Li kyotoya kevnar, zanaye ê sofî yê ayînê şîntoyê jiyanek a sade di jiya,
lê wî gelek caran xwe dikişand ji duayên xwe ji hêla bajarê qerebalix ve.
Wî hest pêkir ku cîranên wî riha wî qirêj dikin,
û wî dixwest ku hin corên hara yên kesane pêk bîne
rêûresma pakijkirnê ku dê laş û hişê wî pakij bike.
Wî biryar da ku biçe peristgeha hay ya pîroz.
Hilketina rêwîtiyê dijwar bû ku tevahiya rojê dirêj kir.
Lê ew ji tenêtiya ku wî bidest xist şa bû,
û aramiya ku wî di vegera malê de his kir kûr bû.
Zanyarî biryar da ku vê zelalîyê bi parêze heya ku gengaz be,
û biryar girt ku vê hecê 99 carên din jî bike.
Ew ê di rêyê da bi tinê bimeşe, guh neda çi mijûlbûnan di lêgerîyana hevsengiyê da,
û çi caran ji armanca xwe dûr nakeve.
Mêrik di gotinên xwe de rast bû, û roj bi heftiyan dirêj dibûn,
ew di nav barîna zêde û tava rojê da meşiya.
Bi derbasbûna demî, dilsozî ya wî cîhana rihanî ya nedîtbar diyar kir
ku li rexê me heye.
Wî dest bi hestkirina kamî kir, ku keviran di bin lingan de dijand,
bayê ku wî sar kir, û ajelên ku li zeviyan diçêriyan.
dîsa jî ew bi kesê re nepeyivî, rih an mirov.
Ew bi biryar bû ku dûr bikeve ji têkiliya bi yên ku ji rê derketine
ji rê û bi kegare ê qirêj bûne.
Ev tabûya qirêjbûnê li ser nexweş û miriyan daleqandî,
û her wiha yên ku ax pîs kirin an tawanên tund kirin.
Ji hemî gefên lêgeryana zanyaran ya paqijiya giyanî,
kegare mezintirîn bû.
Piştî rêzgirtina xwe ji bo cara 80-yan,
wî carek a din berê xwe dav malê.
Lê her ku tarî ket, wî girînek tengijî bihîst di hewayê şevê da.
Zanyarî hewl da ku pêşve biçe û nalînan paşguh bike.
Lê girîyên bêhîvî ew dagir kirin.
rûbada, wî rêça xwe hişt ku li dû dengî biçe ser çavkaniya wê.
Ew zû hat koxa teng, bi jineka qurmiçî re li derve.
Bi dilovaniyê dagirtî, zanyarî ji jinê lava kir ku êşa xwe parve bike.
Wê diyar kir ku dayika wê nû miriye
lê tu kes di binaxkirin ê de alîkariya wê nake.
Di wê nûçeyê de, dilê wî çikîya.
Destlêdan a laşî dê ruha wî pîs bike,
dadûşîna hêza wî ya jiyanê û wî dest ji kami berda.
Lê gava wî guh dida qêrînên wê, dilsoziya wî zêde dibû.
û wiha, wan jina pîr bi hev re veşartin,
da ku derbasbûna wê ya biewle di cîhana giyanî de misoger bike.
Binaxkirin temam bû, lê tabûya mirinê giran li zanyarî giran kir.
Çawa dibe ku ew wiha bêhiş be,
da xwe ji rêbaza xweya herî girîng dûr bixe û rêwîtiya xwe ya xwedayî xirab bike?
Piştî şeveka bi êş,
wî biryar da ku vegere peristgehê da ku xwe pakij bike.
ji bo sersambûna wî, peristgeha bi gelemperî bêdeng bi mirovan tijî bû,
hemî kom dibin li dora navendek ku rasterast têkilî danî bi kami re.
Mêrî xwe vedişart, nediwêriya xwe nêzîk bike da kes giyanê wî yê qirêj nebîne.
lê navgîn awayên din ên dîtinê hebûn, û ew di nav girseyê de bi pêş ve dibir.
Amade bû ku bihête hêlan, zanyar nêzîkî jina pîroz bû.
Lê navîn bi tenê keniya.
Wê destê wî yê çepel girt,
û bi pistepist bereketa ku tenê wî dibihîstî kir
ji bo qenciya wî spasiya wî dikin.
Di wê gavê de, zanyarî razek a giyanî ya mezin vedît:
qirêjbûn û gendelî du tiştên pir cûda ne.
zana bi têgihiştinê tijî bû, zanyarî xwe da rêwîtiya xwe.
Lê vê carê, ew sekinî da ku alîkariya kesên ku wî dîtî bike.
Wî dest pê kir bi dîtina bedewiya cîhana giyanan li her devera ku çûbûyê,
li bajêr jî wî berê xwe da paş.
Hinekên din hişyar kirin ku wî kegare xeter kir
lê wî tu carî ji wan re negot çima wisa azad tevlihev bû
bi nexweş û bêkesan re.
Çunkû wî dizanibû ku mirov tenê dikare bi rastî ji reûresma pakijkirin ê fêm bike
di rêwîtiya xwe de.