Na India temos familias enormes
-aposto a que moitos de vostedes teñen oído falar diso-
o que implica que hai moitas xuntanzas familiares.
E de nena, os meus pais adoitaban arrastrarme a estas xuntanzas.
Pero polo único que eu sempre devecía
era xogar cos meus primos.
E sempre estaba este tío meu
que acostumaba estar aí
sempre disposto a brincar con nós,
a facernos xogos,
para que os rapaces o pasásemos en grande.
Este home tiña un éxito tremendo:
era moi seguro de si e forte.
Pero vin como se lle deterioraba a saúde a esta persoa sa e robusta.
Diagnosticáronlle párkinson.
A enfermidade de párkinson causa a dexeneración do sistema nervioso,
o que implica que para esta persoa noutrora independente
de súbito tarefas coma tomar café, por mor dos tremores, son dificilísimas.
O meu tío comezou a usar un andador para camiñar,
e para virarse,
literalmente tiña que dar un paso de cada vez, así,
e leváballe unha eternidade.
Así a todo, esta persoa afeita a ser o centro de atención
en todas as reunións familiares,
repentinamente agachábase detrás da xente.
Agochábase da mirada compasiva dos ollos da xente.
E el non é o único do mundo.
Cada ano, diagnostícanse unhas 60.000 persoas máis con párkinson,
e esta cantidade vai en aumento.
Os deseñadores soñamos con arranxar estes problemas poliédricos,
cunha solución que o resolva todo,
pero non ten que ser sempre así.
Podemos centrarnos en problemas simples
e crearlles unha pequena solución e acadar á fin unha mellora de impacto.
Por iso o meu obxectivo non era curar o párkinson,
senón facer as súas tarefas cotiás moito máis doadas,
para logo acadar unha mellora.
Ben, o primeiro que acoutei foron os tremores, non é?
O meu tío díxome que deixara de tomar café ou té en público
só pola vergoña que pasaba,
así é que eu deseñei a cunca antiderrame.
É simplemente a súa forma a que a fai funcionar.
A curva do bordo desvía o líquido cara dentro cando hai tremores
e mantén o líquido dentro, ao revés dunha cunca normal.
Pero o importante aquí é non etiquetala para o párkinson.
Parece unha cunca para ser usada por ti, por min, por calquera torpe,
e iso fai moito máis reconfortante o seu uso, a integración.
Moi ben, un problema resolto,
aínda queda moito que facer.
En todo este tempo estiven a entrevistalo,
a preguntarlle,
e decateime de que obtiña información moi superficial
ou só respostas ás miñas preguntas.
Pero eu necesitaba certamente afondar ata unha nova perspectiva.
Por iso pensei, ben, observemos as súas tarefas cotiás,
mentres come, mentres mira a televisión.
E entón, cando estaba a observar como ía cara á mesa de xantar
dixen: como este home, que ten dificultades co piso chairo,
pode subir polas escaleiras?
Posto que na India non temos cadeiras elevadoras para subir
coma nos países desenvolvidos,
un ten que ascender de feito polas escaleiras.
E nisto díxome el:
“Ben, vouche ensinar como o fago.”
Vexamos o que vin.
Levoulle moito tempo adoptar esta posición
e no entanto, eu estaba a pensar
“Meu deus, vaino facer realmente?
Vaino facer realmente sen o andador?”
E logo...
(Risas)
el vírase, e súbeas moi facilmente.
Así é que... abraiados?
Ben, eu tamén.
Ou sexa que esta persoa que non camiñaba polo chairo
de súpeto podía subir as escaleiras.
Durante a investigación vin que era polo movemento continuo.
Tamén temos este outro home que sofre os mesmos síntomas
e emprega un andador
pero cando senta nunha bicicleta
esfúmanse tódolos síntomas
porque é un movemento continuo.
Así que eu só tiña de trasladar a sensación de andar polas escaleiras
ao piso chairo.
E probamos e puxemos en práctica moitas ideas con el,
pero a que funcionou ao final foi esta. Botémoslle unha ollada!
(Risas)
(Aplausos)
Andou máis rápido, non si?
(Aplausos)
Eu chámolle a isto "ilusión das escaleiras"
e de feito, cando a ilusión das escaleiras acabou de súpeto, el paralizouse
e isto chámase "conxelación da marcha".
Como isto acontece moito,
por que non ter a ilusión das escaleiras ao longo de tódolos seus cuartos,
para facer que se sintan máis seguros?
Saben? A tecnoloxía non o é todo.
O que nós precisamos son solucións centradas no ser humano.
Eu ben puiden crear unha proxección,
ou unhas gafas Google ou algo parecido.
Pero fiquei cun simple debuxo no chan.
Este debuxo podería levarse aos hospitais
para facelos sentir máis benvidos.
A min o que me gustaría acadar para os pacientes de párkinson
é que se sentisen coma o meu tío hoxe.
Díxome que eu lle permitira sentirse el mesmo outra vez.
“Intelixente” no mundo de hoxe en día é sinónimo de última tecnoloxía,
e o mundo é máis e máis intelixente día a día.
Pero por que non pode ser intelixente algo tan sinxelo e tamén efectivo?
O que precisamos é algunha empatía e algo de curiosidade.
para saír aí, para observar.
Mais non o deixemos aí!
Atopemos estes problemas complexos. Non lles teñamos medo.
Quebrémolos, reduzámolos a problemas máis pequenos
e logo atopémoslles solucións simples.
Comprobemos estas solucións, erremos se é preciso,
pero con novos coñecementos para mellorar.
Imaxinen o que poderiamos acadar con todas as nosas solucións simples.
Como sería o mundo se combinásemos todas as nosas solucións simples?
Fagamos un mundo máis intelixente, pero con simplicidade.
Grazas.
(Aplausos)