There was a time when simple infections were deadly,
but now, thanks to the wide availability of antibiotics,
this is merely a relic of the past.
But actually, I should say "was,"
because nowadays, we're using antibiotics so much
that the bacteria that cause these infections
are becoming resistant.
And that should really scare the hell out of all of us.
If we do not change our behavior and wean ourselves off antibiotics,
the UN predicts that by 2050,
antimicrobial resistance will become our single biggest killer.
So we must start to act.
But "where to begin" is an interesting question,
because we humans are not the only ones using antibiotics.
Worldwide, 50 to 80 percent of all antibiotics are used by animals.
Not all of these are critical for human health,
but if we do not get it under control right now,
we're looking at a very scary future for humans and animals alike.
To begin, let's talk about how we ended up here.
The first large-scale use of antibiotics was in the early '50s of the last century.
In the Western world, prosperity was increasing
and people wanted to eat more animal protein.
When animals were sick, you could now treat them with antibiotics
so they did not die and kept growing.
But soon, it was discovered
that adding small and regular amounts of antibiotics to the feed
kept the animals healthy,
made them grow faster
and caused them to need less feed.
So these antibiotics worked well --
really well, actually.
And with increasing animal production,
also antibiotic use skyrocketed worldwide.
Unfortunately, so did antibiotic resistance.
The reason your doctor tells you to finish the entire bottle of antibiotics
is if you shorten your dose, you will not kill all of the bugs.
And the ones that stick around build up the antibiotic resistance.
It's the same problem with giving animals small and regular doses of antibiotics:
some bad bugs die but not all of them.
Spread that across an entire industry,
and you can understand that we accidentally build up
a large reservoir of antibiotic-resistant bacteria.
But I hate to break it to you --
the problem doesn't stop there.
You know who else takes antibiotics?
Fluffy, your cat, and Rover, your dog.
(Laughter)
Pets rank even amongst the heaviest users of all,
and they use antibiotics
that are much more critical for human health.
Combine this with how close we live with our companion animals
and you understand the risk
of you picking up antibiotic-resistant bacteria from your own pet.
But how do these antibiotic-resistant bacteria
in farm animals affect you?
Let me give you an example we have, actually, data on.
The levels of antibiotic-resistant salmonella in pigs in Europe
against different types of antibiotics
range from less than a percent to as high [as] 60 percent.
Which means that in most cases,
this antibiotic will not work anymore to kill this salmonella.
And there was a high correlation
between antibiotic-resistant salmonella in the pig
and in the final product.
Whether that is pork chop,
spare ribs or minced meat.
Now, luckily, typically less than one percent
of all raw meat, fish or eggs
will contain salmonella.
And this only poses a risk when not treated well.
Still, there are over 100,000 human salmonella cases in the EU
and more than a million cases in the US.
In the US, leading to 23,000 hospitalizations
and 450 people dead each year.
With antibiotic-resistant salmonella on the rise,
this death toll is likely to increase.
But it's not only about consuming yourself.
This year, more than 100 people got infected
with a multidrug-resistant salmonella
after feeding pig ears, as a treat, to their dog.
So we really must cut back on antibiotic use in animal production.
And luckily, this is starting to happen.
The EU was the first region to ban
putting antibiotics in low doses in the feed.
From '99 on, in several steps,
the amount of different types of antibiotics allowed was reduced,
and in 2006, a complete ban went into place.
Antibiotics were only allowed
when a veterinarian determined the animal was sick.
Sounds great, right?
Problem solved.
No, wait, not so fast.
As soon as the reduction program started,
it was very quickly discovered
that antibiotics had been the perfect blanket
to cover up a lot of bad farm practices.
More and more animals became sick
and needed to be cured with ... antibiotics.
So instead of the total amount going down,
it actually increased.
Surely, that was not the way to go.
But luckily, that was not the end of the story.
The whole European agricultural sector started on a journey,
and I think it's a journey anybody can learn from.
This is also the time I personally entered the scene.
I joined a large European feed compounder.
A feed compounder makes a total diet for a farmer to feed to his animals
and often also provides the advice
on how to raise the animals in the best way.
I was really motivated to work together with my colleagues,
veterinarians and, of course, the farmers
to figure out how to keep the animals healthy and antibiotic-free.
Now there are three major things that need to happen
for antibiotic-free production.
Let me walk you through the playbook.
To start -- and it sounds very obvious --
that our hygiene is the place to start.
Better cleaning of the stable and the drinking-water lines
making it harder for the disease to come in and spread across the stable.
That's all very important,
but the part I was personally most interested in
was better feeding for the animals,
better nutrition.
Feeding a well-balanced diet is important.
Think about it this way:
when you yourself do not eat enough fiber, you do not feel well.
Part of the food you consume is not digested by yourself
but fermented in your large intestine by bacteria.
So you're feeding those microbes with part of your diet.
Initially, most young animals were fed low-fiber,
high-starch and protein,
very finely ground and highly digestible diets.
Like being yourself on a diet of hamburger buns,
rice, waffles and protein bars.
We changed this to a lower-protein,
higher-fiber, coarser type of diet.
Like being on a diet of whole grains, salad with meat or beans.
This shifted the bacterial flora in the animals' guts
to the more beneficial ones
and reduced the chance that pathogens would flourish.
You might be surprised
but not only diet composition, also diet structure plays a role.
Simply the fact that the same diet is coarser
will lead to a better-developed digestive tract,
and thus, a healthier animal.
But the best part was that farmers started to buy this actually, too.
Unlike some other parts of the world,
Western European farmers mainly still make their independent buying decisions:
who to buy the feed from and sell their animals to.
So what you're actually selling in the end
reflects the actual local need of these farmers.
For example,
the protein content in piglet diets
in countries that are much more vigilant in reducing antibiotics,
like, for example, Germany and the Netherlands,
were already 10 to 15 percent lower
than in a country like the UK, which was slower to pick this up.
But, like with better hygiene, better nutrition helps
but will not totally prevent you from becoming sick.
So more is needed.
And that's why we turned to the microbiome.
Making the water with the feed more acidic
helps to create an environment
that benefits the more beneficial bacteria
and inhibits the pathogens.
Like fermented food,
whether it's yogurt, sauerkraut or salami,
they'll all spoil less quickly, too.
Now, with modern techniques,
like the ones based on DNA testing,
we can see that there are many more different microorganisms present.
And this ecosystem, which we call the microbiome,
is much more complex.
Turns out there are about eight times more microorganisms in your gut
as tissue cells in your body.
And for animals, the impact is no less.
So if we want to work without antibiotics in animal production,
we have to make the animals much more robust.
So that when a disease strikes,
the animals are much more resilient.
And this three-pronged nutribiosis approach
involving the host, nutrition and the microbiome
is the way to do it.
Now the practice of raising animals on an antibiotic-containing
or antibiotic-use-provoking diet is a bit cheaper at farm level.
But in the end, we are talking about a few percent at the consumer level.
That's actually quite affordable
for the middle- and high-income part of the world population.
And a very small price to pay
when our own health or our loved ones' health is at stake.
So what do you think, what direction do we take?
Do we allow antimicrobial resistance to become our biggest killer,
at huge financial and a special personal cost?
Or do we, besides reducing human antibiotic consumption,
truly start embracing antibiotic-free animal production?
For me, the choice is very obvious.
But to make this happen,
we have to set reduction targets
and make sure that they're followed all around the world.
Because farmers compete with each other.
And at a country level,
trading block or the global market,
costs are very important.
And also, we have to be realistic.
Farmers need to have the possibilities
to invest more in better management and better feed
in order to achieve this reduction.
And besides legal limits, the market can play a role,
by offering antibiotic-reduced or antibiotic-free products.
And with growing consumer awareness,
these market forces will increase in power.
Now everything I've been talking about seems to be great for us.
But what about the animals?
Now, guess what, their lives get better, too.
Better health, less stress, happier life.
So now you know.
We have the knowledge how to produce meat, eggs and milk
without or with very low amounts of antibiotics,
and I'll argue it's a small price to pay
to avoid a future in which bacterial infections
again become our biggest killer.
Thank you.
(Applause)
كانت هناك أوقات كانت العدوى البسيطة مميتة،
ولكن حالياً، بفضل التوافر الواسع للمضادات الحيوية،
أصبح هذا مجرد تراث من الماضي.
ولكن في الواقع، يجب أن أقول "كان"،
لأننا في الوقت الحاضر نستخدم المضادات الحيوية بكثرة
حتى أن البكتيريا التي تسبب هذه العدوى أو الأمراض
اكتسبت مقاومة.
وهذا حقًا يجب أن يخيفنا.
إذا لم نغير سلوكنا ونبتعد عن المضادات الحيوية،
تتوقع الأمم المتحدة أنه بحلول عام 2050،
ستصبح الميكروبات المقاومة للمضادات الحيوية أكبر قاتل لنا.
لذا يجب علينا أن نبدأ في العمل.
لكن "من أين نبدأ" إنه سؤال مثير للاهتمام،
لأننا نحن البشر لسنا الوحيدين الذين يستخدمون المضادات الحيوية.
في جميع أنحاء العالم، تًستخدم المضادات الحيوية للحيوانات بإجمالي 50 إلى 80% .
ليست كل هذه الأمور حاسمة لصحة الإنسان،
ولكن إذا لم نتحكم فيها الآن،
سوف نتطلع إلى مستقبل مخيف للغاية للبشر والحيوانات على حد سواء.
في البداية، لنتحدث عن كيف انتهى بنا المطاف لهنا.
كان أول استخدام واسع النطاق للمضادات الحيوية أوائل خمسينيات القرن الماضي.
في العالم الغربي، كان الازدهار يزداد
وأراد البشر تناول المزيد من البروتين الحيواني.
عندما تكون الحيوانات مريضة، يمكننا معالجتها بالمضادات الحيوية
لكي لا يموتوا ويستمروا في النمو.
ولكن سرعان ما تم اكتشاف
أن إضافة كميات صغيرة ومنتظمة من المضادات الحيوية إلى الأعلاف
أبقت الحيوانات بصحة جيدة،
وجعلتها تنمو أسرع
وجعلتهم بحاجة إلى تغذية أقل.
لذا عملت هذه المضادات الحيوية بشكل جيد،
جيد جداً، في الواقع
ومع زيادة الإنتاج الحيواني،
ارتفع استخدام المضادات الحيوية في جميع أنحاء العالم.
ولسوء الحظ، وكذا مقاومة المضادات الحيوية.
السبب الذي يطلب طبيبك منك إنهاء زجاجة المضادات الحيوية بالكامل
هو إذا قمت بتقليص جرعتك، فلن تقتل كل الجراثيم.
وتلك التي تبقى نتيجة اكتسابها لمقاومة للمضادات الحيوية.
إنها نفس المشكلة في إعطاء الحيوانات جرعات صغيرة ومنتظمة من المضادات الحيوية:
تقتل بعض الجراثيم المضرة ولكن ليس كلها.
وهذا انتشر عبر كامل الصناعة،
ويمكنك أن تفهم أننا ننشئ بطريق الخطأ
خزان كبير من البكتيريا المقاومة للمضادات الحيوية.
لكني أكره أن أكون من يخبركم --
أن المشكلة لا تتوقف عند هذا الحد.
هل تعرفون من يأخذ المضادات الحيوية أيضًا؟
قطتك فلافي، وكلبك روفر.
(ضحك)
تصنف الحيوانات الأليفة حتى بين أكبر المستخدمين على الإطلاق،
ويستخدمون مضادات حيوية
التي هي أكثر حساسية لصحة الإنسان.
ادمج هذا مع مدى قربنا من الحيوانات الأليفة
عندها ستتفهم مدى الخطورة
من التقاط البكتيريا المقاومة للمضادات الحيوية من حيوانك الأليف.
ولكن كيف لهذه البكتيريا المقاومة للمضادات الحيوية
في حيوانات المزرعة أن تؤثر عليك؟
اسمحوا لي أن أقدم لكم مثالاً لدينا بالفعل بعض البيانات.
مستويات السالمونيلا المقاومة للمضادات الحيوية في الخنازير بأوروبا
ضد أنواع مختلفة من المضادات الحيوية
تتراوح من أقل من 1% وترتفع حتى 60%.
وهذا يعني أن في أغلب الحالات،
لن يعمل هذا المضاد الحيوي بعد الآن لقتل السالمونيلا.
وكان هناك ارتباط وثيق
بين السالمونيلا المقاومة للمضادات الحيوية في الخنزير.
والمنتج النهائي.
سواء كان ذلك لحم الخنزير المفروم،
أو الضلوع المنفصلة أو اللحم المفروم.
ولحسن الحظ، عادة أقل من 1%
من جميع اللحوم النيئة أو الأسماك أو البيض
تحتوي على سالمونيلا.
وهذا يشكل خطراً فقط عندما لا يتم التعامل معه بشكل جيد.
ومع ذلك، هناك أكثر من 100,000 حالة إصابة بالسالمونيلا البشرية في أوروبا
وأكثر من مليون حالة بالولايات المتحدة.
في الولايات المتحدة، أدى لدخول 23,000 للمستشفيات
وموت 450 إنسان سنوياً.
مع زيادة السالمونيلا المقاومة للمضادات الحيوية،
من المرجح أن يرتفع عدد الوفيات.
لكن الأمر لا يقتصر فقط على ما تستهلكه بنفسك.
أصيب هذا العام أكثر من 100 شخص
بالسالمونيلا المقاومة للأدوية
بعد إطعام آذان الخنازير كمكافأة لكلابهم.
لذا يجب علينا أن نخفض استخدام المضادات الحيوية في الإنتاج الحيواني.
ولحسن الحظ، بدأ هذا يحدث.
كان الاتحاد الأوروبي أول منطقة تحظره
بوضع المضادات الحيوية بجرعات منخفضة في العلف.
من عام 99 وما بعده، في عدة خطوات،
تم تقليل الكميات المسموح بها للأنواع المختلفة من المضادات الحيوية،
وفي عام 2006، تم تطبيق حظر كامل.
المضادات الحيوية مسموح بها فقط
عندما يصفها طبيب بيطري لحيوان مريض.
يبدو رائعاً، أليس كذلك؟
تم حل المشكلة.
لا انتظر، ليس بهذه السرعة.
بمجرد أن بدأ برنامج التخفيض،
تم اكتشاف بسرعة كبيرة
أن المضادات الحيوية كانت الغلاف المثالي
للتغطية على الكثير من الممارسات الزراعية السيئة،
أصيب بالأمراض المزيد والمزيد من الحيوانات
واحتاجوا للعلاج... بالمضادات الحيوية.
لذا بدلاً من انخفاض الكمية الإجمالية،
في الحقيقة زادت.
بالتأكيد، لم يكن هذا الطريق الذي يجب أن نسلكه.
لكن لحسن الحظ، لم تكن هذه نهاية القصة.
بدأ القطاع الزراعي الأوروبي بأكمله في رحلة،
وأعتقد أنها رحلة يمكن لأي شخص أن يتعلم منها.
ذلك كان الوقت الذي تدخلت فيه بالمشهد شخصيًا.
انضممت إلى مؤسسة أعلاف أوروبية كبيرة.
يقوم مصنع الأعلاف بعمل نظام غذائي كامل للمزارع لإطعام حيواناتهم
وغالباً ما يقدمون أيضا المشورة
عن كيفية تربية الحيوانات بأفضل طريقة.
لقد كنت متحمسًا حقًا للعمل مع زملائي،
الأطباء البيطريين، وبالطبع المزارعين
لمعرفة كيفية الحفاظ على الحيوانات صحية وخالية من المضادات الحيوية.
الآن هناك ثلاثة أشياء رئيسية يجب أن تحدث
لإنتاج خالي من المضادات الحيوية.
اسمحوا لي أن أرشدكم من خلال كتاب تعليمات.
بداية - ويبدو ذلك واضحًا جدًا -
أن نظافتنا هي البداية.
تنظيف أفضل للخطوط الثابتة لمياه الشرب
مما يجعل من الصعب على المرض الدخول والانتشار حول الإسطبل.
هذا شيء هام جداً،
لكن الجزء الذي كنت مهتماً به شخصيًاً
كان تغذية أفضل للحيوانات،
تغذية أفضل.
من المهم الإطعام بنظام غذائي متوازن.
فكر فيها بهذه الطريقة:
عندما لا تأكل ما يكفي من الألياف، فأنت لا تكون بحالة جيدة.
فجزء من الطعام الذي تتناوله لا يتم هضمه بنفسك
ولكن يختمر في الأمعاء الغليظة عن طريق البكتيريا.
لذا فأنت تغذي تلك الميكروبات بجزء من غذائك.
مبدئياً، يتم إطعام معظم الحيوانات الصغيرة بألياف منخفضة،
عالية النشا والبروتين،
نظام غذائي دقيق للغاية وقابل للهضم.
مثل أن يكون نظامك الغذائي من كعك الهامبرغر،
والأرز والفطائر وأعواد البروتين.
وقمنا بتغيير هذا إلى بروتين أقل،
ونظام غذائي عالي الألياف وأكثر خشونة.
مثل اتباع نظام غذائي من الحبوب الكاملة، وسلطة مع اللحم أو الفاصوليا.
أدى هذا إلى تحول البكتيريا التي تعيش في أحشاء الحيوانات
إلى أن تكون أكثر فائدة
وقللت من فرصة ازدهار مسببات الأمراض.
وقد تتفاجأ
ليس فقط تكوين النظام الغذائي، ولكن نوع النظام الغذائي له دور.
ببساطة حقيقة أن النظام الغذائي نفسه أكثر خشونة
سيؤدي إلى جهاز هضمي أكثر تطوراً،
وبالتالي حيوان أكثر صحة.
لكن أفضل جزء هو أن المزارعين أيضاً بدأوا في شراء هذا في الواقع.
على عكس أجزاء أخرى من العالم،
لا يزال المزارعون في أوروبا الغربية يتخذون قرارات الشراء المستقلة بشكل رئيسي:
ممن يشترون الأعلاف ولمن يبيعون حيواناتهم.
لذا ما تبيعه في النهاية
يعكس الحاجة المحلية الفعلية لهؤلاء المزارعين.
على سبيل المثال،
محتوى البروتين في غذاء خنزير صغير
في الدول الأكثر يقظة في الحد من المضادات الحيوية،
على سبيل المثال ألمانيا وهولندا،
فعلياً أقل 10 إلى 15%
عن دولة مثل بريطانيا والتي كانت أبطأ في تطبيق هذا.
ولكن، كما هو الحال مع النظافة الأفضل، التغذية الأفضل تساعد
ولكن لن تحميك تمامًا من الإصابة بمرض.
لذا نحتاج المزيد.
ولهذا لجأنا إلى الميكروبيوم.
جعل المياه مع العلف أكثر حمضية
يساعد على خلق بيئة
تفيد البكتيريا الأكثر نفعاً
وتمنع مسببات الأمراض.
مثل الطعام المخمر،
سواء كان الزبادي أو مخلل الكرنب أو السلامي،
سوف يفسدون جميعهم بسرعة أقل أيضًا.
الآن، مع التقنيات الحديثة،
مثل تلك المعتمدة على اختبار الحمض النووي،
يمكننا أن نرى أن هناك العديد من الكائنات الحية الدقيقة المختلفة موجودة.
وهذا هو النظام البيئي، الذي نسميه الميكروبيوم،
وهو أكثر تعقيدًا.
وتبين أن هناك حوالي ثمانية أضعاف الكائنات الحية الدقيقة في أمعائك
كخلايا الأنسجة في جسمك،
وبالنسبة للحيوانات، فإن التأثير ليس أقل.
لذلك إذا أردنا العمل بدون المضادات الحيوية في الإنتاج الحيواني،
علينا أن نجعل الحيوانات أكثر قوة.
لذلك عندما يصيبها المرض،
تكون الحيوانات أكثر مرونة.
وهذا النهج للتغذية ثلاثية المحاور
يشمل المضيف والتغذية والميكروبيوم
هي طريقنا للقيام بذلك.
الآن الممارسات أثناء تربية الحيوانات التي تحتوي على المضادات الحيوية
أو تغذية تتبنى استخدام المضادات الحيوية هي أرخص قليلاً على مستوى المزرعة.
لكن في النهاية، نحن نتحدث عن نسبة قليلة على مستوى المستهلك.
هذا في الواقع في يمكن تحمل تكلفته
لذوي الدخل المتوسط والعالي من سكان العالم.
وبتكلفة زائدة صغيرة جداً
عندما تكون صحتنا أو صحة أحبائنا على المحك.
إذن ما رأيك، ما هو الاتجاه الذي يجب أن نتخذه؟
هل نسمح بالميكروبات المقاومة للمضادات أن تصبح أكبر قاتل لدينا،
بخسائر مالية ضخمة وخسائر شخصية خاصة؟
أم أننا، بالإضافة إلى تقليل استهلاكنا للمضادات الحيوية البشرية،
سنبدأ حقًا في تبني الإنتاج الحيواني الخالي من المضادات الحيوية؟
بالنسبة لي، الخيار واضح للغاية.
ولكن لتحقيق ذلك،
علينا تحديد أهداف التخفيض
ونتأكد من اتباعهم في جميع أنحاء العالم.
لأن المزارعين يتنافسون مع بعضهم البعض.
وحتى على مستوى الدولة،
التكتلات التجارية أو الأسواق العالمية،
التكاليف مهمة للغاية.
وأيضا، يجب أن نكون واقعيين.
يحتاج المزارعون إلى امتلاك إمكانيات
لاستثمار المزيد في إدارة أفضل وتغذية أفضل
من أجل تحقيق هذا الخفض.
وإلى جانب المحددات القانونية، يمكن للسوق أن يلعب دوراً،
من خلال تقديم منتجات منخفضة أو خالية من المضادات الحيوية.
ومع تزايد وعي المستهلك،
قوى السوق هذه ستزداد قوة.
الآن أيبدو أن كل شيء كنت أتحدث عنه رائعًا بالنسبة لنا.
ولكن ماذا عن الحيوانات؟
الآن، ماذا تظن، سوف تتحسن حياتهم أيضًا.
صحة أفضل وضغوط أقل وحياة أكثر سعادة.
إذا، الآن أنت تعرف.
لدينا المعرفة بكيفية إنتاج اللحوم والبيض والحليب
بدون أو بكميات قليلة جداً من المضادات الحيوية،
وأكاد أجزم بأنه بثمن قليل ندفعه
لتجنب المستقبل الذي تصبح فيه العدوى البكتيرية
مرة أخرى أكبر قاتل لدينا.
شكراً لكم.
(تصفيق)
Früher waren einfache Infektionen tödlich,
doch dank der allgemeinen Verfügbarkeit von Antibiotika
gehört das heute der Vergangenheit an.
Eigentlich sollte ich sagen "gehörte",
denn heute nutzen wir Antibiotika so ausgiebig,
dass die Bakterien, die diese Infektionen auslösen, resistent werden.
Das sollte uns allen eine Heidenangst machen.
Wenn wir unser Verhalten nicht ändern und auf Antibiotika verzichten,
wird laut Prognose der UN
Antibiotikaresistenz bis zum Jahr 2050 zu unserer häufigsten Todesursache.
Wir müssen jetzt handeln.
Aber wo anfangen? Eine gute Frage.
Denn nicht nur wir Menschen nehmen Antibiotika.
Weltweit werden 50 bis 80 % aller Antibiotika Tieren verabreicht.
Nicht alle sind für Menschen gefährlich,
aber wenn wir das jetzt nicht regulieren,
sehen wir für Mensch und Tier einer düsteren Zukunft entgegen.
Zunächst einmal: Wie konnte es soweit kommen?
Antibiotika wurden Anfang der 1950er erstmals großflächig eingesetzt.
In der westlichen Welt nahm der Wohlstand zu
und die Nachfrage nach tierischem Eiweiß stieg.
Kranke Tiere bekamen jetzt Antibiotika,
so dass sie nicht starben und weiterwuchsen.
Aber bald entdeckte man,
dass kleine, regelmäßige Antibiotika-Dosen im Futter
die Tiere gesund hielten, sie schneller wachsen ließen
und geringere Futterrationen erforderten.
Die Antibiotika wirkten also gut,
sogar sehr gut.
Mit zunehmender Tierproduktion
schoss auch der weltweite Antibiotikaverbrauch in die Höhe.
Das galt leider auch für die Antibiotikaresistenz.
Der Arzt rät uns, die ganze Packung Antibiotika aufzubrauchen,
denn sonst erwischen wir nicht alle Erreger.
Die überlebenden werden gegen das Antibiotikum resistent.
So auch, wenn Tiere regelmäßig, kleine Dosen Antibiotika bekommen:
Einige Erreger sterben, aber nicht alle.
Legt man das auf die ganze Industrie um,
dann wird klar, dass wir ungewollt eine Menge Bakterien züchten,
die gegen Antibiotika resistent sind.
Aber leider muss ich sagen: Das Problem ist noch größer.
Wissen Sie, wer noch Antibiotika nimmt?
Ihre Katze Fluffy und Ihr Hund Rover.
(Gelächter)
Haustiere gehören sogar zu den stärksten Nutzern.
Sie nehmen Antibiotika,
die viel gefährlicher für den Menschen sind.
Wenn man das enge Verhältnis zu unseren vierbeinigen Freunden bedenkt,
verstehen Sie das Risiko,
sich bei Ihrem eigenen Haustier mit resistenten Bakterien anzustecken.
Doch wie stark sind wir von resistenten Bakterien in Nutztieren betroffen?
Hier ein Beispiel, das wir belegen können.
Bei Schweinen in Europa liegt der Prozentsatz von Salmonellen,
die gegen verschiedene Antibiotika resistent sind,
zwischen weniger als 1 % und bis zu 60 %.
Also können gewisse Antibiotika die Salmonellen meist nicht mehr abtöten.
Es gab auch einen engen Zusammenhang
zwischen resistenten Salmonellen in Schweinen und im Endprodukt,
seien es Schweinekoteletts, Rippchen oder Hackfleisch.
Zum Glück enthält normalerweise
weniger als 1 % rohes Fleisch, Fisch oder Eier überhaupt Salmonellen.
Das ist nur bei unsachgemäßer Zubereitung ein Risiko.
Trotzdem gibt es über 100.000 Salmonellen-Fälle bei Menschen in der EU
und mehr als eine Million in den USA.
Dort führt das zu 23.000 Klinikaufenthalten
und 450 Todesfällen im Jahr.
Antibiotikaresistente Salmonellen nehmen zu --
also steigen die Opferzahlen.
Aber es geht nicht nur um uns als Verbraucher.
Dieses Jahr infizierten sich über 100 Menschen
mit multiresistenten Salmonellen.
Sie hatten ihren Hunden Schweinsohren als Leckerli gegeben.
Wir müssen Antibiotika in der Tierhaltung unbedingt reduzieren.
Zum Glück bewegt sich hier etwas.
Die EU verbot als erste Region niedrig dosierte Antibiotika im Futter.
Seit 1999 wurde die erlaubte Menge von Antibiotika schrittweise reduziert
und 2006 wurden sie komplett verboten.
Antibiotika waren nur erlaubt,
wenn ein Tierarzt eine Erkrankung feststellte.
Klingt toll, oder? Problem gelöst.
Doch nein, nicht so schnell.
Nach Beginn des Reduktionsprogramms zeigte sich sehr bald:
Antibiotika hatten in der Tierhaltung viele schlechte Praktiken verschleiert.
Immer mehr Tiere wurden krank und mussten behandelt werden --
mit Antibiotika.
Also nahm die Gesamtmenge nicht ab, sondern sogar zu.
Das war wohl der falsche Weg.
Aber zum Glück war die Geschichte nicht zu Ende.
Der gesamteuropäische Agrarsektor orientierte sich um
und ich denke, dass alle davon lernen können.
Damals wurde ich hier selbst tätig --
bei einem großen europäischen Futtermittelbetrieb.
Solche Betriebe stellen Bauern die komplette Tiernahrung zusammen
und bieten oft auch Beratung zur optimalen Aufzucht.
Ich war hoch motiviert,
mit Kollegen, Tierärzten und natürlich den Bauern herauszufinden,
wie man die Tiere gesund und frei von Antibiotika hält.
Es gibt drei Hauptfaktoren für antibiotikafreie Tierhaltung.
Hier sind die wichtigsten Punkte.
Ganz klar fängt alles mit der Hygiene an:
bessere Reinigung von Ställen und Trinkwasserleitungen,
um Auftreten und Verbreitung von Krankheiten zu erschweren.
Das ist sehr wichtig,
aber was mich am meisten interessierte,
war bessere Fütterung, bessere Ernährung der Tiere.
Eine ausgewogene Kost ist wichtig.
Sehen Sie es so:
Ohne genug Ballaststoffe fühlen wir uns nicht wohl.
Ein Teil der Nahrung wird nicht von uns verdaut,
sondern im Dickdarm von Bakterien fermentiert.
Wir füttern also die Mikroben mit einem Teil unserer Nahrung.
Ursprünglich bekamen die meisten Jungtiere
sehr fein gemahlene, leicht verdauliche Nahrung
mit wenig Ballaststoffen, viel Stärke und Proteinen.
Das ist, als ernährte man sich nur von Hamburgerbrötchen,
Reiswaffeln und Eiweißriegeln.
Wir boten stattdessen gröberes Futter
mit weniger Proteinen und mehr Ballaststoffen --
eine Art Speiseplan mit Vollkornprodukten und Salat mit Fleisch oder Bohnen.
So wurde der Darm der Tiere von nützlicheren Bakterien besiedelt,
und die Wahrscheinlichkeit der Ausbreitung von pathogenen gesenkt.
Überraschenderweise spielt auch die Konsistenz der Nahrung eine Rolle.
Dieselbe Nahrung in gröberer Form
führt zu einem besser entwickelten Verdauungstrakt
und so zu einem gesünderen Tier.
Doch das Beste war, dass die Bauern das auch kauften.
Im Gegensatz zu anderswo
entscheiden Bauern in Westeuropa immer noch großteils unabhängig,
wo sie Futter kaufen und an wen sie Tiere verkaufen.
Was also verkauft wird,
reflektiert die Bedürfnisse der örtlichen Bauern.
In Ländern, die Antibiotika deutlich stärker reduzieren,
wie etwa Deutschland und die Niederlande,
enthielt die Nahrung für Ferkel bereits 10 bis 15 % weniger Protein
als in Ländern wie Großbritannien, wo das langsamer geschieht.
Ähnlich wie bessere Hygiene hilft bessere Ernährung zwar,
kann aber nicht allein vor Krankheiten schützen.
Dazu ist mehr nötig.
Deshalb befassten wir uns mit dem Mikrobiom.
Ist der ph-Wert des Tränkwassers geringer,
entsteht eine günstige Umgebung für nützlichere Bakterien
und pathogene werden abgewehrt.
Wie fermentierte Lebensmittel, z. B. Joghurt, Sauerkraut oder Salami,
verdirbt das auch nicht so schnell.
Dank moderner Verfahren, etwa mithilfe von DNA-Tests, wird klar:
Es gibt weit mehr Mikroorganismen
und das Ökosystem, das wir Mikrobiom nennen,
ist wesentlich komplexer.
Es gibt im Verdauungssystem etwa achtmal so viele Mikroorganismen
wie Gewebezellen in unserem Körper.
Bei Tieren ist das nicht anders.
Wenn wir also Tierhaltung ohne Antibiotika wollen,
müssen wir die Tiere viel robuster machen,
damit sie bei Ausbruch einer Krankheit viel widerstandsfähiger sind.
Der dreigliedrige "Nutribiosis"-Ansatz,
bestehend aus dem Tier, der Ernährung und dem Mikrobiom,
ist der Weg zum Ziel.
Tierzucht-Methoden mit einer Ernährung,
die Antibiotika enthält oder deren Einsatz vorsieht,
ist für die Bauern etwas billiger.
Aber für den Verbraucher sind das am Ende wenige Prozent.
Für Menschen mit mittlerem und hohem Einkommen ist das erschwinglich.
Und der Preis ist sehr gering,
wenn es um unsere Gesundheit oder die unserer Nächsten geht.
Welchen Weg sollen wir also einschlagen?
Soll Antibiotikaresistenz unsere häufigste Todesursache werden,
verbunden mit hohen Kosten und persönlichen Risiken?
Oder beginnen wir neben der Reduktion von Antibiotika-Konsum beim Menschen
auch ernsthaft mit Tierhaltung ohne Antibiotika?
Für mich liegt die Antwort auf der Hand.
Doch dann müssen wir Reduktionsziele setzen
und deren Einhaltung weltweit sicherstellen.
Denn Bauern konkurrieren miteinander.
Auf Landesebene, im Handelsblock und auf dem globalen Markt
spielen Kosten eine große Rolle.
Wir müssen realistisch sein.
Bauern müssen mehr in besseres Management
und besseres Futter investieren können,
um die Reduktion zu erreichen.
Neben Gesetzesvorgaben kann auch der Markt eingreifen,
indem Produkte mit weniger oder ohne Antibiotika angeboten werden.
Mit wachsendem Bewusstsein beim Verbraucher
werden diese Marktkräfte an Einfluss gewinnen.
Alles, was ich Ihnen erzählt habe, scheint uns zu nützen.
Aber was ist mit den Tieren?
Auch ihr Leben wird besser.
Mehr Gesundheit, weniger Stress, ein glücklicheres Dasein.
Jetzt wissen Sie es.
Wir sind in der Lage, Fleisch, Eier und Milch zu produzieren,
die keine oder kaum Antibiotika enthalten.
Ich behaupte, der Preis ist gering, um eine Zukunft zu verhindern,
in der bakterielle Infektionen erneut zur häufigsten Todesursache werden.
Vielen Dank.
(Applaus)
Παλιά, απλές λοιμώξεις ήταν θανατηφόρες.
Σήμερα όμως, χάρη στην ευρεία διαθεσιμότητα των αντιβιοτικών,
αυτό αποτελεί παρελθόν.
Θα έπρεπε ίσως να πω αποτελούσε,
γιατί πλέον παίρνουμε τόση αντιβίωση,
ώστε τα βακτήρια που προκαλούν λοιμώξεις
γίνονται ανθεκτικά.
Κι αυτό πρέπει όντως να μας τρομοκρατεί.
Αν δεν αναθεωρήσουμε και δεν τα κόψουμε,
ο ΟΗΕ προβλέπει πως ως το 2050,
η αντιμικροβιακή αντοχή θα γίνει ο νούμερο ένα λόγος θανάτου.
Πρέπει επομένως, να δράσουμε.
Αλλά η ερώτηση «από πού ν' αρχίσουμε;» έχει ενδιαφέρον
γιατί δεν είμαστε οι μόνοι χρήστες αντιβιοτικών.
Το 50-80% όλων των αντιβιοτικών παγκοσμίως χρησιμοποιείται στα ζώα.
Δεν είναι όλα απαραίτητα για την ανθρώπινη υγεία,
αλλά αν δεν τα θέσουμε υπό έλεγχο τώρα,
το μέλλον είναι ζοφερό και για εμάς αλλά και για τα ζώα.
Ξεκινώντας, ας δούμε πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Η πρώτη ευρεία χρήση τους ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Στον δυτικό κόσμο η ευημερία αυξανόταν
και μαζί η κατανάλωση ζωικών πρωτεϊνών.
Όταν τα ζώα αρρώσταιναν, έπαιρναν αντιβίωση
κι έτσι επιβίωναν και συνέχιζαν να μεγαλώνουν.
Γρήγορα έγινε αντιληπτό
πως μικρές και τακτικές δόσεις αντιβίωσης στην τροφή τους
διατηρούσαν την υγεία τους,
επιτάχυναν την ανάπτυξή τους,
και τα έκαναν να χρειάζονται λιγότερη ζωοτροφή.
Τα αντιβιοτικά λοιπόν, έκαναν καλή δουλειά --
πολύ καλή μάλιστα.
Η αυξανόμενη ζωική παραγωγή
εκτόξευσε παγκοσμίως τη χρήση αντιβιοτικών.
Δυστυχώς, εκτόξευσε μαζί και την ανθεκτικότητα.
Ο γιατρός επιμένει να τελειώσετε όλο το μπουκάλι της αντιβίωσης
διότι διαφορετικά, κάποια βακτήρια επιζούν.
Όσα επιβιώνουν δημιουργούν αντοχή στο αντιβιοτικό.
Είναι το ίδιο πρόβλημα με τα ζώα με τακτική λήψη μικρών δόσεων αντιβίωσης:
σκοτώνει μερικά μόνο κακά βακτήρια, αλλά όχι όλα.
Κι όταν αυτό αφορά μια ολόκληρη βιομηχανία
καταλαβαίνετε πως κατά λάθος χτίζουμε
μια μεγάλη δεξαμενή ανθεκτικών βακτηρίων.
Με λύπη μου σας λέω
πως το πρόβλημα δεν σταματά εδώ.
Ξέρετε ποιος άλλος παίρνει αντιβιοτικά;
Η γάτα σας η Φλάφι κι ο σκύλος σας ο Ρόβερ.
(Γέλια)
Τα κατοικίδια είναι από τους βαρύτερους χρήστες
και μάλιστα παίρνουν αντιβιοτικά
πολύ πιο κρίσιμα για την ανθρώπινη υγεία.
Η στενή συμβίωση με τα κατοικίδια
εύλογα αποτελεί ρίσκο ότι θα κολλήσετε κι εσείς
βακτήρια ανθεκτικά στην αντιβίωση μέσω του κατοικίδιού σας.
Πώς μας επηρεάζουν τα ανθεκτικά βακτήρια
που συναντάμε στα ζώα της φάρμας;
Να ένα παράδειγμα με δεδομένα:
Τα επίπεδα αντίστασης της σαλμονέλας
σε διάφορα αντιβιοτικά, στους ευρωπαϊκούς χοίρους
κυμαίνεται από 1% έως και μέχρι 60%.
Αυτό σημαίνει ότι, ως επί το πλείστον,
το αντιβιοτικά αυτά δεν σκοτώνουν αυτή τη σαλμονέλα.
Υπήρξε μεγάλη συσχέτιση
της ανθεκτικής σαλμονέλας στους χοίρους
και του τελικού προϊόντος
είτε αυτό ήταν μπριζόλα,
παϊδάκια ή κιμάς.
Ευτυχώς, συνήθως λιγότερο από 1%
ωμού κρέατος, ψαριών ή αυγών
περιέχει σαλμονέλα.
Και αυτό είναι επικίνδυνο μόνο όταν δεν διαχειριστεί σωστά.
Ωστόσο, πάνω από 100.000 άτομα στην Ευρώπη
και 1.000.000 στις ΗΠΑ έχουν πάθει σαλμονέλα.
Στις ΗΠΑ, αυτό οδηγεί σε 23.000 να χρειάζονται νοσηλεία
και 450 να πεθαίνουν κάθε χρόνο.
Όσο θα αυξάνεται η ανθεκτική σαλμονέλα,
θα αυξάνονται οι θάνατοι.
Δεν είναι όμως μόνο τι καταναλώνετε εσείς.
Πάνω από 100 άτομα μολύνθηκαν φέτος
με πολυανθεκτική σαλμονέλα
δίνοντας στον σκύλο τους λιχουδιά που περιείχε αυτιά χοίρων.
Η αντιβίωση στα ζώα πρέπει όντως να μειωθεί.
Για καλή μας τύχη, η αρχή έχει γίνει.
Η ΕΕ ήταν η πρώτη περιοχή που απαγόρευσε
χαμηλής δόσης αντιβίωση στις ζωοτροφές.
Από το 1999, σταδικά,
η επιτρεπόμενη δόση αντιβιοτικών μειώθηκε
μέχρι που το 2006 απαγορεύθηκε εντελώς.
Τα αντιβιοτικά επιτρέπονταν μόνο
μετά από γνωμάτευση του κτηνιάτρου.
Τέλειο δεν ακούγεται;
Το πρόβλημα λύθηκε!
Κι όμως. Μη βιάζεστε.
Η εφαρμογή του προγράμματος
γρήγορα έδειξε
πως τα αντιβιοτικά ήταν η τέλεια κάλυψη
άλλων κακών πρακτικών στην εκτροφή ζώων.
Όλο και περισσότερα ζώα αρρώσταιναν
και έπρεπε να πάρουν...αντιβίωση.
Έτσι, αντί για μείωση
υπήρχε αύξηση.
Κάτι άλλο έπρεπε να γίνει, λοιπόν.
Ευτυχώς όμως, δε σταματήσαμε εδώ.
Σύσσωμος ο ευρωπαϊκός γεωργικός τομέας
ξεκίνησε ένα εγχείρημα που μας διδάσκει όλους.
Και τότε ξεκίνησε η συμμετοχή μου
σε ευρωπαϊκή εταιρία παρασκευής ζωοτροφών
όπου φτιάχνεται το διαιτολόγιο εκτρεφόμενων ζώων
και συχνά παρέχονται συμβουλευτικές υπηρεσίες
σε θέματα βέλτιστης εκτροφής.
Ήθελα πολύ να εργαστώ με τους συναδέλφους μου,
με κτηνιάτρους και με τους κτηνοτρόφους
για να έχουμε υγιή ζώα χωρίς λήψη αντιβίωσης.
Πρέπει όμως να γίνουν τρία πράγματα
για παραγωγή χωρίς αντιβιοτικά.
Ας πάρουμε τα βήματα με τη σειρά.
Εύλογα, το πρώτο βήμα
έχει να κάνει με την υγιεινή.
Καλύτερος καθαρισμός στάβλων και σωληνώσεων
ώστε να είναι δυσκολότερο να εισέλθουν και να διαδοθούν οι ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό.
Προσωπικά όμως μ' ενδιέφερε
η καλύτερη διατροφή των ζώων,
η καλύτερη ποιότητα τροφής.
Η ισορροπημένη διατροφή είναι πολύ σημαντική.
Ας το σκεφτούμε ως εξής:
αν έχετε έλλειψη φυτικών ινών δεν νιώθετε καλά.
Μέρος της τροφής σας δεν χωνεύεται από εσάς.
Ζυμώνεται στο παχύ έντερο από βακτήρια.
Άρα, μέρος της τροφής σας τρέφει τα μικρόβια.
Αρχικά, στα νεαρά ζώα έδιναν λίγες φυτικές ίνες,
πολύ άμυλο και πρωτεϊνες:
τροφή λεπτά αλεσμένη και πολύ εύπεπτη.
Σαν να τρώτε εσείς ψωμάκια χάμπουργκερ,
ρύζι, βάφλες και μπάρες πρωτεϊνης.
Το αλλάξαμε με διατροφή χαμηλής πρωτεΐνης,
αυξημένων φυτικών ινών και πιο αδρής υφής.
Σαν να κάνετε δίαιτα με προϊόντα ολικής άλεσης, σαλάτα με κρέας ή φασόλια.
Η εντερική χλωρίδα των ζώων άλλαξε
και απέκτησε πιο ωφέλιμα βακτήρια,
μειώνοντας το ενδεχόμενο αύξησης των παθογόνων.
Ίσως φανεί περίεργο,
αλλά πέρα από τη σύνθεση, ρόλο παίζει επίσης και η υφή της τροφής.
Η αδρότητα της τροφής από μόνη της
οδηγεί σε καλύτερο πεπτικό σύστημα
και, συνεπώς, σε υγιέστερα ζώα.
Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι άρχισαν να το αγοράζουν και οι αγρότες.
Οι δυτικοευρωπαίοι αγρότες σε αντίθεση με άλλα μέρη του κόσμου,
συνεχίζουν τις ανεξάρτητες αποφάσεις αγοράς:
επιλογή προμηθευτή ζωοτροφής και επιλογή αγοραστή ζώων.
Άρα, το τελικό προϊόν
αντανακλά την τοπική ανάγκη αυτών των κτηνοτρόφων.
Για παράδειγμα, οι πρωτεΐνες στην τροφή των μικρών χοίρων,
σε χώρες που προσέχουν τη μείωση αντιβίωσης,
όπως π.χ. η Γερμανία και η Ολλανδία,
ήταν ήδη 10% - 15% χαμηλότερη
από ό,τι στη Μ.Βρετανία που ξεκίνησε αργότερα.
Όπως η καλύτερη υγιεινή, η καλύτερη τροφή βοηθά
αλλά δεν αποκλείει τελείως τις ασθένειες.
Επομένως, χρειάζεται κάτι παραπάνω.
Έτσι, στραφήκαμε στο μικροβίωμα.
Κάνοντας το νερό με την τροφή πιο όξινο
βοηθάμε στην ανάπτυξη ενός περιβάλλοντος
που ευνοεί τα πιο φιλικά βακτήρια
ενώ περιοορίζει τα παθογόνα.
Όπως τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση, είτε είναι γιαούρτι, ξινό λάχανο ή σαλάμι,
όλες τους θα χαλάσουν πιο αργά.
Σήμερα, με τη βοήθεια μοντέρνων τεχνικών,
που βασίζονται στις δοκιμές DNA,
βλέπουμε ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί μικροοργανισμοί.
Το οικοσύστημα αυτό, λέγεται μικροβίωμα
και είναι πολύ πιο σύνθετο.
Οι μικροοργανισμοί του πεπτικού συστήματος
ξεπερνούν κατά οκτώ φορές τα σωματικά κύτταρα.
Εξίσου σημαντικό είναι το μικροβίωμα στα ζώα.
Άρα, για ζωική παραγωγή χωρίς αντιβιοτικά,
χρειαζόμαστε ζώα περισσότερο εύρωστα
ώστε, όταν αρρωστήσουν,
να είναι περισσότερο ανθεκτικά.
Η τροφοβιωματική αυτή τριμερής προσέγγιση -
ξενιστής, τροφή και μικροβίωμα -
είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος.
Η πρακτική της εκτροφής ζώων
με άμεση ή έμμεση χρήση αντιβίωσης συμφέρει τον αγρότη.
Σε καταναλωτικό επίπεδο, η διαφορά είναι ελάχιστη.
Είναι σίγουρα προσιτή
για τα μεσαία και υψηλότερα εισοδήματα.
Και είναι σίγουρα ελάχιστο κόστος
όταν διακυβεύεται η υγεία μας και η υγεία των αγαπημένων μας.
Κατά τη γνώμη σας, ποιο δρόμο να πάρουμε;
Θα επιτρέψουμε στη μικροβιακή ανθεκτικότητα
να γίνει ο πρώτος λόγος θανάτου
με τεράστιο οικονομικό και προσωπικό κόστος;
Ή, εκτός από τη μείωση της χρήσης αντιβιοτικών από τους ανθρώπους,
υιοθετήσουμε πραγματικά την παραγωγή ζώων χωρίς αντιβιοτικά;
Για εμένα, η επιλογή είναι προφανής,
Για να το πετύχουμε όμως,
πρέπει να θέσουμε στόχους μείωσης
που θα εφαρμοστούν παγκοσμίως.
Οι εκτροφείς είναι σε διαρκή ανταγωνισμό.
Σε κρατικό επίπεδο, στους εμπορικούς συνασπισμούς ή την παγκόσμια αγορά
τα κόστη είναι πολύ σημαντικά.
Ας είμαστε ρεαλιστές.
Οι κτηνοτρόφοι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα
να επενδύσουν σε καλύτερη διαχείρισης και καλύτερη ζωοτροφή
ώστε να πετύχουν την επιδιωκόμενη μείωση.
Πέραν των νομικών ορίων, η αγορά μπορεί να παίξει ρόλο
παρέχοντας προϊόντα με μειωμένη ή χωρίς αντιβίωση.
Όσο θα αυξάνει η καταναλωτική συνείδηση,
θα ενδυναμώνεται η αγοραστική δύναμη.
Όσα ανέφερα φαίνεται να είναι καλά για εμάς.
Τι γίνεται όμως με τα ζώα;
Ξέρετε κάτι; Η ζωή τους βελτιώνεται επίσης.
Πιο υγιή, λιγότερο στρες, καλύτερη ζωή.
Τώρα λοιπόν, ξέρετε.
Γνωρίζουμε πώς να παράγουμε κρέας, αυγά και γάλα
χωρίς ή με ελάχιστη δόση αντιβίωσης.
Πιστεύω ακράδαντα πως είναι μικρό τίμημα
ώστε να αποφύγουμε οι βακτηριακές λοιμώξεις
να ξαναγίνουν ο μεγαλύτερος λόγος θανάτου μας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Hubo una época en la que las enfermedades más simples eran letales,
pero ahora, gracias al gran acceso a los antibióticos,
esto es historia del pasado.
Sin embargo, en verdad, debería decir "era",
porque ahora usamos tantos antibióticos
que las bacterias que causan estas enfermedades
se han vuelto resistentes.
Y eso debería asustarnos muchísimo.
Si no hacemos algo para cambiarlo y no dejamos de lado a los antibióticos,
la ONU ha declarado que para el año 2050, la resistencia de los antimicrobios
será nuestra mayor asesina.
Por eso debemos actuar ahora.
Pero "¿por dónde empezamos?"
Porque no somos los únicos que usamos los antibióticos.
A nivel mundial, entre el 50 y el 80 %
de los antibióticos se usan también para animales.
No todos son peligrosos para la salud,
pero si no los controlamos desde ahora, nos espera un futuro difícil
para los humanos y los animales.
Para empezar, vamos a hablar de cómo llegamos hasta aquí.
La primera vez que se usaron antibióticos a gran escala
fue a principios de los años 50.
El mundo occidental crecía y quería comer más proteínas animales.
Cuando los animales se enfermaban se les podía dar antibióticos
por lo que no morían y seguían creciendo.
Pero, pronto se descubrió que agregando antibióticos en pequeñas dosis
y regularmente a la comida, los animales se mantenían sanos,
crecían más rápido y no necesitaban tanto alimento.
Entonces, estos antibióticos funcionaban bien...
Muy bien a decir verdad.
Y con un crecimiento en la producción animal,
los antibióticos también se dispararon a nivel mundial.
Desafortunadamente, también lo hizo la resistencia a ellos.
Los médicos aconsejan terminar todos los antibióticos
porque si disminuyes la dosis, no acabarás con la bacteria.
Y las bacterias que siguen en el cuerpo se volverán resistentes a ese antibiótico.
El mismo problema aparece
cuando se les da pequeñas dosis de antibióticos a los animales:
algunas bacterias mueren pero no todas.
Si llevan esto a toda la industria podrán notar cómo de forma
accidental hemos construido una gran reserva de bacterias resistentes
a los antibióticos.
Pero odio tener que decírselos, el problema no termina aquí.
¿Saben quiénes toman antibióticos también?
Fluffy, tu gato, y Rover, tu perro.
(Risas)
Las mascotas a veces son los usuarios que consumen la mayor cantidad de antibióticos
y son antibióticos mucho más peligrosos para la salud de las personas.
Combinen esto con lo cerca que vivimos de nuestros animales de compañía
y entenderán el riesgo de recibir bacterias resistentes de las mascotas.
Pero ¿cómo afectan loa antibióticos a los animales de granja?
Les doy un ejemplo, en verdad, tenemos información sobre esto.
Los niveles de antibióticos resistentes a la salmonella en cerdos de Europa
contra diferentes tipos de antibióticos oscila entre menos del 1 % hasta el 60 %.
Lo que significa que en muchos casos, estos antibióticos no funcionen más
para curar la salmonella.
Y había una gran correlación
entre la resistencia a los antibióticos de la salmonella del cerdo
y el producto final.
Ya sea una chuleta de cerdo, unas costillas o carne picada.
Ahora, por suerte, normalmente menos del 1 % de toda la carne cruda,
del pescado o de los huevos pueden contener salmonella.
Y esto solo es un riesgo si no se trata como es debido.
Sin embargo, hay alrededor de 100 000 casos de salmonella en humanos en Europa
y más de un millón de casos en Estados Unidos.
En EE.UU., deja 23 000 internados y 450 muertes cada año.
Con el crecimiento de la resistencia al antibiótico de la salmonella,
el número de muertes es probable que crezca.
Pero no es solo que Uds. no consuman.
Este año más de 100 personas se infectaron de salmonella resistente a varias drogas
después de darle orejas de cerdo como premio a su perro.
Por lo que realmente debemos reducir los antibióticos
que se usan en la producción de animales.
Y, con suerte, se está comenzando.
La Unión Europea fue la primera zona en prohibir el uso de antibióticos
en dosis bajas en el alimento.
Desde los '99s, a través de varios pasos,
la cantidad de los antibióticos permitidos se redujo
y, en 2006, se prohibieron por completo.
Los antibióticos estaban permitidos
cuando el veterinario determinaba que el animal estaba enfermo.
¿Suena bien, no?
Problema solucionado.
No, esperen, no tan rápido.
Tan pronto como comenzó el programa de reducción,
se descubrió rápidamente que los antibióticos eran una forma perfecta
de tapar las malas prácticas de las farmacias.
Cada vez más animales se enfermaban y necesitaban curarse con... antibióticos.
Por lo que en vez de reducir ese número en su totalidad, en realidad aumentó.
Obviamente, no era la forma de seguir.
Pero, por suerte, ese no fue el fin de la historia.
Todo el sector agricultor europeo se embarcó en un viaje
y pienso que es un viaje del que todos podemos aprender.
Este fue el momento en el que entré personalmente en la escena.
Me uní a los fabricantes de piensos europeos.
Un fabricante de pienso
realiza una dieta para que un granjero alimente a sus animales
y también le da consejos de cómo criar animales de la mejor manera.
Estaba realmente motivado de trabajar junto con mis colegas veterinarios
y, por supuesto, con productores
para conseguir que los animales se mantengan sanos
y libres de antibióticos.
Pero deben suceder tres cosas importantes
para una producción libre de antibióticos.
Les mostraré el manual de estrategias.
Primero, aunque suene muy obvio,
debemos comenzar por la higiene.
Limpiar los establos y del agua potable
para dificultar el ingreso y la propagación
de la enfermedad en el establo.
Todo esto es muy importante,
pero la parte que personalmente me parecía la más atrayente
era mejorar la alimentación y la nutrición de los animales.
Alimentar con una dieta bien balanceada es importante.
Piénsenlo así:
Cuando no comen suficiente fibra, Uds. no se sienten bien.
Parte de la comida que consumen no la digieren,
sino que la fermenta una bacteria en el intestino.
Están alimentando a esos microbios con una parte de sus dietas.
Al principio, la mayoría de los animales jóvenes no eran alimentados con dietas
muy digestivas con poca fibra, proteína y mucho almidón.
Como si Uds. estuvieran a dieta de hamburguesa de legumbres, arroz, waffles
y barras proteicas.
Cambiamos esto por una alimentación más gruesa con menos proteína y más fibra.
Como si se alimentaran con granos, ensaladas con carne o granos.
Esto cambió la flora bacteriana de los intestinos de los animales
y las hizo más beneficiosas
y redujeron las posibilidades de que aparezcan agentes patógenos.
Estarán sorprendidos pero no solo la composición del alimento,
también la estructura del alimento es importante.
Simplemente, el hecho de que la misma alimentación de grano grueso producirá
una mejora en el desarrollo del intestino, y en consecuencia, animales más sanos.
Pero, la mejor parte fue que los granjeros empezaron a pensarlo de la misma forma.
A diferencia de otras partes del mundo, los granjeros del oeste de Europa
siguen tomando decisiones de compra de forma independiente:
a quién comprarle el alimento y a quién venderle los animales.
Entonces, lo que están vendiendo,
al final refleja la necesidad local actual de esos granjeros.
Por ejemplo, la proteína que contiene las dietas de cerdos
en los países en que vigilan más la reducción de antibióticos,
como, por ejemplo, Alemania y Holanda, eran del 10 % al 15 % menor
a la de los países como Reino Unido, en donde la medida se tomó más tarde.
Pero, una mejor nutrición, como tener una buena higiene
ayuda a no enfermarse, pero no te previene totalmente de esto.
Por lo que necesitamos algo más.
Y por eso es que nos cambiamos a la microbioma.
Hacer que el agua del alimento más ácida ayuda a crear un ambiente
que beneficia a las bacterias más beneficiosas e inhibe a los patógenos.
Como la comida fermentada, ya sea yogur, chucrut o salame aguantan más tiempo
sin echarse a perder.
Ahora, con las tecnologías modernas, como las basadas en exámenes de ADN,
podemos observar que hay muchos más microorganismos diferentes presentes.
Y en este ecosistema, al cual llamamos microbioma, es mucho más complejo.
Descubrimos que hay ocho veces más la cantidad de microorganismos
en los productos como tejidos celulares en sus cuerpos.
Y, para los animales, el impacto no es menor.
Entonces, si queremos trabajar sin antibióticos en la producción animal,
tenemos que generar animales más fuertes.
Así, cuando una enfermedad aparece, el animal será mucho más resiliente.
Y este enfoque de tres puntas nutribiosis que incluye al receptor, a la nutrición
y a la microbioma es la forma de hacerlo.
Ahora la práctica de criar animales con una dieta con antibióticos
o que provoque el uso de antibióticos es más barata a nivel de granja.
Pero, al final, estamos hablando de un porcentaje menor a nivel consumidor.
Eso es accesible para las personas con ingresos medios o altos.
Y un precio muy bajo para pagar
cuando nuestra salud o la de nuestros seres queridos se ve afectada.
Entonces, ¿qué dirección tomamos?
¿Permitimos que la resistencia a los antibióticos
se convierta en nuestra mayor asesina, con un costo financiero
y especialmente personal muy alto?
¿O empezamos, además de reducir el consumo de antibióticos de humanos,
a realmente motivar la producción de animales libre de antibióticos?
Para mí, la respuesta es muy obvia.
Pero, para lograr que esto ocurra,
debemos marcar objetivos y garantizar que se cumplan en todo el mundo.
Porque los productores compiten entre ellos.
Y, a nivel del país, del comercio en bloque o del mercado global,
los costos son muy importantes.
Y además, tenemos que ser realistas.
Los productores necesitan posibilidades para invertir más y mejor administración
y alimentos para lograr esa reducción.
Y aparte de los límites legales, el mercado es muy importante
ya que puede ofrecer productos con menos antibióticos o libres de ellos.
Y conforme crece la preocupación de los consumidores,
las fuerzas del mercado también tendrán más poder.
Ahora, todo lo que estuve diciendo parece muy bueno para nosotros.
¿Pero qué pasa con los animales?
Adivinen algo, sus vidas van a mejorar también.
Una mejor salud, menos estrés y una vida más feliz.
Entonces, ahora saben.
Tenemos el conocimiento de cómo producir carne, huevos y leche
sin antibióticos o con muy baja dosis
y diré que hay que pagar muy poco
para evitar un futuro en el cual las infecciones por bacterias
vuelvan a ser nuestras mayores asesinas.
Gracias.
(Aplausos)
دورانی عفونت‌های ساده کشنده بودند.
اما امروزه به لطف طیف وسیع آنتی بیوتیک‌ها،
این صرفاً یادگار گذشته است.
اما در واقع، باید بگویم «بود»
زیرا امروزه، به اندازه‌ای از آنتی بیوتیک‌ها استفاده می‌کنیم
که باکتری‌هایی که باعث این عفونت‌ها می‌شوند
نبست به آنها مقاوم می‌شوند.
و این واقعا باید ما را بترساند.
اگر رفتار خود را تغییر ندهیم و مصرف آنتی بیوتیک‌ها را متوقف نکنیم،
سازمان ملل پیش بینی می‌کند که تا سال ۲۰۵۰،
مقاومت ضد میکروبی به تنها بزرگترین قاتل ما تبدیل خواهد شد.
پس باید اقدامی انجام دهیم.
اما «از کجا شروع کنیم؟» سؤالی جالب است،
اما ما انسان‌ها تنها کسانی نیستیم که از آنتی بیوتیک‌ها استفاده می‌کنیم.
در سراسر دنیا، ۵۰ تا ۸۰ درصد از کل آنتی بیوتیک‌ها توسط حیوانات مصرف می‌شوند.
همه این‌ها برای سلامتی انسان بحرانی نیستند،
اما اگر هم اکنون آن را تحت کنترل نگیریم،
به دنبال یک آینده بسیار ترسناک برای انسان و حیوانات هستیم.
ابتدای امر، اجازه دهید راجع اینکه چطور به اینجا رسیدیم صحبت کنیم.
اولین استفاده گسترده از آنتی بیوتیک‌ها در اوایل دهه ۵۰ قرن گذشته بود.
در دنیای غرب، رفاه در حال افزایش بود
و مردم تمایل به مصرف پروتئین‌های حیوانی بیشتری داشتند.
وقتی حیوانات بیمار می‌شدند، می‌توانستید با آنتی بیوتیک‌ها آنها را درمان کنید
بنابراین زنده می‌ماندند و رشد می‌کردند.
اما به زودی کشف شد،
که اضافه کردن مقادیر کمی و منظم آنتی بیوتیک به خوراک
حیوانات را سالم نگه می‌دارد،
باعث رشد سریع‌تر آنها می‌شود
و باعث می‌شود که آنها به خوراک کمتری نیاز داشته باشند.
بنابراین این آنتی بیوتیک‌ها به خوبی جواب داده‌اند
واقعا خوب.
و با افزایش تولید محصولات حیوانی،
همچنین استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در سرتاسر جهان رو به افزایش بود.
متأسفانه، مقاومت آنتی بیوتیکی وجود آمد.
دلیل اینکه پزشک به شما می‌گوید کل بطری آنتی بیوتیک‌ها را تمام کنید
این است که اگر دوز مصرف خود را کوتاه کنید، تمام میکروب‌ها را ازبین نخواهید برد.
و آن‌هایی که باقی می‌مانند مقاومت آنتی بیوتیکی را تقویت می‌کنند.
همان مشکل در مورد دادن دوزهای کم و منظم آنتی بیوتیک به حیوانات وجود دارد:
برخی از میکروب‌های مضر می‌میرند اما نه همه آنها.
آن را در کل صنعت تعمیم دهید،
و متوجه می‌شوید که به طور تصادفی
یک مخزن بزرگ از باکتری‌های مقاوم به آنتی بیوتیک ایجاد می‌کنیم.
اما متاسفانه باید به شما اعلام کنم--
مشکل در اینجا متوقف نمی‌شود.
می‌دانید چه کس دیگری آنتی بیوتیک مصرف می‌کند؟
فلافی، گربه شما، راور، سگ شما.
(خنده حضار)
حیوانات خانگی حتی در زمره شدیدترین مصرف‌کنندگان رتبه بندی می‌شوند.
از آنتی بیوتیک‌هایی استفاده می‌کنند
که برای سلامتی انسان بسیار حیاتی هستند.
این را با میزان نزدیکی زندگی ما به حیوانات همدم‌مان ترکیب کنید
و خطر ابتلا به
باکتری‌های مقاوم به آنتی بیوتیک را از حیوان خانگی خود درک می‌کنید.
اما این باکتری‌های مقاوم به آنتی بیوتیک
در دام‌ها چه تاثیری بر شما دارند؟
اجازه دهید نمونه ای نشان دهم که درباره‌ی آن داده داریم.
سطح سالمونلا مقاوم به آنتی بیوتیک خوک‌ها در اروپا
در برابر انواع مختلف آنتی بیوتیک‌ها
از کمتر از یک درصد تا ۶۰ درصد گوناگون است
این بدان معنا است که در بیشتر موارد،
این آنتی بیوتیک دیگر برای نابودی این نوع سالمونلا کارساز نخواهد بود.
و بین سالمونلا مقاوم به آنتی بیوتیک در خوک
همبستگی بالایی
در محصول نهایی وجود دارد.
خواه گوشت خوک خرد شده،
دنده‌های نازک یا گوشت چرخ کرده باشد.
حال، خوشبختانه، به طور معمول کمتر از یک درصد
از کل گوشت خام، ماهی یا تخم مرغ
حاوی سالمونلا هستند.
و تنها در صورت برخورد نامناسب خطر ایجاد می‌کنند.
هنوز بیش از ۱۰۰,۰۰۰ مورد سالمونلا انسانی در اروپا
و بیش از یک میلیون مورد در ایالات متحده وجود دارد.
در ایالات متحده، که منجر به بستری شدن ۲۳,۰۰۰ در بیمارستان
و مرگ ۴۵۰ نفر در سال می‌شود.
با افزایش سالمونلا مقاوم به آنتی بیوتیک،
احتمالاً این تعداد مرگ افزایش می‌یابد.
این فقط مربوط به مصرف خودتان نیست.
امسال، بیش از ۱۰۰ نفر
به یک سالمونلا مقاوم در برابر چند دارو آلوده شدند
بعد از تغذیه سگ‌های‌شان با گوش‌های خوک به عنوان تشویقی.
بنابراین واقعاً باید مصرف آنتی بیوتیک‌ها را در محصولات حیوانی کاهش دهیم.
و خوشبختانه، این مهم شروع شده است.
اتحادیه اروپا اولین منطقه‌ای بود
که قرار دادن آنتی بیوتیک‌ها را با دوز کم در خوراک ممنوع کرد.
از سال ۹۹ به بعد در چند مرحله
مقدار انواع آنتی بیوتیک مجاز کاهش یافت.
و در سال ۲۰۰۶ ممنوعیت کامل اعمال شد.
آنتی بیوتیک‌ها تنها زمانی مجاز شدند
که یک دامپزشک تشخیص می‌داد که حیوان بیمار بود.
عالی به نظر می رسد، درست است؟
مشکل حل شد.
نه، صبر کنید، نه اینقدر سریع.
به محض این که عملیات احیا پی ریزی شد،
خیلی سریع کشف شد که
آنتی بیوتیک‌ها پوششی مناسب برای
پوشاندن بسیاری از روش‌های بد مزرعه‌داری بوده است.
حیوانات بیشتر و بیشتری بیمار شده
و نیاز به درمان... با آنتی بیوتیک‌ها داشتند.
بنابراین به جای کاهش مقدار کل،
افزایش پیدا کرد.
مطمئناً این راه درستی نبود.
اما خوشبختانه، این پایان داستان نبود.
کل بخش کشاورزی اروپا با یک سفر آغاز شد.
و من فکر می‌کنم این سفری است که همه از آن می‌توانند یاد بگیرند.
همچنین زمانی است که من شخصاً وارد صحنه شدم.
من به یک ترکیب کننده بزرگ خوراک اروپا پیوستم.
یک ترکیب دهنده خوراک جیره کلی دام را برای یک کشاورز تهیه می کند
و غالباً توصیه‌هایی در مورد نحوه
پرورش حیوانات به بهترین وجه ارائه می‌دهد.
من واقعاً انگیزه داشتم که با همکارانم،
دامپزشکان و البته کشاورزان همکاری کنم
تا بفهمم چگونه حیوانات سالم و بدون آنتی بیوتیک نگهداری شوند.
اکنون سه مورد اصلی وجود دارد که باید برای تولید عاری از
آنتی بیوتیک‌ها اتفاق بیفتد
بگذارید شما را با دستورالعمل آشنا کنم.
ابتدا -- بسیار واضح است-- که
بهداشت نقطه شروع است.
بهترتمیز کردن اصطبل و خطوط آب آشامیدنی
باعث می‌شود که بیماری سخت‌تر وارد شود و در طول اصطبل گسترش یابد.
این‌ها همه بسیار مهم هستند،
اما بخشی که من شخصاً بیشتر به آن علاقه مند بودم
تغذیه بهتر حیوانات بود.
مواد خوراکی بهتر.
تغذیه یک رژیم غذایی مناسب و متعادل مهم است
به این روش فکر کنید:
وقتی خودتان فیبر کافی نخورید، احساس خوبی ندارید.
بخشی از مواد غذایی که مصرف می‌کنید توسط خودتان هضم نمی‌شود
بلکه توسط باکتری‌ها در روده بزرگ شما تخمیر می‌شود.
بنابراین در حال تغذیه آن میکروب‌ها با بخشی از رژیم غذایی خود هستید.
در ابتدا، بیشتر حیوانات جوان از رژیم‌های دارای فیبر کم،
نشاسته و پروتئین بالا،
و دارای ریزمغذی بسیار و هضم آسان تغذیه می‌شدند.
مثل اینکه خودتان را در رژیم غذایی نان‌های همبرگر،
برنج، وافل و تنقلات با پروتئین بالا قرار دهید
ما این رژیم را به رژیمی با پروتئین کمتر،
فیبر بالاتر، و ذرات زمخت‌تر تغییر دادیم.
مانند قرار گرفتن در رژیم غذایی از غلات سبوس‌دار، سالاد با گوشت یا لوبیا.
این امر فلور باکتریایی در روده حیوانات را
به سمت فلورهای مفیدتر سوق داد
و احتمال شکوفا شدن عوامل بیماری‌زا را کاهش داد.
ممکن است تعجب کنید
اما نه تنها ترکیب رژیم، بلکه ساختار رژیم نیز نقش دارد.
صرفاً این واقعیت که همان رژیم غذایی با موادی زمخت‌تر باشد
منجر به توسعه دستگاه گوارش بهتر
و در نتیجه حیوان سالم تر می‌شود.
اما بهترین نکته این بود که کشاورزان نیز در واقع خرید خود را آغاز کردند.
بر خلاف سایر نقاط جهان،
کشاورزان غرب اروپا عمدتا هنوز تصمیم خود را در مورد خرید مستقل می‌گیرند:
از چه‌کسی خوراک را خریداری کنند و به چه‌کسی حیوانات را بفروشند.
بنابراین آنچه که نهایتا می‌فروشید
نشان‌دهنده نیاز واقعی بومی این کشاورزان است.
به عنوان مثال،
میزان پروتئین موجود در جیره‌های خوکچه
در کشورهایی که بیشتر درکاهش آنتی بیوتیک‌ها مراقب هستند
مثل، آلمان وهلند،
قبلاً ۱۰ تا۱۵ درصد کمتر از
کشوری مانند انگلستان بودند که کندتر این مهم را بر می‌گزیدند.
اما، همانند بهداشت بهتر، تغذیه بهتر نیز کمک می‌کند
اما کاملا مانع بیمارشدن شما نمی‌شود.
پس چیز بیشتری نیاز است.
و به همین دلیل ما به میکروبیوم روی آوردیم.
تهیه آب با غذای اسیدی بیشتر
به ایجاد محیطی کمک می‌کند
که برای باکتری‌های مفید بیشتری سودمند باشد
و عوامل بیماری زا را مهار کند.
مانند غذای تخمیری،
خواه ماست، کلم‌ترش یا سالامی باشد،
همه آنها نیز، با سرعت کمتری فاسد می‌شوند.
اکنون، با تکنیک‌های مدرن،
مانند روش های مبتنی بر آزمایش DNA،
می‌توانیم ببینیم که میکروارگانیسم‌های مختلف دیگری وجود دارند.
این اکوسیستم که ما آن را میکروبیوم می‌نامیم،
بسیار پیچیده‌تر است.
به نظر می‌رسد که در حدود هشت برابر میکروارگانیسم‌های بیشتری
در روده شما به عنوان سلول‌های بافتی در بدن شما وجود دارد.
و برای حیوانات، انباشتگی کمتر نیست.
بنابراین اگر می‌خواهیم بدون آنتی بیوتیک‌ها در محصولات حیوانی کار کنیم،
باید سلامت جسمانی حیوانات را بسیار قوی‌تر کنیم.
به طوری که وقتی یک بیماری حمله می‌کند،
حیوانات بسیار بهبود پذیرتر هستند.
و این رویکرد تغذیه‌ای سه گانه
شامل میزبان، تغذیه و میکروبیوم
روش انجام آن است.
عمل پرورش حیوانات در رژیم غذایی حاوی آنتی بیوتیک
یا محرک استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در سطح مزرعه کمی ارزان‌تر است.
اما ما در مورد درصد کمی در سطح مصرف کننده صحبت می‌کنیم.
که در واقع برای قشر متوسط
و پردرآمد جمعیت جهان بسیار مقرون به صرفه است.
هزینه بسیار ناچیزی که
وقتی سلامتی ما یا سلامتی عزیزان‌مان در معرض خطر است باید بپردازیم.
بنابراین، شما چه فکر می‌کنید، چه مسیری را انتخاب می‌کنیم؟
آیا اجازه می‌دهیم با هزینه‌های هنگفت مالی و با هزینه شخصی خاص،
مقاومت ضد میکروبی به بزرگترین قاتل ما تبدیل شود؟
یا ما، علاوه بر کاهش مصرف آنتی بیوتیک‌های انسانی،
واقعاً شروع به پذیرش محصولات حیوانی بدون آنتی‌بیوتیک می‌کنیم؟
برای من انتخاب بسیار آشکار است.
اما برای تحقق این امر،
باید اهدافی برای میزان کاهش تعیین کنیم
و اطمینان حاصل کنیم که آنها در سراسر جهان دنبال می‌شوند.
چرا که کشاورزان با یکدیگر رقابت می‌کنند.
و در سطح کشور،
قالب تجاری یا بازار جهانی،
هزینه‌ها، بسیار مهم هستند.
و همچنین باید واقع بین باشیم
که کشاورزان باید امکان سرمایه گذاری بیشتر
روی مدیریت بهتر و تغذیه بهتر داشته باشند
تا به این میزان کاهش دست‌یابیم.
و علاوه بر محدودیت‌های قانونی، بازار می‌تواند با ارائه
محصولات کم آنتی بیوتیک و یا عاری از آنتی بیوتیک‌ها نقش ایفا کند.
با افزایش آگاهی مصرف کننده،
این نیروهای بازار قدرتمند‌تر می‌شوند.
به نظر همه چیزهایی که درباره آن‌ها صحبت می‌کردم برای ما عالی باشند.
اما در مورد حیوانات چطور؟
زندگی آنها نیز بهتر می‌شود.
سلامتی بهتر، استرس کمتر، زندگی شادتر.
پس حالا می‌دانید.
ما می‌دانیم که چگونه می‌توان گوشت، تخم مرغ و شیر را
بدون یا با مقادیر بسیار کمی آنتی بیوتیک تولید کرد،
و می‌گویم این هزینه‌ای اندک است
که باید پرداخت شود تا ازعفونت‌های باکتریایی که در آینده
دوباره به بزرگترین قاتل‌ ما تبدیل می‌شوند جلوگیری کنیم.
سپاسگزارم
(تشویق حضار)
Il fut un temps où de simples infections étaient mortelles.
Mais désormais, l'accès aisé à une grande variété d'antibiotiques
a en fait une histoire du passé.
Toutefois, on devrait utiliser le passé
car récemment,
nous consommons tant d'antibiotiques
que les bactéries qui causent ces infections
deviennent résistantes.
Cette menace devrait vraiment nous effrayer.
Sans changer nos comportements et nous sevrer des antibiotiques,
les Nations Unies prédisent que d'ici 2050
la résistance aux antimicrobiens deviendra la cause de mortalité la plus importante.
Nous devons agir maintenant.
« Par où commencer ? » est une bonne question
car les humains ne sont pas les seuls à consommer des antibiotiques.
50 à 80 % des antibiotiques consommés dans le monde le sont par des animaux.
Ils ne sont pas tous cruciaux pour la santé humaine
mais si nous ne mettons pas la situation sous contrôle maintenant,
l'avenir pour l'humain et l'animal sera particulièrement sinistre.
Commençons par parler de comment on en est arrivé là.
L'utilisation d'antibiotiques à grande échelle date du début des années 50.
Le monde occidental devient de plus en plus prospère
et les gens veulent manger davantage de protéines animales.
On traite les animaux malades avec des antibiotiques
pour les empêcher de mourir, continuer de les élever.
Or, on a très vite découvert
qu'ajouter des petites doses régulières d'antibiotiques dans les aliments
préserve la santé des animaux,
les fait grandir plus vite
et réduit leur besoin en alimentation.
Ces antibiotiques ont des effets magiques,
vraiment extraordinaires.
Avec l'augmentation de la production animale
on obtient une consommation excessive d'antibiotiques dans le monde.
Hélas, la résistance aux antibiotiques a aussi augmenté.
La raison pour laquelle votre médecin vous demande de finir vos antibiotiques
est le fait qu'avec une dose moindre, vous ne tuerez pas toutes les bactéries.
Celles qui vont survivre vont améliorer leur résistance aux antibiotiques.
On a un problème similaire
quand on donne des petites doses fréquentes à nos animaux :
la plupart des bactéries meurent mais pas toutes.
À l'échelle d'une industrie entière,
nous avons construit accidentellement, c'est aisé de le comprendre,
un réservoir énorme de bactéries résistantes aux antibiotiques.
Je déteste vous dévoiler ceci mais, les problèmes ne font que commencer.
Qui d'autre est aussi sous antibiotiques ?
Votre chat Pupuce et votre chien Médor.
(Rires)
Les animaux domestiques sont les plus grands consommateurs
d'antibiotiques bien plus cruciaux pour la santé humaine.
Quand on combine ça avec la proximité que nous partageons avec nos animaux,
on peut discerner les risques
d'être infecté par des bactéries résistantes aux antibiotiques.
Comment ces bactéries résistantes aux antibiotiques
dans les cheptels d'élevage nous affectent-elles ?
Je vais vous donner un exemple étayé par les faits.
Le niveau de résistance de la salmonelle chez le porc en Europe
comparé à d'autres types d'antibiotiques,
varie de 1 % à 60 %.
Ça signifie que dans la plupart des cas,
ces antibiotiques n'auront aucun effet contre la salmonelle.
Il y a une grande corrélation
entre la salmonelle résistante aux antibiotiques chez le porc
et le produit final consommé.
Que ce soit des côtelettes de porc,
des spare ribs ou de la viande hachée.
Heureusement, en général moins de 1 %
de toutes les viandes crues, poissons ou œufs,
contiendra de la salmonelle.
Ça pose un risque sanitaire que quand elle n'est pas bien traitée.
Néanmoins en Europe, il y a plus de 100 000 cas de contamination
par la salmonelle chez l'homme
et plus d'un million de cas aux États-Unis.
Aux États-Unis, cela a conduit à 23 000 prises en charge hospitalières
et à 450 morts par an.
Avec l'augmentation de la résistance de la salmonelle aux antibiotiques,
le taux de mortalité va augmenter.
Ça ne survient pas uniquement quand nous sommes le consommateur.
Cette année, 100 personnes ont été infectées
par une salmonelle résistante à des antibiotiques multiples
après avoir nourri leur animal domestique d'oreilles de porc.
Il est urgent de réduire l'utilisation d'antibiotique chez les animaux.
Heureusement, le mouvement est initié.
L'Union Européenne est la première région à bannir
l'ajout de petites doses d'antibiotiques dans l'alimentation animale.
Elle a fait ça progressivement depuis 1999,
réduisant d'abord le nombre d'antibiotiques autorisés
et en 2006, l'interdiction est totale.
Les antibiotiques sont autorisés seulement
quand un vétérinaire détermine qu'un animal est malade.
Ça paraît bien.
Problème résolu.
Mais non, n'allez pas si vite.
Dès la mise en route du programme de réduction,
on a rapidement découvert
que les antibiotiques étaient la couverture idéale
pour camoufler des mauvaises pratiques.
De plus en plus d'animaux tombaient malades
et pour les soigner, il fallait... des antibiotiques.
Au lieu de voir les volumes totaux diminuer,
ils ont augmenté.
Ce n'était pourtant pas l'idée.
Heureusement, l'histoire ne se termine pas là.
Le secteur agricole européen dans son ensemble a fait le premier pas
sur une trajectoire instructive pour tout le monde.
C'est aussi à cette époque que j'entre en scène.
J'ai rejoint un grand fabricant européen d'aliments pour animaux.
Un fabricant d'aliments pour animaux prépare le régime global d'un cheptel
et conseille souvent les éleveurs
pour élever celui-ci au mieux.
J'étais très motivé de travailler avec mes collègues, les vétérinaires
et bien entendu, les éleveurs
pour garder les animaux en bonne santé et sans antibiotiques.
Trois éléments sont indispensables pour une production sans antibiotiques.
Passons-les en revue.
D'abord, et ça semble évident,
on commence avec l'hygiène.
Un meilleur nettoyage des étables et des conduites d'eau potable
évite l'apparition des maladies et leur diffusion dans les étables.
C'est certes très important
mais mon intérêt personnel me portait
vers une meilleure alimentation et nutrition pour les animaux.
Un régime équilibré est crucial.
Prenons une image :
si vous ne mangez pas assez de fibres, vous ne vous nourrissez pas bien.
Une partie de votre alimentation n'est pas digérée par vous-même :
elle est fermentée par de grosses bactéries dans l'intestin.
Vous nourrissez ces microbes avec une partie de votre régime alimentaire.
À l’origine, la plupart des jeunes animaux recevaient un régime pauvre en fibres,
riche en amidon et en protéines,
des aliments finement moulus et aisément digérables.
Pour vous, ça équivaudrait à un régime de pain pour hamburger,
de riz, de gaufres et de barres protéinées.
On a remplacé ça par un régime plus granuleux,
moins riche en protéine, riche en fibre.
L’équivalent des céréales complètes,
de la salade avec de la viande ou des légumineuses.
La flore bactérienne du système digestif des animaux a évolué
vers une flore plus bénéfique
qui réduit les risques de diffusion des pathogènes.
Cela va vous surprendre :
la structure des aliments est aussi importante que leur composition.
Le simple fait d’avoir des aliments plus bruts
développe la robustesse du tube digestif.
Les animaux sont donc en meilleure santé.
Le plus positif, c'est que les éleveurs ont commencé à acheter ces aliments.
Contrairement à d’autres régions du monde,
les éleveurs européens prennent leurs décisions de manière indépendante :
à qui acheter les aliments et à qui vendre leurs animaux.
Et donc, ce que nous leur vendons
est le reflet des besoins réels et locaux de ces éleveurs.
Par exemple,
le contenu en protéine pour les porcelets
dans les pays qui veillent à réduire les antibiotiques
comme l’Allemagne ou les Pays-Bas,
est déjà 10 à 15 % inférieur
que dans les pays moins prompts à agir, comme l’Angleterre.
Mais tout comme l’hygiène, une meilleure nutrition aide,
sans supprimer tous les risques de maladie.
Il faut donc faire davantage.
C’est là qu’on fait appel au microbiote.
En acidifiant un peu l’eau,
on favorise la création d’un environnement
qui privilégie les bactéries les plus bénéfiques
et qui inhibe les pathogènes.
Comme les aliments fermentés, le yaourt, la choucroute ou le salami,
ils se dégradent moins vite.
Avec les technologies modernes telles celles basées sur les analyses génomiques,
nous décelons la présence d’une plus grande diversité de micro-organismes.
Et cet écosystème, que nous appelons le microbiote, est plus complexe.
Il s’avère que nous avons huit fois plus de micro-organismes dans notre intestin
que de cellules dans notre corps.
L’impact n’est pas moindre pour les animaux.
Si on veut éliminer les antibiotiques dans la production animale,
il faut rendre les animaux plus robustes.
Ainsi, ils sont plus résistants quand une maladie survient.
Cette approche triple de la « nutribiote »
qui associe l’hôte, la nutrition et le microbiote,
est adéquate.
Toutefois, l’élevage de cheptel sur base de régimes contenant des antibiotiques
ou provoquant leur consommation, coûte moins cher aux fermiers.
Mais l’impact sur le consommateur est de quelques pourcents.
C’est tout à fait acceptable
pour la classe moyenne et les consommateurs avec de hauts revenus.
Ce n’est finalement pas si cher
quand notre santé et celles des personnes qui nous sont chères est en péril.
Selon vous, quelle direction devrions-nous prendre ?
Allons-nous permettre à la résistance des microbes
de devenir la plus grande cause de mortalité,
avec un coût financier et personnel énorme ?
Ou allons-nous choisir de réduire la consommation d’antibiotiques chez l’homme,
tout en promouvant vraiment la production d’animaux sans antibiotique ?
Pour moi, le choix est clair.
Mais pour le concrétiser,
nous devons nous fixer des objectifs de réduction
et nous assurer qu’ils sont respectés dans le monde.
Car les éleveurs sont en concurrence.
Au niveau national,
dans les marchés et sur le marché mondial,
les coûts sont importants.
Nous devons aussi rester réaliste :
les éleveurs doivent pouvoir investir davantage dans une meilleure gestion
et une meilleure alimentation
pour atteindre ces objectifs.
Hormis les limites légales, le marché peut jouer un rôle
en offrant des produits avec moins ou sans antibiotiques.
La prise de conscience croissante des consommateurs va augmenter la puissance
de ces forces du marché.
Tout ce dont je viens de vous parler semble très bien pour l’homme.
Mais qu’en est-il des animaux ?
Vous savez quoi ? Ils vivent mieux aussi.
Une meilleure santé, moins de stress, une vie plus heureuse.
Maintenant, vous savez.
Nous savons comment produire de la viande, des œufs et du lait
sans ou avec de très petites doses d’antibiotiques.
Je pense que le prix à payer est bas
pour éviter de créer un avenir
où les infections bactériennes deviennent la cause de mortalité la plus importante.
Merci.
(Applaudissements)
Volt idő, amikor egyszerű fertőzések is halálosnak számítottak.
Azonban most, az antibiotikumok széles választékának köszönhetően
ez csupán emlék a múltból.
Valójában azt kellene mondanom, hogy csak "volt",
mert mostanában olyan sok antibiotikumot használunk,
hogy a fertőzéseket okozó baktériumok
ellenállóvá válnak,
amitől igazán meg kéne ijednünk.
Ha nem változtatunk a viselkedésünkön, és nem szokunk le az antibiotikumokról,
akkor az ENSZ jóslata szerint 2050-re
az antimikrobiális rezisztencia lesz a legnagyobb gyilkosunk.
Tehát cselekednünk kell.
Azonban a "hol is kezdjem" érdekes kérdés,
mivel nem csak az emberek használnak antibiotikumot.
A világon az antibiotikumok 50-80%-át állatoknál használják fel.
Ezek közül nem mindegyik veszélyes az emberi egészségre,
de ha most nem leszünk úrrá a helyzeten,
nagyon ijesztő jövő vár emberekre és állatokra egyaránt.
Először is beszéljünk arról, hogy jutottunk ide.
Nagyobb mennyiségű antibiotikumot először a múlt század 50-es éveiben használtak.
A nyugati világban a jólét növekedett,
és az emberek több állati fehérjét akartak fogyasztani.
Amikor az állatok megbetegedtek, már lehetett antibiotikummal kezelni őket.
Így nem haltak meg, hanem tovább nőttek.
Azonban hamarosan felfedezték,
hogy ha rendszeresen kis mennyiségű antibiotikumot adnak a táplálékhoz,
az állatok egészségesek maradnak,
gyorsabban növekednek,
és így kevesebb táplálékra van szükségük.
Ezek az antibiotikumok jól működtek –
nagyon is jól,
és állattenyésztés előretörésével
az antibiotikum-használat is az egekbe szökött –
sajnos, az antibiotikum-rezisztencia is.
az orvos azért mondja, hogy fogyasszuk el az egész üveg antibiotikumot,
mert ha lecsökkentjük az adagot, nem öljük meg az összes baktériumot,
amik antibiotikum-rezisztenciát fejlesztenek ki.
Ugyanez a probléma, ha állatoknak kis és rendszeres antibiotikum-adagokat adunk:
Néhány ártalmas baktérium elpusztul, de nem az összes.
Terjesszük ezt ki az egész iparágra,
és megértjük, hogy akaratlanul is
antibiotikum-rezisztens baktériumok széles körét hoztuk létre.
Nem örülök, hogy én mondom ezt el,
de a probléma itt nem ér véget.
Tudják, ki más szed még antibiotikumot?
Fluffy, a macska és Rover a kutya.
(Nevetés)
A háziállatokat a legtöbbet felhasználók közé sorolják,
és ők olyanokat használnak,
amik sokkal inkább kritikusak az emberi egészségre nézve.
Vessük ezt egybe azzal, milyen közelségben élünk velük,
és megértjük annak kockázatát,
hogy antibiotikum-rezisztens baktériumot kapunk el saját háziállatainktól.
De mégis, hogyan hatnak ránk
a haszonállatokban lévő antibiotikum-rezisztens baktériumok?
Hadd mutassak olyan példát, amiről tényleges adataink vannak.
A sertésekben található
különböző típusú antibiotikumfajtákra rezisztens szalmonella szintje Európában
1-től akár 60 %-ig is terjed.
Ami azt jelenti, hogy legtöbb esetben
ez az antibiotikum nem tudja már elpusztítani ezt a szalmonellát.
Szoros összefüggés volt
a sertésben és a végtermékben lévő
antibiotikum-rezisztens szalmonella között,
mint amilyen ez sertéskaraj,
oldalas vagy vagdalt hús.
Szerencsére a nyers hús, hal vagy tojás
többnyire kevesebb mint 1%-a
tartalmaz csak szalmonellát.
És ez akkor jelent csak kockázatot, ha nem kezelik megfelelően.
Mégis, több mint százezer emberi szalmonellafertőzés van az EU-ban,
és több mint egymillió az Egyesült Államokban.
Ez az Egyesült Államokban 23 000 kórházi kezeléshez
és 450 ember halálához vezet évente.
Az antibiotikum-rezisztens szalmonella terjedésével
a haláleseteknek száma valószínűleg növekedni fog.
De nem csak saját fogyasztásunkról van szó.
Idén több mint száz ember fertőződött meg
multirezisztens szalmonellával,
miután sertésfüllel jutalmazták a kutyájukat.
Tényleg csökkenteni kell az antibiotikumok használatát az állattenyésztésben.
Szerencsére elkezdődött már a folyamat.
Az EU volt az első régió, amely betiltotta
a kis mennyiségű antibiotikumok használatát a takarmányban.
'99-től több lépésben csökkentették
a különböző antibiotikumok megengedett mennyiségét,
és 2006-ban teljes körű tilalom lépett életbe.
Csak akkor engedélyezték,
ha az állatorvos megállapította, hogy az állat beteg.
Jól hangzik, igaz?
Probléma megoldva.
Várjunk csak, ne olyan gyorsan!
Ahogy a csökkentési program elkezdődött,
gyorsan kiderült,
hogy az antibiotikumok tették lehetővé
a helytelen állattenyésztési eljárásokat.
Egyre több állat betegedett meg,
és meg kellett gyógyítani őket – antibiotikumokkal.
Így ahelyett, hogy csökkent volna az összmennyiség,
valójában növekedett.
Természetesen nem így kellett volna történnie.
De szerencsére nem ez volt a történet vége.
Az egész európai mezőgazdasági szektor új útra lépett,
és úgy gondolom, ez olyan út, amelyből bárki tanulhat.
Ez az az időszak, amikor személyesen színre léptem.
Csatlakoztam egy nagy európai takarmányellátóhoz.
Egy takarmányellátó teljes étrendet állít össze az állatok számára,
és gyakran tanácsot is ad,
hogyan neveljék a lehető legjobb módon az állatokat.
Nagyon motivált, hogy együtt dolgozhassak a kollégáimmal,
az állatorvosokkal és a gazdákkal, hogy rájöjjünk,
hogyan tartsuk az állatokat egészségesen és antibiotikum-mentesen.
Három fontos dolog megléte szükséges
az antibiotikum-mentes tenyésztéshez.
Hadd mutassam meg a forgatókönyvet.
Először is elég egyértelmű,
hogy a higiénénél kell kezdenünk.
Az istálló és az ivóvízvezetékék tisztábban tartása megnehezíti,
hogy a betegség megjelenjen és elterjedjen az istállóban.
Ezek mind nagyon fontosak,
de ami engem személy szerint leginkább érdekelt,
az az állatok megfelelőbb ellátása,
jobb táplálása.
A kiegyensúlyozott étrenddel való etetés fontos.
Gondoljanak csak bele:
Amikor nem esznek elég rostot, nem érzik jól magukat.
Az ételek egy része nem emésztődik meg magában,
de a baktériumok megerjesztik a vastagbélben.
Tehát e mikrobák táplálása étrendünk részét képezi.
Kezdetben a fiatal állatok többsége alacsony rosttartalmú táplálékot kapott,
magas keményítő- és fehérjetartalmút
nagyon finoman őrölt és jól emészthető táplálékot.
Mintha mi hamburgerzsemle-, rizs-, gofrin-
és fehérjeszelet-diétán lennénk.
Ezt lecseréltük egy alacsonyabb fehérjetartalmú,
magasabb rosttartalmú, feldolgozatlanabb étrendre.
Mintha gabonaféléken, salátákon, húson vagy babon élnénk.
Ez kedvezőbbé tette
a baktériumflórát az állatok emésztőrendszerében,
és csökkentette az esélyét, hogy a kórokozók erőre kapjanak.
Talán meglepően hangzik,
de nem csak az étrend összetétele, hanem a szerkezete is szerepet játszik.
Tény, hogy már az ugyanolyan, de kevésbé feldolgozott étrend is
fejlettebb emésztőrendszerhez vezet,
és így egészségesebb állathoz is.
De a legjobb az volt, hogy a gazdák is elkezdték vásárolni ezeket.
Ellentétben a Föld néhány más régiójával,
a Nyugat-európai állattenyésztők még mindig szabadon döntenek arról,
kitől vegyék meg a takarmányt, és kinek adják el állataikat.
Így a tényleges értékesítésünk
tükrözi e gazdák aktuális helyi igényeit.
Pl. a malacok étrendjének fehérjetartalma
már 10-15%-kal alacsonyabb azokban az országokban,
ahol gyorsabban csökkentették az antibiotikumokat,
mint pl. Németországban és Hollandiában,
az olyan országokhoz viszonyítva,
mint amilyen Anglia is, ahol lassabban láttak neki.
Azonban, bár a jobb higiénia, a jobb táplálás segít,
mégsem tud teljesen megvédeni bennünket a megbetegedésektől.
Tehát többre van szükségünk.
És ezért fordultunk a mikrobiomhoz.
Savasabbá tesszük a takarmányozott vizet,
ami olyan környezetet segít kialakítani,
amely előnyösebb a jótékony baktériumok számára,
és gátolja a kórokozókat.
Mint a fermentált ételek,
legyen az joghurt, savanyú káposzta vagy szalámi,
nem olyan gyorsan fog romlani.
Jelenleg modern technikákkal –
mint pl. a DNS-teszteken alapulók –
láthatjuk, hogy sokkal több mikroorganizmus van jelen.
Ez az ökoszisztéma, amelyet mikrobiomnak nevezünk,
sokkal összetettebb.
Kiderült, hogy nyolcszor több mikroorganizmus van a belekben,
mint a testünkben lévő sejtszövetekben.
Az állatok esetében sem kisebb a hatás.
Tehát ha antibiotikum-mentes állattenyésztést szeretnénk,
akkor életerősebb állatokra van szükségünk.
Így amikor egy betegség felüti a fejét,
az állatok ellenállóbbak lesznek.
Ezt a háromelemű "biomalapú táplálkozás" –
amely a gazdatestet, a táplálkozást és a mikrobiomot foglalja magában –
alapozza meg.
Gyakorlatban az állatok nevelése antibiotikum-tartalmú készítményeken
vagy antibiotikumot igénylő diétákon kicsit olcsóbb farmszinten.
De fogyasztói szinten ez csupán néhány százalék.
Ez valójában elég megfizethető
a világ közép- és magas jövedelemmel rendelkező népessége számára.
És nagyon kis ár,
amikor a saját egészségünk, vagy szeretteinké forog kockán.
Tehát mit gondolnak, milyen irányba haladjunk?
Engedjük az antimikrobiális rezisztenciát legnagyobb gyilkosunkká válni
óriási anyagi- és személyes kárt elszenvedve?
Vagy amellett, hogy az emberi antibiotikum-fogyasztást csökkentjük,
kezdjük el igazán elfogadni az antibiotikum-mentes állattenyésztést?
Számomra ez a döntés nyilvánvaló.
De hogy ez megtörténjen,
a csökkentést kell célul kitűznünk,
és biztosítani, hogy ezeket a világon mindenütt betartják.
Mivel a gazdák versengenek egymással.
És országos szinten
a kereskedelmi blokád vagy a világpiac,
a költségek nagyon fontosak.
Realisztikusnak is kell lennünk.
A gazdáknak meg kell adni a lehetőséget,
hogy többet fektessenek be a körülmények javításába és a jobb takarmányba,
hogy el tudják érni ezt a csökkentést.
A jogi korlátokon felül a piac szerepet játszhat benne azzal,
hogy antibiotikum-csökkentett vagy antibiotikum-mentes termékeket kínál.
És az egyre növekvő fogyasztói tudatossággal
ezek a piaci tényezők egyre erősebbé válnak.
Minden, amiről idáig szó volt, nagyszerűnek tűnhet számunkra.
De mi lesz az állatokkal?
Tippeljenek, mi lesz: Az ő életük is javul.
Jobb egészség, kevesebb stressz, boldogabb élet.
Most már tudjuk.
Megvan a tudásunk, hogy a húst, a tojást és a tejet
antibiotikum nélkül vagy csak kevés antibiotikummal állítsuk elő,
és állítom, hogy ez kis ár azért,
hogy elkerüljünk egy olyan jövőt, ahol a bakteriális fertőzések
újra legnagyobb gyilkosainkká válnak.
Köszönöm.
(Taps)
Dulu, infeksi ringan dapat mematikan,
tapi sekarang, dengan adanya antibiotik,
semua itu hanya kenangan.
Tapi, mungkin lebih cocok disebut "pernah"
karena saat ini, kita memakai terlalu banyak antibiotik
sehingga bakteri yang menyebabkan infeksi
menjadi kebal.
Ini seharusnya sangat menakutkan kita.
Kalau kita tidak mengubah perilaku dan berhenti menggunakan antibiotik,
PBB memperkirakan bahwa di tahun 2050,
kekebalan terhadap obat anti mikroba akan menjadi pembunuh terbesar manusia.
Jadi kita harus mulai bertindak.
Tapi, pertanyaannya adalah, "harus mulai dari mana?"
karena pengguna antibiotik bukan hanya manusia.
Di dunia, 50 -80% antibiotik digunakan untuk hewan.
Hanya sebagian yang kritis untuk kesehatan manusia,
tapi jika kita tidak mengontrolnya sekarang,
masa depan kita dan hewan-hewan itu sama-sama akan sangat mengerikan.
Sebagai permulaan, mari kita bicara bagaimana kita bisa sampai di sini.
Antibiotik digunakan dalam skala besar mulai di awal tahun 50-an, di abad lalu.
Kemakmuran wilayah dunia bagian Barat sedang meningkat
dan masyarakat ingin mengkonsumsi lebih banyak protein hewani.
Ketika hewan-hewan itu sakit, diberikan obat antibiotik
sehingga selamat dan terus tumbuh.
Tapi setelah itu, ditemukan bahwa
menambah sedikit antibiotik secara rutin di pakan hewan
menjaga kesehatan hewan,
mempercepat pertumbuhannya
dan memerlukan pakan lebih sedikit.
Jadi antibiotik ini bekerja dengan baik--
bahkan sangat baik.
Dan dengan meningkatnya produksi hewan,
penggunaan antibiotik juga meroket di seluruh dunia.
Sayangnya, demikian pula dengan kekebalan terhadap antibiotik.
Alasan mengapa dokter meminta Anda untuk menghabiskan antibiotik
adalah bahwa bila dosisnya dikurangi, keseluruhan bakteri itu tidak akan mati.
Dan bakteri yang masih hidup akan menumbuhkan kekebalan pada antibiotik.
Demikian pula untuk pemberian antibiotik pada hewan dalam dosis kecil dan rutin:
beberapa bakteri jahat mati, tapi tidak semuanya.
Ini terjadi di seluruh industri,
dapat Anda bayangkan bahwa kita secara tidak sengaja membangun
sekumpulan bakteri yang kebal antibiotik.
Tapi, maaf saya harus mengatakan ini..
masalahnya bukan hanya di situ.
Anda tahu, siapa lagi yang menggunakan antibiotik?
Fluffy, kucing Anda, dan Rover, anjing Anda.
(Suara tawa)
Binatang peliharaan adalah pemakai antibiotik paling banyak,
dan mereka memakai antibiotik
yang lebih penting bagi kesehatan manusia.
Gabungkan ini dengan bagaimana dekatnya kita dengan hewan peliharaan
dan Anda dapat memahami risiko
untuk tertular bakteri kebal antibiotik dari hewan peliharaan Anda sendiri.
Tapi bagaimana bakteri kebal antibiotik
dari hewan ternak mempengaruhi Anda?
Saya beri satu contoh dari data yang kami miliki.
Tingkat kekebalan salmonella pada babi di Eropa
terhadap berbagai jenis antibiotik
berkisar antara kurang dari 1% sampai setinggi 60%.
Artinya, dalam sebagian besar kasus,
antibiotik ini tidak lagi dapat membunuh salmonella.
Dan terdapat korelasi yang tinggi
antara salmonella yang kebal antibiotik pada babi
dan pada produk akhirnya.
Apakah berupa pork chop,
iga atau daging cincang.
Nah, untungnya, biasanya kurang dari satu persen
dari seluruh daging, ikan dan telur mentah
mengandung salmonella.
Dan hanya berisiko bila tidak diolah dengan benar.
Tapi, terdapat lebih dari 100.000 kasus salmonela pada manusia di EU
dan lebih dari satu juta kasus di AS.
Di AS, ini menimbulkan 23.000 kasus yang harus dirawat di rumah sakit
dan 450 orang meninggal tiap tahun.
Dengan meningkatnya jumlah kasus salmonella yang kebal antibiotik
tingkat kematian ini kemungkinan besar akan bertambah.
Tapi, ini bukan hanya akibat apa yang Anda konsumsi saja.
Tahun ini, lebih dari 100 orang terinfeksi
dengan salmonella yang kebal lebih dari satu obat
setelah memberi telinga babi pada anjing peliharaan mereka.
Jadi, kita memang harus mengurangi penggunaan antibiotik pada hewan ternak.
Dan untungnya, hal ini mulai terjadi.
EU adalah wilayah yang pertama kali melarang
penggunaan antibiotik dosis rendah di pakan ternak.
Sejak tahun 99-an, dalam beberapa tahap,
jumlah berbagai jenis antibiotik yang diperbolehkan telah dikurangi,
dan tahun 2006, larangan total diterapkan.
Antibiotik hanya diperbolehkan
bila dokter hewan menyatakan bahwa hewan itu sakit.
Terdengar bagus bukan?
Masalah selesai.
Tunggu, tidak secepat itu.
Segera setelah program penurunan dimulai,
diketahui dengan cepat
bahwa penggunaan antibiotik mengamuflase dengan sempurna
menutupi berbagai praktik buruk peternakan.
Makin lama makin banyak hewan ternak yang sakit
dan perlu disembuhkan dengan... antibiotik
Jadi bukannya mengurangi jumlah total,
malah jumlahnya justru bertambah.
Tentunya, ini bukan cara yang tepat.
Tapi untungnya, ini bukan akhir cerita.
Seluruh sektor agrikultur Eropa telah memulai suatu perjalanan,
dan setiap orang dapat belajar dari perjalanan mereka ini.
Ini juga saat saya mulai terlibat.
Saya bergabung dengan perusahaan pakan gabungan besar di Eropa.
Perusahaan pakan gabungan menyediakan pakan lengkap ternak untuk peternak
dan juga sering kali memberi nasihat
tentang cara beternak yang paling baik.
Saya sangat termotivasi untuk bekerja sama dengan rekan saya
dokter hewan, dan tentu saja para peternak
untuk menemukan cara terbaik menjaga kesehatan hewan dan tanpa antibiotik.
Nah, ada tiga hal utama yang diperlukan
untuk produksi hewan ternak tanpa antibiotik.
Mari saya jelaskan caranya.
Pertama -- dan ini terdengar sangat umum--
adalah kebersihan kita.
Kandang dan tempat minum harus lebih bersih
mempersulit masuknya dan menyebarnya penyakit di kandang.
Ini semua sangat penting,
tapi bagian yang paling saya minati adalah
pakan yang lebih baik untuk ternak,
nutrisi yang lebih baik.
Pemberian pakan yang seimbang itu penting.
Coba pikirkan seperti ini:
ketika Anda tidak mengkonsumsi serat yang cukup, Anda merasa tidak sehat.
Sebagian makanan Anda tidak dapat Anda cerna
tapi difermentasikan oleh bakteri di usus besar Anda.
Jadi, Anda memberi makan bakteri itu dengan makanan Anda.
Mulanya, kebanyakan hewan usia muda diberi makan rendah serat,
tinggi pati dan protein,
digiling lembut dan mudah dicerna.
Seperti bila Anda mengkonsumsi roti burger,
wafel, beras, dan protein bar.
Kami mengubahnya menjadi rendah protein,
lebih berserat dan lebih kasar.
Seperti memakan makanan whole grain, salad dengan daging atau kacang-kacangan.
Perubahan ini mempengaruhi bakteri di perut ternak
menjadi lebih banyak bakteri yang berguna
dan mengurangi kemungkinan berkembangnya patogen.
Anda mungkin heran
bukan hanya komposisi makanan, tapi struktur makanan juga berperan.
Makanan yang sama yang dibuat lebih kasar dapat
menghasilkan saluran pencernaan yang berkembang lebih baik,
dan akhirnya, ternak jadi lebih sehat.
Tapi, bagian yang terbaik adalah bahwa para peternak mulai percaya hal ini.
Tidak seperti di bagian dunia yang lain,
peternak Eropa Barat kebanyakan masih memutuskan pembelian secara independen:
beli pakan ternak dari siapa dan kepada siapa ternak dijual.
Jadi, kepada siapa ternak ini dijual
merupakan kebutuhan yang nyata dari para peternak ini.
Misalnya,
protein di pakan anak babi
di negara yang lebih cepat mengadopsi pengurangan antibiotik,
seperti misalnya, Jerman atau Belanda,
telah turun sebesar 10 sampai 15 persen
daripada negara seperti Inggris yang lebih lambat mengadopsi hal ini.
Tapi, walaupun kebersihan dan nutrisi yang lebih baik memang membantu
ini tidak sepenuhnya dapat mencegah Anda jatuh sakit.
Jadi perlu tindakan lainnya.
Itulah mengapa kita beralih ke mikrobioma.
Membuat air pakan ternak menjadi lebih asam
membantu terciptanya lingkungan
yang kondusif bagi bakteri yang baik
dan menghambat bakteri patogen.
Seperti makanan yang difermentasi,
misalnya yogurt, sauerkraut atau salami,
makanan itu juga tahan lebih lama.
Nah sekarang, dengan teknik modern,
seperti teknik menggunakan tes DNA,
kita dapat melihat bahwa ada berbagai macam mikroorganisme.
Dan ekosistem ini, yang kita sebut sebagai mikrobioma,
jauh lebih kompleks.
Ternyata, di perut Anda terdapat lebih dari delapan kali lipat mikroorganisme
dibandingkan sel tubuh Anda.
Dan untuk hewan, dampaknya akan mirip.
Jadi, bila kita ingin beternak tanpa antibiotik,
kita harus membuat ternak itu jauh lebih kuat.
Sehingga bila ternak diserang penyakit,
mereka bisa lebih tahan.
Dan tiga tombak pendekatan nutribiosis
yang melibatkan inang, nutrisi dan mikrobioma inilah
yang merupakan cara yang tepat.
Praktik beternak dengan pakan yang mengandung antibiotik
atau pakan yang memerlukan antibiotik agak lebih murah bagi peternak.
Tapi pada akhirnya, perbedaan biaya ini hanya berdampak sedikit pada konsumen.
Jadi sebenarnya masih terjangkau
oleh populasi dunia berpenghasilan menengah dan tinggi.
Dan ini sangat kecil biayanya
ketika taruhannya adalah kesehatan kita atau keluarga kita.
Jadi, bagaimana menurut Anda, pendekatan mana yang harus kita ambil?
Apa kita biarkan mikroba kebal antibiotik dan menjadi pembunuh terbesar,
dengan biaya tinggi dan dampak personal yang besar?
Atau apakah kita, selain mengurangi penggunaan antibiotik pada manusia,
benar-benar mulai beternak bebas antibiotik?
Bagi saya, pilihannya sangat jelas.
Tapi untuk mewujudkan ini,
kita harus menetapkan target penurunan penggunaan antibiotik
dan memastikan target ini diikuti diseluruh dunia.
Karena peternak saling berkompetisi.
Dan di tingkat negara,
blok perdagangan atau pasar global,
biaya sangat penting.
Dan kita juga perlu realistis.
Peternak perlu mempunyai pilihan
untuk berinvestasi lebih di manajemen dan pakan yang lebih baik.
untuk mencapai target penurunan ini.
Selain batasan hukum ini, pasar dapat pula turut berperan,
untuk menawarkan produk dengan sedikit antibiotik atau tanpa antibiotik.
Dan dengan makin tumbuhnya kesadaran konsumen,
kekuatan pasar ini akan makin bertambah.
Nah, semua yang telah saya bicarakan terdengar baik untuk kita.
Tapi, bagaimana dengan para hewan?
Anda tahu? Ternyata mereka juga hidup lebih baik.
Lebih sehat, stres berkurang, hidup lebih senang.
Jadi, sekarang Anda tahu.
Kita punya pengetahuan tentang cara memproduksi daging, telur dan susu
tanpa atau dengan sangat sedikit penggunaan antibiotik,
dan saya katakan ini sangat murah
untuk menghindari masa depan di mana infeksi bakteri
kembali menjadi pembunuh terbesar kita.
Terima kasih.
(Tepuk tangan)
単純な感染症が 命に関わる時代がありました
しかし 今は抗生物質を幅広く 手に入れられるおかげで
それは過去の話です
しかし 実は「でした」と 言うべきでしょう
それは 最近では 抗生物質の使いすぎにより
これらの感染症の原因となる細菌の 耐性化が出てきているからです
これは 誰にとっても 本当に恐ろしいことに違いありません
もし 私達が行動を改めず 抗生物質使用をやめないとすると
国連の推定では 2050年までに
抗微生物物質への耐性が 私達の最大の死因になるとされています
行動を始めなくてはなりません
しかし「どこから」というのが 大切な問題です
それは 人間だけが抗生物質を 使っているわけではないからです
世界で 抗生物質の50から80パーセントが 動物に使用されています
全てが人間の健康に 危険なわけではありませんが
これを今すぐに制御できないと
人間にも動物にとっても 恐ろしい未来が待っています
まずは 経緯をお話しします
抗生物質の 初の大規模使用は 1950年代初めのことでした
西側諸国は豊かになり
人々はより多くの 動物性タンパク質を求めました
家畜は 病気になっても 抗生物質で治療可能となって
死なずに成長するようになりました
しかし 間もなく
少量の抗生物質を 常時 餌に混ぜることで
家畜の健康を保ち
成長を促進して
飼料を減らせることも分かりました
抗生物質はうまく機能したのです
実に見事なものです
家畜の生産量が増えると
抗生物質の使用量も 世界で飛躍的に増加しました
不運なことに 抗生物質への耐性も同様でした
医師が抗生物質を全部 飲み切るように指示するのは
服用期間が短すぎると 全ての細菌を殺すには至らないからです
そして残った細菌が抗生物質への耐性を 持つようになります
家畜に少量の抗生物質を 常時与える場合も問題は同じです
一部の細菌は殺せたとしても 全てではありません
それが業界全体に広がり
耐性菌の大貯蔵所を偶然に 作り出してしまうわけです
しかし 言いたくないのですが
問題はこれだけではありません
この他に抗生物質を服用しているのは 誰でしょうか？
お宅にいる 猫のフラフィや 犬のローバーです
（笑）
ペットは 一番のヘビーユーザーです
そして人間の健康にとって
ペットが抗生物質を使うことは より危険なのです
愛玩動物と密接に 暮らしていることと相まって
自分のペットから
耐性菌を得てしまうリスクは ご理解いただけるでしょう
しかし 家畜の耐性菌が
あなたに どう影響するのでしょうか？
データを使って例を挙げます
ヨーロッパの豚の場合
様々な抗生物質に耐性のある サルモネラ菌がいる割合は
1パーセント未満から 60パーセントまでになっています
つまり 大抵の場合
サルモネラ菌には 抗生物質が もはや効かないということです
さらに豚にいる耐性サルモネラ菌と
肉製品の間には
高い関連性がありました
それがポークチョップであろうと
スペアリブやひき肉であろうとです
幸い 生肉や生魚 あるいは生卵に
サルモネラ菌が含まれている率は
１パーセント未満です
それに このリスクは きちんと調理されなかった時だけのことです
それでも EUでは 10万人以上
米国では100万人以上の サルモネラ症の事例があります
米国では 毎年２万３千人が入院し
450人が亡くなっています
抗生物質に耐性を持つ サルモネラ菌の増加に伴い
この死亡者数は 増加する可能性大です
これは自分が食べる場合だけではないのです
今年は 100人以上が
ペットの犬におやつとして 豚の耳を与えた後に
複数の薬剤に耐性がある サルモネラ菌に感染しました
家畜生産現場での抗生物質使用量を 本当に削減しなくてはなりません
幸い これはもう始まろうとしています
EUが最初に
餌に少量の抗生物質を入れるのを 禁止した地域になりました
1999年から 段階的に
使用できる様々なタイプの 抗生物質の量を削減してゆき
2006年には 完全に禁止しました
獣医師が家畜の病気を診断した時だけ
抗生物質の使用が許されます
これで良さそうでしょう？
問題解決です
でもちょっと待ってください
削減プログラムが始まると
抗生物質は 農場での 多くの不適切な活動を
完璧に覆い隠していたことが
すぐに判明したのです
家畜が次々と病気になってしまい
治療のために 必要とされたのが 抗生物質でした
つまり 抗生物質の全使用量は 減少するどころか
むしろ増加したのです
もちろん これではダメです
幸い 話はここで終わりではありません
欧州の農業部門全体で 模索を始めたのです
ここから誰もが教訓を得られると思います
これはまた 私自身が関わった現場でもあります
私は欧州の大手飼料配合業者に加わりました
飼料配合業者は農場に向けて 家畜用の餌全般を提供しますが
家畜の飼育方法についても
助言をすることが多いのです
私は同僚、獣医師そしてもちろん 農場と協力して
家畜を健康に保ち
抗生物質フリーにする方法を見つけようと やる気に満ちていました
抗生物質フリーを実現するためには
大切な事柄が３つあります
作戦を紹介させてください
まず 当然のことですが
何と言っても衛生状態から始めます
家畜小屋や水飲み場をより清潔にすることで
病気が発生し小屋全体に広がるのを 防ぐのです
これも非常に重要なことですが
私が個人的に一番関心があったのは
家畜の餌の改善です
つまり栄養面です
バランスのとれた餌を 与えることは大切です
こう考えてみてください
人間も食物繊維が不足すれば 体調が良くないと感じます
摂取した食物の一部は 自分で消化するわけではなく
細菌が大腸で発酵させるのです
食事することで これらの微生物に餌をやるわけです
当初 幼い家畜は 食物繊維が少なくて
澱粉やタンパク質が多く
細かく挽いた消化の良い餌を 与えられていました
人間がハンバーガーバンズや米
ワッフルやプロテインバーを 食べるようなものです
私達はこれを低タンパク質で
食物繊維の多い 粗いタイプの餌に変えました
全粒粉や 肉や豆入りサラダなどの 食事をするようなものです
これで家畜の腸内フローラが
より有益なものへと変わり
病原体の繁茂する機会が減りました
驚くかもしれませんが
食物の成分だけではなく 形態にも役割があります
実は同じ餌でも その形態が粗いと
消化器のより良好な発達につながり
より健康な家畜になるという 事実があります
一番大切なのは 農場が実際に このような餌を購入し始めたことです
他の地域とは異なり
西欧諸国の農場は 飼料の購入先や家畜の販売先を
主に 自分達で決めます
ですから 最終的に 販売される製品には
農場の地元ニーズが 実際に反映されているわけです
例えば
子豚の餌のタンパク質の含有量は
抗生物質の削減に熱心な国である
例えば ドイツやオランダでは
削減の受け入れが遅かった 英国などの国よりも
既に10から15パーセント 低い値でした
しかし衛生状態と同様 栄養の改善も 役には立つものの
病気になることを 完全に防ぐわけではありません
必要なことがまだあります
そこでマイクロバイオームが 登場しました
飼料と水を より酸性にして
有益な細菌に対して好条件にすると
病原体を阻止する環境を
作り出す助けとなります
発酵食品のようなもので
ヨーグルトであれ ザワークラウトや サラミであれ
どれも傷みにくいですよね
さてDNA検査などに基づく
現代の技術を用いれば
さらに多くの異なる微生物が 存在することが分かります
このエコシステムを マイクロバイオームと呼びますが
これはより複雑なものです
人体の細胞の約８倍以上の数の細菌が 腸にいることが分かりました
そして これは家畜も同じです
ですから 抗生物質なしで 畜産をしたいなら
家畜を よりたくましくする 必要があります
そうすることで病気になっても
家畜はそれによく耐えます
そして 宿主 栄養 マイクロバイオームを含む
これら三者を使った ニュートリバイオーシスのアプローチが
そのための方法です
農場の段階では 抗生物質入りの餌や
抗生物質の使用につながるような餌による 家畜の生産方法は 少し安上がりです
しかし これは最終消費者の段階では 価格の数パーセントの違いにすぎません
世界の 中所得層や高所得層には
非常にわずかな価格差です
自分達や家族の健康の危機に関わるなら
実にわずかな金額です
さて どの方向に進みたいと 思いますか？
抗微生物物質への耐性を 人間の最大の死因にすることを許し
金銭的にも個人的にも 莫大な犠牲を払うことになるのか
それとも人間に対する 抗生物質の消費削減に加えて
抗生物質フリーの 家畜生産を実際に開始するのか？
私には 自明の選択だと思えます
しかし 実現するためには
削減目標を設定して
世界中で それに従うことが必要です
それは 農家間には競争があるからです
そして国家レベルでは
貿易協定や国際市場があって
コストは非常に重要です
また現実的でなくてはなりません
この削減を達成するためには
農場が より良い管理や餌に
もっと投資できることが必要です
法的な規制に加えて 重要な役割を果たせるのが 市場です
抗生物質の低減された あるいは 抗生物質フリーの製品の 提供によってです
消費者の意識が高まるにつれて
このような市場の力が増すことでしょう
お話ししてきたことは いずれも人間には有益そうです
動物にとってはどうでしょうか？
彼らの生活も改善するでしょう
健康的でストレスが少なく 幸せな生活です
さてこれで
抗生物質はごく少量 または全くなしで
肉や卵やミルクを生産する方法を 私達は知ったのですから
感染症が最大の死因になるような未来を 回避するためなら
そのような努力は
わずかな代償だと主張したいと思います
ありがとうございます
（拍手）
단순한 감염이 목숨을 위협하던 때가 있었습니다.
널리 사용되는 항생제들 덕분에 이제는 그저 과거의 일일 뿐이지만요.
하지만 이 또한 과거의 일이 되었습니다.
왜냐하면 최근 들어
지나친 항생제 사용으로 인해
감염을 일으키는 박테리아들이
항생제 내성을 갖기 시작했기 때문입니다.
이건 정말 심각한 일입니다.
만일 우리가 행동을 바꾸지 않고
항생제를 끊지 않으면 어떻게 될까요?
UN의 예측에 따르면 2050년이 되면
항생제 내성균으로 인한 사망이 가장 많을 거라고 합니다.
우리는 이제 행동을 취해야만 합니다.
어디서부터 시작할지가 관건이죠.
왜냐하면 항생제는 우리 인간만 사용하는 게 아니기 때문입니다.
전 세계적으로 항생제의 50~80%가 동물에 사용되고 있습니다.
동물 항생제가 인간에게 치명적인 건 아니지만
지금 당장 항생제 사용을 제어하지 못한다면
인간과 동물 모두는 무시무시한 미래를 맞이하게 될 것입니다.
우선, 우리가 어쩌다 이런 상황에 놓이게 되었는지 알아봅시다.
항생제의 대량 사용은 1950년대 초반에 시작되었습니다.
서구 국가들은 경제적으로 더욱 잘살게 되었고
사람들은 더 많은 동물 단백질을 섭취하고 싶어 했습니다.
동물이 아플 때는 항생제로 치료했고
그러면 죽지 않고 계속 성장할 수 있었죠.
그 뒤로 사람들은 사료에 소량의 항생제를 넣어 지속해서 먹이면
동물들이 건강하고 빠르게 성장하며
결과적으로 사료를 조금만 먹여도 된다는 것을 알아챘습니다.
항생제는 효과가 좋았습니다.
실제로 정말 뛰어난 효과가 있었죠.
동물로 만든 식품 산업이 성장하면서
전 세계적으로 항생제 사용량이 치솟았고
안타깝게도 항생제 내성도 늘었습니다.
의사가 여러분에게 항생제 한 병을 전부 다 마시라고 하는 이유는
만약 항생제 복용량을 줄이면 바이러스를 완전히 죽일 수 없고
살아남은 바이러스가 항생제 내성을 더 키우기 때문입니다.
이는 소량의 항생제를 지속해서 섭취한 동물들에도 나타나는 문제입니다.
몇몇 바이러스는 죽겠지만 모든 바이러스가 죽지는 않습니다.
산업계 전체로 보게 되면
결국엔 의도치 않게 항생제 내성 박테리아를 가진
거대한 숙주를 만들어 낸 셈입니다.
이런 말씀을 드리고 싶지는 않지만 문제는 거기서 멈추지 않습니다.
또 누가 항생제를 복용할까요?
여러분의 고양이 플러피와 강아지 로버입니다.
(웃음)
심지어 반려동물은 가장 많은 항생제를 사용하는 개체입니다.
이러한 반려동물의 항생제 사용은 인간 건강에 더욱더 치명적입니다.
우리가 반려동물과 얼마나 가까이 지내는지 생각해 봅시다.
그럼 이 위험성이 이해되실 겁니다.
반려동물을 통해 항생제 내성을 가진 박테리아가 만들어질 위험 말이지요.
그럼 항생제 내성 박테리아를 보유한 농장 동물들은 어떤 영향을 미칠까요?
실제 데이터로 예를 보여 드리겠습니다.
이는 여러 종류의 항생제에 대한
유럽에 있는 돼지의 항생제 내성 살모넬라균 지수입니다.
최저 1% 이하부터 최고 60% 이상도 있습니다.
이것은 대부분의 경우에
항생제로는 더는 살모넬라균을 죽이지 못한다는 의미입니다.
돼지의 항생제 내성 살모넬라균과 소비자가 구매하는 최종 상품 간에는
높은 상관관계가 있습니다.
그것이 갈비든 바비큐든 다진 고기든 마찬가지입니다.
다행스럽게도 보통 모든 종류의 날고기, 생선, 달걀 등에서는
1% 미만의 제품에서만 살모넬라균이 발견됩니다.
또한 이 균은 제대로 처리하지 않았을 경우에만 위험성이 있습니다.
하지만 여전히 10만 건 이상의
살모넬라 감염 사례가 유럽연합(EU) 내에서 확인되고
미국의 경우에는 백만 건이 넘습니다.
미국에서는 매년 23,000 명 이상이 이와 관련한 치료를 받으며
해마다 450명 이상이 사망합니다.
항생제 내성 살모넬라균의 증가로
이로 인한 사망자 수 역시 증가할 가능성이 높습니다.
여러분이 섭취하는 것에 대한 문제만이 아닙니다.
올해만 100 명 이상의 사람이
여러 항생제에 내성이 있는 살모넬라균에 감염되었습니다.
자기 반려견에게 돼지 귀로 만든 간식을 먹인 후에요.
따라서 우리는 동물 가공 산업의 항생제 사용을 반드시 줄여야 합니다.
다행스럽게도 이러한 움직임이 시작되었습니다.
유럽연합(EU)은 항생제 첨가 사료를 금지한 최초의 지역입니다.
1999년부터 몇 단계를 거쳐
여러 항생제의 허용 사용량을 줄여왔고
2006년에는 항생제 사용이 전면 금지되었습니다.
수의사가 아픈 동물을 진단한 경우에만 항생제가 허용되었습니다.
좋은 생각이죠? 문제가 해결됐습니다.
아닙니다. 아직은 아니에요.
항생제 절감 프로그램이 시작되자 곧바로 일이 벌어졌습니다.
동물 항생제 사용으로 완벽히 덮어졌던 농장의 나쁜 관행들이 드러났죠.
많은 동물이 계속 질병에 걸렸고
치료를 위해서 항생제가 필요했죠.
줄어들 줄 알았던 항생제 사용량은 오히려 증가했습니다.
이는 우리가 나아갈 길이 아닙니다.
하지만 다행스럽게도 이 이야기는 여기서 끝나지 않습니다.
유럽 전체 농업이 변화의 길을 걷기 시작합니다.
저는 누구나 이 변화의 여정에서 배울 것이 있으리라 생각합니다.
저 역시 변화의 현장 속으로 갔습니다.
저는 유럽의 한 거대 사료 회사에 들어갔는데요.
그곳은 농부가 동물에게 먹일 종합 사료를 제조하고
또한 동물을 사육하는 최선의 방법을 농부에게 조언해주기도 했습니다.
저는 동료와 수의사 그리고 농부와 함께 협력하여
항생제 없이 동물을 건강하게 키우는 방법을 찾는 데에 몰두했습니다.
이제 무항생제 제품을 만들기 위한 주요 사항 세 가지를 말씀드리겠습니다.
상세하게 짚어 드릴게요.
첫 번째 요소는 당연히 위생입니다.
축사와 급수관을 더 깨끗하게 청소해서
질병이 축사 내부로 들어오거나 퍼지지 않도록 해야 합니다.
위생은 매우 중요한 일이지만, 개인적으로 가장 관심이 가는 부분은
동물들에 더 영양가 있는 양질의 사료를 먹이는 것입니다.
균형 잡힌 사료는 매우 중요합니다.
이렇게 생각해 봅시다.
우리는 충분한 섬유질을 먹지 못하면 속이 불편합니다.
우리가 섭취하는 어떤 음식은 우리 스스로 소화할 수 없고
박테리아에 의해 대장에서 발효되기 때문입니다.
그러니 먹을 때 그런 미생물도 함께 섭취해야 합니다.
그동안 대부분의 어린 동물들은
저섬유질, 고녹말, 고단백의 사료를 먹어 왔습니다.
극도로 잘게 잘려서 소화가 매우 잘 되었습니다.
이것은 여러분이 햄버거 빵이나
쌀, 와플 그리고 단백질 바로만 구성된 식사를 하는 것과 같습니다.
우리는 이런 사료를 바꾸었습니다.
저단백, 고섬유질의 거친 질감을 가진 사료로요.
우리가 통곡물과 샐러드에 고기나 콩을 곁들여 먹는 것처럼요.
이는 동물 위장 속 박테리아군을
동물에 더 이로운 쪽으로 바꾸었습니다.
동물 체내에서 병원균이 성장할 가능성도 감소시켰고요.
놀라실지 모르겠지만
사료의 영양 구성뿐 아니라 사료의 질감 또한 역할이 있습니다.
같은 영양분을 포함한 사료라도 질감이 거칠 경우
동물의 소화관을 더욱 발달시키고 동물이 더 건강할 수 있게 합니다.
가장 좋은 것은 농부가 이러한 사료를 구매하기 시작했다는 것입니다.
세계의 다른 지역과는 달리
서구 유럽의 농부들은 여전히 독립적인 구매 결정을 내립니다.
사료 구입처와 가축 판매처를 스스로 결정하죠.
그래서 최종적으로 팔리는 제품이 그 지역 농부의 의사를 반영하지요.
아기 돼지 사료 내 단백질 성분을 예로 들어 보겠습니다.
이 비율에 많은 신경을 쓰고 있는,
예를 들어 독일과 네덜란드의 경우엔
뒤늦게 이러한 움직임에 합류한 영국과 같은 나라와 비교해
그 비율이 이미 10~15%가량 더 낮습니다.
그러나 나은 위생 환경과 양질의 식사도
우리를 질병으로부터 완벽하게 지켜주지는 못합니다.
뭔가 더 필요합니다.
이것이 미생물군 유전체의 도움을 받아야 하는 이유입니다.
사료 내 수분을 조금 더 산성으로 만들면
유익한 박테리아가 증식하기 좋은 환경을 만드는 데 도움이 됩니다.
병원균은 억제하면서요.
요구르트나 양배추 절임 혹은 살라미 같은 발효식품처럼요.
이런 사료는 더 천천히 상하는 장점도 있습니다.
오늘날 우리는 DNA 검사 같은 현대적 기술로
발효 식품 속에 더욱 다양한 미생물들이 존재함을 알게 되었습니다.
우리가 미생물군 유전체라 부르는 이 생태계가
매우 복잡하다는 것도 알게 되었습니다.
우리 몸 전체 세포 수보다 약 8배나 많은 장내 미생물이
우리 장 속에 있다는 사실이 밝혀졌습니다.
장내 미생물은 동물에도 많은 영향을 끼칩니다.
우리가 항생제 사용 없이 동물로 만들어진 제품을 생산하고 싶다면
동물들을 더 튼튼하게 만들어야 합니다.
그래야 질병이 발생했을 때 더 높은 회복력을 가질 수 있습니다.
세 축으로 구성된 영양 생물학적 접근법, 즉
숙주, 영양분, 미생물군 유전체를 함께 고려하는 방법이
동물을 더 건강하게 만들 겁니다.
농장에서 동물을 기르는 현재 관행은
즉, 사료에 항생제를 넣거나 항생제 사용을 유발하는 사료는
농장 입장에서는 저렴한 사육 방법입니다.
하지만 최종 소비 단계에 가서는 몇 % 차이밖에 나지 않습니다.
사실 중위 또는 고소득 계층에서는 충분히 지급 가능한 금액입니다.
여러분 자신과 여러분이 사랑하는 존재의 건강을
지키는 비용치고는 저렴합니다.
자, 그러면 우리가 가야 할 길은 어떤 길인가요?
항생제 내성이 우리의 가장 큰 위협이 되도록 내버려 두고
막대한 금전적, 개인적 비용을 치러야 할까요?
아니면 우리가 사람의 항생제 사용을 줄여나가는 것처럼
항생제를 사용하지 않은 동물로 생산한 제품을 받아들이기 시작해야 할까요?
제게는 아주 쉬운 선택입니다.
하지만 이를 실현하기 위해서는 항생제 감축 목표를 설정하고
전 세계에서 이 감축 목표가 지켜지도록 해야 합니다.
왜냐하면 농부들은 서로 경쟁하기 때문입니다.
국내에서, 경제 단위 내에서 또는 국제 시장에서도
비용은 중요한 문제입니다.
현실적일 필요가 있습니다.
농부가 더 나은 관리와 양질의 사료를 위해 비용을 투자하는 것이
장래성이 있음을 확신해야 합니다.
항생제 감축 목표 달성을 위해서요.
법적 제한 외에도 시장의 역할도 있습니다.
생산자에게 저 항생제 혹은 무항생제 제품을 제공하는 겁니다.
이런 제품에 대한 소비자 인식이 커지면 관련 시장의 영향력도 커질 것입니다.
지금까지 말씀드린 내용은 우리 인간에게는 좋은 일로 보입니다.
그럼 동물에는 어떨까요?
사실 동물의 삶 역시 좋아집니다.
건강하고 스트레스가 적고 행복한 삶을 살 수 있죠.
이제 여러분은 어떻게 고기와 달걀, 우유를 생산할 수 있는지 압니다.
항생제를 사용하지 않거나 혹은 아주 적은 양만을 사용해서요.
그리고 저는 이것이 아주 적은 비용이라고 주장합니다.
세균성 감염이 우리의 가장 큰 위협이 되는
미래를 막기 위해서요.
고맙습니다.
(박수)
Er was een tijd
dat eenvoudige infecties dodelijk waren,
maar nu antibiotica in ruime mate beschikbaar zijn,
is dit maar een restant uit het verleden.
Maar eigenlijk zou ik 'was' moeten zeggen,
omdat we tegenwoordig zoveel antibiotica gebruiken
dat de bacteriën die deze infecties veroorzaken,
resistent worden.
Dat zou ons allemaal echt moeten afschrikken.
Als we ons gedrag niet veranderen en we niet afkicken van antibiotica,
zo stelt de VN,
zal anti-microbiële resistentie tegen 2050 de grootste moordenaar zijn.
We moeten dus actie ondernemen.
Maar ‘Waar beginnen we?’ is een interessante vraag,
omdat wij mensen niet de enigen zijn die antibiotica gebruiken.
Wereldwijd wordt 50 tot 80 procent van alle antibiotica door dieren gebruikt.
Niet alle zijn gevaarlijk voor de menselijke gezondheid,
maar als we het nu niet onder controle krijgen,
wacht ons een heel enge toekomst voor mens en dier.
Laten we even uitleggen hoe het zover heeft kunnen komen.
Het eerste grootschalige gebruik van antibiotica
was begin jaren 50 van de vorige eeuw.
In de westerse wereld nam de welvaart toe
en mensen wilden meer dierlijke eiwitten eten.
Zieke dieren kon je nu met antibiotica behandelen,
zodat ze niet stierven en bleven groeien.
Maar al snel werd ontdekt
dat het regelmatig toevoegen van beetjes antibiotica aan het voer
de dieren gezond hield,
ze sneller liet groeien
en de behoefte aan voer verminderde.
Deze antibiotica werkten dus goed --
echt goed.
Met toenemende dierlijke productie,
schoot ook het antibioticagebruik wereldwijd omhoog.
Helaas ook de antibioticaresistentie.
De reden dat je arts zegt dat je de hele fles antibiotica moet uitnemen,
is omdat als je je dosis inkort, je niet alle beestjes zult doden.
En degenen die blijven, bouwen de antibioticaresistentie op.
Het is hetzelfde probleem als met dieren
die kleine en regelmatige doses antibiotica krijgen:
wat slechte beestjes gaan dood, maar niet allemaal.
Verspreid dat nu eens over een hele industrie
en je zult begrijpen dat we ongewild
een groot reservoir opbouwen met antibioticaresistente bacteriën.
Ik vertel het niet graag,
maar daar houdt het probleem niet op.
Weet je wie nog meer antibiotica gebruikt?
Je kat Fluffy, en je hond Rover.
(Gelach)
Huisdieren behoren zelfs tot de zwaarste gebruikers van allemaal
en ze gebruiken antibiotica
die veel crucialer zijn voor de menselijke gezondheid.
Combineer dit met de nauwe band die we met onze gezelschapsdieren hebben,
en je begrijpt het risico
dat je antibioticaresistente bacteriën van je eigen huisdier oploopt.
Maar hoe kunnen de antibioticaresistente bacteriën
van boerderijdieren je nu schaden?
Laat me je een voorbeeld geven over iets waar we echt gegevens over hebben.
Het gehalte aan resistente salmonella bij varkens in Europa,
tegen verschillende soorten antibiotica,
varieert van minder dan 1 procent
tot maar liefst 60 procent,
wat betekent dat in de meeste gevallen
dit antibioticum niet meer zal werken om deze salmonella te doden.
En er was een hoge correlatie
tussen resistente salmonella bij het varken
en in het eindproduct.
Hetzij karbonade, spareribs of gehakt.
Gelukkig zal meestal minder dan één procent
van al het rauwe vlees, vis of eieren
salmonella bevatten.
En dit vormt alleen een risico als het niet goed wordt behandeld.
Toch zijn er meer dan 100.000 gevallen van menselijke salmonella in de EU
en meer dan een miljoen in de VS.
In de VS leidt dit tot 23.000 ziekenhuisopnames
en 450 doden per jaar.
Met resistente salmonella in opkomst zal dit dodental allicht nog toenemen.
Maar het gaat niet alleen om wat je zelf consumeert.
Dit jaar zijn meer dan 100 mensen met een multiresistente salmonella besmet
nadat ze als traktatie varkensoren aan hun hond voerden.
We moeten dus echt het antibioticagebruik in de dierlijke productie verminderen.
En gelukkig begint dit te gebeuren.
De EU was de eerste regio die het verbood
om lage doses antibiotica in het voer stoppen.
Vanaf 1999 werd in verschillende stappen
de hoeveelheid verschillende soorten toegestane antibiotica verminderd,
en in 2006 kwam er een volledig verbod.
Antibiotica waren alleen toegestaan
als een dierenarts vaststelde dat het dier ziek was.
Klinkt goed, toch?
Probleem opgelost.
Nee, wacht, niet zo snel.
Zodra het reductieprogramma van start ging,
ontdekte men snel dat antibiotica de perfecte dekmantel waren geweest
om slechte landbouwpraktijken te verdoezelen.
Steeds meer dieren werden ziek
en moesten worden genezen met ...
antibiotica.
In plaats van een daling van de totale hoeveelheid,
is ze zowaar toegenomen.
Dat was dan toch niet de juiste weg.
Maar dat was gelukkig niet het einde van het verhaal.
De hele Europese landbouwsector begon aan iets
waarvan ik denk dat iedereen ervan kan leren.
Dit is ook het moment waarop ik er bij betrokken werd.
Ik kwam bij een grote Europese voedersamensteller.
Een voedersamensteller stelt een totaaldieet op
voor een boer om zijn dieren te voeren
en geeft ook vaak advies
over de beste manier om de dieren te kweken.
Ik was echt gemotiveerd om samen te werken met mijn collega's, dierenartsen ...
en natuurlijk de boeren
om uit te vogelen hoe we dieren antibioticavrij gezond kunnen houden.
Nu zijn er drie noodzakelijkheden voor antibioticavrije productie.
Ik loop de handleiding met je door.
Om te beginnen iets wat heel vanzelfsprekend klinkt:
onze hygiëne is de plek om te beginnen.
Betere reiniging van de stal en de drinkwaterleidingen
waardoor de ziekte moeilijker binnenkomt om zich over de stal te verspreiden.
Dat is allemaal erg belangrijk,
maar het deel waarin ik het meest geïnteresseerd was,
was beter eten voor de dieren,
betere voeding.
Een uitgebalanceerd dieet is belangrijk.
Zie het zo:
als je niet genoeg vezels eet, voel je je niet lekker.
Het voedsel dat je consumeert, verteer je niet helemaal zelf,
maar wordt in je dikke darm door bacteriën gefermenteerd.
Dus voedt je die microben met een deel van je dieet.
Eerst kregen de meeste jonge dieren vezelarm voedsel,
rijk aan zetmeel en eiwit,
zeer fijngemalen en licht verteerbare voeding.
Alsof je jezelf zet op een dieet van hamburgerbroodjes,
rijstwafels met eiwitrepen.
We hebben dit veranderd in een eiwitarm, vezelrijker, grover type dieet.
Vergelijk het met een dieet
van volle granen, salade met vlees of bonen.
Dit verschoof de bacteriële flora in de darmen van de dieren
naar een gunstigere
en verminderde de kans dat ziekteverwekkers zouden gedijen.
Misschien verbaast het je,
maar naast de voedingssamenstelling speelt ook de voedselstructuur een rol.
Gewoon het feit dat een dieet grover is,
zal leiden tot een beter ontwikkeld spijsverteringskanaal,
en dus een gezonder dier.
Maar het mooiste was dat boeren dit ook echt gingen kopen.
Anders dan in sommige delen van de wereld
bepalen West-Europese boeren nog steeds voornamelijk zelf hun koopgedrag:
van wie ze het voer kopen en aan wie ze hun dieren verkopen.
Dus wat je uiteindelijk verkoopt,
weerspiegelt de echte lokale behoefte van deze boeren.
Bijvoorbeeld:
het eiwitgehalte in biggenvoer
in landen die waakzamer zijn bij het verminderen van antibiotica,
zoals bijvoorbeeld Duitsland en Nederland,
is al 10 tot 15 procent lager
dan in een land als het VK,
dat dit langzamer oppikte.
Maar, net als betere hygiëne helpt betere voeding,
maar ze zal niet helemaal voorkomen dat je ziek wordt.
Er is dus meer nodig.
En daarom hebben we ons tot het microbioom gewend.
Het water met het voer zuurder maken,
helpt bij het creëren van een omgeving
die de heilzamere bacteriën bevoordeligt
en de ziekteverwekkers afremt.
Gefermenteerd voedsel,
of het nu yoghurt, zuurkool of salami is,
zal minder snel bederven.
Met moderne technieken,
zoals de op DNA-testen gebaseerde,
kunnen we zien dat er veel meer soorten micro-organismen aanwezig zijn.
Dit ecosysteem, dat we het microbioom noemen,
is veel complexer.
Het blijkt dat er ongeveer acht keer meer micro-organismen in je darmen zitten
dan weefselcellen in je lichaam.
En voor dieren is de impact niet minder.
Als we zonder antibiotica willen werken in de dierlijke productie,
moeten we de dieren veel robuuster maken.
Zodat wanneer een ziekte toeslaat,
de dieren veel veerkrachtiger zijn.
En deze drieledige aanpak van nutribiose,
waarbij de gastheer, voeding en het microbioom betrokken zijn,
is de manier om het te doen.
Nu is het fokken van dieren met een antibioticum
of een antibioticagebruik provocerend dieet
een beetje goedkoper op boerderijniveau.
Maar uiteindelijk gaat het om een paar procent op consumentenniveau.
Dat is eigenlijk best betaalbaar
voor de midden- en hoge inkomens van de wereldbevolking.
En een heel kleine prijs om te betalen
wanneer onze eigen gezondheid of die van dierbaren op het spel staat.
Dus wat denk je, welke richting gaan we op?
Laten we antimicrobiële resistentie onze grootste moordenaar worden
tegen enorme financiële en speciale persoonlijke kosten?
Of gaan we,
naast het verminderen van de antibioticaconsumptie bij de mens,
echt beginnen met het omarmen van antibiotica-vrije dierlijke productie?
Voor mij ligt de keuze voor de hand.
Maar om dit mogelijk te maken,
moeten we reductiedoelstellingen stellen
en ervoor zorgen dat ze over de hele wereld worden gevolgd.
Omdat boeren met elkaar concurreren.
En op landelijk niveau,
handelsblok of de wereldmarkt,
zijn kosten erg belangrijk.
We moeten ook realistisch zijn.
Boeren moeten de mogelijkheden hebben
om meer te investeren in beter beheer en betere voeding
om deze reductie te bereiken.
Naast de wettelijke limieten kan de markt een rol spelen,
door producten antibiotica-arm of antibioticavrij aan te bieden.
Met een groeiend consumentenbewustzijn,
zullen deze marktkrachten sterker worden.
Nu lijkt alles waar ik het over had, geweldig voor ons te zijn.
Maar hoe zit het met de dieren?
Raad eens, hun leven wordt ook beter.
Betere gezondheid, minder stress, gelukkiger leven.
Dus nu weet je het.
We hebben de kennis om vlees, eieren en melk te produceren
zonder of met zeer lage hoeveelheden antibiotica,
en ik zal zeggen dat het een kleine prijs is
om een toekomst te vermijden waarin bacteriële infecties
opnieuw onze grootste moordenaar worden.
Dank je.
(Applaus)
Houve uma época em que uma simples infeção era mortal,
mas hoje, graças à ampla disponibilidade dos antibióticos,
isso é uma simples relíquia do passado.
Na verdade, eu devia dizer "era",
porque atualmente estamos a usar tanto os antibióticos
que as bactérias que causam essas infeções
estão a tornar-se resistentes.
Isso devia assustar-nos muito.
Se não alterarmos o nosso comportamento e não reduzirmos o uso dos antibióticos,
a ONU prevê que, em 2050,
a resistência antimicrobiana tornar-se-á o maior assassino.
Por isso, temos de começar a agir.
Mas por onde começar é uma questão interessante,
porque não são só os seres humanos que estão a usar antibióticos.
No mundo inteiro, 50% a 80% dos antibióticos são usados em animais.
Nem todos eles são importantes para a saúde humana,
mas, se não os mantivermos sob controlo a partir de agora,
encaramos um futuro assustador tanto para pessoas como para animais.
Para começar, falemos sobre como chegámos aqui.
O primeiro uso em grande escala de antibióticos,
foi no início dos anos 50 do século passado.
No mundo ocidental, a prosperidade estava a aumentar
e as pessoas queriam comer mais proteínas animais.
Quando os animais adoeciam, podiam tratá-los com antibióticos
por isso, eles não morriam e continuavam a crescer.
Mas, em breve se descobriu
que a adição de pequenas quantidades de antibióticos na alimentação,
mantinha os animais saudáveis,
fazia-os crescer mais depressa
e exigia menos quantidade de comida.
Assim, os antibióticos funcionavam bem,
muito bem, mesmo.
Com o aumento da produção animal,
o uso dos antibióticos aumentou exponencialmente em todo o mundo.
Infelizmente, o mesmo aconteceu com a resistência aos antibióticos.
Os médicos dizem-nos para tomarmos a dose completa de antibióticos
porque, se reduzirmos a dose, não mataremos todos os micróbios.
E os que restarem criarão resistência aos antibióticos.
É o mesmo problema em dar aos animais pequenas doses regulares de antibióticos:
alguns micróbios maus morrem mas nem todos.
Ampliem isso por toda uma indústria
e percebemos que criámos inconscientemente
um grande reservatório de bactérias resistentes a antibióticos.
Mas lamento revelar-vos,
o problema não termina aqui.
Sabem quem mais toma antibióticos?
Fluffy, o vosso gato e Rover, o vosso cão.
(Risos)
Os animais domésticos estão entre os maiores consumidores de todos
e usam antibióticos
que são muito mais importantes para a saúde humana.
Combinem isto com a proximidade com que vivemos com animais de companhia
e percebemos o risco
de apanharmos bactérias resistentes aos antibióticos dos nossos animais.
Mas como é que estas bactérias resistentes a antibióticos
dos animais da quinta nos afetam?
Vou dar-vos um exemplo de que temos informações.
Os níveis da salmonela resistente a antibióticos em porcos, na Europa,
em comparação com diversos tipos de antibióticos
variam entre menos de 1% até aos 60%.
O que significa que, na maioria dos casos,
este antibiótico deixará de funcionar para matar essa salmonela.
E existia uma alta correlação
entre as salmonelas resistentes a antibióticos nos porcos
e o produto final,
quer seja nas costeletas de porco,
nas costelas ou na carne picada.
Felizmente, normalmente menos de 1%
de toda a carne crua, peixe ou ovos
contêm salmonelas.
Isto só representa um risco quando não são bem tratados.
Mesmo assim, há mais de 100 000 casos de salmonelas humanas na União Europeia
e mais de um milhão de casos nos EUA.
Nos EUA, isso leva a 23 000 hospitalizações
e morrem 450 pessoas por ano.
Com o aumento de salmonelas resistentes a antibióticos,
este número de mortes tende a aumentar.
Mas o problema não é só consumirmos.
Este ano, mais de 100 pessoas foram infetadas
com uma salmonela resistente a multidrogas
depois de alimentar os cães com orelha de porco.
Portanto, temos de eliminar o uso de antibióticos na criação de animais.
Felizmente, isso já está a acontecer.
A União Europeia foi a primeira região a proibir
a utilização de antibióticos nas rações.
A partir de 1999, de forma faseada,
foi-se reduzindo a quantidade de tipos diferentes de antibióticos permitidos
e em 2006, entrou em vigor uma proibição total.
Os antibióticos só eram permitidos
quando um veterinário determinasse que o animal estava doente.
Parece ótimo, não é?
Problema resolvido.
Não, esperem, não é assim tão rápido.
Logo que se iniciou o programa de redução,
cedo se descobriu
que os antibióticos tinham sido a capa perfeita
para encobrir muitas más práticas na pecuária.
Cada vez havia mais animais a adoecer
e precisavam de ser tratados com... antibióticos.
Assim, em vez de a quantidade total ter diminuído,
acabou por aumentar.
Claro, que essa não era uma forma de continuar.
Felizmente, a história não terminou aqui.
Todo o setor europeu da pecuária iniciou um percurso
e penso que é um percurso com que todos podem aprender.
Foi também esta a altura em que eu entrei em cena.
Juntei-me a uma grande empresa europeia de rações compostas.
Estas empresas fabricam uma dieta total para a alimentação de animais
e também proporciona conselhos
sobre como criar animais da melhor forma.
Eu sentia-me motivado a trabalhar com os meus colegas,
com os veterinários e, claro, com os agricultores
para garantir manter os animais saudáveis e isentos de antibióticos.
Mas era preciso que acontecessem três coisas
para uma produção isenta de antibióticos.
Vou guiar-vos pelo manual de funcionamento.
Para começar — e isto parece óbvio —
a higiene é o local para começar.
Uma melhor limpeza dos estábulos e das linhas de água
torna mais difícil a entrada de doenças e o contágio dentro do estábulo.
É muito importante,
mas a parte em que eu estava mais interessado
era em alimentar melhor os animais,
uma alimentação melhor.
Uma dieta bem equilibrada é importante.
Pensem deste modo:
quando não comemos fibras suficientes, não nos sentimos bem.
Uma parte dos alimentos que consumimos não são digeridos
mas fermentam no intestino grosso graças às bactérias.
Assim, alimentamos esses micróbios com a nossa dieta.
Inicialmente, a maioria dos animais jovens tinham dietas pobre em fibras,
ricas em amido e proteínas,
finamente moídas e altamente digeríveis.
Era como se nos alimentássemos com uma dieta de hambúrgueres,
de arroz, de massas e de barras de proteínas.
Mudámos isso para um tipo de dieta mais grosseira,
com baixo teor de proteínas e alto teor de fibras.
Como uma dieta de cereais, de saladas com carne ou feijão.
Isso alterou a flora bacteriana nos intestinos dos animais
para uma flora mais benéfica
e reduziu a hipótese de desenvolvimento de agentes patogénicos.
Podem ficar admirados
mas não basta uma composição de dieta, a sua estrutura também é importante.
O simples facto de a mesma dieta ser mais grosseira
provoca um trato digestivo mais bem desenvolvido
e, portanto, um animal mais saudável.
Mas a melhor parte foi que os agricultores começaram a aderir a isto.
Ao contrário de outras partes no mundo,
os agricultores da Europa Ocidental tomam decisões de compra independentes:
a quem comprar a alimentação e a quem vender os seus animais.
Assim, o que acabamos por vender
reflete a necessidade local desses agricultores.
Por exemplo,
o conteúdo de proteínas na dieta dos leitões
em países muito mais vigilantes na redução de antibióticos
como, por exemplo a Alemanha e a Holanda,
já era 10% a 15% mais baixo
do que num país como o Reino Unido, que foi mais lento a acompanhar isto.
Mas, tal como uma melhor higiene, uma melhor nutrição ajuda
mas não impede totalmente que adoeçamos.
É preciso mais qualquer coisa.
É por isso que nos virámos para o microbioma.
Tornar a água mais ácida
ajuda a criar um ambiente
que beneficia as bactérias mais benéficas
e inibe os agentes patogénicos.
Tal como a comida fermentada,
quer seja o iogurte, a couve fermentada ou o salame,
também se estragam menos rapidamente.
Com as técnicas modernas,
como as que se baseiam em testes de ADN,
podemos ver que estão presentes muitos mais micro-organismos diferentes.
Este ecossistema, a que chamamos o microbioma,
é muito mais complexo.
Acontece que há cerca de oito vezes mais micro-organismos nos intestinos
do que nas células de tecidos no nosso corpo.
Para os animais, o impacto é igual.
Assim, se queremos trabalhar sem antibióticos, na criação de animais,
temos de tornar os animais muito mais robustos.
Assim, quando uma doença ataca,
os animais são muito mais resistentes.
Esta estratégia tripla de nutribiose
envolvendo o hospedeiro, a nutrição e o microbioma
é a forma certa de o fazer.
A prática de criar animais com uma dieta contendo antibióticos
ou com uma dieta que provoca o uso de antibióticos
é um pouco mais barata.
Mas estamos a falar de uma pequena percentagem a nível do consumidor.
É perfeitamente sustentável
para a parte da população mundial de rendimentos altos e médios.
E é um preço muito pequeno a pagar
quando está em jogo a nossa saúde ou a saúde dos nossos entes queridos.
Então, o que é que acham, que direção tomamos?
Permitimos que a resistência aos antimicróbios
se torne o maior assassino
a um enorme custo financeiro e pessoal?
Ou, para além de reduzirmos o consumo dos antibióticos humanos,
passamos a adotar a criação de animais isentos de antibióticos?
Para mim, a escolha é óbvia.
Mas, para que isso aconteça,
temos de estabelecer níveis de redução
e garantir que são cumpridos em todo o mundo.
Porque os agricultores competem uns com os outros.
E a nível de um país,
os custos do bloqueio comercial ou do mercado global
são muito importantes.
Também temos de ser realistas.
Os agricultores precisam de ter a possibilidade
de investir mais numa melhor gestão e em melhor alimentação
a fim de atingir essa redução.
Para além dos limites legais, o mercado pode desempenhar um papel
oferecendo produtos de antibióticos reduzidos ou isentos de antibióticos.
Com a crescente consciencialização do consumidor
essas forças do mercado aumentarão o seu poder.
Tudo aquilo de que falei parece ser muito bom.
Mas e quanto aos animais?
Reparem, a vida deles também melhora.
Uma saúde melhor, menos "stress", uma vida mais feliz.
Agora, já sabem.
Temos o conhecimento de como produzir carne, ovos e leite
sem antibióticos ou com uma quantidade muito baixa de antibióticos
e eu diria que é um preço baixo a pagar
para evitar um futuro em que as infeções bacterianas
voltem a ser o maior assassino.
Obrigado.
(Aplausos)
Houve um tempo em que simples infecções eram letais.
Mas hoje,
graças à grande variedade de antibióticos,
isso é coisa do passado.
Mas, na verdade, devo dizer "era",
porque hoje usamos tantos antibióticos
que as bactérias que causam estas infecções
estão se tornando resistentes.
E isso deveria realmente assustar a nós todos.
Se não mudarmos o nosso comportamento e diminuirmos o uso de antibióticos,
a ONU prevê que até 2050
a resistência antimicrobiana terá se tornado nosso maior assassino.
Então, devemos começar a agir.
Mas "onde começar?" é uma pergunta interessante,
porque nós, seres humanos, não somos os únicos que usam antibióticos.
No mundo todo,
de 50% a 80% de todos os antibióticos são usados por animais.
Nem todos eles representam perigo à nossa saúde,
mas se não controlarmos o seu uso agora,
os seres humanos e os animais enfrentarão um futuro pavoroso.
Para começar, vamos falar sobre como viemos parar aqui.
O início do uso em grande escala de antibióticos se deu nos anos 1950.
No Ocidente, as pessoas prosperavam e queriam consumir mais proteína animal.
Quando os animais adoeciam, eram tratados com antibióticos;
assim, eles não morriam e continuavam a crescer.
Mas logo descobriu-se que doses pequenas e regulares
de antibióticos na alimentação mantinham os animais saudáveis,
faziam com que crescessem mais rápido e precisassem de menos alimento.
Então, os antibióticos funcionavam bem,
muito bem, na verdade.
E, com o aumento da produção animal,
o uso de antibióticos também disparou no mundo todo.
Infelizmente, a resistência a eles também aumentou.
O seu médico lhe diz para tomar a caixa inteira de antibióticos
porque, se você diminuir a dose, não matará todas as bactérias.
E aquelas que sobreviverem criarão resistência ao antibiótico.
Ocorre o mesmo quando damos doses pequenas regulares de antibióticos aos animais:
algumas bactérias morrem, mas nem todas.
Se isso for ampliado por toda uma indústria,
vocês entenderão que, acidentalmente,
criaremos um grande reservatório de bactérias resistentes a antibióticos.
Mas sinto ter que dizer a vocês que o problema não para por aí.
Vocês sabem quem mais ingere esses antibióticos?
Félix, seu gato, e Totó, seu cachorro.
(Risos)
Os animais de estimação estão entre os maiores consumidores
e eles usam antibióticos que são essenciais para a saúde humana.
Combinem isso ao fato do quanto vivemos próximos de nossos amigos animais
e entenderão o risco de adquirirmos deles bactérias resistentes a antibióticos.
Mas como as bactérias resistentes a antibióticos
presentes em animais de fazendas nos afetam?
Vou dar a vocês um exemplo baseado em dados.
Os níveis de resistência da bactéria salmonela em porcos na Europa
contra diferentes tipos de antibióticos variam de menos de 1% a 60%.
O que significa que, em muitos casos,
tal antibiótico não conseguirá mais matar a salmonela.
E houve uma alta correlação
entre a salmonela resistente a antibióticos nos suínos
e no produto final, seja costeleta de porco, costelas ou carne moída.
Felizmente,
menos de 1% de toda carne crua, peixes ou ovos
contém salmonela.
E só representam um perigo quando não são bem preparados.
Entretanto, há mais de 100 mil casos de salmonela em humanos na União Europeia
e mais de 1 milhão nos EUA.
Nos EUA, tal fato leva a 23 mil casos de hospitalizações
e a 450 mortes a cada ano.
Com o aumento de salmonelas resistentes a antibióticos,
é provável que essa taxa de mortalidade cresça.
Mas o problema não está apenas no que consumimos.
Neste ano, mais de 100 pessoas foram infectadas
por um tipo de salmonela multirresistente a drogas
depois de alimentarem seus cães com orelhas de porcos.
Portanto, devemos realmente reduzir o uso de antibióticos na produção animal.
Por sorte, isso está começando a acontecer.
A União Europeia foi a primeira a banir o uso de pequenas doses na alimentação.
Desde 1999, gradualmente, a quantidade de diferentes tipos
de antibióticos permitidos tem sido reduzida
e, em 2006, eles foram completamente banidos.
Os antibióticos só eram permitidos quando um veterinário determinava
que o animal estava doente.
Que legal, não? Problema resolvido!
Não, esperem! Não foi tão rápido assim.
Assim que começou o programa de redução,
logo se descobriu que os antibióticos eram a máscara perfeita para encobrir
muitas práticas ilícitas no campo.
Cada vez mais animais adoeciam e precisavam de antibióticos.
Então, em vez do uso diminuir, na verdade, aumentou.
Obviamente, aquele não era o caminho a ser seguido.
Mas, por sorte, não era o fim da história.
Todo o setor agrícola europeu iniciou uma jornada,
da qual acho que todos podem aprender uma lição.
Foi aí que entrei em cena.
Fui trabalhar numa grande empresa europeia de rações compostas,
dessas que proporcionam ao fazendeiro a dieta completa, bem como aconselhamento
sobre o melhor modo de criação dos animais da fazenda.
Eu estava muito motivado por trabalhar com meus colegas,
com os veterinários e, obviamente, com os fazendeiros
para descobrirmos como manter os animais saudáveis, sem antibióticos.
É preciso três coisas para que a criação fique livre de antibióticos.
Vou mostrar a vocês como funciona.
Pode parecer óbvio, mas a higiene deve ser o ponto de partida.
A melhor limpeza dos estábulos e do encanamento de água potável
dificultam a entrada e a disseminação de doenças.
Isso tudo é muito importante,
mas a parte em que eu estava mais interessado
era alimentar bem os animais, fornecendo uma melhor nutrição.
Uma dieta balanceada é importante.
Reflitam:
quando não consumimos fibras suficientes, não nos sentimos bem.
Uma parte do alimento que consumimos não é digerida,
mas é fermentada no intestino grosso por bactérias.
Assim, alimentamos esses micróbios com uma parte do que comemos.
Inicialmente, a maioria dos animais jovens tinha dietas pobres em fibras,
ricas em amido e proteína, finamente moídas e facilmente digestíveis.
Seria o equivalente a uma dieta de pão de hambúrguer,
arroz, waffles e barras de proteína.
Transformamos isso em uma dieta com menor teor de proteínas,
mais rica em fibras, mais integral.
É como fazer dieta e comer cereais integrais, salada com carne ou feijões.
Isso tornou a flora bacteriana do intestino dos animais mais benéfica
e reduziu a chance de desenvolver patógenos.
Vocês devem estar surpresos,
mas a composição da dieta, bem como sua estrutura, são importantes.
O simples fato de que a mesma dieta é mais integral
levará a um trato digestivo melhor desenvolvido
e, portanto, a um animal mais saudável.
Mas a melhor parte é que o fazendeiros começaram a apostar nisso, também.
Diferente de outras partes do mundo, fazendeiros europeus ocidentais
ainda tomam suas decisões de maneira independente:
de quem compram a ração e para quem vendem os animais.
Então, no final, o que você está vendendo,
reflete a real necessidade local desses fazendeiros.
Por exemplo, a quantidade de proteína em dietas de leitões
em países que são muito mais vigilantes quanto à redução de antibióticos,
como Alemanha e Holanda,
já era de 10% a 15% menor que em lugares como no Reino Unido,
cuja implementação foi mais lenta.
Embora melhores condições de higiene e de nutrição ajudem,
não impedirão totalmente que adoeçamos.
Então, é preciso fazer mais.
E é por isso que nos voltamos para o microbioma.
Tornar a água mais ácida ajuda a criar um ambiente
que propicia bactérias mais benéficas e inibe os patógenos.
Tal como o alimento fermentado, seja iogurte, chucrute ou salame,
todos eles se deterioram menos rapidamente também.
Com as técnicas modernas de hoje, como as baseadas em testes de DNA,
podemos ver que há muito mais micro-organismos diferentes presentes.
E esse ecossistema, denominado microbioma, é muito mais complexo.
Acontece que há cerca de oito vezes mais micro-organismos em nossos intestinos
do que células de tecidos no nosso corpo.
E o impacto não é menor nos animais.
Então, se quisermos criar animais livres de antibióticos,
temos que torná-los mais robustos.
Assim, quando ficarem doentes, os animais serão muito mais resistentes.
Essa abordagem tripartida da "Nutribiosis"
que envolve o hospedeiro, a nutrição e o microbioma,
é o caminho a ser seguido.
A prática de criar animais com o uso de antibióticos
ou com uma dieta que cause o uso deles
é um pouco mais barata para os fazendeiros.
No final, estamos falando de um pequeno percentual dos consumidores.
É bastante acessível para as classes média e alta da população mundial.
E é um preço muito pequeno a se pagar
quando nossa saúde ou a dos nossos entes queridos está em questão.
Então, qual direção acham que devemos tomar?
Vamos permitir que a resistência antimicrobiana
se torne nosso maior assassino, a um custo financeiro e pessoal alto?
Ou vamos, além de reduzir o uso humano de antibióticos,
realmente começar a abraçar a criação animal livre de antibióticos?
Para mim, a escolha é muita óbvia.
Mas, para que isso aconteça, temos que estabelecer metas de redução
e nos assegurar de que elas sejam seguidas no mundo todo.
Pois os fazendeiros competem entre si.
E em um país, bloco comercial ou mercado global,
os custos são muito importantes.
Além disso, temos que ser realistas:
os fazendeiros precisam ter os meios de investir mais em melhor gestão
e em melhor alimentação para atingir essa redução.
E além das questões legais, o mercado pode atuar
oferecendo produtos reduzidos ou isentos de antibióticos.
Com a crescente conscientização do consumidor,
essas forças de mercado crescerão.
Tudo sobre o que eu falei parece ser importante para nós.
Mas, e para os animais?
Vejam, a vida deles também vai melhorar:
mais saúde, menos estresse, vida feliz.
Então, agora vocês sabem.
Temos o conhecimento de como produzir carne, ovos e leite
com ou sem pequenas doses de antibióticos,
e digo que é um pequeno preço a se pagar
para evitarmos um futuro no qual as infecções por bactérias
se tornarão, repito, nosso maior assassino.
Obrigado.
(Aplausos)
Cândva infecțiile simple erau letale,
dar azi, mulțumită marii disponibilități a antibioticelor,
sunt doar o relicvă a trecutului.
Dar ar trebui să spun „erau”,
pentru că acum, folosim atât de mult antibioticele,
încât bacteriile care cauzează aceste infecții
devin rezistente.
Iar aceasta ar trebui să ne îngrozească foarte tare.
Dacă nu ne schimbăm comportamentul şi nu renunțăm la antibiotice,
ONU prezice că până în 2050,
rezistența microbiană va deveni cel mai mare ucigător al nostru.
Aşa că trebuie să începem să acționăm.
Dar „Cu ce să începem?” e o întrebare interesantă
pentru că nu doar noi, oamenii, folosim antibioticele.
În lume, între 50 și 80 la sută din antibiotice sunt folosite pe animale.
Nu toate acestea sunt importante pentru sănătatea oamenilor,
dar dacă nu le ținem acum sub control,
putem avea un viitor înfiorător pentru oameni și animale.
Pentru început, hai să vorbim despre cum am ajuns aici.
Folosirea pe scară largă a antibioticelor a început în anii '50 ai secolului trecut.
În occident, creștea prosperitatea,
iar oamenii voiau să mănânce mai multe proteine animale.
Când se îmbolnăveau animalele, acum puteau fi tratate cu antibiotice
așa că nu mureau, ci creșteau.
Însă de curând s-a descoperit
că adăugând în mâncare cantități mici și regulate de antibiotice
mențineau animalele sănătoase,
creșteau mai repede
și le făcea să mănânce mai puțin.
Deci aceste antibiotice funcționau bine,
de fapt, foarte bine.
Astfel, împreună cu creșterea producției de animale,
folosirea antibioticelor la nivel mondial a crescut exponențial.
Din păcate, așa a fost și cu rezistența la antibiotice.
Motivul pentru care doctorul îți spune să termini cutia de antibiotice,
e că dacă iei o doză mai mică, nu vei ucide toate bacteriile.
Iar cele care rămân devin rezistente la antibiotice.
E la fel și cu administrarea de doze mici și regulate de antibiotice animalelor:
unele bacterii periculoase mor, însă nu toate.
Extrapolând la întreaga industrie,
puteți înțelege cum am format din greșeală
un mare rezervor de bacterii rezistente la antibiotice.
Însă, îmi pare rău să o spun,
problema nu se sfârșește aici.
Știți cine mai ia antibiotice?
Fluffy, pisica voastră, și Rover, cățelul vostru.
(Râsete)
Animalele de companie iau mult mai multe antibiotice,
și folosesc antibiotice
care sunt mult mai periculoase pentru sănătatea oamenilor.
Combinați asta cu apropierea pe care o avem față de animalele noastre
și veți înțelege riscul
de a contracta bacterii rezistente la antibiotice de la propriul animal.
Dar cum vă afectează aceste bacterii rezistente la antibiotice,
prezente în animalele de fermă?
Să vă dau un exemplu despre care avem și informații.
Nivelul de salmonela rezistentă la antibiotice în porcii din Europa
la diferite tipuri de antibiotice
este între 1 la sută și 60 la sută.
Asta înseamnă că în majoritatea cazurilor,
acest antibiotic nu mai reușește să ucidă această salmonelă.
Și este o strânsă legătură
între salmonela rezistentă la antibiotice de la porc
și produsul final.
Fie că e cotlet de porc,
coaste sau carne tocată.
Din fericire, de obicei mai puțin de un procent
din toată carnea crudă, pește sau ouă
va conține salmonela.
Iar aceasta reprezintă un risc doar când nu e tratată corespunzător.
Totuși, sunt peste 100.000 de cazuri de salmonela la om în UE
și peste un milion de cazuri în SUA.
În SUA, acestea duc la 23.000 de internări
și 450 de morți în fiecare an.
Odată cu creșterea salmonelei rezistentă la antibiotice,
numărul de morți e probabil să crească.
Dar nu se rezumă la consumul personal.
Anul acesta, mai mult de 100 de oameni au fost infectați
cu salmonela rezistentă la mai multe antibiotice,
după ce au dat câinilor lor urechi de porc ca gustare.
Așadar trebuie să reducem folosirea antibioticelor în producția animală.
Și din fericire, acest lucru începe să se întâmple.
UE a fost prima regiune care a interzis
folosirea de antibiotice în doze mici în mâncare.
Din 1999, în câțiva pași,
cantitatea diferitelor antibiotice permise a fost redusă,
și în 2006 au fost interzise complet.
Antibioticele erau permise
doar când un veterinar hotăra că un animal e bolnav.
Sună grozav, nu?
Problemă rezolvată.
Nu, stați un pic, să nu ne pripim.
Imediat ce a început programul de reducere
s-a descoperit rapid
că antibioticele mascau perfect
multe practici rele din ferme.
Din ce în ce mai multe animale se îmbolnăveau
și aveau nevoie de antibiotice să se vindece.
Așa că în loc să se micșoreze cantitatea totală,
aceasta de fapt a crescut.
Cu siguranță, nu așa trebuie procedat.
Din fericire, acesta nu e finalul poveștii.
Întregul sector agricol din Europa a pornit pe un drum
din care eu cred că avem cu toții de învățat.
În acest moment am intrat și eu în scenă.
M-am alăturat unui mare grup de preparatori europeni.
Un compozitor de furaje face întreaga dietă pentru animalele unui fermier
și adesea dă sfaturi
despre cum să crească animalele cât mai bine.
Eram foarte motivat să lucrez împreună cu colegii mei,
veterinarii și, desigur, cu fermierii
ca să ne dăm seama cum să menținem animalele sănătoase și fără antibiotice.
Există trei lucruri majore ce trebuie îndeplinite
pentru o producție fără antibiotice.
Dați-mi voie să vă spun pașii.
Pentru început, și pare foarte evident,
trebuie să începem cu igiena.
Să curățăm mai bine grajdurile și liniile de adăpare
pentru a îngreuna apariția și răspândirea bolilor în grajduri.
Asta e foarte important,
dar partea care m-a interesat cel mai mult
era îmbunătățirea hranei animalelor,
o nutriție mai bună.
O dietă echilibrată este importantă.
Gândiți-vă așa:
când voi nu mâncați destule fibre, nu vă simțiți bine.
O parte din mâncarea pe care o mâncați nu este digerată de voi,
ci fermentată de bacterii în intestinul gros.
Așa că hrăniți acei microbi cu o parte din dieta voastră.
Inițial, majoritatea animalelor tinere primeau fibre puține,
mult amidon și proteine,
măcinate mărunt și furaje ușor digerabile.
Ca și cum voi ați avea o dieta de chifle,
orez, napolitane și batoane de proteine.
Am schimbat dieta cu una cu proteine mai puține,
plină de fibre, mâncare mai dură.
Ca și cum am avea o dietă de cereale integrale, salată cu carne sau fasole.
Asta a modificat flora intestinală a animalelor
către una mai benefică
și a redus riscul ca patogenii să se înmulțească.
Ați fi surprinși,
dar nu doar compoziția dietei ci și structura acesteia joacă un rol.
Simplu fapt că aceeași dietă e mai aspră
va conduce la un tract digestiv mai dezvoltat,
și astfel la un animal mai sănătos.
Dar cea mai bună parte e că fermierii au început și ei să cumpere asta.
Spre deosebire de alte părți ale lumii,
fermierii vest-europeni vor mai putea face deciziile lor de cumpărare independent:
de la cine să cumpere mâncarea și cui să vândă animalele.
Așa că ce vindeți de fapt în final
reflectă nevoile locale al acestor fermieri.
De exemplu,
conținutul de proteine în dietele purceilor
în țări care au mai multă grijă să reducă consumul de antibiotice,
precum Germania sau Olanda,
erau cu 10-15% mai scăzut
decât în țări precum Regatul Unit, unde asta s-a materializat mai greu.
Dar, precum o igienă mai bună, o nutriție mai bună ajută,
dar nu va preveni în totalitate îmbolnăvirea.
Așa că sunt necesare mai multe.
Și de asta ne-am îndreptat atenția spre microbiom.
Făcând mâncarea cu apă mai acidă
ajută la creerea unui mediu
de care beneficiază bacteriile bune
și inhibă agenți patogeni.
Precum mâncărurile fermentate,
fie că e iaurt, varză murată sau salam,
toate acestea se strică mai repede, de asemenea.
Acum, cu tehnici moderne,
precum cele bazate pe teste ADN,
putem vedea că sunt prezente mai multe microorganisme diferite.
Iar acest ecosistem pe care îl numim microbiom,
e mult mai complex.
Se pare că sunt cam de opt ori mai multe microorganisme în intestine
decât celule în țesuturi.
Și în cazul animalelor impactul e la fel.
Așa că dacă vrem să lucrăm fără antibiotice în producția de animale,
trebuie să facem animalele mult mai robuste.
Așa că atunci când vine o boală,
animalele sunt mult mai rezistente.
Și această abordare segmentată
alcătuită din gazdă, nutriția și microbiom
este soluția.
Practica de a crește animale folosind o dietă ce conține antibiotice
sau una ce se bazează pe antibiotice e puțin mai ieftină la nivel de fermă.
Dar la final vorbim de câteva procente la nivel de consumator.
Asta e de fapt foarte accesibil
pentru populația mondială de mijloc și cu venituri mari.
Și un preț mic de plătit
când propria noastră sănătate sau a celor dragi nouă e la mijloc.
Ce credeți, în ce direcție să mergem?
Să lăsăm rezistența microbiană să devină cel mai mare ucigaș al nostru,
cu un cost financiar și personal uriaș?
Sau pe lângă reducerea consumului uman de antibiotice,
să începem să adoptăm creșterea de animale fără antibiotice?
Pentru mine, alegerea e evidentă.
Dar pentru a face asta,
trebuie să setăm ținte de reducere
și să ne asigurăm că sunt respectate peste tot în lume.
Pentru că fermierii concurează unul cu celălalt.
Și la nivel de țară,
bloc comercial sau pe piața globală,
costurile sunt foarte importante.
De asemenea trebuie să fim realiști.
Fermierii trebuie să aibă posibilitățile
să investească în administrare și nutrețuri mai bune
pentru a atinge această reducere.
Și pe lângă limite legale, piața poate juca un rol,
prin oferirea de produse fără antibiotice sau cu conținut antibiotic redus.
Și odată cu creșterea conștientizării consumatorilor,
aceste forțe ale pieței vor crește în intensitate.
Tot ce am spus până acum pare a fi grozav pentru noi.
Dar cum rămâne cu animalele?
Să vedeți, viețile lor se îmbunătățesc și ele.
Sănătate mai bună, stres mai puțin, viață mai sănătoasă.
Așa că acum știți.
Avem cunoștințele să producem carne, ouă și lapte
fără sau cu cantități foarte mici de antibiotice,
și cred că este un preț mic de plătit
pentru a evita un viitor în care infecțiile bacteriene
devin din nou cel mai mare ucigaș.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Basit enfeksiyonların ölümcül olduğu bir zaman vardı
ancak şimdi, antibiyotiklerin geniş kullanılabilirliği sayesinde,
bu sadece geçmişin bir kalıntısı.
Ama aslında "kalıntısıydı" demeliyim
çünkü günümüzde, o kadar çok antibiyotik kullanıyoruz ki
enfeksiyona neden olan bakteriler direnç kazanıyor.
Bu gerçekten hepimizi korkutmalı.
Davranışlarımızı değiştirmez ve kendimizi antibiyotiklerden vazgeçirmezsek
BM, 2050 yılına kadar
antimikrobiyal direncin bizim en büyük katilimiz olacağını öngörüyor.
Bu yüzden harekete geçmeliyiz.
Ancak "nereden başlamalı" ilginç bir soru
çünkü antibiyotik kullanan sadece biz insanlar değiliz.
Dünya çapında tüm antibiyotiklerin yüzde 50 ile 80'i
hayvanlar tarafından kullanılmaktadır.
Bunların hepsi insan sağlığı için kritik değil
ama şimdiden kontrol altına almazsak
insanlar ve hayvanlar için çok korkutucu bir geleceğe bakıyoruz.
Başlamak için buraya nasıl geldiğimizden bahsedelim.
İlk büyük ölçekli antibiyotik kullanımı, geçen yüzyılın 50'li yılların başındaydı.
Batı dünyasında refah artıyordu
ve insanlar daha fazla hayvansal protein yemek istiyorlardı.
Hayvanlar hasta olduğunda antibiyotiklerle tedavi edebilirdiniz,
böylece ölmezler ve büyümeye devam ederlerdi.
Ancak kısa bir süre sonra,
yemlere az ve düzenli miktarda antibiyotik eklenmesinin
hayvanları sağlıklı tuttuğu,
onların daha hızlı büyümesini
ve daha az beslenmeye ihtiyaç duymasını sağladığı keşfedildi.
Yani bu antibiyotikler iyi çalıştı --
gerçekten iyi, aslında.
Ve artan hayvansal üretim ile
aynı zamanda antibiyotik kullanımı da dünya çapında fırladı.
Ne yazık ki antibiyotik direnci de öyle.
Doktorunuz size antibiyotik şişesinin tamamını bitirmenizi söylemesinin nedeni,
dozunuzu azaltmanız durumunda tüm böcekleri öldürmeyeceğinizdir.
Ve etrafta dolaşanlar antibiyotik direncini arttırır.
Hayvanlara az ve düzenli dozlarda antibiyotik vermekle aynı problem:
Bazı kötü böcekler ölüyor ama hepsi değil.
Bunu bütün bir endüstriye yayarsanız
yanlışlıkla büyük bir antibiyotik dirençli
bakteri rezervuarı oluşturduğumuzu anlayabilirsiniz.
Ama bunu size söylemekten nefret ediyorum.
Sorun orada bitmiyor.
Başka kim antibiyotik kullanıyor biliyor musunuz?
Kediniz Pofuduk ve köpeğiniz Rover.
(Gülüşme)
Evcil hayvanlar, en ağır kullanıcılar arasında bile sıralanır
ve insan sağlığı için
çok daha kritik olan antibiyotikler kullanırlar.
Bunu, bize eşlik eden hayvanlarımızla ne kadar yakın yaşadığımızla birleştirin
ve kendi evcil hayvanınızdan
antibiyotiğe dirençli bakterileri alma riskinizi anlarsınız.
Ancak çiftlik hayvanlarındaki
bu antibiyotiğe dirençli bakteriler sizi nasıl etkiler?
Size verilerimizle ilgili bir örnek vereyim.
Avrupa'daki domuzlarda farklı antibiyotik türlerine karşı
antibiyotiğe dirençli salmonella seviyeleri
yüzde 1'den az bir yüzdeden yüzde 60'a kadar değişmektedir.
Bu, çoğu durumda, bu antibiyotiğin
bu salmonellayı öldürmek için artık işe yaramayacağı anlamına gelir.
Domuzdaki antibiyotiğe dirençli salmonella
ve nihai ürün arasında
yüksek bir bağlantı vardı.
İster domuz pirzolası, ister kaburga
veya isterse de kıyma olsun.
Neyse ki genellikle tüm çiğ et, balık veya yumurtaların
yüzde birinden daha azı
salmonella içerecektir.
Ve bu sadece iyi tedavi edilmediğinde bir risk oluşturur.
Hâlâ Avrupa'da 100.000'den fazla insanda ve ABD'de bir milyondan fazla insanda
salmonella vakası var.
ABD'de, her yıl 23.000 hastaneye yatış oluyor
ve 450 kişi ölüyor.
Antibiyotiğe dirençli salmonella arttıkça
bu ölü sayısının artması muhtemeldir.
Ama bu sadece kendinizi tüketmekle ilgili değil.
Bu yıl, 100'den fazla kişiye,
köpeklerini domuz kulakları ile besledikten sonra,
birçok ilaca dirençli bir salmonella bulaştı.
Bu yüzden hayvansal üretimde
antibiyotik kullanımını gerçekten kesmeliyiz.
Neyse ki bu olmaya başlıyor.
Avrupa, yemde düşük dozlarda antibiyotik koymayı yasaklayan ilk bölgedir.
1999'dan itibaren, birkaç adımda,
izin verilen farklı tipte antibiyotiklerin miktarı azaldı
ve 2006'da tam bir yasak yürürlüğe girdi.
Antibiyotiklere, sadece bir veteriner
hayvanın hasta olduğunu belirlediğinde izin verildi.
Kulağa hoş geliyor, değil mi?
Sorun çözüldü.
Hayır, bekleyin, o kadar hızlı değil.
Azaltma programı başlar başlamaz antibiyotiklerin,
birçok kötü çiftlik uygulamasını örtbas etmek için
mükemmel bir battaniye olduğu çok hızlı bir şekilde keşfedildi.
Giderek daha fazla hayvan hastalandı
ve antibiyotiklerle tedavi edilmesi gerekiyordu.
Yani toplam miktar, düşmek yerine,
aslında arttı.
Elbette, gidilecek yol bu değildi.
Ama neyse ki bu, hikâyenin sonu değildi.
Tüm Avrupa tarım sektörü bir yolculuğa başladı
ve bence bu herkesin bir şeyler öğrenebileceği bir yolculuk.
Bu aynı zamanda sahneye şahsen girdiğim zamandır.
Büyük bir Avrupa yem birleştiricisine katıldım.
Bir yem birleştiricisi, bir çiftçinin hayvanlarını beslemesi için
bir beslenme programı oluşturur
ve çoğu zaman hayvanların en iyi şekilde nasıl yetiştirileceği konusunda
tavsiyelerde bulunur.
Meslektaşlarım, veterinerler
ve tabii ki çiftçiler ile birlikte
hayvanları sağlıklı ve antibiyotiksiz tutmayı çözmek beni gerçekten motive etti.
Şimdi antibiyotiksiz üretim için
olması gereken üç önemli şey var.
Size bir senaryo anlatayım.
Başlamak -- ve bu çok bariz görünüyor --
hijyenimiz, başlamak için bir yer.
Ahırın ve içme suyu hatlarının daha iyi temizlenmesi,
hastalığın ortaya çıkmasını ve ahıra yayılmasını zorlaştırır.
Hepsi çok önemli
ama kişisel olarak en çok ilgilendiğim kısım
hayvanlar için daha iyi beslenme,
daha iyi besin.
Dengeli bir diyet beslenmesi önemlidir.
Şöyle düşünün:
Siz yeterince lif yemediğinizde kendinizi iyi hissetmezsiniz.
Tükettiğiniz yiyeceklerin bir kısmı sizin tarafınızdan sindirilmez,
kalın bağırsağınızda bakteriler tarafından fermente edilir.
Yani bu mikropları diyetinizin bir kısmı ile besliyorsunuz.
Başlangıçta, genç hayvanların çoğu düşük lifli, yüksek nişasta ve protein,
çok ince öğütülmüş ve yüksek sindirilebilir diyetlerle beslendi.
Kendini hamburger ekmeği, pirinç, waffle
ve protein barlarından oluşan bir diyete sokmak gibi.
Bunu daha düşük proteinli, yüksek lifli,
kaba bir diyet türüne değiştirdik.
Kepekli tahıllar, et veya fasulye salatası diyetine sokmak gibi.
Bu, hayvanların bağırsaklarındaki bakteri florasını
daha faydalı olanlara kaydırdı
ve patojenlerin gelişme şansını azalttı.
Şaşırmış olabilirsiniz
ancak sadece diyet bileşimi değil, aynı zamanda diyet yapısı da rol oynar.
Basitçe, aynı diyetin daha kaba olması,
daha iyi gelişmiş bir sindirim sistemi
ve dolayısıyla daha sağlıklı bir hayvan sağlayacaktır.
Ancak en iyi yanı, çiftçilerin bunu da satın almaya başlamasıydı.
Dünyanın diğer bölgelerinden farklı olarak
Batı Avrupalı çiftçiler çoğunlukla kendi bağımsız satın alma kararlarını
kendileri veriyorlar:
yemi kimden alıp hayvanlarını kime satma kararlarını.
Yani sonunda sattığınız şey
bu çiftçilerin gerçek yerel ihtiyacını yansıtıyor.
Örneğin antibiyotiklerin azaltılmasında
çok daha dikkatli olan ülkelerdeki,
örneğin Almanya ve Hollanda gibi,
domuz yavrularının diyetindeki protein içeriği,
İngiltere gibi daha yavaş bir ülkeye göre zaten yüzde 10 ile 15 daha düşüktü.
Ancak daha iyi hijyen gibi daha iyi beslenme de yardımcı olur
fakat hasta olmanızı tamamen engellemez.
Yani daha fazlasına ihtiyaç var.
İşte bu yüzden mikrobiyoma döndük.
Yem ile suyun daha asidik hâle getirilmesi
daha çok yararlı bakteri sağlayan
ve patojenleri engelleyen bir ortam yaratmaya yardımcı olur.
Fermente yiyecekler gibi,
yoğurt, lahana turşusu veya salam olsun,
hepsi de daha geç bozulacak.
Modern tekniklerle
örneğin DNA testine dayalı olanlar,
birçok daha farklı mikroorganizmanın da var olduğunu görebiliriz.
Ve mikrobiyom dediğimiz bu ekosistem
çok daha karmaşık.
Bağırsakta, vücudunuzdaki doku hücrelerinden
yaklaşık sekiz kat daha fazla mikroorganizma olduğu ortaya çıkıyor.
Hayvanlar için de etki daha az değil.
Yani hayvansal üretimde antibiyotik olmadan çalışmak istiyorsak
hayvanları çok daha sağlıklı hâle getirmeliyiz.
Böylece bir hastalık vurduğunda
hayvanlar çok daha dirençlidir.
Ve ev sahibi, besin ve mikrobiyomu içeren
bu üç yönlü nutribiosis yaklaşımı,
bunu yapmanın yoludur.
Antibiyotik içeren veya antibiyotik kullanımına neden olan bir diyetle
hayvan yetiştirme uygulaması çiftlik düzeyinde biraz daha ucuz.
Ama sonunda, tüketici düzeyinde birkaç yüzdeden bahsediyoruz.
Bu aslında dünya nüfusunun
orta ve yüksek gelirli kısmı için oldukça uygun.
Kendi sağlığımız veya sevdiklerimizin sağlığı söz konusu olduğunda
ödemek için çok küçük bir fiyat.
Peki ne düşünüyorsunuz, hangi yöne gidiyoruz?
Antimikrobiyal direncin, büyük finansal ve özel bir kişisel maliyetle
en büyük katilimiz olmasına izin veriyor muyuz?
Yoksa insanların antibiyotik tüketimini azaltmanın yanı sıra
antibiyotiksiz hayvan üretimini gerçekten benimsemeye başlıyor muyuz?
Benim için seçim çok açık.
Ama bunu gerçekleştirmek için
azalma hedefleri belirlemeli
ve bunların tüm dünyada takip edildiğinden emin olmalıyız.
Çünkü çiftçiler birbirleriyle yarışırlar.
Ülke düzeyinde,
ticaret bloğunda veya küresel pazarda
maliyetler çok önemlidir.
Ayrıca gerçekçi olmalıyız.
Çiftçilerin bu azalmayı sağlamak için
daha iyi yönetime ve daha iyi yemlere daha fazla yatırım yapma olanaklarına
sahip olmaları gerekmekte.
Yasal sınırların yanı sıra piyasaya antibiyotiği azaltılmış
veya antibiyotik içermeyen ürünler sürülebilir.
Artan tüketici bilinci ile
bu piyasa güçlerinin gücü artacak.
Şimdi bahsettiğim her şey bizim için harika görünüyor.
Peki ya hayvanlar?
Şimdi, tahmin edin ne, onların hayatları da iyileşiyor.
Daha iyi sağlık, daha az stres, daha mutlu hayat.
Artık biliyorsunuz.
Çok düşük miktarda antibiyotikli veya antibiyotiksiz et,
yumurta ve süt üretmeyi artık biliyoruz
ve bakteriyel enfeksiyonların
yeniden en büyük katilimiz olduğu bir geleceği önlemek için
bunun, ödemek için küçük bir bedel olduğunu savunacağım.
Teşekkürler.
(Alkış)
曾经有一时期，病菌感染是致命的，
但现在，多亏抗生素的广泛应用，
这已成为了历史。
其实应该说“曾经已成为历史”，
因为现在，抗生素使用泛滥
导致引发感染的病菌
产生了耐药性。
这实在是应该令所有人感到恐惧。
如果我们不改变自己的行为， 继续依赖抗生素，
联合国预测到 2050 年，
抗生素耐药性 将成为我们最大的杀手。
因此我们必须马上开始行动。
但“从何下手”是一个有趣的问题，
因为人类并非是唯一使用抗生素的。
在世界范围，百分之五十到八十 的抗生素是其他动物使用的。
并非所有这些都对 人类健康至关重要，
但如果我们不从现在 进行控制，
就会看到对人类和其他动物 非常可怕的未来。
我们现在开始谈谈 为什么会出现这种情况。
最初开始大规模使用抗生素 是在上世纪五十年代。
在西方世界，社会开始繁荣发展，
人们想要食用 更多的动物蛋白。
动物生病时，人们 有条件用抗生素治疗，
动物不会死掉，还会继续生长。
然而不久，人们发现
在饲料中规律添加 少量抗生素喂养动物
会让它们保持健康，
生长得更快，
也更加节省饲料。
这些抗生素很有效——
实际上是非常有效。
随着动物数量的增加，
抗生素的用量在全球激增。
不幸的是， 耐药性也随之增加。
医生让你用掉整瓶 抗生素的原因是，
如果剂量不足， 病菌不能全部消灭。
那些挺过来的病菌会 增加耐药性。
这就像长期给动物 使用小剂量抗生素：
有些病菌被杀死但不是全部。
这种现象在整个行业传播，
这就难怪，我们无意之间建立了
一个巨大的有耐药性病菌的储藏库。
我实在不愿意告诉大家——
事情并未就此止步。
你们知道还有谁使用抗生素吗？
毛茸茸的猫，和到处乱跑的狗。
(笑声)
宠物在使用抗生素 上名列前茅，
它们使用的抗生素
比人类健康所需的更厉害。
再联系到我们和这些 与我们相伴的动物多么亲密，
就可以想象， 你从自己的宠物那里
传染到具有耐药性细菌的危险有多大。
但带有耐药性病菌的 农场动物
怎么影响你呢？
让我举个例子，或者说是提供数据。
欧洲猪沙门氏菌对
不同种类抗生素的耐药性水平
范围从小于百分之一 一直高达百分之六十。
这就意味在大多数情况下，
这些抗生素不再对沙门氏菌有效。
猪体内耐药沙门氏菌与最终的
猪肉产品内的沙门氏菌
有很大的相关性。
不管产品是猪排、
肋排还是猪肉馅。
幸运的是现在一般只有 小于百分之一的
生肉、鱼和鸡蛋
含有沙门氏菌。
只有在烹饪不当时 才会有风险。
但在欧盟依然有十万例 沙门氏菌感染病例，
在美国有超过百万例。
在美国，每年有两万三千人住院，
四百五十人死亡。
随着耐药沙门氏菌的增加，
死亡病例也会增加。
这还不只是关乎个人食用。
今年，超过一百人受到了
抗药性 沙门氏菌的感染，
只因为给他们的狗 喂食了猪耳朵。
所以我们必须对 动物使用抗生素有所节制。
好消息是，这种节制已经开始了。
欧盟是首个禁止在饲料中
添加小剂量抗生素的地区。
从 1999 年开始，分步实施，
不同种类的抗生素用量都在减少，
到 2006 年，达到了全面禁止。
只有在兽医认为
动物生病的情况下 才可以使用抗生素。
听起来很棒，对吗？
问题解决了。
并没有这么快。
减药计划一开始，
人们很快就发现
抗生素完美地掩盖了
农场很多不好的做法。
越来越多动物生病，
需要治疗...用抗生素。
结果用药总量不但没有下降，
反而还上升了。
当然，事情不能这样发展下去。
幸运的是，故事没有结束。
整个欧洲的农业部门开始了一段征程，
我认为每个人都可以 从这场征程中获益。
这也是我个人涉入的时机。
我加入了一家大型欧洲饲料混合公司。
这家饲料混合公司为农户提供 喂养动物的全部饲料，
也常常提供关于如何 以最佳方式
饲养动物的咨询意见。
我非常有动力和同事们、兽医们、
当然还有农户一起工作，
找出保证动物健康， 又避免使用抗生素的办法。
对于无抗生素产品， 我们可以采取
三项重要的措施。
我们来一起看看是什么。
很明显，第一步是
保持卫生。
更清洁的畜棚和 更干净的供水
可以使病原体难以进入、 难以在畜棚中蔓延。
这点很重要。
但我个人最感兴趣的部分是
如何更好地饲养动物，
提供更好的营养。
用营养平衡的饲料进行喂养很重要。
我们来这样想：
你自己若是摄入的纤维不足， 身体就会感觉不适。
一部分的食物不能好好消化，
细菌使其在大肠里发酵。
所以你是在用你自己的 饮食喂养细菌。
最初，大多动物幼崽 被喂养了低纤维、
高淀粉和蛋白的饲料，
研磨得很细，极易消化。
就像你自己的汉堡包、米饭、
华夫饼和蛋白质棒的饮食。
我们把这个改为低蛋白、
高纤维素、粗糙的饮食。
就像我们的全麦、有肉类和 豆类的沙拉。
这就用更有益的细菌代替了
动物肠道中的细菌菌群，
并减少了病原体繁殖的机会。
你可能还会惊奇地发现，
除了饮食的成分，饮食结构 也能发挥积极的作用。
仅仅是粗糙的饮食
都会让消化道更发达，
因而让动物更加健康。
最令人欣喜的是，农户们 实际上也开始购买这样的饲料。
与世界上有些地方不同，西欧的
农户大部分依旧独立做出购买决定：
向谁购买饲料，以及将动物卖给谁。
所以最终的出售
反映了当地对农户的需求。
例如，
猪仔饲料中的蛋白含量，
在对抗生素保持高度警惕的国家，
像德国和荷兰，
比采取措施慢的国家，像英国
已经低了百分之十到十五。
如同改善卫生条件一样， 改善饮食也有助于预防疾病，
但并不能完全根除。
所以我们需要做更多的事情。
这是我们求助于微生物组的原因。
让饲料中的水呈酸性
有助于建立对有益细菌
更好的生存环境，
并可抑制病原体的生长。
就像发酵过的食物，
酸奶、酸菜和腊肠，
都不会很快变质。
如今利用现代技术，
例如基于 DNA 测试的技术，
我们可以看到存在更多 不同的微生物。
这种我们称之为微生物组的生态系统
要复杂很多。
事实证明，肠道中的微生物数量是
体内组织细胞数量的八倍。
对于动物的影响也旗鼓相当。
所以如果我们要让动物产品中 不含抗生素，
就需要让动物更加健壮。
这样当病菌来袭，
动物就能具有更强的抵抗力。
这种三管齐下，
涉及饲养环境、营养 和微生物组的营养疗法
才是正确的方法。
现在用含抗生素饲养动物的做法
或激发使用抗生素的方法 对农场来说要便宜一些。
但最终我们谈及的是在消费者那边 百分之几的差异。
对世界上中高水平
收入的人群来说，还是承担得起的。
考虑到我们和亲人的健康，
那是一个很小的代价。
那么大家认为我们应该 走向哪个方向？
我们是要让耐药抗生素 变成最大的杀手，
以巨大的社会经济 和个人健康为代价？
还是我们在减少 人类抗生素使用的同时，
真正开始准备迎接 无抗生素的肉类产品？
对我来说，如何选择是很明显的。
但要实现这个目标，
我们需要设置削减目标，
保证全世界都会遵守。
因为农户们都在相互竞争。
在国家层面，
贸易壁垒或全球化的市场，
成本非常重要。
我们也必须实际一些。
农民需要有更多的机会投资于
更好的管理和更好的饲料，
以实现减少抗生素的目标。
除了法律上的限制，市场 也可以通过提供抗生素少
或无抗生素的产品来发挥作用。
随着消费者的觉醒，
市场的力量将会增加。
我现在谈论的事情看来对我们很棒。
但是动物们呢？
你猜怎么样，它们的日子也会更好。
更加健康、更少压力、更幸福的生活。
所以你们现在知道了，
我们有不用抗生素，或使用很少抗生素
生产肉类、蛋类和乳制品的知识，
我会说这是避免细菌感染再次成为
我们最大杀手
所付的很小的代价。
谢谢。
(掌声)
曾經有段時間， 單純的感染也會致命，
如今，因為抗生素的廣泛應用
這已經成為歷史。
但其實，我應該把「已經」 換成「曾經」，
因為，現今，抗生素用得太多了，
造成這些感染的細菌
變成有抗藥性。
這應該令我們所有人感到恐懼才對。
如果我們不改變我們的 行為並戒掉抗生素，
聯合國預測，到 2050 年，
微生物抗藥性將會 變成最大的殺手。
我們必須要開始採取行動。
但「從何著手」是個有趣的問題，
因為並非只有人類在用抗生素。
全世界，所有的抗生素中 有 50%~80% 是用在動物身上。
這些並非都對人類 健康有重大影響，
但如果我們現在不做好控制，
將會造成一個對人類 及動物而言都非常可怕的未來。
一開始，咱們先來談談 我們是怎麼走到這一步的。
人類初期大規模使用抗生素 是在上世紀的五○年代初。
西方世界開始逐漸繁榮，
大家想要吃更多動物蛋白質。
當動物生病時，可以用 抗生素來治療牠們，
牠們就不會死亡且會持續生長。
但，很快就發現，
在飼料中固定加入少量的抗生素
能讓動物保持健康，成長更快速，
且讓牠們的飼料需求量變少。
這些抗生素很有用——
真的太有用了。
隨著動物的產量增加，
全世界的抗生素用量也暴增。
不幸的是，抗藥性也大大提升。
你的醫生會要你把整瓶 抗生素都吃完的原因，
就是因為如果劑量不足， 無法殺死所有的細菌。
沒被殺死的那些就會發展出抗藥性。
這就像長期給動物使用少劑量抗生素 也會造成同樣的問題：
有些不好的細菌會被 殺死，但並非全部。
當這樣的現象遍及整個產業，
就可以理解我們在無意間創造出
大量具抗生素抗藥性的細菌。
但我實在不想告訴各位——
問題並不只是這樣。
你們知道抗生素還會用在哪裡嗎？
你的貓小毛，你的狗小黃。
（笑聲）
寵物甚至是名列前茅的重度使用者，
且牠們所使用的抗生素 比人類健康所需的更厲害。
這個狀況再加上我們的生活 和毛小孩有多親密，
就可以理解
從寵物身上感染到 具抗藥性的細菌風險有多大。
但，來自農場動物的抗生素 抗藥性細菌會如何影響你？
讓我舉個有資料佐證的例子。
這張圖是在歐洲 豬隻身上的沙門氏菌
對不同類類抗生素的 耐藥性關係圖，
範圍從不到 1% 到 60% 那麼高都有。
這就表示，在大部分的情況下，
這種抗生素將不再對沙門氏菌有效。
且在豬隻身上的抗藥性沙門氏菌量
和在最終產品上的量有高度相關。
不論是豬排、肋排， 或碎豬肉都一樣。
還好基本上所有的生肉、魚，
或蛋當中，通常只有不到 1%
含有沙門氏菌。
若沒有好好處理，就會帶來風險。
在歐洲仍然有超過十萬件 人類染上沙門氏菌的案例，
在美國有超過一百萬件。
在美國，造成每年兩萬三千人住院，
四百五十人死亡。
隨著具抗生素抗藥性的沙門氏菌 興起，死亡人數很可能會增加。
但這不僅和你自己怎麼吃有關。
今年，有超過一百人感染到
具多種抗藥性的沙門氏菌，
原因是把豬耳朵當作給狗吃的零食。
所以我們真的得要降低 在動物生產上的抗生素用量。
好消息是這種節制已經開始了，
歐盟是首個禁止在飼料中
添加小劑量抗生素的地區。
從 1999 年起，階段實施，
各類核准的抗生素用量逐步減少，
在 2006 年，達到全面禁止。
唯一允許使用抗生素的情況，
是獸醫判定動物生病的情況。
聽起來很棒，對吧？問題解決。
不，等等，沒這麼快。
減量計畫才剛開始，
很快就發現，
抗生素過去完美掩蓋了
農場很多不良的運作方式。
越來越多動物生病，
需要治療，且需要用……抗生素。
所以，總量並沒有下降，
反而增加了。
當然，這樣不行。
但，很幸運，故事還沒結束。
整個歐洲農業部門 展開了一項旅程，
我認為，人人都可以 向這段旅程學習。
也正是在這個時候， 我進入了這個領域。
我加入了一間大型的 歐洲飼料混合商。
這家飼料混合商為農夫提供 餵養動物的完整飼料，
通常也會提供建議，
告訴他們如何飼養動物最好。
我非常有幹勁，和我一起 努力的人包括我的同事、
獸醫，當然，還有農夫，
我們一起想辦法不要用抗生素 但仍然能維持動物健康。
若要生產無抗生素的產品， 可以採取三項重要措施。
讓我帶大家一項一項看。
開端——這聽起來 非常顯而易見——
我們要從衛生開始著手。
把馬棚和飲用水清理得更乾淨，
讓疾病難以入侵馬棚、 在馬棚中散佈。
這點非常重要，
但我個人最感興趣的部分
是給動物更好的飼料，
更好的營養。
餵食營養均衡的餐食是很重要的。
可以這樣想：當你自己 沒有吃足夠的纖維，
就會不舒服。
你吃進去的食物，有一部分 並不會由你自己消化，
而是在你的大腸中的 細菌幫助發酵。
所以你是在用你的飲食 餵養那些微生物。
一開始，大部分的年幼動物 吃的食物都是低纖維、
高澱粉和蛋白質，
磨得很細，非常容易消化。
就好像你自己在吃漢堡的麵包、
稻米、鬆餅，和蛋白質條。
我們把這種食物換成低蛋白質、
高纖維、更粗糙的飲食。
就好像我們吃全穀、沙拉， 搭配肉類或豆類。
這麼做便改變了動物 腸道中的菌種，
變成更有益的菌種，
減少病原體大量產生的機會。
你可能會驚奇地發現， 除了飲食的成分，
飲食結構也能發揮積極的影響。
僅僅是較粗糙的飲食，
都會讓消化道更發達，
因而讓動物更健康。
但，最棒的部分是， 農夫也開始購買這樣的飼料。
不像世界上的其它地區，
西歐的農夫在採購上 仍然自己獨立判斷：
要向誰購買飼料 以及要把動物賣給誰。
所以，最終的出售，
會反映出當地農夫的實際需求。
比如，小豬飼料中的蛋白質含量，
在對抗生素使用 保持高度警戒的國家，
如德國和荷蘭的用量，
比慢跟上的國家（如英國）
要低 10%~15%。
但，就像改善衛生一樣， 改善營養也有幫助，
可是無法讓你完全預防生病。
所以，還需要更多。
這是我們求助微生物群的原因。
讓搭配飼料的水有更高的酸性，
創造出的環境
會更有助於益生菌，
且能抑制病原體。
就像發酵的食物，不論是優格、
泡菜，或薩拉米香腸，
它們腐壞的速度會比較慢。
有現代的技術，
比如以 DNA 檢測為基礎的技術，
我們可以發現，有更多 不同的微生物出現。
這個生態系統叫做微生物群系，
它更複雜許多。
事實證明，人體腸道中的微生物數量
是體內組織細胞數量的八倍。
對動物而言，其影響也旗鼓相當。
所以，如果我們希望 在動物生產中不要用到抗生素，
我們就得要讓動物更強健。
所以當疾病來襲時，
動物就具有更強的抵抗力。
這種三管齊下，
涉及飼養環境、營養 以及微生物群的營養療法
才是正確的做法。
現在用含抗生素飼料 飼養動物的做法，
或激發使用抗生素的飼養方式， 對農夫而言是比較便宜的。
但最終，對消費者而言， 差別只是幾個百分點。
對世界上中高收入的人口來說 還是負擔得起的。
當賭注是我們自己的健康
或我們所愛的人的健康時， 這個代價算非常低。
所以，你認為如何？ 我們要朝哪個方向走？
我們是要讓抗生素抗藥性 變成最大的殺手，
以巨大的財務 和個人健康為代價？
還是除了減少把抗生素 用在人類身上之外，
也要真正去擁抱 無抗生素的動物產品？
我很清楚要選哪一個。
但，若要實現，
我們必須設定減量目標，
並確保全世界都要朝這個目標進行。
因為農夫彼此間會競爭。
就國家的層級、貿易特區， 或全球市場來說，
成本非常重要。
此外，我們也得要實際點。
農夫必須要有可能
投資更多在改善管理和飼料上，
才有可能達成這種減量目標。
除了用法律來限制之外， 市場也可以盡一份心力，
市場可以提供抗生素減量 或無抗生素的產品。
隨著消費者意識提升，
這些市場力量也會越來越強。
我談的這一切 對我們似乎都很棒。
但對動物呢？
猜猜如何？牠們的生活也會改善。
更健康、壓力更少、生活更快樂。
現在你們知道了。
我們有知識，
我們知道如何製造出不含抗生素
或抗生素非常少的 肉類、蛋，和牛奶，
且我認為這個代價算小，
因為我們可以避免在未來
細菌感染再次成為 我們最大的殺手。
謝謝。
（掌聲）