[sound of tools being sharpened]
["Jack Whitten: An Artist's Life"]
Now I find myself doing a type of painting where my hand doesn't touch it.
This is an adaptation of the artist's palette.
Okay.
About ready to go.
Each one of these carries information--
it's compressed into each one--
because it relates so much to what's happening with modern technology.
You know, bytes of information. Bits.
That kind of a thing.
I can build anything I want to build.
I'm not a narrative painter.
I don't do the idea, or the painting being the illustration of an idea,
I don't do that.
It's all about the materiality of the paint.
I grew up in Bessemer, Alabama.
Everything was segregated-- transportation, the buses.
What I call American apartheid.
I always did art. I always did painting since I was a kid.
But it was not encouraged,
the theory being that it's good for a hobby, but you couldn't make a living out of it.
Lucky for me, I graduated with good grades.
I went to Tuskegee.
The idea was for me to be a doctor in the U.S. Air Force and a pilot.
It was always in the back of my mind that I was an artist.
That's what I wanted to do, I wanted to do artwork.
Tuskegee did not have an art program,
so I left Tuskegee to study art at Southern University.
And that went well, for a while,
but I got involved politically with the demonstrations.
We organized a big civil rights march that went from
downtown Baton Rouge to the state office building.
It was that march, what I experienced, is what drove me out of the South.
After that march, which turned vicious and violent,
that politically changed me forever.
The fall of 1960, I took a Greyhound bus from New Orleans
to take the test at Cooper Union.
And I was accepted.
I studied art--painting.
It was a good thing and it was tuition-free.
When I came to New York, some of the first people I met was
Romare Bearden,
Norman Lewis,
and Jacob Lawrence.
And in 1960 in New York City, the scene was open.
Bill de Kooning would talk to you!
I had a dialogue, what I call, on both sides of the divide.
I don't make a distinction between there being Black, White, and whatever.
I really don't.
If they've got information and my instincts tell me,
"Boy, you got to meet that person"--
"You got to find out what they're doing," "you have to understand this stuff"--
I'd reach out.
The young artist has to have something to react to.
My first influence was Arshile Gorky.
Nobody springs forth from the head of Zeus!
That was my first influence.
Early surrealism.
Figurative expressionism.
It wasn't until the end of the '60s, though, that I made a drastic change
toward more conceptual ideas that dealt with the materiality of paint.
I removed all the spectrum color.
Made a big move to acrylic.
Restructured the studio.
Restructured my thinking about painting.
I built a tool.
I called it "the developer."
With that tool,
I could move large bodies of acrylic paint across the surface of the canvas.
I call them "slab" paintings. S-L-A-B.
It became a slab.
I wanted a painting to exist as a single line--
one gesture, three seconds.
That's why I built that big tool.
I spent ten years working on that drawing board.
Ten years bent over, stooped down.
I can't do that no more.
There comes a time when the body will not accept that type of abuse--
and it was abuse.
The slab is what led me into the tesserae.
It's a chunk of acrylic that has been cut from a large slab of acrylic.
My interest, of course, is always about how I can use it to direct the light.
So with these surfaces, depending on how I place them,
I can direct the light.
You see how it changes?
That painting came out of a lot of pain.
I started that painting and then I developed a serious illness.
I spent a month in the hospital.
So that knocked me on my ass.
And that painting was a way of hitting back.
[LAUGHS]
I'm not going to let this shit defeat me, you know?
It's one of the "Black Monoliths."
It's called, "Six Kinky Strings: For Chuck Berry."
And that title comes from the fact that,
anybody who knows about the personality of Chuck Berry, he did some weird shit.
The "Black Monolith" is a series of paintings that I've been doing for a number of years, though.
It started back in the early '80s.
It's a Black person who has contributed a lot to society.
So I make it my business to memorialize those people.
And I find that each one, I have to locate the essence of that person.
That person becomes a symbol
and I build that into the paint.
I want to be remembered as a very average guy
who pretty much stays to himself.
[LAUGHS]
Dedicated worker. But on top of that...
The question was asked to Count Basie once,
he says, "I just want to go down as one of the boys."
There was a kind of a modesty in that that I've always admired.
Nothing big, just one of the boys.
I like that.
["Quantum Wall, VIII (For Arshile Gorky, My First Love In Painting)"]
[Jack Whitten (1939–2018), In Memoriam]
(اصوات ادوات تسنن)
( جاك وايتن ..حياة فنان )
الان وجدتي ذاتي , ارسم نوعا من اللوحات دون ان تلمسه يداي
هذا ما هو الا بديل للوحة الرسم الخاصة بالفنان
حسنا .
تقريبا الان انا جاهز للبدأ
ان كلا منهم يحمل معلومة
تلك المعلومة مخبأة داخل كلا منهم .
لانها تحكي الكثير عما يحدث في التكنولوجيا الحديثة
تعرف ...انها موجة من المعلومات
هذا النوع
استطيع ان ابني ما اريد
لست رسام روائيا
لا اعرض فكرة ولا ارسم لوحاتا توصل فكرة
انا لا اقوم بهذا
ان الاهم هو مادية الرسم .
لقد نشأت في (بسمر , الاباما )
كل الاشياء كانت منفصلة , المواصلات و الحافلات
هذا ما يسمى التفرقة العنصرية الامريكية .
انا دائما ارسم , منذ طفولتي وانا ارسم
لكن لم يشجعني احد
السبب هو انه من الافضل ان تتخذ الرسم كهواية وليس مصدر رزق ز
لقد كنت محظوظا , فقد تخرجت بدرجات عالية
ذهبت الى توسجيكي
و الهدف هو ان اكون طبيبا في القوات الجوية الامريكية و طيار
كانت دائما تدور في رأسي فكرة ان اكون فنان
هذا ما كنت ارغب فيه , لقد كنت ارغب ان اقوم باعمال غنية
لم يكن هناك برامج للفن في توسجيكي
لذا تركت توسجيكي وتوجهت الى جامعة ساذرن
سارت الامور على ما يرام لفترة .
لكنني انخرطت في السياسة عن طريق المظاهرات
لقد نظمنا مسيرة ضخمة تنادي بالحقوق المدنية
تحركت من وسط مدينة باتون روج الى مبنى الولاية
كانت تلك المسيرة , هي سبب ترحيلي من ساوث
بعد تلك المسيرة بعد تلك المسيرة التي اتجهت الى العنف و البذائة
تغيرت سياسيا الى الابد .
نكسة 1960 , لقد اخذت حافلة جراي هاوند من نيو أورلينز
لكي اجتاز الاختبار في كلية كوبر يونيون
وقد قبلت
درست الرسم الفني
لقد كان جيدا و مدفوعا من قبل المدرسة
عندما ذهبت الى نيويورك , كان اول الاشخاص الذين قابلتهم
رومار بيردن ,
نورمان لويس ,
و يعقوب لورانس .
و في عام 1960 في مدينة نيويورك كان المشهد منفتح .
ويليم دي كوننغ كان سيحادثني .
تحدثت معه في حوار اسميته طرفي الانقسام
انا لا افرق بين البيض و السود و خلافه
حقا انا لا اقوم بذلك .
عندما اسمع معلومة ما تقول لي فطرتي :
" يا فتى , لابد ان تقابل هذا الشخص "
" لابد ان تعرف ما يقومون به " " عليك ان تفهم هذه الاشياء "
ومن ثم سوف افهم .
لابد ان يكون لدى الفنانين الصغار شئ يتفاعلون معه
كان أرشيل غوركي اول شخصية اتأثر بها
لا احد يخرج عن سلطة الاله زيوس
هذا هو اول ما تأثرت به
السريالية الحديثة
[ήχος από τρόχισμα εργαλείων]
["Τζακ Γουίτεν: Η Ζωή ενός Καλλιτέχνη"]
Τώρα ετοιμάζω έναν πίνακα, χωρίς να τον ακουμπήσω με τα χέρια μου.
Αυτό είναι μια εκδοχή της παλέτας.
Εντάξει.
Σχεδόν έτοιμο.
Κάθε ένα από αυτά περιέχει μια πληροφορία,
είναι συμπυκνωμένη σε κάθε κομμάτι,
διότι έχει σχέση με αυτό που συμβαίνει με τη μοντέρνα τεχνολογία.
Με μπιτ πληροφοριών.
Αυτό είναι.
Μπορώ να χτίσω ό,τι θέλω.
Δεν είμαι αφηγηματικός ζωγράφος.
Δεν υλοποιώ μια ιδέα. Οι πίνακές μου δεν αντικατοπτρίζουν μια ιδέα.
Δεν το κάνω αυτό.
Για μένα σημασία έχει το υλικό της μπογιάς.
Μεγάλωσα στο Μπέσεμερ της Αλαμπάμα.
Παντού υπήρχε φυλετικός διαχωρισμός, στα μέσα μεταφοράς, στα λεωφορεία.
Το Αμερικανικό Απαρτχάιντ.
Πάντα δημιουργούσα τέχνη. Από μικρός ζωγράφιζα.
Όμως δεν με ενθάρρυνε κανείς,
διότι ο κόσμος πίστευε ότι ήταν καλό σαν χόμπι, αλλά όχι σαν επάγγελμα.
Για καλή μου τύχη, πήρα καλό απολυτήριο.
Πήγα στο Τασκέγκι.
Με προόριζαν για γιατρό στην Αεροπορία των ΗΠΑ και πιλότο.
Εγώ ήξερα πάντα μέσα μου ότι είμαι καλλιτέχνης.
Αυτό ήθελα να κάνω, ήθελα να δημιουργώ τέχνη.
Το Τασκέγκι δεν είχε σχολή καλών τεχνών,
έφυγα λοιπόν για να σπουδάσω στο Southern University.
Τα πήγα καλά για λίγο καιρό,
αλλά ύστερα αναμίχθηκα σε πολιτικές διαδηλώσεις.
Οργανώσαμε μια μεγάλη διαδήλωση για τα κοινωνικά δικαιώματα
που ξεκινούσε από το κέντρο του Μπατόν Ρουζ μέχρι το
[sonido de herramientas siendo afiladas]
["Jack Whitten: la vida de un artista"]
Ahora me encuentro haciendo un tipo de pintura donde mi mano no lo toca.
Esta es una adaptación de la paleta del artista.
Ok.
Estoy listo.
Cada uno de estos lleva información--
está comprimido en cada uno--
porque se relaciona tanto con qué está sucediendo con la tecnología moderna.
Ya sabes, bytes de información. Bits.
Ese tipo de cosas.
Puedo construir todo lo que quiero construir.
No soy un pintor narrativo.
No hago la idea, o la pintura siendo la ilustración de una idea,
Yo no hago eso.
Se trata de la materialidad de la pintura.
Crecí en Bessemer, Alabama.
Todo fue segregado-- transporte, los autobuses.
Lo que llamo el apartheid estadounidense.
Siempre hice arte. Siempre pinté desde que era un niño.
Pero no fue alentado,
la teoría es que es bueno para un hobby, pero no podrías ganarte la vida con eso.
Por suerte para mí, me gradué con buenas calificaciones.
Fui a Tuskegee.
La idea era que yo fuera un doctor en la Fuerza Aérea de los EE. UU. y un piloto.
Siempre estaba en el fondo de mi mente que yo era un artista
Eso es lo que quería hacer, Yo quería hacer obras de arte
Tuskegee no tenía un programa de arte,
así que dejé Tuskegee para estudiar arte en Southern Universidad.
Y eso fue bien, por un tiempo,
pero me involucré políticamente con las manifestaciones.
Organizamos una gran marcha por los derechos civiles que pasó de
el centro de Baton Rouge al edificio de la oficina estatal.
Fue esa marcha, lo que experimenté, es lo que me expulsó del sur
Después de esa marcha, que se volvió viciosa y violenta,
eso me cambió políticamente para siempre
El otoño de 1960, Tomé un autobús a Greyhound desde Nueva Orleans
para tomar el examen en Cooper Union.
Y fui aceptado.
Estudié arte - pintura.
Fue algo bueno y estaba libre de matrícula.
Cuando vine a Nueva York, algunas de las primeras personas que conocí fueron
Romare Bearden,
Norman Lewis,
y Jacob Lawrence.
Y en 1960 en la ciudad de Nueva York, la escena estaba abierta.
¡Bill de Kooning hablaría contigo!
Tuve un dialogo, lo que yo llamo, en ambos lados de la división.
No hago una distinción entre siendo negro, blanco y lo que sea.
Realmente no lo hago.
Si ellos tienen información y mis instintos me dicen,
"Chico, tienes que conocer a esa persona" -
"Debes descubrir lo que están haciendo" "tienes que entender esto" -
Me extendería.
El joven artista tiene que tener algo a lo que reaccionar
Mi primera influencia fue Arshile Gorky.
¡Nadie brota de la cabeza de Zeus!
Esa fue mi primera influencia.
Primer surrealismo.
Expresionismo figurativo.
Sin embargo, no fue hasta el final de los años 60, que hice un cambio drástico
hacia ideas más conceptuales que se refiere a la materialidad de la pintura.
Eliminé todo el color del espectro.
Hizo un gran movimiento al acrílico.
Reestructuré el estudio.
Reestructuré mi pensamiento sobre la pintura.
Construí una herramienta.
Lo llamé "el desarrollador".
Con esa herramienta,
Podría mover grandes cuerpos de pintura acrílica a través de la superficie del lienzo.
Los llamo pinturas de "losa". L-O-S-A.
Se convirtió en una losa.
Yo quería que una pintura existiera como una sola línea--
un gesto, tres segundos.
Es por eso que construí esa gran herramienta.
Pasé diez años trabajando en ese dibujo tablero.
Diez años agachados, agachados.
No puedo hacer eso más.
Llega un momento en que el cuerpo no aceptará ese tipo de abuso--
y fue abuso.
La losa es lo que me llevó a las teselas.
Es un trozo de acrílico que se ha cortado de una gran losa de acrílico.
Mi interés, por supuesto, siempre es sobre cómo puedo usarlo para dirigir la luz.
Entonces con estas superficies, dependiendo de cómo los coloque,
Puedo dirigir la luz.
¿Ves cómo cambia?
Esa pintura salió de mucho dolor.
Empecé esa pintura y luego desarrollé una enfermedad grave.
Pasé un mes en el hospital.
Entonces eso me golpeó en el culo.
Y esa pintura era una forma de devolver el golpe.
[RISAS]
No voy a dejar que esta mierda me derrote, ¿ya sabes?
Es uno de los "monolitos negros".
Se llama, "Six Kinky Strings: para Chuck Berry".
Y ese título proviene del hecho de que,
cualquiera que conozca la personalidad de Chuck Berry, hizo algunas cosas raras.
El "Monolito negro" es una serie de pinturas que Lo he estado haciendo durante varios años, sin embargo.
Comenzó a principios de los '80.
Es una persona negra que ha contribuido mucho a la sociedad.
Así que lo hice mi negocio para conmemorar a esas personas.
Y encuentro que cada uno, Tengo que localizar la esencia de esa persona.
Esa persona se convierte en un símbolo
y lo desarrollo en la pintura.
Quiero ser recordado como un tipo muy promedio
que prácticamente se queda solo.
[RISAS]
Trabajador dedicado. Pero además de eso ...
La pregunta fue hecha a Count Basie una vez,
él dice, "solo quiero bajar como uno de los chicos."
Hubo una especie de modestia en ese que siempre he admirado
Nada grande, solo uno de los chicos.
Me gusta eso.
["Muro de Quantum, VIII (Para Arshile Gorky, Mi Primer amor en pintura) "]
[Jack Whitten (1939-2018), In Memoriam]
Jack Whitten: La vida del artista
Ahora estoy haciendo un tipo de pintura donde mis manos no la tocan.
Es una adaptación de la paleta del artista.
Ok.
Ya estamos listos.
Cada uno de estos lleva información...
Esta comprimida en cada uno...
Porque se relaciona con lo que sucede con la tecnología moderna.
Ya sabes, bytes de información, bits.
Ese tipo de cosas.
Puedo construir lo que desee construir.
No soy un pintor de narrativas.
No pinto la idea, o que la pintura ilustre una idea.
Yo no hago eso.
Es acerca de la materialización de la pintura.
Yo crecí en Bessemer, Alabama.
Todo estaba segregado: el transporte, los autobuses.
Es lo que yo llamo el apartheid estadounidense.
Yo siempre creé arte. Siempre pinté desde que era un niño.
Pero nadie me animó a hacerlo.
Porque decían que sería un buen hobby pero que no podría vivir de eso.
Para mi suerte, me gradué con buenas notas.
Yo fui a Tuskegee.
La idea era que me convirtiera en doctor en la Aviación y fuera un piloto.
Yo siempre tuve la sensación que yo era un artista.
Eso es lo que yo quería hacer, quería hacer arte.
Tuskegee no tenía un pensum de arte,
así que me fui de Tuskegee para estudiar arte en la Universidad del Sur.
Allí me fue bien, por un rato, pero me involucré,
en protestas políticas.
Nosotros organizamos un gran marcha de los derechos civiles,
que iba desde el centro de Baton Rouge hasta el ayuntamiento del estado.
Fue en esa marcha, lo que experimenté, lo que hizo que me fuera del sur.
Luego de esa marcha, que se volvió violenta y sanguinaria,
cambié políticamente para siempre.
El otoño de 1960 tomé un autobús desde Nueva Orleans,
para hacer la prueba en Copper Union.
Y me aceptaron.
Estudié arte y pintura.
Era algo bueno y no había que pagar matrícula.
Cuando vine a Nueva York, algunas de las primera personas
que conocí fueron Romare Bearden,
Norman Lewis,
y Jacob Lawrence.
En 1960, en la ciudad de Nueva York, la escena apenas se montaba.
¡Hasta Bill de Kooning te hablaba!
Yo tuve un diálogo, en lo que yo llamo, ambos lados de la historia.
Yo no hago distinciones entre negros, blancos o lo que sea.
Realmente no lo hago.
Si ellos tenían información y mis instintos me decían:
"Muchacho, debes conocer a esa persona."
"Tienes que saber lo que están haciendo", "Tienes que entender eso."
Yo me presentaba.
El artista joven debe tener algo que lo haga reaccionar.
Mi primera influencia fue Arshile Gorky.
¡Nadie jamás ha salido de la cabeza de Zeus!
Esa fue mi primera influencia.
Un surrealismo primitivo.
El expresionismo figurativo.
Pero no fue sino hasta el fin de los 60, que hice un cambio drástico,
hacia las ideas más conceptuales acerca de lo material de la pintura.
Yo quité todo el espectro del color.
Me pase al acrílico.
Reestructuré el estudio.
Reestructuré mi pensamiento acerca de la pintura.
Construí una herramienta.
Lo llamé "el desarrollador".
Con esa herramienta podía mover grandes trozos de pintura acrílica,
a través de la superficie del lienzo.
Las llamo pinturas de "bloque". B-L-O-Q-U-E.
Se convirtió en un bloque.
Yo quería que la pintura existiese como una única línea,
un gesto, tres segundos.
Por eso construí esa herramienta tan grande.
Pasé diez años trabajando en esa tabla de pintura.
Diez años doblado, agachado.
Ya no puedo hacer eso.
Llega un momento en que el cuerpo ya no tolera ese abuso,
y era abuso.
El bloque me llevó hacia las teselas.
Es un trozo de acrílico que sale de un gran bloque de acrílico.
Mi interés, claro está, siempre es acerca de cómo usarlo para dirigir la luz.
Así que con estas superficies, dependiendo de cómo las ponga,
puedo dirigir la luz.
¿Ves cómo cambia?
Ese cuadro salió de mucha pintura.
Cuando comencé esa obra también me enfermé gravemente.
Pasé un mes en el hospital.
Así que eso me tumbó.
Y esa obra fue una forma de volver al ruedo.
No voy a dejar que esta mierda me venza, ¿sabes?
Es uno de los "Monolitos negros".
Se llama: "Seis cuerdas torcidas: Para Chuck Berry."
Y ese título viene del hecho que todos los que conocen,
cómo fue Chuck Berry saben que hizo cosas muy raras.
El "Monolito negro" es una serie de pinturas que he hecho,
a lo largo de muchos años, empezó a principios de los 80.
Es una persona negra que ha contribuido a la sociedad.
Así que yo me ocupo de conmemorar a estas personas.
Y en cada uno tengo que encontrar la esencia de esa persona.
Esa persona se convierte en un símbolo,
y eso lo incorporo en la pintura.
Quiero ser recordado como un hombre muy común,
alguien muy reservado.
Un trabajador dedicado pero más allá de eso...
Una vez le hicieron esta pregunta a Count Basie,
el dijo: "Solo quiero que me recuerden como uno de los muchachos".
Hay cierta modestia en esas palabras que siempre he admirado.
Nada extravagante, solo uno de los muchachos.
Eso me gusta.
["Quantum Wall, VIII (Arshile Gorky, Mi primer amor en la pintura)]
[Jack Whitten (1939-2018), In Memoriam]
[ sonido de herramientas siendo afiladas]
Jack Whitten: "La vida de un artista"
Ahora me encuentro haciendo una obra donde mi mano no la toca.
Esta es una adaptación de la paleta de un artista.
Okay.
Preparado para comenzar.
Cada una de éstas lleva información--
es comprimida sobre cada una--
porque relata mucho lo que está sucediendo con la tecnología moderna.
Sabés, bites de información. Bites.
Una clase de cosa.
Yo puedo construir todo lo que quiera.
No soy un pintor narrativo.
No hago la idea, o la pintura siendo la ilustración de una idea.
No hago eso.
Es sobre la materialidad de la pintura.
Crecí en Bessemer, Alabama.
Todo estaba segregado-- el transporte, los colectivos.
Lo que se llama Apartheid Americano.
Siempre hice arte. Siempre pinté desde niño.
Pero no me alentaban.
La teoría era que estaba bien como hobby pero no podría hacerlo para vivir.
Afortunadamente para mí, me gradué con buenas notas.
Me fui a Tuskegee.
La idea fue para mí ser doctor o piloto en la Fuerza Aérea de Estados Unidos.
Siempre en el fondo de mi mente que yo era un artista.
Eso era lo que quería hacer, quería hacer arte.
Tuskegee no tenía arte en su programa,
por eso dejé Tuskegee para estudiar arte en la Universidad del Sur.
Y me fue bien, por un momento,
pero me vi envuelto políticamente con las demostraciones.
Organizamos una gran marcha por los derechos civiles que venían
del barrio Baton Rouge al edificio de la oficina estatal.
Fue en aquella marcha, que experimenté, que me expulsó al Sur.
Después de aquella marcha, que se volvió viciosa y violenta,
eso me cambió políticamente para siempre.
El otoño de 1960, tomé un bus Greyhound a Nueva Orleans
para tomar el examen en Cooper Union.
Y fui aceptado.
Estudié pintura de arte.
Fue algo bueno y libre de matrícula.
Cuando vine a Nueva York, algunas primeras personas que conocí
fueron Romare Bearden,
Norman Lewis,
y Jacob Lawrence.
Y en 1960 en la ciudad de Nueva York, el panorama se abrió.
Bill de Kooning te hablaría!
Tuve un dialogo, que llamo, en ambos lados de la división.
No hago distinción entre Negro, Blanco, y lo que sea.
De verdad no.
Si tenemos información y mis instintos me dicen,
" Chico, tienes que conocer a esa persona"
" Debes descubrir lo que están haciendo", " Tienes que entender esto"--
Me gustaría alcanzarlo.
El artista joven tiene que tener algo para reaccionar.
Mi primera influencia fue Arshile Gorky.
Nadie brota de la cabeza de Zeus!
Ësa fue mi primera influencia.
Surrealismo temprano.
Expresionismo figurativo.
No fue hasta el final de los años 60, que hice un drástico cambio
hacia ideas mas conceptuales referidas a la materialidad de la pintura.
Quité todo el espectro de color.
Hice un gran movimiento al acrílico.
Reestructuré el estudio.
Reestructuré mi pensamiento sobre pintura.
Construí una herramienta.
La llamo " el desarrollador".
Con esta herramienta,
Muevo largos cuerpos de pintura acrílica a lo largo de la superficie del lienzo.
Los llamo pinturas "slab". S-L-A-B.
Se vuelven un slab.
Quería que una pintura existiera como una sola línea--
un gesto, tres segundos,
por eso que construí esta gran herramienta.
Pasé diez años trabajando en este tablero de dibujo.
Diez años encorvado, agachado.
No podía hacerlo mas.
Mi cuerpo no aceptaría ese tipo de abuso,
y fue un abuso.
El slab es lo que me llevó hacia las teselas.
Es un trozo de acrílico que se cortó de una larga pieza.
Saber como usarla para dirigir la luz.
Estas superficies dependiendo como las coloco,
Puedo dirigir la luz.
¿Ves como cambia?
Esa pintura salió de mucho dolor.
La empecé y luego me enfermé,
Pasé un mes en el hospital.
Entonces eso me golpeó en el c...*
Fue una forma de devolver el golpe.
[Risas]
No voy a dejar que esta basura me derrote.
Es uno de los " Monolitos Negros".
"Seis cuerdas extrañas para Chuck Berry."
y el titulo viene por el hecho que,
El que sepa como es Chuck Berry, hizo cosas raras.
"Monolito Negro" es una serie que me llevó varios años.
La empecé por los años 80s.
Es una persona negra que contribuyó con la sociedad.
Lo hago para conmemorar a esas personas.
Y encuentro en cada uno, localizar la esencia de la persona.
Esa persona se vuelve un símbolo
y lo construyo dentro de la pintura.
Quiero ser recordado como un tipo promedio
que se queda consigo mismo.
[Risas]
Trabajador dedicado. Pero por encima de eso...
Lo que le pregunté a Count Basie una vez,
dijo, " Solo quiero bajar como uno de los chicos."
Una modestia que siempre voy a admirar.
Nada grande, solo uno de los chicos.
Me gustó.
[" Quantum Wall, VII ( A Arshille Gorky]
[Jack Whitten ( 1939-2018), en su Memoria]
[tööriistade teritamise heli]
["Jack Whitten: Kunstniku elu"]
Nüüd ma leian end maalimas nii, et mu käsi maali ei katsu.
See on kunstniku paletti kohandus.
Okei.
Peaagu valmis alustama.
Iga üks neist sisaldab infot--
see on pakitud igasse ühte--
sest see on seotud suurel määral moodsa tehnoloogia arenguga
Tead, info baidid. Tükid
Sellised asjad
Ma saan ehitada ükskõik mida ma tahan.
Ma ei ole narratiivi maaler.
[Bruit d'outils qu'on aiguise]
["Jack Whitten : La vie d'un artiste']
Je me retrouve à faire un genre de peinture que ma main ne touche pas.
Ceci est l'adaptation de la palette de l'artiste.
Ok.
Je suis prêt à commencer.
Ils contiennent tous une information
qui est compressée à l’intérieur.
Car c’est tellement lié à ce qui se passe avec la technologie moderne.
Vous savez, les octets d'information. Les bits.
Ce genre de chose.
Je peux construire ce que je veux.
Je ne suis pas un peintre narratif.
Je n'exprime pas une idée, ou le tableau n'est pas l'illustration d'une idée,
je ne fais pas ça.
Tout est à propos de la matérialité de la peinture.
J'ai grandi à Bessemer, en Alabama.
Tout n'était que ségrégation : les transports, les bus.
Ce que j'appelle l'apartheid américain.
J'ai toujours fait de l'art. Je peins depuis que je suis gamin.
Mais on ne m'a pas encouragé,
en théorie c'était bien comme loisir, mais on ne pouvait pas en vivre.
Une chance pour moi, je me suis diplomé avec de bonnes notes.
Je suis allé à Tuskegee.
Mon idée était d’être médecin et pilote pour l'US Air Force.
J’avais toujours en tête que j'étais un artiste.
C'est ce que je voulais faire, je voulais faire de l'art.
Il n'y avait pas de cours d'art à Tuskegee.
Alors j'ai quitté Tuskegee pour étudier l'art à la Southern University.
Tout se passait bien,
mais j'ai commencé à militer politiquement, à manifester.
Nous avons organisé une grande marche pour les droits civiques qui est partie du
centre-ville de Baton Rouge jusqu'au parlement de l'état.
A cette marche, ce que j'ai vécu, m'a fait quitter le Sud.
Après cette marche, qui était devenue haineuse et violente,
cela m'a politiquement changé pour toujours.
À l'automne 1960, j’ai pris un bus Greyhound depuis la Nouvelle Orléans
pour passer l'examen de Cooper Union.
Et j'ai été reçu.
J'ai étudié la peinture.
C'était vraiment bien et c'était gratuit.
Quand je suis arrivé à New-York, les personnes que j'ai rencontrées étaient
Romare Bearden,
Norman Lewis
et Jacob Lawrence.
En 1960, à New york, la scène était ouverte.
Bill de Kooning acceptait de vous parler !
J'ai eu une discussion, comme je l'appelle des deux côtés du fossé.
Je ne fais pas de distinction entre qui est blanc, noir ou autre.
Je ne le fais vraiment pas.
S’ils ont des informations, et que mon instinct me dit :
"Mon garçon, tu dois rencontrer cette personne"
"Tu dois découvrir ce qu'ils font" "Tu dois comprendre ce truc"
Je rentrais en contact.
Le jeune artiste doit avoir quelque chose sur quoi réagir.
J’ai d’abord été influencé par Arshile Gorky.
Personne ne jaillit de la tête de Zeus !
Il a été ma première influence.
Surréalisme précoce.
Expressionnisme figuratif.
Mais ce n'est qu'à la fin des années 60 que j'ai effectué un changement radical
pour des idées plus conceptuelles qui concernaient la matérialité de la peinture.
J'ai enlevé toutes les couleurs.
J'ai fait le grand saut et utilisé l'acrylique.
J'ai restructuré le studio.
J'ai restructuré ma manière de penser la peinture.
J'ai construit un outil.
Je l'appelais "le développeur".
Avec cet outil,
J’ai pu étaler beaucoup de peinture acrylique sur la surface de la toile.
Je les appellent les peintures dalle. D-A-L-L-E.
C’est devenu une dalle.
Je voulais une peinture existante comme un simple trait,
un geste, trois secondes.
C’est pourquoi j’ai fabriqué ce gros outil.
J’ai passé dix ans à travailler sur cette planche à dessin.
Dix ans penché dessus, baissé.
Je ne peux plus le faire.
Il y a un temps où le corps n’accepte plus ce genre d’abus,
et c’était de l’abus.
La dalle, c’est ce qui m’a amené à la tesselle.
C’est un morceau d’acrylique qui a été coupé depuis une large dalle en acrylique.
Mon intérêt, est toujours de savoir l’utiliser pour diriger la lumière.
Avec ces surfaces, suivant comment je les place,
je peux diriger la lumière.
Vous voyez comme elle change ?
Cette peinture m’a fait beaucoup souffrir.
Je l’ai commencée et puis j’ai développé une grave maladie.
J’ai passé un mois à l’hôpital.
Alors ça m’a mis un coup au derrière.
Et cette peinture était une façon de se retourner.
(Rire)
Je ne vais pas laisser cette merde me vaincre, vous savez ?
C’est un des « Monolithes noirs ».
Qui est appellé : « Six strings coquins : Pour Chuck Berry»
Et ce titre vient du fait que
pour celui qui connait ça personnalité, il a fait de la merde bizarre.
Le « Monolithe noir » est une série que j’ai peintes durant des années,
et j’ai recommencé au début des années 80.
C’est une personne noire qui a beaucoup contribué à la société.
Alors je me suis chargé de commémorer ces personnes.
Et pour chacun, je dois repérer l’essence de cette personne.
Cette personne devient un symbole
et je le construit à travers une peinture.
Je veux que l’on se rappelle de moi comme quelqu’un de très moyen,
qui est resté lui même.
(Rire)
Un travailleur dévoué. Mais surtout...
La question a été posée une fois au conte Basie,
qui a dit « Je veux juste descendre comme un parmi les autres garçons. »
Il y a une sorte de modestie dans cela que j’ai toujours admiré.
Rien de grand, juste un des garçons.
J’aime ça.
[Paroi quantique, VIII (Pour Arshile Gorsky ; Mon premier amour en peinture ]
[Jack Whitten (1939-2018), En mémoire]
.
["Jack Whitten: Egy Művész Élete"]
Mostanság olyan festmények készítésén kapom magam, amikhez nem ér hozzá a kezem.
Ez a művészpalettának egy átdolgozása.
Oké.
Nagyjából kész vagyok.
Ezek mind információt hordoznak...
mindegyikbe össze van tömörítve...
hisz' olyan szorosan kapcsolódik ahhoz, ami a modern technológiával történik.
Tudják, információ bájtok, bitek.
Ilyesmik.
Bármit meg tudok építeni, amit akarok.
Nem vagyok narratív festő.
Nem az ötletet csinálom meg, vagy az ötlet mögött álló festményt,
azzal nem foglalkozom.
Az egész a festék anyagiságáról szól.
Az alabamai Bessemerben nőttem fel.
Minden el volt különítve bőrszín szerint. A közlekedés, a buszok.
Ezt hívom amerikai apartheidnak.
Mindig is alkottam. Mindig festettem, gyerekkorom óta.
De nem bátorítottak rá,
az volt az elképzelésük, hogy hobbinak jó, de nem lehet megélni belőle.
Szerencsémre jó jegyekkel végeztem.
A Tuskegee Egyetemre mentem.
Az volt a terv, hogy orvos és pilóta leszek a légierőnél.
Mindig is ott motoszkált a fejemben, hogy én művész vagyok.
Hogy ezzel akarok foglalkozni, alkotni akarok.
A Tuskegee Egyetemnek nem volt művészeti programja,
ezért ott hagytam, hogy a Southern Universityn tanuljak művésznek.
És ez egy darabig jól is ment,
de belekeveredtem a demonstrációkba.
Egy nagy polgárjogi vonulást szerveztünk,
ami Baton Rouge belvárosától a kormányhivatalig tartott.
Amit azon a menetelésen tapasztaltam, az űzött el Délről.
A menetelés után, ami úgy elharapódzott és erőszakos lett,
örökre megváltoztam politikailag.
Az 1960-as bukás után felszálltam egy Greyhound buszra New Orleansban,
hogy felvételizzek a Cooper Unionra.
És felvettek.
Művészetet tanultam; festészetet.
Jó dolog volt, és tandíjat se kellett fizetni.
Amikor New Yorkba jöttem, az első emberek, akikkel találkoztam,
Romare Bearden,
Norman Lewis,
és Jacob Lawrence voltak.
És 1960-ban teljesen nyitott volt a színtér New York Cityben.
Bill de Kooning is szóba állt veled!
Párbeszédet folytattam a vízválasztó - én így hívom - mindkét oldalán.
Nem teszek különbséget aközött, hogy vannak feketék, fehérek, akármi.
Tényleg nem.
Ha van valamilyen információjuk, és az ösztöneim azt súgják:
"Fiú, vele találkoznod kell,
meg kell tudnod, mit csinál, meg kell értened ezt a dolgot..."
akkor felkerestem.
A fiatal művésznek kell, hogy legyen valami, amire reagálhat.
Először Arshile Gorky volt nagy hatással rám.
Senki sem Zeusz fejéből pattan elő!
Az volt az első inspirációm.
A korai szürrealizmus.
A figuratív expresszionizmus.
De csak az 1960-as évek végén fordultam drasztikusan
az elméletibb ötletek felé, amik a festék anyagiságával foglalkoztak.
Minden spektrumszínt eltávolítottam.
Átváltottam akrilra.
Átrendeztem a stúdiót.
Átépítettem a festésről való gondolkodásmódom.
Építettem egy eszközt.
Úgy hívtam, hogy "az előhívó."
Azzal az eszközzel
egyszerre nagy mennyiségű akrilfestéket tudtam mozgatni a vászon felszínén.
"Tábla" festményeknek hívom őket. T-Á-B-L-A.
Egy nagy tábla lett belőlük.
Azt akartam, hogy a festmények egyetlen vonalként létezzenek...
egy mozdulat, három másodperc.
Ezért építettem azt a nagy eszközt.
Tíz évig dolgoztam azon a rajztáblán.
Tíz év bedőlve, lefelé hajolva.
Az már nem megy.
Eljön az idő, amikor a test már nem bírja az ilyen bántalmazást...
és ez az volt, bántalmazás.
A tábla vezetett el a mozaikdarabokhoz.
Ez egy kis darab akril, amit egy nagy tömb akrilból vágtak ki.
Engem persze mindig az érdekel, hogyan használhatom a fény iránytására.
Ezekkel a felületekkel, attól függően, hogy hogyan helyezem el őket,
irányítani tudom a fényt.
Látja, hogy változik?
Az a festmény sok fájdalomból született.
Elkezdtem, és aztán kialakult nálam egy súlyos betegség.
Egy hónapot töltöttem kórházban.
Az jól kiütött.
És én azzal a festménnyel ütöttem vissza.
Nem fogom hagyni, hogy ez a szarság legyőzzön.
Ez egyike a "Fekete Monolitoknak"
A címe: "Hat Pajkos Húr Chuck Berrynek."
A címe onnan jön...
aki személyesen ismerte Chuck Berryt, tudja, hogy bizarr dolgokat csinált.
A "Fekete Monolit" egy festménysorozat, amit sok éve csinálok már.
A korai 80-as években kezdődött.
Egy fekete személy, aki sokat tett a társadalomért.
Ezért magamra vettem a feladatot, hogy megemlékezzek róluk.
És azt vettem észre, hogy mindegyiknél meg kell találnom a személy eszenciáját.
Az a személy szimbólummá válik.
És azt beleépítem a festménybe.
Azt akarom, hogy egy átlagos fickóként emlékezzenek rám,
aki magának való.
És elkötelezetten dolgozik, de mindenek előtt...
Egyszer Count Basie-től kérdezték meg,
Azt mondta, azt akarja, hogy rá csak "Egy srácként" emlékezzenek.
Volt ebben egyfajta szerénység, amit mindig is csodáltam.
Semmi nagyszabású, csak egy srác.
Ez tetszik.
Kvantum fal VIII (Arshile Gorkynak, az Első Szerelmemnek a Festészetben.)
[Jack Whitten emlékére, (1939-2018)]
[suono di stumenti che vengono affilati]
["Jack Whitten: Vita di un artista"]
Adesso mi trovo a fare un tipo di pittura in cui le mie mani non toccano la tela.
Questo è un adattamento della tavolozza dell'artista.
Ok.
Pronti a partire.
Ognuni singola tessera trasporta informazioni
compresse all'interno
Ha molto a che fare con quello che succede con la tecnologia moderna.
Sai, byte di informazioni. Bit.
Questo tipo di cose.
Posso costruire tutto quello che voglio.
Non sono un pittore narrativo
Non creo l'idea, o il dipinto che illustra l'idea,
Non è quello che faccio.
È tutta una questione di materialità del dipinto.
Sono cresciuto a Bessemer, in Alabama.
La segregazione era dappertutto. I trasporti, gli autobus,
Quello che io chiamo l'apartheid americano.
Ho sempre fatto arte. Ho sempre dipinto da quando ero bambino.
Ma non mi hanno incoraggiato.
Nel pensiero comune, va bene come hobby, ma non si può vivere di questo.
Per mia fortuna, mi sono laureato con buoni voti.
Sono andato a Tuskegee.
L'idea era di diventare dottore e pilota nell'U.S. Air Force
Ma in un angoletto della mia mentre ho sempre saputo di essere un artista.
Questo è quello che volevo fare. Volevo fare arte.
Tuskegee non aveva un programma artistico,
quindi ho lasciato Tuskegee per studiare arte alla Southern University.
Ed è andata bene, per un po'.
Poi sono stato coinvolto politicamente nelle manifestazioni.
Organizzammo una grande marcia per i diritti civili che partiva
dal centro di Baton Rouge fino all'edificio degli uffici statali.
Fu quella marcia, quello che ho vissuto, che mi spinse fuori dal sud.
Quella marcia, che diventò scorretta e violenta,
politicamente mi cambiò per sempre.
Nell'autunno del 1960, presi un autobus di Greyhound per New Orleans
per fare un test alla Cooper Union.
E fui accettato.
Studiai arte e pittura.
Era buona, ed era gratuita.
Quando arrivai a New York, le prime persone che incontrai furono
Romare Bearden,
Norman Lewis,
e Jacob Lawrence.
E nel 1960 a New York, la scena era aperta.
Potevi parlare con Bill de Kooning!
Mantenevo un dialogo, come lo chiamo io, con entrambi i lati della barricata
Io non faccio distinzione tra l'essere nero, bianco, o altro.
Davvero.
Se qualcuno ha delle informazioni e il mio istinto mi dice,
"Ehy, devi incontrarlo"
"devi scoprire che cosa fa" "devi capire questa roba"
Mi ci metto in contatto.
Un artista giovane deve avere qualcosa contro cui reagire.
La mia prima influenza fu Arshile Gorky.
Nessuno spunta fuori dalla testa di Zeus!
Questa fu la mia prima influenza.
Il surrealismo iniziale.
Espressionismo figurativo.
Ma fu solo alla fine degli anni '60 che ebbi un drastico cambiamento
verso idee più concettuali che trattassero della materialità del quadro.
Rimossi tutti i colori dello spettro.
Feci un grande spostamento verso l'acrilico.
Ristrutturai lo studio.
Ristrutturai il mio pensiero sulla pittura.
Costruii uno strumento
Lo chiamai "Lo Sviluppatore".
Con quello strumento,
potevo muovere grandi quantità di pittura acrilica sulla superficie della tela.
Li chiamai dipinti "a lastra".
Divenne una lastra.
Volevo che il dipinto esistesse come singola linea:
un gesto, tre secondi.
Ecco perchè costruii quel grande strumento.
Trascorsi dieci anni a lavorare su quella tavola da disegno.
Per dieci anni mi chinai, mi piegai.
Non posso più farlo adesso.
Arriva un momento in cui il corpo non accetta questo tipo di abuso
ed era davvero un abuso.
La lastra è ciò che mi portò alle tessere.
Un pezzo di acrilico ritagliato da una grande lastra di acrilico.
Sicuramente come usarlo per direzionare la luce è sempre stato di mio interesse.
Quindi con queste superfici, a seconda di come li metto,
posso direzionare la luce.
Vedi come cambia?
Questo dipinto è venuto fuori da molto dolore.
Dopo aver iniziato il dipinto sviluppai una grave malattia.
Passai un mese in ospedale.
Fu devastante.
E quel dipinto era un modo per rispondere al colpo.
[Risate]
Non lascerò che questa merda mi sconfigga, capisci?
E uno dei "Black Monoliths".
Si chiama "Six Kinky Strings: per Chuck Berry"
Il titolo è ispirato al fatto che
chiunque conosce Chuck Berry, ha fatto della roba strana forte.
Il "Black Monolith" è una serie di dipinti che feci per un certo numero di anni,
a partire dai primi anni '80.
È una persona di colore che ha contribuito molto alla società.
Ho fatto di questo il mio business per commemorare quelle persone.
E ho scoperto che con ognuno, devo scovare l'essenza di quella persona.
Quella persona diventa un simbolo
ed io lo costruisco nella pittura.
Voglio essere ricordato come un ragazzo normale
che rimane spesso con se stesso.
[Risate]
Lavoratore impegnato. Ma soprattutto...
Una volta fecero questa domanda a Count Basie,
lui rispose: "voglio soltanto essere ricordato come uno dei ragazzi".
C'era una sorta di modestia in questo che ho sempre ammirato
Niente di grande, solo uno dei ragazzi.
Mi piace.
["Quantum Wall, VIII (Per Arshile Gorky, My First Love In Painting)"]
[Jack Whitten (1939–2018), In Memoriam]
[도구들을 연마하는 소리]
["Jack Whitten : 예술가의 삶"]
지금 저는 저의 손으로는 만지지 않는 종류의 그림을 그리고 있습니다.
이건 예술가의 팔레트 대용이죠
좋아요
이제 준비가 되었어요
이것 각각은 정보를 담고 있죠
하나하나에 압축되어 있어요
왜냐하면, 이건 현대 기술에서 일어나는 일과 연관되어 있기 때문이죠
정보의 단위인 'byte'에 대해서 들어봤을거에요 Bits도 있죠 (역자 : 8Bits는 1byte와 같음)
그런거에요
저는 만들고 싶은 어떤것이든 만들 수 있어요
저는 묘사하는 화가가 아니에요
저는 아이디어를 만들어내거나, 그림이 아이디어를 묘사하게끔 하지 않아요
그런건 하지 않아요
모든게 그림의 유형성에 관한 것이죠
저는 앨라배마주의 베쎄머에서 자랐어요
모든것이 구분되었죠 - 버스같은 대중교통들이요
저는 그걸 미국의 아파르트헤이트 (차별정책)이라고 불러요
저는 언제나 예술을 했어요 제가 아이었을때부터 그림을 그렸죠
그렇지만 응원받지는 못했어요
예술은 취미로서는 좋지만, 생계를 이어나가기는 어렵다는 논리였죠
운이 좋게도, 저는 좋은 점수로 졸업했어요
그리고 터스키기 대학교에 진학했어요
미공군과 조종사들의 담당의가 되는것이 저의 생각이었죠
마음속 한구석에는 저는 예술가라는 생각이 계속 있었어요
그게 제가 하고 싶은 일이었죠, 저는 예술 작업을 하고 싶었어요
터스키기 대학교에는 예술 관련 프로그램이 없었어요
그래서 저는 예술을 공부하기 위해 터스키기를 떠나 사우던 대학교로 갔습니다
그리고 잠시동안은 괜찮았어요
그런데 저는 정치적인 시위에 연루되었어요
우리는 Baton Rouge부터 시의 오피스빌딩으로 향하는
대규모 민권 행진을 조직했습니다
제가 경험한 그 행진이, 저를 사우던대학교에서 내쫓았어요
잔인하고 격렬하게 바뀌어버린 그 행진 이후로
저는 정치적으로 완전히 바뀌었습니다
1960년의 가을에, 저는 뉴올리언즈에서 Cooper Union에서 시험을 보기 위해서
그레이하운드 버스에 탑승했어요
그리고 저는 입학허가를 받았습니다
저는 회화를 공부했습니다
공부는 마음에 들었고, 학비도 무료였죠
뉴욕으로 왔을 때, 제가 만난 사람들은
Romare Bearden,
Norman Lewis,
그리고 Jacob Lawrence 였어요
그리고 1960년대 뉴욕에서는, 장이 열려있었어요
Bill de Kooning이 당신에게 말을 걸기도 하죠!
저는 양 극단의 입장 모두에서 대화를 나누었어요,
저는 흑인, 백인 또는 어떤 인종이든 이에 대한 구분을 두지 않아요
저는 정말 그러지 않죠
만약에 그들이 정보를 가지고있고 저의 본능이 저에게 이렇게 말한다면,
"이봐, 너는 저 사람을 만나봐야해"
"너는 저들이 뭘 하는지 알아봐야 할거야" "너는 이런것들을 이해해야 해"
저는 그들에게 다가갔어요
젊은 예술가는 반응할만한 무언가를 가지고 있어야 합니다
저에게 처음으로 영향을 준 작가는 Arshile Gorky입니다
누구든 혼자서 완벽하기는 어렵죠!
그게 저에게 처음으로 영향을 주었어요
초기 초현실주의,
구상적인 인상주의
60년대가 끝나갈 때쯤에야 저는 급격한 변화를 만들었죠
페인트의 물질성으로서 관념적인 생각들에 다가간거에요
저는 연속되는 색상들을 제거했어요
아크릴 물감으로 모든걸 바꾸었지요
스튜디오를 재구성했어요
그림에 대한 저의 생각도 재구성했죠
저는 도구를 만들었어요
그걸 "개발자"라고 불렀어요
그 도구로,
저는 많은 양의 아크릴 페인트를 캔버스 표면 위로 옮길 수 있었어요
저는 그걸 "slab" 그림이라고 부릅니다 S-L-A-B
그건 slab(평판)이 되죠
저는 그림이 하나의 선으로 존재하기를 바랐어요
하나의 몸짓, 3초
그게 제가 거대한 도구를 만든 이유입니다
저는 10년간 저 드로잉 판에서 일했어요
10년이 흘렀고, 저는 늙었죠
더이상 저 작업을 할 수는 없어요
몸이 저런 종류의 학대를 감당하지 못하는 시기가 옵니다
사실 학대이기는 했죠
slab은 저를 tesserae(모자이크 방식)으로 이끌어주었어요
tesserae는 큰 아크릴 판으로부터 잘려진 아크릴 조각이죠
저의 관심은, 물론 어떻게 빛을 조종하기 위해 그것을 사용할 수 있느냐에요
이 조각들을 어떻게 배치하느냐에 따라서
저는 빛을 조종할 수 있어요
어떻게 변하는지가 보이나요?
저 그림은 아주 많은 고통으로부터 만들어졌어요
저는 저 그림을 시작하고나서 아주 중한 병에 걸리고 말았죠
한달이나 입원해야 했어요
저를 완전히 녹다운 시켜버렸죠
그리고 저 그림이 제 방식으로의 반격이었어요
[웃음]
저는 저게 저를 이기는 꼴을 볼 수 없었거든요 무슨 뜻인지 아시겠죠?
이건 "Black Monoliths"중의 하나에요
"여섯개의 특이한 현 : 척 베리를 위하여" 라고 불립니다
그리고 그 제목은
이상한 행동을 하곤하는 척베리를 아는 사람들로부터 비롯되었어요
그렇지만 "Black Monolith"는 제가 수년간 해온 시리즈 입니다
80년대 초기에 시작했죠
흑인들은 사회에 많은 기여를 해왔어요
그래서 저는 그들을 기리기 위해 이 작업을 시작했습니다
그리고 저는 그 사람들 각각의 본질을 표현해야 한다는 걸 알게되었습니다
그 사람이 하나의 상징이 되는거에요
그리고 저는 그걸 페인트로 표현하는 거죠
저는 굉장히 평균적인 남자로서 기억되고 싶어요
혼자인 시간이 꽤 오래되긴 했지만요
[웃음]
열심히 일한 노동자이고 그것 외에도...
Count Basie에게 그 질문을 한적이 있어요
"나는 그냥 소년 중의 하나로 죽고싶소" 라고 말하더군요
그건 제가 언제나 존경해왔던 겸손함의 일종이었어요
대단하거나 화려하지 않은, 그냥 소년들 중의 하나..
마음에 들어요
[양자의 벽 8 (화가로서의 첫사랑, Arshile Gorky를 위하여)]
[Jack Whitten (1939-2018), 추모관 내]
[ALATAN DIASAH]
Kini saya mendapati bahawa saya membuat lukisan
di mana tangan saya tidak menyentuhnya.
Ini adalah sejenis penyelarasan palet artis.
[GESERAN PALET DENGAN ALATAN]
Okay.
Hampir siap.
Setiap satu membawa maklumat--
Ia dimampatkan antara satu sama lain
kerana ia banyak berkaitan dengan apa yang sedang berlaku dengan teknologi moden.
Informasi yang mengandungi byte.
Benda macam itulah.
Saya boleh reka apa-apa yang saya inign.
Saya bukan pelukis naratif.
Saya tidak buat tentang pendapat, atau pun lukisan yang menggambari sesuatu pendapat.
Saya tidak buat begitu.
Ini semua adalah tentang materialiti dalam cat.
Saya dibesarkan di Bassemer, Alabama.
Semua benda telah diasingkan-- kenderaan, bas-bas.
Saya panggilnya apartheid orang Amerika.
Saya selalu buat seni lukis. Saya buat lukisan sejak saya kecil.
Tetapi ia tidak disokong.
Kata mereka ia boleh dijadikan sebagai hobi, tetapi tidak boleh dicari rezeki.
Nasib pada saya, saya lulus dengan keputusan yang baik.
Saya pergi ke Tuskegee.
Sememangnya saya ingin menjadi seorang doktor
di dalam U.S. Air Force dan seorang juruterbang.
Ia sentiasa di dalam minda saya bahawa saya seorang pelukis.
Itulah apa yang saya ingin buat. Saya mahu buat seni.
Tuskegee tidak menawar program seni,
jadi saya meninggal Tuskegee dan belajar seni di Southern University.
Semua berlancar dengan baik, buat seketika,
tetapi saya menyertai dalam demonstrasi politik.
Kami mengadakan perarakan hak asasi manusia yang berlangsung dari
pekan Baton Rouge ke bangunan pejabat kementerian.
Perarakan itu menyebabkan penyingkiran saya daripada South University.
Selepas perarakan itu yang menjadi lagi dasyat dan ganas,
saya menjadi lebih berpolitik.
Pada kejatuhan 1960, saya menaiki bas Greyhound daripada New Orleans
ke Cooper Union untuk mengambil ujian.
Saya telah diterima.
Saya belajar seni-- lukisan.
Ia memang baik dan yuran adalah percuma.
Apabila saya sampai di New York, sesetengah orang yang saya berjumpa adalah
Romare Bearden,
Norman Lewis,
dan Jacob Lawrence.
Dan senario di New York City pada 1960 bersifat terbuka.
Bill de Kooning ingin bercakap dengan anda!
Saya berdialog, di mana saya panggilnya, pada kedua-dua sisi dalam pembelahan.
Saya tidak membuat perkecualian antara Hitam, Putih, dan sebagainya.
Saya memang tidak.
Jika mereka mempunyai informasi, naluri saya akan kata,
"Kamu perlu berjumpa dengan orang ini"--
"Kamu kena mengetahui apa yang mereka sedang buat," "Kamu perlu memahami benda-benda ini"--
Saya hulur keluar.
Seniman muda perlu ada sesuatu untuk dirangsangkan.
Pengaruh pertama saya adalah Ashile Gorky.
Tiada sesiapa yang boleh berhadapan selain daripada Zeus!
Itulah pengaruh pertama saya.
Surealisme awal.
Expressionisme yang berkiasan.
Ia tidak tamat pada akhir tahun '60-an, dan saya melalukan perubahan yang drastik
lebih kepada pendapat yang berkonsep dan berkaitan dengan materialiti cat.
Saya memadamkan kesemua spektrum warna.
Menukar ke akrilik.
Membina semula studio.
Membina semula pendapat saya pada lukisan.
Saya mereka sebuah alatan.
Saya panggilnya "Pemaju".
Dengan alatan itu,
Saya boleh pindah cat akrilik yang besar ke permukaan kanvas secara keseluruhan.
Saya pangil lukisan-lukisan itu "Slab". S-L-A-B.
Ia menjadi satu kepingan.
Saya mahukan lukisan untuk wujud pada satu garisan--
satu gerakan, tiga saat.
Maka saya buat alatan yang sebesar itu.
Saya menggunakan sepuluh tahun untuk menghabiskan pada papan lukis.
Selepas sepuluh tahun, semuanya berhenti.
Saya tidak larat lagi.
Pada satu masa apabila badan tidak lagi terima penderaan seperti itu--
dan ia memang menderakan.
Slab itu adalah apa yang menyebabkan saya berasa begitu.
Ia sebahagian akrilik yang ditanggalkan daripada slab akrilik yang besar itu.
Minat saya adalah sentiasa pada penggunaannya pada pengarahan cahaya.
Jadi dengan permukaan-permukaan ini, bergantung pada cara saya menempatkannya.
Saya boleh mengarah cahaya itu.
Anda dapat lihat perubahannya?
Lukisannya datang daripada keperitan yang banyak.
Saya mula lukisan itu dan saya dijangkiti penyakit yang serius.
Saya berada di hospital sepanjang satu bulan.
Jadi itu membangunkan saya.
Dan lukisan itu adalah satu cara untuk membangunakan saya.
[KETAWA]
Saya tidak akan putus asa begitu senang, anda tahu?
Ini adalah satu daripada "Black Monoliths."
Ini dipanggil, "Six Kinky Strings: For Chuck Berry."
Tajuk itu datang daripada fakta bahawa,
sesiapa yang kenali personaliti Chuk Berry,
beliau memang membuat perkara yang ganjil.
Namun, "Black Monolith" ialah siri lukisan yang saya hasilkan buat beberapa tahun.
Ia bermula daripada awal 80'an.
Ia adalah tentang seorang berkulit hitam dan telah menyumbang banyak kepada masyarakat.
Jadi saya buat kerja saya untuk mengingati orang ini.
Dan saya dapati bahawa setiap satu, saya perlu mencari isi hati orang itu.
Orang itu menjadi satu simbol.
Dan saya membawanya ke dalam lukisan.
Saya mahu diingati sebagai seorang yang biasa
yang bersifat pada diri sendiri.
[KETAWA]
Pekerja berdedikasi. Tetapi yang lebih penting...
Soalan ini pernah ditanya kepada Count Basie,
beliau kata, "Saya hanya mahu jadi sebagai lelaki yang biasa"
Ia mempunyai sejenis kesederhanaan dalam itu dan saya sentiasa berkagum dengan.
Tiada apa-apa yang besar, hanya seorang lelaki yang biasa.
Saya suka pada itu.
[som de afiação de ferramentas]
["Jack Whitten: A Vida de Um Artista"]
Agora, estou fazendo um tipo de pintura em que minhas mãos não encostam.
Essa é uma adaptação da paleta do artista.
Ok.
Quase tudo pronto.
Cada um desses transmite informação --
ela está comprimida neles --
isso está muito relacionado com as tecnologias modernas.
Sabe, bytes de informação. Bits.
Esse tipo de coisa.
Posso construir o que eu quiser.
Não sou pintor de narrativas.
Não crio a ideia, ou a pintura como uma ilustração da ideia,
eu não faço isso.
Trata-se da materialidade da tinta.
Cresci em Bessemer, Alabama.
Tudo era segregado -- o transporte, os ônibus.
Eu chamo isso de Apartheid Americano.
Sempre trabalhei com arte. Sempre pintei, desde criança.
Mas eu não era incentivado,
porque diziam que a arte era um bom hobby, mas não servia como profissão.
Por sorte, me formei com boas notas.
Fui para Tuskegee.
A ideia era ser médico na Força Aérea dos EUA, e piloto.
Sempre tive a nítida impressão de que eu era um artista.
Era isso o que eu queria fazer, eu queria fazer arte.
Em Tuskegee, não havia cursos de artes,
então saí de Tuskegee e fui estudar arte na Southern University.
E deu certo, por um tempo,
mas me envolvi nas passeatas políticas.
Nós organizamos uma grande marcha pelos direitos civis, saindo do
centro de Baton Rouge ao prédio do governo do estado.
Foi essa passeata, essa experiência, que me fez sair do Sul.
Depois dessa passeata, que foi cruel e violenta,
minha visão política mudou pra sempre.
No outono de 1960, peguei um ônibus Greyhound de Nova Orleans
para fazer uma prova na Cooper Union.
E fui aceito.
Estudei arte -- pintura.
Era um curso bom e gratuito.
Quando vim para Nova York, as primeiras pessoas que conheci foram
Romare Bearden,
Norman Lewis,
e Jacob Lawrence.
E, em 1960, em Nova York, a cena era aberta.
Bill de Kooning falava com você!
Havia um diálogo, como eu digo, dos dois lados da cerca.
Não faço distinção entre negros, brancos ou algo assim.
Realmente não faço.
Se eles têm informações e meu instinto me diz,
"Cara, vai conhecer fulano"
"Vai descobrir o que ele faz", "você tem que entender disso" --
Aí eu faço contato.
O jovem artista precisa reagir a algo.
Minha maior influência foi Arshile Gorky.
Ninguém surge do nada!
Foi minha primeira influência.
O início do surrealismo.
Expressionismo figurativo.
Mas foi só no fim dos anos 60 que fiz uma mudança drástica
e adotei ideias mais conceituais que lidavam com a materialidade da tinta.
Removi todo o espectro de cores.
Passei a adotar a tinta acrílica.
Reestruturei o ateliê.
Reestruturei meu pensamento sobre pintura.
Construí uma ferramenta.
Eu a chamo "a programadora".
Com essa ferramenta,
consegui mover grandes porções de tinta acrílica na superfície da tela.
Eu chamo de pinturas em "placa". P-L-A-C-A.
Virou uma placa.
Queria que a pintura fosse uma linha só --
um gesto, três segundos.
Por isso criei esta ferramenta enorme.
Passei dez anos trabalhando nessa prancha de pintura.
Dez anos dobrado, inclinado.
Não consigo mais fazer isso.
Chega uma hora em que o corpo não aceita mais esse abuso --
e era um abuso.
Por causa da placa, conheci a téssera.
É um pedaço de acrílico recortado de uma placa grande de acrílico.
Meu interesse, claro, é sempre em como posso usá-lo para direcionar a luz.
Então, com essas superfícies, dependendo de como as posiciono,
posso direcionar a luz.
Está vendo como ela muda?
Essa obra nasceu de muita dor.
Comecei a pintura e depois desenvolvi uma doença grave.
Passei um mês no hospital.
A doença me derrubou feio.
Essa pintura foi minha forma de revidar.
[RISOS]
Não vou deixar essa merda me derrotar, sabe?
Esse é um dos "Monólitos Negros".
Chama-se "Six Kinky Strings: For Chuck Berry."
E esse título vem do fato de que,
quem conhece a personalidade do Chuck Berry sabe que ele fazia bizarrices
O "Monólito Negro" é uma série de obras que venho criando há vários anos.
Comecei no início dos anos 80.
É uma pessoa negra que fez muito pela sociedade.
Então, ganho a vida imortalizando essas pessoas.
E, para cada um, tenho que captar a essência da pessoa.
Essa pessoa se torna um símbolo
e eu incorporo isso na obra.
Quero ser lembrado como um cara comum
e bem reservado.
[RISOS]
Trabalhador dedicado. Mas, além disso...
Perguntaram uma vez pro Count Basie,
ele disse "Quero morrer como um cara normal".
Eu sempre admirei esse tipo de modéstia.
Nada demais, só um cara comum.
Gosto disso.
["Quantum Wall, VIII (Para Arshile Gorky, minha primeira paixão artística)"]
[звук затачивания инструментов]
["Джек Уиттен: Жизнь художника"]
И вот я создаю картину, не дотрагиваясь до нее руками.
Это адаптация палитры.
Так.
Почти готово.
Каждый из них содержит информацию--
она скрывается в каждом элементе--
это сильно перекликается с тем, что происходит с современными технологиями.
Байты информации. Кусочки.
И тому подобное.
Я могу сотворить все, что захочу.
Я не повествующий художник.
Я не создаю идеи, или картины как иллюстрации для идей,
я этим не занимаюсь.
Здесь все дело в материальности красок.
Я вырос в Бессемере, штат Алабама.
Всё было разделено — транспорт, автобусы.
Я называю это американским апартеидом.
Я всегда занимался искусством. Создавал картины с детства
Но это не поощрялось,
говорили, что это неплохое хобби, но зарабатывать этим на жизнь не выйдет.
К моему счастью, я окончил школу с хорошими оценками.
Я отправился в Таскиги.
Цель этого была в том, чтобы я стал врачом и пилотом в ВВС США.
Подсознательно я всегда ощущал, что должен быть художником.
Это то, что я хотел делать, я хотел заниматься живописью.
В Таскиги не было курса по искусству,
поэтому я бросил Таскиги, чтобы изучать искусство в Южном университете.
И всё шло неплохо какое-то время,
но я вовлекся в политические демонстрации.
Мы организовали большое шествие за гражданские права,
оно тянулось от центра Батон-Руж до здания Государственного управления.
Тот марш, то, что я тогда почувствовал заставило меня уехать с юга.
После того марша, превратившегося во что-то жестокое и неправильное,
мои политические взгляды навсегда изменились.
Осенью 1960-го я сел в следующий из Нового Орлеана автобус фирмы Грейхаунд,
чтобы пройти тестирование в Купер Юнион.
И меня приняли.
Я изучал художественную роспись.
Это было интересно и бесплатно.
Когда я приехал в Нью-Йорк, одними из первых, с кем я познакомился были
Ромар Бирден,
Норман Льюис
и Джейкоб Лоуренс.
В Нью-Йорке 1960-го общество было открытым и гостеприимным.
Билл Де Кунинг говорил бы с тобой!
У меня была беседа, что я называю по обе стороны баррикад.
Я не разграничиваю черных, белых, каких угодно.
Серьезно.
Если у кого-то есть информация, а инстинкты говорят мне,
"Нужно с ним встретиться"--
"Узнать, чем он занимается" "Тебе нужно разбираться в этих вещах" —
я свяжусь.
Молодому художнику нужно что-то, на что он будет ориентироваться.
Первое влияние на меня оказал Аршил Горки.
Никто не появляется из головы Зевса!
Это первое, что повлияло на меня.
Ранний сюрреализм.
Символический экспрессионизм.
Однако, только в конце 60-х я здорово поменял направление
в сторону более концептуальных идей, перекликающихся с материальностью красок.
Я отказался от всех спектральных цветов.
Резко перешел на акрил.
Переделал студию.
Изменил свое мышление о живописи.
Я создал инструмент.
Я назвал его "разработчиком".
С этим инструментом
я мог переносить большие количества краски на поверхность холста.
Я называю эти картины "пластинчатыми".
Она стала пластиной.
Я хотел, чтобы картина была как единая линия —
одно движение, три секунды.
Поэтому я сделал столь большой инструмент.
Я провел десять лет, работая за этой доской.
Десять лет согнувшись, скрючившись.
Я больше не могу это делать.
Грядет время, когда тело перестанет допускать подобные издевательства —
а это было издевательством.
Пластина — это то, что привело меня к мозаике.
Это кусочек акрила, отрезанный от большой акриловой пластины.
Мой интерес всегда, конечно, в том, как я могу использовать это для игры со светом.
Такими поверхностями, в зависимости от того, как я их расположу,
я могу направлять свет.
Видите, как она меняется?
Эта картина появилась из-за большой боли.
Я начал над ней работать, а потом серьезно заболел.
Провел месяц в больнице.
Так что это меня изрядно подшибло.
А эта картина была способом дать сдачи.
[СМЕЁТСЯ]
Я не позволю этой дряни уничтожить меня, так ведь?
Это одна из "Черных Монолитов."
Она называется "Шесть чудаковатых струн: для Чака Берри"
И это название произошло от того факта,
любой, кто знаком с личностью Чака Берри подтвердит, что он творил всякую мерзость.
"Черный Монолит" — серия картин, которую я создавал на протяжении нескольких лет.
Это началось в начале 80-х.
Это темнокожий человек, внесший большой вклад в общество.
И я занимаюсь увековечиванием памяти об этих людях.
И я заметил, что каждый раз мне нужно уловить сущность этой личности.
Личность становится символом
и я вделываю это в краску.
Хочу, чтобы меня запомнили как вполне обычного паренька,
который остается самим собой.
[СМЕЁТСЯ]
Преданный своему делу. Но вдобавок ко всему...
Однажды такой вопрос был задан Каунту Бэйси,
на что он сказал, "Я хочу уйти, как один из ребят ."
В этом была какая-то непритязательность, которой я всегда восхищался.
Ничего изрядного, просто один из ребят.
Мне это нравится.
["Квантовая стена VIII (Аршилу Горки, моей первой любви в живописи"]
[Памяти Джека Уиттена (1939–2018)]
[เสียงอุปกรณ์ถูกลับ]
["แจ็ก วิตเท็น: ชีวิตศิลปิน"]
ตอนนี้ผมพบว่าผมวาดภาพในแบบที่ไม่ต้องใช้มือ
เจ้านี่เป็นจานสีรุ่นดัดแปลง
โอเค
เกือบจะพร้อมแล้ว
มีเรื่องราวในงานแต่ละชิ้น...
หลอมรวมอยู่ข้างใน...
เพราะมันมีอะไรมากมายเกี่ยวข้อง กับสิ่งที่เกิดขึ้นในเทคโนโลยีสมัยใหม่
เช่นหน่วยความจำของข้อมูล ในชิ้นส่วนเล็กๆ
อะไรแบบนั้น
ผมสร้างทุกอย่างที่ผมอยากสร้างได้
ผมไม่ใช่นักวาดภาพอธิบายเรื่องราว
ผมไม่สื่อแนวคิด หรือวาดภาพที่จะสื่อถึงแนวคิด
ผมไม่ทำแบบนั้น
มันเป็นเรื่องของภาพวาดที่มีความเป็นวัตถุ
ผมโตมาในเมืองเบสเซเมอร์ แอละแบมา
มีการแบ่งแยกทุกอย่าง ทั้งการคมนาคม รถเมล์
อย่างที่ผมเรียกว่าระบอบเหยียดผิวในอเมริกา
ผมทำงานศิลป์มาตลอด วาดภาพมาตั้งแต่ยังเด็ก
แต่ไม่ได้รับการสนับสนุน
โดยทฤษฎีก็คือ จะวาดเป็นงานอดิเรกก็ดี แต่มันทำเงินไม่ได้
ผมยังโชคดีที่เรียนมาได้เกรดไม่แย่
ผมไปทัสเคจี
ด้วยความคิดที่ว่าจะเป็นแพทย์ และนักบิน ในกองทัพอากาศสหรัฐฯ
แต่มีความคิดฝังหัวผมอยู่ตลอด ว่าผมเป็นศิลปิน
เป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำ ผมอยากทำงานศิลป์
ทัสเคจีไม่มีศิลปะให้เรียน
ผมเลยออกจากทัสเคจี ไปเรียนศิลปะที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์น
มันก็เป็นไปได้ดีอยู่ช่วงหนึ่ง
แต่ผมไปมีส่วนร่วมในการประท้วงทางการเมือง
เราจัดเดินขบวนสิทธิพลเมืองครั้งใหญ่
เริ่มจากตัวเมืองบาตองรูจ ไปจนถึงอาคารสำนักงานรัฐ
สิ่งที่ผมได้จากการเดินขบวนครั้งนั้น ทำให้ผมก้าวออกจากชีวิตทางใต้
หลังการเดินขบวนครั้งนั้น ซึ่งมันจบด้วยความรุนแรงและโหดร้าย
เรื่องการเมืองนั้นเปลี่ยนตัวตนผมอย่างภาวร
ฤดูใบไม้ร่วงปี 1960 ผมนั่งเกรย์ฮาวด์บัสไปนิวออร์ลีนส์
ไปสอบเข้าวิทยาลัยคูเปอร์ยูเนียน
แล้วก็เข้าได้
ผมเรียนวาดภาพศิลป์
ซึ่งเป็นเรื่องดี แถมไม่มีค่าใช้จ่าย
พอผมมาที่นิวยอร์ก คนแรกๆ ที่ผมเจอคือ
โรมารี แบร์เดน
นอร์แมน ลิวอิส
และเจคอบ ลอว์เรนซ์
และในนิวยอร์กซิตี้ปี 1960 วงการศิลปะกำลังเปิดกว้าง
ขนาด บิล เดอ โกนิง ยังมาคุยกับคุณ!
ผมมีบทสนทนา ที่ผมเรียกว่า ด้านทั้งสองของเส้นกั้น
ผมไม่สร้างความต่างระหว่างขาวกับดำ หรืออะไรก็ตาม
ผมไม่ทำแบบนั้น
ถ้าหากว่ามีข้อมูล และสัญชาตญาณผมมันบอก
"ไอ้หนู นายต้องไปเจอคนคนนั้น"
"ต้องไปดูว่าเขาทำอะไร" "นายต้องเข้าใจสิ่งเหล่านี้"...
ผมก็จะไป
ศิลปินวัยรุ่นควรต้องมีอะไรมากระตุ้น
แรงจูงใจแรกของผมก็คือ อาร์ชิลี กอร์กี
ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด
นั่นเป็นแรงจูงใจแรกของผม
ศิลปะเหนือจริงในยุคแรกๆ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม
จนกระทั่งปลายยุค 60 ที่ผมสร้างความต่างอย่างสิ้นเชิง
ไปทางศิลปะเชิงแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับ ภาพวาดที่มีความเป็นวัตถุ
ผมเลิกใช้สีสันต่างๆ
เปลี่ยนไปใช้สีอะคริลิก
เปลี่ยนโครงสร้างสตูดิโอ
ปรับโครงสร้างความคิดเรื่องการวาดภาพ
ผมสร้างอุปกรณ์
ที่ผมเรียกว่า "ตัวพัฒนา"
ด้วยอุปกรณ์นั้น
ผมสามารถลากสีอะคริลิกปริมาณมาก บนผ้าใบได้
ผมเรียกการวาดแบบนี้ว่า "Slab" เอส-แอล-เอ-บี
มันกลายเป็นแผ่นหนาๆ
ผมอยากสร้างภาพเป็นโครงร่างเดียว
แสดงออกเพียงอย่างเดียว สามวินาที
ผมถึงได้สร้างอุปกรณ์ใหญ่ๆ นั้น
ผมใช้เวลาสิบปีบนกระดานวาดภาพอันนั้น
ก้มๆ เงยๆ อยู่สิบปี
ไม่เอาแล้ว
ถึงเวลาที่ร่างกายมันไม่รับการทารุณแบบนั้น
มันเป็นการทารุณกรรม
"Slab" เป็นสิ่งที่ทำให้ผมได้รู้จักเทสซาแร
เป็นชิ้นอะคริลิกที่ถูกตัด ออกจากแผ่นอะคริลิกแผ่นหนา
แน่นอน สิ่งที่ผมสนใจคือ จะทำให้มันหักเหแสงยังไง
ด้วยพื้นผิวพวกนี้ ขึ้นอยู่กับว่าผมวางมันแบบไหน
ผมก็หักเหแสงได้
เห็นไหมว่ามันเปลี่ยนแปลงยังไง
ภาพวาดนั้นเกิดจากความเจ็บปวดแสนสาหัส
ผมเริ่มวาดภาพนั้น จากนั้นก็ป่วยหนัก
ผมต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่เดือนหนึ่ง
มันทำผมล้มทั้งยืน
และภาพนั้นเหมือนเป็นการโต้กลับของผม
[หัวเราะ]
ผมไม่มีวันให้เรื่องนี้มาทำให้ถอดใจ เข้าใจไหม
มันเป็นหนึ่งในงาน "Black Monolith"
ชื่อว่า "Six Kinky Strings: For Chuck Berry"
ชื่อนั้นมาจากความที่ว่า
ชัค เบอร์รี ชอบทำอะไรประหลาดๆ ใครก็ตามที่รู้จักบุคลิกของเขาจะเข้าใจ
ส่วน "Black Monolith" เป็นชุดของภาพวาดที่ผมทำมาหลายปี
เริ่มที่ต้นยุค 80
มีคนผิวดำคนหนึ่ง ที่ทำอะไรเพื่อสังคมมากมาย
ผมเลยสร้างงานของผม เพื่อเป็นการระลึกถึงคนเหล่านั้น
และผมพบว่าในแต่ละงาน ผมต้องใส่ความเป็นแต่ละคนเข้าไป
คนคนนั้นกลายเป็นสัญลักษณ์
ซึ่งผมนำมาสร้างเป็นภาพวาด
ผมอยากเป็นที่จดจำในฐานะคนธรรมดา
ที่มีชีวิตอยู่กับตัวเองซะส่วนใหญ่
[หัวเราะ]
เป็นคนทำงานที่อุทิศตน แต่ยิ่งไปกว่านั้น...
ครั้งนึง เคาท์ เบซี ก็โดนถามแบบนั้น
เขาบอกว่า "เขาอยาก เป็นเหมือนเด็กชายคนหนึ่ง"
มันมีความถ่อมตัวอยู่ในนั้น ซึ่งผมนับถือมาตลอด
ไม่มีอะไรใหญ่โต ก็แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง
ผมชอบนะ
["Quantum Wall, VIII (แด่ อาร์ชิลี กอร์กี, รักแรกของผมกับภาพวาด)"]
[ด้วยความระลึกถึง แจ็ก วิตเท็น (1939–2018)]
[araç bileme sesleri]
["Jack Whitten: Bir Sanatçının Hayatı"]
Kendimi, dokunmamı gerektirmeyen bir tür resim yaparken buldum.
Bu sanatçı paletinin bir uyarlaması.
Tamam.
Neredeyse hazır.
Bunların her biri içine sıkıştırılmış--
bilgiler taşıyor--
çünkü modern teknolojide olan bitenle çok alakalı.
Biliyorsunuz, bilgi parçacıkları. "Bit"ler.
O tür bir şey.
İstediğim her şeyi yaratabilirim.
Ben öyküleyici bir ressam değilim.
Ben bir fikri ortaya çıkarmıyorum, ya da bir fikri resmeden bir resim yapmıyorum,
Bunu yapmıyorum.
Tamamen boyanın maddeselliğiyle alakalı.
Bessemer, Alabama'da büyüdüm.
Ayrımcılık her yerdeydi-- ulaşım, otobüsler.
Benim "Amerikan ırk ayrımı" dediğim şey.
Ben hep sanat yaptım. Çocukluğumdan beri resim yaptım.
Ama bu pek teşvik edilmezdi,
bir hobi olarak iyiydi ama bununla geçinemezdiniz.
Şanslıydım ki iyi notlarla mezun oldum.
Tuskegee'ye gittim.
Amerikan Hava Kuvvetleri'nde bir doktor ve pilot olacağım gibi görünüyordu.
Ama kafamda bana sürekli bir sanatçı olduğumu söyleyen bir ses vardı.
Yapmak istediğim buydu, sanatla uğraşmak istiyordum.
Tuskegee'de bir sanat programı yoktu,
bu yüzden Southern University'de sanat okumak üzere Tuskegee'den ayrıldım.
Ve iyi gitti, en azından bir süreliğine,
fakat politik gösterilere katıldım.
Büyük insan hakları yürüyüşleri düzenledik
Baton Rouge'dan resmi devlet binalarına.
Beni güneyden uzaklaştıran da bu yürüştü.
Berbat ve şiddet dolu bir hale gelen bu yürüyüş,
beni siyasi anlamda sonsuza dek değiştirdi.
1960 sonbaharında, Cooper Union'da bir sınava girmek için...
New Orleans'tan kalkan bir otobüse bindim.
Ve kabul edildim.
Resim okudum.
Güzel bir şeydi ve eğitim ücretsizd.
New York'a ilk geldiğimde, tanıştığım ilk insanlardan bazıları
Romare Bearden,
Norman Lewis,
ve Jacob Lawrence'dı.
Ve 1960 yılında New York camiası oldukça haraketliydi.
Bill de Kooning sizinle konuşurdu!
Benim "ayrımın her iki yüzünde" diye adlandırdığım bir diyalog olmuştu.
Siyah, beyaz ya da vb. olmakla alakalı bir ayrım yapmıyorum.
Gerçekten.
Onlar bilgi sahibiyse, ve iç güdülerim bana,
"Dostum, onunla tanışmalısın"
"Neler yaptıklarını öğrenmelisin," "Bunları anlamalısın" diyorsa,
Onlara ulaşırım.
Genç bir sanatçının tepki vereceği bir şeyler olmalı.
Beni ilk etkileyen Arshile Gorky idi.
Kimse Zeus'un kafasından doğmuyor!*
Bu beni etkileyen ilk şeydi.
Erken gerçeküstücülük.
Figüratif dışavurumculuk.
Ama yaşadığım esas değişim, 60'ların sonundaydı.
Boyanın maddeselliğiyle ilgili daha kavramsal fikirlere yöneldim.
Spektrum renklerinin hepsini kaldırdım.
Akrilik boyaya geçtim.
Atölyeyi yeniden düzenledim.
Resimle alakalı düşüncelerimi yeniden düzenledim.
Bir alet yarattım.
Adını "Geliştirici" koydum.
Bu aletle,
büyük miktarlarda akrilik boyayı tuval üzerinde taşıyabiliyordum.
Onlara "levha" resimleri diyorum.
Bir levha haline geldi.
Sadece tek bir çizgi halinde var olan bir resim istedim--
tek hareket, üç saniye.
Bu yüzden o büyük aleti yaptım.
O çizim tahtasında on senemi geçirdim.
10 yıl boyuna eğilmiş ve yere çökmüş bir biçimde.
Artık yapamıyorum.
Öyle bir zaman geliyor ki vücudunuz bu kötü kullanımı kabul etmiyor.
Gerçekten de kötü kullanım.
"Levha" beni tesseraya götüren şeydi.
Büyük bir akrilik levhasından kesilen bir akrilik parçası.
Benim derdim tabii ki bunu ışığı doğru yansıtmak için nasıl kullanabileceğimdi.
Bu yüzeylerle, onları nasıl yerleştirdiğime bağlı olarak,
ışığı yönlendirebilirim.
Nasıl değiştiğini görüyor musunuz?
Bu resim büyük acıların sonucunda ortaya çıktı.
Resme başladım ve sonrasında ciddi rahatsızlıklarım ortaya çıktı.
Hastanede bir ay geçirdim.
Bu benim canıma okudu.
Ve bu resim benim için bir geri dönüş yolu oldu.
[GÜLÜŞMELER]
Bu lanet şeyin beni alt etmesine izin vermeyeceğim, anlarsın ya?
"Siyah Yekpareler"den biri.
Adı "Altı Dolaşık Tel: Chuck Berry için."
Bu isim şöyle bir yerden geliyor ki,
Chuck Berry'yi tanıyanlar bilir, garip şeyler yapmıştır.
"Siyah Yekpare" bir süredir üzerinde uğraştığım bir resim serisi.
80lerin başında başladı.
Topluma büyük katkıları olmuş siyahi bir kişi.
Ben de bu insanları anılaştırmayı kendime iş edindim.
Her birinde, o kişinin kişiliğinin özünü bulmam gerekiyor.
O kişi bir sembol haline gelir
ve ben onu boyayla inşa ederim.
Gerçekten ortalama bir insan olarak hatırlanmak istiyorum.
Kendi içinde kalmış biri.
[GÜLÜŞMELER]
Adanmış bir emekçi. Ama hepsinden öte...
Count Basie'ye günün birinde sormuşlar,
demiş ki "herhangi biri gibi, yerin dibine gitmek istiyorum."
Bunda hep hayran olduğum bir alçak gönüllülük var.
Şaşalı değil, herhangi biri gibi.
Bu hoşuma gidiyor.
["Kuantum Duvarı, VIII (Arshile Gorky için, Resimdeki ilk aşkım)"]
[Jack Whitten anısına, (1939-2018)]
(Tiếng mài giũa)
Jack Whitten - Cuộc Đời Một Họa Sĩ
Giờ tôi đang thấy bản thân thực hiện một loại hội họa
mà bàn tay tôi không chạm vào nó
Đây là chuyển thể của bảng màu của họa sĩ
Được rồi
Mọi thứ đã chuẩn bị sẵn sàng
Mỗi một phần đều chứa đựng thông tin
nó được gói gọn vào mỗi phần
bởi nó liên quan rất nhiều đến công nghệ hiện đại
Bạn biết đấy, những đơn vị thông tin
Đại loại như thế
Tôi có thể tạo dựng những gì tôi muốn
Tôi không phải một họa sĩ trần thuật
Tôi không thiên về làm ý tưởng hay tạo bức tranh thể hiện ý tưởng ấy
Tôi không làm vậy
Tất cả luôn về tính vật chất của màu sơn
Tôi lớn lên ở Bessemer, Alabama
Mọi thứ đều tách biệt - phương tiện đi lại, xe buýt
Tôi gọi nó là chế độ A-pác-thai kiểu Mỹ
Tôi luôn vẽ tranh và làm hội họa từ nhỏ
Nhưng việc ấy không được khuyến khích,
bởi lối suy nghĩ hội họa là một sở thích thú vị, nhưng không thể kiếm sống với nó
Rất may, tôi tốt nghiệp với điểm số cao
Tôi đi đến Tuskegee
Đáng lẽ tôi đã là bác sĩ Lực lượng Không quân Mĩ và là một phi công
Nhưng sâu trong tôi biết rằng tôi là một họa sĩ
Hội họa là những gì tôi muốn thực hiện
Tuskegee không có chương trình dạy hội họa
Nên tôi rời Tuskegee để học ở Southern University
Mọi thứ diễn ra tốt đẹp trong một thời gian
Nhưng tôi đã can dự vào những cuộc biểu tình chính trị
Chúng tôi tổ chức một cuộc tuần hành nhân quyền lớn từ
trung tâm Baton Rouge đến các văn phòng công chức nhà nước
Cuộc tuần hành ấy, điều tôi trải nghiệm, đã khiến tôi rời xa miền Nam
Sau cuộc tuần hành đó, sự kiện mà trở nên nguy hiểm và bạo lực
Nó thay đổi tôi, theo khía cạnh chính trị, mãi mãi
Mùa thu năm 1960, tôi đi xe buýt Greyhound từ New Orleans
Để làm bài thi tại Đại học Cooper Union
Và tôi được nhận
Tôi học vẽ tranh - sơn màu
Nó là một điều thật tốt, và tôi không cần trả học phí
Khi tôi đến New York, những người đầu tiên tôi gặp là
Romare Bearden,
Roman Lewis,
và Jacob Lawrence.
Và vào năm 1960 tại Thành phố New York, cảnh tượng được mở ra
Bill de Kooning nói chuyện với bạn!
Tôi có cuộc hội thoại, cái tôi hay gọi, ở hai đầu của sự khác biệt.
Tôi không phân biệt người da trắng, da màu hay bất cứ điều gì như thế.
Tôi thật sự không.
Nếu họ biết thông tin gì đó, và bản năng mách bảo tôi rằng,
"Này, bạn phải gặp người đó",
"Bạn phải biết họ đang làm gì", "Bạn phải hiểu rõ điều này",
thì tôi sẽ tiến tới.
Người họa sĩ trẻ phải có điều gì đó để phản ứng lại.
Ảnh hưởng đầu tiên của tôi là từ Arshile Gorky.
Không ai bắt đầu và phát triển từ cái đầu của Zeus!
Đó là ảnh hưởng đầu tiên của tôi.
Chủ nghĩa siêu thực thời kì đầu.
Trường phái biểu hiện ẩn dụ.
Nhưng đến cuối những năm 60, tôi có một thay đổi mạnh mẽ
hướng đến những ý tưởng có tính khái niệm và liên quan đến tính vật chất của sơn màu
Tôi bỏ tất cả dải màu quang phổ.
Tạo bước chuyển lớn sang acrylic.
Tái cơ cấu cả studio.
Tái cơ cấu suy nghĩ của tôi về vẽ tranh.
Tôi tạo ra một dụng cụ
Tôi gọi nó là "Nhà phát triển.''
Với dụng cụ ấy,
Tôi có thể dàn những khối acrylic lớn khắp bề mặt tấm vải bạt.
Tôi gọi chúng là tranh "phiến". P-H-I-Ế-N.
【工具敲击的声音】
【"杰克 慧顿：一个艺术家的人生 "】
现在我发现我可以不用手去绘制就能完成一种绘画创作。
这算是一个艺术家对颜料的改进。
好的。
我已经准备好开始了。
这些所有的材料都有承载着信息。
这些信息被写入到了它们的每一个中——
因为它很大程度的连接着因现代科技而发生的所有的事情。
你知道吗，就是信息的字节，也叫位。
差不多就是那个意思。
我能够构建出所有我想要构建的东西。
我不是一个讲故事的画家。
我不是在创作故事，或者说不是在用绘画讲述一个故事。
我不会那么做。
我所做的是在强调画作本身的物质性。
我在阿拉巴马州的贝塞默长大。
所有的一切都是区别人种的——无论是交通工具啊，公交啊，
我称之为美国种族隔离制度。
我一直都致力于艺术，从孩童开始，我就一直都在绘画。
但是，其实那种感觉并不是振奋人心的。
有种论调是这是种很不错的爱好，但是你不能以此来谋生。
幸运的是，我以优秀的成绩毕业了。
之后我去了塔斯基吉。
当时我的想法是在美国空军里当一名医生兼飞行员。
但是一个想法一直隐隐的在我的脑海里回荡，那就是我应该是一名艺术家。
那才是我真正想要做的事情，我想要从事艺术行业。
但是塔斯基吉没有艺术课程。
所以，我离开了塔斯基吉，前往南方大学学习艺术。
此后的一段时间，一切都还是很顺利的，
但是后来我参加了一个政治性质的游行示威活动。
我们组织了一个大型的民权游行活动，
从市中心的巴吞鲁日一直游行到州办公大楼。
就是我的参加的这场游行将我驱逐出了南境。
这次游行之后，事态开始恶化，并变得暴力，
由此，我也被政治彻底地改变了。
1960年的秋天，我从新奥尔良乘坐灰狗公交，
去库珀联盟参加考试。
之后我就被录取了。
我开始学习艺术-绘画专业。
这个专业很棒，而且是免学费的。
后来我去了纽约，并在那里结识了许多新朋友：
像是罗马勒 比尔敦
纽曼 李维斯
还有雅各布 劳伦斯
当时，在1960年的纽约，大环境是非常开放的。
甚至比尔德库宁都可能会和你聊天！
我会和很多人交谈，我称之为分裂双方的会谈。
我不会因为这些人是黑人，白人或者是其他什么种族的就区别对待。
我真的不会这么做。
如果他们有什么好的点子，我的本能就会告诉我：
“嘿，你应该去见见他”——
“你应该去了解他们正在做的事”，“你应该去理解这样的事情”——
所以我会向他们伸出双手。
年轻的艺术家就应该有一些敏感的反应。
第一个对我产生影响的人是阿希尔 戈尔基。
没有人能够走在宙斯的前面！
这是我第一次受到的影响。
这是早期的超现实主义。
形象表现主义。
直到60年代末，我在颜料物质性的概念的想法上
产生了一个巨大的转变。
我删除了所有的色谱。
并向丙烯酸迈出了一大步。
重建了这个工作室。
也重建了我对于绘画的一些认知。
我还制作了一个工具，
我给它起名为“开拓者”
通过这个工具，
我能够在帆布表面移动更大量的丙烯酸颜料。
我给它们起名叫“板”画，S-L-A-B。
因为它变成了一个板子。
我想要一幅画以一条单线的形式存在——
只要一个动作，3秒钟。
这就是为什么我制作了这么一个大工具。
我这些画板上花费了10年的时间。
十年里就是这样不断地弯着腰，弓着背。
我现在已经做不到了。
已经到了身体没办法承受这种虐待的时候了——
这确实是种虐待。
正是板画让我进入到了镶嵌画的世界。
这是一块从大的亚克力板上切割下来的丙烯酸树脂。
我的志趣在于如何用这些东西来引导光的走向。
所以在我的布置摆放下，通过这些树脂块的表面，
我能够操纵光。
你能看到光的变化吗？
这幅画释放出了许多痛苦。
当我开始创作这副画的时候，我得了很严重的病。
我在医院里待了一个月。
这从我的身体上打倒了我。
不过我要通过我的画来回击它。
【笑】
我不会让这样的烂东西把我打倒的，你懂吗？
这是“黑色巨匠”系列的其中一幅作品。
它叫"六个扭结弦：致查克贝瑞"。
这个名字来源于：
任何人都知道查克贝瑞的性格，他真的做了很多奇怪的事。
“黑色巨匠”是我创作了很多年的一个系列作品。
它开始于80年代早期。
这个系列是关于一些对社会做出很多贡献的黑人的。
所以我希望通过我的工作能够纪念这些伟人。
对于他们的每一位，我都希望是立足于他们的本质。
他们变成了一种标志，
而我会把这些都融入到我的画作中。
我希望我是以一个特别普通的人的形象被大家记住
一个非常自我的人。
【笑】
专注的创作者，但是更重要的是。。。。。。
这个问题贝西伯爵也曾经回答过，
他说：“我只想做回那些普通男孩中的一个。”
这是我一直都十分敬仰的那种谦逊。
不是什么伟大的事，仅仅就是一个普通男孩中的一员。
我很喜欢这种说法。
【“量子墙，之八”（致阿希尔 戈尔基，我绘画中最初的爱）】
【悼念 杰克 慧顿（1939-2018）】