Eski Kyoto'da, dindar bir Şinto alimi basit bir hayat yaşadı
fakat genelde hareketli şehirden dolayı dualarına dikkatini veremezdi.
Komşularının ruhunu kirlettiğini hissetti
ve bir tür kişisel harai yapmaya çalıştı—
bedenini ve zihnini temizleyecek bir arınma ritüeli.
Saygıdeğer Hie Tapınağı'na gitmeye karar verdi.
Yolculuk bütün gün süren zorlu bir tırmanıştı.
Ama ona sağladığı yalnızlıktan memnundu
ve eve döndüğünde hissettiği huzur derindi.
Bilgin, bu berraklığı olabildiğince uzun süre korumaya kararlıydı
ve bu kutsal yolculuğu 99 kez daha yapmaya karar verdi.
Denge arayışındaki dikkat dağıtıcı unsurları görmezden gelerek
ve amacından asla sapmadan yolu tek başına yürürdü.
Adam sözüne sadıktı ve günler haftalara uzandıkça
şiddetli yağmur ve kavurucu güneş onu yıldırmadı.
Zamanla onun bağlılığı,
bizimkilerle birlikte var olan görünmez ruhlar dünyasını ortaya çıkardı.
Ayaklar altındaki taşları hareketlendiren kamiyi, onu serinleten esintiyi
ve tarlalarda otlayan hayvanları hissetmeye başladı.
Yine de ruh ya da insan, hiç kimseyle konuşmadı
Yoldan sapanlar ve kegareyle kirlenenlerle temastan kaçınmakta kararlıydı.
Bu kirletme tabusu, hasta ve ölenlerin yanı sıra
toprağı kirleten veya şiddet içeren suçlar işleyenlerin üzerine yapışıp kaldı.
Alimin ruhsal saflık arayışına yönelik tüm tehditler arasında,
kegare açık ara en büyüğüydü.
80. kez saygısını sunduktan sonra
bir kez daha eve doğru yola çıktı.
Ama karanlık çökerken gece havasında gergin hıçkırıklar duydu.
Alim, hıçkırıkları görmezden gelmeye ve ilerlemeye çalıştı.
Ancak çaresiz ağlama üstün geldi.
Yüzünü ekşiterek sesi kaynağına kadar takip etmek için yolunu bıraktı.
Kısa süre sonra, dışında bir kadının yere çöktüğü minik bir kulübeye geldi.
Merhametle dolu alim, kadına acısını paylaşması için yalvardı.
Annesinin yeni öldüğünü
ama kimsenin cenazeyle ilgili ona yardımcı olmadığını söyledi.
Bunun duyunca kalbi acıdı.
Vücuda dokunmak ruhunu kirletir,
yaşam gücünü tüketir ve kami onu terk ederdi.
Ama ağlamasını dinledikçe sempatisi arttı.
Ruhlar dünyasına güvenli bir şekilde geçmesini sağlamak için
yaşlı kadını birlikte gömdüler.
Cenaze töreni tamamlanmıştı
ancak ölüm tabusu üzerinde ağır bir yüktü.
En önemli kuralı yıkacak
ve ilahi yolculuğunu bozacak kadar nasıl bu kadar aptal olabilirdi?
Eziyetli bir geceden sonra,
kendini temizlemek için tapınağa geri dönmeye karar verdi.
Şaşırtıcı bir şekilde, genellikle sessiz olan tapınak,
tamamı kami ile doğrudan iletişim kuran
bir medyumun etrafında toplanan insanlarla doluydu.
Adam kendini sakladı, birinin kirli ruhunu fark etmesi ihtimaliyle cesaret edemedi.
Ancak medyum başka şekilde görürdü ve onu kalabalığın önüne çağırdı.
Terk edilmeye hazır olan alim, kutsal kadına yaklaştı.
Ancak medyum sadece gülümsedi.
Kirli elini elinin arasına aldı
ve sadece onun duyabileceği bir dua fısıldadı—
iyiliği için ona teşekkür etti.
O anda, alim büyük bir manevi sırrı keşfetti:
Kirlenme ve yozlaşma iki farklı şeydir.
İçi irfan ile dolan alim yolculuğuna geri döndü.
Ama bu sefer tanıştığı kişilere yardım etmek için durdu.
Daha önce uzak durduğu şehirde bile,
gittiği her yerde ruh dünyasının güzelliğini görmeye başladı.
Diğerleri kegareyi riske attığı konusunda uyardı
ama onlara neden hasta ve dezavantajlılara böyle özgürce yaklaştığını söylemedi.
Çünkü insanların haraiyi
ancak kendilerine ait bir yolculukla anlayabileceklerini biliyordu.