ở Úc.
Tôi cho là, rất thường xuyên khi mọi người gục ngã,
điều ta nói với họ -- tôi chắc rằng mọi người ở đây, cả tôi --
đã nói, "Bạn chỉ cần là bạn, là chính bạn."
Và tôi đã nhận ra, thật ra, điều ta nên nói với họ là,
"Đừng là bạn.
Đừng có là chính bạn.
Hãy là chúng ta.
Một phần của cả nhóm."
(Tiếng vỗ tay)
Giải pháp cho các vấn đề này
không phải là tự mình giải quyết
như một cá nhân độc lập --
Đó cũng là lý do gây ra khủng hoảng.
Giải pháp nằm ở chỗ kết nối lại với thứ lớn hơn bản thân.
Điều đó liên quan tới một nguyên nhân khác
của trầm cảm và lo lắng mà tôi muốn nói tới.
Mọi người biết rằng
đồ ăn vặt chiếm phần lớn chế độ ăn uống của ta và khiến ta bị bệnh.
Tôi không nói điều đó với nghĩa cao siêu nào cả
tôi chỉ trích dẫn bài nói chuyện của McDonald's.
Tôi thấy mọi người ăn bữa sáng dinh dưỡng TED, nên tôi không có ý gì đâu.
Như đồ ăn vặt chiếm phần lớn chế độ dinh dưỡng của ta và khiến ta bị bệnh,
những giá trị vô bổ cũng chiếm lĩnh suy nghĩ của ta
khiến ta bị bệnh tinh thần.
Trong hàng ngàn năm, các nhà triết học đã nói,
nếu bạn nghĩ cuộc sống chỉ xoay quanh tiền bạc, địa vị và khoe khoang,
bạn sẽ cảm thấy nó vô nghĩa.
Đó không phải chính xác câu nói của Schopenhauer,
nhưng đó là ý chính câu nói của ông.
Nhưng kì lạ, hầu như không ai nghiên cứu khoa học điều này,
đến khi một người thực sự phi thường mà tôi biết, giáo sư Tim Kasser,
thuộc trường Cao đẳng Knox ở Illinois,
ông đã nghiên cứu điều này được ba mươi năm.
Nghiên cứu của ông chỉ ra vài điều thực sự rất quan trọng.
Đầu tiên, bạn càng tin
bạn có thể dùng tiền để thoát khỏi đau buồn
để có một cuộc sống tốt,
bạn càng bị trầm cảm và lo lắng.
Thứ hai,
là một xã hội, ta càng trở nên bị dẫn dắt bởi những niềm tin này.
Trải qua suốt đời tôi,
dưới sức mạnh của quảng cáo, Instagram và những thứ tương tự.
Khi tôi nghĩ về những điều này,
tôi thấy nó giống việc ta được cho ăn từ khi sơ sinh, một loại KFC cho tâm hồn.
Ta được chỉ dẫn những địa điểm sai lầm để tìm ra hạnh phúc,
cũng như đồ ăn vặt không đáp ứng nhu cầu dinh dưỡng
và thực chất khiến bạn thấy tồi tệ,
các giá trị vô bổ không đáp ứng nhu cầu tâm lý của bạn,
và khiến bạn rời xa cuộc sống tốt đẹp.
Nhưng lần đầu khi tôi cùng với giáo sư Kasser
và khi tôi đang tim hiểu những thứ này,
tôi cảm thấy một cảm xúc rối bời kì lạ
Nhưng mặt khác, tôi thấy nó thực sự kích thích.
Tôi có thể thấy rất thường xuyên trong cuộc sống, khi tôi gục ngã
tôi đã cố để cải thiện nó với nhiều giải pháp khoe mẽ, hào nhoáng bên ngoài.
Và tôi có thể hiểu tại sao nó không hiệu quả.
Tôi đã nghĩ, "không phải hiển nhiên sao?
không phải quá tầm thường,sao ?"
Nếu tôi nói với các bạn,
sẽ không ai nói dối vào giây phút cuối đời
và nghĩ về những thứ bạn đã mua hay lượng retweet trên mạng,
bạn sẽ nhớ lại những thời khắc
yêu thương, ý nghĩa và gắn kết trong đời.
Tôi nghĩ điều đó nghe có vẻ rập khuôn.
Nhưng tôi nói chuyện với giáo sư Kassar và hỏi rằng,
"Tại sao em cảm thấy sự đối lập kì lạ này?"
Ông trả lời, "Ở một vài mức độ, ta đều biết những điều này.
Nhưng trong xã hội, ta không sống như vậy."
Ta biết rõ đến mức chúng trở nên rập khuôn,
nhưng ta không sống như nó.
Tôi tiếp tục hỏi lý do tại sao ta biết rõ những điều này,
nhưng không sống như vậy?
Một lúc sau, giáo sư Kasser nói với tôi,
"Bởi vì ta sống trong một cỗ máy
được thiết kế để khiến ta thờ ơ với những điều quan trọng về cuộc sống."
Tôi đã phải suy nghĩ về điều đó.
"Vì ta sống trong một cỗ máy
được thiết kế để khiến ta quên đi thứ quan trọng về cuộc sống."
Và giáo sư Kassar muốn tìm ra liệu ta có thể cắt ngang cỗ máy đó.
Ông đã làm nhiều nghiên cứu về điều này.
Tôi sẽ nói về một ví dụ,
và tôi rất mong các bạn sẽ thử làm với bạn bè và người thân.
Nhờ một người là Nathan Dungan, ông tập hợp một nhóm thanh niên và người lớn
đến gặp nhau tại một loạt các buổi hội nghị suốt một thời gian.
Và một nhiệm vụ của nhóm
là khiến mọi người nghĩ về một khoảnh khắc trong đời
mà thật ra họ đã tìm thấy ý nghĩa và mục đích.
Với nhiều người khác nhau, điều đó khác nhau.
Một số người cho đó là lúc chơi nhạc, viết lách, giúp đỡ người khác --
Tôi tin là các bạn có thể nghĩ ra điều gì đó, phải không?
Và một nhiệm vụ khác của nhóm là khiến họ tự hỏi,
"Bằng cách nào bạn có thể cống hiến đời bạn nhiều hơn
cho những khoảnh khắc ý nghĩa và có mục đích,
hơn là việc mua những thứ không cần thiết với bạn
và đưa nó lên mạng xã hội để khiến mọi người trầm trồ
"Ôi trời, thật ghen tị!"
Và điều họ tìm ra là,
tham gia các buổi họp thế này,
giống như Chương trình người nghiện rượu ẩn danh, phải không?
Việc mời họ đến các buổi họp này, truyền tải những giá trị,
khiến họ hành động và kiểm tra lẫn nhau
tạo ra một thay đổi đáng kể trong quan điểm của họ.
Nó đưa họ ra khỏi cơn bão của những tin nhắn gây trầm cảm
mà khiến ta tìm kiếm hạnh phúc sai chỗ,
và hướng về những giá trị ý nghĩa và lành mạnh
đưa ta thoát khỏi bệnh trầm cảm.
Nhưng với tất cả phương án mà tôi đã chứng kiến và viết về chúng,
và có nhiều phương án tôi không thể nói ở đây,
tôi vẫn suy nghĩ,
bạn biết đấy: Tại sao mất nhiều thời gian để tôi nhìn ra những điều này?
Vì khi bạn giải thích cho mọi người --
vài điều thì phức tạp, nhưng không phải tất cả --
khi giải thích cho mọi người, nó không hề khó, phải không?
Ở vài mức độ, ta đều biết những điều này.
Tại sao ta thấy khó để hiểu chúng?
Tôi nghĩ có nhiều lý do.
Nhưng tôi nghĩ chủ yếu là ta phải thay đổi cách hiểu
về trầm cảm và lo lắng thực sự là gì.
thật sự là có những nhân tố sinh học
liên quan đến trầm cảm và lo lắng.
Nhưng nếu ta chỉ thấy những nhân tố sinh học này
như tôi đã làm rất lâu,
và tôi cho rằng nền văn hóa này đã ảnh hưởng rất nhiều đến tôi
điều mà ta gián tiếp nói với mọi người, không ai cố ý cả
nhưng điều ta gián tiếp nói với mọi người
"Nỗi đau của bạn không là gì cả.
Nó chỉ là bị trục trặc thôi.
Nó như một vấn đề nhỏ trong chương trình máy tính,
đó chỉ là một vấn đề dây dẫn trong đầu bạn."
Nhưng tôi chỉ có thể thay đổi đời mình
khi tôi nhận ra trầm cảm không phải là một trục trặc.
Nó là một dấu hiệu.
Bệnh trầm cảm là một dấu hiệu.
Nó nói cho bạn điều gì đó.
(Tiếng vỗ tay)
Ta cảm thấy thế này vì nhiều lý do,
và rất khó để họ nhận ra khi mắc trầm cảm --
Tôi hiểu rất rõ điều đó từ trải nghiệm cá nhân.
Nhưng với sự giúp đỡ đúng, ta có thể hiểu được các vấn đề này
và ta có thể khắc phục chúng cùng nhau.
Nhưng để làm điều đó,
bước đầu tiên
là phải ngừng công kích các dấu hiệu này
bằng việc coi chúng là sự yếu đuối, điên khùng hay chỉ là vấn đề sinh học,
của một nhóm người.
Ta cần phải lắng nghe những dấu hiệu này,
vì chúng đang nói với ta những điều ta thực sự phải nghe.
Chỉ khi ta thực sự lắng nghe các dấu hiệu này,
công nhận và tôn trọng chúng,
khi đó ta mới có thể nhìn ra
những giải pháp tự do, lành mạnh và sâu sắc hơn.
Những khó khăn đang chờ đợi xung quanh ta.
Xin cảm ơn.
(Tiếng vỗ tay)
一直以来
有两个迷团一直困扰着我。
我无法理解它们，
而且说实话，我害怕深究它们。
第一个谜团是，我40岁了，
在我一生中，年复一年，
严重的抑郁和焦虑症状
在美国，英国等国家 不断浮现出来，
横扫整个西方世界。
我想要搞清楚为什么。
为什么这开始发生在我们身上？
为什么过去的每一年里，
我们越来越多人发现 更难以度过每一天？
我想要理解这个是因为 一个很私人的谜团。
当我还是10来岁时，
我记得有一次去看医生，
说我总觉得浑身疼痛。
我不能控制它，
我不理解为什么它会出现，
并且感到非常羞耻。
医生告诉我了一个
现在我意识到是出于好意的故事，
但太过于简化。
并非全错。
我医生说，“我们知道 人们为什么会这样。
有些人的大脑很自然地 会发生一些化学失衡——
你显然是其中一个。
我们要做的就是给你开一些药，
它就会把你的化学平衡 恢复正常。”
所以我开始服用帕罗西汀 或类似的药物。
一个东西在不同国家 有不同的名字。
然后我感觉好了很多， 也受到了很大的鼓舞。
但随后不久，
这种疼痛的感觉回来了。
所以我使用越来越高的剂量，
直到后来的13年，
我都在服用法律允许的最高剂量。
在这13年的大部分时候， 差不多一直到最后，
我仍然很痛苦。
我开始问自己，“这是怎么回事？”
因为你按照主导文化所说的
做了所有的事情——
为什么你仍然会有这样的感受？
所以为了揭开这两个谜团的谜底，
为了我写的一本书，
我进行了一场环球旅行，
旅途超过4万英里。
我想跟世界一流的专家坐在一起
讨论是什么引发了抑郁和焦虑，
并且最重要的是： 有什么治愈方法，
以及那些经历过抑郁和焦虑的人
是如何以各种方式走出来的。
我一路走来， 从我认识的那些，
了不起的人身上学到了很多。
但我认为 我所学到的最核心的是，
目前为止，科学依据能够证明
有9种不同的 引发抑郁和焦虑的原因。
其中两个确实是由于生理因素。
你的基因会让你 对这些问题更敏感，
虽然它们不能决定你的命运。
当你变得抑郁时， 你的大脑会发生实质的变化，
让你更难摆脱出来。
但绝大部分被证实
引发抑郁和焦虑的因素
跟我们的生理因素无关，
而主要取决于我们的生活方式。
一旦你理解了它们，
就能开启一套 非常不同的解决方案，
应该和化学抗抑郁药
一起提供给人们。
比如，
如果你很孤独， 你很可能会变得抑郁。
如果，当你工作时，你对 自己的工作没有控制权，
你得按照吩咐去做，
你就更可能变得抑郁。
如果你很少接触自然世界，
你更可能变得抑郁。
有一件事情把所有 我所知道的抑郁和焦虑
联系在一起。
不是所有，但很多。
这里每个人都知道，
你们都有自然的生理需求，对吧？
显然。
你需要食物，你需要水，
你需要住所，你需要干净的空气。
如果我拿走那些东西，
你们都会很快就陷入巨大的困境。
但同时，
每个人都有自然的心理需求，
你需要有归属感。
你需要感到 你的生活有意义和目的。
你需要感到人们关注你并重视你。
你需要感觉 你有一个有意义的未来。
我们建立的这种文化 擅长很多事情。
很多事情比过去好多了——
我很高兴生活在今天。
但我们对满足这些
深层次的心理需求 越来越不擅长了。
这并不是唯一的原因，
但我认为是这场危机 不断升级的关键原因。
我发现这很难理解。
我真的很纠结于这个想法：
把我的抑郁症 从一个仅仅是我大脑中的问题，
转变成一个有很多
成因的问题， 包括我们的生活方式。
直到有一天，我前去采访一位
名叫德里克·萨莫菲尔德的 南非精神病医生，
我才真正明白了这一点。
他是个很棒的人。
2001年，萨莫菲尔德在柬埔寨，
当时他们首次在那个国家
为人们引入化学抗抑郁药。
当地的柬埔寨医生 从没听过这些药物，
所以，他们问“这些是什么？”
于是他解释了。
然后他们告诉他，
“我们不需要它们， 我们已经有抗抑郁药了。”
他问，“你指的是什么？”
他以为他们会谈及某种草药，
比如圣约翰草，银杏叶之类的。
反之，他们告诉他一个故事。
他们社区有个农民在稻田里干活。
有天，他踩到了
抗美战争时留下的地雷，
他的腿被炸掉了。
所以他们给他装了一只假腿，
不久之后他就回到稻田干活。
但显然，你带着假腿
在水下干活非常痛疼，
而且我猜他 回到腿被炸掉的地方干活
一定很痛苦。
这个人开始整天哭泣，
他拒绝下床，
他出现了所有 典型的抑郁症症状。
柬埔寨医生说，
“就在这时 我们给他开了抗抑郁药。”
萨莫菲尔德医生问，“是什么药？”
他们解释说， 他们过去跟他坐在一起。
他们倾听他。
他们认识到他的痛苦合情合理——
身处沮丧的阵痛中， 他本人很难看出这一点，
但确实，这是他生活中 完全可以理解的原因。
其中一个医生 和社区里的人交谈，想到，
“如果我们给这人买一头奶牛，
他就可以变成一个奶农了，
他就不会处在这种境地， 把自己搞得如此狼狈了，
他也不用去稻田里干活了。”
于是他们给他买了一头奶牛。
没几周，他停止了哭泣，
不到1个月，他的抑郁症消失了。
他们跟萨莫菲尔德医生说，
“所以你看，医生，那头奶牛， 就是抗抑郁药，
那是你说的药吧？”
（笑声）
（鼓掌）
如果你打小就和我一样 思考抑郁症，
像座大多数人这样，
那听起来像个冷笑话，对吧？
“我找医生开抗抑郁药，
她给了我一头奶牛。”
但那些柬埔寨人凭直觉就知道的、
基于这个个体的，不科学的轶事，
是世界领先的医疗机构，
世界卫生组织，
多年来， 基于最好的科学证据，
一直试图告诉我们的。
如果你抑郁，
如果你很焦虑，
你不是脆弱，你没有疯，
总的来说，你不是一个 零部件坏了的机器，
你是个需求未被满足的人。
在这里，思考柬埔寨医生说的
和世界卫生组织没说的同样重要。
他们没跟这个农民说，
“嘿，伙计，你需要振作起来，
你得自己解决和修复这个问题。”
相反，他们说的是，
“我们作为一个团队 来和你一起努力，
所以一起，我们可以解决 和修复这个问题。”
这是每一个抑郁的人需要的，
并且也是 每一个抑郁的人应得的。
这是为什么 有位联合国的顶尖医生，
在2017年世界卫生日的
官方宣言中写到，
我们要少谈化学失衡，
多谈谈我们生活方式的失衡。
药物对有些人 有真正的缓解作用——
它们对我有阵子也很有效——
但因为这个问题 比他们的生物构造更深入，
解决方案也需要更为深入。
但当我第一次知道的时候，
我记得我在想，
“我能看到所有的科学证据，
我阅读了大量的研究，
我采访了很多专家来 解释这一问题，”
但我一直在想， “我们怎么可能做到？”
让我们抑郁的事情
在很多情况下比那个柬埔寨农民
远复杂得多。
基于那个观点， 我们该从哪里下手呢？
然而后来， 在我写书的漫长旅途中，
在全球旅行中，
我不断遇到正在那样做的人，
从悉尼，到旧金山，
到圣保罗。
我一直遇见理解引发
抑郁和焦虑深层原因的人，
并且，作为群体，修复它们。
显然，我不能告诉你们 我认识和写下的
所有这些让人惊叹的人，
或者所有我所习得的引发 抑郁和焦虑的9个原因，
因为他们不会让我做一个 10小时的TED演讲——
你们可以向他们抱怨。
但如果可以的话， 我想聚焦在两个原因，
以及对应的两个解决方案。
这是第一个。
我们处于人类历史上 最孤独的社会。
最近研究有一项研究，询问美国人
“你感觉不再跟任何人亲近了吗？”
39%的人说这描述符合他们。
“不再跟任何人亲近。”
在国际孤独测量评估中，
英国和其他欧洲国家仅次于美国。
以防这里有人沾沾自喜。
（笑声）
我花了很多时间就孤独问题
和世界一流的专家交流。
一个非常优秀的人， 约翰·卡奇奥波教授，
他在芝加哥，
他的工作给我们提出了 一个问题，我想了很久。
卡奇奥波教授问到，
“我们为什么存在？
我们为什么在这儿， 我们为什么活着？”
一个关键的原因在于
我们非洲大草原上的祖先
真的非常擅长一件事情。
他们不比很多时候 他们放倒的动物高大，
他们不比很多时候 他们放倒的动物跑得更快，
但他们更擅长抱团
与协作。
这是我们作为一个物种的超能力。
我们聚集在一起，
就像蜜蜂进化到住在蜂巢中一样，
人类进化到部落聚居。
而我们是第一批
解散部落的人类。
这让我们感到糟糕。
但事情不一定非得这样。
我书中，也是我生活中的一个英雄，
是一个叫山姆·艾佛林顿的医生。
他是东伦敦贫民区的 一名全科医生，
我在那生活过好多年。
山姆真的很不容易，
因为很多病人
都带着严重的抑郁和焦虑来找他。
和我一样， 他不反对使用抗抑郁药，
他认为药物对一些人有缓解作用。
但他可以看到两件事情。
第一，他的病人很多时候
因为完全可以理解的理由 而抑郁和焦虑，比如说孤独。
第二，尽管药物能给 部分人带来一些缓解。
对多数人而言， 它们无法解决问题，
根本性的问题。
一天，山姆决定 开创一种不同的方法。
一位女性来到他的医疗中心，
她叫丽莎·坎宁安。
我后来才认识的。
丽莎因为严重的抑郁和焦虑 被隔离家中，
长达7年。
当她来到山姆的中心时， 她被告知，“不要担心，
我们会继续给你这些药，
但我们也会开一些其他东西。
你需要每周来这个中心两次，
去见其他抑郁和焦虑的人们，
不是来说你有多么不幸，
而是找出一些你们可以 一起做的有意义的事情，
这样你就不会感到孤独， 或是生活没有意义。
这些人第一次见面时，
丽莎焦虑到开始呕吐，
因为这对她而言压力非常大。
不过人们开始给她按摩， 这群人开始聊天，
“我们能做什么？”
这些都是和我一样 住在伦敦东部贫民区的人，
他们不懂园艺。
“为什么我们不学习园艺呢？”
医生办公室后面有块区域
是个灌木丛。
“我们为什么不把它 改造成花园呢？”
于是他们开始从图书馆借书，
开始看YouTube视频。
他们开始把手伸进土里。
他们开始学习四季的旋律。
有大量的研究表明
接触自然世界
是一种非常有效的抗抑郁药。
但他们开始做一些更重要的事情。
他们开始形成部落。
他们开始形成团队。
他们开始关心彼此。
如果其中有个人没出现，
其他人会去寻找—— “你还好吗？”
帮助他们解决 他们那天遇到的麻烦。
就像丽莎向我说的，
“随着园中花朵的绽放，
我们也开始绽放。”
这个方法被称为社会处方，
它正在整个欧洲蔓延。
有一个小的，但不断增长的证据
表明它可以真正且有意义地
缓解抑郁和焦虑。
有天，我记得站在这个
丽莎和她那些一度抑郁的 朋友建造的花园中——
这真是个美丽的花园——
我产生了这个想法，
很大程度上受到 澳大利亚的休·麦凯教授的启发。
我在想，当人们 在这种文化中感到沮丧时，
我们是怎么跟他们说的—— 我确信这里每个人这么说过，
我也说过—— “你只要做自己，做你自己。”
我已经意识到，其实， 我们应该跟人们说的是，
“别自己一个人，
不要做自己。
做我们，我们一起。
成为团队的一员。”
（鼓掌）
这些问题的解决方案
并不在于把更多的资源
看作孤立个体——
这正是导致我们 陷入这场危机的部分原因。
它在于与比我们更大 的东西重新连接。
这正是我想和你们说的
另一个和抑郁及焦虑有关的成因。
所以每个人都知道，
垃圾食品已经占据了 我们的饮食，让我们身体不适。
我说这话并不是带着优越感在说，
我来做演讲之前刚去过麦当劳。
我看到你们都吃的那种 健康的TED早餐，我是不会吃的。
不过就像垃圾食品已经占据了 我们的饮食，并让我们身体不适，
也有一类垃圾价值观 占据了我们的头脑，
并使我们精神染病。
几千年来，哲学家们说过，
如果你认为生活是关于 金钱，地位和炫耀，
你就会觉得自己像个废物。
这不是叔本华的原话，
但这是他所说的要点。
但奇怪的是， 几乎没有人对此进行过研究，
直到我认识了一个出色的人， 伊利诺斯州诺克斯学院
的提姆·卡瑟教授，
他现在已经研究 这个主题超过30年了。
他的研究 揭示了几个非常重要的事情。
首先，你越相信
你可以通过购物和炫耀 来摆脱悲伤，
过上美好的生活，
你更有可能变得抑郁和焦虑。
第二，
作为一个社会， 我们越来越被这些信念驱动。
我的一生，
都处在广告，Instagram 和类似东西的重压之下。
当我想到这个的时候，
我意识到这就像我们的灵魂一出生 就被喂了诸如肯德基一类的东西。
我们被训练 在错误的地方寻找幸福，
这就像垃圾食品 不能满足你的营养需求，
并且实际上还让你感到糟糕一样，
垃圾价值也不能满足你的精神需求，
反而夺走了你的美好生活。
当我第一次和卡塞尔碰面时，
我学到了所有这些东西。
我真是百感交集。
因为一方面，我觉得 这真的很有挑战性。
我时常可以看到自己的生活中， 每当我跌倒，
我试着用一些炫耀的， 宏大的外部解决方案来修补它。
我可以看到为什么那样对 我并不怎么见效。
我也想到，这不是很明显吗？
这不是很老套吗？
如果我跟在座各位说，
你们谁也不会在临终的病榻之上，
想着自己买了多少双鞋， 收到了多少条转发，
而是会想起你生命中
那些富有爱、意义和联系的瞬间。
我觉得这似乎是陈词滥调。
但我继续 和卡塞尔教授交谈，说道，
“为什么我会有这种 奇怪的双重感觉呢？”
他说，“某种程度上， 我们都知道这些东西。
但在这种文化中， 我们并不靠它们过活。”
我们对它们实在太清楚了， 它们于是变得陈词滥调，
但我们不靠它们过活。
我一直在问自己为什么， 为什么我们知道有些东西很重要，
但不靠它们而活？
过了一会，卡塞尔博士告诉我，
“因为我们生活在一台机器中，
它被设计成让我们忽略 生命中最重要的东西。”
我真得好好想想。
“因为我们生活在一台机器中，
它被设计成让我们忽略 生命中最重要东西。”
卡塞尔教授想要搞清楚 我们能否打败那台机器。
他为此做了很多研究。
我会告诉你们一个例子，
我真的很迫切鼓励这里每个人 跟朋友和家人试试这个。
我和Nathan Dungan一起， 他让一群青少年和成年人
在一段时间内一起参加 一系列的会议，互相见面。
这个群体的一部分目的是
让人们回想他们生命中确实觉得
有意义和有目的的瞬间。
不同的人，想到的会是不同的东西。
对有些人， 是播放音乐，写作，帮助别人——
我相信这里每一位都能 想起一些事情，对吧？
这个群体的部分目的 是让人们提问，
“好了，你怎么才能把 生命中更多的时间
用来追求这些有意义 和目的的时刻呢，
并且少买一些你不需要的垃圾，
把它们发到社交媒体上， 并试图让别人说，
“我的妈，真是拉仇恨！”
他们的发现是，
只是通过这些会面，
这有点像消费主义的 匿名戒酒会，对吧？
让人们参与这些会议， 阐明这些价值观，
并决定采取行动，互相监督，
引发了人们价值观的显著转变。
它把他们从训练我们 在错误的地方寻找幸福
和产生抑郁的飓风中带走，
向着更有意义、更有营养的，
带领我们走出抑郁的价值前进。
但所有我看到和写过的解决方案，
很多我无法在这里讲，
我一直在思考，
为什么它花了我 那么长时间才看到这些洞见？
因为当你向人们解释它们时——
有些东西更复杂， 但非全都复杂——
当你向人们解释这些， 这不是必定如此，对吧？
在某种程度上， 我们已经知道这些东西。
为什么我们会发现它很难理解？
我认为这里有很多原因。
但我认为有个原因是我们得改变
我们对抑郁和焦虑的认识。
抑郁和焦虑有非常真实
的生物学原因。
但如果我们让生物学 成为唯一解释，
就如我很久以来那样做的，
我认为我们的文化在我生命的 大部分时间里都在起作用，
我们含蓄地告诉人们的是， 这不是任何人的本意，
但我们含蓄地告诉人们的是，
“你的痛疼不意味着什么。
它只是个故障。
就像电脑程序的一个小故障，
它只是你头脑中的线路问题。”
但直到我意识到抑郁 并不是一种故障，
我才能够开始改变我的生活。
它是个信号。
你的抑郁是个信号。
它在告诉你一些东西。
（鼓掌）
我们这样感受是有原因的，
在抑郁的阵痛中很难看到它们——
就我个人经验而言，我非常理解。
但有了正确的帮助， 我们能够理解这些问题
并共同修复这些问题。
但要做到这一点，
第一步是
我们要停止侮辱这些信号，
说它们是软弱的，疯狂的 或纯粹生理的信号，
除了少数人。
我们需要倾听这些信号，
因为它在告诉我们真的 需要去倾听的事情。
只有当我们真正倾听这些信号，
重视这些信号，尊重这些信号时，
我们才会看到
解放、滋养、深入的解决方案。
奶牛在周围等着我们。
谢谢。
（鼓掌）
有很長的一段時間，
有兩個謎團一直困擾著我。
我不了解它們，
老實說，我也很害怕去探究它們。
第一個謎是：我四十歲，
我的一生中，年復一年，
嚴重的憂鬱和焦慮越來越多，
在美國、在英國，
在整個西方世界都是。
我想要了解原因。
為什麼我們會發生這種狀況？
為什麼隨著每一年過去，
越來越多的人覺得難以度過每一天？
我之所以想了解這一點， 是出於一個私人的謎團。
我記得青少年時去看醫生，
向醫生解釋說，我感覺痛苦 好像不斷地從我身上滲漏出來。
我無法控制它，
我不了解為什麼會發生這種狀況，
我也感到很羞恥。
醫生跟我說了個故事，
現在我了解他的意圖很好，
但故事太簡化了，並非完全錯誤。
我的醫生說：「我們知道 人為什麼會這樣。
有些人天生腦內的 化學物質就失衡 ——
顯然你是其中之一。
我們只要開一些藥給你，
你腦內的化學物質就能均衡正常。」
所以我開始吃一種叫做克憂果的藥，
它在不同的國家有不同的名稱。
我感覺好很多，真的振作起來。
但過沒多久，這種 痛苦的感覺又回來了。
所以我服用的劑量越來越高，
後來的十三年，我所服用的 劑量一直都是法定的最高量。
在那十三年間大部分的時間， 和幾乎是後段的全部時間，
我仍然感到痛苦。
我開始問我自己： 「這是怎麼回事？
因為你已經做了主流文化 告訴你要做的所有事項——
為什麼你仍然感覺這麼糟？」
所以，為了探索這兩個謎，
為了完成我寫的書， 我踏上了一趟環球大旅程。
旅行超過四萬英里。
我想要和世界上 最頂尖的專家坐下來談，
了解憂鬱症和焦慮症的成因，
還有很重要的，要如何解決，
還想和那些經歷過憂鬱症 和焦慮症的人談談，
瞭解他們是用何種方法走出來的。
一路上我認識了很多了不起的人， 並向他們學到非常多。
但我學到的重點是，
目前，我們有科學證據證明
憂鬱症和焦慮症的九種不同成因。
其中兩種的確是受到生理的影響。
你的基因可能會讓你 對這些問題比較敏感，
不過它們無法決定你的命運。
還有當你憂鬱時 大腦的確會產生變化，
讓你更難擺脫憂鬱。
但已經證明，大部分 造成憂鬱和焦慮的原因
都跟生物學無關。
而是與我們的生活方式有關。
一旦你了解了它們，
就會開啟一套截然不同的解決方案，
可以和化學抗憂鬱劑一起 提供給患者作為治療選項。
比如，
如果你很孤單， 你比較有可能會憂鬱。
如果你在工作職位上沒有任何 掌控權，只能照別人的意思做，
你就比較有可能會憂鬱。
如果你很少走入大自然，
你就比較有可能會憂鬱。
我還發現，有一件事結合了 許多憂鬱和焦慮的成因。
不是所有的成因，但很多。
大家都知道，
你們都有自然的生理需求，對吧？
當然。
你們需要食物，你們需要水，
你們需要庇護，你們需要乾淨的空氣。
如果我把這些都奪走， 你們很快就會出問題。
但，同時，
每個人也都有自然的精神需求。
你們需要有歸屬感。
你們需要感受到 自己生活的意義和目的。
你們需要人們關注你、重視你。
你們需要覺得會有個具意義的未來。
我們所建立的文化擅長很多事。
很多方面都比以前更好—— 很高興我活在現代。
但，我們越來越不擅長
滿足這些深處、根本的心理需求。
這不是唯一的問題，
但我認為這是這種危機 越來越高的主要原因。
我很難去接受這個事實。
我真的很努力去轉換這個概念：
從原本認為我的憂鬱症 只是我大腦的問題，
轉變到是有許多原因造成的，
包括我們許多的生活方式。
我真正逐漸開始了解它，
是有一天，我和一位 南非的精神科醫師面談，
德瑞克 ‧ 沙梅菲爾德博士。 他是個很棒的人。
柬埔寨於 2001 年 首次提供化學抗憂鬱劑
給人民使用，
正好那時沙梅菲爾德博士也在那裡。
當地的醫生，柬埔寨人， 從來沒有聽過這些藥物，
他們問這些是什麼？他做了解釋。
他們對他說：
「我們不需要，我們已經 有抗憂鬱劑了。」
他說：「什麼意思？」
他以為他們會說某種藥草療法，
如聖約翰草、銀杏之類的。
但，他們卻告訴他一個故事。
在他們的社區 有個農夫，在稻田工作。
有一天，他踩到了地雷，
那是和美國打戰時留下來的，
他的腿被炸斷了。
他們幫他裝了義肢，
一陣子之後，他又回到田裡工作。
但，很顯然，戴著義肢
在水中工作非常痛苦，
我猜想，要他回到當初 被炸傷的稻田裡工作
也是件很難過的事。
這個人開始整天哭泣，
他拒絕下床，
他出現了典型憂鬱症的所有病徵。
柬埔寨醫生說：
「此時，我們給了他抗憂鬱劑。」
沙梅菲爾德博士問：「那是什麼？」
他們解釋，那就是他們去陪他坐坐。
他們傾聽他說話。
他們了解他的痛苦是合情合理的——
他在憂鬱的煎熬中很難看到這一點，
但其實，他生活中造成憂鬱的成因 是完全可以理解的。
其中一位醫生在跟 社區民眾談話時，想到：
「如果我們買一頭牛給這個人， 他就能變成酪農，
他就不用待在讓他感覺 這麼糟的田裡工作了。」
所以他們買了一頭牛給他。
幾週之內，他就不再哭泣了，
一個月之內，憂鬱症也沒了。
他們對沙梅菲爾德博士說： 「博士，那頭牛就是抗憂鬱劑，
那就是你的意思，對吧？」
（笑聲）（掌聲）
如果在座大部分的人在成長過成中 被灌輸的憂鬱症知識和我相同，
這聽起來會像是個爛笑話吧？
「我去找醫生拿抗憂鬱劑， 她給了我一頭牛。」
但，那些柬埔寨醫生靠著直覺，
根據這個個案， 沒有科學根據的軼事，
就知道了世界上最重要的醫療組織，
世界衛生組織，
根據最佳科學證據所得之結果，
數年來持續在告訴我們的事。
如果你感到憂鬱，
如果你感到焦慮，
你並不是軟弱，你並沒有發瘋，
基本上，你並不是零件故障的機器。
你是人類，只是有些需求未被滿足。
這裡還有一點也同等重要， 要想想那些柬埔寨醫生
及世界衛生組織並沒有說什麼。
他們沒有對這位農夫說：
「嘿，老兄，你得要振作起來。
想辦法解決這個問題 是你自己的責任。」
正好相反，他們說的是：
「我們大家在此一起陪你振作起來，
我們同心協力就能 想辦法解決這個問題。」
這是每個憂鬱的人都需要的，
也是每個憂鬱的人都應得的。
這就是為什麼聯合國 最頂尖的醫生之一
在 2017 世界衛生日的官方聲明中，
說我們需要少談一點化學失衡，
多談一點生活方式的失衡。
藥物的確能讓某些人喘口氣—— 有段時間我確實得到舒緩——
但，正因為這個問題 超越生物學的範疇，
因此解決方案也得要更深入。
但，當我初次聽到這些時，
我記得我心想：
「好，我看到了科學證據， 也閱讀了很多文獻，
我訪問的很多專家 都解釋了這個狀況，」
但我不斷想著： 「我們怎麼可能辦到？」
讓我們憂鬱的事物，
大部分的情況下都比 柬埔寨農夫的狀況還要複雜。
根據那個觀點的話， 我們要從何處著手進行呢？
但，在為自己寫書而踏上的
漫長世界之旅中，
我不斷遇到一些確實在這麼做的人，
從雪黎、舊金山
到聖保羅。
我不斷遇到一些人，他們都了解
憂鬱症和焦慮症的更深層成因，
且大家團結起來，解決它們。
我無法跟各位聊所有這些 我遇到、寫出來的非凡人物，
也無法談到我所了解造成 憂鬱症和焦慮症的九個成因，
他們不會讓我講十小時的 TED 演說 —— 你可以跟他們客訴。
但我想把焦點放在兩個成因上，
如果可以的話，再談兩個 從它們發展出來的解決方案。
第一個，
我們是人類史上最孤單的社會。
最近有一項研究，詢問美國人：
「你是否覺得你不再 和任何人親近了？」
39% 的人說他們正是如此。 「不再和任何人親近了。」
從孤單的國際測量指標來看，
英國和歐洲其他地方 緊接在美國之後，
所以各位也別沾沾自喜。
（笑聲）
我花了很多時間和世上 最頂尖的專家討論孤單這個議題，
有位很了不起的人， 芝加哥的約翰‧卡喬波教授，
他在研究中提出的 一個問題讓我想了很多。
約翰卡喬波問：
「我們為什麼存在？
我們為什麼在這裡， 為什麼活著？」
一個重要理由
就是我們在非洲無樹平原上的祖先
非常擅長一件事。
他們獵殺的動物 體型通常都比他們還大，
他們獵殺的動物 速度通常都比他們還快，
但他們非常擅於組成團體
同心協力。
這是我們這個物種的超能力——
我們會團結，
就像蜜蜂演化成居住在蜂巢中，
人類演化成居住在部落中。
我們是史上最早開始
拆散部落的人類。
這讓我們感覺糟透了。
但不一定要如此。
事實上，我書中和人生中的一位英雄
是一位名為山姆‧艾佛林頓的醫生。
他是在東倫敦貧窮地區 執業的家庭醫生，
我在那裡住過很多年。
山姆感到很不舒服，
他有很多病人來找他都是 因為嚴重的憂鬱症和焦慮症。
他跟我一樣不反對化學抗憂鬱劑，
他認為藥物能讓部分人舒緩症狀。
但他知道兩件事。
第一，
大部分的時候，他的病人
會憂鬱和焦慮的理由是 完全可以理解的，比如孤單。
第二，雖然藥物可以 舒緩某一部分人的症狀
但卻無法解決大多數人的問題，
背後的問題。
有一天，山姆決定 帶頭嘗試一種不同的方法。
一名女子來到他的中心， 他的醫療中心，
她叫做麗莎‧康寧漢。
我後來認識了麗莎。
因為麗莎有極嚴重的憂鬱症和焦慮症， 她一直被禁閉在家中，
長達七年。
當她到山姆的中心時， 她被告知：「別擔心，
我們會繼續給你那些藥物，
但我們也會開其他的處方箋給妳。
我們要開給你的處方箋， 是每週來這個中心兩次，
和一群也患有憂鬱和焦慮的人聚會，
但不是要談你們有多可憐，
而是要想出你們可以 一起做什麼有意義的事，
這樣你們才不會覺得孤單， 不會覺得活著沒意思。」
這群人初次見面時，
麗莎因為焦慮症發作而開始嘔吐，
這對她來說太難以招架了。
但有人順撫她的背， 這群人開始談話，
他們說：「我們能做什麼？」
這些人像我一樣是市中心貧民區的 東倫敦人，不懂園藝。
他們說：「一起學園藝如何？」
在醫生的辦公室後方 有一塊灌木叢林地。
「我們何不把這塊地變成花園？」
他們開始去圖書館借書，
開始看 YouTube 上的影片。
他們開始把手伸進泥土裡。
他們開始學習季節的節奏。
有很多證據顯示，
接觸大自然世界就是 很強大的抗憂鬱劑。
但，他們開始做更重要的事。
他們開始形成社群。
他們開始形成團體。
他們開始關心彼此。
如果他們當中有人沒出現，
其他人會去找他，問：「你還好嗎？」
協助他找出那天讓他心煩的事。
麗莎是這樣跟我說的：
「當花園開始綻放，
我們也開始綻放。」
這種方法叫做「社交處方」，
在歐洲各地都有。
目前證據不多，但在持續增加中，
證明這個方法能真正且有意義地
讓憂鬱症和焦慮症的狀況減輕。
有一天，記得我站在花園裡，
麗莎和她曾經憂鬱的朋友 所建造的花園——
那個花園真的很美——
當時我心想，
這個想法的靈感來自 澳洲的休伊‧麥凱教授。
我想通常在這種文化下， 當大家感到低潮時，
我們會對他們說—— 我相信大家都說過，我就有——
我們會說：「你只是需要 做自己，做你自己。」
我了解到，其實我們 應該是要對他們說：
「不要做自己。
不要做你自己。
做我們，成為我們。
成為團體的一份子。」
（掌聲）
這些問題的解決方案
不是更依賴你自個兒孤立的資源——
那是讓我們陷入這危機的部分原因。
解決方案需要的是重新 和比自己更大的東西做連結。
那就連結到了憂鬱症 和焦慮症的另一個成因，
也是我要和大家談的。
大家都知道，
垃圾食物主宰了我們的飲食， 讓我們的身體出現毛病。
我並不是帶著優越感這麼說的。
我來這裡演講之前 真的是去吃了麥當勞。
我看到大家都吃健康的 TED 早餐，
我心想...免談 。
但就像垃圾食物主宰了我們的 飲食，讓我們的身體出現毛病，
某種垃圾價值觀也主宰了我們的大腦，
讓我們的心理出現毛病。
數千年來都有哲學家說，
如果你認為人生的重點就是金錢、
地位和炫耀，
你將會感覺糟透了。
那並非叔本華的原句，
但他說的意思大致就是如此。
但很奇怪，幾乎沒有人 針對這點做科學研究，
一直到我認識的一位 非凡人物，提姆‧卡瑟，
伊利諾州諾克斯學院的教授，
至今他研究這個主題 已有三十年的時間了。
他的研究指出好幾個非常重要的重點。
首先，你越是相信
你可以用金錢與炫耀來脫離悲傷，
走入美好的生活，
你就越有可能變得憂鬱和焦慮。
第二，
我們這個社會
越來越被這些信念給影響和驅動。
我一生中都處在
廣告、IG 等等的壓力影響之下。
當在想這個議題時，我了解到，
我們打從出生就一直 被餵食某種的心靈肯德基。
我們都被訓練成 從錯誤的地方去尋找快樂，
就像垃圾食物無法滿足你的營養需求，
還會讓你感覺更糟，
垃圾價值觀也無法滿足你的心理需求，
且它們會讓你遠離美好生活。
但，當我初次和卡瑟教授相處時，
我了解到所有這些，
當時覺得五味雜陳。
因為一方面，我覺得這很有挑戰性。
瞭解到在我人生當中， 當我覺得沮喪時，
我有多常會以炫耀式的、
虛榮華麗的外在表象試圖去補償它。
我能理解為什麼 那種方式對我不太有用。
我也在想，這不是蠻明顯的嗎？
可說是很老套吧？
如果我對各位說，
在臨終前，你不可能會去想著
你買過的鞋子、推文有多少轉推，
你會想著人生中有愛、 有意義、有連結的時刻。
這幾乎是陳腔濫調了。
但我不斷和卡瑟教授談，並說：
「我為何會感覺到 這種奇怪的雙重感？」
他說：「在某種層面上， 我們都知道這些事。
但在這文化中，我們 不依靠它們來過活。」
我們覺得那些都是老生常談， 卻不會依此過日子。
我一直問為何我們如此深刻地瞭解， 卻不依此來過日子？
一會兒之後，卡瑟教授對我說：
「因為我們生活在一台
設計成讓我們去忽略人生中 重要事物的機器中。」
我得好好想想那句話。
「因為我們生活在一台設計來
讓我們忽略人生中 重要事物的機器裡。」
卡瑟教授想要知道 我們是否能瓦解這台機器。
他做了一大堆相關研究； 讓我舉個例子，
我真心鼓勵大家試著 把這招用在朋友和家人身上。
有一個人叫奈森‧鄧肯， 他讓一群青少年和成人
在一段時間中參加一連串的聚會活動。
這個團體的目的之一，
是要讓大家想想他們人生中
真正具有意義和目的的時刻。
大家的答案都不同。
有些人的答案是玩音樂、 寫作、幫助某人——
我相信各位都能想出一個答案吧？
這個團體還有個目的， 就是要讓大家去提問：
「好，你要如何能奉獻更多的人生
去追尋這些有意義有目的的時刻，
少把人生花在…… 買你不需要的垃圾，
把它貼到社群媒體上讓大家說 『天啊，好羨慕喔！』」
他們的發現是，
光是開這些會議，
這有點像是消費主義的 戒酒暱名聚會，對吧？
讓大家參與會議， 清楚表達這些價值觀，
下決心要身體力行、彼此督促，
最終讓大家的價值觀顯著地轉變。
帶我們遠離一直以來 訓練我們在錯的地方尋找快樂
而產生憂鬱情緒的暴風圈，
轉向更有意義、更富營養的價值觀，
讓我們擺脫憂鬱症。
但，根據我看到並寫出來的 這些解決方案，
有許多我來不及在這裡談到，
我不斷思考，
為什麼我花了這麼多時間 才能深刻理解這些真知灼見？
因為，向別人解釋這些時 ——
有些比較複雜， 但並非全部都很複雜——
向別人解釋時，不會非常難理解吧？
某種程度上， 我們早就知這些道理。
為什麼會這麼難理解？
我想，理由有很多。
但我認為其中一個理由是，
我們得要改變我們對 憂鬱症及焦慮症的了解。
生物因子的確對憂鬱症 和焦慮症有很明確的影響。
但如果我們讓生物因素 成為唯一的解答，
像我長久以來認為的，我會說 還有文化層面所帶給我的影響，
我們隱晦地在告訴人們說...... 那不是任何人的本意，
但我們在暗示大家的是：
「你的痛苦沒有任何意義。
它只是一種故障。
就像電腦程式會有小錯誤，
只是你腦中的迴路出了點問題。
但，我是在了解到憂鬱症 並不是一種故障之後，
我才有辦法開始改變我的人生。
它是個訊號。
你的憂鬱症是個訊號。
它有訊息要告訴你。
（掌聲）
我們會有這種感覺是有原因的，
在憂鬱的劇痛當中很難看見這些原因，
有切身之痛的我非常能夠理解這點。
但，若有正確的協助， 我們就能了解這些問題
並一起修正這些問題。
但，要做到這一點的第一步
就是要停止侮辱這些訊號，
別再說它們是軟弱、瘋狂的象徵， 或單純生物的反應，
只有少部分的人是真的如此。
我們得要開始傾聽這些訊號，
因它們在告訴我們所需傾聽的警訊。
只有當我們能真正 傾聽這些訊號時，
當我們能尊重、重視這些訊號時，
我們才能夠開始看見
讓人解放、營養豐富 且更深刻的解決方案。
到處都有牛在等著我們。
謝謝。
（掌聲）