We often hear these days that the immigration system is broken.
I want to make the case today that our immigration conversation is broken
and to suggest some ways that, together, we might build a better one.
In order to do that, I'm going to propose some new questions
about immigration,
the United States
and the world,
questions that might move the borders of the immigration debate.
I'm not going to begin with the feverish argument that we're currently having,
even as the lives and well-being of immigrants are being put at risk
at the US border and far beyond it.
Instead, I'm going to begin with me in graduate school
in New Jersey in the mid-1990s, earnestly studying US history,
which is what I currently teach as a professor at Vanderbilt University
in Nashville, Tennessee.
And when I wasn't studying,
sometimes to avoid writing my dissertation,
my friends and I would go into town
to hand out neon-colored flyers, protesting legislation
that was threatening to take away immigrants' rights.
Our flyers were sincere, they were well-meaning,
they were factually accurate ...
But I realize now, they were also kind of a problem.
Here's what they said:
"Don't take away immigrant rights to public education,
to medical services, to the social safety net.
They work hard.
They pay taxes.
They're law-abiding.
They use social services less than Americans do.
They're eager to learn English,
and their children serve in the US military all over the world."
Now, these are, of course, arguments that we hear every day.
Immigrants and their advocates use them
as they confront those who would deny immigrants their rights
or even exclude them from society.
And up to a certain point, it makes perfect sense
that these would be the kinds of claims that immigrants' defenders would turn to.
But in the long term, and maybe even in the short term,
I think these arguments can be counterproductive.
Why?
Because it's always an uphill battle
to defend yourself on your opponent's terrain.
And, unwittingly, the handouts my friends and I were handing out
and the versions of these arguments that we hear today
were actually playing the anti-immigrants game.
We were playing that game in part by envisioning
that immigrants were outsiders,
rather than, as I'm hoping to suggest in a few minutes,
people that are already, in important ways, on the inside.
It's those who are hostile to immigrants, the nativists,
who have succeeded in framing the immigration debate
around three main questions.
First, there's the question of whether immigrants can be useful tools.
How can we use immigrants?
Will they make us richer and stronger?
The nativist answer to this question is no,
immigrants have little or nothing to offer.
The second question is whether immigrants are others.
Can immigrants become more like us?
Are they capable of becoming more like us?
Are they capable of assimilating?
Are they willing to assimilate?
Here, again, the nativist answer is no,
immigrants are permanently different from us and inferior to us.
And the third question is whether immigrants are parasites.
Are they dangerous to us? And will they drain our resources?
Here, the nativist answer is yes and yes,
immigrants pose a threat and they sap our wealth.
I would suggest that these three questions and the nativist animus behind them
have succeeded in framing the larger contours of the immigration debate.
These questions are anti-immigrant and nativist at their core,
built around a kind of hierarchical division of insiders and outsiders,
us and them,
in which only we matter,
and they don't.
And what gives these questions traction and power
beyond the circle of committed nativists
is the way they tap into an everyday, seemingly harmless sense
of national belonging
and activate it, heighten it
and inflame it.
Nativists commit themselves to making stark distinctions
between insiders and outsiders.
But the distinction itself is at the heart of the way nations define themselves.
The fissures between inside and outside,
which often run deepest along lines of race and religion,
are always there to be deepened and exploited.
And that potentially gives nativist approaches resonance
far beyond those who consider themselves anti-immigrant,
and remarkably, even among some who consider themselves pro-immigrant.
So, for example, when Immigrants Act allies
answer these questions the nativists are posing,
they take them seriously.
They legitimate those questions and, to some extent,
the anti-immigrant assumptions that are behind them.
When we take these questions seriously without even knowing it,
we're reinforcing the closed, exclusionary borders
of the immigration conversation.
So how did we get here?
How did these become the leading ways that we talk about immigration?
Here, we need some backstory,
which is where my history training comes in.
During the first century of the US's status as an independent nation,
it did very little to restrict immigration at the national level.
In fact, many policymakers and employers worked hard
to recruit immigrants
to build up industry
and to serve as settlers, to seize the continent.
But after the Civil War,
nativist voices rose in volume and in power.
The Asian, Latin American, Caribbean and European immigrants
who dug Americans' canals,
cooked their dinners,
fought their wars
and put their children to bed at night
were met with a new and intense xenophobia,
which cast immigrants as permanent outsiders
who should never be allowed to become insiders.
By the mid-1920s, the nativists had won,
erecting racist laws
that closed out untold numbers of vulnerable immigrants and refugees.
Immigrants and their allies did their best to fight back,
but they found themselves on the defensive,
caught in some ways in the nativists' frames.
When nativists said that immigrants weren't useful,
their allies said yes, they are.
When nativists accused immigrants of being others,
their allies promised that they would assimilate.
When nativists charged that immigrants were dangerous parasites,
their allies emphasized their loyalty, their obedience,
their hard work and their thrift.
Even as advocates welcomed immigrants,
many still regarded immigrants as outsiders to be pitied, to be rescued,
to be uplifted
and to be tolerated,
but never fully brought inside as equals in rights and respect.
After World War II, and especially from the mid-1960s until really recently,
immigrants and their allies turned the tide,
overthrowing mid-20th century restriction
and winning instead a new system that prioritized family reunification,
the admission of refugees
and the admission of those with special skills.
But even then,
they didn't succeed in fundamentally changing the terms of the debate,
and so that framework endured,
ready to be taken up again in our own convulsive moment.
That conversation is broken.
The old questions are harmful and divisive.
So how do we get from that conversation
to one that's more likely to get us closer to a world that is fairer,
that is more just,
that's more secure?
I want to suggest that what we have to do
is one of the hardest things that any society can do:
to redraw the boundaries of who counts,
of whose life, whose rights
and whose thriving matters.
We need to redraw the boundaries.
We need to redraw the borders of us.
In order to do that, we need to first take on a worldview that's widely held
but also seriously flawed.
According to that worldview,
there's the inside of the national boundaries, inside the nation,
which is where we live, work and mind our own business.
And then there's the outside; there's everywhere else.
According to this worldview, when immigrants cross into the nation,
they're moving from the outside to the inside,
but they remain outsiders.
Any power or resources they receive
are gifts from us rather than rights.
Now, it's not hard to see why this is such a commonly held worldview.
It's reinforced in everyday ways that we talk and act and behave,
down to the bordered maps that we hang up in our schoolrooms.
The problem with this worldview is that it just doesn't correspond
to the way the world actually works,
and the way it has worked in the past.
Of course, American workers have built up wealth in society.
But so have immigrants,
particularly in parts of the American economy that are indispensable
and where few Americans work, like agriculture.
Since the nation's founding,
Americans have been inside the American workforce.
Of course, Americans have built up institutions in society
that guarantee rights.
But so have immigrants.
They've been there during every major social movement,
like civil rights and organized labor,
that have fought to expand rights in society for everyone.
So immigrants are already inside the struggle
for rights, democracy and freedom.
And finally, Americans and other citizens of the Global North
haven't minded their own business,
and they haven't stayed within their own borders.
They haven't respected other nations' borders.
They've gone out into the world with their armies,
they've taken over territories and resources,
and they've extracted enormous profits from many of the countries
that immigrants are from.
In this sense, many immigrants are actually already inside American power.
With this different map of inside and outside in mind,
the question isn't whether receiving countries
are going to let immigrants in.
They're already in.
The question is whether the United States and other countries
are going to give immigrants access to the rights and resources
that their work, their activism and their home countries
have already played a fundamental role in creating.
With this new map in mind,
we can turn to a set of tough, new, urgently needed questions,
radically different from the ones we've asked before --
questions that might change the borders of the immigration debate.
Our three questions are about workers' rights,
about responsibility
and about equality.
First, we need to be asking about workers' rights.
How do existing policies make it harder for immigrants to defend themselves
and easier for them to be exploited,
driving down wages, rights and protections for everyone?
When immigrants are threatened with roundups, detention and deportations,
their employers know that they can be abused,
that they can be told that if they fight back,
they'll be turned over to ICE.
When employers know
that they can terrorize an immigrant with his lack of papers,
it makes that worker hyper-exploitable,
and that has impacts not only for immigrant workers
but for all workers.
Second, we need to ask questions about responsibility.
What role have rich, powerful countries like the United States
played in making it hard or impossible
for immigrants to stay in their home countries?
Picking up and moving from your country is difficult and dangerous,
but many immigrants simply do not have the option of staying home
if they want to survive.
Wars, trade agreements
and consumer habits rooted in the Global North
play a major and devastating role here.
What responsibilities do the United States,
the European Union and China --
the world's leading carbon emitters --
have to the millions of people already uprooted by global warming?
And third, we need to ask questions about equality.
Global inequality is a wrenching, intensifying problem.
Income and wealth gaps are widening around the world.
Increasingly, what determines whether you're rich or poor,
more than anything else,
is what country you're born in,
which might seem great if you're from a prosperous country.
But it actually means a profoundly unjust distribution
of the chances for a long, healthy, fulfilling life.
When immigrants send money or goods home to their family,
it plays a significant role in narrowing these gaps,
if a very incomplete one.
It does more than all of the foreign aid programs
in the world combined.
We began with the nativist questions,
about immigrants as tools,
as others
and as parasites.
Where might these new questions about worker rights,
about responsibility
and about equality
take us?
These questions reject pity, and they embrace justice.
These questions reject the nativist and nationalist division
of us versus them.
They're going to help prepare us for problems that are coming
and problems like global warming that are already upon us.
It's not going to be easy to turn away from the questions that we've been asking
towards this new set of questions.
It's no small challenge
to take on and broaden the borders of us.
It will take wit, inventiveness and courage.
The old questions have been with us for a long time,
and they're not going to give way on their own,
and they're not going to give way overnight.
And even if we manage to change the questions,
the answers are going to be complicated,
and they're going to require sacrifices and tradeoffs.
And in an unequal world, we're always going to have to pay attention
to the question of who has the power to join the conversation
and who doesn't.
But the borders of the immigration debate
can be moved.
It's up to all of us to move them.
Thank you.
(Applause)
غالبًا ما نسمع هذه الأيام عن الخلل الذي أصاب نظام الهجرة.
أرغب اليوم في إثارة قضية أن نقاشنا حول الهجرة قد توقف
واقتراح بعض الطرق التي قد نبني فيها معًا نقاشًا أفضل.
وللقيام بذلك، سأقترح بعض الأسئلة الجديدة
حول الهجرة،
والولايات المتحدة الأمريكية
والعالم،
أسئلة قد تحرك إطار نقاش الهجرة.
لن أبدأ مع الجدال المحموم الدائر حاليًا،
على الرغم من تعرض حياة ورفاهية المهاجرين إلى الخطر
في حدود الولايات المتحدة وما هو أبعد من ذلك.
سأبدأ بدلًا من ذلك معي وأنا في كلية الدراسات العليا
في نيوجيرسي في أواسط سنوات التسعينيات، وأنا أدرس جديًا تاريخ الولات المتحدة،
والذي أقوم بتدريسه حاليًا كأستاذ في جامعة فانديربيلت
في مدينة ناشفيل في ولاية تينسي.
وعندما كنت لا أدرس،
غالبًا لأتجنب كتابة أطروحتي،
كنّا أنا وأصدقائي نذهب إلى المدينة
لتوزيع منشورات زاهية متوهجة اللون احتجاجًا على التشريع
الذي كان يهدد المهاجرين بسلب حقوقهم.
كانت منشوراتنا صادقة وتحمل كل المعاني،
وكانت دقيقة واقعية...
لكني أدركت حاليًا، كانت تشكل نوعًا من المشاكل.
إليكم ما صاغته المنشورات:
"لا تسلبوا حقوق المهاجرين فيما يخص التعليم العام،
والخدمات الطبية وشكبة الأمن الاجتماعي.
إنهم يعملون بجد.
ويدفعون الضرائب.
ويحترمون القانون.
ويستخدمون الخدمات الاجتماعية أقل من الأمريكيين.
وإنهم تواقون لتعلم اللغة الإنجليزية،
ويخدم أولادهم في الخدمة العسكرية الأمريكية في جميع أنحاء العالم".
حاليًا، هذه بالتأكيد خلافات نسمعها يوميًا،
يستخدمها المهاجرين وأنصارهم
وهم يواجهون الذين يتنكرون لحقوق المهاجرين
أو حتى يستبعدونهم من المجتمع.
وفي مرحلة معينة، يصبح الأمر منطقيًا جدًا
أن هذه الأشكال من الإدعاءات سيتحول إليها المدافعون عن المهاجرين.
لكن على المدى البعيد، وربما في المدى القصير،
أعتقد أنه ينبثق عن هذه الخلافات نتائج عكسية،
لماذا؟
لأنها تعد دومًا بمثابة معركة صعبة
أن يدافع المرء عن نفسه في أرض خصمه.
وبشكل غير مقصود، فالمنشورات التي كنت وأصدقائي نوزعها
وصيغ هذه الخلافات التي نسمعها اليوم
كانت في الواقع تمثل خطة لمكافحة المهاجرين.
كنا نخطط لذلك جزئيًا عن طريق تخيّل
أن المهاجرين كانوا غرباء،
بدلًا من ذلك، كما آملُ أن أقترح في بضع دقائق،
فالأشخاص الذين هم فعلًا، في جوانبٍ هامة، من الداخل.
إنهم هؤلاء المُعادين للمهاجرين، ويعتبرون أنفسهم وطنيين،
الذين نجحوا في صياغة الجدال حول المهاجرين
فيما يخص ثلاثة أسئلة رئيسية:
أولًا، هناك السؤال فيما إذا يمكن للمهاجرين أن يكونوا أدوات مفيدة.
كيف يمكننا استغلال وجود المهاجرين؟
هل سيجعلوننا أكثر ثراءً وقوة؟
جواب الوطنيين لهذا السؤال هو النفي،
لدى المهاجرون القليل أو لا شيء لتقديمه.
السؤال الثاني هو فيما إذا كان يعتبر المهاجرون بمثابة آخرين.
هل يمكن للمهاجرين أن يصبحوا مثلنا؟
هل هم قادرون ليصبحوا مثلنا؟
هل هم قادرون على الاندماج معنا؟
هل هم يرغبون في الاندماج؟
وجواب الوطنيون مجددًا هو بالنفي،
يختلف المهاجرون كليًا عنا وهم أدنى منا.
والسؤال الثالث هو إذا كان المهاجرون بمثابة طفيليات.
هل يعدون خطرًا بالنسبة إلينا؟ هل سيستنزفون كل مواردنا؟
ويكون هنا جواب الوطنيون نعم ونعم،
يشّكل المهاجرون تهديدًا، ويستنزفون ثرواتنا.
سأقترح أن هذه الأسئلة الثلاثة وعداء الوطنين وراءها
نجحتا في صياغة أكبر المعالم فيما يخص الجدال حول المهاجرين.
تعادي هذه الأسئلة المهاجرين ويعد الوطنيون في جوهرها،
ومبنية حول نوعٍ من التقسيم الهرمي لسكان الداخل والغرباء،
نحن وهم،
فيما يهمنا فقط،
ولا يهمهم.
وما يمنح هذه الأسئلة ردود الفعل والقوة
لما وراء دائرة التزام الوطنيين
هو طريقتهم في الضغط اليومي، على ما يبدو بطريقة غير ضارة
للانتماء الوطني
وتفعيله ومضاعفته
وإشعاله.
يتعهد الوطنيون بإحداث تمييز شديد
بين السكان الوطنيين والغرباء.
لكن يقع هذا التمييز بحد ذاته في جوهر طريقة الأمم لتعريف أنفسهم.
فالإنشقاق بين الداخل والخارج،
الذي غالبًا ما يكون عميقًا استنادًا على العرق والدين،
وهما دومًا هناك ليكونا أكثر عمقًا واستغلالًا.
ويمنح ذلك الوطنيين إمكانية الوصول إلى التجاوب
بعيدًا عن هؤلاء الذين يعتبرون أنفسهم معادين للمهاجرين،
وبشكل ملفت للنظر، حتى بين بعض الذين يعتبرون أنفسهم مناصرين للمهاجرين.
لذلك وعلى سبيل المثال، بينما حلفاء قانون المهاجرين
يردون على هذه الأسئلة التي يعارضها الوطنيون.
فإنهم يأخذونها على محمل الجد.
إنهم يشّرعون تلك الأسئلة، وإلى حدٍ ما،
تكمنُ الفرضيات المعادية للمهاجرين خلف تلك الأسئلة.
عندما نأخذ هذه الأسئلة على محمل الجد دون معرفتها،
فإننا نعزز الإطارات المغلقة والمقيّدة
بشأن نقاش الهجرة.
فكيف وصلنا إلى هذه المرحلة؟
كيف أصبحت هذه الأسئلة تقود طرقنا في الحديث عن الهجرة؟
نحتاج هنا إلى قصة قديمة،
حيث ينبثق تاريخي بالتدريب.
أثناء القرن الأول لمكانة الولايات المتحدة كأمة مستقلة،
قامت بالقليل لتقييد الهجرة على المستوى الوطني.
في الحقيقة، عمل العديد من صانعي القرار وأصحاب العمل بجد
لتوظيف المهاجرين
لبناء الصناعة
والخدمة كمستوطنين للسيطرة على القارة.
لكن بعد الحرب الأهلية،
ارتفعت أصوات الوطنيين على صعيدي الحجم والنفوذ.
فالمهاجرون من آسيا وأمريكا اللاتينية والمنطقة الكاريبيه ومن أوروبا
الذين حفروا قنوات الأمريكيين،
وحضّروا وجبات طعامهم،
وناضلوا في حروبهم
ووضعوا أطفالهم في الأسّرة ليلًا
قوبلوا بكراهية جديدة وشديدة للأجانب،
التي وضعت المهاجرين كغرباء بشكل دائم
الذين لا يتعين السماح لهم مطلقًا ليصبحوا من الداخل.
في منتصف العشرينيات من القرن الماضي، انتصر الوطنيون،
في سن قوانين عنصرية
التي منعت من دخول أعداد كبيرة من المهاجرين واللاجئين الضعفاء.
بذل المهاجرون وحلفاؤهم قصارى جهدهم في المقاومة،
لكن وجدوا أنفسهم في حالة دفاع،
وألقي عليهم القبض أحيانًا في كوادر الوطنيين.
عندما قال الوطنيون أنه لا فائدة من المهاجرين،
قال حلفاؤهم أنهم مفيدون.
عندما اتهم الوطنيون المهاجرين بأنهم الآخرون،
تعهد حلفاؤهم أنهم مندمجون.
عندما اتهم الوطنيون أن المهاجرين كانوا طفيليات خطيرة،
أكد حلفاؤهم ولاءهم ورضوخهم،
وعملهم الجاد وتوفيراتهم.
حتى عندما رحب المناصرون بالمهاجرين،
ما زال يعتبر العديد المهاجرين كغرباء يستحقون الشفقة ويجب إنقاذهم،
ويتعين رفع مستواهم
ويتعين مسامحتهم،
لكن لم يتم جذبهم للداخل مطلقًا كمتساوين في الحقوق والاحترام.
بعد الحرب العالمية الثانية، ولا سيما من منتصف الستينيات حتى مؤخرًا،
حوّل المهاجرون وحلفاؤهم التيار،
بالإطاحة بتقييدات منتصف القرن العشرين
وكسب نظام جديد بدلًا من ذلك يعطي الأولوية لإعادة شمل الأسر،
وقبول اللاجئين
وقبول الذين يتمتعون بمهارات خاصة.
لكن حتى ذلك الوقت،
لم ينجحوا أساسًا في تغيير مصطلحات النقاش،
وبذلك استمر إطار العمل،
جاهزًا لاتخاذه مجددًا في وقتنا الحاضر المتسم بالتشنج.
توقف ذلك النقاش.
تعد الأسئلة القديمة ضارة ومثيرة للانقسام.
فكيف لنا أن نكسب من ذلك النقاش
لنقاش يقربنا على الأكثر من عالم أكثر عدالة،
فقط أكثر عدالة،
وأكثر أمانًا؟
أريد اقتراح أن ما علينا القيام به
هو من أصعب الأمور التي يمكن لأي مجتمع أن يقوم به:
لإعادة رسم الحدود لمن يُعتبر،
ولمن حياته وحقوقه
وازدهاره مهم.
نحتاج إلى إعادة صياغة الأهداف.
نحتاج إلى إعادة رسم الخطوط الحدودية.
للقيام بذلك، نحتاج أولًا إلى مواجهة النظرة العالمية الراسخة على نطاق واسع
ولكنها معيبة كذلك بشكل خطير.
وفقًا إلى تلك النظرة العالمية،
يوجد هناك الداخل للحدود الوطنية، وداخل الأمة،
أينما نعيش ونعمل ونعتني بأعمالنا.
وهناك بالتالي الخارج، حيث يوجد هناك كل شيء آخر.
وفقًا إلى هذه النظرة العالمية، عندما يعبر المهاجرون إلى الأمة،
فإنهم ينتقلون من الخارج إلى الداخل،
ولكنهم يبقون غرباء.
تعدُ أي قوة أو موارد يتلقونها
بمثابة منح منا وليس حقوقًا.
من غير الصعب حاليًا رؤية لماذا مثل هذه النظرة العالمية شائعة.
إنها تُدعم بكل الطرق اليومية التي نتحدث ونعمل ونتصرف بها،
وصولًا إلى الخرائط الحدودية التي نعلقها في الفصول الدراسية.
تعد المشكلة المرافقة لهذه النظرة العالمية بأنها لا تتفق فقط
مع طريقة عمل العالم في الواقع،
ولا في طريقة عمله في الماضي.
لقد حقق العاملون الأمريكيون بطبيعة الحال الثروة في المجتمعات.
والمهاجرون كذلك،
لا سيما في قطاعات الاقتصاد الأمريكي التي لا يمكن الاستغناء عنها
وحيث يعمل القليل من الأمريكيين في الزراعة على سبيل المثال.
منذ تأسيس الأمة،
كان الأمريكيون داخل القوة العاملة الأمريكية.
بنى الأمريكيون بالتأكيد المؤســسات في المجتمع
التي تضمن الحقوق.
وكذلك المهاجرين.
كانوا متواجدين هناك أثناء كل حركة اجتماعية أساسية،
كالحقوق المدنية وتنظيم العمالة،
التي ناضلت من أجل توسيع الحقوق في المجتمع لكل شخص.
والمهاجرون هم في الواقع داخل الصراع
من أجل الحقوق والديمقراطية والحرية.
وأخيرًا، فإن الأمريكيين وغيرهم من مواطني شمال الكرة الأرضية
لم يهتموا بأعمالهم الخاصة،
ولم يبقوا داخل حدودهم الخاصة.
لم يحترموا حدود الأمم الأخرى.
خرجوا إلى العالم مع جيوشهم،
واستولوا على المناطق والموارد،
وحققوا أرباحًا طائلة من العديد من الدول
التي ينتمي إليها المهاجرون.
وبهذا المفهوم، فإن العديد من المهاجرين هم في الواقع داخل النفوذ الأمريكي.
بوضع هذه الخريطة المختلفة للوطنيين والغرباء في الاعتبار،
لا يكون السؤال هنا فيما إذا كانت الدول المُستقبلة
ستسمح للمهاجرين في الدخول إليها.
إنهم في الواقع داخلها.
السؤال هو فيما إذا كانت الولايات الأمريكية وغيرها من الدول
ستمنح المهاجرين حق الحصول على الحقوق والموارد
التي أعمالهم وأنشطتهم وأوطانهم
قد لعبت دورًا أساسيًا في الإنتاج.
بوضع الخريطة الجديدة في الاعتبار،
نستطيع التحول إلى مجموعة أسئلة ضرورية، وملحة جديدة قاسية،
تختلف بشكل جذري عن تلك الأسئلة التي طرحناها سابقًا...
الأسئلة التي قد تغير حدود الجدل فيما يتعلق بالهجرة.
أسئلتنا الثلاثة هي بشأن حقوق العاملين،
والمسؤولية
وحول المساواة.
أولًا، نحتاج إلى أن نطرح السؤال بشأن حقوق العاملين،
كيف تجعل السياسات الموجودة الأمر صعبًا بالنسبة إلى المهاجرين للدفاع عن أنفسهم
وأكثر سهولة بالنسبة إليهم لاستغلالها،
لتقليص رواتبهم وحقوقهم وحماية الجميع؟
عندما يُهدد المهاجرون بالطرد والاعتقال والترحيل،
يعرف أصحاب العمل بإمكانية الإساءة إليهم،
وأنه يمكن القول لهم أنه وفي حالة نضالهم،
سيتم تسليمهم إلى وكالة إنقاذ قوانين الهجرة والجمارك،
عندما يعرف أصحاب العمل
أنه يمكنهم ترهيب مهاجر لعدم حمله الأوراق الثبوتية المطلوبة،
مما يجعل هذا الموظف مستغلًا بشكل كبير،
مما يؤثر ذلك ليس فقط على المهاجرين العاملين
لكن على كل العاملين.
ثانيًا، نحتاج إلى أن نطرح الأسئلة بشأن المسؤولية.
ما هو الدور الذي تلعبه الدول الغنية، وذات النفوذ مثل الولايات الأمريكية
في جعل الأمر صعبًا أو مستحيلًا
بالنسبة إلى المهاجرين للبقاء في أوطانهم؟
يعدُ اختيار الانتقال من دولكم صعبًا وخطيرًا،
لكن لا يملك العديد من المهاجرين ببساطة خيار البقاء في أوطانهم
لو يريدون البقاء على قيد الحياة.
فالحروب والاتفاقات التجارية
وعادات الاستهلاك التي تأصلت في شمال الكرة الأرضية
تلعب دورًا رئيسيًا ومحبطًا.
ما هي المسؤوليات التي يتعين على الولايات الأمريكية
والاتحاد الأوروبي والصين...
مصدر انبعاث الكربون الرائدة في العالم...
أن تقوم فيها اتجاه الملايين من البشر التي اقتلعت بسبب الاحتباس الاحتراري؟
وثالثًا، نحتاج إلى طرح أسئلة حول المساواة؟
تعد عدم المساواة العالمية مشكلة مستفحلة ملّحة وموجعة.
تزداد فجوات الرواتب والثروة حول العالم.
وعلى نحوٍ متزايد، ما يحدد إذا كنتم أغنياء أو فقراء،
أكثر من أي شيء آخر،
هو الدولة التي ولدتم فيها،
الذي قد يبدو رائعًا إذا كنتم من دولة مزدهرة.
لكن يعني الأمر في الواقع توزيعًا غير عادل بشكل كبير
لفرص الحياة الصحية المرضية لفترة طويلة.
عندما يرسل المهاجرون الأموال أو البضائع إلى أسرهم في بلادهم،
يلعب الأمر دورًا مهمًا في تضييق هذه الفجوات،
إذا كان لم يكتمل أحدها تمامًا.
يقوم هذا بما هو أكثر من جميع برامج المساعدات الخارجية
في العالم مجتمعة.
بدأنا مع أسئلة الوطنيين،
بشأن المهاجرين كأدوات،
كآخرين،
وكطفيليات.
إلى أين يمكن لهذه الأسئلة الجديدة حول حقوق العمال،
وحول المسؤولية
وحول المساواة
أن تأخذنا؟
ترفض هذه الأسئلة الشفقة وتتبنى العدالة.
ترفض هذه الأسئلة الانقسام القومي والوطني
لمقولة نحن مقابل هم.
ستساعدنا هذه الأسئلة لتحضير أنفسنا للمشاكل القادمة
وللمشاكل مثل الاحتباس الاحتراري الذي نعاني منه فعلًا.
لن يكون الأمر سهلًا لنتفادى الأسئلة التي كنا نطرحها دومًا
نحو مجموعة هذه الأسئلة الجديدة.
لن يكون التحدي صغيرًا
لمواجهة حدودنا وتوسيعها.
سيتطلب الأمر الذكاء والإبداع والجرأة.
طرحنا الأسئلة القديمة لفترة زمنية طويلة،
ولن تبتعد الأسئلة بمفردها،
ولن نتخلى عنها بليلة وضحاها.
وحتى لو استطعنا تغيير الأسئلة،
ستكون الأجوبة معقدة،
وستتطلب التضحيات والتسويات.
وفي عالم غير متكافىء، سيتعين علينا دومًا الانتباه
إلى قضية من ذا الذي يملك النفوذ للانضمام إلى المناقشة
ومن ذا الذي لا يملكها.
لكن حدود الجدل بشأن الهجرة
يمكنه أن يتغير.
يعتمد الأمر علينا جميعًا تغييره.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
A menudo oímos en estos días que el sistema de inmigración está quebrado.
Hoy explicaré que lo que está quebrada es nuestra conversación sobre la inmigración
y quiero sugerir formas en que, juntos, podemos construir una mejor.
Con ese fin, plantearé nuevas preguntas sobre la inmigración,
EE. UU.
y el mundo.
Preguntas que pueden mover las fronteras del debate sobre la inmigración.
No comenzaré con los encendidos argumentos que se usan en la actualidad,
incluso cuando la vida y el bienestar de los inmigrantes se pone en riesgo
en la frontera de EE. UU. y más allá de ella.
En cambio, empezaré con mi historia en la universidad de Nueva Jersey
a mediados de los 90, como ávido estudiante de la historia de EE. UU.,
que es lo que ahora enseño como profesor en la Universidad de Vanderbilt
en Nashville, Tennessee.
Y cuando no estaba estudiando,
a veces, para evitar seguir con mi tesis,
mis amigos y yo íbamos a la ciudad
a repartir volantes de color fosforescente en protesta por la legislación
que amenazaba con usurpar los derechos a los inmigrantes.
Nuestros folletos eran sinceros, eran bien intencionados,
eran objetivamente correctos.
Pero ahora me doy cuenta también de que eran un problema.
Esto es lo que decían:
"No quiten a los inmigrantes los derechos a la educación pública,
a servicios médicos, a la red de seguridad social.
Ellos trabajan duro.
Pagan impuestos.
Son respetuosos con la ley.
Utilizan los servicios sociales menos que los estadounidenses.
Tienen ganas de aprender inglés,
y sus hijos sirven en el ejército de EE. UU. en todo el mundo".
Estos son, por supuesto, los argumentos que escuchamos todos los días.
Los inmigrantes y sus defensores los utilizan
cuando se enfrentan a aquellos que niegan los derechos a los inmigrantes
o incluso los excluyen de la sociedad.
Y hasta cierto punto, tiene sentido
que estos sean los argumentos a los que recurren los defensores de inmigrantes.
Pero a largo plazo, y tal vez incluso a corto plazo,
creo que estos argumentos pueden ser contraproducentes.
¿Por qué?
Porque siempre es una batalla muy dura
tener que defenderse en el terreno del oponente.
Y, sin darnos cuenta, los folletos que mis amigos y yo repartíamos
y las versiones de estos argumentos que escuchamos hoy
juegan en contra del inmigrante.
Estábamos jugando ese juego creyendo, en parte,
que los inmigrantes eran extraños,
en lugar de considerarlos, como sugeriré en pocos minutos,
como personas que ya están dentro y tienen un papel importante.
Quienes son hostiles con los inmigrantes, los nativistas,
han logrado elaborar el debate sobre la inmigración
en torno a tres cuestiones principales.
Primero, si los inmigrantes pueden ser herramientas útiles.
¿Cómo podemos utilizar a los inmigrantes?
¿Van a hacernos más ricos y más fuertes?
La respuesta nativista a esta pregunta es no:
los inmigrantes tienen poco o nada que ofrecer.
Segundo, si los inmigrantes son los otros.
¿Pueden los inmigrantes ser más como nosotros?
¿Son capaces de llegar a ser más como nosotros?
¿Son capaces de integrarse?
¿Están dispuestos a integrarse?
Aquí, de nuevo, la respuesta nativista es no:
los inmigrantes siempre son diferentes e inferiores a nosotros.
Y la tercera pregunta es si los inmigrantes son parásitos.
¿Son peligrosos para nosotros? ¿Van a acabar con nuestros recursos?
En este caso, la respuesta nativista es sí y sí:
los inmigrantes representan una amenaza y espolian nuestra riqueza.
Pienso que estas preguntas y su trasfondo nativista
han logrado la definición de un marco más amplio
en el debate sobre la inmigración.
Estas preguntas son antiinmigrantes y nativistas en su esencia,
construidas en torno a una división jerárquica de propios y extraños,
nosotros y ellos,
en el que solo nosotros importamos,
y los otros no.
Estas preguntas generan tracción y poder,
y trascienden el círculo de los nativistas comprometidos.
Es la forma en que llega al día a día,
en un sentido aparentemente inofensivo de pertenencia nacional
que la activa, la realza
y la exacerba.
Los nativistas se comprometen a hacer distinciones rígidas
entre propios y extraños.
Pero la distinción en sí misma es la manera
en que las naciones se autodefinen.
Las fisuras entre el adentro y afuera
residen más profundamente en la raza y la religión,
que siempre están ahí para ser profundizadas y explotadas.
Y eso potencialmente amplía los enfoques nativistas
llegando mucho más allá de aquellos que se consideran antiinmigrantes,
y sorprendentemente incluso entre algunos que se consideran proinmigrantes.
Así, por ejemplo, cuando los defensores de la ley de inmigración
responden las preguntas que los nativistas plantean,
las toman en serio.
Legitiman esas preguntas y, en cierta medida,
avalan el prejuicio contra los inmigrantes.
Cuando tomamos en serio estas preguntas, sin saberlo,
estamos reforzando las fronteras excluyentes y cerradas
de la conversación sobre la inmigración.
Y ¿cómo llegamos aquí?
¿Cómo es que llegamos a abordar la inmigración de esta manera?
Para contestarlo, necesitamos contexto,
y ahí entra en juego mi formación en historia.
Durante el primer siglo de EE. UU. como nación independiente,
se hizo muy poco para restringir la inmigración a nivel nacional.
De hecho, muchos políticos y empresarios trabajaron duro
para reclutar inmigrantes
para construir la industria,
para servir como colonos, y aprovecharse del continente.
Pero después de la Guerra Civil,
las voces nativistas aumentaron en volumen y en poder.
Los inmigrantes asiáticos, latinos, caribeños y europeos
que cavaron canales en EE. UU.,
les cocinaron la cena,
lucharon en guerras para ellos
y metieron a sus hijos en la cama por la noche
se encontraron con una nueva e intensa xenofobia,
que clasifica a los inmigrantes como extraños permanentes
a los que nunca se debe permitir llegar a formar parte plena.
A mediados de la década de 1920, los nativistas habían ganado,
e impusieron leyes racistas
que excluyeron a un número incalculable de inmigrantes y refugiados vulnerables.
Los inmigrantes y sus aliados hicieron todo lo posible para luchar,
pero se encontraron a la defensiva,
atrapados en cierto modo en la de los nativistas.
Cuando los nativistas dijeron que los inmigrantes no eran útiles,
sus aliados dijeron que sí lo eran.
Cuando los nativistas acusaron a los inmigrantes de ser extraños,
sus aliados prometieron que se integrarían.
Cuando los nativistas dijeron que los inmigrantes eran parásitos peligrosos,
sus aliados hicieron hincapié en su lealtad, su obediencia,
su trabajo duro y su frugalidad.
A pesar de los defensores de los inmigrantes,
muchos inmigrantes todavía son considerados extraños,
objeto de compasión, de ser rescatados, de ser ayudados,
y de ser tolerados.
Pero nunca fueron acogidos del todo como iguales en derechos y respeto.
Tras la Segunda Guerra Mundial, y desde mediados del 60 hasta hace poco,
los inmigrantes y sus aliados cambiaron el curso,
derrocando la restricción de mediados del siglo XX
y logrando un nuevo sistema que prioriza la reunificación familiar,
la admisión de refugiados
y la admisión de las personas con habilidades especiales.
Pero aun así,
no tuvieron éxito en cambiar radicalmente los términos del debate,
y ese marco perduró,
listo para ser retomado en nuestro propio momento convulso.
Esa conversación está quebrada.
Las viejas preguntas son perjudiciales y dividen.
Y ¿cómo pasamos de esa conversación
a una que que nos acerque a un mundo más justo,
realmente más justo,
más seguro?
Quiero sugerir que lo que tenemos que hacer
es una de las cosas más difíciles que cualquier sociedad puede hacer:
volver a trazar los límites de quien cuenta,
de las personas cuyas vidas, cuyos derechos
y cuyo progreso importa.
Tenemos que volver a dibujar los límites.
Tenemos que volver a dibujar las fronteras del nosotros.
Para eso, hay que revisar primero una visión del mundo muy extendida
y también seriamente errónea.
De acuerdo con esa visión del mundo,
existe el interior, de las fronteras nacionales hacia adentro,
que es donde vivimos, trabajamos y nos ocupamos de nuestros asuntos.
Y luego está el exterior, el resto.
De acuerdo con esta visión del mundo, cuando los inmigrantes entran a la nación,
van del exterior hacia el interior,
pero siguen siendo extraños.
Cualquier poder o recurso que reciben
son regalos nuestros, no derechos.
No es difícil entender por qué esa es una visión del mundo tan común.
Se refuerza cotidianamente cuando hablamos, actuamos y nos comportamos,
incluso se ve en los mapas de fronteras que colgamos en nuestras aulas.
El problema con esta visión del mundo es que simplemente no se corresponde
a la forma como funciona el mundo realmente,
y la forma en que ha funcionado en el pasado.
Claro que los trabajadores estadounidenses han acumulado riqueza en la sociedad.
Pero también los inmigrantes,
particularmente en partes de la economía estadounidense que son indispensables
y donde pocos estadounidenses trabajan, como en la agricultura.
Desde la fundación de la nación,
los estadounidenses han estado dentro de la fuerza laboral de EE. UU.
Los estadounidenses han construido instituciones en la sociedad
que garantizan los derechos.
Pero también los inmigrantes.
Han participado en todos los movimientos sociales importantes,
al igual que en los derechos civiles y en los sindicatos,
luchando para ampliar los derechos de la sociedad para todos.
Así que los inmigrantes ya están dentro de la lucha
por los derechos, la democracia y la libertad.
Y por último, los estadounidenses y otros ciudadanos de los países del norte
han intervenido en asuntos ajenos,
y no han quedado dentro de sus propias fronteras.
No han respetado las fronteras de otras naciones.
Han ido por el mundo con sus ejércitos,
se han apoderado de territorios y recursos
y han obtenido enormes beneficios de muchos de los países
de donde proceden los inmigrantes.
En este sentido, muchos inmigrantes están dentro de la potencia estadounidense.
Considerando este mapa diferente del adentro y del afuera,
la cuestión no es si los países que reciben inmigrantes
deben permitir que los inmigrantes entren.
Ellos ya están dentro.
La pregunta es si EE. UU. y otros países
van a dar a los inmigrantes acceso a los derechos y recursos
que ellos, con su trabajo, activismo y países de origen
han contribuido a crear de manera fundamental.
Con este nuevo mapa en mente,
podemos recurrir a nuevas y difíciles preguntas, necesarias y urgentes,
radicalmente diferentes a las que se plantearon antes.
Preguntas que podrían cambiar las fronteras del debate de la inmigración.
Nuestras tres preguntas se refieren a los derechos de los trabajadores,
las responsabilidades
y la igualdad.
Primero, veamos los derechos de los trabajadores.
¿Cómo inciden las políticas existentes
en perjudicar a los inmigrantes para defenderse
y facilitar su explotación,
reduciendo los salarios, los derechos y las protecciones para todos?
Cuando se amenaza a los inmigrantes con redadas, detenciones y deportaciones,
sus empleadores saben que pueden aprovecharse,
y decirles que, si se defienden, van a ser deportados.
Cuando los empleadores saben
que pueden aterrorizar a un inmigrante por su falta de papeles,
convierte al trabajador en hiperexplotable,
lo que tiene repercusiones no solo en los trabajadores inmigrantes,
sino en todos los trabajadores.
En segundo lugar, tenemos que hacer preguntas sobre la responsabilidad.
¿Qué papel desempeñan los países poderosos y ricos como EE. UU.
para que sea difícil o imposible
para los inmigrantes permanecer en sus países de origen?
Irse del propio país es difícil y peligroso,
pero muchos inmigrantes simplemente no tienen la opción de permanecer en su país
si quieren sobrevivir.
Las guerras, los acuerdos comerciales
y los hábitos de consumo arraigados en los países del norte
desempeñan un papel importante y devastador.
¿Qué responsabilidades tienen EE. UU., la Unión Europea y China,
los principales emisores de carbono del mundo,
en el desarraigo de millones de personas por el calentamiento global?
Y en tercer lugar, tenemos que hacer preguntas sobre la igualdad.
La desigualdad global es un problema desgarrador y recrudecido.
La brecha salarial y de riqueza está aumentando en todo el mundo.
Cada vez más, lo que determina si eres rico o pobre,
más que cualquier otra cosa,
es en qué país se nace,
que puede parecernos estupendo si uno es de un país próspero.
Pero lo que esto revela es una distribución profundamente injusta
de las posibilidades de una vida larga, sana, satisfactoria.
Cuando los inmigrantes envían dinero o bienes a su familia,
contribuyen a reducir esta brecha,
aunque no deja de ser insuficiente.
Esto es más efectivo que todos los programas de ayuda externa
en el mundo en su conjunto.
Comenzamos con las preguntas nativistas,
sobre los inmigrantes como herramientas,
como extraños y como parásitos.
¿Adónde podrían llevarnos estas nuevas preguntas
sobre los derechos del trabajador, sobre la responsabilidad
y sobre la igualdad?
Estas preguntas rechazan la piedad, y se acercan a la justicia.
Estas preguntas rechazan la división nativista y nacionalista
de nosotros contra ellos.
Van a ayudarnos a prepararnos ante los problemas que vienen,
como el calentamiento global, que ya están con nosotros.
No va a ser fácil despojarnos de las antiguas preguntas y sustituirlas
por este nuevo conjunto de preguntas.
Es un gran desafío
para asumir y ampliar nuestras propias fronteras.
Se necesitará ingenio, inventiva y valor.
Las viejas preguntas han estado con nosotros mucho tiempo,
y no van a dar un paso atrás por su cuenta,
y no van a ceder de la noche a la mañana.
Incluso si logramos cambiar las preguntas, las respuestas serán complicadas,
y van a requerir sacrificios y concesiones.
Y en un mundo desigual, tenemos siempre que prestar atención
a la cuestión de quién tiene el poder de unirse a la conversación
y de quién no lo tiene.
Pero las fronteras del debate sobre la inmigración
se pueden cambiar.
Depende de nosotros el poder hacerlo.
Gracias.
(Aplausos)
ما اغلب این روزها می شنویم که سیستم مهاجرت از کار افتاده.
امروز می خواهم قضیه را اینگونه مطرح کنم که «گفتمان» مهاجرت ما معیوب است
و راه هایی پیشنهاد دهم که با هم شاید بتوانیم گفتمانی بهتر ایجاد کنیم.
برای انجام آن، قصد دارم سوالات جدیدی بپرسم
درباره مهاجرت،
ایالات متحده
و جهان؛
سوالاتی که شاید مرزهای بحث مهاجرت را جا به جا کند.
قصد ندارم با بحث و جدلهای تبداری که در حال حاضر داریم، شروع کنم،
حتی با اینکه زندگی و رفاه مهاجران در مرز آمریکا و بسیار فراتر از آن
در معرض خطر قرار گرفته.
در عوض، قصد دارم از خودم شروع کنم در دوره کارشناسی ارشد
در نیوجرسی در اواسط دهه۱۹۹۰ که با جدیت در حال خواندن تاریخ آمریکا بودم،
همان چیزی که در حال حاضر به عنوان استاد در دانشگاه وندربیلت تدریس می کنم
در نشویل ، تنسی.
و زمانی که درس نمی خواندم،
گاهی برای اجتناب از نوشتن پایان نامه ام،
من و دوستانم به شهر می رفتیم
برایی توزیع آگهی های نئونی رنگ، در اعتراض به قانون
که تهدیدی بود برای از بین بردن حقوق مهاجران.
آگهی های ما خالصانه بودند، منظور خوبی داشتند
آنها حقیقتا درست بودند
اما حالا می فهمم که آنها همچنین به نوعی مشکل ساز بودند.
پیامشان این بود:
« از مهاجران حق دریافت آموزش عمومی،
خدمات پزشکی، شبکه تامین اجتماعی را سلب نکنید.
آنها سخت کار می کنند.
مالیات می پردازند.
مطیع قانون هستند.
آنها کمتر از آمریکایی ها از خدمات اجتماعی استفاده می کنند.
آن ها مشتاق اند زبان انگلیسی را یاد بگیرند
و فرزندان آنها در ارتش آمریکا در سراسر دنیا خدمت می کنند.»
حالا البته، این ها بحث هایی هستند که هر روز می شنویم.
مهاجران و حامیانشان از آنها استفاده می کنند
در مواجهه با کسانی که حقوق مهاجران را تکذیب می کنند
یا حتی آنها را به جامعه راه نمی دهند.
و تا یک نقطه ی مشخص، کاملا منطقی به نظر می رسد.
و اینها نوعی ادعا هستند که مدافعان مهاجران به آنها روی می آورند.
اما در دراز مدت، و شاید حتی در کوتاه مدت
من فکر می کنم که این بحث ها می توانند مخرب باشند.
چرا؟
زیرا که همیشه نبرد دشواری است
که از خودت در زمین حریف دفاع کنی.
و ناخواسته، آگهی هایی که من و دوستانم توزیع می کردیم
و این نوع بحث هایی که امروزه داریم
در واقع داشتند ضد مهاجران بازی می کردند.
ما داشتیم آن بازی را انجام می دادیم تا حدودی با این تصور
که مهاجران، خارجی بودند
به جای اینکه، همانطور که تا دقایقی دیگر اظهار می کنم،
آنها افرادی هستند که همین حالا هم به شکل مهمی، در داخل حضور دارند.
این مخالفین مهاجران، بومی گرایان هستند،
که در چارچوب دادن به بحث مهاجرت
حول سه سوال اصلی موفق شده اند.
اول، این سوال که آیا مهاجران می توانند ابزار مفیدی باشند؟
چگونه می توانیم از مهاجران استفاده کنیم؟
آیا آنها ما را ثروتمندتر و قدرتمندتر می کنند؟
پاسخ بومی گرایان به این سوال منفی است،
مهاجران خیلی کمی یا هیچ چیز برای ارائه ندارند.
دومین سوال این است که آیا مهاجران، بیگانه هستند؟
آیا مهاجران می توانند بیشتر شبیه ما بشوند؟
آیا صلاحیت بیشتر در شبیه ما شدن را دارند؟
آیا صلاحیت همگون شدن را دارند؟
آیا مایلند که همگون بشوند؟
اینجا هم باز، پاسخ بومی گرایان منفی است،
مهاجران به طور دائم از ما متفاوت و پایین تر هستند
و سومین سوال این است که آیا مهاجران انگل هستند؟
آیا برای ما خطرناک اند؟ و آیا منابع ما را تخلیه می کنند؟
اینجا پاسخ بومی گرایان مثبت و مثبت است.
مهاجران یک تهدید ایجاد می کنند و شیره ی ثروت ما را می کشند.
من عقیده دارم که این سه سوال و نیت بومی گرایان در پشت آن
در ایجاد مرزهای بزرگتر برای بحث مهاجرت موفق شده اند.
این سوال ها ضد مهاجر هستند، و بومی گرایان در هسته ی آنها،
حول نوعی تقسیم سلسله مراتبی بین خارجی ها و داخلی ها ساخته شده اند؛
بین ما و آنها،
که در آن فقط ما اهمیت داریم،
و نه آنها.
و آنچه که به این سوال ها کشش و قدرت می دهد
ورای حلقه ی بومی گرایان متعهد
روشی است که آنها به یک حس روزمره و به ظاهر بی ضرر می پردازند
از تعلق ملی
و آن را فعال می کنند، بالا می برند
و ملتهب می کنند.
بومی گرایان خود را متعهد می کنند که تمایز واضحی ایجاد کنند
بین داخلی ها و خارجی ها.
ولی تمایز به خودی خود در قلب شیوه ای که ملت ها خود را توصیف می کنند قرار دارد.
شکاف های بین داخل و خارج،
که اغلب در امتداد نژاد و مذهب عمیق تر هستند،
همیشه آنجا حضور دارند برای استثمار و گودتر شدن.
و این به طور بالقوه رویکرد بومی گرایان را تشدید می کند
بسیار فراتر از آنهایی که خود را ضد مهاجر می شمارند،
و به طور چشمگیری، حتی بین کسانی که خود را طرفدار مهاجران می دارند.
بنابراین برای مثال، زمانی که مهاجران متحد عمل می کنند
به این سوالاتی که بومی گرایان مطرح می کنند پاسخ می دهند
آنها را جدی می گیرند.
آنها به این سوالات مشروعیت می بخشند و تا حدی،
به فرضیه های ضد مهاجر که پشت آن سوال هاست.
وقتی که ما این سوال ها را حتی بدون آنکه بدانیم، جدی می گیریم
در حال تقویت مرزهای بسته ی محروم کننده ی
گفتمان مهاجرت هستیم.
پس چگونه به اینجا رسیدیم؟
چگونه این ها به روش های اصلی برای صحبت درباره ی مهاجرت تبدیل شدند؟
اینجا به داستانهای پشت پرده نیاز داریم،
جایی که آموزش تاریخ من به کار می آید.
در طول اولین قرن از وضعیت آمریکا به عنوان یک ملت مستقل،
اقدام بسیار اندکی برای محدود کردن مهاجرت در سطح ملی انجام داد.
در واقع، بسیاری سیاست گذاران و کارفرمایان سخت تلاش کردند
تا مهاجران را جذب کنند
تا صنعت ایجاد کنند
و مانند مهاجران خدمت کنند، برای به تصرف در آوردن قاره.
اما بعد از جنگ داخلی،
صدای بومی گرایان شدت و قدرت گرفت.
مهاجران آسیایی، آمریکای لاتبن، کارائیب و اروپا
که کانال های آمریکایی ها را حفر کردند،
شامشان را پختند
در جنگ هایشان مبارزه کردند
و شب فرزندان آن ها را در رختخواب گذاشتند
با یک بیگانه هراسی جدید و شدید رو به رو شدند،
که مهاجران را به عنوان بیگانگان دائمی حساب می کرد
که نباید هیچگاه اجازه ی تبدیل شدن به خودی را داشته باشند.
در اواسط دهه ۱۹۲۰، بومی گرایان پیروز شدند،
قوانین نژاد پرستانه را وضع کردند
که جلوی تعداد بی شمار مهاجران و پناهندگان آسیب پذبر را گرفت.
مهاجران و متحدان آن ها تمام سعیشان را برای مبارزه ی متقابل کردند
اما آن ها خود را در حالت تدافعی پیدا کردند،
به نحوی گرفتار در چارچوب بومی گرایان.
وقتی که بومی گرایان گفتند که مهاجران مفید نیستند
متحدان آن ها گفتند که بله آن ها مفیدند
وقتی بومیان مهاجران را به بیگانه بودن متهم کردند،
متحدان آنها قول دادند که آن ها همگون می شوند
وقتی بومی گرایان مهاجران را متهم کردند به اینکه پارازیت هایی خطرناک هستند
متحدانان آن ها بر وفاداری و فرمانبرداری آن ها تاکید کردند
بر سخت کوشی و صرفه جویی آن ها.
در حالی که حامیان از مهاجران استقبال کردند
بسیاری هنوز هم مهاجران را بیگانگانی تلقی می کردند برای ترحم و نجات دادن،
برای بالا کشیدن
و برای تحمل کردن.
اما هرگز کاملا برای حقوق و احترام برابر به داخل راه پیدا نکنند .
بعد از جنگ جهانی دوم، و به خصوص از اواسط دهه ی ۶۰ تا همین اواخر
مهاجران و متحدانشان ورق را برگرداندند،
محدودیت های اواسط قرن ۲۰ را سرنگون کردند
و در عوض برنده ی یک سیستم جدید شدند که اتحاد خانواده را در اولویت قرار می داد،
پذیرش پناهندگان را
و پذیرش افراد با مهارت های خاص.
اما حتی در آن زمان،
آن ها موفق نشدند که به طور اساسی شرایط بحث را تغییر دهند
و بنابراین آن چارچوب پا بر جا ماند،
آماده برای دوباره به کارگیری در لحظه ی متشنج خودمان.
آن گفتمان معیوب است.
سوال های قدیمی آسیب زا و تفرقه انداز است.
پس چطور از آن گفتمان
به گفتمانی برسیم که محتمل تر است که ما را به دنیایی منصفانه تر نزدیک کند،
دنیایی که بر حق تر است،
که امن تر است؟
من می خواهم اظهار کنم آنچه که ما باید انجام بدهیم
یکی از سخت ترین کارهایی است که یک جامعه می تواند انجام دهد:
ترسیم دوباره ی مرزهای کسانی که به حساب می آیند،
که زندگیشان، حقوقشان
و پیشرفتشان اهمیت دارد.
ما نیاز داریم که مرزها را دوباره ترسیم کنیم.
نیاز داریم که حریممان را دوباره ترسیم کنیم.
برای انجامش، اول نیاز است با یک جهان بینی رو در رو شویم که به طور گسترده برقرار است
اما همچنین به طور جدی نقص دارد.
با توجه به آن جهان بینی،
این درون مرزهای ملی است، درون کشور است که
مکانی ست که ما زندگی می کنیم، کار می کنیم و به فکر مسائل خود هستیم.
و بعد خارج وجود دارد؛ هر جای دیگر وجود دارد.
مطابق با این جهان بینی، وقتی مهاجران به درون کشور می آیند،
آن ها دارند از بیرون به داخل جا به جا می شوند،
اما آن ها بیگانه باقی می مانند.
هر قدرت و منبعی که آن ها دریافت می کنند
هدیه هایی از جانب ماست، نه حقوق.
حالا سخت نیست که بفهمیم چرا این یک جهان بینی رایج است.
در همه ی شیوه هایی که ما هر روز صحبت، عمل و رفتار می کنیم تقویت می شود،
حتی در نقشه های مرزی که در کلاس های درسمان آویزان کرده ایم.
مشکل این جهان بینی این است که دقیقا مطابقت نمی کند با
روشی که جهان واقعا کار می کند،
و روشی که در گذشته کار می کرده است.
البته که کارگران آمریکایی ثروت را درجامعه ایجاد کرده اند،
اما مهاجران هم، چنین کرده اند
به ویژه در قسمت هایی از اقتصاد آمریکا که ضروری هستند
و جایی که آمریکایی های کمی کار می کنند مثل کشاورزی.
از زمان تاسیس کشور،
آمریکایی ها درون نیروی کار آمریکایی بوده اند.
البته که آمریکایی ها نهادهایی در جامعه ایجاد کرده اند
که حقوق را تضمین می کنند
اما مهاجران هم، چنین کرده اند.
آن ها در طول هر جنبش اجتماعی مهم حضور داشتند،
مانند حقوق مدنی و اتحادیه کارگران،
که برای گسترش حقوق در جامعه برای همه تلاش کردند.
پس مهاجران همین حالا هم درون مبارزات هستند
برای حقوق، دموکراسی و آزادی.
و در آخر، آمریکایی ها و بقیه ی شهروندان جهان شمال
سرشان به کار خودشان نبوده،
و آن ها درون مرزهای خودشان نمانده اند.
آنها به مرز کشورهای دیگر احترام نگذاشته اند.
آن ها با ارتش خود به درون دنیا رفته اند.
آنها قلمرو و منابع را به دست آورده اند،
و آن ها سود کلانی از بسیاری کشورها کسب کرده اند که
مهاجران از آنجا می آیند.
به این معنا، بسیاری از مهاجران در واقع پیش از این، در اختیار آمریکا بوده اند.
با این نقشه ی متفاوت از داخل و خارج در ذهن
سؤال این نیست که آیا کشورهای پذیرنده
قصد دارند که مهاجران را به داخل راه دهند.
آن ها همین حالا هم داخلند.
سوال این است که آیا ایالات متحده و دیگر کشور ها
قصد دارند که به مهاجران اجازه ی دسترسی به حقوق و منابعی را بدهند
که شغل، فعالیت و وطن آن ها
نقش اساسی درایجادشان داشته اند؟
با این نقشه ی جدید در ذهن،
ما می توانیم به مجموعه ای از سوالات دشوار، جدید و فوری روی بیاوریم ،
بسیار متفاوت از سؤالاتی که قبلا پرسیدیم،
سوالاتی که ممکن است مرزهای بحث مهاجرت را تغییر دهد.
سه سوال ما درباره ی حقوق کارگران است،
درباره مسدولیت
و درباره برابری.
اول، باید درباره حقوق کارگران بپرسیم.
چگونه سیاستiای موجود، دفاع از خود را برای مهاجران دشوار می کند
و بهره کشی از آن ها را آسان می کند،
پایین آوردن دستمزدها، حقوق و حمایت برای همه؟
وقتی مهاجران با جمع کردن، بازداشت و تبعید، تهدید می شوند،
کارفرماها می دانند که می شود از آنها سوء استفاده کرد.
که می توان به آن ها گفت که اگر مقابله به مثل کنند،
به سازمان اعمال مهاجرت و گمرک تحویل می شوند.
وقتی کارفرمایان می دانند که
آنها می توانند یک مهاجر را به خاطر کمبود مدارک بترسانند
این، کارگر را بیشتر قابل بهره کشی می کند.
و این نه تنها بر روی کارگران مهاجر تأثیر می گذارد
بلکه بر روی همه ی کارگران.
دوم، باید در مورد مسئولیت سوال کنیم.
کشورهایی غنی و قدرتمند مانند ایالات متحده چه نقشی را ایفا می کنند
در دشوار یا غیرممکن ساختن شرایط
برای مهاجران تا در وطن خود بمانند؟
جمع کردن و جا به جا شدن از کشورتان دشوار و خطرناک است،
اما بسیاری از مهاجران به طور واضح گزینه ی ماندن در وطن را ندارند
اگر می خواهند که نجات پیدا کنند.
جنگ ها، توافقات تجاری
و عادات مصرف گرایی که ریشه در جهان شمال دارند
در اینجا نقش اساسی و ویرانگر را ایفا می کنند.
چه مسئولیت هایی دارند ایالات متحده،
اتحادیه اروپا و چین،
انتشار دهنده های کربن برتر جهان
در برابر میلیون ها انسانی که تا به حال به خاطر گرمایش زمین از بین رفته اند؟
و سوم، ما باید در مورد برابری سؤال کنیم.
نابرابری جهانی یک مشکل تنش زا و جدی است.
اختلاف درآمد و ثروت در حال گسترش در سراسر دنیاست.
به طور فزاینده ، آنچه تعیین می کند ثروتمند یا فقیر باشید،
بیشتر از هر چیز دیگر،
این است که در کدام کشور دنیا آمده اید،
که ممکن است عالی به نظر برسد اگر از یک کشور مرفه هستید.
اما در واقع، به معنای یک توزیع عمیقا ناعادلانه
از شانس یک زندگی طولانی، سالم و کامرواست.
وقتی که مهاجران پول و کالا برای خانواده شان می فرستند
نفش به سزایی در کم کردن این اختلافات ایفا می کند،
ولو ناقص باشد،
بیشتر از همه ی برنامه های کمک های خارجی عمل می کند
مجموعا در سراسر دنیا.
با سوالهای بومی گرایان شروع کردیم،
درباره ی مهاجران به عنوان ابزار،
به عنوان بیگانگان
و به عنوان انگل.
این سوالهای جدید درباره حقوق کارگران،
درباره مسئولیت
و درباره برابری
ما را به کجا می برند؟
این سوالها ترحم را رد می کنند، و عدالت را در بر می گیرند.
این سؤالات تقسیم طبیعت گرایانه و ناسیونالیستی
بین ما و آنها را رد می کند.
آنها می خواهند به ما کمک کنند برای مشکلاتی که پیش می آید آماده شویم
و مشکلاتی از قبیل گرمایش زمین که در حال حاضر پیش روی ما است.
پشت کردن از سوالاتی که می پرسیدیم
به سمت این مجموعه سوالات جدید آسان نخواهد بود.
چالش کوچکی نیست
در دست گرفتن و گسترش مرزهای ما.
زیرکی، ابتکار و جرات می طلبد.
سوالات قدیمی برای مدتی طولانی با ما بوده اند
و به خودی خود میدان را خالی نمی کنند
و یک شبه نخواهند رفت.
و حتی اگر ما موفق به تغییر این سوالات شویم
پاسخها پیچیده خواهند بود.
و آنها به فداکاری و معامله نیاز خواهند داشت .
و در یک دنیای نابرابر، ما همواره توجه خواهیم کرد
به این سوال که چه کسی قدرت ملحق شدن به گفتمان را دارد
و چه کسی ندارد.
اما مرزهای بحث مهاجرت
می توانند جا به جا شوند.
به همه ما بستگی دارد که آنها را جا به جا کنیم.
متشکرم.
(تشویق)
On entend souvent ces jours-ci que notre système migratoire est grippé.
Je voudrais soutenir que c'est notre débat sur l'immigration qui est faussé,
et suggérer ce qui nous permettrait ensemble de l'améliorer.
A ces fins, je vais proposer de nouvelles questions
sur l'immigration,
les États-Unis
et le monde,
des questions qui pourraient déplacer les limites du débat sur l'immigration.
Je ne commencerai pas par l'actuelle question brûlante,
même si la vie et le bien-être des migrants sont mis en danger
aux frontières étasuniennes et au-delà.
A l'inverse, je vais revenir à mes années de licence
dans le New Jersey, dans les années 90, quand j'étudiais l'histoire américaine,
que j'enseigne aujourd'hui à l'Université Vanderbilt
à Nashville, dans le Tennessee.
Et quand je n'étudiais pas,
parfois pour éviter de rédiger une dissertation,
mes amis et moi allions en ville
pour distribuer des tracts colorés contre la législation
qui menaçaient de faire disparaître les droits des migrants.
Nos tracts étaient sincères, ils ne pensaient pas à mal,
ils étaient factuellement exacts…
Mais, je m'en rends compte aujourd'hui, ils avaient un défaut.
Voici ce qui était écrit :
« N'enlevez pas le droit des migrants à l'éducation,
à la santé, à la couverture sociale.
Ils travaillent dur.
Ils payent des impôts.
Ils respectent la loi.
Ils font moins appel aux services sociaux que les Américains.
Ils ont envie d'apprendre l'anglais,
et leurs enfants servent notre pays dans l'armée américaine. »
Évidemment, nous entendons ces arguments tous les jours.
Les migrants et leurs défenseurs s'en servent
face à ceux qui veulent leur retirer leurs droits,
voire les exclure de la société.
Et dans une certaine mesure, il fait parfaitement sens
que les défenseurs des migrants se tournent vers ce type d'arguments.
Mais à long terme, et même peut-être d'ailleurs à court terme,
je pense que ces arguments peuvent être contre-productifs.
Pourquoi ?
Parce que c'est beaucoup plus difficile
de vous défendre sur le terrain de votre adversaire.
Et involontairement, les tracts que mes amis et moi distribuions,
tout comme les arguments que nous entendons aujourd'hui
faisaient le jeu des anti-migrants.
On faisait leur jeu en partie en cautionnant
que les migrants venaient de l'extérieur,
plutôt que, comme j'espère le suggérer dans quelques minutes,
des gens qui sont déjà, de manière importante, à l'intérieur.
Ceux qui sont hostiles aux migrants, les nativistes,
ont réussi à restreindre le débat sur l'immigration
autour de trois questions principales.
Premièrement : est-ce que les migrants peuvent être utiles ?
Comment pouvons-nous nous servir d'eux ?
Nous rendront-ils plus riches et plus forts ?
La réponse des nativistes à cette question est non,
les migrants ont peu, voire rien, à nous offrir.
Deuxièmement : est-ce que les migrants sont différents ?
Peuvent-ils devenir comme nous ?
Devenir un peu plus comme nous ?
Sont-ils capables de s'intégrer ?
Ont-ils envie de s'intégrer ?
Ici, à nouveau, la réponse du nativiste est non,
les migrants seront toujours différents et inférieurs.
Troisièmement : est-ce que les migrants sont des parasites ?
Sont-ils dangereux pour nous ? Vont-ils piller nos ressources ?
Ici, la réponse du nativiste est oui,
les migrants sont une menace et pillent nos richesses.
Je voudrais suggérer que ces trois questions et l'esprit qui les sous-tend
ont réussi à limiter les contours plus larges du débat sur l'immigration.
Ces questions sont anti-migrants et nativistes en leur cœur,
construites autour d'une sorte de division entre locaux et étrangers,
eux et nous,
où nous seuls comptons,
et pas eux.
Et ce qui donne de l'énergie et de l'attrait à ces questions
au-delà du groupe des nativistes convaincus
est la manière dont elles puisent dans le sens, apparemment anodin,
de l'appartenance nationale,
pour l'activer, l'augmenter
et l'exacerber.
Les nativistes se consacrent à définir des distinctions radicales
entre les locaux et les étrangers.
Mais cette distinction est au cœur de la façon dont les nations se définissent.
La fracture entre l'intérieur et l'extérieur,
qui court souvent profondément le long des lignes de la race et de la religion,
peut toujours être élargie et exploitée.
Et cela donne possiblement une résonnance aux approches nativistes,
bien au-delà de ceux qui se considèrent anti-migrants,
et étonnamment, même parfois ceux qui se décrivent comme pro-migrants.
Ainsi, par exemple, quand des pro-migrants
répondent aux questions posées par les nativistes,
ils le font sérieusement.
Ainsi, ils légitiment ces questions, et, d'une certaine manière,
les hypothèses anti-migrants sous-jacentes.
Quand on prend ces questions au sérieux sans s'en rendre compte,
on renforce les frontières fermées et excluantes
de cette conversation.
Comment en est-on arrivé là ?
Comment est-ce que cela a pu devenir la manière de parler de l'immigration ?
Prenons un peu de recul,
c'est là que ma formation d'historien intervient.
Durant les cent premières années des États-Unis en tant que nation,
il y avait très peu de frein à l'immigration au niveau national.
De nombreux politiciens et patrons ont travaillé dur
à recruter des immigrants
pour construire l'industrie
et servent de pionniers, pour conquérir le continent.
Mais après la Guerre de Sécession,
les voix des nativistes ont grandi en volume et en force.
Les immigrés asiatiques, sud-américains, caribéens et européens
qui avaient creusé les canaux du pays,
préparé les repas,
combattu dans leurs guerres
et mis leurs enfants au lit
se virent opposer une xénophobie nouvelle et intense,
qui les classa comme étrangers définitifs,
à qui on ne permettrait jamais de devenir citoyens.
Dans les années 20, les nativistes l'emportèrent,
en faisant voter des lois racistes
qui refoulèrent un nombre incalculable d'immigrés et de réfugiés vulnérables.
Les immigrés et leurs défenseurs firent de leur mieux pour répondre,
mais ils étaient sur la défensive,
englués en quelque sorte dans les filets des nativistes.
Quand les nativistes disaient que les immigrés n'étaient pas utiles,
leurs défenseurs disaient que si.
Quand les nativistes accusaient les immigrés d'être différents,
leurs défenseurs disaient qu'ils s'assimileraient.
Quand les nativistes décrivaient les immigrés comme des parasites dangereux,
leurs défenseurs mettaient en avant leur loyauté, leur obéissance,
leur force de travail, leur frugalité.
Même si des gens accueillaient des migrants,
beaucoup les regardaient comme des objets de pitié, des gens qu'il fallait sauver,
qu'il fallait faire grandir,
qu'il fallait tolérer,
mais jamais totalement considérés comme des égaux en droits et en respect.
Après la Seconde Guerre mondiale, et surtout des années 60 à aujourd'hui,
les migrants et leurs défenseurs ont remporté la bataille,
renversant les restrictions du 20e siècle,
et obtenant un système qui favorisait la réunion des familles,
l'admission des réfugiés
et l'admission de ceux qui avaient certaines compétences.
Mais même là,
ils ne réussirent pas à changer fondamentalement les termes du débat.
Et ce cadre de pensée perdure,
prêt à servir de nouveau au moment opportun.
Cette discussion n'est pas la bonne.
Ces vieilles questions sont dangereuses et sources de conflit.
Donc comment passer de cette discussion
à une autre qui saura nous rapprocher d'un monde plus juste,
avec plus de justice,
et avec plus de sécurité ?
Je voudrais suggérer que nous devons accomplir
une des choses les plus difficiles à accomplir pour une société :
changer la définition de qui est important,
celui dont la survie, les droits
et l'épanouissement ont de l'importance.
Nous devons redessiner ces limites,
redessiner nos frontières.
Pour ce faire, nous devons d'abord reconsidérer notre vision du monde,
partagée mais sérieusement fausse.
Selon cette vision,
il y a l'intérieur des frontières, l'intérieur de la nation,
là où nous vivons, travaillons et faisons nos petites affaires.
Et il y a l'extérieur, tout le reste.
D'après notre vision du monde, quand les migrants arrivent,
ils passent de l'extérieur à l'intérieur,
mais ils restent des étrangers.
Tout ce qu'ils reçoivent
est un don de notre part plutôt qu'un droit.
Ce n'est pas difficile de comprendre pourquoi cette vision est partagée.
Elle est renforcée au quotidien par nos paroles et nos actes,
y compris dans les cartes accrochées dans nos classes.
Le problème avec cette vision est qu'elle ne correspond tout simplement pas
à la manière dont fonctionne le monde aujourd'hui,
ni celle dont il fonctionnait autrefois.
Bien sûr, les travailleurs américains ont produit la richesse de la société.
Mais les immigrés aussi,
surtout dans des pans indispensables de l'économie américaine
où peu d'Américains travaillent, comme l'agriculture.
Depuis la création de notre pays,
les Américains font partie des forces vives du pays.
Bien sûr, ils ont créé des institutions
qui garantissent leurs droits.
Mais les immigrés aussi.
Ils étaient présents dans tous les mouvements sociaux majeurs,
dont ceux pour les droits civils et le droit du travail,
qui ont permis d'étendre ces droits à tous dans la société.
Les immigrés participent donc déjà au combat
pour les droits, la démocratie et la liberté.
Et finalement les Américains et les autres citoyens de l'hémisphère nord
se sont pas restés dans leur coin,
ils ne sont pas restés à l'intérieur.
Ils n'ont pas respecté les frontières.
Ils ont parcouru le monde avec leur armée,
ils ont conquis des territoires et des ressources,
et ils ont tiré des profits énormes des nombreux pays
d'où viennent les immigrés.
En ce sens, de nombreux immigrés font partie de la puissance américaine.
En ayant à l'esprit cette nouvelle carte de l'intérieur et de l'extérieur,
la question n'est plus de savoir si des pays d'accueil
doivent accueillir des migrants.
Ils sont déjà là.
La question est plutôt de savoir si les États-Unis et les autres
vont donner aux migrants un accès aux droits et aux ressources
auxquels leur travail, leur activisme et leurs pays d'origine
ont déjà contribué fondamentalement à créer.
Avec cette nouvelle carte à l'esprit,
on peut passer à d'autres questions difficiles, dont on a urgemment besoin,
radicalement différentes des précédentes -
des questions qui pourraient déplacer les limites du débat sur l'immigration.
Nos trois questions concernent les droits des travailleurs,
la responsabilité
et l'égalité.
Tout d'abord, nous devons nous interroger sur les droits des travailleurs.
Les politiques actuelles diminuent la capacité des migrants
à se défendre eux-mêmes,
rendant leur exploitation plus facile
et baissant ainsi les salaires, les droits et la protection de tout le monde.
Quand les migrants sont menacés d'arrestation
et de reconduite à la frontière,
leurs employeurs savent qu'ils peuvent les exploiter,
leur dire que s'ils se défendent,
on les livrera à l'Immigration.
Quand les employeurs savent
qu'ils peuvent faire peur à un migrant à cause de l'absence de papiers,
cela rend le travailleur sur-exploitable,
et cela a un impact pas seulement sur les travailleurs immigrés,
mais sur tous les travailleurs.
Deuxièmement, nous devons poser des questions sur la responsabilité.
Quel rôle ont les pays riches et puissants, comme les États-Unis,
ont joué afin de rendre dur voire impossible
aux migrants de rester dans leur propre pays ?
Quitter son propre pays est difficile et dangereux,
mais de nombreux migrants n'ont tout simplement pas la possibilité de rester
s'ils veulent survivre.
Les guerres, les accords commerciaux
et les habitudes des consommateurs de l'hémisphère nord
jouent un rôle dévastateur majeur.
Quelle responsabilité les États-Unis,
l'Union européenne et la Chine -
les plus gros producteurs de CO2 au monde -
ont envers les millions de gens déjà déplacés
à cause du réchauffement climatique ?
Et troisièmement, nous devons poser la question de l'égalité.
Les inégalités mondiales sont un grave problème qui va en s'intensifiant.
Les écarts de revenus et de richesse se creusent dans le monde.
De plus en plus, ce qui détermine si vous êtes riche ou pauvre,
plus que toute autre chose,
c'est le pays où vous êtes né -
ce qui est génial si vous êtes né dans un pays prospère.
Mais cela signifie aujourd'hui une distribution profondément injuste
des chances de vivre une longue vie, en bonne santé et satisfaisante.
Quand les immigrés envoient de l'argent à leur famille,
cela joue un rôle important dans la réduction de ces écarts,
même si ça reste insuffisant.
Cela agit plus que tous les programmes d'aide réunis.
On a commencé avec la vision nativiste :
les migrants comme outils,
comme étrangers
et comme parasites.
Où est-ce que ces nouvelles questions de droits des travailleurs,
de responsabilité
et d'égalité
vous nous mener ?
Ces questions refusent la pitié, elles embrassent la justice.
Elles rejettent la division nativiste et nationaliste
du « eux contre nous ».
Elles vont nous aider à nous préparer aux problèmes qui arrivent,
et à ceux qui sont déjà là, comme le réchauffement climatique.
Il ne sera pas aisé de nous détourner des questions que nous posions jusqu'alors
pour poser ces questions nouvelles.
Ce n'est pas un défi évident
d'élargir nos frontières.
Cela demandera du courage, de l'inventivité et de l'intelligence.
Ces anciennes questions n'ont que trop duré,
elles ne partiront pas d'elles-mêmes,
ni du jour au lendemain.
Et même si nous arrivons à changer ces questions,
les réponses resteront compliquées,
et nécessiteront des sacrifices et des compromis.
Et dans un monde inégalitaire, nous devrons toujours prêter attention
à qui a le pouvoir de participer à la discussion
et qui ne l'a pas.
Mais les limites du débat sur l'immigration
peuvent être changées.
Cela dépend de nous tous.
Merci.
(Applaudissements)
આપણે આ દિવસો વારંવાર સાંભળીએ છીએ કે ઇમિગ્રેશન સિસ્ટમ તૂટી ગઈ છે.
હું આજે તે કેસ બનાવવા માંગું છું અમારી ઇમિગ્રેશન વાતચીત તૂટી ગઈ છે
અને કેટલીક રીતો સૂચવવા માટે, જે એક સાથે, અમે વધુ સારું બનાવી શકીએ.
તે કરવા માટે, હું જાઉં છું કેટલાક નવા પ્રશ્નો સૂચવવા
ઇમિગ્રેશન વિશે,
યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ
અને વિશ્વ,
પ્રશ્નો કે જે સરહદો ખસેડી શકે છે ઇમિગ્રેશન ચર્ચા.
હું તાવ સાથે શરૂ થવાની નથી અમારી પાસે હાલમાં દલીલ છે,
જીવન અને સુખાકારી તરીકે પણ ઇમિગ્રન્ટ્સનું જોખમ મુકવામાં આવી રહ્યું છે
યુ.એસ. સરહદ પર અને તેનાથી પણ આગળ.
હું શરૂ કરવા જઇ રહ્યો છું ગ્રેજ્યુએટ સ્કૂલમાં મારી સાથે
1990 ના મધ્યમાં ન્યુ જર્સીમાં, નિષ્ઠાપૂર્વક યુએસ ઇતિહાસ અભ્યાસ,
જે હું હાલમાં શીખવું છું વેન્ડરબિલ્ટ યુનિવર્સિટીમાં પ્રોફેસર તરીકે
નેશવિલે, ટેનેસીમાં.
અને જ્યારે હું ભણતો ન હતો,
ક્યારેક ટાળવા માટે મારો નિબંધ લખવું,
મારા મિત્રો અને હું શહેરમાં જઇશ
નિયોન-રંગીન ફ્લાયર્સને બહાર કા toવા માટે, વિરોધ કાયદો
તે લઈ જવા ધમકી આપી હતી ઇમિગ્રન્ટ્સના અધિકાર.
અમારા ફ્લાયર્સ નિષ્ઠાવાન હતા, તેઓ સારા અર્થમાં હતા,
તેઓ હકીકતમાં સચોટ હતા ...
પરંતુ મને ખ્યાલ છે હવે, તેઓ પણ હતા એક પ્રકારની સમસ્યા.
તેઓએ શું કહ્યું તે અહીં છે:
"ઇમિગ્રન્ટ રાઇટ્સ છીનવી ના લો જાહેર શિક્ષણ માટે,
તબીબી સેવાઓ માટે, સામાજિક સુરક્ષા ચોખ્ખી.
તેઓ સખત મહેનત કરે છે.
તેઓ કર ચૂકવે છે.
તેઓ કાયદાનું પાલન કરે છે.
તેઓ સામાજિક સેવાઓનો ઉપયોગ કરે છે અમેરિકનો કરતા ઓછા.
તેઓ અંગ્રેજી શીખવા માટે ઉત્સુક છે,
અને તેમના બાળકો સેવા આપે છે સમગ્ર વિશ્વમાં યુ.એસ. સૈન્યમાં. "
હવે, આ, અલબત્ત, દલીલો છે કે આપણે દરરોજ સાંભળીએ છીએ.
ઇમિગ્રન્ટ્સ અને હિમાયતીઓ તેનો ઉપયોગ કરે છે
જેમ જેમ તેઓ મુકાબલો કરશે ઇમિગ્રન્ટ્સને તેમના હકનો ઇનકાર કરો
અથવા તેમને સમાજમાંથી બાકાત રાખવું.
અને એક ચોક્કસ મુદ્દા સુધી, તે સંપૂર્ણ અર્થમાં બનાવે છે
કે આ દાવાઓનાં પ્રકારો હશે કે ઇમિગ્રન્ટ્સ ડિફેન્ડર્સ ચાલુ કરશે.
પરંતુ લાંબા ગાળે, અને કદાચ ટૂંકા ગાળામાં પણ,
મને લાગે છે કે આ દલીલો પ્રતિકારક હોઈ શકે છે.
કેમ?
કારણ કે તે હંમેશાં એક ચ .ાવ પર યુદ્ધ છે
તમારી જાતને બચાવવા માટે તમારા વિરોધીના ભૂપ્રદેશ પર.
અને, અજાણતાં, હેન્ડઆઉટ્સ હું અને મારા મિત્રો બહાર નીકળ્યા હતા
અને આ દલીલોની આવૃત્તિઓ જે આપણે આજે સાંભળીએ છીએ
ખરેખર રમી રહ્યા હતા વિરોધી ઇમિગ્રન્ટ્સ રમત.
અમે તે રમત રમતા હતા ભાગ કલ્પના દ્વારા
કે ઇમિગ્રન્ટ્સ બહારના હતા,
કરતાં, હું આશા રાખું છું થોડીવારમાં સૂચવવા માટે,
જે લોકો પહેલાથી જ છે, મહત્વપૂર્ણ રીતે, અંદરથી.
તે તે છે જેઓ પ્રતિકૂળ છે ઇમિગ્રન્ટ્સ, નેટીવ્સ,
જે સફળ થયા છે ઇમિગ્રેશન ચર્ચા ઘડવા માં
લગભગ ત્રણ મુખ્ય પ્રશ્નો.
પ્રથમ, ત્યાં એક પ્રશ્ન છે ઇમિગ્રન્ટ્સ ઉપયોગી સાધનો હોઈ શકે છે.
અમે ઇમિગ્રન્ટ્સનો ઉપયોગ કેવી રીતે કરી શકીએ
શું તેઓ આપણને વધુ સમૃદ્ધ અને મજબૂત બનાવશે?
જન્મજાત જવાબ આ પ્રશ્ન ના છે,
ઇમિગ્રન્ટ્સ ઓછા હોય છે અથવા ઓફર કરવા માટે કંઈ નથી.
બરાબર
બીજો પ્રશ્ન છે કે નહીં ઇમિગ્રન્ટ્સ અન્ય છે.
શું ઇમિગ્રન્ટ્સ આપણા જેવા વધુ બની શકે છે?
શું તેઓ આપણા જેવા બનવા સક્ષમ છે?
શું તેઓ આત્મસાત કરવા સક્ષમ છે?
શું તેઓ આત્મસાત કરવા તૈયાર છે?
અહીં, ફરીથી, જન્મજાતનો જવાબ ના,
સ્થળાંતર કાયમી છે આપણાથી જુદા અને અમારાથી ગૌણ.
અને ત્રીજો પ્રશ્ન છે કે નહીં ઇમિગ્રન્ટ્સ પરોપજીવી છે.
શું તે આપણા માટે જોખમી છે? અને શું તેઓ આપણા સંસાધનો ડ્રેઇન કરશે?
અહીં, જન્મજાતનો જવાબ હા અને હા છે,
ઇમિગ્રન્ટ્સને ખતરો છે અને તેઓ અમારી સંપત્તિનો સત્ત્વ કરે છે.
હું સૂચવીશ કે આ ત્રણ પ્રશ્નો અને તેમની પાછળ નેટીવિસ્ટ એનિમસ
મોટા તૈયાર કરવામાં સફળ થયા છે ઇમિગ્રેશન ચર્ચાના રૂપરેખા.
આ પ્રશ્નો ઇમિગ્રન્ટ વિરોધી છે અને તેમના મૂળ પર નટિવિસ્ટ,
એક પ્રકારની વંશવેલો આસપાસ બાંધવામાં આંતરિક અને બહારના લોકોનું વિભાગ,
અમને અને તેઓને,
જેમાં ફક્ત આપણને વાંધો છે,
અને તેઓ નથી કરતા.
અને આ પ્રશ્નો શું આપે છે ટ્રેક્શન અને શક્તિ
પ્રતિબદ્ધ નેટીવ્સના વર્તુળથી આગળ
જે રીતે તેઓ રોજિંદા ટેપ કરે છે, દેખીતી રીતે હાનિકારક અર્થમાં
રાષ્ટ્રીય સંબંધી
અને તેને સક્રિય કરો, તેને વધારે
અને તે સોજો.
નટિવવાદીઓ પોતાને પ્રતિબદ્ધ કરે છે તદ્દન ભેદ બનાવવા માટે
આંતરિક અને બહારના લોકો વચ્ચે.
પરંતુ ભેદ પોતે જ હૃદય પર છે રાષ્ટ્રો પોતાને વ્યાખ્યાયિત કરે છે તે રીતે
અંદર અને બહારની વચ્ચેની અસ્પષ્ટતા,
જે ઘણી વાર સૌથી ઉડો દોડે છે જાતિ અને ધર્મની લાઇનો સાથે,
ત્યાં હંમેશા હોય છે ઉડા અને શોષણ.
અને તે સંભવિત નાટિવિસ્ટ અભિગમોમાં પડઘો આપે છે
જેઓ માને છે તેનાથી આગળ પોતાને ઇમિગ્રન્ટ વિરોધી,
અને નોંધપાત્ર રીતે, કેટલાક લોકો વચ્ચે જેઓ પોતાને વસાહતી તરફી માને છે.
તેથી, ઉદાહરણ તરીકે, જ્યારે ઇમિગ્રન્ટ્સ એક્ટ સાથીઓ
આ પ્રશ્ન ના જવાબ અપો નાટિવવાદીઓ રજૂ કરે છે,
તેઓ તેમને ગંભીરતાથી લે છે.
તેઓએ તે પ્રશ્નોને કાયદેસર ઠેરવ્યા અને, અમુક અંશે,
વિરોધી ઇમિગ્રન્ટ ધારણાઓ કે તેમની પાછળ છે.
જ્યારે આપણે આ પ્રશ્નોને ગંભીરતાથી લઈએ છીએ તેને જાણ્યા વગર પણ,
અમે બંધને લગામ આપી રહ્યા છીએ, બાકાત સીમાઓ
ઇમિગ્રેશન વાતચીત.
અહીં કેવી રીતે પહોંચ્યા
આ કેવી રીતે અગ્રણી માર્ગો બની કે અમે ઇમિગ્રેશન વિશે વાત કરીએ છીએ?
અહીં થોડી બેકસ્ટોરીની જરૂર છે
જે મારો ઇતિહાસ છે તાલીમ આવે છે.
યુ.એસ. ની પ્રથમ સદી દરમિયાન સ્વતંત્ર રાષ્ટ્ર તરીકેનો દરજ્જો,
તે નિયંત્રિત કરવા માટે ખૂબ જ ઓછી કર્યું રાષ્ટ્રીય સ્તરે ઇમિગ્રેશન.
હકીકતમાં, નીતિ નિર્માતાઓ અને નોકરીદાતાઓએ સખત મહેનત કરી
ઇમિગ્રન્ટ્સ ભરતી કરવા માટે
ઉદ્યોગ બનાવવા માટે
અને વસાહતીઓ તરીકે સેવા આપવા માટે, ખંડ જપ્ત કરવા માટે.
પરંતુ ગૃહ યુદ્ધ પછી,
જન્મજાત અવાજો ગુલાબ વોલ્યુમમાં અને શક્તિમાં.
એશિયન, લેટિન અમેરિકન, કેરેબિયન અને યુરોપિયન ઇમિગ્રન્ટ્સ
જેમણે અમેરિકનોની નહેરો ખોદી હતી,
તેમના રાત્રિભોજન રાંધવામાં,
તેમના યુદ્ધો લડ્યા
અને તેમના બાળકોને રાત્રે સુતા
એક નવા સાથે મળ્યા હતા અને તીવ્ર ઝેનોફોબિયા,
જે ઇમિગ્રન્ટ્સને કાસ્ટ કરે છે કાયમી બહારના લોકો તરીકે
જેને ક્યારેય મંજૂરી ન હોવી જોઇએ આંતરિક બનવા માટે.
1920 ના મધ્યભાગમાં જન્મજાત લોકો જીત્યા હતા
જાતિવાદી કાયદા ઉભા કરવા
કે અસંખ્ય નંબરો બંધ સંવેદનશીલ ઇમિગ્રન્ટ્સ અને શરણાર્થીઓ.
ઇમિગ્રન્ટ્સ અને તેમના સાથીઓ પાછા લડવા માટે શ્રેષ્ઠ પ્રયાસો કર્યા
પરંતુ તેઓ પોતાને મળી રક્ષણાત્મક પર,
કેટલાક રીતે પડેલા નાટિવિસ્ટ્સ ફ્રેમ્સમાં.
જ્યારે નાટિવિસ્ટ્સે કહ્યું કે ઇમિગ્રન્ટ્સ ઉપયોગી ન હતા,
તેમના સાથીઓએ કહ્યું હા, તેઓ છે.
જ્યારે નેટીવ્સે આરોપ લગાવ્યો અન્ય હોવાના સ્થળાંતર,
તેમના સાથીઓએ વચન આપ્યું હતું કે તેઓ આત્મસાત કરશે.
જ્યારે નટિવિસ્ટે તે આરોપ લગાવ્યો હતો ખતરનાક પરોપજીવી હતા,
તેમના સાથીઓએ ભાર મૂક્યો તેમની નિષ્ઠા, તેમની આજ્ઞાકારી,
તેમની સખત મહેનત અને કરકસર.
વકીલોએ ઇમિગ્રન્ટ્સને આવકાર્યા હોવા છતાં,
ઘણા હજુ પણ ઇમિગ્રન્ટ્સ માનવામાં આવે છે બહારના લોકોની દયા આવે તેમ, બચાવ્યું,
ઉત્થાન માટે
અને સહન કરવા માટે,
પરંતુ સંપૂર્ણ રીતે ક્યારેયઅંદર લાવ્યો નહીં અધિકાર અને આદર સમાન છે.
બીજા વિશ્વ યુદ્ધ પછી, અને ખાસ કરીને 1960 ના દાયકાના મધ્યભાગથી, તાજેતરમાં જ,
ઇમિગ્રન્ટ્સ અને તેમના સાથીઓ ભરતી ફેરવી,
20 મી સદીના મધ્યમ પ્રતિબંધને ઉથલાવી પાડવું
અને તેના બદલે નવી સિસ્ટમ જીતી કે કુટુંબ ફરીથી જોડાણ પ્રાધાન્યતા,
શરણાર્થીઓ પ્રવેશ
અને તે પ્રવેશ ખાસ કુશળતા સાથે.
પરંતુ તે પછી પણ,
તેઓ મૂળભૂત રીતે સફળ થયા નહીં ચર્ચાની શરતો બદલવી,
અને તેથી તે માળખું ટકી રહ્યું,
ફરીથી લેવામાં લેવામાં તૈયાર છે આપણા પોતાના મનોમન ક્ષણમાં.
તે વાતચીત તૂટી ગઈ છે.
જુના પ્રશ્નો નુકસાનકારક અને વિભાજક છે.
તો આપણે તે વાતચીતમાંથી કેવીરીતે મેળવી શકીએ
એક કે જે અમને મળવાની સંભાવના છે એક વિશ્વ કે નજીક છે, નજીક
તે વધુ ન્યાયી છે,
તે વધુ સુરક્ષિત છે?
હું સૂચવવા માંગુ છું અમારે શું કરવાનું છે
સૌથી મુશ્કેલ બાબતોમાંની એક છે જે કોઈપણ સમાજ કરી શકે છે:
કોણ ગણાય તેની સીમાઓ ફરીથી દોરવા માટે,
જેમનું જીવન, જેના હકો
અને જેમની સમૃદ્ધ બાબતો.
આપણે સીમાઓને ફરીથી દોરવાની જરૂર છે.
આપણે આપણી સરહદોને ફરીથી દોરવાની જરૂર છે.
વૈશ્વિક દૃષ્ટિકોણ પર આયોજન કરવામાં આવે છે
પણ ગંભીર રીતે ખામી.
તે વિશ્વદર્શન મુજબ,
રાષ્ટ્રીય અંદર છે દેશની અંદરની સીમાઓ,
જ્યાં આપણે જીવીએ છીએ, કામ કરીએ છીએ અને આપણા પોતાના વ્યવસાયને ધ્યાનમાં રાખીએ.
અને પછી બહાર છે; બીજે ક્યાંય છે.
આ વિશ્વદર્શન મુજબ, જ્યારે ઇમિગ્રન્ટ્સ રાષ્ટ્રમાં આવે છે,
તેઓ ત્યાંથી આગળ વધી રહ્યા છે બહારની અંદર,
પરંતુ તેઓ બહારના રહે છે.
તેઓ પ્રાપ્ત કરેલી કોઈપણ શક્તિ અથવા સંસાધનો
અધિકારોને બદલે આપણી તરફથી ભેટો છે.
હવે, તે કેમ કરવું તે મુશ્કેલ નથી આ એક સામાન્ય રીતે યોજાયેલ વર્લ્ડવ્યુ છે.
તે રોજિંદા રીતે પ્રબલિત છેકે આપણે વાત કરીએ છીએ અને વર્તન કરીએ છીએ અને વર્તન કરીએ છીએ,
નીચે સરહદ નકશા પર કે અમે અમારા શાળાના રૂમમાં અટકીએ છીએ.
આ વિશ્વ દૃશ્ય સાથે સમસ્યા તે માત્ર અનુરૂપ નથી
વિશ્વ ખરેખર જે રીતે કાર્ય કરે છે,
અને જે રીતે તે ભૂતકાળમાં કામ કરે છે.
અલબત્ત, અમેરિકન કામદારો સમાજમાં સંપત્તિ બનાવી છે.
પરંતુ તેમજ ઇમિગ્રન્ટ્સ છે
ભાગોમાં અર્થતંત્ર કે અનિવાર્ય છે
અને જ્યાં થોડા અમેરિકનો કામ કરે છે, જેમ કે કૃષિ.
રાષ્ટ્રની સ્થાપના હોવાથી,
અમેરિકનો અંદર રહ્યા છે અમેરિકન કાર્યબળ.
અલબત્ત, અમેરિકનોએ નિર્માણ કર્યું છે સમાજમાં સંસ્થાઓ
કે ગેરંટી અધિકારો.
પરંતુ તેથી ઇમિગ્રન્ટ્સ છે.
તેઓ ત્યાં રહ્યા છે દરેક મોટી સામાજિક ચળવળ,
નાગરિક અધિકાર અને સંગઠિત મજૂર જેવા,
કે વિસ્તૃત કરવા માટે લડ્યા છે દરેકને માટે સમાજમાં અધિકારો.
તેથી ઇમિગ્રન્ટ્સ પહેલાથી જ છે સંઘર્ષ અંદર
અધિકારો, લોકશાહી અને સ્વતંત્રતા માટે.
અને અંતે, અમેરિકનો અને ગ્લોબલ ઉત્તરના અન્ય નાગરિકો
પોતાનો વ્યવસાય ધ્યાનમાં લીધો નથી,
અને તેઓ રહ્યા નથી તેમની પોતાની સરહદોની અંદર.
તેઓએ માન આપ્યું નથી અન્ય દેશોની સરહદો.
તેઓ વિશ્વમાં બહાર ગયા છે તેમની સેના સાથે,
તેઓએ કબજો સંભાળી લીધો છે પ્રદેશો અને સંસાધનો,
અને તેઓએ ભારે નફો મેળવ્યો છે ઘણા દેશોમાંથી
કે ઇમિગ્રન્ટ્સ છે.
આ અર્થમાં, ઘણા ઇમિગ્રન્ટ્સ છે ખરેખર પહેલાથી જ અમેરિકન શક્તિની અંદર
આ ભિન્ન નકશા સાથે અંદર અને બહાર ધ્યાનમાં,
પ્રશ્ન છે કે નહીં પ્રાપ્ત દેશો
ઇમિગ્રન્ટ્સને અંદર જવા દે છે.
તેઓ પહેલેથી જ અંદર છે.
પ્રશ્ન છે કે નહીં યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ અને અન્ય દેશો
ઇમિગ્રન્ટ્સ આપવા જઈ રહ્યા છે અધિકારો અને સંસાધનોની .ક્સેસ
કે તેમનું કાર્ય, તેમની સક્રિયતા અને તેમના ઘરના દેશો
પહેલેથી જ રમ્યા છે બનાવવામાં મૂળભૂત ભૂમિકા.
આ નકશાને ધ્યાનમાં રાખીને,
અમે અઘરા સમૂહ તરફ વળી શકીએ છીએ, નવા, તાત્કાલિક જરૂરી પ્રશ્નો,
રાશિઓ કરતાં ધરમૂળથી અલગ અમે પહેલાં પૂછ્યું છે -
પ્રશ્નો કે બદલી શકે છે ઇમિગ્રેશન ચર્ચાની સરહદો.
અમારા ત્રણ પ્રશ્નો છે કામદારોના હકો વિશે,
જવાબદારી વિશે
અને સમાનતા વિશે.
પ્રથમ, આપણે પૂછવાની જરૂર છે કામદારોના અધિકાર વિશે.
હાલની નીતિઓ તેને કેવી સખત બનાવે છે ઇમિગ્રન્ટ્સ પોતાનો બચાવ કરે છે
અને તેમનું શોષણ કરવામાં સરળતા,
વેતન, અધિકાર નીચે ડ્રાઇવિંગ અને દરેક માટે સુરક્ષા?
જ્યારે ઇમિગ્રન્ટ્સને ધમકી આપવામાં આવે છે રાઉન્ડઅપ્સ, અટકાયત અને દેશનિકાલ સાથે
તેમના નિયોક્તા જાણે છે કેતેમનો દુરુપયોગ થઈશકે
કે તેઓ કહી શકાય કે જો તેઓ પાછા લડશે,
તેઓ આઇસીઇ પર ફેરવાઈ જશે.
જ્યારે એમ્પ્લોયરો જાણે છે
કે તેઓ ઇમિગ્રન્ટને આતંક આપી શકે છે તેના કાગળોની અભાવ સાથે,
તે તે કાર્યકરને અતિઉપયોગી બનાવે છે,
અને તેની અસર પડે છે માત્ર ઇમિગ્રન્ટ કામદારો માટે જ નહીં
પરંતુ બધા કામદારો માટે.
બીજું, આપણે પ્રશ્નો પૂછવાની જરૂર છે જવાબદારી વિશે.
શું ભૂમિકા સમૃદ્ધ, શક્તિશાળી છે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ જેવા દેશો
તેને સખત અથવા અશક્ય બનાવવામાં ભજવ્યું
ઇમિગ્રન્ટ્સ રહેવા માટે તેમના દેશમાં?
તમારા દેશમાંથી ચૂંટવું અને ખસેડવું મુશ્કેલ અને જોખમી છે,
પરંતુ ઘણા ઇમિગ્રન્ટ્સ પાસે ફક્ત નથી ઘરે રહેવાનો વિકલ્પ
જો તેઓ ટકી રહેવા માંગતા હોય.
યુદ્ધો, વેપાર કરારો
અને ગ્રાહકની ટેવ ગ્લોબલ નોર્થમાં મૂળ છે
અહીં એક મુખ્ય અને વિનાશક ભૂમિકા ભજવવી.
કઈ જવાબદારીઓ યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ કરો,
યુરોપિયન યુનિયન અને ચાઇના -
વિશ્વના અગ્રણી કાર્બન ઉત્સર્જકો -
લાખો લોકોને છે પહેલેથી જ ગ્લોબલ વોર્મિંગ દ્વારા ઉથલાવી નાખ્યું છે?
અને ત્રીજું, અમારે પૂછવાની જરૂર છે સમાનતા વિશે પ્રશ્નો
વૈશ્વિક અસમાનતા એક ગાબડાં છે, તીવ્ર સમસ્યા
આવક અને સંપત્તિના અંતર વિશ્વભરમાં પહોળા થઈ રહ્યા છે.
વધુને વધુ, શું નક્કી કરે છે તમે સમૃદ્ધ છો કે ગરીબ,
કંઈપણ કરતાં વધારે,
તમે કયા દેશમાં જન્મ્યા છો,
જે મહાન લાગે છે જો તમે સમૃદ્ધ દેશના છો.
પરંતુ તેનો ખરેખર અર્થ થાય છે એક વ્યાપક અન્યાયી વિતરણ
લાંબા સમય માટે તકો, તંદુરસ્ત, પરિપૂર્ણ જીવન.
જ્યારે ઇમિગ્રન્ટ્સ પૈસા મોકલે છે અથવા તેમના કુટુંબ માટે ઘરે માલ,
તે નોંધપાત્ર ભૂમિકા ભજવે છે આ ગાબડાઓને સંકુચિત કરવામાં,
જો ખૂબ જ અપૂર્ણ.
તે બધા કરતા વધારે કરે છે વિદેશી સહાય કાર્યક્રમો
સંયુક્ત વિશ્વમાં.
અમે નેટિવવાદી પ્રશ્નોથી પ્રારંભ કર્યો,
સાધનો તરીકે ઇમિગ્રન્ટ્સ વિશે,
અન્ય લોકો તરીકે
અને પરોપજીવી તરીકે.
આ નવા પ્રશ્નો ક્યાં હોઈ શકે છે કામદાર અધિકાર વિશે,
જવાબદારી વિશે
અને સમાનતા વિશે
અમને લો?
આ પ્રશ્નો દયાને નકારે છે, અને તેઓ ન્યાય સ્વીકારે છે.
આ પ્રશ્નો નકારી કા .ે છે નેટીવ અને રાષ્ટ્રવાદી વિભાગ
અમને તેમને વિરુદ્ધ.
તેઓ મદદ કરવા જઈ રહ્યા છેઆવતી સમસ્યાઓ માટે
અને ગ્લોબલ વોર્મિંગ જેવી સમસ્યાઓ તે આપણા પર પહેલેથી જ છે.
તે ફેરવવાનું સરળ રહેશે નહીં અમે પૂછીએ છીએ તે પ્રશ્નોમાંથી
પ્રશ્નોના આ નવા સેટ તરફ.
તે કોઈ નાનું પડકાર નથી
અમારી સરહદોને આગળ વધારવા અને વિસ્તૃત કરવા.
તે સમજશક્તિ લેશે, શોધ અને હિંમત.
જૂના પ્રશ્નો છે લાંબા સમય માટે અમારી સાથે,
અને તેઓ જતા નથી પોતાને માર્ગ આપવા માટે,
અને તેઓ જતા નથી રાતોરાત માર્ગ આપવા માટે.
જો આપણે મેનેજ કરીએ તો પણ પ્રશ્નો બદલવા માટે,
જવાબો જટિલ બનશે,
અને તેઓની જરૂર પડશે બલિદાન અને વેપાર.
અને અસમાન દુનિયામાં, આપણે હંમેશાં છીએ ધ્યાન આપવું પડશે
સત્તા કોની પાસે છે તે સવાલ પર વાતચીતમાં જોડાવા માટે
અને કોણ નથી કરતું.
પરંતુ ઇમિગ્રેશન ચર્ચાની સીમાઓ
ખસેડી શકાય છે.
તેમને ખસેડવું તે આપણા બધા પર છે.
આભાર.
(તાળીઓ)
हम अक्सर इन दिनों को सुनते हैं कि आव्रजन प्रणाली टूट गई है
मैं आज मामला बनाना चाहता हूं हमारी आव्रजन बातचीत टूट गई है
और कुछ तरीके सुझाने के लिए, साथ में, हम एक बेहतर निर्माण कर सकते हैं।
ऐसा करने के लिए, मैं कुछ नए प्रश्नों का प्रस्ताव करने के लिए
आप्रवासन के बारे में
संयुक्त राज्य
और दुनिया
प्रश्न जो सीमाओं को पार कर सकते हैं आव्रजन बहस की।
मैं बुखार के साथ शुरू करने के लिए नहीं जा रहा हूँ तर्क जो हम वर्तमान में कर रहे हैं,
यहां तक कि जीवन और कल्याण के रूप में अप्रवासियों को जोखिम में डाला जा रहा है
अमेरिकी सीमा पर और उससे भी आगे।
इसके बजाय, मैं शुरू करने जा रहा हूं मेरे साथ ग्रेजुएट स्कूल में
1990 मध्य में न्यू जर्सी में, अमेरिका के इतिहास का ईमानदारी से अध्ययन,
जो वर्तमान में सिखा रहा हूँ वेंडरबिल्ट यूनिवर्सिटी प्रोफेसर के रूप में
नैशविले, टेनेसी में
और जब मैं पढ़ाई नहीं कर रहा था
कभी-कभी बचने के लिए मेरा शोध प्रबंध लिखना
मैं और मेरे दोस्त शहर में जाएंगे
नीयन-रंग वाले यात्रियों को सौंपने के लिए, विरोध करने वाला कानून
धमकी दे रहा था कि दूर ले जाएगा आप्रवासियों के अधिकार
हमारे उड़ने वाले ईमानदार थे, वे अच्छी तरह से थे,
वे तथ्यात्मक रूप से सटीक थे ...
लेकिन मुझे अब एहसास हुआ, वे भी थे एक समस्या है।
यहां उन्होंने कहा:
"अप्रवासी अधिकारों को न छीनें सार्वजनिक शिक्षा के लिए,
चिकित्सा सेवाओं के लिए, सामाजिक सुरक्षा जाल के लिए।
वे कड़ी मेहनत करते हैं।
वे टैक्स देते हैं।
वे कानून का पालन कर रहे हैं।
वे सामाजिक सेवाओं का उपयोग करते हैं अमेरिकियों की तुलना में कम है।
वे अंग्रेजी सीखने के लिए उत्सुक हैं,
और उनके बच्चे सेवा करते हैं पूरी दुनिया में अमेरिकी सेना में। "
अब, ये, निश्चित रूप से, तर्क हैं हम हर दिन सुनते हैं।
अप्रवासी और उनके अधिवक्ता उनका उपयोग करते हैं
जैसा कि वे जो सामना करेंगे अप्रवासी अपने अधिकारों से वंचित करते हैं
या यहां तक कि उन्हें समाज से बाहर कर दें।
और एक निश्चित बिंदु तक, यह सही समझ में आता है
ये दावे के प्रकार होंगे उन प्रवासियों के रक्षकों का रुख होगा।
लेकिन लंबे समय में, और शायद अल्पावधि में भी,
मुझे लगता है कि ये तर्क हैं उल्टा हो सकता है।
क्यों?
क्योंकि यह हमेशा एक कठिन लड़ाई है
अपना बचाव करने के लिए अपने प्रतिद्वंद्वी के इलाके पर।
और, अनजाने में, हैंडआउट मेरे दोस्त और मैं बाहर सौंप रहे थे
और इन तर्कों के संस्करण हम आज सुनते हैं
वास्तव में खेल रहे थे अप्रवासी विरोधी खेल।
हम वो खेल खेल रहे थे कल्पना करके भाग में
वे प्रवासी बाहरी थे,
बजाय, मैं उम्मीद कर रहा हूँ कुछ ही मिनटों में सुझाव देने के लिए,
जो लोग पहले से हैं, महत्वपूर्ण तरीकों से, अंदर पर।
यह जो शत्रुतापूर्ण हैं अप्रवासियों को, राष्ट्रवादियों को,
जो सफल हुए हैं आप्रवासन बहस को तैयार करने में
लगभग तीन मुख्य प्रश्न।
पहले, यह सवाल है कि क्या अप्रवासी उपयोगी उपकरण हो सकते हैं।
हम आप्रवासियों का उपयोग कैसे कर सकते हैं?
क्या वे हमें अमीर और मजबूत बनाएंगे?
उत्तरवादी ने उत्तर दिया यह सवाल नहीं है,
आप्रवासियों के पास बहुत कम है या पेशकश करने के लिए कुछ भी नहीं।
दूसरा सवाल है कि क्या अप्रवासी अन्य हैं।
क्या अप्रवासी हमारे जैसे अधिक बन सकते हैं?
क्या वे हमारे जैसे बनने में सक्षम हैं?
क्या वे आत्मसात करने में सक्षम हैं?
क्या वे आत्मसात करने को तैयार हैं?
यहाँ, फिर से, उत्तरवादी उत्तर नहीं है,
अप्रवासी स्थायी रूप से हैं हमसे अलग और हमसे हीन।
और तीसरा सवाल है कि क्या अप्रवासी परजीवी होते हैं।
क्या वे हमारे लिए खतरनाक हैं? क्या वे हमारे संसाधनों को खत्म कर देंगे?
यहाँ, उत्तरवादी उत्तर हाँ और हाँ,
आप्रवासियों के लिए खतरा है और उन्होंने हमारे धन को छीना।
मैं सुझाव दूंगा कि ये तीन प्रश्न हैं और उनके पीछे की दुश्मनी
बड़े को तैयार करने में सफल रहे हैं आव्रजन बहस के विपरीत।
ये सवाल आप्रवासी विरोधी हैं और उनके मूल में nativist,
एक प्रकार के पदानुक्रमित के आसपास बनाया अंदरूनी सूत्रों और बाहरी लोगों का विभाजन,
हम और वे,
जिसमें केवल हम ही मायने रखते हैं
और वे नहीं।
और ये सवाल क्या देता है कर्षण और शक्ति
प्रतिबद्ध नैटविस्ट्स के घेरे से परे
जिस तरह से वे एक हर रोज में नल, हानिरहित समझ से परे है
राष्ट्रीय से संबंधित है
और इसे सक्रिय करें, इसे बढ़ाएँ
और इसे भड़काओ।
प्रकृतिवादी खुद को प्रतिबद्ध करते हैं स्टार्क भेद बनाने के लिए
अंदरूनी और बाहरी लोगों के बीच।
लेकिन अंतर खुद दिल में है जिस तरह से राष्ट्र खुद को परिभाषित करते हैं।
अंदर और बाहर के बीच का फासला,
जो अक्सर गहरी चलती हैं जाति और धर्म के आधार पर,
हमेशा होने के लिए कर रहे हैं गहरा और शोषित।
और वह संभावित नैटविस्ट दृष्टिकोण प्रतिध्वनि देता है
उन लोगों से परे जो विचार करते हैं खुद को आप्रवासी,
और उल्लेखनीय रूप से, कुछ के बीच भी जो खुद को अप्रवासी मानते हैं।
इसलिए, उदाहरण के लिए, जब आप्रवासी अधिनियम सहयोगी हैं
इन सवालों के जवाब दों nativists प्रस्तुत कर रहे हैं,
वे गंभीरता से लेते हैं।
वे उन सवालों को वैध करते हैं और, कुछ हद तक,
आप्रवासी मान्यताओं वे उनके पीछे हैं।
जब हम इन सवालों को गंभीरता से लेते हैं बिना जाने भी,
हम बंद को मजबूत कर रहे हैं, बहिष्करणीय सीमाएँ
आव्रजन बातचीत की।
तो तुमको वहां क्या मिला?
ये कैसे अग्रणी रास्ते बन गए कि हम आव्रजन के बारे में बात करते हैं?
यहाँ, हमें कुछ बैकस्टोरी की आवश्यकता है,
जो मेरा इतिहास है प्रशिक्षण में आता है।
अमेरिका की पहली शताब्दी के दौरान एक स्वतंत्र राष्ट्र के रूप में स्थिति
इसने प्रतिबंधित करने के लिए बहुत कम किया राष्ट्रीय स्तर पर आव्रजन।
वास्तव में, कई नीति निर्धारक और नियोक्ताओं ने कड़ी मेहनत की
अप्रवासियों की भर्ती करने के लिए
उद्योग बनाने के लिए
और बसने वालों के रूप में सेवा करने के लिए, महाद्वीप को जब्त करने के लिए।
लेकिन गृह युद्ध के बाद,
नैटविस्ट आवाजें उठती हैं मात्रा में और सत्ता में।
एशियाई, लैटिन अमेरिकी, कैरेबियन और यूरोपीय आप्रवासी
जिसने अमेरिकी नहरें खोदीं,
उनके डिनर पकाया,
अपने युद्ध लड़े
और अपने बच्चों को रात में बिस्तर पर डाल दिया
एक नए से मिले थे और तीव्र ज़ेनोफ़ोबिया,
जो अप्रवासियों को कास्ट करते हैं स्थायी बाहरी लोगों के रूप में
जिन्हें कभी अनुमति नहीं दी जानी चाहिए अंदरूनी सूत्र बनना।
1920 दशक के मध्य तक, नेतिवादियों ने जीत हासिल कर ली थी,
जातिवादी कानूनों का निर्माण
कि अनकही संख्या बंद हो गई कमजोर प्रवासियों और शरणार्थियों के लिए।
अप्रवासी और उनके सहयोगी वापस लड़ने की कोशिश की,
लेकिन उन्होंने खुद को पाया रक्षात्मक पर,
कुछ मायनों में पकड़ा गया नैटविस्ट्स के फ्रेम में।
जब नास्तिकों ने कहा वे अप्रवासी उपयोगी नहीं थे,
उनके सहयोगियों ने कहा कि हाँ, वे हैं।
जब प्रकृतिवादियों ने आरोप लगाया दूसरों के प्रवासियों,
उनके सहयोगियों ने वादा किया था कि वे आत्मसात करेंगे।
जब प्रकृतिवादियों ने उस अप्रवासियों पर आरोप लगाया खतरनाक परजीवी थे,
उनके सहयोगियों ने जोर दिया उनकी वफादारी, उनकी आज्ञाकारिता,
उनकी कड़ी मेहनत और उनका रोमांच।
यहां तक कि अधिवक्ताओं ने अप्रवासियों का स्वागत किया,
बहुत अभी भी अप्रवासी माने जाते हैं बाहरी लोगों को गड्ढे में डाला जाना, बचाया जाना,
उत्थान होना
और सहन करने के लिए,
लेकिन कभी भी पूरी तरह से अंदर नहीं लाया अधिकार और सम्मान में बराबरी।
द्वितीय विश्व युद्ध के बाद, और विशेष रूप से 1960 के दशक के मध्य से लेकर अभी हाल तक
आप्रवासियों और उनके सहयोगियों ज्वार बदल गया,
20 वीं सदी के मध्य के प्रतिबंध को उखाड़ फेंका
और एक नई प्रणाली के बजाय जीतना प्राथमिकता वाले परिवार के पुनर्मिलन,
शरणार्थियों का प्रवेश
और उन लोगों का प्रवेश विशेष कौशल के साथ।
किंतु इसके बावजूद,
वे मौलिक रूप से सफल नहीं हुए बहस की शर्तों को बदलते हुए,
और इसलिए कि ढांचा समाप्त हो गया,
फिर से तैयार होने के लिए तैयार है हमारे अपने ऐश्वर्यपूर्ण क्षण में।
वह बातचीत टूट गई है।
पुराने सवाल हानिकारक और विभाजनकारी हैं।
तो हम उस बातचीत से कैसे मिलते हैं
हमें प्राप्त करने की संभावना अधिक है एक दुनिया है कि निष्पक्ष है के करीब,
यह और अधिक है,
यह अधिक सुरक्षित है?
मैं सुझाव देना चाहता हूं कि हमें क्या करना है
सबसे कठिन चीजों में से एक है कोई भी समाज ऐसा कर सकता है:
जो मायने रखता है, उसकी सीमाओं को फिर से बनाना
किसके जीवन में, किसका अधिकार
और जिनकी संपन्नता मायने रखती है।
हमें सीमाओं को फिर से बनाने की जरूरत है।
हमें अपनी सीमाओं को फिर से बनाना होगा।
ऐसा करने के लिए, हमें पहले की जरूरत है व्यापक रूप से आयोजित एक विश्वदृष्टि को लें
लेकिन यह भी गंभीर रूप से त्रुटिपूर्ण है।
राष्ट्रीय के अंदर है सीमाओं, देश के अंदर,
जहाँ हम रहते हैं, काम करते हैं और हमारे अपने व्यवसाय को ध्यान में रखें।
और फिर बाहर है; हर जगह है।
इस विश्वदृष्टि के अनुसार, जब अप्रवासी राष्ट्र में पार करते हैं,
वे से जा रहे हैं अंदर से बाहर,
लेकिन वे बाहरी बने रहते हैं।
उन्हें मिलने वाली कोई शक्ति या संसाधन
अधिकार के बजाय हम से उपहार हैं।
अब, देखना मुश्किल नहीं है कि क्यों यह इस तरह का एक आम तौर पर आयोजित विश्वदृष्टि है।
रोजमर्रा के तरीकों में प्रबलित है बात करते हैं,कार्य करते हैं और व्यवहार करते है
सीमा के नक्शे के नीचे कि हम अपने विद्यालयों में लटके रहें।
इस विश्वदृष्टि के साथ समस्या यह है कि यह सिर्फ अनुरूप नहीं है
दुनिया वास्तव में जिस तरह से काम करती है,
और जिस तरह से यह अतीत में काम किया है।
बेशक, अमेरिकी कार्यकर्ता समाज में धन का निर्माण किया है।
लेकिन इसलिए आप्रवासियों,
विशेष रूप से अमेरिकी के कुछ हिस्सों में अर्थव्यवस्था जो अपरिहार्य है
और जहां कुछ अमेरिकी काम करते हैं, कृषि की तरह।
राष्ट्र की स्थापना के बाद से,
अमेरिकी अंदर रहे हैं अमेरिकी कार्यबल।
बेशक, अमेरिकियों ने बनाया है समाज में संस्थाएँ
अधिकारों की गारंटी।
लेकिन इसलिए अप्रवासी हैं।
वे वहाँ के दौरान किया गया है हर प्रमुख सामाजिक आंदोलन,
नागरिक अधिकारों और संगठित श्रम की तरह,
जिसका विस्तार करने के लिए संघर्ष किया है सभी के लिए समाज में अधिकार।
अधिकारों, लोकतंत्र और स्वतंत्रता के लिए।
और अंत में, अमेरिकियों और ग्लोबल नॉर्थ के अन्य नागरिक
स्वयं के व्यवसाय के बारे में दिमाग नहीं लगाया,
और वे रुके नहीं उनकी अपनी सीमाओं के भीतर।
उन्होंने सम्मान नहीं किया अन्य देशो की सीमाएँ।
वे दुनिया में चले गए हैं उनकी सेनाओं के साथ,
उन्होंने पदभार संभाल लिया है प्रदेश और संसाधन,
और उन्होंने भारी मुनाफा निकाला कई देशों से
वे अप्रवासी हैं।
इस अर्थ में, कई अप्रवासी हैं वास्तव में पहले से ही अमेरिकी सत्ता के अंदर।
इस अलग नक्शे के साथ मन में अंदर और बाहर,
सवाल यह नहीं है कि क्या देश प्राप्त कर रहे हैं
अप्रवासियों को अंदर जाने देंगे।
वे पहले से ही अंदर हैं।
सवाल है कि क्या संयुक्त राज्य अमेरिका और अन्य देशों
अप्रवासियों को देने जा रहे हैं अधिकारों और संसाधनों तक पहुंच
कि उनका काम, उनकी सक्रियता और उनके घर देश
पहले ही खेल चुके हैं बनाने में एक मौलिक भूमिका।
इस नए नक्शे को ध्यान में रखते हुए,
हम कठिन का एक सेट करने के लिए बदल सकते हैं, नए, तत्काल आवश्यक प्रश्न,
मौलिक रूप से अलग हैं हमने पहले पूछा है -
सवाल जो बदल सकते हैं आव्रजन बहस की सीमाओं।
हमारे तीन सवाल हैं श्रमिकों के अधिकारों के बारे में,
जिम्मेदारी के बारे में
और समानता के बारे में।
पहले, हमें पूछने की जरूरत है श्रमिकों के अधिकारों के बारे मे।
मौजूदा नीतियां किस तरह कठिन बनाती हैं आप्रवासियों के लिए खुद का बचाव करने के लिए
और उनका शोषण किया जाना आसान है,
मजदूरी, अधिकारों का हनन और सभी के लिए सुरक्षा?
जब अप्रवासियों को खतरा है राउंडअप, नजरबंदी और निर्वासन के साथ,
नियोक्ता जानते है उनके साथ दुर्व्यवहार होत है
कि उन्हें बताया जा सकता है कि अगर वे वापस लड़ते हैं,
उन्हें ICE में बदल दिया जाएगा।
जब नियोक्ता जानते हैं
कि वे एक अप्रवासी को आतंकित कर सकते हैं कागजों की कमी के साथ,
यह उस कार्यकर्ता को अति-शोषक बनाता है,
और उस पर प्रभाव पड़ता है केवल अप्रवासी श्रमिकों के लिए नहीं
लेकिन सभी श्रमिकों के लिए।
दूसरा, हमें सवाल पूछने की जरूरत है जिम्मेदारी के बारे में।
क्या भूमिका समृद्ध, शक्तिशाली है संयुक्त राज्य अमेरिका जैसे देश
इसे कठिन या असंभव बनाने में खेला जाता है
प्रवासियों के रहने के लिए अपने देश में
उठाकर अपने देश से चले जाना मुश्किल और खतरनाक है,
लेकिन कई अप्रवासियों के पास बस नहीं है घर रहने का विकल्प
अगर वे जीवित रहना चाहते हैं।
युद्धों, व्यापार समझौतों
और उपभोक्ता की आदतें ग्लोबल नॉर्थ में निहित है
यहां एक प्रमुख और विनाशकारी भूमिका निभाते हैं।
क्या जिम्मेदारियां संयुक्त राज्य अमेरिका,
यूरोपीय संघ और चीन -
दुनिया के अग्रणी कार्बन उत्सर्जक -
लाखों लोगों के पास है पहले से ही ग्लोबल वार्मिंग द्वारा उखाड़ दिया?
और तीसरा, हमें पूछने की जरूरत है समानता के बारे में सवाल।
वैश्विक असमानता एक भयावह है, तीव्र समस्या।
आय और धन का अंतराल दुनिया भर में व्यापक हो रहे हैं।
बढ़ता है, क्या निर्धारित करता है चाहे आप अमीर हों या गरीब,
सभी से ज्यादा,
आप किस देश में पैदा हुए हैं,
जो बहुत अच्छा लग सकता है यदि आप एक समृद्ध देश से हैं।
लेकिन इसका वास्तव में मतलब है गहरा अन्यायपूर्ण वितरण
एक लंबे समय के लिए, स्वस्थ, जीवन को पूरा करने वाला।
जब अप्रवासी पैसे भेजते है या उनके परिवार के लिए सामान घर,
यह एक महत्वपूर्ण भूमिका निभाता है इन अंतरालों को कम करने में,
अगर बहुत अधूरा है।
यह सब से अधिक करता है विदेशी सहायता कार्यक्रमों की
दुनिया में संयुक्त।
हमने नेटिव प्रश्नों के साथ शुरुआत की,
उपकरण के रूप में अप्रवासियों के बारे में,
दूसरों के रूप में
और परजीवी के रूप में।
ये नए सवाल कहां हो सकते हैं श्रमिक अधिकारों के बारे में,
जिम्मेदारी के बारे में
और समानता के बारे में
हमें ले चलो?
ये प्रश्न दया को अस्वीकार करते हैं, और वे न्याय को गले लगाते हैं।
ये सवाल खारिज करते हैं राष्ट्रवादी और राष्ट्रवादी विभाजन
हम उनके बनाम।
वे हमें तैयार करने में मदद करने जा रहे हैं आने वाली समस्याओं के लिए
और ग्लोबल वार्मिंग जैसी समस्याएं वह पहले से ही हम पर हैं।
इसे दूर करना आसान नहीं होगा उन सवालों से जो हम पूछ रहे हैं
सवालों के इस नए सेट की ओर।
यह कोई छोटी चुनौती नहीं है
हम पर सीमाओं को बढ़ाने के लिए।
यह बुद्धि लेगा, आविष्कार और साहस।
पुराने प्रश्न रहे हैं हमारे साथ लंबे समय के लिए,
और वे नहीं जा रहे हैं अपने दम पर रास्ता देने के लिए,
और वे नहीं जा रहे हैं रात भर रास्ता देना।
और भले हम प्रबंधन करे प्रश्नो को बदलने के लिए
जवाब जटिल होने जा रहे हैं,
और वे आवश्यकता के लिए जा रहे हैं बलिदान और व्यापार।
और एक असमान दुनिया में, हम हमेशा से रहे हैं ध्यान देना होगा
सवाल यह है कि किसके पास शक्ति है बातचीत में शामिल होने के लिए
और कौन नहीं
लेकिन आव्रजन बहस की सीमा
ले जाया जा सकता है।
इसे आगे बढ़ाना हम सभी के ऊपर है।
धन्यवाद।
(तालियां)
Oggi si sente spesso del sistema di immigrazione difettoso,
ma qui voglio provare che lo sono anche i nostri discorsi sull'immigrazione.
E voglio suggerire dei modi per costruirne insieme uno migliore.
E per farlo, proporrò delle nuove domande
sull'immigrazione,
gli Stati Uniti,
e il mondo,
domande che potrebbero spostare i confini del dibattito sull'immigrazione.
Non voglio iniziare con le discussioni febbrili in corso al momento
anche mentre le vite e il benessere dei migranti sono messi a rischio
al confine con gli USA e ben oltre.
Ma inizierò con me, alla scuola di specializzazione nel New Jersey,
a metà anni 90, appassionato studente di storia degli USA,
di cui ora sono Professore alla Vanderbilt University
a Nashville, Tennessee.
E quando non studiavo,
a volte per evitare di scrivere la mia tesi,
andavo in città con gli amici
a consegnare volantini fluorescenti, in protesta contro la legislazione
che minacciava di togliere i diritti agli immigrati.
Quei volantini erano sinceri, benintezionati,
veramente accurati...
Ma adesso capisco che erano anche un problema.
Ecco cosa dicevano:
"Non togliete agli immigrati i diritti all'istruzione pubblica,
alla sanità, alla sicurezza sociale.
Lavorano duro.
Pagano le tasse.
Obbediscono alla legge.
Usano i servizi sociali meno degli americani.
Sono desiderosi di imparare l'inglese,
e i loro figli servono l'esercito americano in tutto il mondo."
Queste ragioni sono ascoltate ogni giorno.
Gli immigrati e i loro difensori le usano
per affrontare chi vorrebbe negare agli immigrati i loro diritti
o perfino escluderli dalla società.
E fino a un certo punto, ha perfettamente senso
che le rivendicazioni dei difensori dei migranti siano queste.
Ma a lungo termine, e forse anche a breve,
credo che queste ragioni siano controproducenti.
Perché?
Perché è un'ardua battaglia
difendersi nel territorio avversario.
E senza volerlo, i volantini che consegnavamo
e le versioni delle argomentazioni che sentiamo oggi
facevano in realtà il gioco anti-immigrazione.
Facevamo il loro gioco, in parte raffigurando
gli immigrati come "esterni",
invece che, come vorrei suggerire tra poco,
persone che sono già significativamente all'interno.
Sono quelli contrari agli immigrati, i "nativisti"
che sono riusciti a costruire il dibattito sull'immigrazione
su tre domande principali.
La prima domanda è se gli immigrati possono essere utili:
Come possiamo noi usare gli immigrati?
Ci renderanno più ricchi e più forti?
La risposta dei nativisti è no,
gli immigrati hanno poco o niente da offrire.
La seconda domanda è se gli immigrati sono "altri" da noi:
È possibile che diventino più simili a noi?
Sono in grado di diventare più simili a noi?
Sono in grado di integrarsi?
Vogliono integrarsi?
Anche qui, i nativisti rispondono no,
gli immigrati sono stabilmente diversi da noi, e inferiori a noi.
La terza domanda è se gli immigrati sono parassiti.
Sono pericolosi per noi? Esauriranno le nostre risorse?
Qui, i nativisti rispondono sì e sì,
gli immigrati sono una minaccia, e rubano le nostre ricchezze.
Queste tre domande e l'animo nativista che c'è dietro
hanno stabilito i limiti principali del dibattito sull'immigrazione.
L'essenza di queste domande è anti-immigrazione e nativista,
basata su una sorta di divisione gerarchica tra interni ed esterni,
noi e loro,
in cui contiamo solo noi,
e loro no.
E ciò che da spinta e potere a queste domande
oltre il giro dei nativisti convinti
è il modo di inserirsi in un senso ordinario e in apparenza innocuo
di appartenenza nazionale
e lo attivano, lo intensificano
e lo infiammano.
I nativisti si impegnano a fare una netta distinzione
tra "interni" ed "esterni".
Ma la distinzione stessa è nel cuore di come le nazioni si autodefiniscono.
Le fessure tra il dentro e il fuori,
che si fanno più profonde lungo le linee di razza e religione,
sono sempre lì ad essere acuite e sfruttate.
E questo
dà potenzialmente risonanza all'approccio nativista
ben oltre chi si considera anti-immigrati,
e singolarmente, anche tra coloro che si considerano pro-immigrati.
Quindi per esempio, quando
gli alleati dei diritti sull'immigrazione
rispondono a queste domande poste dai nativisti,
le prendono sul serio.
Legittimano quelle domande.
E in una certa misura,
anche le affermazioni anti-immigrazione che vi sono dietro.
Quando prendiamo sul serio queste domande senza nemmeno saperlo
rinforziamo quei confini, chiusi e discriminatori,
dei discorsi sull'immigrazione.
Ma come ci siamo arrivati?
Come sono diventati questi i perni del dialogo sull'immigrazione?
Eccone i retroscena,
dove rientra la mia preparazione in storia.
Nel primo secolo degli USA come nazione indipendente,
non si fece molto per controllare l'immigrazione a livello nazionale
Infatti, politici e datori di lavoro si impegnarono
a reclutare immigrati
per costruire imprese
e fungere da pedine per conquistare il continente.
Ma dopo la guerra civile,
la voce dei nativisti crebbe in volume e forza.
Chi era immigrato da Asia, America Latina, Caraibi ed Europa
e aveva scavato i canali degli Americani,
cucinato le loro cene,
combattuto le loro guerre,
e messo i loro bambini a dormire,
andava incontro ad una nuova e forte xenofobia,
che classificava gli immigrati come definitivamente "esterni"
a cui non permettere di diventare "interni".
A metà anni '20, i nativisti avevano vinto,
emanando leggi razziste
che escludevano innumerevoli immigrati e rifugiati vulnerabili.
Gli immigrati e i loro alleati fecero di tutto per reagire,
ma si trovarono a doversi difendere,
in qualche modo intrappolati nello schema nativista.
Quando i nativisti dissero: gli immigrati non sono utili,
i loro alleati risposero: sì, lo sono.
Quando i nativisti accusarono gli immigrati di essere "altri",
gli alleati promisero che si sarebbero integrati.
Quando i nativisti accusarono gli immigrati di essere parassiti,
gli alleati ribadirono la loro lealtà, obbedienza,
il duro lavoro e la parsimonia.
E anche mentre i sostenitori accoglievano gli immigrati,
per molti erano ancora degli "esterni" da compatire, salvare,
da aiutare,
e da tollerare,
ma mai completamente includendoli come uguali in diritti e rispetto.
Dopo la 2° Guerra Mondiale, e da metà anni '60 fino a tempi recenti,
gli immigrati e i loro alleati invertirono la rotta,
abbattendo le restrizioni di metà anni '20
e ottenendo un nuovo sistema con priorità le riunificazioni familiari,
l'accoglienza degli immigrati,
e l'accoglienza di quelli con abilità speciali.
Ma anche in quel caso,
non riuscirono a cambiare i termini del dibattito alla base,
così quello schema resisteva,
pronto ad essere ripreso in questo nostro frenetico momento.
Quei discorsi sono logorati.
Le vecchie domande sono nocive e creano divisione.
Quindi, come si arriva da quei discorsi
ad altri che ci avvicinino ad un mondo più giusto,
più equo,
più sicuro?
Ciò che propongo di fare
è una delle cose più difficili che ogni società possa fare:
ridefinire il concetto di chi conta,
di quali vite, quali diritti
e quali prosperità contano.
Dobbiamo ridisegnare confini,
ridisegnare il concetto di "noi".
Per farlo, va prima sfatata un'idea del modo molto diffusa
ma anche piuttosto fallace.
Secondo quella visione del mondo,
c'è il "dentro" i confini nazionali, "dentro" la nazione,
che è dove viviamo, lavoriamo e pensiamo ai fatti nostri.
E poi c'è il "fuori", tutto il resto.
Secondo questa visione, quando gli immigrati entrano nella nazione
si spostano dal fuori al dentro,
ma rimangono "esterni".
Qualsiasi potere o risorsa essi ricevano
sono regali da parte nostra piuttosto che diritti.
È semplice capire perché sia una visione così condivisa.
È rinforzata dai modi quotidiani in cui parliamo, agiamo e ci comportiamo,
fino alle carte politiche che appendiamo nelle aule scolastiche.
Il problema di questa visione del mondo è solo che non corrisponde
a come funziona il mondo,
e a come ha funzionato in passato.
Certo, i lavoratori americani hanno costruito il benessere nella società.
Ma anche gli immigrati,
soprattutto in aree dell'economia americana che sono indispensabili
e in cui pochi americani lavorano, come l'agricoltura.
Da quando fu fondata la Nazione,
gli americani sono stati dentro la forza lavoro americana.
Certo, gli americani hanno costruito le istituzioni che nella società
garantisono i diritti.
Ma anche gli immigrati.
Erano presenti durante tutti i principali movimenti sociali,
come i diritti civili e il lavoro organizzato,
che hanno lottato per ampliare i diritti di tutti nella società.
Quindi gli immigrati sono già all'interno della lotta
per diritti, democrazia e libertà.
E poi, gli Americani e altri cittadini del Nord mondiale
non si sono fatti gli affari propri
e non sono rimasti nei loro confini.
Non hanno rispettato confini di altre nazioni.
Sono andati per il mondo con i propri eserciti,
si sono impossessati di territori e risorse
traendo enorme profitto da molti dei paesi
da cui vengono gli immigrati.
In questo senso, molti immigrati sono già all'interno del potere americano.
Con questo nuovo schema di "dentro" e "fuori" in mente
la domanda non è se i Paesi ospitanti
lasceranno entrare gli immigrati.
Loro sono già dentro.
La domanda è se gli USA e altri Paesi
daranno agli immigrati accesso a diritti e a risorse
che il loro lavoro, l'attivismo e i loro paesi d'origine
hanno già primariamente contribuito a creare.
Con questo nuovo schema in mente
si può passare ad una nuova serie di pensieri e domande urgenti
totalmente diverse da quelle che ci siamo fatti prima--
che potrebbero cambiare i limiti del dibattito sull'immigrazione.
Le nostre tre domande riguardano i diritti dei lavoratori,
la responsabilità,
e la parità.
Prima, parliamo dei diritti dei lavoratori.
Com'è più difficile oggi
per gli immigrati difendersi
e più facile essere sfruttati,
riducendone paga, diritti, e protezione per tutti?
Quando questi rischiano rastrellamenti, arresti e deportazioni
i capi sanno che rischiano abusi,
e minacce di non ribellarsi
o li consegneranno alle autorità.
Quando i capi sanno
che possono intimorire un immigrato perché privo di documenti,
lo rendono super-sfruttabile,
e ciò incide non solo sui lavoratori immigrati
ma su tutti i lavoratori.
Secondo, dobbiamo farci domande sulla responsabilità.
Che ruolo hanno avuto Paesi ricchi e potenti come gli USA
nel rendere difficile o impossibile
per gli immigrati restare nei loro Paesi d'origine?
Prendere e lasciare il proprio Paese è difficile e pericoloso,
ma in molti non hanno nemmeno opzione di restare
se vogliono sopravvivere.
Guerre, accordi
e abitudini di consumo radicate nel Nord del mondo
hanno un ruolo fondamentale e devastante.
Quali responsabilità hanno gli USA
l'Unione Europea e la Cina--
primi in emissioni di CO2 --
verso quei milioni di persone già sfollate dal riscaldamento globale?
Terzo, dobbiamo interrogarci sulla parità.
La disparità mondiale è un problema crescente e straziante.
Differenze di reddito e ricchezza stanno aumentando in tutto il mondo.
Sempre più, a determinare se sei ricco o povero,
più di ogni altra cosa,
è il Paese in cui sei nato.
Che può sembrare ottimo se vieni da un paese florido.
Ma in realtà implica una distribuzione molto iniqua
delle possibilità di una vita lunga, sana e appagante.
Inviare beni o soldi alle proprie famiglie
è significativo nel ridurre i divari,
sebbene solo in parte.
Fanno più di tutto le campagne di aiuto
di tutto il mondo messe insieme.
Eravamo partiti dalle domande nativiste
sugli immigrati come utili,
come altri,
e come parassiti.
Ma le nuove domande sui diritti dei lavoratori,
le responsabilità
e la parità
dove ci porterebbero?
Queste domande rifiutano la pietà, e accolgono la giustizia.
Queste rifiutano divisioni nazionaliste e nativiste
di "noi" rispetto a "loro".
Aiuteranno a prepararci a problemi in arrivo
e a quelli già in atto, come il riscaldamento globale.
Non sarà facile evitare le domande poste finora
per rispondere a questa nuova serie di domande.
Non è semplice
sfidare e ampliare il concetto di "noi".
Ci vorranno senno, inventiva e coraggio.
Le vecchie domande, ci sono state a lungo,
e non cederanno da sole,
e non lo faranno in una notte.
E anche cambiando le domande,
le risposte saranno complicate,
richiedendo sacrifici e compromessi.
In un mondo iniquo, dovremo fare attenzione
a chi ha il potere di partecipare al discorso
e chi non lo ha.
Ma i limiti del dibattito sull'immigrazione
possono spostarsi.
Sta a noi spostarli.
Grazie.
(Applausi)
이민 제도가 무너졌다라는 말, 요즘 많이 듣게 되죠.
이는 이민 관련 대화가 제 역할을 못하고 있기 때문이며
오늘 전 이 문제를 개선할 수 있는 방법을 제안하고자 합니다.
그러기 위해서 새로운 질문을 던집니다.
이민과,
미국,
전 세계에 관해서요.
이민 논쟁의 경계를 생각해보게 하는 질문에 대해서도요.
미국의 국경지역이나 그 주변에 있는 이민자들의 삶이 위태롭긴 하지만
현재 직면해 있는 과열된 논쟁은
잠시 접어두겠습니다.
먼저 제 얘기로 시작하죠. 1990년대 중반,
전 뉴저지에서 미국역사를 전공하는 대학원생이었습니다.
지금은 테네시 주에 있는 밴더빌트 대학교에서
역사를 가르치고 있고요.
그 당시 전 시간이 있을 때, 혹은
가끔은 논문을 쓰지 않으려는 핑계로
친구들과 시내에 가곤 했습니다.
이민자들의 권리를 박탈하려는 법 제정에 항의하면서
형광색의 전단지를 만들어 사람들에게 나누어주었죠.
저희는 진심이었고 좋은 의미에서 한 행동이었으며
사실 맞는 말이었지만
지금 생각해보면 그 또한 문제가 되었어요.
전단지 내용은 이랬습니다.
"공교육과 의료, 복지 혜택을 받을 수 있는 권리를
이민자들에게서 빼앗지 마라.
그들은 열심히 일하고
세금도 내며
법을 준수하는 사람들이다.
그들은 미국인들보다 사회 복지 혜택을 덜 받고 있다.
영어를 정말 배우고 싶어 하며
그들의 자녀들은 세계 곳곳에서 미군으로서 군복무를 하고 있다."
우리는 지금 이런 논쟁을 매일 접하고 있습니다.
이민자들과 그들을 지지하는 사람들은
이민자들의 권리를 부정하거나 사회에서 배제하려는 사람들에게
이런 말로 맞섭니다.
이민자들을 옹호하는 사람들의 주장은
어느 정도 일리는 있습니다.
하지만 장기적으로는, 아니 단기적으로 보아도
이런 논쟁은 역효과를 낳을 수 있습니다.
왜일까요?
상대방의 지역에서 자신을 방어하는 것은
아주 힘든 싸움이기 때문입니다.
친구들과 제가 전단지를 나누어 줬던 일이나
이민자에 관해 이런 논쟁을 벌이는 것은
실상 반이민적인 일인 것입니다.
제가 곧 말씀드릴 것처럼,
이민자들이 이미 이 나라의 중요한 일들에
깊이 속해있는 사람들이라고 생각하는 대신
사실상 이민자를 '아웃사이더'라고 생각하고 있던 거죠.
이민자들을 강력히 반대하는 사람들, 즉, 이민 배척주의자들은
다음 세 가지 질문을 던지면서
이민 관련 논쟁을 구축해 왔습니다.
첫째, 이민자들이 유용한 도구가 될 수 있느냐의 문제입니다.
이민자들을 어떻게 활용할 수 있을지
그들로 하여금 우리가 더 강하고 더 부유해질 수 있느냐에 관해서
이민 배척주의자들은 그렇지 않다고 합니다.
이민자들은 도움이 전혀 안된다고 말하죠.
두 번째는 이민자들이 외부인이냐는 문제입니다.
이민자들이 우리와 비슷해질 수 있을 것인지
그들이 우리처럼 될 수 있을지
우리 사회에 동화될 수 있을지
그럴 의지가 있는지 말입니다.
이민 배척주의자들은 이 또한 아니라고 합니다.
이민자들은 절대 우리와 같을 수 없으며 우리보다 열등한 존재라고 말하죠.
세 번째는 이민자들이 기생하는 존재인가의 문제입니다.
그들은 우리의 자원을 소모시키는 위험한 존재일까요?
이민 배척주의자들은 여기서 그렇다고 답합니다.
이민자들은 우리의 부를 위협해 약화시킨다고 말하죠.
이 세 가지 질문과 이민 배척주의자들이 갖는 적대감이
더 큰 논쟁을 만들어왔다고 생각합니다.
이 질문들은 반이민적인 것이며 이민 배척주의자들은
계층을 나누어 인사이더와 아웃사이더로 구분했습니다.
우리와 이민자들로요.
우리만이 중요하고
그들은 그렇지 않다고요.
극단적인 이민 배척주의자들이 아니더라도
이 문제가 영향력을 갖는 이유가 있습니다.
사람들이 이 내용을 매일 접하게 되면서
겉으로 보기에 악의 없는
국민적 소속감을 느끼게 되고
이를 더 강화하게 되기 때문이죠.
이민 배척주의자들은 인사이더와 아웃사이더를
엄격하게 구별합니다.
하지만 국민들은 자신들을 규정할 때도 그렇게 구별하죠.
인사이더와 아웃사이더 사이의 균열은
인종과 종교에 따라 깊어지는 경우가 많은 것처럼
심각해지고 악용되기 마련입니다.
이민 배척주의자들은 단순히 반이민적인 입장을 넘어
더 큰 반향을 불러일으킬 수 있는 거죠.
이는 놀랍게도 이민을 지지하는 사람들에게서도 나타납니다.
예를 들어, 이민법 동맹국들은
이민 배척주의자들이 제기하는 문제에
진지하게 대응합니다.
진지하게 대응함으로써 그런 질문들이 정당화되고,
어느 수준에서는 심지어 반이민적 주장을 정당화 시키게 되는 거죠.
사실을 알지도 못한 채 이런 문제들을 심각하게 받아들이면
이민 관련 대화는 폐쇄적, 배타적으로 흘러
그 경계를 강화하게 되는 것입니다.
왜 이렇게 된 것일까요?
이민에 대해 이렇게 얘기할 수 밖에 없을까요?
여기서 알아야 할 게 있습니다.
미국의 역사에 대해서요.
미국은 독립 국가로서 처음 100년 동안은
국가적 차원에서 이민을 거의 막지 않았습니다.
사실, 정책 입안자와 고용주들은
이민자들을 받아들여
산업을 발전시켰고
정착민으로 수용하여 북미 대륙을 장악했습니다.
하지만 남북 전쟁 이후
이민 배척주주의자들은 권력이 강해졌고 목소리를 높였죠.
아시아, 라틴 아메리카, 유럽, 카리브해 지역에서 온 이민자들은
미국인들을 위해 운하를 건설하고
요리를 했으며,
전쟁에 나가 싸우고,
아이들을 돌봐주었는데
새롭고 더 극단적인 외국인 혐오자들을 마주하게 된 것입니다.
그들은 이민자들을 아웃사이더로 못박았고
인사이더가 되는 것을 절대 허용하지 않았습니다.
1920년대 중반, 이민 배척주의자들은
인종 차별법을 만들어
엄청난 수의 힘없는 난민들과 이민자들을 막았습니다.
이민자들과 지지자들은 이에 강력하게 맞섰습니다.
하지만 그들은 수세에 몰리게 되었고
이민 배척주의자들의 논리에 갇혀버렸죠.
이민 배척주의자들이 이민자들을 소용없는 존재라고 말하면
이민 지지자들은 유용한 존재라고 대변했습니다.
이민 배척주의자들이 이민자들은 다르다고 비난하면
지지자들은 그들이 곧 사회에 동화될 것이라 했고요.
이민 배척주의자들이 이민자들을 위험한 기생 동물이라고 공격하면
이민 지지자들은 이민자들의 충실함, 순종,
노고, 절약 정신을 강조했습니다.
지지자들은 이민자들을 기꺼이 받아들이면서도
여전히 그들을 아웃사이더로 여겨, 불쌍한 이민자들을 구조해야 하며
그들을 북돋아 주기 위해
너그럽게 대해야 한다고 했습니다.
하지만 자국민들과 동등한 권리나 존중은 전혀 주어지지 않았죠.
2차 세계 대전 이후, 특히 1960년대 중반부터 최근까지
이민자들과 지지자들은 열세를 만회하여
20세기 중반에 있던 규제를 무너뜨렸습니다.
새로운 시스템을 만들어 가족의 재결합을 우선시했으며
난민을 수용하고
특화된 기술을 가진 사람들을 받아들이게 했습니다.
하지만 그렇다 하더라도
논쟁의 조건을 근본적으로 바꾸지는 못했고
그래서 그 논점은 지속되었으며
격동의 순간에 다시 시작된 것입니다.
이민 관련 대화는 제 기능을 잃었죠.
예전의 논점은 유용하지도 못했고 분열만 초래했습니다.
어떻게 해야 여기에서 벗어나
더 나은 대화를 할 수 있을까요? 더 공정하고
더 정의롭고
더 안정된 세상을 위해서요.
제가 제안하고 싶은 것은
어느 곳에서도 실행하기 정말 어려운 일이 될 텐데요.
바로 경계선을 다시 그리는 것입니다.
인구, 생활, 권리
번성하는 일의 경계 말이죠.
경계선을 변경해야 합니다.
우리의 경계를 바꿔야 합니다.
그러기 위해서, 먼저 널리 퍼져있는 세계관을 들여다볼 필요가 있습니다.
심각한 결함이 있긴 하지만요.
세계관에 따르면
국가 경계선의 내부, 즉 나라 안은
사람들이 생활하고 일하며 관심을 두는 곳입니다.
그리고 그 외에는 바깥 지역, 즉 나라 외의 다른 지역이 있죠.
이 세계관에 따르면 나라 안으로 건너간 이민자들은
나라 밖에서 '안'으로 이주했지만
여전히 아웃사이더로 남게 됩니다.
그들에게 주어지는 기회나 자원은
권리라기 보다는 우리에게서 받은 선물이 되죠.
이제 이것이 보편적인 세계관이라는 것은 어렵지 않게 볼 수 있습니다.
사람들이 매일 이야기하고 행동하면서 이런 생각이 강화되고 있죠.
교실에 걸어 둔 국경이 표시된 지도도 그렇고요.
이 세계관의 문제점은 세상이 실제 돌아가는 방식이나
과거에 그래왔던 방식과
전혀 일치하지 않는다는 것입니다.
물론 미국인 근로자들은 미국을 부국으로 일으켜 세웠습니다.
하지만 이민자들도 기여했죠.
특히 미국 경제에서 꼭 필요한 분야와
농업처럼 미국인들이 거의 종사하지 않는 분야에서요.
국가 건국 이래
미국 노동력의 중심에는 미국인들이 있어 왔습니다.
그들은 여러 사회 기구를 만들어
권리를 보장해 왔습니다.
하지만 이민자들도 그랬죠.
이민자들은 중요한 사회 운동에 항상 참여했습니다.
시민 평등과 조합 노동자들을 위해
사람들의 권리를 확대하기 위해 분투했죠.
따라서 이민자들은 이미 투쟁의 중심에 서서
시민 권리, 민주주의, 자유를 위해 싸워온 인사이더인 것입니다.
결정적으로, 미국인들과 다른 북방 선진국 국민들은
자신들의 일에만 관심을 두지 않았고
그들 나라의 국경 안에서만 있지도 않았습니다.
다른 나라의 국경을 준수하지 않았죠.
그들은 군대를 이끌고 세상에 나갔고
영토와 자원을 차지했으며
수많은 나라에서 막대한 이익을 얻어갔습니다.
이민자들의 나라에서 말이죠.
이런 의미에서 이민자들은 이미 미국 파워의 중심에 있다고 할 수 있죠.
인사이더와 아웃사이더로 나누어 생각한다 하더라도
문제는 국가가 이민자들을
받아들일지 말지가 아닙니다.
그들은 이미 들어와 있습니다.
문제는 미국이나 다른 나라들이
이민자들에게 권리를 행사하고 자원을 소비하도록 할 것이냐죠.
이민자들은 이를 위해 적극적으로 행동하면서
이미 핵심적인 역할을 하고 있습니다.
이런 새로운 관점으로 본다면
어려운 주제지만, 새롭고 시급한 문제로 관심을 돌릴 수 있습니다.
전에 들어왔던 질문들과는 근본적으로 다른
이민 논쟁의 경계를 바꿀 수도 있는 질문입니다.
세 가지 질문은 노동자의 권리
책임
평등입니다.
첫째, 노동자의 권리에 대해 살펴보죠.
이민자들은 기존 정책 안에서 자신들을 지키기가 더 힘들어졌고
더 쉽게 혹사당하고 있습니다.
임금도, 권리도 줄고 보호 받지도 못하고 있죠.
이민자들이 구금이나 검거, 추방당할 상황에 놓이게 되면
고용주들은 그들을 착취하고
이민자들이 맞서 싸우기라도 하면
출입국 관리소에 넘기겠다고 하죠.
고용주들은
관련 서류가 부족한 이민자를 겁주며
그 노동자를 심하게 착취합니다.
이는 이주민 근로자들뿐 아니라 모든 근로자들에게
영향을 미칠 것입니다.
두 번째는 책임에 관한 문제입니다.
미국처럼 부유하고 힘있는 나라들이
왜 이민자들을 모국에서
살기 어렵게 했느냐하는 문제입니다.
자신의 나라를 떠나는 일은 위험하고 힘든 일입니다.
하지만 수많은 이민자들은 고국을 떠날 수 밖에 없습니다.
살아가려면 말이죠.
북방 선진국에 기반을 둔
전쟁, 무역 협정, 소비 형태는
압도적이고도 중요한 역할을 합니다.
미국과 중국, 유럽 연합은
어떤 책임이 있을까요?
세계 최대 탄소 배출국들로서
지구 온난화로 거주지를 잃게 된 수백만 명의 사람들에게 말입니다.
세 번째는 평등에 관한 문제입니다.
세계적인 불평등은 비통하고도 점점 심각해지는 문제입니다.
소득과 부의 격차는 전 세계적으로 커지고 있죠.
부유한지 가난한지를 가르는 것은
무엇보다도
태어난 나라로 결정됩니다.
번영한 국가에서 태어났다면 걱정할 게 없겠죠.
하지만 건강하고 충족한 삶을 오래 누리고자해도
그 기회는 심히 불공평하게 주어진다는 것은 사실입니다.
이민자들이 고국의 가족에게 돈이나 물건을 보내는 것은
충분하지는 않지만 이런 격차를 좁히는 데
아주 중요한 역할을 하는 거죠.
대외 원조 프로그램 그 이상의 효과입니다.
세계를 하나로 묶게 되죠.
이민 배척주의자들의 질문을 다시 살펴보면
도구로서의 이민자들
외부인으로서의 이민자들
기생하는 존재로서의 이민자들입니다.
새로운 질문인 노동자 권리,
책임,
인류의 평등은
어떨까요?
이런 질문들은 동정을 거부하며 정의를 수용합니다.
이런 질문은 우리와 그들로 가르는 이민 배척주의자들과
국수주의자들을 거부합니다.
이미 우리 앞에 놓인 지구 온난화 같은 문제와
새로 생길 문제들을 대비하는데 도움이 될 것입니다.
기존에 있던 질문을 뒤로하고 새로운 질문에 집중하는 것은
쉽지 않을 것입니다.
질문의 경계를 넓히는 것은
큰 도전이 되겠죠.
기지와 창의력, 용기가 필요합니다.
우리는 기존 문제들을 오랫동안 접해 왔죠.
그 질문들이 사라지지는 않을 것입니다.
하룻밤 사이에 없어지지도 않겠죠.
질문을 바꿔 본다 하더라도
답은 단순하지 않을 것이며
희생과 균형을 맞춰야 할 것입니다.
우리는 이 불평등한 세계에서 대화에 참여할 수 있는 힘을
누가 갖고 있고 누가 갖고 있지 않는냐 하는 문제에
관심을 기울여야 합니다.
하지만 이민 논쟁의 경계는
옮길 수 있습니다.
이는 우리 모두에게 달려 있습니다.
감사합니다.
(박수)
Je hoort tegenwoordig vaak dat er iets mis is met het immigratiesysteem.
Ik stel dat er iets mis is met onze immigratie conversatie
en ik heb een voorstel hoe we daar samen verbetering in kunnen brengen.
En om dat te doen, ga ik nieuwe vragen voorstellen
over immigratie,
de Verenigde Staten
en de wereld,
vragen die wellicht de grenzen van het immigratiedebat gaan verleggen.
Ik doe niet mee met de verhitte discussie die op dit moment gevoerd wordt,
terwijl er levens en het welzijn van immigranten in gevaar komen
aan de grens van de VS en ver daarbuiten.
In plaats daarvan begin ik met mezelf tijdens mijn masteropleiding
in New Jersey midden jaren 90 als student Amerikaanse geschiedenis.
Dat onderwijs ik momenteel aan de Vanderbilt University
in Nashville, Tennessee.
Als ik niet aan de studie was,
of als ik niet aan mijn scriptie wilde werken,
gingen mijn vrienden en ik de stad in
met flyers in neonkleuren, om tegen wetgeving te protesteren
die dreigde om rechten van immigranten weg te nemen.
Onze flyers waren oprecht, ze waren goedbedoeld,
ze waren feitelijk juist ...
Maar ik weet nu dat ze ook problematisch waren.
Dit stond erop:
"Ontzeg immigranten niet het recht op openbaar onderwijs,
op medische dienstverlening, op het sociale vangnet.
Ze werken hard.
Ze betalen belastingen.
Ze houden zich aan de wet.
Ze gebruiken het sociale vangnet minder dan Amerikanen.
Ze willen heel graag Engels leren,
en hun kinderen dienen wereldwijd in het Amerikaanse leger."
Nu zijn dit argumenten die we elke dag horen.
Immigranten en hun voorvechters gebruiken ze
in hun confrontatie met diegenen die immigranten hun rechten ontzeggen
of ze zelfs van de samenleving willen buitensluiten.
En tot op zekere hoogte, is dat ook heel logisch
dat dit het soort claims zijn waar voorvechters van immigranten voor kiezen.
Maar op langere termijn, en misschien zelfs wel op korte termijn,
denk ik dat deze argumenten averechts kunnen werken.
Waarom?
Omdat het altijd een moeilijk gevecht is
om jezelf te verdedigen op het terrein van je opponent.
En, ongewild, speelden wij met de handouts die mijn vrienden en ik uitdeelden
en de versies van de argumenten die we vandaag de dag horen
in de kaarten van de anti-immigranten.
We speelden hen in de kaarten deels door te suggereren
dat immigranten buitenstaanders waren
in plaats van, zoals ik hoop aan te tonen in een paar minuten,
mensen die al, in belangrijke mate, insiders zijn.
Het zijn diegenen die vijandig staan tegenover immigranten, de autochtonen,
die erin geslaagd zijn om het immigratiedebat vorm te geven
rondom drie hoofdvragen.
Ten eerste is er de vraag of immigranten 'nuttige hulpmiddelen' kunnen zijn.
Hoe kunnen wij immigranten gebruiken?
Zullen ze ons rijker en sterker maken?
Het antwoord van de autochtonen op deze vraag is nee,
immigranten hebben weinig tot niks te bieden.
De tweede vraag is of immigranten 'anderen' zijn.
Kunnen immigranten meer worden zoals wij?
Zijn ze in staat om meer te worden zoals wij?
Zijn ze in staat om te integreren?
Zijn ze bereid om te integreren?
Opnieuw is het antwoord van de autochtoon nee,
immigranten zijn blijvend anders dan wij en zijn inferieur aan ons.
En de derde vraag is of immigranten parasieten zijn.
Zijn ze gevaarlijk voor ons? En zullen ze onze middelen uitputten?
Hier is het antwoord van de autochtoon: ja en ja.
Immigranten zijn een bedreiging en ze tasten onze welvaart aan.
Ik zou zeggen dat deze drie vragen en het achterliggende autochtone sentiment
erin geslaagd zijn om het immigratiedebat vorm te geven.
Deze vragen zijn in hun kern anti-immigrant en autochtoon,
gebaseerd op een soort van hiërarchische verdeling van insiders en outsiders.
zij en wij,
en waar alleen wij er toe doen,
en zij niet.
En wat deze vragen tractie en kracht geeft
buiten de kring van gecommitteerde autochtonen,
is de manier waarop ze op een alledaagse, ogenschijnlijk onschuldige manier
de nationale samenhorigheid aanspreken
deze activeren, haar verhogen
en aanwakkeren.
Autochtonen zijn bereid om een groot onderscheid te maken
tussen insiders en outsiders.
Maar het onderscheid zelf vormt het hart waarop landen zichzelf definiëren.
De scheuren tussen wat binnen en buiten is,
die vaak het diepste zijn langs de lijnen van ras en religie,
zijn er altijd om verder verdiept en geëxploiteerd te worden.
Dat biedt de autochtone benadering potentieel weerklank
verder dan diegenen die zichzelf als anti-immigrant beschouwen,
en opvallend genoeg, zelfs bij sommigen die zichzelf als pro-immigrant zien.
Bijvoorbeeld, wanneer voorstanders van de Immigrants Act
deze vragen beantwoorden die de autochtonen stellen,
dan nemen ze die serieus.
Ze rechtvaardigen die vragen en, tot op zekere hoogte,
de anti-immigrant aannames die eraan ten grondslag liggen.
Wanneer we deze vragen serieus nemen, dan benadrukken we,
zonder het zelf te weten, de gesloten, beperkende grenzen
van de immigratie-conversatie.
Hoe zijn we hier gekomen?
Hoe komt het dat dit is hoe we over immigratie praten?
Ik zal wat achtergrond schetsen
met hulp van mijn geschiedenistraining.
Tijdens de eerste eeuw van de VS als onafhankelijk land,
werd er vrij weinig gedaan om immigratie op landelijk niveau te beperken.
Sterker nog, beleidsmakers en werkgevers werkten hard
om immigranten te recruiteren
om de industrie op te bouwen
en om als kolonisten het continent te confisqueren.
Maar na de burgeroorlog
nam de stem van de autochtonen toe in volume en kracht.
De Aziatische, Latijns Amerikaanse, Caribische en Europese immigranten
die voor de Amerikanen kanalen groeven,
hun avondeten klaarmaakten,
hun oorlogen voerden
en hun kinderen 's avonds naar bed brachten
werden bekeken met een hernieuwde en intense xenophobie,
die immigranten afschildert als permanente outsiders
die nooit toegestaan moet worden om insiders te worden.
Rond de mid jaren 20 hadden de autochtonen gewonnen,
en werden racistische wetten opgesteld
die onnoemelijke aantallen kwetsbare immigranten en vluchtelingen buitensloten.
Immigranten en hun medestanders probeerden zich hier tegen te verweren,
maar werden in de verdediging gedwongen,
in zekere zin gevangen binnen door autochtonen geschapen kaders.
Als autochtonen zeiden dat immigranten niet nuttig waren,
dan zeiden hun bondgenoten, dat zijn ze wel.
Als autochtonen immigranten beschuldigden dat ze anders waren,
beloofden hun bondgenoten dat ze zouden integreren.
Als autochtonen immigranten aanvielen dat ze gevaarlijke parasieten waren,
benadrukten hun bondgenoten hun loyaliteit, hun gehoorzaamheid,
hun harde werk en hun spaarzaamheid.
Zelfs terwijl voorstanders immigranten verwelkomden,
zagen velen hen nog als outsiders waar je medelijden mee moest hebben,
die gered moesten worden, opgebeurd
en getolereerd,
maar die nooit volledig werden toegelaten als gelijken in rechten en respect.
Na de Tweede Wereldoorlog, en vooral vanaf de midden jaren 60 tot recent,
keerden immigranten en hun bondgenoten het tij,
verwierpen de restricties van de mid twintigste eeuw
en in plaats daarvan kwam een systeem dat gezinshereniging prioritiseerde,
de toelating van vluchtelingen
en de toelating van diegenen met speciale vaardigheden.
Maar zelfs toen
lukte het hun niet om het debat fundamenteel te veranderen,
en dus bleef dat kader in stand,
klaar om nu als een stuiptrekking weer de kop op te steken.
Met die conversatie is iets mis.
De oude vragen zijn schadelijk en zaaien verdeeldheid.
Hoe komen we nu van die conversatie
naar ééntje die ons dichter brengt bij een wereld die rechtvaardiger is,
billijker,
die veiliger is?
Naar mijn mening is wat we moeten doen
één van de moeilijkste dingen die een maatschappij kan doen:
nieuwe grenzen trekken over wie meetelt,
wiens leven, wiens rechten
en wiens welvaren belangrijk is.
We moeten de grenzen opnieuw trekken.
We moeten ONZE grenzen opnieuw trekken.
Daarvoor moeten we een alomheersende opvatting ter discussie stellen,
een opvatting met serieuze tekortkomingen.
Volgens die opvatting
bestaat er zoiets als binnen de nationale grenzen, binnen een land,
dat is waar wij wonen, werken en ons met onze eigen zaken bemoeien.
En dan heb je buiten; dat is waar alle anderen zijn.
Als volgens die opvatting immigranten het land binnenkomen,
dan gaan ze van buiten naar binnen,
maar blijven buitenstaanders.
Elke macht of middelen die ze ontvangen
zijn geschenken van ons in plaats van rechten.
Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dit zo'n alomheersende opvatting is.
We benadrukken het in hoe we praten en ons gedragen.
tot en met de landkaarten die we in onze klaslokalen ophangen.
Het probleem met deze opvatting is dat ze gewoonweg niet overeenkomt
met hoe de wereld functioneert,
en hoe ze vroeger functioneerde.
Natuurlijk, Amerikaanse werknemers hebben welvaart opgebouwd in de maatschappij.
Maar immigranten ook,
met name in onmisbare delen van de Amerikaanse economie
en waar weinig Amerikanen werken, zoals landbouw.
Sinds het ontstaan van de natie,
zijn Amerikanen onderdeel geweest van de Amerikaanse arbeidskrachten.
Natuurlijk, Amerikanen hebben maatschappelijke instellingen opgericht
die rechten garanderen.
Maar immigranten ook.
Ze waren er gedurende elke belangrijke maatschappelijke beweging,
zoals burgerrechten en de organisatie van arbeid,
en streden om ieders rechten in de maatschappij uit te breiden.
Immigranten zijn dus al onderdeel van de strijd
voor rechten, democratie en vrijheid.
En tot slot, Amerikanen en andere burgers van het noordelijk halfrond
hebben zich niet alleen met hun eigen zaken bemoeid,
ze zijn niet binnen hun eigen grenzen gebleven.
Ze hebben de landsgrenzen niet gerespecteerd.
Ze zijn de wereld in getrokken met hun legers,
ze hebben gebieden en middelen overgenomen
en enorme winsten onttrokken aan veel van de landen
waar immigranten vandaan komen.
In die zin, zijn vele immigranten al onderdeel van de Amerikaanse macht
Met deze andere kaart van binnen en buiten in gedachten,
is het niet de vraag of de ontvangende landen
de immigranten toe zullen laten.
Ze zijn er namelijk al.
De vraag is of de Verenigde Staten en andere landen
immigranten toegang gaan geven tot de rechten en middelen
die hun werk, hun activisme en hun thuislanden
in belangrijke mate hebben geholpen te creëren.
Met deze nieuwe kaart in gedachten,
kunnen we ons richten op een nieuwe reeks van moeilijke, dringend nodige vragen,
fundamenteel andere vragen dan die we eerder gesteld hebben --
vragen die mogelijkerwijs de grenzen van het immigratiedebat verleggen.
Onze drie vragen zijn over werknemersrechten
over verantwoordelijkheid
en over gelijkheid.
Ten eerste moeten we vragen naar werknemersrechten.
Hoe maakt bestaand beleid het moeilijker voor immigranten zichzelf te verweren
en makkelijker om uitgebuit te worden,
met lonen, rechten en bescherming die voor iedereen achteruitgaan?
Als immigranten bedreigd worden met razzia's, opsluiting en deportatie,
weten werkgevers dat ze dat kunnen misbruiken,
dat hen verteld kan worden dat als ze terugvechten,
ze overgedragen worden aan de immigratiedienst.
Als werkgevers weten
dat ze een immigrant kunnen terroriseren met zijn gebrek aan papieren,
dan is een werknemer extreem exploiteerbaar,
en dat heeft niet alleen invloed op gastarbeiders
maar op alle arbeiders.
Ten tweede moeten we vragen stellen over verantwoordelijkheid.
Welke rol hebben rijke, machtige landen zoals de Verenigde Staten
gespeeld in het moeilijk of onmogelijk maken
voor immigranten om in hun thuisland te blijven?
Je boeltje oppakken en je land verlaten is moeilijk en gevaarlijk,
maar veel immigranten hebben simpelweg geen optie om thuis te blijven
als ze willen overleven.
Oorlogen, handelsverdragen
en consumptiegewoonten in het noordelijke halfrond
spelen een belangrijke en verwoestende rol hier.
Welke verantwoordelijkheid hebben de Verenigde Staten,
de Europese Unie en China --
de grootste uitstoters van koolstof --
naar de miljoenen van mensen die ontheemd zijn door de opwarming van de aarde?
En als derde, moeten we vragen stellen over gelijkheid.
Mondiale ongelijkheid is een schrijnend, toenemend probleem.
Inkomens- en welvaartsverschillen nemen toe in de wereld.
Of je rijk of arm bent, wordt in toenemende mate
meer nog dan wat ook,
bepaald door waar je geboren bent,
en dat mag geweldig lijken als je uit een welvarend land komt.
Maar het betekent in feite een totaal onrechtvaardige verdeling
van de kansen op een lang, gezond, bevredigend leven.
Als immigranten geld of producten naar familie thuis sturen,
speelt dat een aanzienlijke rol om die verschillen te verkleinen,
al is het een onvolledige rol.
Het draagt meer bij dan alle ontwikkelingshulpprogramma's
in de wereld bij elkaar.
We begonnen met de vragen van de autochtonen,
over immigranten als hulpmiddelen,
als anderen
en als parasieten.
Waarheen zouden deze nieuwe vragen over werknemersrechten,
over verantwoordelijkheid
en over gelijkheid
ons kunnen leiden?
Deze vragen verwerpen medelijden, en omarmen rechtvaardigheid.
Deze vragen verwerpen de autochtone en nationalistische verdeling
tussen ons en hun.
Ze helpen ons ons voor te bereiden op de problemen die komen gaan
en problemen zoals de opwarming van de aarde waar we al mee te maken hebben.
Het zal niet makkelijk zijn ons af te keren van de vragen die we hebben gesteld
en nieuwe vragen te stellen.
Het is geen geringe uitdaging
om onze eigen grenzen onder ogen te zien en te verleggen.
Het zal verstand, vindingrijkheid en moed vragen.
De oude vragen zijn er al zo lang,
die zullen niet zomaar vanzelf weggaan,
en het kon nog wel een tijdje duren.
Zelfs als het lukt om de vragen te veranderen,
dan zullen de antwoorden ingewikkeld zijn,
en zullen opofferingen en compromissen vergen.
En in een ongelijke wereld, zullen we altijd moeten letten
op de vraag wie er de macht heeft om met het debat mee te doen
en wie niet.
Maar de grenzen van het immigratiedebat
kunnen opgeschoven worden.
Het is aan ons allemaal om ze op te schuiven.
Dank je wel.
(Applaus)
Hoje em dia, ouvimos frequentemente que o sistema de imigração é defeituoso.
Eu gostaria de defender hoje
que a nossa conversa sobre imigração também é defeituosa
e sugerir alguns meios para que, juntos, possamos construir uma melhor.
Para tal fim, vou propor algumas novas perguntas
sobre imigração,
sobre os Estados Unidos
e sobre o mundo,
perguntas que podem mover as fronteiras do debate sobre a imigração.
Não vou começar com a discussão acesa que temos hoje em dia,
enquanto as vidas e o bem-estar dos imigrantes estão em risco
nas fronteiras dos EUA e muito para além delas.
Em vez disso, vou começar por mim mesmo, na pós-graduação
em Nova Jersey, em meados dos anos 90, estudante apaixonado da história dos EUA
que é o que ensino atualmente, como professor
na Universidade de Vanderbilt, em Nashville, no Tennessee.
Quando eu não estava a estudar,
às vezes, para evitar escrever a minha dissertação,
os meus amigos e eu íamos à cidade
para distribuir panfletos em neon, protestando contra a legislação
que estava a ameaçar retirar os direitos dos imigrantes.
Os nossos panfletos eram sinceros, eram bem intencionados,
estavam factualmente corretos...
Mas agora eu percebo que eles também eram um problema.
O que eles diziam era:
"Não retirem os direitos dos imigrantes ao ensino público,
"aos serviços médicos, à rede de segurança social.
"Eles trabalham arduamente.
"Pagam impostos.
"São cumpridores da lei.
"Usam menos os serviços sociais do que os americanos.
"Estão dispostos a aprenderem inglês,
"e os filhos deles prestam serviço militar aos EUA em todo o mundo."
Esses são os argumentos que ouvimos todos os dias.
Os imigrantes e os seus defensores
usam-nos quando enfrentam os que negam os direitos dos imigrantes
ou que os excluiriam da sociedade.
Até certo ponto, faz todo o sentido
que essas seriam o tipo de reivindicações
a que recorreriam os defensores dos imigrantes.
Mas, a longo prazo, e talvez até a curto prazo,
eu acho que esses argumentos podem ser contraproducentes.
Porquê?
Porque é sempre uma batalha muito difícil
defendermo-nos no terreno do nosso adversário.
Involuntariamente, os panfletos que os meus amigos e eu estávamos a distribuir
e as versões desses argumentos que ouvimos hoje em dia
estavam a jogar o jogo anti-imigrante.
Estávamos a jogar o jogo, em parte por considerar
que os imigrantes eram pessoas do exterior,
ao contrário de — como espero sugerir dentro de minutos —
serem pessoas que já estão, de forma importante, no interior.
São aqueles que são hostis aos imigrantes — os nativistas —
que conseguiram enquadrar o debate da imigração
em três questões principais.
Primeiro, há a questão de os imigrantes poderem ser ferramentas úteis.
Como é que nós podemos usar os imigrantes?
Vão tornar-nos mais ricos e mais poderosos?
A resposta nativista a esta pergunta é: não,
Os imigrantes não têm nada ou quase nada a oferecer.
A segunda pergunta é se imigrantes são "outros".
Os imigrantes podem tornar-se mais como nós?
Conseguem vir a ser como nós somos?
Conseguem integrar-se?
Estão dispostos a integrar-se?
Aqui, de novo, a resposta nativista é: não.
Os imigrantes serão sempre diferentes de nós e inferiores a nós.
E a terceira pergunta é se os imigrantes são parasitas.
São perigosos para nós?
Será que eles esgotarão os nossos recursos?
Aqui, a resposta nativista é:
"Sim e sim, os imigrantes representam uma ameaça e sugam as nossas riquezas".
Estas três perguntas e a animosidade dos nativistas por detrás delas,
conseguiram enquadrar os contornos gerais do debate sobre a imigração.
Estas perguntas são anti-imigrantes e nativistas no seu cerne,
construídas em volta duma divisão hierárquica dos de dentro e os de fora,
nós e eles,
na qual só nós temos importância
e eles não.
O que dá a essas perguntas força e poder,
para além do círculo de nativistas empenhados,
é a forma como eles exploram uma noção quotidiana,
aparentemente inofensiva, de pertença nacional,
a ativam, a elevam
e a inflamam.
Os nativistas empenham-se em fazer distinções absolutas
entre os de dentro e os do exterior.
Mas a própria distinção está no centro da forma como as nações se definem.
As fissuras entre dentro e fora,
que frequentemente se enraízam nas questões de etnia e de religião,
estão sempre ali para serem aprofundadas e exploradas.
Isso potencialmente dá à abordagem nativista uma repercussão
muito para além daqueles que se consideram anti-imigrantes,
e, até mesmo, entre aqueles que se consideram pró-imigrantes.
Por exemplo, quando os aliados da Lei dos Imigrantes
respondem a essas perguntas que os nativistas fazem,
levam-nas a sério.
Legitimam essas perguntas e, em certa medida,
as suposições anti-imigrantes que estão por detrás delas.
Quando levamos essas perguntas a sério, sem darmos por isso,
estamos a reforçar as cerradas, fronteiras de exclusão
da conversa sobre a imigração.
Então como chegámos até aqui?
Como é que essas se tornaram as principais formas para falarmos sobre a imigração?
Vamos recapitular um pouco.
É aqui que entra em cena a minha formação em história.
Durante o primeiro século dos EUA na sua situação de nação independente,
pouco se fez para restringir a imigração a nível nacional.
Aliás, vários políticos e funcionários trabalharam arduamente
para recrutar imigrantes
para desenvolver a indústria
e para servirem de colonos, para se apoderarem do continente.
Mas, depois da Guerra Civil,
as vozes nativistas aumentaram em volume e em poder.
Os asiáticos, os latino-americanos, os caribenhos e os imigrantes europeus
que escavaram os canais dos americanos,
que cozinharam os seus jantares,
que lutaram nas suas guerras
e que puseram na cama as crianças, à noite,
encontraram uma xenofobia intensa
que apelidou os imigrantes de estranhos permanentes
que nunca deviam ser autorizados a tornarem-se "de dentro".
Até meados de 1920, os nativistas ganharam,
aprovando leis racistas
que excluíram números inauditos de imigrantes e refugiados vulneráveis.
Os imigrantes e os seus aliados deram seu melhor para reagir,
mas encontraram-se na defensiva,
presos, de certa forma, nas molduras nativistas.
Quando os nativistas diziam que os imigrantes não eram úteis,
os aliados dos imigrantes diziam: "Sim, são".
Quando os nativistas acusaram os imigrantes de serem os outros,
os aliados dos imigrantes prometeram que eles se iam integrar.
Quando os ativistas acusavam os imigrantes
de serem parasitas perigosos,
os aliados dos imigrantes realçavam a sua lealdade, a sua obediência,
o seu trabalho duro e a sua economia de gastos.
Mesmo quando os defensores davam as boas-vindas aos imigrantes,
muitos deles ainda consideravam os imigrantes como estranhos,
dignos de dó, de serem resgatados, de serem estimulados,
e de serem tolerados,
mas nunca totalmente incluídos como iguais em respeito e em direitos.
Depois da II Guerra Mundial
e, especialmente, a partir de meados dos anos 60 até recentemente,
os imigrantes e os seus aliados inverteram a maré,
derrubando as restrições dos meados do século XX
e ganhando um novo sistema que dava prioridade à reunificação da família,
à admissão de refugiados
e à admissão dos que tinham capacidades especiais.
Mas, mesmo nessa altura,
não conseguiram mudar fundamentalmente, os termos do debate
e assim, aquele enquadramento perdurou,
pronto para ser assumido de novo no nosso momento convulsivo.
Esta conversa é defeituosa.
As antigas perguntas são prejudiciais e fraturantes.
Então, como passamos desta conversa
para uma que, mais provavelmente, nos trará para um mundo mais honesto,
que seja mais justo,
que seja mais seguro?
Eu quero sugerir que o que devemos fazer
é uma das coisas mais difíceis que uma sociedade pode fazer:
é voltar a traçar as fronteiras de quem é importante,
cuja vida, cujos direitos
cuja prosperidade é importante.
Precisamos de voltar a traçar as fronteiras.
Precisamos de voltar a traçar as nossas fronteiras pessoais.
Para isso, precisamos, primeiro, de agarrar na visão do mundo
que é amplamente aceite mas também seriamente defeituosa.
De acordo com essa visão do mundo,
há o lado de dentro das fronteiras nacionais, o interior da nação,
que é onde moramos, trabalhamos e cuidamos dos nossos interesses.
E depois há o lado de fora; há tudo o resto.
De acordo com essa visão do mundo, quando os imigrantes entram na nação,
estão a passar do lado de fora para dentro,
mas continuam a ser de fora.
Qualquer poder ou recursos que eles recebam
são mais presentes nossos do que direitos.
Não é difícil perceber porque é que essa é uma visão do mundo tão comum.
Ela é reforçada na forma quotidiana
com que falamos, agimos e nos comportamos,
até aos mapas com fronteiras que penduramos nas salas de aula.
O problema com essa visão do mundo é que ela não corresponde minimamente
à forma como o mundo funciona
e à forma como funcionava no passado.
Claro, os trabalhadores americanos criaram riqueza na sociedade.
Mas os imigrantes também,
particularmente, em partes da economia americana que são indispensáveis
e onde poucos americanos trabalham, como a agricultura.
Desde a fundação da nação,
os americanos estiveram dentro da força de trabalho americana.
Claro, os americanos criaram instituições na sociedade
que garantem direitos.
Mas os imigrantes também.
Eles estiveram presentes durante cada um dos grandes movimentos sociais,
como o de direitos civis ou o do trabalho organizado,
em que lutaram para alargar os direitos da sociedade para todos.
Assim, os imigrantes já estão dentro da luta
pelos direitos, pela democracia e pela liberdade.
E, finalmente, os americanos e outros cidadãos do hemisfério norte
não se preocuparam só com os seus problemas
e não ficaram dentro das suas fronteiras.
Não respeitaram as fronteiras dos outros países
Foram mundo fora com os seus exércitos.
Apoderaram-se dos territórios e recursos
e extraíram lucros enormes de muitos dos outros países
de onde os imigrantes vêm.
Nesse sentido, muitos imigrantes já estão inseridos no poder americano.
Tendo em mente este mapa diferente, de mentalidade de dentro e de fora,
a questão não é se os países recetores
vão deixar os imigrantes entrar.
Eles já estão lá dentro.
A questão é se os EUA e os outros países
vão conceder aos imigrantes o acesso aos direitos e aos recursos
que, num papel fundamental, com o seu trabalho e ativismo,
eles e os seus países de origem ajudaram a criar
Com esse novo mapa em mente,
podemos tratar de várias perguntas novas, difíceis e urgentemente necessárias,
radicalmente diferente daquelas que perguntávamos antes,
perguntas que podem mudar as fronteiras do debate sobre a imigração.
As nossas três perguntas são sobre os direitos dos trabalhadores,
sobre a sua responsabilidade
e sobre a igualdade.
Primeiro, precisamos de fazer perguntas sobre os direitos dos trabalhadores.
Como é que as políticas existentes dificultam os imigrantes de se defenderem
e facilitam a sua exploração,
fazendo baixar os salários, os direitos e a proteção para toda a gente?
Quando os imigrantes são ameaçados por vistorias, detenções e deportações,
os seus patrões sabem que eles podem ser violentados
que lhes podem dizer que, se eles reagirem,
serão entregues aos serviços da Imigração.
Quando os patrões sabem
que podem aterrorizar um imigrante por falta de documentação,
isso torna o trabalhador hiper-explorável,
e isso gera impactos, não só para os trabalhadores imigrantes
mas para todos os trabalhadores.
Em segundo lugar, precisamos de fazer perguntas sobre a responsabilidade.
Qual é o papel que têm os países ricos e poderosos como os EUA,
fazendo com que seja difícil ou impossível
que os imigrantes se mantenham nos seus países de origem?
Fazer as malas e sair do nosso país é difícil e perigoso,
mas muitos imigrantes não têm possibilidade de ficar no seu país,
se quiserem sobreviver.
Guerras, tratados comerciais
e hábitos de consumo enraizados no hemisfério norte
exercem um papel preponderante e devastador.
Quais são as responsabilidades que os EUA,
a União Europeia e a China
— os maiores emissores de carbono do mundo —
têm perante os milhões de pessoas já desalojadas pelo aquecimento global?
E em terceiro lugar, precisamos de fazer perguntas sobre a igualdade.
A desigualdade mundial é um problema doloroso que está a intensificar-se.
As receitas e a sua disparidade estão a agravar-se em todo o mundo.
Progressivamente, o que determina se somos pobres ou ricos,
mais do que qualquer outra coisa,
é o país onde nascemos,
o que pode parecer ótimo se somos de um país próspero.
Mas o que, na verdade, significa é uma profunda e injusta distribuição
das hipóteses de ter uma vida longa, saudável e plena.
Quando os imigrantes mandam dinheiro ou bens para as famílias,
isso exerce um papel significativo em diminuir essas disparidades,
apesar de ser um papel incompleto.
Isso faz mais do que todos os programas de auxílio ao estrangeiro, juntos,
no mundo inteiro.
Começámos com as perguntas nativistas
sobre imigrantes como ferramentas,
como os "outros"
e como parasitas.
Onde é que estas novas perguntas sobre direitos dos trabalhadores
sobre responsabilidades
e sobre igualdade
podem levar-nos?
Estas perguntas rejeitam a pena e abraçam a justiça.
Essas questões rejeitam a divisão nativista e nacionalista
de nós contra eles.
Vão ajudar-nos a prepararmo-nos para os problemas que estão a chegar
e para problemas como o aquecimento global
que já estão entre nós.
Não vai ser fácil virar as costas às perguntas que estivemos a fazer,
a esta nova série de perguntas.
Não é um desafio pequeno
assumir e ampliar as nossas fronteiras pessoais.
Vai ser preciso sagacidade, criatividade e coragem.
As velhas perguntas têm estado connosco há muito tempo,
e não vão ceder o caminho por si mesmas,
não vão ceder o caminho do dia para a noite.
E mesmo que consigamos mudar essas perguntas,
as respostas vão ser complicadas,
e vão requerer sacrifícios e compromissos.
Num mundo desigual, teremos sempre de prestar atenção
à pergunta de quem tem o poder para se juntar à conversa
e quem não tem.
Mas as fronteiras do debate sobre a imigração
podem ser alteradas.
Cabe a todos nós alterá-las.
Obrigado.
(Aplausos)
Frequentemente ouvimos que o sistema de imigração está falido.
Hoje quero argumentar que a conversa sobre imigração está falida
e sugerir alguns caminhos para, juntos, construirmos algo melhor.
Para isso, vou propor novas perguntas
sobre imigração,
sobre os Estados Unidos
e sobre o mundo.
Perguntas que podem mudar as fronteiras do debate sobre imigração.
Não vou começar pelo debate ardente que temos atualmente,
até porque a vida e o bem-estar dos imigrantes estão em risco
na fronteira norte-americana e bem além dela.
Em vez disso, vou começar por mim, na pós-graduação,
em New Jersey em meados da década de 1990, estudando seriamente a história dos EUA,
que ensino atualmente como professor na Vanderbilt University
em Nashville, Tennessee.
E quando eu não estava estudando, às vezes para fugir da minha dissertação,
meus amigos e eu íamos para a cidade
distribuir panfletos coloridos, protestando contra as leis
que ameaçavam retirar os direitos dos imigrantes.
Nossos panfletos eram sinceros, bem-intencionados,
precisos...
Mas hoje percebo que eles tinham outro tipo de problema.
Eles diziam o seguinte:
"Não retirem o direito dos imigrantes à educação pública,
aos serviços de saúde, à rede de seguridade social.
Eles trabalham duro.
Eles pagam impostos.
Eles respeitam a lei.
Eles usam menos serviços sociais do que os norte-americanos.
Eles se esforçam para aprender inglês,
e seus filhos servem no exército norte-americano no mundo todo".
Ouvimos esses argumentos todos os dias.
Os imigrantes e seus defensores os usam
ao confrontar aqueles que negam direitos aos imigrantes
ou mesmo os excluem da sociedade.
E até certo ponto, faz muito sentido
que os defensores dos imigrantes aleguem esse tipo de coisa.
Mas, a longo prazo, e talvez mesmo a curto prazo,
acho que esses argumentos podem ser contraproducentes.
Por quê?
Porque sempre é uma batalha árdua
defender-se no terreno de seu oponente.
E, inadvertidamente, os panfletos que entregávamos
e as versões desses argumentos que ouvimos hoje em dia
estavam, na verdade, jogando contra os imigrantes.
Em parte estávamos jogando esse jogo
como se os imigrantes fossem forasteiros,
em vez de, como quero sugerir em breve,
serem pessoas que já estão aqui, do lado de dentro, de formas importantes.
Os nativistas, que são hostis aos imigrantes,
tiveram sucesso em enquadrar o debate sobre a imigração
em três perguntas principais.
Primeiro, se os imigrantes podem ser ferramentas úteis.
Como nós podemos usar os imigrantes?
Eles nos tornarão mais ricos e mais fortes?
A resposta nativista para essa pergunta é não,
os imigrantes têm pouco ou nada para oferecer.
A segunda pergunta é se os imigrantes são "os outros".
Os imigrantes podem se parecer mais conosco?
Eles conseguem se parecer mais conosco?
Eles conseguem se integrar?
Eles querem se integrar?
De novo, a resposta nativista é não,
os imigrantes são permanentemente diferentes de nós e inferiores a nós.
E a terceira pergunta é se os imigrantes são parasitas.
Eles são perigosos para nós? Eles vão drenar nossos recursos?
Aqui, a resposta nativista é sim e sim,
os imigrantes representam uma ameaça e vão solapar nossa riqueza.
Eu sugiro que essas três perguntas e a animosidade nativista por trás delas
tiveram sucesso em definir os contornos do debate sobre imigração.
Essas perguntas são nativistas e anti-imigrantes em seu cerne,
construídas em torno de uma espécie de divisão hierárquica
entre quem é de dentro e quem é de fora,
nós e eles,
na qual só nós importamos,
e eles não.
E o que dá força e poder a essas perguntas,
para além do círculo dos nativistas,
é a forma como elas tocam
em um sentimento cotidiano e aparentemente inofensivo de pertencimento nacional
e ativam, aumentam e inflamam esse sentimento.
Os nativistas se empenham em fazer distinções cruéis
entre quem é de dentro e quem é de fora.
Mas a própria distinção está no cerne de como as nações se definem.
As fissuras entre dentro e fora,
que normalmente se concentram em questões de raça e religião,
estão sempre ali para serem aprofundadas e exploradas.
E isso potencialmente ecoa as abordagens nativistas
muito além daqueles que se consideram anti-imigrantes,
e, notadamente, mesmo entre alguns que se consideram a favor dos imigrantes.
Então, por exemplo, quando os aliados da Lei dos Imigrantes
respondem as perguntas colocadas pelos nativistas,
eles as levam a sério.
Eles legitimam essas perguntas e, de certa forma,
as suposições anti-imigrantes que estão por trás delas.
Quando levamos essas perguntas a sério,
sem saber, estamos reforçando as fronteiras fechadas e restritivas
da conversa sobre imigração.
Como chegamos a isso?
Como essa se tornou a principal forma de falarmos sobre imigração?
Aqui, precisamos de um pouco de contexto, e é onde entra minha formação em história.
Durante o primeiro século dos EUA como nação independente,
foi feito muito pouco, nacionalmente, para restringir a imigração.
De fato, muitos políticos e empregadores se empenharam em recrutar imigrantes
que fortaleceram a indústria
e serviram de colonos, para se apropriarem do continente.
Mas depois da Guerra Civil,
a voz dos nativistas ganhou volume e poder.
Os imigrantes asiáticos, latino-americanos, caribenhos e europeus,
que cavaram canais para os norte-americanos,
cozinharam seus jantares,
lutaram suas guerras,
e colocaram suas crianças para dormir,
se depararam com uma nova e intensa xenofobia,
que colocava os imigrantes como forasteiros permanentes
que nunca poderiam se tornar "pessoas de dentro".
Em meados da década de 1920, os nativistas venceram,
instaurando leis racistas
que excluíam inúmeros imigrantes e refugiados vulneráveis.
Os imigrantes e seus aliados fizeram o possível para resistir,
mas estavam na defensiva,
de alguma forma presos no enquadramento dos nativistas.
Quando os nativistas disseram que os imigrantes não eram úteis,
seus aliados disseram: "Sim, eles são".
Quando os nativistas acusaram os imigrantes de serem "outros",
os aliados deles prometeram que eles iriam se integrar.
Quando os nativistas
acusaram os imigrantes de serem parasitas perigosos,
seus aliados enfatizaram a lealdade, a obediência,
o trabalho árduo e a parcimônia deles.
Mesmo quando defensores deram boas-vindas aos imigrantes,
muitos ainda consideraram os imigrantes como forasteiros,
de quem deviam sentir pena, ou que deviam resgatar,
inspirar,
e tolerar,
mas que nunca foram tratados como iguais em direitos e respeito.
Depois da Segunda Guerra Mundial, especialmente de meados da década de 1960
até muito recentemente,
os imigrantes e seus aliados inverteram a maré,
derrubando as restrições dos meados do século 20
e conquistando um novo sistema que priorizava a reunificação familiar,
a admissão de refugiados
e a admissão de quem tivesse habilidades especiais.
Mas mesmo então,
não tiveram sucesso em mudar fundamentalmente os termos do debate,
e assim a estrutura persistiu,
pronta para ser retomada neste momento convulsivo.
Essa conversa está falida.
As perguntas antigas são danosas e divisivas.
Então como podemos ir dessa conversa
para uma que possa nos aproximar de um mundo mais igual,
mais justo,
mais seguro?
Sugiro que precisamos fazer
uma das coisas mais difíceis que qualquer sociedade pode fazer:
redefinir a fronteira de quem é importante;
quem são as pessoas cuja vida, direitos
e prosperidade importam.
Precisamos redefinir essas fronteiras.
Precisamos redefinir as nossas fronteiras.
Para isso, primeiro precisamos confrontar uma visão de mundo mantida globalmente,
mas também imensamente falha.
De acordo com essa visão de mundo,
há o lado de dentro das fronteiras nacionais,
o lado de dentro da nação,
onde nós vivemos, trabalhamos e cuidamos da nossa vida.
E há o lado de fora: todo o resto.
Por essa visão de mundo,
quando os imigrantes cruzam a fronteira para dentro da nação,
eles passam de fora pra dentro,
mas continuam forasteiros.
Qualquer poder ou recurso que eles recebam
são presentes nossos, e não direitos.
Não é difícil ver por que essa é uma visão de mundo usualmente mantida.
Ela é reforçada na forma cotidiana como falamos, agimos e nos comportamos,
de acordo com as fronteiras dos mapas pendurados em nossas salas de aula.
O problema com essa visão de mundo é que ela não corresponde
à forma como o mundo realmente funciona
e como funcionou no passado.
Claro, os trabalhadores norte-americanos geraram riqueza para a sociedade.
Mas os imigrantes também,
especialmente em áreas indispensáveis da economia norte-americana
e nas quais poucos norte-americanos trabalham, como a agricultura.
Desde que a nação foi fundada,
os norte-americanos fizeram parte da força de trabalho dos EUA.
É claro que os norte-americanos fortaleceram as instituições da sociedade
que garantem os direitos.
Mas os imigrantes também.
Eles estiveram presentes nos principais movimentos sociais,
como o movimento por direitos civis e do trabalho organizado,
que lutaram para expandir os direitos para todos na sociedade.
Então os imigrantes já estão dentro,
na luta por direitos, democracia e liberdade.
E, finalmente, os norte-americanos e outros cidadãos do Norte Global
não cuidaram só de sua vida
e não se mantiveram dentro de suas fronteiras.
Eles não respeitaram as fronteiras de outras nações.
Saíram pelo mundo com seus exércitos,
tomaram territórios e recursos,
e extraíram lucros imensos de muitos dos países
de onde vêm os imigrantes.
Nesse sentido, muitos imigrantes já estão dentro da potência norte-americana.
Considerando esse outro mapa de "dentro" e "fora",
a questão não é se os países que recebem imigrantes
vão deixar os imigrantes entrarem.
Eles já estão dentro.
A questão é se os EUA e outros países
vão dar aos imigrantes acesso aos direitos e recursos
em cuja criação o trabalho, o ativismo e o país natal deles
já tiveram um papel fundamental.
Considerando esse novo mapa,
podemos nos voltar para um conjunto de perguntas duras, novas e urgentes,
radicalmente diferentes das que fizemos antes.
Perguntas que podem mudar as fronteiras do debate sobre imigração.
Nossas três perguntas são sobre direitos dos trabalhadores,
sobre responsabilidade,
e sobre igualdade.
Primeiro, precisamos perguntar sobre direitos dos trabalhadores.
Como as políticas existentes dificultam os imigrantes a se defenderem
e facilitam que eles sejam explorados,
reduzindo salários, direitos e proteções para todos?
Quando os imigrantes são ameaçados com vistorias, detenções e deportações,
seus empregadores sabem que eles podem ser agredidos,
que podem dizer a eles que, se resistirem, serão levados ao serviço de imigração.
Quando os empregadores sabem
que podem aterrorizar um imigrante por sua falta de documentação,
esse trabalhador se torna hiperexplorável,
e isso impacta não só os trabalhadores imigrantes
mas todos os trabalhadores.
Segundo, precisamos fazer perguntas sobre responsabilidade.
Qual é o papel de países ricos e poderosos como os Estados Unidos
em tornar difícil ou impossível
para os imigrantes permanecerem em seu país de origem?
Juntar suas coisas e sair de seu país é difícil e perigoso,
mas muitos imigrantes simplesmente não têm a opção de permanecer em sua casa,
se quiserem sobreviver.
Guerras, acordos comerciais
e hábitos de consumo arraigados no Norte Global
têm um papel importante e devastador.
Que responsabilidades os Estados Unidos,
a União Europeia e a China,
líderes mundiais em emissão de carbono,
têm com os milhões de pessoas já desalojadas pelo aquecimento global?
E terceiro, precisamos fazer perguntas sobre igualdade.
A desigualdade global é um problema desolador e crescente.
Desigualdades de renda e bens crescem no mundo todo.
Cada vez mais, o que determina se você é rico ou pobre,
mais que qualquer outra coisa, é o país em que você nasce.
O que pode parecer ótimo, se você nasce em um país próspero.
Mas que, na verdade, significa uma distribuição profundamente injusta
das chances de uma vida longa, saudável e plena.
Quando imigrantes enviam dinheiro ou bens para a família,
isso tem um papel importante em reduzir essas diferenças,
ainda que insuficiente.
Isso significa mais do que todos programas do mundo de ajuda a estrangeiros,
juntos.
Começamos com as perguntas nativistas
que tratam os imigrantes como ferramentas,
como "os outros"
e como parasitas.
Aonde essas novas perguntas sobre direitos dos trabalhadores,
sobre responsabilidade
e sobre igualdade
nos levam?
Essas perguntas rejeitam a pena e incluem a justiça.
Essas perguntas rejeitam a divisão nativista e nacionalista
de nós contra eles.
Vão nos ajudar a nos prepararmos para os problemas que virão
e problemas como o aquecimento global que já estão nos afetando.
Não vai ser fácil mudar das perguntas que temos feito
para esse novo conjunto de perguntas.
Não é um desafio pequeno
opor-se e expandir nossas próprias fronteiras.
Será preciso perspicácia, criatividade e coragem.
As perguntas antigas nos acompanharam por muito tempo,
e não vão desaparecer por si,
e nem da noite para o dia.
E mesmo que consigamos mudar as perguntas,
as respostas serão complicadas,
e vão exigir sacrifícios e negociações.
E, em um mundo desigual, precisamos sempre prestar atenção à pergunta
de quem tem poder pra se juntar à conversa
e quem não tem.
Mas as fronteiras do debate sobre imigração
podem ser alteradas.
Está nas mãos de todos nós alterá-las.
Obrigado.
(Aplausos)
Zadnje čase pogosto slišimo, da se je zrušil imigracijski sistem.
Danes želim pokazati, da je spodletela debata o priseljencih,
in predlagati nove načine, na katere lahko skupaj ustvarimo boljšo.
S tem namenom bom predstavil nekaj novih vprašanj
o priseljenstvu,
Združenih državah Amerike
in svetu.
Vprašanja, ki bodo morda premaknila meje debate o priseljencih.
Ne bom začel z vročo debato, ki se odvija trenutno,
medtem ko so življenja in blaginja priseljencev v nevarnosti
tako na ameriški meji kot drugod.
Raje bom začel s svojo zgodbo s podiplomskega študija
v New Jerseyju, kjer sem sredi 90-ih študiral ameriško zgodovino,
ki jo zdaj poučujem kot profesor na Univerzi Vanderbilt
v Nashvillu, Tennessee.
Ko se nisem ukvarjal s študijem,
včasih da bi se izognil pisanju disertacije,
smo s prijatelji odšli v mesto
in delili letake v neonski barvi, s katerimi smo protestirali
proti zakonodaji, ki naj bi priseljencem odvzela pravice.
Naši letaki so bili iskreni in dobronamerni,
navedena dejstva so bila točna ...
Vendar se zdaj zavedam, da so bila tudi sporna.
Na letakih je pisalo:
"Ne odvzemite priseljencem pravice do javnega šolstva,
do zdravstvenih storitev, do mreže socialne varnosti.
Trdo delajo.
Plačujejo davke.
Spoštujejo zakone.
Socialnih storitev se poslužujejo redkeje od Američanov.
Zelo radi bi se naučili angleščine
in njihovi otroci služijo v ameriški vojski po vsem svetu."
Takšne argumente slišimo seveda vsak dan.
Priseljenci in njihovi zagovorniki se jih poslužujejo
pri soočanju s tistimi, ki bi radi kratili pravice priseljencem
ali jih celo izključili iz družbe.
Do določene mere je popolnoma smiselno,
da zagovorniki priseljencev uporabljajo takšne in podobne argumente.
Vendar mislim, da imajo takšni argumenti
dolgoročno, morda tudi kratkoročno, nasproten učinek.
Zakaj?
Ker je obramba sebe na nasprotnikovem ozemlju
vedno težka bitka.
Tako so bili naši letaki, ki smo jih delili,
in tako so različice omenjenih argumentov, ki jih slišimo danes,
nehote dejansko usmerjeni proti priseljencem.
Do nasprotnega učinka smo delno prišli
zaradi dojemanja priseljencev kot outsiderjev,
namesto da bi jih videli kot ljudi, ki so že pomemben del družbe,
kar bom poskušal predstaviti v naslednjih minutah.
Tistim, ki so sovražno nastrojeni proti priseljencem, ksenofobom,
je uspelo debato o priseljencih omejiti
na tri glavna vprašanja.
Prvo vprašanje se nanaša na to, ali so priseljenci uporabni.
Kako lahko priseljence izkoristimo?
Nas bodo naredili bogatejše in močnejše?
Ksenofob bo na ta vprašanja odgovoril nikalno --
priseljenci nam lahko ponudijo le malo ali nič.
Pri drugem vprašanju gre za to, ali so priseljenci drugačni.
Lahko priseljenci postanejo bolj podobni nam?
So zmožni postati bolj podobni nam?
So se sposobni asimilirati?
Se želijo asimilirati?
Tudi na ta vprašanja bi ksenofob odgovoril nikalno -
priseljenci so nespremenljivo drugačni od nas in manjvredni.
In tretje vprašanje se glasi, ali so priseljenci paraziti.
So nevarni za nas? Bodo izrabili naše vire?
V tem primeru bo ksenofob odgovoril pritrdilno --
priseljenci predstavljajo nevarnost za nas in črpajo naše bogastvo.
Menim, da so ta tri vprašanja in sovražen odziv ksenofobov na njih
postavili glavne okvire za debato o priseljencih.
Ta vprašanja so sama po sebi usmerjena proti priseljencem in etnocentrična.
Nastala so na podlagi hierarhične delitve na insiderje in outsiderje,
na nas in njih,
pri čemer smo pomembni samo mi,
oni ne.
In poleg kroga zavzetih etnocentrikov
daje tem vprašanjem moč in zagon
način, na katerega prodirajo v vsakdanjik kot navidezno neškodljiv občutek
nacionalne pripadnosti,
ki se aktivira, krepi
in nazadnje razvname.
Etnocentriki se zavežejo k močnemu razlikovanju
med insiderji in outsiderji.
Takšno razlikovanje je v osnovi način, kako se narodi definirajo.
Razkol med insiderji in outsiderji,
ki je pogosto najmočneje povezan z raso in religijo,
se lahko vedno še bolj poglobi in izkoristi.
In tako se lahko vpliv etnocentričnega pristopa razširi
ne samo med tistimi, ki se imajo za protipriseljensko nastrojene,
temveč presentljivo tudi med nekaterimi, ki ne zavračajo priseljencev.
Ko denimo zagovorniki pravic priseljencev
odgovarjajo na vprašanja, ki jih postavljajo etnocentriki,
se jih resno lotijo.
To pomeni, da ta vprašanja sprejmejo in s tem do določene mere
tudi protipriseljensko naravnanost, ki se skriva za njimi.
Ko resno obravnavamo ta vprašanja,
nevede podpiramo ozke in izključujoče okvirje
debate o priseljencih.
Kako smo prišli do tega?
Kako je to postal glavni način pogovora o priseljenstvu?
Za to je treba poznati ozadje,
pri tem nam bo pomagalo moje znanje iz zgodovine.
V prvem stoletju ameriške neodvisnosti,
je država naredila zelo malo pri omejevanju priseljevanja.
Pravzaprav so se številni politiki in delodajalci
močno trudili, da bi zaposlili priseljence,
ki bi zgradili industrijo
in delali kot naseljenci ter prevzeli kontinent.
Po koncu ameriške državljanske vojne
pa so bili vedno glasnejši in močnejši glasovi etnocentrikov.
Priseljenci iz Azije, Latinske Amerike, s Karibov in iz Evrope,
ki so kopali ameriške kanale,
kuhali Američanom večerje,
bojevali njihove bitke
in zvečer spravljali njihove otroke spat,
so bili soočeni z novo in intenzivno ksenofobijo.
Ta je zaznamovala priseljence kot stalne outsiderje,
katerim ni dovoljeno postati insiderji.
Do srede 20-ih let 20. stoletja so etnocentriki dosegli zmago
s sprejemanjem rasističnih zakonov,
ki so izobčili ogromno število ranljivih priseljencev in beguncev.
Priseljenci in njihovi zavezniki so se branili na vso moč,
vendar so naleteli na odpor
in se na nek način ujeli v etnocentrično mrežo.
Ko so ksenofobi trdili, da so priseljenci neuporabni,
so zagovorniki priseljencev trdili nasprotno.
Ko so ksenofobi obtožili priseljence, da so drugačni,
so zagovorniki obljubili, da se bodo asimilirali.
Ko so ksenofobi označili priseljence za nevarne parazite,
so zagovorniki poudarili lojalnost in poslušnost priseljencev,
njihovo trdo delo in njihovo gospodarnost.
Tudi ko so zagovorniki odprli vrata priseljencem,
so jih številni imeli za outsiderje, ki jih je treba pomilovati in rešiti,
jih postaviti na noge
in tolerirati,
nikoli pa niso bili enakovredno vključeni v pravice in bili spoštovani.
Po drugi svetovni vojni, predvsem od sredine 60-ih do danes,
so priseljenci in zagovorniki spremenili tok dogajanja,
s prekinitvijo omejitve iz sredine 20. stoletja
in vzpostavitvijo novega sistema, ki postavlja na prvo mesto
združitev družin, sprejem beguncev
in sprejem priseljencev s posebnimi kompetencami.
A kljub temu
jim ni uspelo bistveno spremeniti toka debate,
zato je ostala vpeta v istem okviru,
pripravljena na ponovno obravnavo, ko pridemo do kritičnega trenutka.
Ta debata je spodletela.
Stara vprašanja so škodljiva in razdiralna.
Kako bomo torej naredili korak naprej od te debate
do takšne, ki nas bo morebiti popeljala v svet, ki je bolj pravičen,
bolj pošten,
bolj varen?
Menim, da moramo narediti
eno najtežjih stvari, ki jih lahko naredi družba:
premakniti moramo meje tega, kdo velja,
čigavo življenje, čigave pravice
in čigavi uspehi štejejo.
Premakniti moramo meje.
Premakniti moramo meje nas.
Da bi to dosegli, moramo najprej vzeti pod drobnogled pogled na svet,
ki je široko razširjen, a izredno pomanjkljiv.
V skladu s tem pogledom na svet
obstaja notranjost znotraj državnih meja, znotraj naroda,
kjer živimo, delamo in se brigamo zase.
In obstaja zunanjost -- to je vsepovsod drugod.
V okviru takšnega pogleda na svet se priseljenci, ko pridejo v državo,
premaknejo iz zunanjosti v notranjost,
vendar ostanejo outsiderji.
Vsaka pravica ali sredstva, ki jih priseljenci prejmejo,
se štejejo kot darovi od nas, in ne kot pravice.
Zlahka ugotovimo, zakaj je takšen pogled na svet tako razširjen.
Krepi se v našem vsakodnevnem načinu govora, delovanja in obnašanja,
da ne omenjam zemljevidov z označenimi mejami v šolskih učilnicah.
Težava takšnega pogleda na svet je v tem, da ne ustreza načinu,
na katerega svet dejansko deluje
in na katerega je deloval v preteklosti.
Neoporečno je, da so ameriški delavci zgradili bogastvo v družbi,
a so ga tudi priseljenci,
predvsem v nepogrešljivih sektorjih ameriškega gospodarstva, v katerih
je zaposlenih le malo Američanov, kot je kmetijstvo.
Od ustanovitve ZDA
so bili Američani del ameriške delovne sile.
Ustanovili so seveda družbene institucije,
ki zagotavljajo pravice.
A tudi priseljenci so del tega.
Bili so prisotni pri vsakem večjem družbenem gibanju,
denimo za državljanske pravice in združevanje delavcev,
katerih cilj je bil razširiti pravice v družbi za vsakogar.
Tako so priseljenci že vključeni v boj
za pravice, demokracijo in svobodo.
In nenazadnje se Američani in drugi prebivalci razvitih držav
niso brigali zase
in niso ostali znotraj svojih meja.
Niso spoštovali meja drugih držav,
temveč so vkorakali v njih s svojo vojsko,
zasedli teritorije in vire
ter izvlekli ogromne dobičke iz številnih držav,
iz katerih prihajajo priseljenci.
Potemtakem so priseljenci dejansko že del ameriške moči.
Pri tej delitvi na notranjost in zunanjost v naših glavah
ne gre za to, ali bodo države, ki sprejemajo priseljence,
odprle vrata v notranjost.
Priseljenci so že del notranjosti.
Gre za to, ali bodo ZDA in druge države
priseljencem omogočile dostop do pravic in sredstev,
pri ustvarjanju katerih so delo in aktivizem priseljencev
ter njihove domovine igrali ključno vlogo.
S takšnim novim pogledom na svet
se lahko lotimo skupka novih, težkih in nujno potrebnih vprašanj,
ki so popolnoma drugačna od prejšnjih.
Ta vprašanja bodo morda premaknila meje debate o priseljencih.
Nova tri vprašanja se nanašajo na delavske pravice,
na odgovornost
in na enakopravnost.
Glede delavskih pravic se lahko vprašamo sledeče:
Kako obstoječa politika priseljencem otežuje obrambo
in dopušča izkorščanje,
jim niža plače, odvzema pravice in zaščito?
Ko delodajalci priseljencem grozijo z zbori, pripori in deportacijami,
vedo, da jih lahko izkoriščajo,
da jim lahko grozijo z izročitvijo migracijskemu uradu
če se bodo pritoževali.
Ko se delodajalci zavedajo,
da lahko terorizirajo priseljence, ker so brez osebnih dokumentov,
postanejo le-ti glavna tarča izkoriščanja,
kar vpliva ne samo na priseljenske delavce,
temveč tudi na ostale zaposlene.
Drugo vprašanje se nanaša na odgovornost.
Kako so bogate in vplivne države, kot je ZDA,
priseljencem oteževale in onemogočale,
da ostanejo v svojih domovinah?
Pobrati svoje stvari in zapustiti domovino je težko in nevarno,
vendar številni priseljenci enostavno ne morejo ostati doma,
če želijo preživeti.
Vojne, trgovinski sporazumi
in potrošniške navade, zakoreninjene v razvitih državah,
igrajo kjučno in uničevalno vlogo pri tem.
Kakšno odgovornost imajo Združene države,
Evropska unija in Kitajska --
največji onesnaževalci z ogljikom - do milijonov ljudi,
ki so zaradi globalnega segrevanja že zapustili svoje domove?
In nenazadnje si moramo zastaviti vprašanja glede enakopravnosti.
Globalna neenakost je mučen in rastoč problem.
Razlike v prihodkih in bogastvu so vedno večje med ljudmi po celem svetu.
Odločilni faktor pri določanju, ali je nekdo bogat ali reven,
je bolj kot karkoli to,
v kateri državi je nekdo rojen.
To se zdi odlično, če smo rojeni v bogati državi.
V resnici pa pomeni izredno nepravično razdelitev
možnosti za dolgo, zdravo in izpolnjeno življenje.
Ko priseljenci pošljejo denar ali dobrine domov družinam,
igrajo pomembno vlogo pri manjšanju teh razlik,
četudi to ni dovolj.
A naredijo več kot vsi
tuji svetovni programi pomoči skupaj.
Začeli smo z etnocentričnimi vprašanji,
ki so zaznamovali priseljence kot predmete,
kot drugačne
in kot parazite.
Kam nas lahko odpeljejo nova vprašanja, ki se nanašajo
na odgovornost
in na enakopravnost?
Ta vprašanja zavračajo usmiljenje in vodijo v pravičnost.
Ta vprašanja zavračajo etnocentrično in nacionalistično delitev
na nas in njih.
Pomagala nas bodo pripraviti na prihajajoče težave
in težave, ki nas že pestijo, kot je globalno segrevanje.
Ne bo lahko ignorirati vprašanj, ki so bila prisotna do zdaj,
in se usmeriti k novim.
Gre za veliko spremembo
in širitev mej v nas samih.
Potrebni bodo razum, iznajdljivost in pogum.
Stara vprašanja so nas dolgo spremljala,
zato ne bodo kar tako izginila
in ne bodo izginila čez noč.
Tudi če nam uspe spremeniti vprašanja,
bodo odgovori na njih zapleteni,
zahtevali bodo požrtvovalnost in kompromise.
V svetu neenakosti bomo morali vedno biti pozorni na to,
kdo se lahko pridruži debati
in kdo ne.
A meje debate o priseljencih
se lahko premaknejo.
Na nas je, da jih premaknemo.
Hvala.
(Aplavz)
Bugünlerde insanlar göçmenlik sistemimizin çökmüş olduğunu söylüyorlar.
Ben ise bugün göçmen iletişimimizin kopmuş olduğuna değinmek
ve daha iyisini inşa edebileceğimiz yöntemler önermek istiyorum.
Bunu yapabilmek adına
göçmenlik,
Amerika Birleşik Devletleri,
ve dünya hakkında
göçmenlik tartışmasının sınırlarını kaldırabilecek yeni sorular soracağım.
Bu dakikalarda bile ABD sınırında ve sınırın çok ötesinde
göçmenlerin yaşamlarının ve refahlarının riske atıldığı
halihazırdaki hararetli tartışmadan bahsetmeyeceğim.
Onun yerine, 1990'ların ortalarında New Jersey'de
ABD tarihini ciddiyetle çalışan yüksek lisans öğrencisi olmamdan
ve şu anda ABD tarihini Nashville Tennessee'deki
Vanderblit Üniversitesi'nde ders veriyor olmamdan bahsedeceğim.
Çalışmadığım zamanlarda,
bazen tezimi yazmaktan uzaklaşmak için
arkadaşlarımla beraber göçmen haklarının ihlal edilmesine
yol açabilecek yasaları protesto ettiğimiz
parlak renkli el ilanlarını dağıtmak için şehre inerdik.
İlanlarımız samimiydi, iyi niyetliydi
ve gerçeklerle örtüşüyordu.
Fakat şimdi fark ediyorum ki aynı zamanda bir çeşit problemdiler.
Örnek verecek olursak
''Göçmenlerin eğitim haklarını, sağlık haklarını,
sosyal güvenlik haklarını ellerinden almayın.
Göçmenler çok fazla çalışıyorlar,
vergilerini ödüyorlar,
yasalara uyuyorlar.
Sosyal hizmetlerden Amerikalılara kıyasla daha az yararlanıyorlar.
İngilizce öğrenmeye istekliler.
Çocukları tüm dünyada ABD ordusuna hizmet ediyor.'' diyorlardı.
Kuşkusuz ki bunlar her gün duyduğumuz argümanlar.
Göçmenler ve destekleyicileri, bu argümanları
göçmen haklarını inkar eden ya da onları toplumdan ihraç eden
insanlara karşı koymak için kullanıyorlar.
Bir noktaya kadar bu argümanların,
göçmenleri savunanların başvuracağı türde iddialar olduğu çok mantıklı geliyor.
Fakat uzun vadede, hatta belki kısa vadede bile
bu argümanların ters etki yaratabileceğini düşünüyorum.
Peki neden?
Çünkü bu, kendini muhaliflerin arasında savunamayacağın
her zamanki çetin savaş.
Farkında olmayarak arkadaşlarımla dağıttığımız bildiriler
ve bugünlerde duyduğumuz argümanların uyarlamaları
aslında göçmenlik karşıtı bir amaca hizmet ediyorlardı.
Bizler de göçmenlerin,
az sonra açıklamayı umduğum
halihazırda bizlerden biri olduklarının öneminden ziyade,
onların öteki olduğunu düşünerek kısmen bu amaca hizmet ediyoruz.
Üç soru etrafında göçmenlik tartışmasını körüklemeyi başaranlar,
göçmenlerin muhalifi olan nativistlerdir.
Öncelikle göçmenlerin faydalı bir araç olup olamayacağı sorusu sorulur.
Göçmenlerden nasıl yararlanabiliriz?
Bizi daha zengin ve güçlü yapabilirler mi?
Nativistler bu soruyu ''Hayır, göçmenler bize çok az şey
ya da koca bir hiçlik sunarlar.'' diye yanıtlarlar.
İkinci soru ise göçmenlerin öteki olup olmadığıyla ilgili.
Göçmenler bize benzeyebilirler mi?
Bize benzeyecek yeterlilikteler mi?
Asimile edilebilirler mi?
Asimile edilmeye istekliler mi?
Yine nativistler bu soruyu
''Hayır, göçmenler temelli olarak bizden farkı ve geridedirler.'' diye yanıtlarlar.
Üçüncü soru göçmenlerin birer parazit olup olmadığı.
Bize zararları dokunur mu? Kaynaklarımızı kuruturlar mı?
İşte şimdi nativistler bu soruyu ''Evet, evet göçmenler tehlike saçarlar
ve bizim varlıklarımızı tüketirler.'' diye yanıtlarlar.
Bu üç sorunun ve arkasındaki nativist maksadın göçmen tartışması
sınırlarını daha da genişletmekte başarılı olduğunu söyleyebilirim.
İçeridekiler ve ötekiler arasında,
yani biz ve onlar arasında,
sadece bizim önemli olduğumuz,
göçmenlerin ise önemli olmadığını söyleyip bir çeşit hiyerarşik sınır çizen
bu sorular özünde göçmenlik karşıtı ve nativist.
Bu soruların ardındaki, kendini davasına adayan nativist camia dışındaki
itici kuvvet ise her gün faydalandıkları, görünürde zararsız olan
bir ulusa ait olma algısı
faaliyete geçirme
ve bu algıyı derinleştirme
ve kızıştırma yöntemleridir.
Nativistler, kendilerini içeridekiler ve ötekiler arasında
keskin bir uçurum yaratmaya adamışlardır.
Fakat uçurum, ulusların kendilerini nasıl tanımladıklarının temelindedir.
Sık sık ırk ve din bağlamında derinleşen
içerisi ve dışarısı arasındaki çatlaklar
derinleştirilmek ve sömürülmek için her zaman o temeldedir.
Bu muhtemelen nativist yaklaşıma kendilerini göçmen karşıtı olarak
tanımlayanların çok ötesinde, kendilerini aşırı derecede
göçmen taraftarı olarak tanımlayanlar arasında da yankılanma imkanı veriyor.
Böylece Göç Yasası müttefikleri
nativistlerin dayattıkları bu soruları cevaplarken
onları çok ciddiye alıyorlar.
Bu soruları ve bir ölçüde soruların ardındaki
göçmen karşıtı tavrı meşrulaştırıyorlar.
Bu soruları, doğru düzgün bilmeden bile ciddiyetle ele aldığımızda
göçmen iletişiminin kapalı, dışlayıcı sınırlarını güçlendiriyoruz.
Peki bu noktaya nasıl geldik?
Bunlar göçmen tartışmamıza nasıl yön verdiler?
İşte şimdi tarih profesörlüğümün devreye gireceği
bazı tarihsel hikayelere ihtiyacımız var.
ABD zümresi, bağımsız bir ulus olduğu ilk yüzyılında
göçmenliğe ulusal düzeyde çok sınırlı kısıtlamalar getirmişti.
Aslında birçok politikacı ve işveren
sanayiyi geliştirmek
ve bölgelerini gasp edebilmek için onları yerleşimci olarak servis edebilmek
amacıyla göçmenleri iyileştirmek adına çok uğraş verdiler.
Fakat Amerikan İç Savaşı'ndan sonra
nativistlerin sesi daha güçlü, daha gür çıkmaya başladı.
Amerikan tünellerini kazan, onların yemeklerini pişiren,
savaşlarında savaşan,
geceleri çocuklarını yatağa yatıran
Asyalılar, Latin Amerikalılar, Karayipler ve Avrupalı mülteciler,
onları daimi ötekiler olarak atayan,
içeri girmelerine müsade etmeyen
yeni ve yoğun bir yabancı düşmanlığıyla karşılaştılar.
1920'lerin ortalarına kadar nativistler
belirsiz sayıdaki savunmasız göçmenleri ve mültecileri ötekileştiren
ırkçı yasalar koyarak kazandılar.
Göçmenler ve müttefikleri tüm bunlara karşı koymak için ellerinden gelenin
en iyisini yaptılar.
Fakat kendilerini nativist komplosunun içinde savunma halinde buldular.
Nativistler göçmenlerin faydalı olmadığını söylediğinde
göçmen yandaşları faydalı olduklarını söylüyordu.
Nativistler onları öteki olmayla itham ettiğinde
göçmen yandaşları onların kültüre ayak uyduracaklarını temin ediyordu.
Nativistler, göçmenlerin tehlikeli parazitler olduğu fikriyle dolmuşken
göçmen yandaşları, göçmenlerin sadakatini,
itaatkarlığını, çalışkanlıklarını ve tutumluluğunu vurguluyorlardı.
Yandaşlar göçmenlere kucak açtığında bile
çoğu nativist, göçmenlere hala acınası, kurtarılmaya muhtaç
islah edilmesi ve tolere edilmesi gereken
fakat hiçbir zaman hak ve saygı açısından
tamamıyla içeridekilerle eşit olmayan ''ötekiler'' gözüyle bakıyordu.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra özellikle 1960'ların ortalarından günümüze kadar
mülteciler ve yandaşları 20. yy ortalarındaki
kısıtlamaları yıkarak mültecilere ve özel yeteneklilere
ülkeye giriş kabulü veren ve aile birleşim hakkına
öncelik veren yeni bir sistem kazanarak
olayların gidişatını bütünüyle değiştirdiler.
Fakat ondan sonra, esas olarak göçmen tartışmasının
temellerini değiştirmekte başarılı olamadılar.
Bu yüzden tartışmanın temelleri şuanki sarsıcı tartışmamızı
sürdürmeye hazır şekilde hala ayakta.
İşte bu iletişim çöktü.
Eski sorular zararlı ve bölücüydü.
Peki biz bu eski iletişimden
bizi daha adil, daha insaflı
ve daha güven veren bir dünyaya yakınlaştıracak
yeni bir iletişimi nasıl kurabiliriz?
Yapmak zorunda olduğumuz şeyin bir toplumun yapabileceği
en zor şeylerden biri olduğunu söylemek istiyorum:
Kimin hayatının, kimin haklarının
ve kimin emeğinin kayda değer olduğunun
sınırlarını tekrar çizmemiz gerekiyor.
Sınırları tekrar çizmemiz gerekiyor,
kendi sınırlarımızı tekrar çizmemiz gerekiyor.
Bunu yapabilmek için öncelikle olabildiğine geniş
fakat ciddi ölçüde kusurlu bir dünya görüşünü ele almamız lazım.
Bu dünya görüşüne göre
yaşadığımız, çalıştığımız kendi işimizi umursadığımız
topraklarımızın, ulusal sınırlarımızın içerisi var.
Bir de diğer her yerin olduğu dışarısı var.
Bu dünya görüşüne göre mülteciler topraklarımıza girdiğinde
dışarıdan içeriye geçmiş oluyorlar
fakat ''dışarıdakiler'' olarak kalıyorlar.
Elde ettikleri herhangi bir yetki veya olanak
göçmenlerin hakları olmaktan ziyade bizden onlara bir hediye oluyor.
Bu görüşün neden bu kadar yaygın olduğunu anlamak zor değil.
Bu görüş, konuşmamıza, hareket etmemize, sınıflarımıza astığımız
sınırları çizilmiş haritalara kadar hayatımızın her anında pekiştiriliyor.
Bu dünya görüşünün sorunu şu ki
dünyada işlerin nasıl yürüdüğüyle
ve geçmişte nasıl yürümüş olduğuyla uyuşmaması.
Tabii ki de Amerikalı işçiler toplumu kalkındırdılar.
Fakat göçmenler de bilhassa
önemli ama çok az Amerikalının çalıştığı
tarım gibi sektörlerde çalıştılar.
Ulus inşa edildiğinden beri
Amerikalılar, Amerikan iş gücünün bir parçası.
Tabii ki de Amerikalılar toplumda haklarını güvenceye alan
bir gelenek inşa ettiler.
Fakat göçmenler de inşa ettiler.
Vatandaşlık hakları ve sendikalaşmış işgücü gibi
toplumdaki herkese hakkını ulaştırmak için mücadele ettikleri
tüm büyük sosyal hareketlerde göçmenler de oradaydı.
Böylece göçmenler çoktandır hak,
demokrasi ve özgürlük mücadelesi veriyorlar.
Sonuç olarak Amerikalılar ve tüm Batı dünyası
sadece kendi işlerine bakıp
kendi sınırları içinde kalmadılar.
Diğer ulusların sınırlarına saygı göstermediler,
ordularıyla dünyaya açıldılar,
bölgeleri ve kaynakları ele geçirdiler
ve çoğu mülteci vatanından
muazzam kar elde ettiler.
Bu anlamda çoğu mülteci aslında çoktan Amerikan gücünün ''içerisinde''.
İçerinin ve dışarının zihindeki
değişik haritası beraberindeki asıl soru
ülkelerin mültecileri içeriye dahil edip etmeyeceği değil.
Aslında çoktan dahiller, içerideler.
Asıl soru, ABD'nin veya diğer ülkelerin mültecilere
oluşumunda emeklerinin, müdahalelerinin ve vatanlarının
temel rol oynadığı haklara ve olanaklara
ulaşma imkanı verip vermeyeceği.
Zihindeki bu yeni haritayla
tamamıyla önceden sorduğumuz sorulardan farklı,
göçmen tartışmasının sınırlarını değiştirebilecek, çetin, yeni
ve acilen ihtiyaç duyduğumuz üç yeni soruyu sorabiliriz.
Sorularımız, işçi hakları,
sorumluluk
ve eşitlik hakkında.
İlk olarak işçi hakları hakkında soru sormaya ihtiyacımız var.
Var olan politikalar göçmenlerin kendini savunmasını nasıl zorlaştırıyor,
maaşlarını aşağı çekerek haklarını ve korunmalarını
sömürülmeye müsait bir duruma nasıl sürüklüyor?
Mülteciler yakalanma, gözaltına alınma ve sınır dışı edilmekle tehdit edildiğinde
iş verenleri onları suistimal edebileceklerini,
azarlayabileceklerini, eğer karşı koyarlarsa
Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza'ya teslim edebileceklerini biliyorlar.
İş verenlerin göçmenleri eksik evraklarıyla korkutması
işçileri aşırı sömürülebilir
bir duruma sokuyor.
Bu durumdan sadece göçmen işçiler değil
tüm işçiler etkileniyor.
İkinci olarak sorumluluklar hakkında soru sormaya ihtiyacımız var.
ABD gibi zengin ve güçlü ülkelerin
göçmenler için kendi vatanlarında barınmanın zorlaştırılmasındaki
ya da imkansız hale getirilmesindeki rolü nedir?
Göçünü toparlayıp ülkeni terk etmek zor ve tehlikeli
fakat çoğu göçmenin eğer hayatta kalmak istiyorlarsa
evde kalmak gibi bir seçeneği yok.
Batı dünyasında köklü bir yeri olan savaşlar, ticaret anlaşmaları
ve tüketim alışkanlıkları
burada büyük ve yıkıcı bir rol oynuyor.
ABD, Avrupa Birliği ve Çin gibi
-dünyanın karbon yayılım liderlerinin-
küresel ısınma yüzünden çoktan vatanlarından sürgün edilmiş
milyonlarca insana karşı sorumlulukları neler?
Üçüncü olarak eşitlik hakkında soru sormalıyız.
Evrensel eşitsizlik, gitgide şiddetlenen, yürek burkan bir problem.
Gelir ve refah dengesi arasındaki uçurum tüm dünyada giderek artıyor
ve gitgide zengin veya fakir olduğunuzu
diğer her şeyden daha çok belirleyen faktör
hangi ülkede doğduğunuz oluyor
ki zengin bir ülkede doğmuş olmanız sizin için mükemmel oluyor.
Fakat aslında bu, sağlıklı ve tatmin edici bir yaşam şansının
son derece adaletsiz bir dağılımı demek.
Göçmenlerin ailelerine para veya eşya göndermesi,
eğer uçurum çok açılmadıysa
aradaki farkın daralmasında çok önemli bir rol oynuyor.
Bu, dünyadaki tüm yabancılara yardım kuruluşlarının toplamından
daha büyük bir rol oynuyor.
Göçmenleri bir araç olarak,
ötekiler olarak
ve parazitler olarak
değerlendiren nativist sorularla başlamıştık.
Peki işçi hakları,
sorumluluklar
ve eşitlik hakkındaki yeni sorularımız
bizi nereye götürecek?
Bu sorular aşağılanmayı reddediyor ve adaleti sarıp sarmalıyor.
Bu sorular biz ve ''ötekiler'' arasındaki
nativist ve milliyetçi bölünmüşlüğü reddediyor.
Bu sorular karşılaşabileceğimiz problemlere ve küresel ısınma gibi
halihazırda mücadele ettiğimiz problemlere karşı gardımızı almamıza yardım edecek.
Yeni sorularımızı eski sorularımızla yer değiştirmek
kolay olmayacak.
Sınırlarımızla mücadele edip onları genişletebilmek
sanıldığı kadar küçük bir ihtimal değil.
İnce zekaya, yaratıcılığa ve cesarete ihtiyacımız var.
Eski sorular çok uzun zamandır bizimleler
ve kendi kendilerine gitmeyecekler,
bir gecede kaybolmayacaklar.
Eğer soruları değiştimeyi başarırsak
cevaplar çetrefilleşecek,
adanmışlık ve feragat etmeyi gerektirecekler.
Eşitsizliğin hüküm sürdüğü dünyada
kimin göçmen iletişimine katılma yetkisine sahip olduğu ve kimin olmadığı
sorusuna odaklanmak zorunda kalacağız.
Fakat göçmen tartışmasının sınırları kaldırılabilir.
Sınırları kaldırmak hepimize bağlı.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
最近，我们总是会听到有人说 移民制度已经崩溃了。
但我今天要说，崩溃的 是我们关于移民问题的讨论，
并且我要介绍一些方法，通过 共同努力来构建更好的移民对话。
为此，我要提出
关于移民，
美国，
和世界的一些新问题，
这些问题可能会改变 移民争议的格局。
我不会在一开始就讨论 现在争论最激烈的话题——
即使现今移民的生命 和健康都在面临威胁，
而且不只是在美国的国界上， 在更大范围内也是如此。
我要先说说我在 90 年代中期的新泽西
读研究生时认真学习 美国历史的事情，这也正是
正是我目前以教授的身份 在田纳西州纳什维尔的范德堡大学
所教授的课程。
当我不学习的时候，
有时候为了逃避写论文，
我和朋友会去镇子里，
发一些荧光色的传单， 以此抗议
可能会威胁移民权利的法规。
我们的传单很真诚， 也是善意的，
而且信息准确真实......
但我现在意识到，某种意义上说 它们本身也是种麻烦。
传单上写着：
“不要夺走移民接受教育、
享受医疗 和社会保障网络的权利。
他们工作刻苦。
他们按规定缴税，
他们遵纪守法。
他们占用的社会服务资源 比美国人占用的还少。
他们渴望学习英语，
他们的孩子也为 全球的美国军队效力。”
这些也是我们现在 经常能听到的观点。
移民及其支持者们用这些观点
来反驳那些否认移民权利，
甚至把他们排挤出社会的人。
在一定程度上， 我们完全可以理解
为什么移民的支持者们 会使用此类观点。
但是从长远来看， 甚至从短期的角度考虑，
我认为这些论点 都可能适得其反。
为什么？
因为这终归是场艰苦的战斗，
因为你得在敌人的地盘上 守护你自己。
而且，在不知不觉中， 我和朋友发出去的传单，
还有我们至今还能听见的 这些观点的不同版本，
正在玩一场反移民的游戏。
所以称作反移民的游戏，
是因为我们总想象移民是外来者，
而非在各个重要方面 都已经融入社会内部的成员，
这也是我希望在 接下来几分钟内详细介绍的。
那些对移民 持有敌对态度的本土主义者
已经成功地构建了移民议题的框架，
主要围绕这三个问题：
第一，移民到底能不能成为实用工具。
我们如何利用移民？
他们会不会使我们更加富强？
本土主义者 对这个问题的答案是，不行，
移民能对社会做出的贡献 微乎其微，甚至毫无用处。
第二个问题是， 移民到底是不是异己者。
移民能不能变得更像“我们”？
他们具不具备变成“我们”的能力？
他们能否被同化？
他们愿不愿意被同化？
本土主义者的答案同样是否定的，
移民永远与我们不同， 而且低我们一等。
第三个问题是， 移民到底和我们是不是寄生关系。
他们对我们有没有威胁？ 他们会不会用光我们的资源？
本地人的答案是不容质疑的肯定：
他们认为，移民会对我们造成威胁， 且吸取着我们的财富。
我要说的是，这三个问题， 以及它们挟带的本土主义的仇恨，
已经成功地塑造了移民讨论的大框架。
这些问题的核心都是反移民、本土主义的，
而且构建了一种等级制度， 创造了本地人和外来者的对立、
“我们”和“他们”的对立，
而且其中只有“我们”才重要，
“他们”不重要。
而且，在本土主义者的圈子外
仍给予这些问题力量的，
是它们以一种极其平常、 看似无害的方式利用着
人们的民族归属感，
激起它，强化它，
煽动它。
本土主义者们总是竭力将 本地人和外来者
明确地划分开。
但是这种划分本质上取决于 一个国家如何自我定义。
所谓“内部”和“外部”之间的裂隙
常常延伸到诸如种族、 宗教的深层因素中，
而且总是被别有用心者 深化并利用着。
这还给了本土主义方针 潜在的支持者，
其中远不只有自认为 是反对移民的人，
甚至还在很大程度上 涵盖了支持移民的人。
举个例子，在移民法案的支持者
回答本土主义者提出的问题时，
他们确实把这些问题当回事了。
他们会将这些问题合理化， 同时在某种程度上，
将这些问题背后的反移民思想 也合理化了。
当我们无意识地开始重视这些问题时，
我们就把移民问题封闭、 排外的交流界限
进一步强化了。
我们是怎么走到这一步的？
这些又是怎么变成 我们讨论移民问题的主要方式的？
这里，我们需要一些背景故事。
这也是我的历史学科背景 发挥作用的时候。
美国在成为独立国家的第一个世纪中，
它几乎没有在国家层面限制移民。
事实上，很多政策制定者 和老板都努力地
吸收移民、
建立产业，
以移民者身份做贡献， 充分利用美洲大陆的发展机会。
但是在内战之后，
本土主义的声浪渐渐增强， 变得更有分量。
来自亚洲、拉丁美洲、 加勒比地区和欧洲的移民，
即便帮助了美国开凿运河，
帮他们做了晚饭，
替他们打了仗，
悉心照顾了他们孩子，
仍遭遇了新一轮 强烈的仇外心理。
这让移民变成了永远的“局外人”，
并且永远不能 成为这个国家的“局内人”。
1920 年代中期，本土主义者大获全胜，
建立了种族主义的法律，
将不计其数的 弱势的移民和难民拒之门外。
移民和他们的支持者 尽了全力回击，
但最后还是发现自己处于被动一方，
被困在本土主义者 所建立的话语框架中。
当本土主义者说 移民者毫无用处时，
他们的支持者说， 不，他们有用。
当本土主义者指责移民 成为异己分子时，
他们的支持者保证 他们会被社会同化。
当本土主义者指控移民是 危险的寄生虫时，
他们的支持者又强调 他们的忠诚、恭顺、
勤奋和节俭。
就算有倡导者欢迎移民，
很多人仍然把移民当作异己分子， 只能被可怜，被拯救，
被激励，
被忍受，
但是从未被平等地、 有尊严地完全接纳。
在第二次世界大战之后， 尤其是从 1960 年代中期至今，
移民及其的支持者们 逆转了这股洪流，
推翻了二十世纪中期的限制，
并且赢得了优先考虑家庭团聚、
接纳难民、
接纳有特殊技能的人的新体制。
但是就算如此，
他们还是没有从根本上 改变辩论的主题，
导致讨论框架仍在延续，
而且随时会伴着 我们的惊骇被再次提起。
关于移民问题的讨论已经破裂。
那些老旧的问题是有害的、分裂的。
那么我们如何才能 从破裂的交流中走出来，
进入新的交流，好让我们 更有可能朝着一个更加公平、
更加正义、
和更加安全的世界迈进一步？
我想要说的是，我们现在要做的，
是任何社会都最难做到的事情之一：
重新规划界限—— 重新决定谁重要，
重新决定谁的生命、权利
和繁荣发展重要。
我们需要重新规划这些界限。
我们需要重新定义“我们”的范围。
为此，我们首先需要 接纳一种被广泛采纳，
却有着严重缺陷的世界观。
根据这种世界观，
国家有国境线内部、国家内部，
即我们生活，工作 和过自己日子的地方。
然后国家有“外部”：所有其它地方。
根据这种世界观， 当移民跨境进入一个国家时，
他们从国家“外面”来到“内部”，
但他们也只是“外来者”。
他们获得的任何权力或资源
都是我们给的礼物，而非权利。
我们不难理解为什么 这种世界观如此普遍。
它被我们日常 说话、做事和行动的方式所强化，
其中甚至还包括我们挂在教室里的、 划分了国境的地图。
这个世界观的问题是， 它与世界实际的运作方式，
还有其以前的运作方式
已经脱节了。
诚然，美国本土劳动者 在社会中积累了财富。
但是移民也一样，
特别是在美国经济 一些不可或缺，
而且少有美国人工作的领域， 例如农业。
自美国建国以来，
美国国民一直在 美国劳动人口的“内部”。
诚然，美国人已经建立了 可以保障权利的
社会机构。
但移民也是如此。
所有重大社会运动中 都有他们的身影，
例如争取公民权和工会的过程，
为扩展每个人的社会权利而斗争。
所以，移民早已在斗争过程的“内部”，
与其他人一起争取权利、民主和自由。
最后，美国国民和 北半球其他发达国家的公民
并未只关注自己的生活，
而且没有只留在自己国家境内。
他们并未尊重 其他国家的边境线，
而是他们已经带着自己的军队 向这个世界进发；
他们已经接管了领土和资源，
他们从那些移民的原属国
获得了巨大的利润。
从这种意义上说，许多移民 实际上已经在美国管辖“内部”了。
只要我们心里有这种 展现不一样的“内部”和“外部”的地图，
问题就不在于国家
会不会允许移民进入。
他们已经进去了。
问题是，美国和其他国家
是否会允许移民们 获得本国的权利和资源，
尽管移民们的工作、 对权利的积极争取，还有他们的祖国
在本国构建权利和资源的过程中 已经扮演了重要角色。
心里有了这张新地图，
我们可以开始处理一系列艰难的、 迫切需要解决的新问题，
它们完全不同于 我们之前曾问过的那些——
这些问题可能会改变 移民讨论话题的边界。
我们的三个问题 关乎劳工的权利，
关乎责任，
关乎平等。
首先，我们需要问有关 劳工权利的问题。
现有政策如何 增加了移民保卫自己的难度，
使他们更容易被剥削，
还威胁了所有人的薪酬、 权利与应受的保护？
当移民面对着围捕、 监禁和驱逐出境的威胁，
他们的雇主知道他们可以被压迫，
还可以告诉他们， 如果他们反击，
就会被交给移民局。
当雇主知道，
自己能以身份证明材料不足为由 恫吓移民劳工，
移民劳工便极易被剥削了。
而且，这不仅会影响到移民，
更会影响所有劳工。
其次，我们要问责任的问题。
像美国这样发达的国家， 在令移民难以乃至无法
留在原属国的过程中，
扮演了怎样的角色？
从自己的国家搬出来 是困难而危险的，
但是很多移民为了生存， 根本没有
留在家里的选项。
植根于发达国家的
战争、贸易协定和消费习惯
具有毁灭性作用，承担了主要责任。
像美国、欧盟和中国这样
世界主要的碳排放国家，
在全球变暖迫使数以百万计的人
背井离乡的过程中 又应承担怎样的责任？
第三，我们需要问有关平等的问题。
全球不平等的现象导致民不聊生， 而且这种情况还在加剧。
收入和财富差距 在世界范围内都有所扩大。
在当今世界，决定你是 富人还是穷人的
首要因素，
是你出生于哪个国家。
如果你生在富裕国家， 感觉似乎不错，
但这实际上意味着极度的不公平：
实现长寿，健康，充实的人生的 机会分布极不平衡。
移民向其家庭汇款、 邮寄生活用品的过程
在缩小这些差距上 起着重要的作用，
甚至是唯一的作用因素。
它的作用甚至比世界上 所有移民帮扶项目
加起来产生的作用还要大。
我们最开始从本土主义的问题出发，
探讨了移民的工具性、
异己性
与寄生性。
而这些探讨了劳工的权利、
责任
和平等的新问题
又把我们领向何处呢？
这些问题拒绝怜悯，拥抱公平正义。
这些问题拒绝本土主义、民粹主义
对“我们”和“他们”的割裂。
这些问题将帮我们 为即将出现的问题做好准备，
也帮我们为全球变暖这种 已经存在的问题做好了准备。
摒弃我们长久以来所问的问题 并接受这些新问题
不会轻松。
挑战并扩大
“我们”的范围是个不小的挑战。
这个过程需要智慧、创造力和勇气。
我们在旧的问题上纠缠已久，
它们不会自行解决，
也不会在一夜之间消失。
即使我们设法改变了这些问题，
答案将会非常复杂，
且需要牺牲与权衡。
在不平等的世界里， 我们必须时刻注意
谁拥有参与移民讨论的能力，
而谁没有。
但是移民辩论的边界
可以被修正，
而修正它们的责任 就落在我们每个人身上。
谢谢。
（掌声）
我們現在常聽說， 現在的移民體制已經出問題了。
而今天我想要說明的是， 我們的移民對話出現了問題，
然後我想透過一些方法 來建立更好的移民對話。
為此，我會提出一些新問題，
關於移民、關於美國，以及世界，
這些問題可能會移動 移民辯論的界線。
我並不打算從我們 目前的熱門話題談起，
雖然移民的生命和安康
在美國國界及國界之外 仍然受到威脅。
但我反而要先談談研究生時期的我，
我在 1990 年代中期的 紐澤西州認真地研讀美國歷史，
現在是一名教授，任職於田納西州 納什維爾的范德堡大學。
當我不學習的時候，
有時是不想寫我的論文，
我會和朋友到鎮上去，
去發顏色鮮艷的傳單，去抗議那些
威脅說要剝奪移民權利的法律。
我們的傳單很真誠，立意良好，
傳單上的事實也都很準確……
但我現在意識到， 這些傳單也算是一種問題。
傳單上寫著：
「不要剝奪移民 接受義務教育的權利，
以及獲得醫療服務 和社會安全網的權利。
他們工作很努力。
他們有繳稅。
他們守法。
他們使用的社會服務比美國人少。
他們很渴望學英語，
他們的孩子在世界各地的 美國軍隊服役。」
當然，這些是我們天天聽到的說法。
移民者和他們的擁護者 會利用這些說法
來反駁那些否認移民權利，
甚至想將移民群體 從這個社會中排除的人。
從某種程度上來說，這非常合理，
這些主張的確是 捍衛移民權利者會使用的。
但從長期來看，也許短期也是，
我認為這些說法會產生反效果。
為什麼？
因為，這一定是一場硬仗，
因為要在敵方的領地上為自己辯護。
在不經意間，我和朋友 那時候所發的傳單
和現在我們所聽到的這些說法，
其實是在玩反移民的遊戲。
我們玩這個遊戲在某個層面上 是把移民當作外來者，
而不是如我稍後會建議的方式，
人們已經把移民視為重要的自己人。
那些敵視移民的人，即先天論者，
很成功地把移民辯論
用三個主要問題框住了。
第一個問題，移民 能否成為有用的工具。
我們能怎樣利用移民？
他們能讓我們變得 更富裕、更強大嗎？
先天論者對此的答案是「不」，
移民無法提供給我們什麼， 就算有也非常少。
第二個問題，移民是否 是「其他人」。
移民能不能變得更像我們？
他們有能力變得更像我們嗎？
他們能夠被同化嗎？
他們願意被同化嗎？
先天論者對此的答案仍然是「不」。
移民永遠跟我們不同， 而且低我們一等。
第三個問題，移民是否是寄生蟲。
他們對我們來說危險嗎？ 他們會用光我們的資源嗎？
對此，先天論者的 兩個答案皆為「是」。
移民是種威脅， 他們會吸光我們的財富。
我認為，這三個問題 及其背後先天論者的敵意
已經成功勾勒出了一個 更大的移民辯論的輪廓。
這些問題的核心，是反移民的、 是先天論者的，
建立起等級分化，
將人分為自己人和外來人，
分為我們和他們，
只有我們才重要，
而他們不重要。
這些問題仍然有影響力和力量，
即使是在虔誠先天論者的圈子外，
因為它們能夠利用
日常中看起來無害的國家歸屬感，
然後觸發它、增強它，
再點燃它。
先天論者致力於明確
將自己人與外來人區分開來。
但這種區別本身是 各國定義自己的關鍵。
內部與外部的分歧，
通常在種族和宗教方面最嚴重，
且總是可以再被加深、被利用。
這可能會引起先天論者的共鳴，
且影響範圍遠超過那些認為 自己是反移民的人，
很驚人的是，就連一些自認支持 移民的人也會產生共鳴。
所以，比如當移民法的盟友
回答先天論者提出的這些問題時，
他們會很認真地看待。
他們會將那些問題合法化， 並在某種程度上，
將問題背後的反移民假設合法化。
當我們在不知不覺間 認真看待這些問題時，
就是在加固封閉、具有排他性的
移民對話的界線。
我們怎麼會走到這一步？
這些問題怎麼會變成 我們談論移民時的主導方式？
這裡我們需要些背景訊息，
我的歷史知識也就此派上用場了。
在美國成為獨立國家的 第一個 100 年裡，
美國幾乎沒有對移民採取 任何國家層面的限制。
事實上，許多政策制訂者和僱主——
都很努力去招募移民，
去建立產業，
以移居者的身份占據這塊大陸。
但在內戰之後，
先天論者的聲音 不論是音量或強度都提升了。
亞洲人、拉丁裔美國人、 加勒比海地區和歐洲地區的移民
為美國人挖隧道，
為他們煮晚餐，
為他們打仗，
哄他們的孩子上床睡覺，
在此時卻遇到了 新的、強烈仇外情緒，
這種情緒令移民被視為 是永遠的外來者，
永遠都不能允許他們成為自己人。
直到 1920 年代中期， 先天論者贏了，
建立起了種族主義的法律，
排擠走了數不盡的
無力抵抗的移民和難民。
移民和他們的盟友盡力反擊，
但他們卻發現自己只能防守，
被先天論者構造的框架控制著。
當先天論者說移民沒有用處時，
移民的盟友說，移民是有用處的。
當先天論者指控移民是「其他人」，
移民的盟友保證移民會被同化。
當先天論者控訴移民 是危險的寄生蟲時，
移民的盟友強調移民的忠誠、
順從、辛勤和節儉。
就連支持者在歡迎移民的時候，
許多人仍然將其視為外來者，
且需要被同情、拯救、
鼓勵、
包容，
但從來沒有完全將他們帶進來，
給予他們同等的權利和尊重。
在二戰後，特別是 從 1960 年代中期到最近，
移民和他們的盟友扭轉了局勢，
推翻了 20 世紀中期的限制，
贏得了一個新體制， 這個體制優先讓家庭重聚、
接納難民，
以及接納有一技之長的人。
但即使這樣，他們也沒有成功地
從根本上改變辯論的條件，
所以，那個框架仍然存續，
準備在我們自己的失控時刻 再次被拿來使用。
那個對話出現了問題。
舊的問題是有害的，會造成分裂。
所以我們要如何從那樣的對話
轉變成另一種對話，讓我們的世界
更公平、更公正、
更安全？
我建議我們需要做的
是對任何社會都最困難的事情之一：
重新畫出界線，包括誰來做決定、
誰的生命、誰的權利、
誰的成功是重要的。
我們必須要重畫界線。
我們需要重畫「我們」的界線。
為了做到這一點， 首先，我們需要接受
一種普遍，但也有 嚴重缺陷的世界觀。
根據那種世界觀，
這裡有國家「内部」， 邊界在國家領土内，
也就是我們居住、工作 和管好自家事的地方。
還有「外面」；也就是其他地方。
根據這種世界觀，當移民 跨越邊界進入了國家，
他們就是從外面到了裡面，
但他們仍然是外來者。
他們接收到的任何權力或資源
都是我們給予的禮物，而不是權利。
現在看來不難理解為什麼 這種世界觀會如此普遍。
從我們每天說話、 做事、表現的方式，
到學校教室掛在牆上的 邊界地圖，都會強化它。
這種世界觀的問題是，
它不符合世界真正運作的方式，
以及世界過去運作的方式。
當然，美國工人已經 在社會中創造了財富。
但移民也一樣，
特別是在美國經濟中不可或缺
且很少有美國人自己 在做的工作，比如農業。
從國家建立以來，
美國人就一直在美國勞動力的内部。
當然，美國人在社會中
建立了權利保障制度。
但移民也一樣。
他們參加了每一場重大的社會運動，
比如民權運動和工會運動，
在社會上為民衆爭取更大權利而戰。
所以，移民始終存在於
權利、民主和自由的奮鬥中。
最終，美國人和北方世界的公民
沒有管好自己的事，
他們沒有待在自己的邊界內。 他們沒有尊重其他國家的邊界。
他們帶著軍隊前往世界各地，
佔據領土和資源，
他們從許多其他的國家 奪取巨大收益，
移民正是來自這些國家。
從這種意義上來看，許多移民 已經在美國權力的内部了。
根據這幅不同的地圖， 用來劃分内部和外部，
所以問題並不是接收國是否
要讓移民進入。
因為移民已經進入了。
而是，美國及其他國家是否
能夠讓移民取得權利和資源，
靠他們的努力、他們的 行動主義、他們的母國
扮演重要角色去創造 出來的權利和資源。
有了這幅新地圖，
我們可以轉向一組困難、 嶄新且迫切需要解決的問題，
和我們以前問過的 問題非常不同——
這些問題可能會改變 移民辯論的界線。
我們的三個問題是關於勞工權利、
責任、
以及平等。
首先，我們必須要問勞工權利。
為什麽現有的政策 讓移民更難保護自己，
讓他們更容易被剝削，
導致薪水、權利和保障都減少了？
當移民受到圍捕、 拘留和驅逐的威脅時，
他們的僱主知道可以虐待他們，
告訴他們，如果他們反抗， 就會把他們交給移民局。
當僱主知道
他們可以利用移民 沒有身份文件來恐嚇他們，
就會讓勞工非常容易受到剝削，
這不僅會影響到移民勞工
也會影響到所有勞工。
第二，我們需要問關於責任的問題。
像美國這樣富裕強大的國家 到底扮演著什麽樣的角色，
讓移民很難或無法待在他們的母國？
離開母國是很困難和危險的事，
但許多移民僅僅是由於 沒有留在家鄉這個選項可以選，
因為他們想要生存。
戰爭、貿易協定，
及扎根於北方世界的消費者習慣，
在此都扮演了重要 且具破壞性的角色。
美國、歐盟及中國要承擔什麽責任？
這些世界領先的碳排放國家
讓數百萬人因為全球暖化 而被迫離開家園。
第三，我們需要問關於平等的問題。
全球不平等的問題 令人愈發痛苦不堪。
全球的收入和財富差距越來越大。
漸漸地，決定你是富裕 或是貧窮的重要因素
變成了是你出生在哪個國家，
如果你出生在繁榮的國家，那很棒。
但那就意味著，人生能夠 長壽、健康、滿足的機會，
在世界各地的分佈非常不公平。
當移民把金錢或物品寄回給家人時，
對於減少上述的差距， 這一點扮演很關鍵的角色，
重要性十分高。
它的影響力超過所有外國援助項目
相加的總合。
我們一開始談到先天論者的問題，
把移民視為工具、
視為其他人
和寄生蟲。
而關於勞工權利、
責任和平等的新問題， 會把我們引向何處？
這些問題拒絕同情，
擁抱公正。
這些問題拒絕先天論和民族主義中
我們和他們的劃分。
這些問題能協助我們 面對即將到來的難題，
如全球暖化，這些已經出現的問題。
要脫離我們一直在問的問題 並轉向一組新問題不是容易的事 。
把「我們」的界線拓展出去 是個不小的挑戰。
這需要智慧、創造力和勇氣。
舊問題已經伴隨我們太久了，
它們不會自己消失，
也不會一夜之間就消失 。
即使我們能成功改變這些問題，
答案也會很複雜，
而且也會有犧牲和權衡。
在不平等的世界裡， 我們將會一直關注
「誰有權力、誰沒有權力 可以加入對話」的問題。
但移民辯論的界線
是可以移動的。
這需要我們所有人來共同移動它。
謝謝大家。
（掌聲）