Hindistan'da büyük ailelerimiz var.
Eminim birçoğunuz bunu duymuştur.
Ki bu birçok aile toplanması demek.
Dolayısıyla çocukken ebeveynlerim beni bu aile toplanmalarına sürüklerdi.
Fakat dört gözle beklediğim tek şey
kuzenlerimle oynamaktı.
Ve her zaman orada amcalarımdan biri,
orada olmaya alışkın,
her zaman hazır, bizimle zıplayan,
bizim için oyunları olan,
biz çocuklara unutamayacağımız zamanlar yaşatan.
Bu adam son derece başarılı,
öz güvenli ve güçlüydü.
Fakat sonra bu zinde ve kuvvetli kişinin sağlığının bozulduğunu gördüm.
Parkinson tanısı konulmuştu.
Parkinson sinir sisteminin bozulmasına sebep olan bir hastalık,
yani öncesinde bağımsız olan bu kişi
aniden kahve içmek gibi işleri titremeleri yüzünden çok daha zor yapabiliyor.
Amcam yürümek için yürüteç kullanmaya başlamıştı
ve bir köşeyi dönmek için,
gerçek manada adımını teker teker atmak zorundaydı, böyle,
ve çok uzun sürüyordu.
Böylece önceden her aile toplanmasında
ilgi odağı olan bu insan,
aniden insanların arkasına saklanıyordu.
İnsanların gözündeki acıma dolu bakışlardan saklanıyordu.
Ve kendisi dünyadaki tek örnek değil.
Her yıl, 60.000 kişi Parkinson tanısı alıyor
ve bu sayı sadece artmakta.
Tasarımcılar olarak, tasarımlarımızın çok yönlü problemleri çözmesini hayal ederiz.
her şeyi çözen tek bir çözüm,
fakat her zaman böyle olmak zorunda değil.
Kolay problemleri de hedefleyebilir
ve onlar için küçük çözümler üreterek sonunda büyük bir etki yapabilirsiniz.
Yani benim buradaki hedefim Parkinson'a çare bulmak değil,
onların günlük işlerini daha kolay hale getirmek
ve böylece bir etki yaratmak.
Ve hedefimdeki ilk şey titremelerdi.
Amcam bana topluluk içinde kahve veya çay içmeyi bıraktığını söyledi,
sadece utandığından dolayı.
Bu yüzden, ben de dökülme karşıtı bardağı tasarladım.
Tamamen biçimi ile etkisini gösteriyor.
Her titremeleri olduğunda üst kısımdaki kavis ,sıvıyı tekrar içeri döndürüyor,
bu da normal bir bardağa göre sıvıyı daha fazla içeride tutuyor.
Fakat buradaki kilit nokta bunun Parkinson hastası ürünü olarak adlandırılmaması.
Senin, benim, herhangi sakar insanın kullanabileceği bir kupa gibi görünüyor
ve onların kullanması, aramıza karışması için daha rahatlatıcı hale getiriyor.
Böylece bir problem çözüldü,
daha niceleri sırada.
Bu sırada, onunla görüşmeler yapıyordum,
sorguluyordum
ve fark ettim ki çok yüzeysel bilgiler ediniyordum
ya da sadece sorularıma cevaplar.
Fakat yeni bir bakış açısı edinmek için daha derine dalmalıydım.
Bu yüzden iyice düşündüm, günlük işlerini yaparken onu gözlemleyeyim
yemek yerken, televizyon izlerken.
Ve sonra, o yemek masasına yürürken izlediğim sırada,
kafama dank etti, düz zeminde yürümekte çok zorlanan bu adam,
merdivenleri nasıl çıkıyor?
Çünkü Hindistan'da sizi merdivenden yukarı çıkaran o havalı raylardan yok
gelişmiş ülkelerde olduğu gibi.
Kişi gerçekten merdivenleri tırmanmalı.
Sonra bana dedi ki,
"İzin ver nasıl yaptığımı göstereyim."
Neler gördüğüme bir göz atalım.
Bu pozisyona ulaşması gayet uzun sürdü,
bu sırada, düşünüyorum,
"Aman Tanrım, gerçekten bunu yapacak mı?
Gerçekten ama gerçekten bunu yürüteçsiz mi yapacak?"
Ve sonra...
(Gülüşmeler)
Ve dönüşler, onları çok kolay halletti.
Şaşırdınız mı?
Ben de şaşırmıştım.
Düz zeminde yürüyemeyen bu adam
bir anda merdivenleri çıkmakta uzman çıkmıştı.
Bunu araştırınca, anladım ki bunun sebebi hareketin sürekliliği.
Başka bir adam var, aynı belirtilerden muzdarip
ve yürüteç kullanan
fakat bir döngüye girdiği anda,
bütün belirtileri yok oluyor,
çünkü bu sürekli bir hareket.
Yani benim için kilit nokta merdivende yürürkenki bu hissi
düz zemine taşımaktı.
Pek çok fikir onun üzerinde test edildi ve denendi,
fakat sonunda işe yarayan buydu. Bir bakalım.
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Daha hızlı yürüdü, değil mi?
(Alkışlar)
Ben buna merdiven yanılsaması diyorum
ve merdiven yanılsamasının bittiği anda, dondu kaldı,
bunun adı yürüyüş donması.
Bu çok sık oluyor,
öyleyse neden merdiven yanılsaması bütün odalarına gidecek şekilde olmasın,
onları daha kendinden emin hissettirmesin?
Bilirsiniz, teknoloji her zaman çözüm değil.
İhtiyacımız olan insan merkezli çözümler.
Bunu kolaylıkla bir yansıtma ile
veya Google Glass gibi bir şeyle yapabilirdim.
Ancak ben zemindeki sade baskıya sadık kaldım.
Bu baskı onları daha fazla hoş karşılanmış hissettirmek için
hastanelerde uygulanabilir.
Yapmayı dilediğim, her Parkinson hastasını
o gün amcamın hissettiği gibi hissettirmek.
Amcam kendisini eski hali gibi hissettirdiğimi söyledi.
Günümüzde "akıllı" yüksek teknoloji ile eş anlamlı hale geldi
ve dünya gün be gün daha ve daha akıllı hale geliyor.
Fakat akıllı neden sade yine de etkin bir şey olmasın?
Tüm ihtiyacımız olan şey biraz empati ve biraz merak,
çıkıp gözlem yapmak.
Fakat gelin o kadarı ile durmayalım.
Karmaşık problemler bulalım. Onlardan korkmayalım.
Onları parçalayarak ve indirgeyerek daha küçük problemler haline getirelim,
sonrasında onlara sade çözümler bulalım.
Çözümlere yeni kavrayışlar getirmek için bu çözümler denenmeli,
gerekirse başarısız olunmalı.
Eğer hepimiz sade çözümlerle gelirsek neler başarabileceğimizi bir düşünün.
Eğer bütün sade çözümlerimizi birleştirsek dünya nasıl bir yer olurdu?
Gelin daha akıllı bir dünya kuralım, ama sadelikle.
Teşekkürler.
(Alkışlar)