By October 2018,
Juan Carlos Rivera could no longer afford
to live in his home in Copan, Honduras.
As the "Dallas Morning News" reported,
a gang was taking 10 percent of his earnings from his barber shop.
His wife was assaulted going to her pre-K teaching job.
And they were concerned about the safety of their young daughter.
What could they do?
Run away?
Seek asylum in another country?
They didn't want to do that.
They just wanted to live in their country safely.
But their options were limited.
So that month,
Juan Carlos moved his family to a safer location
while he joined a group of migrants on the long and perilous journey
from Central America
to a job a family member said was open for him in the United States.
By now we're all familiar with what awaited them
at the US-Mexico border.
The harsher and harsher penalties doled out to those crossing there.
The criminal prosecutions for crossing illegally.
The inhumane detention.
And most terribly, separation of families.
I'm here to tell you that not only is this treatment wrong,
it's unnecessary.
This belief that the only way to maintain order
is with inhumane means
is inaccurate.
And in fact, the opposite is true.
Only a humane system will create order at the border.
When safe, orderly, legal travel to the United States is available,
very few people choose travel that is unsafe,
disorderly or illegal.
Now, I appreciate the idea
that legal immigration could just resolve the border crisis
might sound a bit fanciful.
But here is the good news:
We have done this before.
I've been working on immigration for years
at the Cato Institute
and other think tanks in Washington DC
and as the senior policy adviser for a republican member of Congress,
negotiating bipartisan immigration reform.
And I've seen firsthand
how America has implemented a system of humane order at the border
for Mexico.
It's called a guest worker program.
And here's the even better news.
We can replicate this success for Central America.
Of course, some people
will still need to seek asylum at the border.
But to understand how successful
this could be for immigrants like Juan Carlos,
understand that until recently,
nearly every immigrant arrested by Border Patrol was Mexican.
In 1986,
each Border Patrol agent arrested 510 Mexicans.
Well over one per day.
By 2019, this number was just eight.
That's one every 43 days.
It is a 98 percent reduction.
So where have all the Mexicans gone?
The most significant change
is that the US began issuing
hundreds of thousands of guest worker visas to Mexicans,
so that they can come legally.
José Vásquez Cabrera was among the first Mexican guest workers
to take advantage of this visa expansion.
He told "The New York Times" that before his visa
he'd made terrifying illegal border crossings,
braving near deadly heat and the treachery of the landscape.
One time, a snake killed a member of his group.
Thousands of other Mexicans also didn't make it,
dying of dehydration in the deserts or drowning in the Rio Grande.
Millions more were chased down and arrested.
Guest worker visas have nearly ended this inhumane chaos.
As Vásquez Cabrera put it,
"I no longer have to risk my life
to support my family.
And when I'm here, I don't have to live in hiding."
Guest worker visas actually reduced the number of illegal crossings
more than the number of visas issued.
Jose Bacilio, another Mexican guest worker, explained why
to the "Washington Post" in April.
He said, even though he hadn't received a visa this year,
he wouldn't risk all of his future chances
by crossing illegally.
This likely helps explain why
from 1996 to 2019
for every guest worker admitted legally from Mexico,
there was a decline in two arrests of Mexicans crossing illegally.
Now, it's true,
Mexican guest workers do some really tough jobs.
Picking fruit, cleaning crabs,
landscaping in a 100-degree heat.
And some critics maintain that guest worker visas
are not actually humane
and that the workers are just abused slaves.
But Vásquez Cabrera thought a guest worker visa was liberating.
Not enslavement.
And he, like nearly all other guest workers,
chose the legal path over the illegal one, repeatedly.
The expansion of guest worker visas to Mexicans
has been among the most significant humane changes
in US immigration policy ever.
And that humane change
imposed order on chaos.
So where does this leave Central Americans,
like Juan Carlos?
Well, Central Americans received
just three percent of the guest worker visas issued in 2019,
even as their share of border arrests has risen to 74 percent.
The US issued just one guest worker visa to a Central American
for every 78 who crossed the border illegally in 2019.
So if they can't get their papers at home,
many take their chances,
coming up through Mexico to claim asylum at the border
or cross illegally,
even if, like Juan Carlos, they prefer to come to work.
The US can do better.
It needs to create new guest worker visas
specifically for Central Americans.
This would create an incentive for US businesses
to seek out and hire Central Americans,
paying for their flights to the United States,
and diverting them from the illegal, dangerous trek north.
Central Americans could build flourishing lives at home,
without the need to seek asylum at the border
or cross illegally,
freeing up an overwhelmed system.
Some people might say
that letting the workers go back and forth
will never work in Central America
where violence is so high.
But again, it worked in Mexico,
even as Mexico's murder rate more than tripled over the last decade,
to a level higher than much of Central America.
And it would work for Juan Carlos,
who said, despite the threats
he only wants to live in the United States temporarily,
to make enough money
to sustain his family in their new home.
He even suggested that a guest worker program
would be one of the best things to help Hondurans like him.
Cintia, a 29-year-old single mother of three from Honduras,
seems to agree.
She told the "Wall Street Journal" that she came for a job
to support her kids and her mom.
Surveys of Central Americans traveling through Mexico,
by the College of the Northern Border in Mexico,
confirm that Juan and Cintia are the norm.
Most, not all, but most do come for jobs,
even if, like the Riveras,
they may also face some real threats at home.
How much would a low-wage job help
a Honduran, like Juan or Cintia?
Hondurans like them make as much
in one month in the United States
as they do in an entire year working in Honduras.
A few years' work in the United States
can propel a Central American into its upper middle class
where safety is easier to come by.
What Central Americans lack is not the desire to work.
Not the desire to contribute to the US economy,
to contribute to the lives of Americans.
What Central Americans lack is a legal alternative to asylum.
To be able to do so legally.
Of course, a new guest worker program
will not resolve 100 percent of this complex phenomenon.
Many asylum seekers will still need to seek safety
at the US border.
But with the flows reduced,
we can more easily work out ways to deal with them humanely.
But ultimately,
no single policy has proven to do more
to create an immigration system that is both humane
and orderly
than to let the workers come legally.
Thank you.
(Applause)
بحلول أكتوبر عام 2018،
لم يعد خوان كارلوس ريفيرا يستطيع تحمل تكلفة
العيش في منزله في كوبان، هندوراس.
كما صرحت صحيفة "دالاس مورنينغ نيوز"،
استولت عصابة على 10 في المئة من دخل صالون حلاقته.
كما تعرضت زوجته للاعتداء في طريقها للروضة التي تعمل بها.
وأصبحا قلقين بشأن سلامة ابنتهما الصغيرة.
ماذا يمكن أن يفعلا؟
الهروب؟
طلب اللجوء إلى بلد آخر؟
هما لا يريدان ذلك.
يريدان فقط العيش في بلدهم في أمان.
لكن خياراتهما محدودة.
في ذلك الشهر،
نقل خوان كارلوس عائلته إلى مكان أكثر أمنًا
في حين انضم هو إلى مجموعة من المهاجرين في رحلة طويلة ومحفوفة بالمخاطر
من أمريكا الوسطى
إلى وظيفة قال أحد أقربائه أنها تناسبه في الولايات المتحدة.
حتى الآن نحن جميعًا على دراية بما ينتظرهم
على الحدود بين الولايات المتحدة والمكسيك.
العقوبات القاسية التي تطبق على من يعبرون الحدود
الملاحقات الجنائية بسبب العبور غير القانوني للحدود.
الاعتقال غير الإنساني.
والأكثر فظاعة، تفريق العائلات.
أنا لست هنا فقط لأقول لكم أن هذه الطريقة خاطئة،
بل أنها غير ضرورية.
هذا الاعتقاد بأن الطريقة الوحيدة للحفاظ على النظام
هي باستعمال وسائل غير إنسانية
غير دقيق.
وفي الواقع، فإن العكس هو الصحيح.
النظام الإنساني فقط هو ما سيحفظ النظام على الحدود.
عندما يتاح السفر الآمن والمنظم والقانوني إلى الولايات المتحدة،
سيختار عدد قليل جدًا من الناس السفر بطرق غير آمنة
أو فوضوية أو غير قانونية.
الآن، أقدر أن فكرة
الهجرة القانونية كحل لأزمة الحدود
قد تبدو خيالية بعض الشيء.
لكن هذا هو الخبر السار:
لقد قمنا بهذا من قبل.
لقد عملت في مجال الهجرة لسنوات
في معهد كاتو
ومراكز بحوث أخرى في واشنطن العاصمة
وكمستشار سياسي بارز لعضو جمهوري في الكونغرس،
للتفاوض بشأن إصلاح الهجرة من الحزبين.
ورأيت بنفسي
كيف وضعت أمريكا نظامًا إنسانيًا على الحدود
للمكسيكيين.
سمي برنامج العامل الضيف.
وها هي أفضل الأخبار.
يمكننا تكرار هذا النجاح للقادمين من أمريكا الوسطى.
وبطبيعة الحال، بعض الناس
لا تزال بحاجة للحصول على اللجوء عند الحدود.
ولكي نفهم مدى نجاح ذلك
للمهاجرين مثل خوان كارلوس،
اعلموا أنه حتى وقت قريب،
تقريبًا كل المهاجرين الذين قبض عليهم حرس الحدود كانوا مكسيكيين.
في عام 1986،
اعتَقل كل عامل من حرس الحدود 510 مكسيكي.
ما يزيد على واحد في اليوم.
بحلول عام 2019، أصبح هذا الرقم ثمانية فقط.
ما يساوي واحدًا كل 43 يومًا.
ويمثل ذلك انخفاضًا بنسبة 98 في المئة.
فأين ذهب جميع هؤلاء المكسيكيون؟
التغيير الأكبر
أن الولايات المتحدة بدأت بإصدار
مئات الآلاف من تأشيرات العمال الضيوف للمكسيكيين،
وأصبح بإمكانهم القدوم بطريقة قانونية.
كان خوسيه فاسكيز كابريرا من أول العمال الضيوف المكسيكيين
المستفيدين من هذه التأشيرة.
وقد أخبر "نيويورك تايمز" أنه قبل هذه التأشيرة
عبر الحدود بشكل مرعب غير قانوني،
حيث تحدى الحرارة القاتلة وغدر الطبيعة.
ذات مرة، قتل ثعبان عضوًا من مجموعته.
آلاف المكسيكيين الآخرين لم يستطيعوا تجاوز الحدود،
فهم يموتون من الجفاف في الصحاري أو الغرق في نهر ريو غراندي.
طورد الملايين منهم وقبض عليهم.
تأشيرات العامل الضيف هذه أنهت تقريبًا هذه الفوضى غير الإنسانية.
كما قال فاسكيز كابريرا:
"لم يعد يتعين علي المخاطرة بحياتي
لأعيل عائلتي.
وعندما أكون هنا، لست مجبرًا على العيش متخفيًا."
تأشيرات العامل الضيف خفضت بالفعل من العبور غير الشرعي للحدود
أكثر من عدد التأشيرات الصادرة.
أوضح جوزيه باسيليو، وهو عامل مكسيكي آخر، سبب ذلك
إلى "واشنطن بوست" في أبريل.
وقال إنه على الرغم من عدم حصوله على تأشيرة دخول هذا العام،
فإنه لن يخاطر بفرصه في المستقبل
بالعبور بطريقة غير مشروعة.
هذا من شأنه أن يساعد في تفسير السبب
أنه بين عامي 1996 و2019
مقابل كل عامل ضيف من المكسيك سُمح بدخوله قانونيًا،
قل اعتقال اثنين من المكسيكيين الذين يعبرون بشكل غير قانوني.
الآن، هذا صحيح،
العمال الضيوف المكسيكيون يقومون ببعض الوظائف الصعبة حقًا.
مثل قطف الثمار، وتنظيف سرطان البحر،
وتنسيق الحدائق في درجة حرارة 37 مئوية.
ويؤكد بعض النقاد أن تأشيرات العامل الضيف
ليست إنسانية في الواقع
وأن هؤلاء العمال يُعاملون كالعبيد.
لكن فاسكيز كابريرا يرى أن تأشيرة العامل الضيف محررة.
وليست استعبادًا.
وأنه، كباقي العمال الضيوف الآخرين،
اختار المسار القانوني على غير القانوني، مرارًا وتكرارًا.
توسيع تأشيرات العامل الضيف للمكسيكيين
يُعتبر من بين أهم التغييرات الإنسانية
في سياسة الهجرة الأمريكية.
وهذا التغيير الإنساني
فرض النظام على الفوضى.
الآن ماذا عن الأفراد من أمريكا الوسطى،
مثل خوان كارلوس؟
حسنًا، حصلت أمريكا الوسطى
على ثلاثة في المئة فقط من تأشيرات العامل الضيف الصادرة في عام 2019،
كما أن حصتها من الاعتقالات على الحدود ارتفع إلى 74 في المئة.
أصدرت الولايات المتحدة تأشيرة عامل ضيف واحد فقط لأمريكا الوسطى
لكل 78 مهاجرًا عبروا الحدود بطريقة غير شرعية عام 2019.
حتى إذا لم يتمكنوا من الحصول على أوراقهم في بلدانهم،
سيحاول الكثيرون على أي حال،
يصلون عبر المكسيك لطلب اللجوء على الحدود
أو العبور بطريقة غير مشروعة،
حتى أمثال خوان كارلوس، من يفضلون أن يأتوا للعمل.
يمكن للولايات المتحدة أن تفعل ما هو أفضل.
يمكنها إنشاء تأشيرات عمال ضيوف جديدة.
خصيصًا لأميركا الوسطى.
وهذا من شأنه خلق حافز للشركات الأمريكية
للبحث عن وتوظيف عمال أميركا الوسطى،
ودفع ثمن رحلاتهم إلى الولايات المتحدة،
وصرفهم عن التفكير في الدخول بطريقة خطيرة وغير مشروعة من الشمال.
يمكن لسكان أميركا الوسطى بناء حياة مزدهرة في بلدانهم،
دون الحاجة لطلب اللجوء عند الحدود
أو العبور غير المشروع،
محررين نظامًا منهكًا.
قد يقول بعض الناس
أن السماح للعمال بالذهاب والرجوع
لن ينجح أبدًا في أمريكا الوسطى
حيث معدلات العنف مرتفعة جدًا.
ولكن مرة أخرى، لقد نجحت في المكسيك،
حتى مع ارتفاع جرائم القتل أكثر من ثلاثة أضعاف مقارنة بالعقد الماضي،
إلى مستوى أعلى من أغلب دول أمريكا الوسطى.
وسينجح ذلك مع خوان كارلوس،
الذي قال أنه على الرغم من التهديدات
فهو يريد أن يعيش في الولايات المتحدة بشكل مؤقت،
لجمع ما يكفي من المال
للحفاظ على عائلته في منزلهم الجديد.
حتى أنه اقترح أن برنامج العامل الضيف
سيكون واحدًا من أفضل الأشياء لمساعدة الهندوراسيين مثله.
سينتيا، عمرها 29 عامًا، وهي أم عزباء لثلاثة أطفال من الهندوراس،
يبدو أنها موافقة على ذلك.
وقالت لصحيفة "وول ستريت جورنال" أنها جاءت لتعمل في وظيفة
لمساعدة أطفالها وأمها.
استطلاعات الرأي عن الأشخاص القادمين من أمريكا الوسطى عبر المكسيك،
التي قامت بها كلية الحدود الشمالية في المكسيك،
تؤكد أن خوان وسينتيا هم القاعدة.
الأغلبية، وليس الكل، يأتون للعمل،
حتى وإن كانوا مثل عائلة ريفيراز،
قد يواجهون بعض التهديدات في وطنهم.
كم ستساعد الوظيفة ولو بأدنى الأجور
الهندوراسيين، مثل خوان أو سينتيا؟
الهندوراسيين مثلهم يربحون
في شهر واحد في الولايات المتحدة
ما يقابل أرباح عام كامل من العمل في الهندوراس.
العمل لبضع سنوات في الولايات المتحدة
يمكن أن ينقل شخصًا من أمريكا الوسطى إلى الطبقة الوسطى العليا،
حيث يمكن العيش بسلام.
ما ينقص سكان أمريكا الوسطى ليس الرغبة في العمل.
ولا الرغبة في المساهمة في الاقتصاد الأمريكي،
أو المساهمة في حياة الأمريكيين.
ما ينقص سكان أميركا الوسطى هو البديل القانوني للجوء.
والقدرة على القيام بذلك بطريقة قانونية.
بطبيعة الحال، برنامج جديد للعامل الضيف
لن يحل هذه الظاهرة المعقدة بنسبة 100 في المئة.
العديد من طالبي اللجوء لا يزالون في حاجة إلى البحث عن الأمان
على الحدود الأمريكية.
ولكن مع انخفاض هذا التدفق،
يمكننا بسهولة أكثر إيجاد طرق للتعامل معهم بشكل إنساني.
ولكن في النهاية،
لم تثبت أي سياسة قدرتها
على إنشاء نظام هجرة إنساني وفي نفس الوقت
منظم
مثل السماح للعمال بالقدوم بطريقة قانونية.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Para octubre de 2018,
Juan Carlos Rivera ya no podía permitirse el lujo
de vivir en su casa de Copán, Honduras.
Como informó el "Dallas Morning News",
una pandilla se estaba llevando el 10 % de sus ganancias de su barbería.
Su esposa fue asaltada cuando iba a su trabajo de maestra de preescolar,
y estaban preocupados por la seguridad de su joven hija.
¿Qué podían hacer?
¿Huir?
¿Buscar asilo en otro país?
No querían hacer eso.
Sólo querían vivir en su país sanos y salvos,
pero sus opciones eran limitadas.
Así que ese mes,
Juan Carlos trasladó a su familia a un lugar más seguro
mientras se unía a un grupo de migrantes en el largo y peligroso viaje
desde Centroamérica
a un trabajo que un familiar dijo que estaba abierto para él en EE. UU.
A estas alturas todos sabemos lo que les esperaba
en la frontera entre EE. UU. y México.
los que cruzaban por allí recibían los castigos cada vez más severos
Los procesos penales por cruzar ilegalmente,
la detención inhumana
y, lo más terrible, la separación de las familias.
Estoy aquí para decirles que este tratamiento no sólo está mal,
sino que es innecesario.
Esta creencia de que la única manera de mantener el orden
es con medios inhumanos
es inexacta;
y de hecho, lo contrario es lo cierto.
Sólo un sistema humano creará orden en la frontera.
Cuando se dispone de un viaje seguro, ordenado y legal a los EE. UU,
muy pocas personas eligen un viaje inseguro,
desordenado o ilegal.
Bien, entiendo que la idea
de que la inmigración legal podría resolver la crisis fronteriza
podría sonar un poco fantasiosa.
Pero aquí está la buena noticia:
Lo hemos hecho antes.
He estado trabajando con la inmigración por años
en el Instituto Cato
y en otros centros de investigación en Washington, D.C
y como asesor político de un miembro republicano del Congreso,
negociando una reforma migratoria bipartidista;
y he visto de primera mano
cómo EE. UU. ha implementado un sistema de orden humano en la frontera
para México.
Se llama programa de trabajadores invitados.
Y aquí están las mejores noticias.
Podemos replicar este éxito para Centroamérica.
Por supuesto, algunas personas
todavía necesitarán pedir asilo en la frontera.
Pero para entender lo exitoso
que podría ser esto para inmigrantes como Juan Carlos,
entender que, hasta hace poco,
casi todos los inmigrantes arrestados por la Patrulla Fronteriza eran mexicanos.
En 1986,
cada agente de la Patrulla Fronteriza arrestó a 510 mexicanos,
más de uno por día.
Para el 2019, este número era sólo ocho.
Eso es uno cada 43 días.
Es una reducción del 98 %.
Y, ¿a dóndehan ido todos los mexicanos?
El cambio más significativo
es que EE. UU. comenzó a emitir
cientos de miles de visas de trabajador invitado a los mexicanos,
para que puedan venir legalmente.
José Vásquez Cabrera fue uno de los primeros trabajadores invitados
en aprovechar esta expansión de visa
Le dijo al "New York Times" que antes de su visa
había hecho aterradores cruces ilegales de la frontera,
desafiando casi el calor mortal y la traición del paisaje.
Una vez, una serpiente mató a un miembro de su grupo.
Miles de otros mexicanos tampoco lo lograron,
muriendo deshidratados en los desiertos o ahogándose en el Río Grande.
Millones más fueron perseguidos y arrestados.
Las visas de trabajadores invitados casi han terminado con este caos inhumano.
Como dijo Vásquez Cabrera:
"Ya no tengo que arriesgar mi vida
para mantener a mi familia.
Y cuando estoy aquí, no tengo que vivir en la clandestinidad".
Este tipo de visas en verdad redujeron el número de cruces ilegales
más que el número de visas emitidas.
José Bacilio, otro trabajador invitado de mexicano, explicó por qué
al "Washington Post" en abril.
Dijo que, a pesar de que, este año, no había recibido una visa.
no arriesgaría sus posibilidades futuras
por cruzar ilegalmente.
Esto probablemente ayude a explicar por qué
desde 1996 hasta 2019
por cada trabajador mexicano admitido legalmente.
hubo una disminución en dos arrestos de mexicanos que cruzaban ilegalmente.
Ahora, es cierto,
los trabajadores invitados mexicanos hacen trabajos realmente difíciles:
recoger fruta, limpiar cangrejos,
hacer jardinería a 38 º C.
Y algunos críticos sostienen que las visas de estos trabajadores
no son realmente humanas
y que los trabajadores simplemente son esclavos maltratados,
pero Vásquez Cabrera pensó que una visa de trabajador invitado era una liberación,
no es una esclavitud;
y él, como casi todos los otros invitados,
escogió el camino legal sobre el ilegal, repetidamente.
La expansión de las visas de trabajadores invitados a los mexicanos
ha sido uno de los cambios humanos más significativos
en la política de inmigración de EE.UU.
Y ese cambio humano
impuso el orden en el caos.
Y, ¿dónde deja esto a los centroamericanos,
como Juan Carlos?
Bueno, los centroamericanos recibieron
sólo el 3 % de estas visas emitidas en el 2019,
aún cuando su porcentaje de arrestos en la frontera ha aumentado al 74 %.
EE. UU emitió sólo una visa de trabajador a un centroamericano
por cada 78 que cruzaron la frontera ilegalmente en el 2019.
Así que, si no pueden conseguir sus papeles en casa,
muchos se arriesgan,
viniendo a través de México para pedir asilo en la frontera
o cruzar ilegalmente,
incluso si, como Juan Carlos, prefieren venir a trabajar.
Los EE. UU. puede hacerlo mejor.
Necesita crear nuevas visas de trabajador invitado
específicamente para los centroamericanos.
Esto crearía un incentivo para que las empresas de EE.UU.
busquen y contraten a centroamericanos,
pagando sus vuelos a EE.UU.
y desviándolos de la ilegal y peligrosa caminata hacia el norte.
Los centroamericanos podrían construir vidas florecientes en casa,
sin necesidad de buscar asilo en la frontera
o cruzar ilegalmente,
liberando así un sistema abrumado.
Algunos dirán
que dejar que los trabajadores vayan y vengan
nunca funcionará en Centroamérica
donde la violencia es tan alta.
Pero de nuevo, funcionó en México,
aun cuando la tasa de asesinatos en México se triplicó en la última década,
a un nivel más alto que en gran parte de Centroamérica.
Y funcionaría para Juan Carlos,
quien dijo, a pesar de las amenazas,
que sólo quiere vivir en EE.UU. temporalmente,
para ganar suficiente dinero
para sostener a su familia en su nuevo hogar.
Incluso sugirió que un programa de trabajadores invitados
sería una de las mejores cosas para ayudar a hondureños como él.
Cintia, de Honduras, una madre soltera de 29 años con tres hijos,
parece estar de acuerdo.
Ella le dijo al "Wall Street Journal" que vino por un trabajo
para mantener a sus hijos y a su madre.
Encuestas realizadas a centroamericanos que viajan a través de México,
llevadas a cabo por el Colegio de la Frontera Norte en México,
confirman que Juan y Cintia son la norma.
La mayoría, no todos, pero la mayoría vienen por trabajo,
aunque, como los Riveras,
también pueden enfrentar, en casa, algunas amenazas reales.
¿Cuánto ayudaría un trabajo de bajo salario
a un hondureño, como Juan o Cintia?
Los hondureños como ellos ganan tanto
en un mes en los Estados Unidos
como en un año entero trabajando en Honduras.
Unos pocos años de trabajo en EE.UU.
pueden impulsar a un centroamericano hacia la clase media alta
donde la seguridad es más fácil de conseguir.
Lo que les falta a los centroamericanos no es el deseo de trabajar,
tampoco el deseo de contribuir a la economía estadounidense,
de contribuir a la vida de los estadounidenses.
Lo que les falta a los centroamericanos es una alternativa legal al asilo;
poder hacerlo legalmente.
Claro, un nuevo programa de trabajadores invitados
no resolverá el 100 % de este complejo fenómeno.
Muchos solicitantes de asilo todavía tendrán que buscar seguridad
en la frontera de EE.UU.
Pero con la reducción de los flujos,
podemos encontrar más fácilmente maneras de tratarlos humanamente.
Pero en última instancia,
ninguna política ha demostrado hacer más
para crear un sistema de inmigración que sea a la vez humano
y ordenado
que deje que los trabajadores vengan legalmente.
Gracias.
(Aplausos)
تا اکتبر ۲۰۱۸
خوان کارلوس ریورا دیگر نمی‌توانست
از عهده ی مخارج زندگی در خانه‌اش، کوپان، بربیاد.
چونکه طبق گزارش اخبار صبحگاهی دالاس،
یک باند خلافکار ده درصد از درآمدش را از مغازه آرایشگریش می‌دزدیدند.
همسرش که مربی مهد کودک است وقتی به سر کار می‌رفت مورد حمله قرار گرفت.
و آن‌ها نگران امنیت دختر جوانشان بودند.
چکار می‌توانستند بکنند؟
فرار کنند؟
یک جای دیگر دنبال پناهندگی بگردند؟
آن‌ها نمی‌خواستند این کار را بکنند.
فقط می‌خواستند توی کشور‌شان در امنیت زندگی کنند.
ولی انتخاب‌هایشان محدود بود.
پس در آن ماه
خوان کارلوس خانواده‌اش را به مکانی امن‌تر منتقل کرد
در حالی که خودش به گروهی از مهاجران در یک سفر طولانی و خطرناک ملحق شد که
مبدا آن آمریکای مرکزی و
مقصدش شغلی در ایالات متحده بود که یکی از اعضای خانواده‌اش به او گفته بود.
تا الان همه می‌دانیم چه چیزی انتظار آنها را در
مرز آمریکا و مکزیک می‌کشید.
مجازات بیشتر و بیشتری نصیب کسانی که از مرز عبور می‌کردند می‌شد
مثل پیگردهای کیفری برای رد شدن غیر قانونی از مرز،
بازداشت های غیر‌انسانی
و از همه بدتر جدا کردن خانواده ها.
من اینجا هستم تا به شما بگویم نه تنها این برخورد غلط است،
غیر ضروری هم می‌باشد.
باور اینکه تنها راه برقراری نظم
راه‌های غیر انسانی است،
باوری اشتباهی‌ست.
و در واقع خلاف آن درست است.
تنها یک سیستم انسانی نظم را در مرز برقرار می‌کند.
زمانی که امنیت هست امکان مسافرت قانونی به آمریکا وجود دارد.
تعداد خیلی کمی از مردم مسافرت نا‌‌ امن،
غیر قانونی یا بی نظم را انتخاب می‌کنند.
من این ایده را که
مهاجرت قانونی می‌تواند بحران در مرزها را حل کند، تحسین می‌کنم
ممکن است کمی عجیب بنظر بیاید.
اما خبر خوب این است که
ما این کار را قبلا انجام داده‌ایم.
من سالها روی موضوع مهاجرت
در موسسه کیتو و همچنین
پژوهشگاه‌های دیگر در واشنگتن کار می‌کردم
و وقتی معاون ارشد سیاسی حزب جمهوری خواه در کنگره
درباره ی دودستگی در اصلاح مهاجرت صحبت میکرد
و مستقیما دیدم
چطور آمریکا یک سیستم از قوانین انسانی را
در مرز های مکزیک اجرا کرده.
اسم این سیاست برنامه نیروی کار موقت است
و خبر بهتر این است که
میتوانیم این موفقیت را هم در آمریکای مرکزی تکرار کنیم.
و البته، بعضی از مردم
باید هنوز دنبال پناهندگی باشند.
اما برای اینکه بفهمیم این سیاست
برای مهاجرهایی مثل خوان کارلوس چقدر موفق عمل می‌کند
فهمیدیم که تا همین اواخر
تقریبا هر مهاجری که لب مرز دستگیر میشد مکزیکی بوده.
در سال ۱۹۸۶
هر مامور گشت مرزی ۵۱۰ مکزیکی را دستگیر کرد
بیشتر از یک نفر در روز.
تا سال ۲۰۱۹ این تعداد فقط هشت نفر بود
آن هم یک نفر در هر ۴۳ روز،
این یک کاهش ۹۸ درصدی است.
پس آن همه مکزیکی کجا رفتند؟
عمده‌ترین تغییر این بود که
ایالات متحده شروع به صادر کردن
تعداد بسیار زیادی ویزای کار موقت برای مکزیکی‌ها کرد
تا بتوانند قانونی مهاجرت کنند.
خوزه وسکاز کابررا از اولین کارگران موقت بود که
که از صدور این ویزا سود برد.
او به نیویورک تایمز گفت که قبل از آنکه ویزایش رادریافت کند
به شکل وحشتناک و غیرقانونی از مرز رد میشده
در حالی که با گرمای مرگبار و سختی های راه مواجه می‌شده.
یک بار مار یکی از اعضای گروهش را کشت.
هزاران مکزیکی دیگر هم موفق به عبور از مرز نشدند،
آن‌ها در بیابان‌ها از بی آبی می‌مردند یا در رودخانه‌‌‌ ریو گراند غرق میشدند.
میلیونها نفر دیگر تعقیب و دستگیر می‌شدند.
ویزاهای کار موقت تقریبا به این آشوب غیرانسانی پایان داد.
همونطور که وسکاز کابررا گفت:
《دیگر مجبور نیستم زندگیم را به خطر بندازم تا
تا به خانواده‌ا‌م کمک کنم
و وقتی اینجا هستم، مجبور نیستم در خفا زندگی کنم.》
ویزای کار موقت تعداد مهاجرت‌های غیر قانونی را کاهش داد
حتی بیش تر از تعداد ویزا‌‌هایی که صادر شد.
خوزه باسیلیو، یک کارگر موقت مکزیکی دیگر، در ماه آوریل
به واشنگتن پست دلیل این کاهش را توضیح داد.
او گفت با اینکه امسال ویزایی نگرفت
تمام فرصتهای آینده‌اش را با مهاجرت غیرقانونی
به خطر نمی‌‌اندازد.
این احتمالا توضیح مید‌هد که چرا
از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۹
به ازای هر کارگر موقتی که در مکزیک بطور قانونی تصدیق می‌شد،
دو نفر کمتر به خاطر مهاجرت غیرقانونی دستگیر می‌شدند.
این حقیقت دارد که
کارگران موقت مکزیکی واقعا کار‌های طاقت فرسایی انجام می‌دهند.
برداشت میوه، پاک کردن خرچنگ‌ها،
خاک برداری در گرمای صد درجه
و بعضی از کارشناس ها مدعی‌اند که ویزا‌ها‌ی کار موقت
انسانی نیستند
و اینکه کارگران فقط برده‌های تحقیر شده‌اند.
اما وسکاز کابررا فکر می‌کرد که ویزای کار موقت، رهایی بود
نه بردگی.
و او تقریبا مثل همه‌ی کارگران موقت دیگر
مجددا راه قانونی را به جای غیر قانونی انتخاب کرد.
توزیع ویزاهای کار موقت بین مکزیکی‌ها
یکی از مهم ترین تغییرات انسانی در
سیاست مهاجرت ایالات متحده، تا به الان بوده.
و این تغییر انسانی
نظم را به جای آشوب جایگزین کرد.
خب این وضعیت اهالی آمریکای مرکزی، مثل خوان کارلوس را
کجا رها می‌کند؟
خب، اهالی آمریکای مرکزی فقط
سه رصد ویزاهای کار موقتی که سال ۲۰۱۹ صادر شد را دریافت کردند،
حتی آمار دستگیری‌شان در مرز ۷۴ درصد افزایش داشته.
سال ۲۰۱۹، ایالات متحده فقط یک ویزا کار موقت به ازای هر ۷۸ نفری
که از آمریکای مرکزی بطور غیرقانونی از مرز رد میشدند، صادر کرد.
پس اگر مهاجران نتوانند ویزا‌ها‌یشان را در خانه تحویل بگیرند،
خیلی از آن‌ها ریسک می‌کنند و
از مکزیک می‌آیند و درخواست پناهندگی می‌دهند
یا غیر قانونی از مرز رد می‌شوند.
حتی اگر مثل خوان کارلوس ترجیح بدهند تا برای کار مهاجرت کنند.
ایالات متحده می‌تواند بهتر عمل کند.
باید ویزا‌های کار موقت جدیدی را بخصوص برای
اهالی آمریکای مرکزی صادر کند.
چون باعث ایجاد یک مشوق می‌شود تا
ایالات متحده دنبال اهالی آمریکای مرکزی باشد و آن‌ها را استخدام کند،
هزینه پرواز‌شان به ایالات متحده را بدهد
و آن‌ها را از مهاجرت غیرقانونی و خطرناک به آمریکا منصرف کند.
اهالی آمریکای مرکزی میتوانند زندگی‌های موفقی را در کشورشان تشکیل بدهند.
بدون اینکه نیاز باشد در مرز دنبال پناهندگی باشند
یا غیرقانونی رد شوند
تا از یک سیستم غالب و اجتناب ناپذیر رهایی پیدا کنند.
بعضی از مردم ممکن است بگویند که
اجازه رفت و آمد دادن به کارگران
هیچوقت در آمریکای مرکزی، جایی که خشونت زیاد است،
موثر نخواهد بود.
اما دوباره، این روش در مکزیک موثر واقع شد
حتی با اینکه آمار قتل در مکزیک در طول دهه گذشته سه برابر شده
آماری که بالاتر از کل آمریکای مرکزی است.
و این روش برای خون کارلوس موثر بود
که گفت علی رغم تهدیدات
فقط میخواهد بطور موقت در ایالات متحده زندگی کند تا
پول کافی در بیاورد و
خانواده‌اش را در خانه جدید‌شان نگه‌دارد.
او حتی اظهار کرد که یک برنامه کار موقت
یکی از بهترین چیزهاست تا به هندوراسی‌هایی مثل خودش کمک کند.
سینتیا، یک مادر تنهای ۲۹ ساله که صاحب سه فرزند است،
بنظر می‌آید که با این برنامه موافق است.
او به وال استریت ژورنال گفت که برای کار مهاجرت کرده
تا به بچه‌ها و مادرش کمک کند.
بررسی های انجام شده روی مهاجرانی که از طریق مکزیک مهاجرت میکنند
توسط کالج northern border مکزیک
تایید می‌کنند که خوان و سینیتا حد وسط هستند.
اکثر مهاجر‌ها، البته نه همه‌ی آن‌ها برای کار مهاجرت می‌کنند،
حتی اگر مثل ریوراس
ممکن است با خطراتی در کشورشان مواجه بشوند.
چطور یک شغل با درآمد کم به
یک هندوراسی مثل خوان و سینتیا کمک می‌کند؟
درآمد یک ماه هندوراسی‌هایی که در
ایالات متحده کار می‌کنند
بیشتر از درآمد یک سال هموطنان‌شان است.
چند سال کار کردن در ایالات متحده
میتواند یک مهاجر از آمریکای مرکزی را به سطحی بالاتر از زندگی عادی‌اش سوق بدهد که
امنیت راحت تر بدست می‌آید.
چیزی که مهاجر‌های آمریکای مرکزی فاقد آن هستند
تقاضای کار یا سهیم شدن در اقتصاد ایالات متحده و
زندگی آمریکایی‌ها نیست.
آن‌ها فاقد یک جایگزین قانونی به جای پناهندگی هستند.
تا بتوانند این کار را قانونی انجام بدهند.
البته که یک برنامه کار موقت
این اتفاق پیچیده را کاملا برطرف نخواهد کرد.
خیلی از کسانی که دنبال پناهندگی هستند، هنوز باید در مرز آمریکا
دنبال امنیت بگردند.
اما با کاهش روند مهاجرت
می‌توانیم راه‌هایی پیدا کنیم تا با مهاجران مهربانانه برخورد کنیم.
اما اساسا،
هیچ سیاستی ثابت نشده که بتواند در تشکیل
یک سیستم مهاجرت که هم انسانی و
هم با نظم باشد بهتر از
سیاست مهاجرت قانونی عمل کند.
ممنونم.
(تشویق)
En octobre 2018,
Juan Carlos Rivera ne pouvait plus se permettre
de vivre dans sa maison à Copan, au Honduras.
Selon le « Dallas Morning News »,
un gang lui soutirait 10 % des gains de son salon de coiffure.
Sa femme s'est fait agresser en allant enseigner en maternelle.
Et ils s'inquiétaient pour la sécurité de leur jeune fille.
Que pouvaient-ils faire ?
S'enfuir ?
Demander l'asile dans un autre pays ?
Ils ne voulaient pas faire ça.
Ils voulaient juste vivre dans leur pays en sécurité.
Mais leurs choix étaient limités.
Alors ce mois-là,
Juan Carlos a installé sa famille dans un lieu plus sûr
et a rejoint un groupe de migrants pour un long et périlleux voyage
de l'Amérique centrale
à un emploi
qu'un membre de sa famille lui a trouvé aux États-Unis.
Nous savons tous ce qui les attendait
à la frontière américano-mexicaine
Les peines de plus en plus sévères infligées à ceux qui la traversent.
Les poursuites pénales pour passage illégal.
La détention inhumaine.
Et le plus terrible, la séparation des familles.
Je suis venu vous dire que non seulement ce traitement est injuste,
mais il est inutile.
Cette croyance que la seule façon de maintenir l'ordre
est de recourir à des méthodes inhumaines,
est erronée.
Et en fait, c'est tout le contraire.
Seul un système humain
peut rétablir l'ordre à la frontière.
Si on peut aller aux États-Unis
légalement, en sécurité et sans heurt,
très peu de gens choisissent de voyager dangereusement,
de façon chaotique ou illégale.
Je comprends que l'idée
que l'immigration légale puisse simplement résoudre la crise frontalière
puisse sembler un peu fantaisiste.
Mais il y a une bonne nouvelle :
nous l'avons déjà fait.
Je travaille sur l'immigration depuis des années au Cato Institute
et avec d'autres groupes de réflexion à Washington
et comme conseiller politique principal d'un membre républicain du Congrès,
à négocier une réforme bipartisane de l'immigration.
Et j'ai vu de mes propres yeux
comment l'Amérique a mis en place un système d'ordre humain
à la frontière du Mexique.
Ça s'appelle un programme de travailleurs invités.
Et il y a encore mieux.
Nous pouvons reproduire ce succès pour l'Amérique centrale.
Bien sûr, certaines personnes
devront encore demander l'asile à la frontière.
Mais il faut comprendre à quel point cela pourrait fonctionner
pour des immigrants comme Juan Carlos,
comprendre que jusqu'à récemment,
presque tous les immigrants arrêtés par la patrouille frontalière
étaient mexicains.
En 1986,
chaque agent de la patrouille frontalière a arrêté 510 Mexicains.
Bien plus qu'un par jour.
En 2019, ce nombre n'était plus que de huit.
Soit un tous les 43 jours.
C'est une diminution de 98 %.
Alors, où sont passés tous les Mexicains ?
Le changement le plus significatif
est que les États-Unis ont commencé à délivrer
des centaines de milliers de visas de travailleurs invités aux Mexicains,
afin qu'ils puissent venir légalement.
José Vásquez Cabrera a été
l'un des premiers travailleurs invités mexicains
à profiter de cette extension de visa.
Il a raconté au New York Times qu'avant son visa,
il avait fait de terrifiants passages de frontière illégaux,
bravant la chaleur mortelle et la traîtrise du terrain.
Une fois, un serpent
a tué un membre de son groupe.
Des milliers d'autres Mexicains n'ont pas non plus réussi,
morts de déshydratation dans le désert ou noyés dans le Rio Grande.
Des millions d'autres ont été poursuivis et arrêtés.
Les visas de travailleurs invités ont presque mis fin à ce chaos inhumain.
Comme l'a dit Vásquez Cabrera :
« Je n'ai plus à risquer ma vie
pour faire vivre ma famille.
Et quand je suis ici, je n'ai pas à vivre caché. »
Les visas de travailleurs invités ont réduit le nombre de passages illégaux
plus que le nombre de visas délivrés.
Jose Bacilio, un autre travailleur invité mexicain,
a expliqué pourquoi au Washington Post en avril.
Il a dit que, même s'il n'avait pas reçu de visa cette année,
il ne risquerait pas ses chances futures
en traversant illégalement.
Cela explique sans doute pourquoi,
de 1996 à 2019,
pour chaque travailleur invité admis légalement et venant du Mexique,
les arrestations de Mexicains traversant illégalement ont été divisées par deux.
Il est vrai que
les travailleurs invités mexicains font des boulots très durs.
Cueillette des fruits, nettoyage de crabes,
aménagement paysager par 40 degrés.
Et des opposants disent que les visas de travailleurs invités
ne sont pas humains
et que les travailleurs sont des esclaves maltraités.
Mais Vásquez Cabrera
pensait qu'un visa de travailleur invité était une libération.
Pas de l'esclavage.
Et comme la plupart des travailleurs invités,
il a choisi la voie légale
plutôt que l'illégale, plusieurs fois.
L'essor des visas de travailleurs invités pour les Mexicains
a été l'un des changements humains les plus importants
dans la politique d'immigration américaine.
Et ce changement humain
a imposé l'ordre au chaos.
Alors qu'en est-il des Centraméricains
comme Juan Carlos ?
Les Centraméricains ont reçu
seulement 3%
des visas de travailleurs invités délivrés en 2019,
alors que leur taux d'arrestations à la frontière
est passé à 74 %.
Le ratio de visas de travailleur invité délivrés par les États-Unis
à des Centraméricains
est de 1 pour 78 personnes
ayant franchi illégalement la frontière en 2019.
Donc, s'ils ne peuvent pas obtenir de papiers chez eux,
beaucoup prennent le risque,
traversant le Mexique
pour demander l'asile à la frontière
ou en passant illégalement,
même si, comme Juan Carlos, ils préfèrent venir travailler.
Les États-Unis peuvent faire mieux.
Ils doivent créer de nouveaux visas de travailleurs invités
spécifiquement pour les Centraméricains.
Cela encouragerait les entreprises américaines
à rechercher et à embaucher des Centraméricains,
à payer leurs vols vers les États-Unis,
et à les détourner de leur marche illégale et dangereuse vers le nord.
Les Centraméricains pourraient mener une vie prospère chez eux,
sans avoir à demander l'asile à la frontière
ou passer illégalement,
libérant ainsi un système dépassé.
Certains pourraient dire
que laisser les travailleurs aller et venir
ne fonctionnera jamais en Amérique centrale
où la violence est si forte.
Mais là encore, cela a fonctionné au Mexique,
alors que les meurtres au Mexique
ont plus que triplé ces dix dernières années,
jusqu'à un niveau supérieur au reste de l'Amérique centrale.
Et cela fonctionnerait pour Juan Carlos,
qui a déclaré que, malgré les menaces,
il ne veut vivre aux États-Unis que temporairement,
pour gagner de quoi faire vivre sa famille dans leur nouveau foyer.
Il a même suggéré
qu'un programme de travailleurs invités
serait l'une des meilleures façons d'aider les Honduriens comme lui.
Cintia, une Hondurienne de 29 ans,
mère célibataire de trois enfants,
semble être d'accord.
Elle a dit au Wall Street Journal qu'elle était venue pour un emploi
pour faire vivre ses enfants et sa mère.
Des enquêtes sur des Centraméricains traversant le Mexique,
par « El Colegio de la Frontera Norte » au Mexique,
confirment que Juan et Cintia sont la norme.
La plupart, pas tous, mais la plupart viennent pour travailler,
même si, comme les Rivera,
ils font face à de réelles menaces dans leur pays.
Dans quelle mesure
un emploi à bas salaire aiderait-il
un Hondurien, comme Juan ou Cintia ?
Les Honduriens comme eux gagnent autant
en un mois aux États-Unis
qu'en une année entière
en travaillant au Honduras.
Quelques années de travail aux États-Unis
peuvent propulser un Centraméricain dans la classe moyenne supérieure
où la sécurité est plus évidente.
Ce n'est pas l'envie de travailler qui manque aux Centraméricains.
Ni le désir de contribuer à l'économie américaine,
de contribuer à la vie des Américains.
Ce qui manque aux Centraméricains, c'est une alternative légale à l'asile.
Pouvoir le faire légalement.
Bien sûr, un nouveau programme de travailleurs invités
ne résoudra pas 100 %
de ce phénomène complexe.
De nombreux demandeurs d'asile viendront encore chercher la sécurité
à la frontière américaine.
Mais avec des flux réduits,
il nous est plus facile de les traiter humainement.
Mais au final,
aucune politique n'a prouvé qu'elle pouvait faire plus
pour créer un système d'immigration à la fois humain
et ordonné
que de laisser les travailleurs venir légalement.
Merci.
(Applaudissements)
ઓક્ટોબર 2018 સુધીમાં
જુઆન કાર્લોસ રિવેરા હવે પરવડી શકે તેમ નથી
હોન્ડુરાસના કોપનમાં તેના ઘરે રહેવા માટે.
"ડલ્લાસ મોર્નિંગ ન્યૂઝ" ના અહેવાલ મુજબ,
એક ગેંગ તેની બાર્બર શોપમાંથી તેની કમાણીનો 10 ટકા હિસ્સો લઈ રહી હતી.
તેની પત્નીને તેની પૂર્વ-કેળવણીની નોકરીમાં જતાં હુમલો કરવામાં આવ્યો હતો.
અને તેઓ તેમની યુવાન પુત્રીની સુરક્ષાની ચિંતા કરતા હતા.
તેઓ શું કરી શક્યા?
ભાગી ગયા?
બીજા દેશમાં આશ્રય મેળવયો?
તેઓ તેમ કરવા માંગતા ન હતા.
તેઓ ફક્ત તેમના દેશમાં સુરક્ષિત રીતે રહેવા માંગતા હતા.
પરંતુ તેમના વિકલ્પો મર્યાદિત હતા.
તેથી તે મહિને,
જુઆન કાર્લોસ તેના પરિવારને સુરક્ષિત સ્થળે ખસેડ્યો
જ્યારે તે લાંબી અને જોખમી યાત્રામાં સ્થળાંતર કરનારાઓના જૂથમાં જોડાયો હતો
મધ્ય અમેરિકાથી
નોકરી માટે એક કુટુંબના સભ્યએ કહ્યું કે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં તેના માટે ખુલ્લું છે.
હમણાં સુધીમાં, આપણે જેની રાહ જોઇ રહી હતી તેનાથી બધા પરિચિત છીએ
યુએસ-મેક્સિકો સરહદ પર.
ત્યાં જતા લોકોને કડક અને સખત દંડ કરવામાં આવે છે.
ગેરકાયદેસર રીતે ક્રોસ કરવા માટે ફોજદારી કાર્યવાહી.
અમાનવીય અટકાયત.
અને સૌથી ભયંકર રીતે, પરિવારોને અલગ પાડવું.
હું તમને કહેવા માટે અહીં છું કે માત્ર આ સારવાર ખોટી નથી,
તે બિનજરૂરી છે.
આ માન્યતા કે ઓર્ડર જાળવવાનો એકમાત્ર રસ્તો
અમાનવીય માધ્યમો સાથે છે
અચોક્કસ છે.
અને હકીકતમાં, વિપરીત સાચું છે.
ફક્ત એક માનવીય સિસ્ટમ સરહદ પર વ્યવસ્થા બનાવશે.
જ્યારે સલામત, વ્યવસ્થિત, યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સની કાનૂની મુસાફરી ઉપલબ્ધ હોય,
અસુરક્ષિત મુસાફરીને બહુ ઓછા લોકો પસંદ કરે છે,
અવ્યવસ્થિત અથવા ગેરકાયદેસર.
હવે, હું વિચારની પ્રશંસા કરું
કાનૂની ઇમિગ્રેશન ફક્ત સરહદ સંકટને હલ કરી શકે છે
થોડી કાલ્પનિક લાગે.
પરંતુ અહીં એક સારા સમાચાર છે:
અમે આ પહેલા પણ કર્યું છે.
હું ઇમિગ્રેશન પર વર્ષોથી કામ કરું છું
કેટો સંસ્થામાં
વશિંગ્ટન ડીસીમાં અને અન્ય થિંક ટેન્ક્સ
અને કોંગ્રેસના રિપબ્લિકન સભ્યના વરિષ્ઠ નીતિ સલાહકાર તરીકે,
દ્વિપક્ષી ઇમિગ્રેશન રિફોર્મ માટે વાટાઘાટો.
અને મેં જાતે જોયું છે
અમેરિકાએ કેવી રીતે સરહદ પર માનવીય વ્યવસ્થાની સિસ્ટમ લાગુ કરી છે
મેક્સિકો માટે.
તેને અતિથિ કાર્યકર કહેવામાં આવે છે.
અને અહીંથી વધુ સારા સમાચાર છે.
અમે આ સફળતા મધ્ય અમેરિકા માટે નકલ કરી શકીએ છીએ.
અલબત્ત, કેટલાક લોકો
હજુ પણ સરહદ પર આશ્રય લેવાની જરૂર પડશે.
પણ સમજવું કેટલું સફળ
આ જુઆન કાર્લોસ જેવા ઇમિગ્રન્ટ્સ માટે હોઈ શકે છે,
સમજો કે હમણાં સુધી,
બોર્ડર પેટ્રોલ દ્વારા ધરપકડ કરાયેલ દરેક ઇમિગ્રન્ટ મેક્સીકન હતા.
1986 માં,
દરેક બોર્ડર પેટ્રોલ એજન્ટે 510 મેક્સિકન લોકોની ધરપકડ કરી હતી.
દિવસ દીઠ એક કરતા વધુ.
2019 સુધીમાં, આ સંખ્યા માત્ર આઠ હતી.
તે દર 43 દિવસે એક છે.
તેમાં 98 ટકાનો ઘટાડો છે.
તો બધા મેક્સિકન ક્યાં ગયા?
સૌથી નોંધપાત્ર ફેરફાર
યુ.એસ. જારી કરવાનું શરૂ કર્યું છે
મેક્સિકોના હજારો મહેમાન કાર્યકર વિઝા,
જેથી તેઓ કાયદેસર રીતે આવી શકે.
જોસે વાસ્ક્વેઝ કેબ્રેરા મેક્સીકનનાં પ્રથમ મહેમાન કામદારોમાં હતા
આ વિઝા વિસ્તરણનો લાભ લેવા.
તેણે "ધ ન્યૂ યોર્ક ટાઇમ્સ" ને કહ્યું હતું કે તેના વિઝા પહેલા
તેણે ભયાનક ગેરકાયદેસર સરહદ ક્રોસિંગ બનાવ્યા હોત,
જીવલેણ ગરમી અને લેન્ડસ્કેપની દગોની નજીક બહાદુર.
એક સમયે, એક સાપે તેના જૂથના સભ્યની હત્યા કરી.
હજારો અન્ય મેક્સિકન લોકોએ પણ બનાવ્યું ન હતું,
રણમાં ડિહાઇડ્રેશનથી મરી જવું અથવા રિયો ગ્રાન્ડમાં ડૂબવું.
લાખો લોકોનો પીછો કરી ધરપકડ કરવામાં આવી.
અતિથિ કાર્યકર વિઝાએ આ અમાનવીય અરાજકતા લગભગ સમાપ્ત કરી દીધી છે.
જેમ વેસ્ક્યુઝ કબ્રેરાએ કહ્યું,
"મારે હવેથી મારો જીવ જોખમમાં લેવાનો નથી
મારા પરિવારને ટેકો આપવા માટે.
અને જ્યારે હું અહીં આવું છું ત્યારે મારે છુપાવીને રહેવું નથી. "
મહેમાન કાર્યકર વિઝાએ ખરેખર ગેરકાયદેસર ક્રોસિંગની સંખ્યા ઘટાડી હતી
જારી કરેલા વિઝાની સંખ્યા કરતા વધુ.
મેક્સિકન અન્ય મહેમાન કાર્યકર જોસ બેસિલિઓએ તેનું કારણ સમજાવ્યું
એપ્રિલમાં "વોશિંગ્ટન પોસ્ટ" ને.
તેણે કહ્યું, ભલે આ વર્ષે તેમને વિઝા મળ્યો ન હતો,
તે તેની બધી ભાવિ તકોને જોખમમાં મૂકશે નહીં
ગેરકાયદેસર રીતે ક્રોસ કરીને.
આ સંભવિત શા માટે તે સમજાવવામાં મદદ કરે છે
1996 થી 2019 સુધી
મેક્સિકોથી કાયદેસર રીતે પ્રવેશ કરાયેલા દરેક અતિથિ કાર્યકર માટે,
બે ગેરકાયદેસર મેક્સિકન લોકોની ધરપકડ કરવામાં ઘટાડો થયો હતો.
હવે, તે સાચું છે,
મેક્સીકન અતિથિ કામદારો કેટલાક ખરેખર અઘરા કામ કરે છે.
ફળ ચૂંટવું, કરચલા સાફ કરવું,
100 ડિગ્રી ગરમીમાં લેન્ડસ્કેપિંગ.
અને કેટલાક વિવેચકો તે મહેમાન કાર્યકર વિઝા જાળવે છે
ખરેખર માનવીય નથી
અને તે કે કામદારો માત્ર ગુલામો સાથે દુર્વ્યવહાર કરે છે.
પરંતુ વેસ્ક્યુઝ કabબ્રેરાએ વિચાર્યું કે મહેમાન કાર્યકર વિઝા મુકત થઈ રહ્યો છે.
ગુલામી નહીં.
અને તે, લગભગ બધા અન્ય અતિથિઓ કામદારોની જેમ,
ગેરકાયદેસર પર કાનૂની માર્ગ પસંદ કર્યો, વારંવાર.
મેક્સિકન લોકો માટે મહેમાન કાર્યકર વિઝાનું વિસ્તરણ
સૌથી મહત્વપૂર્ણ માનવીય પરિવર્તનોમાં રહ્યો છે
યુ.એસ. ઇમિગ્રેશન નીતિમાં ક્યારેય.
અને તે માનવીય પરિવર્તન
અંધાધૂંધી પર લાદવાનો હુકમ.
તો આ મધ્ય અમેરિકનોને ક્યાં છોડી દે છે,
જુઆન કાર્લોસ જેવા?
સારું, મધ્ય અમેરિકનો પ્રાપ્ત થયા
2019 માં જારી કરાયેલા અતિથિ કાર્યકર વિઝાના માત્ર ત્રણ ટકા,
સરહદ ધરપકડમાં તેમનો હિસ્સો વધીને 74 ટકા થયો છે.
યુ.એસ.એ સેન્ટ્રલ અમેરિકનને ફક્ત એક અતિથિ કામદાર વિઝા જારી કર્યો હતો
2019 માં ગેરકાયદેસર રીતે સરહદ પાર કરનારા દરેક 78 માટે.
તેથી જો તેઓ ઘરે તેમના કાગળો નહીં મેળવી શકે,
ઘણા તેમની તકો લે છે,
મેક્સિકો દ્વારા સરહદ પર આશ્રય દાવો કરવા માટે આવે છે
અથવા ગેરકાયદેસર રીતે પાર કરો,
ભલે, જુઆન કાર્લોસની જેમ, તેઓ પણ કામ પર આવવાનું પસંદ કરે છે.
યુ.એસ. વધુ સારું કરી શકે છે.
તેને નવા અતિથિ કાર્યકર વિઝા બનાવવાની જરૂર છે
ખાસ કરીને મધ્ય અમેરિકનો માટે.
આ યુએસ ઉદ્યોગો માટે પ્રોત્સાહન પેદા કરશે
કેન્દ્રીય અમેરિકનોની શોધ અને ભાડે લેવા,
યુનાઇટેડ સ્ટેટસ તેમની ફ્લાઇટ્સ માટે ચૂકવણી,
અને તેમને ગેરકાયદેસર, ખતરનાક ટ્રેકથી ઉત્તર તરફ વાળવું.
સેન્ટ્રલ અમેરિકનો ઘરે ખીલી ઉછરે જીવન જીવી શકે
સરહદ પર આશ્રય લેવાની જરૂર વિના
અથવા ગેરકાયદેસર રીતે પાર,
એક જબરજસ્ત સિસ્ટમ મુક્ત.
કેટલાક લોકો કહી શકે છે
જે કામદારોને આગળ-પાછળ જવા દે
મધ્ય અમેરિકામાં ક્યારેય કામ કરશે નહીં
જ્યાં હિંસા ખૂબ વધારે છે.
પરંતુ ફરીથી, તે મેક્સિકોમાં કામ કર્યું,
છેલ્લા દાયકામાં મેક્સિકોના ખૂનનો દર ત્રણ ગણા કરતાં પણ વધુ,
મધ્ય અમેરિકા કરતા ઘણા વધારે છે.
અને તે જુઆન કાર્લોસ માટે કામ કરશે,
કોણે કહ્યું, ધમકીઓ હોવા છતાં
તે ફક્ત અસ્થાયી રૂપે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં રહેવા માંગે છે,
પૂરતા પૈસા કમાવવા માટે
તેમના નવા ઘર તેમના કુટુંબ ટકાવી રાખવા માટે.
તેમણે એક મહેમાન કાર્યકર કાર્યક્રમ સૂચવ્યું
તેના જેવા હોન્ડુરાન્સને મદદ કરવા માટેની શ્રેષ્ઠ વસ્તુઓમાંની એક હશે.
સિન્ડિયા, હોન્ડુરાસની ત્રણની 29 વર્ષની એકલ માતા,
સંમત લાગે છે.
તેણીએ "વોલ સ્ટ્રીટ જર્નલ" ને કહ્યું કે તે નોકરી માટે આવી છે
તેના બાળકો અને તેની માતાને ટેકો આપવા માટે.
મેક્સિકોથી મુસાફરી કરતા મધ્ય અમેરિકનોના સર્વેક્ષણો,
મેક્સિકોની ઉત્તરી બોર્ડરની કોલેજ દ્વારા,
પુષ્ટિ કરો કે જુઆન અને સિંટિયા એ ધોરણ છે.
મોટાભાગના, બધા જ નહીં, પરંતુ મોટાભાગના નોકરી માટે આવે છે,
ભલે, રિવેરાઓની જેમ,
તેઓને ઘરે કેટલાક વાસ્તવિક જોખમોનો સામનો કરવો પડી શકે છે.
ઓછી વેતનની નોકરીમાં કેટલી મદદ મળશે
એક હોન્ડુરાન, જુઆન અથવા સિંટિયા જેવા?
તેમના જેવા હોન્ડુરાન્સ જેટલું બનાવે છે
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં એક મહિનામાં
જેમ કે તેઓ આખા વર્ષમાં હોન્ડુરાસમાં કામ કરે છે.
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં થોડા વર્ષોનું કામ
સેન્ટ્રલ અમેરિકનને તેના ઉચ્ચ મધ્યમ વર્ગમાં આગળ ધપાવી શકે છે
જ્યાં સલામતી આપવી સહેલી છે.
સેન્ટ્રલ અમેરિકનોની જે અભાવ છે તે કામ કરવાની ઇચ્છા નથી.
યુ.એસ.ના અર્થતંત્રમાં ફાળો આપવાની ઇચ્છા નથી,
અમેરિકનોના જીવનમાં ફાળો આપવા માટે.
મધ્ય અમેરિકનોની જે અભાવ છે તે આશ્રય માટેનો કાનૂની વિકલ્પ છે.
કાયદેસર રીતે આવું કરવા માટે સમર્થ થવા.
અલબત્ત, નવો મહેમાન કાર્યકર પ્રોગ્રામ
100% આ જટિલ ઘટનાને હલ કરશે નહીં.
ઘણા આશ્રય મેળવનારાઓને હજી સલામતી લેવી પડશે
યુ.એસ. સરહદ પર.
પરંતુ પ્રવાહ ઓછો થતાં,
અમે તેમની સાથે માનવતાપૂર્ણ રીતે વ્યવહાર કરવાની રીત વધુ સરળતાથી કરી શકીએ છીએ.
પરંતુ આખરે,
કોઈ એક નીતિ વધુ કરવાનું સાબિત થઈ નથી
ઇમિગ્રેશન સિસ્ટમ બનાવવા માટે કે જે બંને માનવ છે
અને વ્યવસ્થિત
કામદારો કાયદેસર આવવા કરતાં.
આભાર.
(અભિવાદન)
2018년 10월,
후안 카를로스 리베라는 온두라스 코판에 있는
자기 집에서 더 이상 살 수 없게 됩니다.
댈러스 모닝 뉴스에서 보도됐듯이
한 갱단이 그가 하는 이발소 수입의 10%를 가져가 버렸거든요.
그의 아내는 유치원 교사였는데 직장에 가지도 못했어요.
부부는 어린 딸의 안전이 걱정됐습니다.
그들은 뭘 할 수 있었을까요?
도망가는 것?
망명할 나라를 찾아보는 것?
그들은 그렇게 하고 싶지는 않았습니다.
자기 나라에서 안전하게 살고 싶을 뿐이었죠.
하지만 그들이 선택할 수 있는 건 제한적이었습니다.
그래서 그달,
후안 카를로스는 가족들을 더 안전한 곳으로 옮기고
자신은 중앙 아메리카에서 시작하는
아주 위험하고 긴 이민자 행렬에 합류했고
가족들에게는 자신에게 개방적인 미국에서 일을 찾겠다고 합니다.
미국-멕시코 국경에서 그들 앞에 기다리고 있는 것이
무엇인지 우리에게는 익숙합니다.
그 국경을 넘기 위해서 치러야 하는 수많은 가혹한 대가들.
불법적으로 국경을 넘었다는 범죄 혐의들.
비인간적인 구금생활.
가장 최악인 건, 가족들과의 생이별.
오늘 제가 말하고자 하는 바는 이러한 처우가 잘못됐다는 것 뿐만이 아니라
불필요하다는 것입니다.
질서를 유지하는 방법이 비인간적인 방법 뿐이라는
이러한 믿음이
잘못됐다는 것입니다.
사실은, 이 반대가 진실입니다.
인간적인 제도만이 국경의 질서를 세울 수 있습니다.
안전하면서도 질서있게 합법적으로 미국으로 들어갈수 있다면
적은 수의 사람들이 무질서하거나 불법적인 경로를
선택할 겁니다.
저는 합법적인 이민이 국경에서 일어나는 여러 일들을
해결할 수 있다는 이 생각이
꽤 괜찮다고 생각합니다.
하지만 좋은 소식이 있습니다.
우리는 이걸 전에도 해본 적이 있어요.
저는 케이토 연구소에서 몇 년 동안
이민과 관련된 일을 했고
워싱턴 DC에 있는 다른 싱크 탱크에서
공화당 의원의 상임 정책 고문으로서
양당 사이의 이민법 개정 협상을 주도하기도 했습니다.
제가 눈으로 확인한 건
미국이 멕시코 국경에서 인간적인 제도를
어떻게 시행하고 있는가였습니다.
그건 이주 노동자 프로그램이었습니다.
게다가 더 좋은 소식이 있어요.
저희는 이 성공적인 제도를 중앙 아메리카에도 적용할 수 있습니다.
물론, 몇몇 사람들은 여전히 국경을 넘어
망명하는 방법을 찾겠지만요.
하지만 후안 카를로스 같은 이민자들에게
이 제도가 어떤 영향을 미칠지 이해할 필요가 있고,
국경 경찰에 최근까지도 잡힌 이민자들 중 대부분이
멕시코 사람이라는 사실도 이해할 필요가 있습니다.
1986년에
국경 경찰이 체포한 멕시코인은 510명이었습니다.
하루에 한 명 이상을 잡은 것이죠.
2019년에, 이 숫자는 8로 줄어듭니다.
43일마다 한 명씩 잡은 겁니다.
98%나 줄어든 수치예요.
그러면 나머지 멕시코 사람들은 다 어디로 가버린 걸까요?
여기서 가장 중요한 변화는
미국이 수천 수백만 되는 멕시코인들에게
외국인 노동자 비자를 주기 시작했다는 겁니다.
합법적으로 들어올 수 있게 된 것이죠.
호세 바케스 카바레라는 이러한 비자 확장에 혜택을 본
첫 번째 멕시코 외국인 노동자입니다.
그는 뉴욕 타임즈에 나와 이러한 비자가 나오기 전에는
국경을 불법적으로 넘으며 굉장히 무서웠고,
풍경과 대비되는 죽음의 위기들을 넘겼습니다.
한 번은, 뱀 한 마리가 그와 같이 있던 사람을 죽였습니다.
다른 멕시코 사람들도 별반 다르지 않았습니다.
사막에서 탈수로 죽거나 리오 그란데 강에 빠져죽거나.
수백만 혹은 더 되는 사람들은 쫓기거나 체포되었습니다.
이주 노동자 비자는 비인간적인 이런 추격적을 거의 끝냈죠.
바케스 카베라가 언급했듯이,
"저는 더이상 가족을 부양하기 위해 목숨을 걸지 않아도 돼요.
여기 있으면 숨어 살지 않아도 돼요."
이주 노동자 비자가 결국에는 비자를 받은 사람들의 수보다
훨씬 더 많이 불법 입국자 수를 줄였어요.
또 다른 멕시코 이주 노동자인 호세 바실리오가 왜 그런지
4월 워싱턴 포스트에 나와서 설명을 했죠.
그는 자신이 이번에 비자를 받지 못했더라도,
나중에라도 불법적으로 국경을 넘는
위험을 감수할 필요는 없을 것 같다고 말했습니다.
1996년부터 2019년까지
왜 이렇게
멕시코에서 넘어온 이주 노동자들 중 합법적으로 인정된 사람들 때문에
불법적으로 국경을 넘어 체포 된 사람들의 수가 줄어들었는지 설명해 줍니다.
이건 사실이죠.
멕시코 이주 노동자들이 정말로 힘든 일을 한다는 것 말이에요.
열매를 따고, 꽃게를 세척하고,
100도 넘는 곳에서 조경을 하죠.
몇몇 사람들은 여전히 이주 노동자가 비자가
사실은 인간적인 제도가 아니고
그러한 노동자들을 그냥 노예로 부려먹으려고 하는 거라고 비판하죠.
하지만 바케스 카바레라는 이주 노동자 비자는 해방이라고 생각했습니다.
노예가 아니라요.
그는 다른 이주 노동자들과 마찬가지로,
불법적인 길보다는 합법적인 길을 계속적으로 선택했습니다.
멕시코 사람들에게 이주 노동자 비자의 확대는
미국 이민 정책 중에서도
아마 가장 중대한 인간적인 변화일 겁니다.
그리고 이러한 인간적인 변화는
혼돈에 질서를 부여하죠.
그러면 중앙 아메리카를 떠난 사람들은 어디로 갈까요,
후안 카를로스처럼?
중앙 아메리카는 2019년에 이주 노동자 중에서
딱 3%에게만 이주 노동자 비자를 발급해 주었고,
국경이 맞닿은 곳에서의 체포율은 74%였습니다.
미국은 2019년에 불법적으로 국경을 넘어 온 78명의 사람들 중
딱 한 사람에게만 이주 노동자 비자를 발급해 주었습니다.
그래서 만약 그들에게 주거지를 증명할 서류가 없다면,
수없이 많은 위험을 감수해서,
멕시코까지 온 다음 국경지역에서 망명을 신청하거나
불법적으로 국경을 넘거나,
아니면 후안 카를로스처럼, 자신을 찾는 곳에 가서 일하거나.
미국은 더 잘 할 수 있습니다.
중앙 아메리카 사람들을 위한 새로운 이주 노동자 비자가
필요하다는 얘깁니다.
중앙 아메리카 사람들을 고용하려는 미국 사업자들에게도
이러한 제도는 분명 이득입니다.
미국까지 오는 비행기 값을 지불해주고
북쪽으로 가는 불법적이고 위험한 여정을 바꿀 수 있습니다.
중앙 아메리카는 국경에서 망명자나
불법적으로 넘어온 사람들을 찾을 필요 없이
가정을 풍요롭게 하는 제도를 세울 수 있고,
부조리한 체제를 정리할 수 있죠.
노동자들이 자유롭게 드나들 수 있도록 하게 되면
아무도 폭력이 빈번한 중앙 아메리카에서
일하려고 하지 않을 거라고
말하는 사람들도 있을 수 있습니다.
하지만 지난 몇 십년 동안 중앙 아메리카보다
살해 당한 사람들의 수가 세 배나 더 높은 멕시코에서
이 제도는 효과를 발휘했습니다.
후안 카를로스에게도 이 제도는 효과적일 거예요.
수많은 위협 속에서도
아주 잠깐이라도 미국에서 살며
새로운 보금자리에서 살아가고 있는
자신의 가족들을 부양하기 위해 많은 돈을 벌고 싶어하는 그에게는요.
심지어 그는 이주 노동자 프로그램이
자기와 같이 온두라스에서 온 사람에게는 최선의 방법이 될 거라고 말했습니다.
29살에 세 아이를 혼자 키우는 엄마, 신티아도
동의하는 것처럼 보입니다.
그녀는 월스트리트 저널에 나와서 엄마와 아이들을 부양할 수 있게
직업을 찾으려고 왔다고 했습니다.
멕시코 국경 대학에서
멕시코 국경까지 온 중앙아메리카 사람들을 설문 조사 해보니
후안과 신티아 같은 경우가 흔했습니다.
전부는 아니지만 대부분은 직업을 찾으려고 왔고,
집이 정말로 심각한 위험에 처한
리베라 같은 사람도 말이죠.
후안과 신티아에게
저임금 노동은 어느 정도 도움이 될까요?
그들과 같은 온두라스 사람들이
미국에서 한 달 정도 일해서 번 돈은
온두라스에서 일 년 내내 일해야 벌 수 있는 돈이라고 합니다.
몇 년만 미국에서 일하면
중앙 아메리카에서 훨씬 더 안전한
중산층으로 올라갈 수 있습니다.
중앙 아메리카 사람들에게 부족한 건 일하려는 의지가 아닙니다.
미국 경제에 이바지해서
미국 사람들의 삶을 풍요롭게 해주려는 의지도 아닙니다.
중앙 아메리카 사람들에게 부족한 건 망명을 대체할 합법적인 제도죠.
합법적으로 할 수 있는 것.
물론, 이 새로운 이주 노동자 프로그램이
복잡한 이러한 상황을 100% 해결해 주지는 않습니다.
수많은 망명자들은 여전히 안전하게 미국 국경을
넘으려고 하고 있습니다.
하지만 이러한 경향이 감소한다면,
우리는 이들을 훨씬 더 쉽게 인간적으로 대할 수 있을 겁니다.
하지만 궁극적으로는
그 어떤 정책도 이민 제도를 확립해서
질서있고 합법적으로 노동자들이
들어올 수 있게 해주는 것보다
나은 정책은 없었습니다.
감사합니다.
(박수)
Em outubro de 2018,
Juan Carlos Rivera já não conseguia viver na sua terra,
em Copan, nas Honduras.
Como o ''Dallas Morning News'' noticiou,
um gangue estava a cobrar 10% dos lucros da barbearia dele.
A esposa dele, professora pré-escolar foi assaltada a caminho do trabalho.
E estavam preocupados com a segurança da sua filha pequena.
Que podiam fazer?
Fugir?
Procurar asilo noutro país?
Eles não queriam fazer isso.
Só queriam viver no seu país em segurança.
Mas as suas opções eram limitadas.
Então, nesse mês,
Juan Carlos foi com a família para um local mais seguro
e juntou-se a um grupo de migrantes na longa e perigosa jornada
da América Central para um emprego
que um membro da família dissera ter conseguido nos EUA.
Agora estamos todos familiarizados com o que os esperava
na fronteira do México-EUA.
As sanções cada vez mais pesadas aplicadas àqueles que a atravessam.
Os processos criminais por a atravessarem ilegalmente.
A detenção desumana.
E o mais terrível, a separação das famílias.
Estou aqui para vos dizer que este tratamento não só é errado,
como é desnecessário.
Esta convicção de que a única forma de manter a ordem
é através de meios desumanos
é errónea.
De facto, o oposto é que é verdade.
Só um sistema humano criará ordem na fronteira.
Quando forem possíveis viagens seguras, ordenadas e legais para os EUA,
muito poucas pessoas escolherão viajar de forma arriscada,
desordenada ou ilegal.
Eu compreendo a ideia de que a imigração legal
poderá resolver a crise na fronteira
pode parecer um pouco ilusória.
Mas aqui estão as boas notícias:
Já o fizemos anteriormente.
Tenho trabalhado na imigração durante anos
no Cato Institute
e noutros grupos de reflexão em Washington DC
e como conselheiro político de um membro republicano do Congresso,
negociando a reforma bipartidária da imigração.
E vi, em primeira mão,
como os EUA implementaram um sistema de ordem humana
na fronteira com o México.
Designa-se por programa de trabalhadores convidados.
E aqui estão notícias ainda melhores.
Podemos reproduzir este sucesso para a América Central.
Obviamente, algumas pessoas
continuarão a procurar asilo na fronteira.
Mas para compreender até que ponto isto será bem sucedido
para imigrantes como o Juan Carlos,
considerando que até recentemente,
quase todos os imigrantes detidos pela Patrulha Fronteiriça eram mexicanos.
Em 1986,
cada agente da Patrulha Fronteiriça deteve 510 mexicanos.
Muito mais do que um por dia.
Em 2019, este número era de oito.
Isto é, um por cada 43 dias.
É uma redução de 98%.
Então, para onde foram todos os mexicanos?
A mudança mais significativa
é que os EUA começaram a emitir
centenas de milhares de vistos de trabalhadores convidados aos mexicanos,
de forma a eles poderem entrar legalmente.
José Vásquez Cabrera
estava entre os primeiros trabalhadores mexicanos convidados
a aproveitar esta expansão de vistos.
Disse ao ''The New York Times'' que, antes desse visto,
tinha feito terríveis travessias ilegais,
enfrentando um calor infernal e uma paisagem traiçoeira.
Uma vez, uma cobra matou um membro do seu grupo.
Milhares de outros mexicanos também não conseguiram,
morrendo desidratados nos desertos ou afogando-se no Rio Grande.
Outros milhões foram perseguidos e presos.
Os vistos para trabalhadores convidados quase acabaram com este caos desumano.
Como disse Vásquez Cabrera,
''Já não tenho de arriscar a vida
"para sustentar a minha família.
"E quando estou aqui, não tenho de viver escondido.''
Os vistos para trabalhadores convidados
reduziram mais o número de travessias ilegais
do que o número de vistos emitidos.
José Bacilio, outro trabalhador mexicano convidado, explicou porquê
ao ''Washington Post'' em abril.
Ele disse que, apesar de não ter conseguido um visto nesse ano,
não ia arriscar todas as oportunidades futuras
por atravessar ilegalmente.
Certamente, isto ajuda a explicar
porque é, de 1996 a 2019,
por cada trabalhador convidado admitido legalmente do México,
houve uma redução de duas detenções de mexicanos a atravessar ilegalmente.
Agora, é verdade,
que os trabalhadores mexicanos convidados executam trabalhos realmente difíceis.
Apanhar fruta, limpar caranguejos,
fazer jardinagem sob um calor de 38 graus.
Há críticos que defendem que os vistos dos trabalhadores convidados
não são de facto humanos
e que os trabalhadores não passam de escravos explorados.
Mas Vásquez Cabrera achava que esse visto era libertador.
Não era escravatura.
E ele, tal como todos os outros trabalhadores convidados,
escolhiam o trajeto legal, em vez do ilegal, sistematicamente.
A expansão de vistos a trabalhadores mexicanos convidados
está entre as alterações humanitárias mais significativas
na política de imigração dos EUA.
Essa mudança humanitária
impôs ordem no caos.
Então onde é que isto deixa os centro-americanos,
como Juan Carlos?
Os centro-americanos receberam
apenas 3% dos vistos para trabalhadores convidados, emitidos em 2019,
apesar de a sua parte de detenções na fronteira ter subido ultimamente 74%.
Os EUA emitiram apenas um desses vistos para um centro-americano
por cada 78 que atravessaram a fronteira ilegalmente em 2019.
Então, se eles não conseguem obter os seus documentos na sua terra,
muitos arriscam a sua sorte,
chegando pelo México para pedir asilo na fronteira
ou atravessam ilegalmente,
mesmo que, tal como Juan Carlos, prefiram vir só para trabalhar.
Os EUA podem fazer melhor.
Precisam de criar novos vistos para trabalhadores convidados
especialmente para os centro-americanos.
Isto poderá criar um incentivo para as empresas norte-americanas
procurarem e contratarem cidadãos da América Central,
pagando os seus voos para os EUA
e desviando-os da caminhada ilegal e perigosa para o norte.
Os centro-americanos poderão construir vidas prósperas na sua terra,
sem precisarem de procurar asilo na fronteira
ou de a atravessarem ilegalmente,
libertando um sistema sobrecarregado.
Algumas pessoas podem dizer
que permitir que os trabalhadores andem de um lado para o outro
nunca funcionará para a América Central
onde a violência é muito alta.
Mas, repito, funcionou para o México,
embora a taxa de homicídios no México mais do que triplicou na última década,
para um nível superior a grande parte da América Central.
E iria resultar para o Juan Carlos,
que declarou que, apesar das ameaças,
apenas pretende residir nos EUA temporariamente,
para ganhar o suficiente
para sustentar a sua família na sua casa nova.
Ele até sugeriu que um programa de trabalhador convidado
seria uma das melhores coisas para ajudar hondurenhos como ele.
Cintia, de 29 anos, mãe solteira de três crianças, das Honduras,
parece estar de acordo.
Afirmou ao ''Wall Street Journal'' que veio para trabalhar
para poder sustentar os filhos e a mãe.
Inquéritos a centro-americanos que viajam pelo México,
feitos no México pelo College of the Northern Border,
confirmam que Juan e Cintia são a norma.
A maioria, embora nem todos, mas a maioria vem para trabalhar,
mesmo que, tal como os Riveras,
também possam enfrentar algumas ameaças na sua terra.
Um trabalho com um salário baixo
quanto ajudaria um hondurenho como Juan ou Cintia,?
Os hondurenhos como eles
ganham tanto num mês nos EUA
como o que ganham num ano inteiro a trabalhar nas Honduras.
Uns anos a trabalhar nos EUA
podem impulsionar um centro-americano para a classe média alta
onde a segurança é mais fácil de conseguir.
O que falta aos centro-americanos não é a vontade de trabalhar,
não é o desejo de contribuir para a economia dos EUA,
de contribuir para a vida dos norte-americanos.
O que falta aos centro-americanos é uma alternativa legal ao asilo,
a possibilidade de o fazer legalmente.
Claro que um novo programa de trabalhadores convidados
não irá resolver 100% deste fenómeno complexo.
Muitos dos que procuram asilo continuarão a precisar
de procurar segurança na fronteira dos EUA.
Mas com os fluxos reduzidos,
podemos encontrar formas mais fáceis de lidar com eles humanamente.
Mas, afinal de contas,
nenhuma outra política conseguiu criar
um sistema de imigração mais humano e mais ordeiro
do que deixar entrar os trabalhadores legalmente.
Obrigado.
(Aplausos)
Por volta de outubro de 2018,
Juan Carlos Rivera não podia mais se dar ao luxo de viver em sua casa
em Copan, Honduras.
Como o "Dallas Morning News" informou,
uma gangue estava pegando 10% dos ganhos da barbearia dele.
A esposa dele foi assaltada a caminho do pré-jardim de infância, onde trabalha.
E estavam preocupados com a segurança da filha pequena deles.
O que eles podiam fazer?
Fugir?
Procurar refúgio em outro país?
Eles não queriam fazer isso.
Só queriam viver no país deles com segurança.
Mas suas opções eram limitadas.
Então, naquele mês,
Juan Carlos levou sua família para um lugar mais seguro
enquanto entrava para um grupo de imigrantes na jornada longa e arriscada
da América Central para um emprego,
que um membro da família disse estar aberto para ele nos EUA.
Mas agora estamos todos familiarizados com o que os esperava
na fronteira EUA-México.
As penalidades cada vez mais severas dada àqueles que cruzam as fronteiras.
As acusações criminais por entrar ilegalmente.
A detenção desumana.
E, pior ainda, a separação das famílias.
Estou aqui para dizer que isso não só é errado,
como é desnecessário.
Essa crença de que a única maneira de manter a ordem
é com a crueldade
está incorreta.
E, na verdade, é o contrário.
Apenas um sistema humanitário criará organização na fronteira.
Quando viagens seguras, tranquilas e lícitas para os EUA forem possíveis,
poucas pessoas escolherão viajar correndo risco,
de forma irregular ou ilegal.
Agora, entendo que a ideia
de que a imigração legal resolveria a crise na fronteira
possa soar um pouco fantasiosa.
Mas aqui está a boa notícia:
fizemos isso antes.
Trabalhei na imigração por anos,
no Cato Institute,
e em outros gabinetes estratégicos em Washington, DC,
e como assessor sênior de política para um membro republicano do Congresso,
negociando a reforma bipartidária da imigração.
E vi em primeira mão
como os EUA implementaram um sistema humanamente organizado na fronteira
do México.
É chamado de programa de trabalhadores convidados.
E aqui está uma notícia ainda melhor:
podemos replicar esse sucesso na América Central.
É claro que algumas pessoas
ainda precisarão procurar refúgio na fronteira.
Mas para entender como isso seria bom
para imigrantes como Juan Carlos,
entender que até recentemente,
quase todos os imigrantes presos pela patrulha da fronteira eram mexicanos.
Em 1986,
cada patrulheiro da fronteira prendeu 510 mexicanos.
Bem mais do que um por dia.
Por volta de 2019, foram apenas 8.
Isso é um a cada 43 dias.
É uma redução de 98%.
Então, para onde foram todos os mexicanos?
A mudança mais significativa
foi quando os EUA passaram a emitir
centenas de milhares de vistos de trabalho para mexicanos,
para que eles possam entrar legalmente.
José Vásquez Cabrera estava entre os primeiros mexicanos
para aproveitar a expansão do visto.
Ele disse ao "The New York Times" que antes de receber seu visto,
ele tinha atravessado a fronteira ilegalmente algumas vezes,
enfrentando o calor quase mortal e a paisagem traiçoeira.
Uma vez, uma cobra matou um membro do seu grupo.
Milhares de outros mexicanos não conseguiram cruzar a fronteira;
morreram de desidratação nos desertos ou se afogaram no Rio Grande.
Outros milhares foram perseguidos e presos.
Os vistos de trabalhador convidado estão quase acabando com o caos desumano.
Como Vásquez Cabrera disse:
"Não preciso mais arriscar minha vida
para ajudar minha família.
E quando estou aqui, não preciso viver me escondendo".
Os vistos de trabalhador convidado reduziram o número de travessias ilegais
mais do que o número de vistos emitidos.
Jose Bacilio, outro trabalhador mexicano explicou o porquê
para o "Washington Post" em abril.
Disse que, embora não tenha recebido o visto neste ano,
ele não arriscaria todas as suas chances futuras
atravessando a fronteira ilegalmente.
Isso provavelmente ajuda a explicar por que de 1996 a 2019
para cada trabalhador mexicano admitido legalmente,
houve uma queda de duas detenções por entrada ilegal.
É verdade que esses trabalhadores fazem trabalhos realmente difíceis:
colhem frutas, limpam caranguejos,
cuidam da paisagem em um calor de 37° C.
E alguns críticos ainda dizem que vistos de trabalhador convidado
não são humanitários
e que os trabalhadores são apenas escravos abusados.
Mas Vásquez Cabrera achou que o visto de trabalhador convidado era libertador,
e não escravizador.
E ele, assim como quase todos os outros trabalhadores convidados,
preferiu o caminho legal ao ilegal, repetidas vezes.
A expansão do visto de trabalhador convidado aos mexicanos
tem estado entre as mudanças humanitárias mais significativas
da política de imigração dos EUA.
E essa mudança humanitária
impôs a ordem sobre o caos.
Então, como ficam centro-americanos,
como o Juan Carlos?
Bem, os centro-americanos receberam
apenas 3% dos vistos de trabalhador convidado emitidos em 2019,
mesmo com sua parcela de prisões na fronteira tendo crescido para 74%.
Os EUA emitiram apenas um visto para centro-americanos
a cada 78 pessoas que cruzaram a fronteira ilegalmente em 2019.
Então, se eles não conseguem seus documentos no país deles,
muitos tentam a chance
vindo pelo México para buscar refúgio na fronteira ou cruzando ilegalmente,
apesar de, como Juan Carlos, eles preferirem vir para trabalhar.
Os EUA podem fazer melhor.
Eles precisam criar novos vistos de trabalhador convidado
especificamente para centro-americanos.
Isso criaria um incentivo para os negócios nos EUA
para procurar e contratar centro-americanos,
pagar o voo deles para os EUA
e tirá-los da imigração ilegal e perigosa para o norte.
Centro-americanos poderiam ter vidas prósperas no país deles,
sem precisar procurar refúgio na fronteira
ou cruzá-la ilegalmente,
liberando um sistema sobrecarregado.
Algumas pessoas podem dizer
que deixar os trabalhadores irem e voltarem
nunca funcionará na América Central,
onde a violência é muito alta.
Mas, novamente, isso funcionou no México,
apesar de a taxa de homicídio por lá ter mais que triplicado na última década,
para um nível muito maior do que em boa parte da América Central.
E isso funcionaria para Juan Carlos,
que disse que, apesar das ameaças,
ele só quer viver nos EUA temporariamente,
para conseguir dinheiro suficiente
para sustentar sua família em sua nova casa.
Ele até sugeriu que um programa para trabalhador convidado
seria uma das melhores coisas para ajudar hondurenhos como ele.
Cintia, uma hondurenha de 29 anos, que cria os três filhos sozinha,
parece concordar.
Ela disse ao "Wall Street Journal" que veio para ter um emprego
para cuidar dos filhos e da mãe dela.
Pesquisas sobre os centro-americanos, que viajam pelo território mexicano,
feitas pelo College of the Northern Border no México,
confirmam que Juan e Cintia são a norma.
Nem todos, mas a maioria, vem em busca de empregos,
apesar de, como o Riveras,
eles poderem passar por algumas ameaças reais em casa.
Será que um emprego com salário baixo ajudaria muito
um hondurenho, como Juan ou Cintia?
Hondurenhos como eles conseguem ganhar em um mês nos Estados Unidos
o mesmo que ganhariam em um ano inteiro trabalhando em Honduras.
Alguns anos de trabalho nos Estados Unidos
podem mover um centro-americano para a classe média alta,
que pode oferecer maior segurança.
Não falta aos centro-americanos o desejo de trabalhar,
nem o desejo de contribuir para a economia dos EUA
ou de contribuir para a vida dos norte-americanos.
O que falta a eles é uma alternativa legal ao refúgio.
Para poder fazer isso legalmente.
É claro que um novo programa de trabalhador convidado
não resolverá 100% desse fenômeno complexo.
Muitos que buscam refúgio ainda precisarão procurar proteção
na fronteira dos EUA.
Mas com os fluxos reduzidos,
fica mais fácil encontrar meios de lidar com eles de modo mais humano.
Mas ultimamente,
nenhuma política provou fazer mais
para criar um sistema de imigração humano
e organizado
do que deixar os trabalhadores entrarem legalmente.
Obrigado.
(Aplausos)
Od oktobra 2018,
Huan Karlos Rivera nije više mogao da priušti
da živi u svom domu u Kopanu, u Hondurasu.
Kako prenose "Jutarnje novosti Dalasa",
banda je uzimala 10 posto njegove zarade iz njegove berbernice.
Njegovu suprugu su napali dok je odlazila na posao u vrtiću.
I bili su zabrinuti zbog bezbednosti njihove mlade kćerke.
Šta su mogli da urade?
Da pobegnu?
Da traže azil u drugoj državi?
Nisu želeli to da urade.
Samo su želeli da žive bezbedno u svojoj zemlji.
Ali njihove opcije su bile ograničene.
Stoga je tog meseca,
Huan Karlos preselio svoju porodicu na bezbednije mesto,
dok se on pridružio grupi migranata na dugom i opasnom putovanju
od Centralne Amerike do posla,
za koji je član porodice rekao da ga čeka u Sjedinjenim Državama.
Do sada smo svi upoznati sa tim šta ih je dočekalo
na američko-meksičkoj granici.
Sve strože i strože kazne za one koji su tu prelazili granicu.
Krivično gonjenje zbog ilegalnog prelaska.
Nehuman pritvor.
A što je najužasnije - razdvajanje porodica.
Ovde sam da vam kažem da je ovakav pristup ne samo pogrešan,
već i nepotreban.
Ovo uverenje da su nehumana sredstva
jedini način da se uspostavi red
je netačan.
I u suštini je ono suprotno tome istinito.
Jedino će humani sistem stvoriti red na granici.
Kada je sigurno, uredno i legalno putovanje u Ameriku dostupno,
veoma malo ljudi bira put koji je nebezbedan,
neuredan i ilegalan.
Sad, cenim ideju
da bi legalna imigracija mogla da reši graničnu krizu
možda zvuči pomalo maštovito.
Ali evo ih dobre vesti:
uradili smo ovo i pre.
Radim na imigraciji već godinama
na Kato Institutu
i drugim istraživačkim centrima u Vašingtonu
i kao viši politički savetnik za republikanskog člana Kongresa,
pregovaram dvostranačku imigracionu reformu.
I video sam iz prve ruke
kako je Amerika implementirala sistem humanog reda na granici
sa Meksikom.
Zove se program gostujućeg radnika.
A evo ih i još bolje vesti:
ovaj uspeh možemo da ponovimo sa Centralnom Amerikom.
Naravno, neki ljudi
će i dalje morati da traže azil na granici.
Ali da bi se razumelo koliko uspešno
bi ovo moglo biti za imigrante poput Huan Karlosa,
shvatite da je do nedavno
skoro svaki imigrant kog je granična policija uhapsila
bio Meksikanac.
Godine 1986. je svaki agent granične patrole
uhapsio 510 Meksikanaca.
I preko jednog dnevno.
Do 2019. ovaj broj je bio samo osam.
To je jedan svaka 43 dana.
Smanjenje od 98 posto.
Pa kuda su to svi Meksikanci otišli?
Najznačajnija promena
je to da su SAD počele da izdaju
stotine hiljada gostujućih radnih viza Meksikancima,
kako bi mogli da dođu legalno.
Hose Vaskez Kabrera je bio među prvim gostujućim meksičkim radnicima
koji je iskoristio prednosti ovog proširenja vize.
Rekao je "Njujork Tajmsu" da je pre njegove vize
počinio zastrašujuće ilegalne prelaske preko granice,
hrabro protiv skoro smrtonosne vrućine i izdajničkog predela.
Jedanput je zmija ubila člana njegove grupe.
Hiljade drugih Meksikanaca takođe nisu uspeli,
umirući od dehidratacije u pustinjama ili utopivši se u Rio Grandeu.
Milioni drugih su uhvaćeni i uhapšeni.
Gostujuće radne vize su zamalo okončale ovaj nehuman haos.
Kao što je Vaskez Kabrera rekao:
"Više ne moram da rizikujem svoj život
da bih izdržavao svoju porodicu.
I kada sam ovde, ne moram da se krijem."
Vize za gostujuće radnike su zapravo smanjile broj ilegalnih prelazaka
više nego broj izdatih viza.
Hose Basilio, drugi meksički gostujući radnik,
je objasnio zašto "Vašington Postu" u aprilu.
Rekao je da uprkos tome što nije dobio vizu ove godine,
ne bi rizikovao sve svoje buduće prilike
prelazeći ilegalno.
Ovo verovatno objašnjava zašto je
od 1996. do 2019.
za svakog gostujućeg radnika primljenog legalno iz Meksika,
došlo do pada od dva hapšenja za one Meksikance koji su prelazili ilegalno.
Sada, tačno je da
meksički gostujući radnici rade neke izuzetno teške poslove.
Beru voće, čiste krabe,
uređuju pejzaže na 40 stepeni.
I neki kritičari smatraju da gostujuće radne vize
zapravo nisu humane
i da su radnici samo zloupotrebljeni robovi.
Ali je Vaskez Kabrera smatrao da je viza gostujućeg radnika oslobađajuća.
Ne robija.
I on je poput skoro svih ostalih gostujućih radnika,
odabrao legalan put umesto ilegalnog, iznova i iznova.
Proširenje vize gostujućeg radnika za Meksikance
je bilo među najznačajnijim humanim promenama
ikada sprovedenim u američkoj imigracionoj politici.
I ta humana promena
je nametnula red haosu.
Pa gde ovo ostavlja ljude iz Centralne Amerike
poput Huan Karlosa?
Pa ljudi iz Centralne Amerike su primili
samo tri posto viza gostujućih radnika izdatih u 2019,
čak iako je njihov udeo u graničnim hapšenjima skočio na 74%.
SAD su izdale samo jednu vizu gostujućeg radnika za ljude
iz Centralne Amerike
za svakih 78 koji su ilegalno prešli granicu 2019.
Stoga ako ne mogu da dobiju papire kod kuće,
mnogi rizikuju,
dolazeći preko Meksika, tražeći azil na granici ili prelaze ilegalno,
čak iako poput Huan Karlosa više vole da dođu da rade.
SAD mogu bolje da urade.
Treba da stvore nove vize za gostujuće radnike,
posebno za ljude iz Centralne Amerike.
Ovo bi podstaklo američke poslodavce
da traže i zaposle ljude iz Centralne Amerike,
plaćajući njihove letove do SAD-a
i odvraćajući ih od ilegalne, opasne putanje ka severu.
Ljudi iz Centralne Amerike bi mogli da stvore uspešne živote kod kuće
bez potrebe da traže azil na granici
ili da prelaze ilegalno,
oslobađajući prezasićen sistem.
Neki ljudi bi mogli reći
da puštanje radnika da idu tamo-ovamo
nikada neće funkcionisati u Centralnoj Americi
gde je velika stopa nasilja.
Ali opet, uspelo je u Meksiku,
čak dok se stopa ubistava u Meksiku utrostručila u prethodnoj deceniji
do višeg nivoa nego u većini Centralne Amerike.
I odgovaralo bi Huan Karlosu,
koji je rekao da uprkos pretnjama
bi samo želeo da živi u Sjedinjenim Državama privremeno,
kako bi zaradio dovoljno novca
da izdržava svoju porodicu u njihovom novom domu.
Čak je predložio da bi program gostujućeg radnika bio jedna od najboljih stvari
da se pomogne ljudima iz Hondurasa poput njega.
Sintija, 29-godišnja samohrana majka troje dece iz Hondurasa,
se izgleda slaže.
Ona je rekla "Vol Strit Žurnalu" da je došla zbog posla,
kako bi izdržavala svoju decu i majku.
Ankete ljudi iz Centralne Amerike koji su putovali kroz Meksiko,
koje je sproveo koledž "Severna Granica" iz Meksika,
potvrđuju da su Huan i Sintija norma.
Većina, ne svi, ali većina zaista dolazi zbog poslova,
čak iako, poput Rivera,
se i suočavaju sa ozbiljnim pretnjama kod kuće.
Koliko bi minimalno plaćen posao pomogao čoveku iz Hondurasa,
poput Huana ili Sintije?
Ljudi iz Hondurasa poput njih zarade
za mesec dana u Americi
koliko bi zaradili radeći čitave godine u Hondurasu.
Nekoliko godina rada u Americi
bi mogle da pokrenu osobu iz Centralne Amerike u višu srednju klasu
gde je lakše susresti se sa bezbednošću.
Ono što nedostaje ljudima iz Centalne Amerike nije želja za radom.
Nije želja da doprinesu američkoj ekonomiji,
da doprinesu životima Amerikanaca.
Ono što im nedostaje je legalna alternativa za azil.
Mogućnost da to urade legalnim putem.
Naravno da novi program gostujućeg radnika
neće 100 posto rešiti ovaj kompleksni fenomen.
Mnogi azilanti će morati i dalje da traže bezbednost
na američkoj granici.
Ali sa smanjenim protokom,
lakše možemo utvrditi načine da se da se nosimo s njima humano.
Ali naposletku,
nijedna jedinstvena politika nije dokazala da je uradila više
kako bi kreirala imigracioni sistem koji je i human i uredan
nego da se radnicima dozvoli legalan dolazak.
Hvala.
(Aplauz)
Ekim 2018'de, Juan Carlos Rivera artık
Honduras Copan'daki evinde yaşayacak maddi güce sahip değildi.
Dallas Morning News'te de bildirildiği gibi
bir çete, berber dükkanından elde ettiği kazancın yüzde 10'unu alıyordu.
Karısı, kreş öğretmenliği işine giderken saldırıya uğramıştı.
Küçük kızlarının güvenliği konusunda endişeliydiler.
Ne yapabilirlerdi?
Kaçmak mı?
Başka bir ülkeden sığınma istemek mi?
Onlar bunu yapmak istemediler.
Sadece kendi ülkelerinde güvenle yaşamak istiyorlardı.
Ancak seçenekleri sınırlıydı.
Bu yüzden o ay,
Juan Carlos, ailesini daha güvenli bir yere yerleştirip
Orta Amerika'dan bir aile üyesi tarafından ABD'de kendisine uygun olduğu söylenen
bir iş imkanı için uzun ve tehlikeli bir yolculukta bir grup göçmene katıldı.
Şimdiye kadar hepimiz ABD-Meksika sınırında
onları neyin beklediğini biliyoruz.
Daha ağır ve sert cezalar oradan geçenlere uygulanıyordu.
Yasa dışı geçtiği için cezai kovuşturma.
İnsanlık dışı gözaltı.
En korkuncu ise ailelerin ayrılması.
Size sadece bu muamelenin yanlış olduğunu değil,
aynı zamanda gereksiz olduğunu söylemek için buradayım.
Düzeni korumanın tek yolunun
insanlık dışı yollar olduğuna dair bu inanç yanlıştır.
Aslında, doğru olan tam tersini yapmak.
Sınırda, sadece insancıl bir sistem düzen yaratacaktır.
ABD'ye güvenli, düzenli, yasal seyahat mümkün olduğunda
çok az kişi güvenli olmayan, düzensiz veya yasa dışı yolları seçer.
Yasal göçün sınır krizini çözebileceğine ilişkin fikrin
biraz hayali gelebileceğini anlıyorum.
Ama işte iyi haber:
Bunu daha önce yapmıştık.
Yıllardır Washington DC'deki Cato Enstitüsü'nde
ve diğer düşünce kuruluşlarında göç üzerinde çalışıyorum
ve cumhuriyetçi bir kongre üyesi için kıdemli politika danışmanı olarak
iki partili göç reformunu müzakere ediyorum.
Amerika'nın Meksika sınırında
insancıl bir düzen sistemini nasıl uyguladığını ilk elden gördüm.
Buna konuk işçi programı deniyor.
İşte daha da iyi haberler.
Bu başarıyı, Orta Amerika için çoğaltabiliriz.
Tabii ki bazı insanlar
hala sınırda sığınma talebinde bulunacaklar.
Fakat bunun Juan Carlos gibi göçmenler için
ne kadar başarılı olabileceğini anlamak için
yakın zamana kadar sınır devriyesi tarafından tutuklanan
neredeyse her göçmenin Meksikalı olduğunu anlayın.
1986'da,
her sınır devriyesi görevlisi 510 Meksikalı tutukladı.
Neredeyse günde birden fazla kez.
2019 yılına gelindiğinde bu sayı sadece sekiz oldu.
Kırk üç günde bir.
Bu yüzde 98'lik bir azalma.
Peki bütün Meksikalılar nereye gitti?
En önemli değişiklik,
ABD'nin Meksikalılara yüz binlerce konuk işçi vizesi vermeye başlamasıdır,
böylece yasal olarak gelebilirler.
José Vásquez Cabrera, bu vize genişlemesinden yararlanan
ilk Meksikalı konuk işçiler arasındaydı.
The New York Times'a, vizesinden önce
korkunç yasa dışı sınır geçişleri yaptığını,
ölümcül sıcağa ve manzaranın ihanetine yakın olduğunu söyledi.
Bir seferinde bir yılan, grubundan bir kişiyi öldürdü.
Çöllerde susuzluktan ölen veya Rio Grande sularında boğulan
binlerce Meksikalı da ayrıca başaramayanlardandı.
Milyonlarcasıysa yakalanıp tutuklandı.
Konuk işçi vizesi bu insanlık dışı kaosu neredeyse bitirdi.
Vasquez Cabrera'nın söylediği gibi
''Artık ailemi desteklemek için
hayatımı riske atmak zorunda değilim.
Buradayken saklanmak zorunda da değilim.''
Konuk işçi vizesi gerçekten de yasa dışı geçişleri,
verilen vizelerden aza indirgedi.
Başka bir konuk işçi olan Jose Bacilio
Nisan ayında Washington Post'a bunun sebebini açıkladı.
Dedi ki, bu sene vize alamamış olsa bile
yasa dışı yollarla geçerek bütün gelecek şanslarını riske atamazmış.
Bu kısmen bize
1996'dan 2019'a kadar
Meksika'dan konuk işçi olarak kabul edilen her kişiye karşı
Meksika'dan yasa dışı yollarla geçerken tutuklananlarda iki kişilik azalma oldu.
Şu doğru ki
Meksikalı konuk işçiler gerçekten zorlu bazı işler yapıyorlar.
Meyve toplamak, yengeç temizlemek,
otuz sekiz derece sıcakta bahçe işleri.
Bazı eleştirmenler aslında konuk işçi vizesinin
insancıl olmadığını
ve işçilerin köle gibi görüldüğünü savunuyor.
Fakat Vasquez Cabrera'ya göre konuk işçi vizesi özgürlüğe kavuşturuyor.
Köleleştirmiyor.
O, neredeyse bütün konuk işçiler gibi
defalarca yasa dışı yol yerine yasal olanı tercih etti.
Konuk işçi vizelerinin Meksikalılar arasında yayılması
ABD göç politikalarındaki en belirgin insani değişikliklerin arasında.
Bu insani değişim,
kaosa bir düzen dayattı.
Peki, bu Juan Carlos gibi Orta Amerikalıları nerede tutuyor?
2019 yılında Orta Amerikalıların yalnızca
yüzde üçü konuk işçi vizesi alabildi,
sınır tutuklamalarının payı yüzde 74'e yükseldi.
2019'da ABD'nin Orta Amerikalılara verdiği her bir konuk işçi vizesine karşın
yetmiş sekiz kişi sınırları yasa dışı olarak geçti.
Böylece evraklarını evlerinden alamıyorlarsa
birçoğu şansını Meksika'dan gelip sınırdan iltica etmede deniyor
ya da yasa dışı olarak geçiyor.
Juan Carlos gibi çalışmak için gelseler bile.
ABD daha iyisini yapabilir.
Özellikle Orta Amerikalılara olmak üzere
yeni konuk işçi vizeleri oluşturmaya ihtiyaç var.
Bu, ABD işletmelerine Orta Amerikalıları arayıp
onları işçi almaları için teşvik edebilir.
ABD'ye uçuş biletlerini alıp
onları yasa dışı, tehlikeli göçten koruyabilirler.
Orta Amerikalılar, sınırlarda iltica aramadan
veya yasa dışı geçiş olmadan
bunalmış bir sistemi serbest bırakarak
evlerinden gelişen hayatlar inşa edebilirler.
Bazıları şunu diyebilir;
işçilerin ileri-geri gitmesi
şiddetin bu denli yüksek olduğu
Orta Amerika'da asla işe yaramayacak.
Meksika cinayet oranları geçen on yılda üçe katlanmış
ve Orta Amerika'nın çoğundan daha yüksek seviyeye gelmişken bile
bu Meksika'da işe yaradı.
Juan Carlos için işe yarardı,
tehditlere rağmen
sadece geçici olarak ABD'de yaşayarak
yeterli para kazanarak
ailesini güvence altına almak istedi.
Hatta o, konuk işçi programının onun gibi Honduraslılara
yardım etmek için olabilecek en iyi şey olduğunu öne sürüyor.
Honduraslı, 29 yaşında bekar ve üç çocuk annesi Cintia
buna katılıyor gibi görünüyor.
Wall Street Journal'a annesi ve çocuklarını desteklemek için
iş bulmaya geldiğini söyledi.
Meksika'daki Northern Border Üniversitesi'nin
Meksika üzerinden seyahat eden Orta Amerikalılarla yaptığı anketler
Juan ve Cintia'nın model olduklarını gösterdi.
Hepsi olmasa bile çoğu iş bulmak için geliyor.
Riveralar gibi olsa bile
evlerinde bile bazı tehditlerle yüz yüze kalıyorlar.
Asgari maaşlı bir iş, Juan ve Cintia gibi Honduraslılara ne kadar yardım edebilir?
Onlar gibi Honduraslılar
ABD'de bir ayda kazandıklarını
Honduras'ta bir sene çalışarak kazanıyorlar.
ABD'de birkaç yıl çalışmak
Orta Amerikalı birini, güvenliğini daha kolay sağlayabileceği
orta-üst sınıflı birine dönüştürebilir.
Orta Amerikalıların eksikliği, çalışma arzusu değil.
ABD ekonomisine, Amerika'daki hayatlara katkı yapma isteği değil.
Orta Amerikalıların eksiği, sığınma için yasal alternatifler.
Bunu yasal olarak yapabilmek için.
Tabii ki yeni bir konuk işçi programı
bu karmaşık olguyu yüzde yüz çözmez.
İltica arayışındaki birçok kişi ABD sınırlarında
hala güvenlik arayışındalar.
Fakat akınlar azaldığında
daha insani yollar üzerinde kolayca çalışabiliriz.
Fakat en nihayetinde başka hiçbir politika,
insanları çalışmaları için yasal olarak getiren
hem insani hem de düzenli
bir göçmen sistemi olduğunu kanıtlamadı.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
到 2018 年 10 月，
胡安 · 卡洛斯 · 里维拉 （Juan Carlos Rivera）就再也无法
继续住在他位于 洪都拉斯科潘的家了。
据《达拉斯晨报》报道，
一个帮派会跟他索要 他理发店 10% 的营业额，
他的妻子在去幼儿园上班路上被袭击。
他们非常担心小女儿的安全。
他们能怎么办？
逃走？
去另一个国家寻求庇护？
他们不想这么做。
他们只想安全地生活在他们的国家。
但他们的选择有限。
所以，在那个月，
胡安 · 卡洛斯把家人 转移到了一个更安全的地方，
而他自己则加入了一群移民， 踏上了这漫长而危险的旅程，
从中美洲
到美国，因为一位亲戚说 那里有工作提供给他。
现在，我们非常清楚在美墨边境，
等待着他们的是什么——
对越境者日趋严格的处罚，
对非法越境的起诉，
非人道的拘留，
以及最糟的，是与家人的分离。
我要告诉大家的是， 如此对待越境者不仅是错的，
也是不必要的。
认为只有通过以上非人道手段
才能维护边境秩序的观点
也是不准确的。
恰恰相反，
只有一个人道的体系才能维持边境秩序。
当人们得以安全、有序、 合法地抵达美国时，
选择冒险非法越境的人
将会寥寥无几。
现在我很欣赏这一想法：
“合法移民可以解决边境危机”。
可能这听上去有点异想天开。
但有个好消息是，
我们曾经做到了。
我曾在卡托研究所（Cato Institute）
从事移民研究数年，
也曾供职于其他位于华盛顿的智库，
和作为共和党国会议员的政策顾问
协商两党移民政策。
关于美国如何
在美墨边境建立人道的管理系统，
我曾拿到过第一手资料。
这个项目被称作客工专案。
还有更好的消息，
我们可以把这项成功 用于中美洲问题上。
当然，有些人
仍需要在边境寻找庇护所。
但请想一想这一专案将如何
使得像胡安 · 卡洛斯这样的移民受益；
而且最近，
几乎每一个被边境巡逻队 逮捕的移民都是墨西哥人。
1986 年，
平均每位边境巡逻人员 每年逮捕 510 位墨西哥人，
日均逮捕超一人。
到了 2019 年，这一数字降至 8 人，
意味着平均 43 天才一人。
减少了 98% 。
那么这些墨西哥人去了哪里呢？
最重大的变化在于，
美国向墨西哥人
发放了数十万的客工签证，
让他们得以合法地来到这个国家。
何塞·巴斯克斯·卡布雷拉 （José Vásquez Cabrera）
是首批获益于 签证开放政策的墨西哥客工。
他告诉《纽约时报》， 在获得他的签证前，
他尝试过可怕的非法越境方式——
勇敢地面对致命的高温， 与险象环生的沿途环境。
曾有一次，他的团里有人被蛇咬死。
成千上万的墨西哥人没能成功越境，
最终在沙漠中脱水而死 或葬身于格兰德河。
数百万人被追捕。
客工签证的签发几乎终止了 这些非人道主义混乱。
正如巴斯克斯 · 卡布雷拉 （Vásquez Cabrera）所言，
“我不再需要冒着生命危险
来养活我的家庭，
而当我抵达了美国后， 我不再需要东躲西藏地生活。”
客工签证减少的非法越境数量，
甚至高于签证实际签发的数量。
另一位墨西哥客工， 何塞·巴西里奥（Jose Bacilio）
在 4 月向《华盛顿邮报》解释了原因。
他说道，即使他今年未能获得签证，
他也不会为了非法越境而
赌上他的未来。
这或多或少能解释为何
从 1996 年到 2019 年，
每当有一位客工从墨西哥合法入境，
因非法入境而遭逮捕的 墨西哥人就会减少两名。
的确，
墨西哥客工们做着非常辛苦的工作，
采摘水果，清洗螃蟹，
在 38 摄氏度的高温下做园艺工作。
有些批评的声音认为
客工签证并不人道，
那些客工就是被虐待的奴隶。
但巴斯克斯 · 卡布雷拉认为 客工签证是一种解放，
无关奴役。
正如其他客工，巴斯克斯 · 卡布雷拉
也坚持选择以合法的方式入境。
给予墨西哥人更多的客工签证
是美国移民政策有史以来
最重大的人道主义转变。
这一人道主义转变，
为混乱的边境带来了秩序。
那么，这一举措对于像 胡安 · 卡洛斯一样的中美洲人
又意味着什么呢？
在 2019 年，只有
3% 的客工签证发给了中美洲人，
但在边境被捕的人当中， 中美洲人数已经上升到了 74% 。
在 2019 年，每 78 名 中美洲非法越境者中，
才有一名中美洲人 得到合法客工签证。
如果他们无法通过 合法渠道获得入境许可，
很多人就会开始冒险——
到墨西哥边境处申请庇护，
或直接非法越境，
即使像胡安·卡洛斯这样的人们 更倾向于到美国工作。
美国有能力改善这一情况。
这需要美国特别为中美洲国家
签发客工签证。
这将成为美国市场雇佣
中美洲人的一大激励因素——
报销中美洲人的旅费、
将他们从违法而危险的 北上旅程中拯救。
中美洲人可以在国内过上富足的生活，
而不用再在边境处需求庇护所
或非法越境，
这将解放被压垮的 边境移民管理系统。
有些人可能会说，
允许工人们来回奔波，
并不会真正帮到
暴力肆虐的中美洲。
但是这个方法在墨西哥奏效了，
即使墨西哥的谋杀率 在过去十年间增长了至少两倍，
高于中美洲大部分国家。
这将会对胡安 · 卡洛斯奏效，
因为他说，即使危机重重，
他只想暂时在美国生活，
以赚取足够的钱财，
能让他的家庭继续住在新家。
他甚至认为，客工专案
是对他这样的洪都拉斯人而言 最好的援助项目之一。
一位 29 岁，抚养三个孩子的 洪都拉斯单身母亲辛提雅 （Cintia），
似乎也同意这一点。
她告诉《华尔街日报》， 她为了抚养孩子们和照顾她的母亲
才来到美国。
由墨西哥北方边境大学
对穿越墨西哥的中美洲人 所做的一项调查，
证实了大多数中美洲人 像胡安和辛提雅一样。
大多数中美洲人为了工作来到美国，
即使很多人可能像胡安一样，
在本国也面临着巨大的生存威胁。
一份低薪水的工作，又如何 能帮到像胡安和辛提雅
这样的洪都拉斯人呢？
像他们一样的洪都拉斯人
在美国一个月的工资
可以抵得上他们在 洪都拉斯工作一年的收入。
而在美国工作几年的工资
可使一位中美洲人 跃升到社会中上阶层，
同时使生活更安全。
中美洲人现在不缺少对工作的渴求，
不缺少为美国经济、
美国人民做出贡献的渴望。
他们缺少的是一个 边境避难所的合法替代方案——
合法在美国工作的许可。
当然，一个新的客工专案
无法解决全部的移民问题。
或许很多寻找庇护的人
仍然会在美国边境寻求安置。
但当趋势减缓，
我们更容易想办法 以人道的方式来帮助他们。
但最终，
没有任何一项政策被证明
比让工人合法入境更有助于
建立一个
既人道又有序的移民体系。
谢谢。
（掌声）
到 2018 年 10 月，
華安·卡羅斯·雷維拉就再也負擔不起
住在他位於宏都拉斯科潘的家。
據《達拉斯晨報》報導，一個幫派
索取他理髮廳的一成營收。
他的妻子在前往 幼稚園工作時被攻擊。
他們很擔心小女兒的安全。
他們能怎麼辦？
逃走？
到其他國家尋求庇護？
他們不想要那麼做。
他們只想要安全地 住在自己的國家裡。
但他們的選項有限。
所以，在那個月，
華安·卡羅斯把一家人 搬到更安全的地方，
而他則加入一群移民， 踏上漫長又危險的旅程，
從中美洲
到美國，因為一位親人說
在那裡有個工作在等著他。
現在我們都很清楚 在美墨邊界等著他的是什麼：
針對跨越美墨邊界的人 越來越嚴厲的處罰。
非法跨越邊界的刑事訴訟。
不人道的拘留。
最糟糕的是拆散家庭。
我來這裡是要告訴大家， 這種對待方式不僅是錯的，
也是不必要的。
這種相信只有用不人道的手段
才能維持秩序的想法
是不對的。
事實上，正好相反。
只有人道的制度
才能在邊界建立秩序。
如果有安全、有秩序、 合法的通路可以到美國，
就會很少有人選擇用不安全、
混亂，或非法的通路。
我知道合法移民
能夠解決邊界危機的想法
可能聽起來有點像是幻想。
但，我有好消息：
我們以前做過。
多年來我一直致力於移民，
我待過卡托研究所
以及華盛頓特區的其他智囊團，
也擔任過一名國會共和黨 議員的資深政策顧問，
協商讓兩黨共同支持移民改革。
我曾經親眼見過
美國如何在美墨邊界
實施人道秩序的制度。
它叫做外籍勞工專案。
還有更好的消息。
我們可以把這項成功 用在中美洲問題上。
當然，有些人
仍然會需要在邊界尋求庇護。
但要了解這專案對於華安·卡羅斯
這種移民而言能有多成功，
了解直到最近，
幾乎所有被邊境巡邏隊 逮捕的移民都是墨西哥人。
1986 年，
平均每位邊境巡邏隊隊員 逮捕了五百一十位墨西哥人。
絕對超過一天一名。
到 2019 年，這個數字降至八名。
平均四十三天才一名。
減少了 98%。
那麼，這些墨西哥人跑哪兒去了？
最重大的改變
是美國開始核發
數十萬張外籍勞工簽證給墨西哥人，
讓他們能合法入境。
荷西·瓦斯克斯·卡布瑞拉就是
這次擴大簽證核發後 第一批受益的墨西哥外籍勞工。
他告訴《紐約時報》， 在他拿到簽證之前，
他曾經嘗試過可怕的非法入境方式，
要勇敢面對致命的高溫 和變幻莫測的地景。
有一次，他團中有一個人被蛇咬死。
另外還有數千名墨西哥人沒成功，
在沙漠脫水而死， 或是在格蘭河裡溺死。
還有數百萬人被追捕。
外籍工作簽證幾乎解決了 這不人道的混亂。
借用瓦斯克斯·卡布瑞拉的說法，
「我不再需要冒生命危險
來扶養我的家庭。
當我在這裡時， 我不需要躲躲藏藏。」
外籍勞工簽證確實減少了 非法跨越邊界的人數，
且減少的數目比 核發的簽證數目還多。
荷西·巴西里歐是 另一位墨西哥外籍勞工，
他在四月向《華盛頓郵報》解釋原因。
他說，雖然今年他沒有拿到簽證，
他不會賭上他未來的所有機會
來非法入境。
這原因或可有助於解釋
為什麼從 1996 年到 2019 年
每當有一位外籍勞工 合法獲准從墨西哥進入美國，
非法入境而被逮捕的 墨西哥人數目就會少兩名。
的確，
墨西哥外籍勞工做的是 非常辛苦的工作。
採集水果、清理螃蟹、
在攝氏三十七度高溫下造園。
仍然有一些人批評外籍勞工簽證
其實並不人道，
勞工只是被虐待的奴隸。
但瓦斯克斯·卡布瑞拉認為，
拿到外籍勞工簽證是豁免，
不是奴役。
幾乎所有的外籍勞工和他一樣，
選擇合法途徑，而非非法途徑。
一而再再而三。
擴大核准外籍勞工簽證給墨西哥人
一直被視為是美國移民政策中
最重要的人道改變之一。
這種人道改變，
在混亂中建立了秩序。
那麼，華安·卡羅斯這些 中美洲人的處境會變得如何？
2019 年核發的外籍勞工簽證中，
只有 3% 發給中美洲人，
但在邊界被逮捕的人當中， 中美洲人的人數上升到 74%。
2019 年，每有七十八名 中美洲人非法入境，
才有一名中美洲人得到 美國核發的外籍勞工簽證。
如果他們在家鄉拿不到文件，
許多人會選擇賭賭看，
通過墨西哥來到美墨邊界， 要求庇護或非法入境，
即使他們像華安·卡羅斯那樣 偏好來工作，仍會選擇一賭。
美國可以做得更好。
美國需要專門為中美洲人
創造新的外籍勞工簽證。
這會鼓勵美國企業
去找到並僱用中美洲人，
幫他們付機票錢，讓他們來美國，
讓他們不用向北 走上非法、危險的旅程。
中美洲人可以在家鄉 建立繁榮的生活，
不需要到邊界尋求庇護 或非法跨越邊界，
讓已經招架不住的制度能喘口氣。
有些人可能會說，
讓勞工來來回回的方式
在中美洲是行不通的，
在那裡暴力太猖獗。
但再說一次，這在墨西哥行得通，
即使墨西哥的謀殺率 在過去十年增加到近三倍，
比中美洲大部分地區都高。
對華安·卡羅斯而言行得通，
他說，儘管家鄉有威脅存在，
他也只想暫時住在美國，
賺足夠的錢讓家人繼續住在新家。
他甚至說，外籍勞工專案
是對他這種宏都拉斯人 而言最棒的幫助之一。
辛蒂雅二十九歲，
是來自宏都拉斯 三個孩子的單親媽媽，
她似乎也認同。
她告訴《華爾街日報》 她來找一份工作，
以扶養她的孩子和母親。
墨西哥的北方邊界大學針對
穿越墨西哥的中美洲人進行調查，
確認了華安及辛蒂雅的情況是常態。
大部分人，並非全部， 但大部分人是為了工作而來，
即使是像雷維拉這樣
在家鄉可能要面對真實威脅的人。
低薪工作對於華安和辛蒂雅
這樣的宏都拉斯人有多大的幫助？
他們這樣的宏都拉斯人，
在美國工作一個月賺到的錢
等同於在宏都拉斯 工作一年賺到的錢。
中美洲人在美國工作幾年，
就能讓自己推進到中上階層，
也比較容易得到安全。
中美洲人不缺工作的慾望，
不缺貢獻美國經濟
和貢獻美國人生活的慾望。
中美洲人欠缺的是 取代庇護的合法替代方案。
讓他們走合法管道。
當然，新的外籍勞工專案
不能完全解決這個複雜的現象。
許多尋求庇護的人 仍需要到美國邊界尋求安全。
但一旦人數減少，
我們就更容易想辦法 用人道的方式來處理他們。
但最終，
若要創建一個既人道
又有秩序的移民制度，
已證明最好的方法
就是讓勞工合法進入。
謝謝。
（掌聲）