Good morning.
(Ethereal music)
It has been quite a privilege
being able to grow up in two quite different ways of life.
I was born in Germany,
and at the same time had the chance
to learn more about an ancient art coming from the Shaolin Temple.
When you grow up in an Asian family,
it is quite common
that firstly, you don't argue with your father,
and secondly, you either become medical doctor,
engineer, or lawyer.
Elsewise your parents will be very unhappy.
So having that said,
I finished my academic education with two university degrees,
an MBA,
and quite a collection of different certificates and diplomas -
everything that my parents thought would be useful to have.
But throughout this education,
I felt something was missing.
Because I was learning about many different aspects -
how the plant is working,
what an atom is made out of,
how a political system is functioning,
but somehow, the subject was missing
to learn something about myself.
So with the age of four,
for the first time
I got introduced into the monastic practices,
and I was very happy to find out that the main part of these practices
were dealing with the exploration and the discovery of yourself.
There was mental training,
development of behavior combined with the physical training,
all aspects of what nowadays is known as Shaolin Kung-Fu.
Now, despite the wishes of my parents
to somehow go out in the market and try to manage the world,
I decided to continue this monastic life
and start learning more about myself first.
Now, in the preparation for this talk,
I was asked to share a few words on
what is important in this lifetime,
and see,
it's already challenging
to put three decades into a single talk.
But the picture I would like to show you
summarizes very much
what I consider as being valuable in this lifetime.
There is something about sharing with others.
There is something about connection.
There is the training and development of yourself.
It is to enjoy your time, even doing nothing.
And one main aspect is
to find a way
and do the things you like to do.
Now, when I received the invitation
to have a talk at today's event,
especially under the slogan "High, Higher, Highest,"
something very particular came up on my mind,
and a master from the Shaolin Temple
once told me a story that I would like to share with you.
(Flute music)
A man was living close to a mountain,
and every day he was thinking:
How would it be to climb that mountain
and what would I see on the peak?
So finally, the day came, and the man went on the journey.
Arriving at the foot of the mountain,
he met the first traveler.
So he asked,
"How did you get up the mountain, and what did you see from the top?"
And so the traveler shared his path,
and also the view that he had.
But then the man was thinking,
"The way that this traveler described to me sounds very exhausting.
I need to find another way to climb."
So he continued to walk on the foot of the mountain
until he met the next traveler.
So once again he asked,
"How did you climb up that mountain,
and what did you see from the top?"
And so again the traveler shared his story.
Still not being determined on which direction and which way to go,
the man asked 30 more people, 30 more travelers.
When he finished talking to all of them,
he finally made up his mind.
"Now that so many people already shared with me their paths
and especially what they all saw from the top,
I don't need to climb there anymore."
It is very unfortunate
this man never went on the journey.
Now, to conclude this story,
firstly,
each individual needs to find the most suitable way
to climb that mountain.
But secondly, there is information
possible to be shared with words,
but it is impossible
to share the experience of clarity
when you are standing on that peak by yourself.
To invest the right effort
in climbing that peak,
it's very much what all the Buddhist practices,
the Shaolin training,
or any spiritual practice is about.
Clarity means you see more clear.
When you see more clear, interrelations become more apparent.
When you see more clear,
there is no need to believe anyone or believe anything.
Seeing clear means you can distinguish for yourself
which is the proper direction to take
and which decisions do I have to make
in order to make my goals or aspirations start to shape?
Now, at today's talk, you will have the chance
to become inspired by quite a lot of different travelers.
But in this particular talk,
I can't, and I won't tell you which way to go.
It's just that along your personal journey,
you will encounter challenges.
Those challenges will either prevent you,
or some of them even stop you,
from moving on and climbing that mountain.
In the Shaolin Temple, we refer to them
as "the five hindrances."
The five hindrances are describing different states of the mind.
In those states of the mind,
it becomes very hard to see clearly
and therefore engage in the right decisions.
The first hindrance is called "sensual desire."
Sensual desire arises in the moment
when you are paying attention to something
that is giving you a positive emotion.
This positive emotion can originate from five gates of your body:
Seeing, hearing, smelling, tasting, or feeling.
So in your mind, you climb up that mountain.
After one mile of walking,
you discover a beautiful restaurant
surrounded by beautiful people.
You smell delicious food and the great variety of beverages.
When you follow that temptation,
you have already lost your track.
When this temptation becomes so strong
that you don't want to leave that place anymore,
then the sensual desire has turned into an obsession.
In both cases,
remaining at that place means that you can't get clarity.
The second hindrance, "ill-will,"
describes the state of the mind
that arises from negative emotions.
In that state of the mind,
you have an aversion, a rejection, or simply a dislike
against either an object, a situation, or can be even a person.
To simplify, it means:
You are climbing the mountain,
and it starts to rain,
but you don't like rain.
You discover the roads are bumpy,
but you don't like bumpy roads.
In order to cross the river, you need to swim,
but you don’t like swimming.
Whatever it is that you dislike,
it won’t make it a pleasant journey
unless you learn to let go of this ill-will.
It’s more likely even that you won't continue that journey.
The third hindrance originally translated as "sloth and torpor."
"Sloth" means it’s the heaviness of the body.
"Torpor" means it’s the dullness of the mind.
It is characterized by sleepiness,
non-motivation,
lack of energy,
and oftentimes can manifest itself
in a state of depression.
Now, a simile used in Buddhism describes it as "imprisonment."
You find yourself locked in a cell.
It becomes very hard
to make any type of mental or physical effort.
So in order to continue your path,
there is only one option left.
You need to find a way to get out from that hole, from that cell.
Now, the fourth hindrance is called "restlessness."
It is the state of an unsettled mind.
"Unsettle mind" means your mind cannot settle.
(Laughter) Settle where?
Settle in the present moment.
An unsettled mind either is worrying about the future
or traveling into the past
and rejecting,
judging about an event that happened into your past.
A simile used here is the monkey mind,
constantly jumping from one branch to another,
unable to stay for too long time at the present moment.
The problem is there is no time to see clearly anymore.
Now, the last of the five hindrances is called "skeptical doubt,"
and it's very closely related to a state of mind
which is based on indecisiveness.
It is very easy in that state of mind getting lost in thoughts.
Can I do this?
Is this the right path?
What will the others say?
What if this? What if that?
The mind cannot synchronize with your own actions anymore.
And the result is
that you are getting disconnected
with the goals and aspirations that once you have set to yourself.
When the way is filled with too much doubts,
more often you will stop instead of moving on.
That we know the five hindrances now,
what are we going to do about them?
You need to align and structure your life in such a way
to prevent those hindrances from arising.
If you are not successful,
you need to use techniques in order to remove them.
Each of these hindrances is placing the dark cloud on your mind,
or on the way of your climb.
Simply remember one thing:
Just let it rain.
(Sound of rain)
This is a four step method
to help you removing those hindrances.
The first step is recognize
in what state of the mind you are finding yourself in.
[Recognize, Accept, Investigate, Non-Identity]
Afterwards, learn to accept, acknowledge,
and allow the situation or a person
to be the way how it is,
to be the way how they are.
Investigate your emotional and mental state,
and ask questions:
Why did it come up?
What is going to be the consequence if I remain in that state?
And ultimately, non-identification means:
It is the practice.
I am not the body.
I am not the mind.
I am not my emotion.
It's just that I can see all these three aspects about me.
All of our lifetimes,
all of our lives are too unique
to copy the path from someone else.
To bring meaning to your life,
to bring value into your life,
you need to learn and master yourself,
and don't let the hindrances stop you.
If any of you chooses
to climb that path to clarity,
I would be very happy to meet you at the peak.
(Music) (Applause)
صباح الخير.
(موسيقى أثيرية)
لقد كان امتياز
أن أكون قادرًا على أن أعيش في بيئتين مختلتفتين.
لقد ولدت في ألمانيا،
وفي نفس الوقت سنحت لي الفرصة
للتعلم أكثر عن الفن العريق الخاص بمعبد شاولن.
عندما تنشأ في عائلة آسيوية،
سيكون من المسلّم به
أولًا، ألا تعارض أبيك،
وثانيًا، ستقتصر اختيارات مهنتك على أن تكون طبيب
أو مهندس أو محامي.
وبخلاف ذلك سيكون والداك غير سعيدين على الإطلاق.
وعلى هذا،
أنهيت تعليمي الأكاديمي حاصلًا على درجتين علميتين،
شهادة في إدارة الأعمال،
ومجموعة من الشهادات والدبلومات المختلفة -
أي شيء قد يظنه والدي مفيدًا.
ولكن خلال مسيرتي التعليمية،
شعرت أن هناك شيء ما مفقود.
لأني كنت أدرس في مجالات مختلفة -
كيف تنمو النباتات،
وما الذي تتكون منه الذرة،
وكيف يعمل النظام السياسي،
ولكن بطريقةٍ ما كان الجوهر مفقود
وهو أن أتعلم شيء عن نفسي.
لذا في سن الرابعة،
ولأول مرة
قد بُعثت لممارسة الرهبنة،
وقد سعدت للغاية عندما اكتشفت أن الجزء الرئيسي من هذه الممارسة
يتعامل مع البحث واكتشاف الذات.
كان هناك تدريب عقلي،
تهذيب السلوك مُجتمِع مع التمرين الجسدي،
جميع الخصائص المعروفة في يومنا هذا بكونج فو شاولن.
الآن بغض النظر عن رغبات والدي
في الخروج إلى العالم ومحاولة إدارته بطريقةٍ ما،
لقد قررت أن أواصل حياة الرهبنة
والبدأ بالتعلم عن ذاتي أولًا.
عندما كنت استعد لهذه المحادثة،
طُلب مني أن أقول بضعة كلمات
عن أهم الأشياء في الحياة،
وكما ترون،
إنه تحدي بالفعل
أن ألخص ثلاثة عقود في محادثة واحدة.
ولكن الصورة التي أود أن أُريكم إياها
تلخص بشكل كبير
ما اعتبره قيم في هذه الحياة.
هناك حكمة في المشاركة مع الآخرين.
هناك حكمة في التواصل.
الغاية من تدريب وتطوير نفسك.
هو أن تستمتع بوقتك، حتى وإن كنت لا تفعل شيء.
وأحد الجوانب الرئيسية
هو أن تجد الطريق
وأن تفعل الأشياء التي تحبها.
الآن، عندما وصلتني الدعوة
لإلقاء كلمة في حدث اليلة،
خاصة تحت شعار "عالي، أعلى، الأعلى"
خطر على ذهني شيءٌ محدد،
وهناك معلم من معبد شاولن
ذات مرة أخبرني قصة أريد أن أشاركها معكم.
(موسيقى على الناي)
كان هناك رجلٌ يعيش بالقرب من جبلٍ ما،
وكان يفكر كل يوم،
كيف سيكون الأمر لو تسلق هذا الجبل
وما الذي سأراه عندما أصل للقمة؟
وقد حان الوقت أخيرًا، ليذهب الرجل في مغامرته.
وبوصوله لسفح الجبل،
التقى بأول مسافر.
فسأله،
"كيف تسلقت هذا الجبل، وما الذي رأيته من فوق القمة؟"
فأخبره المسافر برحلته،
وبالمنظر الذي رآه بالأعلى.
ولكن الرجل أخذ يفكر بعد ذلك،
"يبدو أن الطريق الذي وصفه المسافر مرهق للغاية.
يجب أن أجد طريق آخر لتسلق الجبل."
لذا أكمل مسيرته على سفح الجبل
حتى التقى بالمسافر التالي.
لذا سأل مجددًا،
"كيف تسلقت الجبل،
وما الذي رأيته من القمة؟"
ثم مجددًا شاركه المسافر قصته.
فلم يعقد العزم على طريق محدد لرحلته،
ثم سأل بعد ذلك ثلاثين شخص آخر، ثلاثين مسافر.
وعندما انتهى من حديثه معهم،
أخيرًا اتخذ قرارًا.
"الآن بينما شاركني كل هؤلاء المسافرون برحلتهم
وبما رأوه من فوق القمة.
أنا لست مضطر أن أتسلق بعد الآن".
من المؤسف
أن هذا الرجل لم يذهب أبدًا في مغامرته.
نستنتج من هذه القصة الآتي،
أولًا،
كل شخص يجب أن يجد أنسب طريق
لتسلق هذا الجبل.
ولكن الأهم، يوجد بعض المعلومات
يمكن أن تُشارك مع الآخرين،
ولكن من المستحيل
أن تتشارك الخبرة بالوضوح
الذي ستختبره عند الوقوف على القمة بنفسك.
لتستثمر في المجهود المبذول
في تسلق هذه القمة،
هذا هو ما يدور حوله الممارسات البوذية،
و تمارين شاولن،
أو أي ممارسة روحية أخرى.
الشفافية هو أن ترى بوضوح أكثر.
عندما ترى بوضح أكثر، تصبح علاقاتك جلية أكثر.
عندما ترى بوضوح أكثر،
لن تكون مضطر أن تصدق أي أحد أو أي شيء.
أن ترى بوضوح يعني أنك ستكون قادر على التمييز بنفسك
وهو الطريق الصحيح لتتبعه
وأي القرارات التي يجب أن أتخذها
لتبدأ تتشكل أهدافي وطموحاتي؟
الآن، في محادثة اليوم، سوف تسنح لك الفرصة
ليلهمك الكثير من المسافرين.
ولكن في هذه المحادثة بالتحديد،
لن أستطيع ولن أقدر على إخبارك بالطريق الصحيح.
في الواقع، أثناء رحلتك الخاصة بك.
سوف تتعرض لتحديات.
هذه التحديات إما سوف تعرقلك
أو ربما بعضها ستمنعك
عن التقدم ومواصلة تسلق هذا الجبل.
نحن نطلق عليها في معبد شاولن
"المصاعب الخمس".
تشير المصاعب الخمس إلى حالات عقلية مختلفة.
في هذه الحالات العقلية،
يصبح من الصعب أن ترى بوضوح
ومن ثم تُأثر على اتخاذ القرار الصحيح.
أول عقبة تسمى "الرغبة الجسدية".
ترتقي الرغبة الجسدية
في اللحظة التي تشد انتباهك
لشيء يعطيك شعور إيجابي.
هذا الشعور الإيجابي يمكن أن يتولد عندك عن طريق خمسة مداخل:
هم النظر والسمع والشم والتذوق والإحساس.
فما يدور في عقلك بينما تتسلق الجبل.
بعد أن تقطع ميلًا،
فتجد مطعم مبهج
محاط بأناسٍ مبهجين.
تشم رائحة شهية وترى تنوع كبير في الخضروات.
عندما تتبع هذا الإغراء،
ستفقد طريقك.
وعندما يصبح هذا الإغراء قويًا
لدرجة أنك لن تريد أن تترك هذا المكان،
عندها تتحول الرغبة الجسدية إلى هوس.
في كلا الحالتين،
البقاء في هذا المكان يعني أنك فقدت الشفافية.
ثاني عقبة هي "فقد النية"،
والتي تمثل تلك الحالة العقلية
التي تنتج من المشاعر السلبية.
في تلك الحالة العقلية،
سوف تشعر بالنفور والرفض،
أو كره شيءٍ ما أو موقف أو قد يكون شخصٍ ما.
على سبيل المثال،
بينما تتسلق الجبل،
يهطل المطر.
ولكنك لا تحب المطر.
تكتشف طريق وعرة،
ولكنك لا تحب الطرق الوعرة.
أو أنك تضطر لإن تسبح عبر النهر لتكمل الطريق،
ولكنك لا تحب السباحة.
أي شيء تنفر منه،
سيجعل رحلتك مزعجة
ما لم تتعلم كيف تستحضر النية.
وإلا فإنك على الأرجح لن تكمل الرحلة.
عُرفت العقبة الثالثة بـ "الكسل والبلادة".
الكسل هو خمول الجسد.
والبلادة هي خمول العقل.
تلك الحالة تتصف بالتبلد،
فقدان الحافز،
نقص الطاقة،
وغالبًا ما تتجلى
في حالات الاكتئاب.
هناك تشبيه بلاغي لها في البوذية وهو "السجن".
ستجد نفسك محبوس في زنزانة.
سيكون من الصعب للغاية
أن تبذل أي مجهود عقلي أو جسدي.
لذا لتكمل طريقك،
سوف يتبقى لك اختيار واحد فقط.
يجب أن تجد طريقة لتهرب بها من هذه الحفرة، هذه الزنزانة.
والآن نصل لرابع عقبة وهي "عدم الراحة".
والتي تصف الحالة الغير متزنة للعقل.
"العقل الغير متزن" يعني أن عقلك لا يتزن.
(ضحك) أين يتزن؟
يتزن في الوقت الحاضر.
العقل الغير متزن هو الذي يقلق بشأن المستقبل
أو يعيش في الماضي،
وينكر،
ويحكم على موقف حدث لك بالفعل وانتهى.
التشبيه البلاغي هنا هو العقل القرد،
يقفز باستمرار من غصن لآخر،
ولا يقدر على البقاء في اللحظة الحالية لمدة طويلة.
وتصبح المشكلة في عدم توفر الوقت للرؤية بوضوح.
والآن نصل لأخر عقبة وهي "الشك الارتيابي"،
وهي مقترنة بحالة عقلية
تقوم على التردد.
ومن السهل التشتت في هذه الحالة العقلية.
هل أستطيع أن أفعل هذا؟
هل هذا هو الطريق الصحيح؟
ما الذي سيقوله الآخرون؟
ماذا لو حدث هذا أو ذاك؟
لن يستطيع عقلك مواكبة أفعالك بعد الآن.
وستكون النتيجة كالآتي
سوف تضل عن الأهداف
والطموحات التي وضعتها لنفسك.
عندما يحفل الطريق بالشكوك،
كثيرًا ما سوف تتوقف بدلًا من التحرك قدمًا.
وبينما أصبحنا نلم بالخمس عقبات الآن،
كيف سنتصرف بناءً على هذا؟
يجب أن ترتب وتبني حياتك بطريقةٍ ما
بحيث تتفادى هذه العقبات.
إن لم تكن ناجح،
فأنت بحاجة إلى تقنيات للتخلص من تلك العقبات.
كلٌ من هذه العقبات تشكل سحابة سوداء فوق عقلك،
أو فوق الطريق المؤدي لقمة الجبل.
ببساطة تذكر شيءٍ واحد:
دعها تمطر.
(صوت مطر)
إليك عملية من أربع خطوات
سوف تساعدك لتتخلص من تلك العقبات.
أول خطوة هي التمييز
تمييز الحالة العقلية التي ستجد فيها ذاتك.
[التمييز، القبول، التحري، اللا هوية]
ثم تحاول القبول، الإقرار،
ودع الموقف أو الشخص
كما هو عليه،
كلٌ على حاله.
استثمر في عاطفتك و في حالتك العقلية،
واطرح أسألة مثل:
لم طرأ مثل هذا؟
ما العاقبة الناتجة من البقاء في هذه الحالة؟
وأخيرًا اللا هوية:
تمثل العملية.
أنا لست الجسد.
ولست العقل.
أنا لا أمثل حالتي العاطفية.
أنا ببساطة أستطيع أن أميز تلك الجوانب الخاصة بي.
جميع أعمارنا،
جميع حيواتنا مميزة للغاية
أفضل من أن تكون نسخة من حياة شخص آخر.
من أجل أن تجعل لحياتك معنى،
من أجل أن تجعل لها قيمة،
يجب أن تتعلم وتهذب ذاتك،
وألا تخضع لتلك العقبات.
إن اختار أي شخص منكم
أن يصل لطريق الوضوح،
سوف يكون من الشرف أن أقابله عند القمة.
(موسيقى) (تصفيق)
Buenos días.
(Música etérea)
Ha sido un gran privilegio
poder crecer de dos maneras tan distintas.
Nací en Alemania.
y al mismo tiempo tuve la oportunidad
de aprender más sobre un arte antiguo proveniente del Templo Shaolin.
Cuando creces en una familia asiática,
es muy común
que en primer lugar, no discutas con tu padre,
y en segundo lugar, que no te conviertas en médico,
ingeniero, o abogado.
De otra manera, tus padres estarán muy infelices.
Habiendo dicho eso,
terminé mi educación académica con dos títulos universitarios,
un MBA,
y una gran colección de diferentes certificados y diplomas;
todo lo que mis padres pensaron que sería útil tener.
Pero, a lo largo de mi educación,
sentí que me faltaba algo.
Porque estaba aprendiendo sobre muchos aspectos diferentes...
cómo funciona una planta,
de qué está hecho un átomo,
cómo funciona un sistema político,
pero de alguna manera, faltaba un tema:
aprender algo sobre mí.
Así que, con cuatro años,
por primera vez,
fui introducido en las prácticas monásticas,
y estaba muy feliz de descubrir que la parte principal de estas prácticas
se trataba sobre la exploración y el descubrimiento de uno mismo.
Había entrenamiento mental,
desarrollo de comportamiento combinado con entrenamiento físico,
todos los aspectos de lo que hoy en día se conoce como Kung-Fu Shaolin.
Ahora, a pesar de los deseos de mis padres
para que de alguna manera salga al mercado e intente administrar el mundo,
decidí continuar con la vida monástica
y comenzar a aprender más sobre mí mismo primero.
Ahora, en la preparación para esta charla,
me pidieron que compartiera algunas palabras sobre
lo que es importante en esta vida,
y vean,
ya es desafiante
poner tres décadas en una sola charla.
Pero, la imagen que me gustaría mostrarles
resume bastante
lo que considero invaluable en esta vida.
Hay algo sobre compartir algo con los otros.
Hay algo sobre conectar.
Es el entrenamiento y el desarrollo de uno mismo.
Es disfrutar el propio tiempo, incluso haciendo nada.
Y un elemento principal
es encontrar una manera
de hacer las cosas que te gustan hacer.
Ahora, cuando recibí la invitación
de dar una charla en el evento de hoy,
especialmente bajo el lema de "Alto, más alto, lo más alto"
algo muy particular vino a mi mente,
y un maestro del Templo Shaolin
una vez me contó una historia que me gustaría compartir con Uds.
(Música de flauta)
Un hombre vivía cerca de una montaña,
y todos los días pensaba:
¿Cómo sería escalar esa montaña
y qué vería en la cima?
Así que finalmente, el día llegó, y el hombre se fue de viaje.
Al llegar a las faldas de la montaña,
se encontró con el primer viajero.
Así que le preguntó,
"¿Cómo subiste la montaña y qué viste desde la cima?"
Y el viajero compartió su camino,
y también la vista que tuvo.
Pero luego el hombre pensó,
"Lo que este viajero me describió me suena muy agotador.
Necesito encontrar otra manera de escalar".
Así que continuó caminando en las faldas de la montaña
hasta que se encontró con el siguiente viajero.
Así que preguntó una vez más,
"¿Cómo escalaste la montaña,
y qué viste desde arriba?"
Y otra vez el viajero compartió su historia.
Aún sin decidirse por cuál dirección tomar ni en por dónde ir,
el hombre le preguntó a 30 personas más, 30 viajeros más.
Cuando terminó de hablar con todos ellos,
finalmente se decidió.
"Ahora que mucha gente compartió conmigo sus andares
y especialmente lo que vieron desde la cima,
ya no necesito escalar hasta allí".
Es un gran infortunio
que este hombre nunca se fuese de viaje.
Ahora, para concluir la historia,
en primer lugar,
cada individuo necesita encontrar la manera más adecuada
de escalar la montaña.
Pero en segundo lugar, hay información
que es posible compartir a través de las palabras,
pero es imposible
compartir la experiencia de la claridad
de cuando estás parado en la cima por ti mismo.
Invertir el esfuerzo apropiado
en escalar esa cumbre,
es en gran medida de lo que se tratan las prácticas budistas,
el entrenamiento shaolin,
o cualquier práctica espiritual.
La claridad significa que ves más claro.
Cuando ves más claro, las interrelaciones se vuelven más aparentes.
Cuando ves más claro,
no hay necesidad de creer en alguien o creer en algo.
Ver con claridad significa que puedes distinguir por ti mismo
cuál es la dirección adecuada
y qué decisiones tomar
para lograr las metas o aspiraciones.
Ahora, en la charla de hoy, tendrán la oportunidad
de ser inspirados por muchos viajeros diferentes.
Pero en esta charla en particular,
no puedo, y no les diré en qué dirección ir.
Es solo a lo largo de su viaje personal,
que enfrentarán los desafíos.
Esos desafíos podrán prevenirlos,
o incluso detenerlos,
de seguir avanzando y escalar esa montaña.
En el Templo Shaolin, nos referimos a ellos
como 'los cinco obstáculos'.
Los cinco obstáculos describen diferentes estados de la mente.
En esos estados mentales,
se vuelve muy difícil ver claramente
y, por lo tanto, comprometerse con las decisiones correctas.
El primer obstáculo se llama 'deseo sensual'.
El deseo sensual llega en el momento
en que estás poniendo atención a algo
que te está dando una emoción positiva.
Esta emoción positiva se puede originar en cinco puentes de tu cuerpo:
la vista, el audición, el olfato, el gusto o el tacto.
Entonces en tu mente, escalas esa montaña.
Después de caminar un milla,
descubres un hermoso restaurante
rodeado de gente bella.
Hueles comida deliciosa y una gran variedad de bebidas.
Cuando sigues esa tentación,
ya has perdido tu camino.
Cuando la tentación se vuelve más fuerte
tanto que ya no quieres dejar ese lugar,
entonces el deseo sensual se ha vuelto una obsesión.
En ambos casos,
quedarte en ese lugar significa que no puedes tener claridad.
El segundo obstáculo, la 'mala voluntad',
describe el estado de la mente
que surge de las emociones negativas.
En ese estado mental,
tienes una aversión, un rechazo, o simplemente no te gusta
ya sea por un objeto, una situación, o puede ser incluso una persona.
Para simplificarlo, significa que:
Estás escalando la montaña,
y comienza a llover,
pero no te gusta la lluvia.
Descubres que los caminos son irregulares,
pero no te gustan los caminos irregulares.
Para cruzar el río, necesitas nadar,
pero no te gusta nadar.
Lo que sea que te disguste,
no será un viaje placentero
a menos que aprendas a dejar ir esta mala voluntad.
Es incluso más probable que no continúes el viaje.
El tercer obstáculo originalmente traducido como 'la pereza y el letargo'.
La 'pereza' representa el peso de tu cuerpo.
El 'letargo' representa el aburrimiento de la mente.
Está caracterizado por la somnolencia,
la desmotivación,
la falta de energía,
y a menudo se puede manifestar
en un estado de depresión.
Ahora, un símil utilizado en el budismo lo describe como un 'aprisionamiento'.
Te encuentras encerrado en una celda.
Se vuelve muy difícil
hacer cualquier tipo de esfuerzo mental o físico.
Así que para continuar tu camino,
hay una sola opción.
Necesitas encontrar la manera de salir de ese hoyo, de esa celda.
Ahora, el cuarto obstáculo se llama 'intranquilidad'.
Es el estado de una mente intranquila.
'Una mente intranquila' significa que tu mente no halla dónde asentarse.
(Risas) ¿Asentarse dónde?
Asentarse en el presente.
Una mente intranquila está o preocupada por el futuro
o viajando hacia el pasado
rechazando,
juzgando un evento que sucedió en tu pasado.
Un símil utilizado aquí es la mente-mono,
constantemente saltando de un lugar a otro,
incapaz de quedarse por mucho tiempo en el presente.
El problema es que ya no hay tiempo para ver claramente.
Ahora, el último de los cinco obstáculos se llama 'duda escéptica',
y está muy relacionada con un estado de la mente
que se basa en la indecisión.
Es muy fácil perderse en los pensamientos en ese estado mental.
¿Puedo hacer esto?
¿Es el camino correcto?
¿Qué dirán los otros?
¿Qué esto y aquello?
La mente ya no logra sincronizarse con tus propias acciones.
Y el resultado es
que empiezas a desconectarte
de las metas y aspiraciones que alguna vez te pusiste a ti mismo.
Cuando el camino está lleno con muchas dudas,
te detendrás más a menudo en vez de seguir adelante.
Ahora que conocemos los cinco obstáculos,
¿qué vamos a hacer con ellos?
Tienes que alinear y estructurar tu vida de manera que
evites que esos obstáculos surjan.
Si no tienes éxito,
tienes que utilizar técnicas para removerlos.
Cada uno de estos obstáculos pone una nube negra en tu mente,
o en el camino de tu ascenso.
Simplemente, recuerda una cosa:
Tan solo deja que llueva.
(Sonido de lluvia)
Este es un método de cuatro pasos
para ayudarte a remover esos obstáculos.
El primer paso es reconocer
en qué estado mental te encuentras.
[Reconocer, Aceptar, Investigar, No Identificarse]
Luego, aprender a aceptar, reconocer,
y permitir que la situación o la persona
sea de la manera que es,
que sean como son.
Investiga tu estado emocional y mental,
y pregúntate:
¿Por qué surgió?
¿Cuál va a ser la consecuencia si me quedo en este estado?
Y por último, la no-identificación significa:
Es la práctica.
No soy el cuerpo.
No soy la mente.
No soy mi emoción.
Es tan solo que puedo ver estos tres aspectos de mí.
Toda nuestra vida,
todas nuestras vidas son demasiado únicas
como para copiar el camino de alguien más.
Para darle significado a tu vida,
valor a tu vida,
necesitas aprender a dominarte a ti mismo,
y a no dejar que los obstáculos te detengan.
Si alguno de Uds. elije
escalar el camino de la claridad,
estaré muy feliz de encontrarnos en la cima.
(Música) (Aplausos)
Bonjour.
(Musique éthérée)
Ça a été un grand privilège
de grandir selon deux manières de vivre assez différentes.
Je suis né en Allemagne,
et j'ai aussi eu la chance
d'en apprendre plus sur un art ancien venant du Temple Shaolin.
Quand on grandit dans une famille asiatique,
c'est assez fréquent que
premièrement, on ne contredit pas son père,
et deuxièmement, on devient soit médecin,
soit ingénieur, soit avocat.
Sinon nos parents seront très mécontents.
Cela étant dit,
j'ai fini ma formation universitaire avec deux licences,
une maîtrise de gestion,
et une bonne collection de certificats et de diplômes divers :
tout ce que mes parents pensaient être utile d'avoir.
Mais tout au long de cette formation,
je sentais qu'il manquait quelque chose.
Parce que j'apprenais beaucoup de choses différentes :
comment l'usine marche,
de quoi un atome est constitué,
comment un système politique fonctionne,
mais pour une raison ou pour une autre, il manquait un sujet :
apprendre quelque chose sur moi-même.
Alors à l'âge de quatre ans,
pour la première fois,
j'ai découvert les pratiques monastiques,
et j'étais très heureux de voir que la majeure partie de ces pratiques
traitaient de l'exploration et de la découverte de soi.
Il y avait de l'entraînement mental,
du développement comportemental combiné à l'entraînement physique,
tous les aspects de ce qui est aujourd'hui connu comme le Shaolin Kung-Fu.
Malgré la volonté de mes parents
que je me lance sur le marché et que j'essaie de diriger le monde,
j'ai décidé de poursuivre cette vie monastique
et de commencer par en apprendre plus sur moi-même.
Pour la préparation de cette présentation,
on m'a demandé de partager quelques mots
sur ce qui est important dans cette vie,
et vous voyez,
ça représente déjà un défi
de parler de trois décennies en une seule présentation.
Mais la photo que j'aimerais vous montrer
résume très bien
ce que je considère de précieux dans cette vie.
Il y a quelque chose dans le fait de partager avec les autres.
Il y a quelque chose dans la connexion.
Il y a l'entraînement et le développement de soi.
C'est le fait d'apprécier le moment, même quand on ne fait rien.
Et l'une des choses principales est
de trouver un moyen
de faire les choses qu'on aime faire.
Quand j'ai reçu l'invitation
pour parler à l'événement d'aujourd'hui,
surtout avec le slogan « Haut, plus haut, le plus haut »,
quelque chose de très particulier m'est venu à l'esprit,
et un maître du Temple Shaolin
m'a un jour raconté une histoire que j'aimerais partager avec vous.
(Air de flûte)
Un homme vivait près d'une montagne,
et tous les jours, il se disait :
« Qu'est-ce que ça ferait de gravir cette montagne
et que verrais-je au sommet ? »
Enfin, le jour arriva, et l'homme entama son voyage.
Arrivé au pied de la montagne,
il rencontra le premier voyageur.
Alors il demanda :
« Comment as-tu escaladé cette montagne, et qu'as-tu vu de là-haut ? »
Et ainsi le voyageur partagea son chemin,
et aussi ce qu'il avait vu.
Mais alors l'homme pensa :
« La voie que ce voyageur m'a décrite me semble très épuisante.
Je dois trouver une autre manière de grimper. »
Donc il continua à marcher au pied de la montagne
jusqu'à ce qu'il rencontre le voyageur suivant.
Alors à nouveau il demanda :
« Comment as-tu gravi cette montagne,
et qu'as-tu vu là-haut ? »
Et le voyageur à son tour partagea son histoire.
Toujours indécis quant à la direction et le chemin à prendre,
l'homme demanda la même chose à 30 autres personnes, 30 autres voyageurs.
Quand il finit de parler à tous,
il se décida enfin.
« Maintenant que tant de personnes ont déjà partagé leur voie avec moi
et surtout ce qu'ils ont vu de là-haut,
je n'ai plus besoin d'y grimper. »
C'est vraiment dommage
que cet homme n'ait jamais effectué son voyage.
Pour conclure cette histoire,
premièrement,
chaque personne doit trouver la façon la plus adaptée
de gravir cette montagne.
Mais deuxièmement, il est possible
de partager des informations par la parole,
mais c'est impossible
de partager l'expérience de clarté
quand on se tient seul au sommet.
D'investir le bon effort
dans l'ascension jusqu'au sommet,
c'est vraiment ce à quoi tendent toutes les pratiques bouddhistes,
l'entraînement shaolin,
ou n'importe quelle pratique spirituelle.
La clarté signifie y voir plus clair.
Quand on y voit plus clair, les corrélations se font plus évidentes.
Quand on y voit plus clair,
il n'y a pas besoin de croire ni rien ni personne.
Y voir clair signifie qu'on peut déterminer par soi-même
quelle direction est la bonne
et quelles décisions on doit prendre
afin que nos objectifs et nos attentes commencent à prendre forme.
Durant les présentations d'aujourd'hui, vous aurez l'occasion
d'être inspirés par un bon nombre de voyageurs différents.
Mais dans ma présentation,
je ne peux pas, et je ne vous dirai pas quel chemin emprunter.
Tout au long de votre propre voyage,
vous allez rencontrer des obstacles.
Ces obstacles vont vous entraver,
ou certains vont même vous empêcher
de vous remettre en route et de gravir cette montagne.
Au Temple Shaolin, nous les appelons
« les cinq entraves ».
Les cinq entraves décrivent les différents états d'esprit.
Dans ces états d'esprit,
ça devient très difficile de voir clairement
et donc de prendre les bonnes décisions.
La première entrave s'appelle « le désir sensuel ».
Le désir sensuel survient au moment
où notre attention est portée sur quelque chose
qui provoque en nous une émotion positive.
Cette émotion positive peut provenir des cinq sens du corps :
la vue, l'ouïe, l'odorat, le goût, ou le toucher.
Donc dans votre esprit, vous gravissez cette montagne.
Après avoir marché pendant près de deux kilomètres,
vous apercevez un magnifique restaurant,
entouré de magnifiques personnes.
Vous sentez de la nourriture délicieuse et une grande variété de boissons.
Au moment où vous vous laissez tenter,
vous avez déjà dévié de votre trajectoire.
Quand la tentation devient si forte
que vous ne voulez plus quitter cet endroit,
alors le désir sensuel s'est transformé en une obsession.
Dans les deux cas,
rester à cet endroit signifie que vous ne pouvez pas atteindre la clarté.
La deuxième entrave, « la mauvaise volonté »,
décrit l'état d'esprit
qui survient des émotions négatives.
Dans cet état d'esprit,
vous avez une aversion, un rejet, ou vous n'aimez simplement pas
un objet, une situation, ou même une personne.
Pour faire simple, ça signifie que :
vous gravissez la montagne,
et il commence à pleuvoir,
mais vous n'aimez pas la pluie.
Vous vous rendez compte que les routes sont cahoteuses,
mais vous n'aimez pas les routes cahoteuses.
Pour traverser la rivière, vous devez nager,
mais vous n'aimez pas nager.
Peu importe ce que vous n'aimez pas,
le voyage n'en sera pas agréable
sauf si vous apprenez à vous détacher de cette mauvaise volonté.
Il est même très probable que vous ne continuiez pas ce voyage.
La troisième se traduisait à l'origine par « la paresse et la torpeur ».
« La paresse » signifie la lourdeur du corps.
« La torpeur » signifie l'ennui de l'esprit.
Ça se caractérise par la somnolence,
le fait de n'avoir aucune motivation,
le manque d'énergie,
et peut souvent se présenter
sous forme de dépression.
Le bouddhisme la compare à un « emprisonnement ».
Vous vous retrouvez enfermé dans une cellule.
Ça devient très dur
de faire le moindre effort mental ou physique.
Donc afin de poursuivre votre chemin,
il ne reste qu'une chose à faire.
Vous devez trouver un moyen de sortir de ce trou, de cette cellule.
La quatrième entrave s'appelle « l'agitation ».
C'est l'état d'un esprit agité.
« Esprit agité » signifie que votre esprit ne peut pas se concentrer.
Se concentrer sur quoi ?
Se concentrer sur le moment présent.
Un esprit agité est soit préoccupé par le futur,
soit il ressasse le passé
et rejette,
juge un événement qui a eu lieu dans votre passé.
Une comparaison est faite ici avec l'esprit-singe,
tout le temps en train de sauter de branche en branche,
incapable de rester dans le moment présent trop longtemps.
Le problème est qu'il n'y a plus le temps de voir clairement.
La dernière des cinq entraves s'appelle « le doute sceptique »,
et ça se rapproche beaucoup d'un état d'esprit
basé sur l'indécision.
C'est très facile de se perdre dans ses pensées dans cet état d'esprit.
Est-ce que je peux faire ceci ?
Est-ce que c'est le bon chemin ?
Qu'est-ce que les autres vont dire ?
Et si ceci ? Et si cela ?
L'esprit ne peut plus se synchroniser avec vos propres actions.
Et le résultat est
la déconnexion entre vous
et les objectifs et les attentes que vous vous étiez fixés.
Quand la voie contient trop de doutes,
souvent vous allez vous arrêter au lieu de passer à autre chose.
Maintenant que nous connaissons ces cinq entraves,
qu'allons-nous en faire ?
Vous devez aligner et structurer votre vie dans le but
d'empêcher ces entraves de survenir.
Si vous ne réussissez pas,
vous devez utiliser des techniques afin de les supprimer.
Chacune de ces entraves obscurcit votre esprit,
ou le chemin que vous devez gravir.
Rappelez-vous simplement d'une chose :
Laissez faire la pluie.
(Bruit de la pluie)
C'est une méthode en quatre étapes
pour vous aider à supprimer ces entraves.
La première étape est de reconnaître
dans quel état d'esprit vous vous trouvez.
[Reconnaître, Accepter, Examiner, Non-Identification]
Ensuite, apprenez à accepter, reconnaître,
et laisser la situation ou les personnes
être comme elle est,
être comme elles sont.
Examinez votre état émotionnel et mental,
et posez des questions :
« Pourquoi je me sens comme ça ? »
« Quelle sera la conséquence si je reste dans cet état ? »
Et enfin, la non-identification signifie :
« C'est la pratique.
Je ne suis pas le corps.
Je ne suis pas l'esprit.
Je ne suis pas mon émotion.
C'est juste que je peux voir ces trois aspects de moi. »
Notre existence à tous,
notre vie à tous est trop unique
pour que l'on copie le chemin de quelqu'un d'autre.
Pour donner sens à votre vie,
pour donner de la valeur à votre vie,
vous devez apprendre à être maître de vous,
et ne laissez pas les entraves vous arrêter.
Si l'un d'entre vous choisit
d'emprunter le chemin vers la clarté,
je serais très heureux de vous retrouver au sommet.
(Musique) (Applaudissements)
Jó napot!
(Zene)
Kiváltságos helyzetben vagyok,
mert két, egymástól nagyon különböző környezetben nőttem fel.
Németországban születtem,
de egyszersmind lehetőségem volt arra is,
hogy mélyebben megismerjem az ősi saolin bölcsességet.
Ha az ember ázsiai családban nő fel,
elég gyakran előfordul,
hogy egyrészt nem vitatkozik az apjával,
másrészt, hogy vagy orvos,
vagy mérnök, vagy ügyvéd lesz belőle,
máskülönben elszomorítaná a szüleit.
Így talán érthető,
hogy tanulmányaimat két egyetemi diplomával,
egy MBA fokozattal
és egy sor különböző tanúsítvánnyal és képesítéssel zártam,
vagyis csupa olyasmivel, amiről a szüleim úgy gondolták, jó, ha van.
De tanulmányaim során végig az volt az érzésem,
hogy valami hiányzik.
Sok mindenről tanultam:
hogyan működnek a növények,
hogyan épül fel egy atom,
hogyan működnek a politikai rendszerek,
de valahogy mindenhonnan hiányzott az,
hogy hogyan ismerheti meg az ember önmagát.
Négyéves koromban
ismerkedtem meg
a szerzetesi gyakorlatokkal,
és nagyon boldog voltam, mikor megtudtam, hogy ezek legfontosabb része,
hogy felfedezzük és megismerjük önmagunkat.
A testedzés mellett
erősítettük az elménket, és fejlesztettük a jellemünket,
vagyis volt minden, amit ma saolin kungfu néven ismerünk.
Annak ellenére, hogy szüleim vágya az volt,
hogy vessem bele magam az üzleti életbe, és irányítsam a világot,
úgy döntöttem, a kolostorban maradok,
és elsősorban önmagam próbálom megismerni.
Mikor erre az előadásra készültem,
megkértek, mondjak pár szót arról,
mi az élet értelme,
de az az igazság,
hogy nekem az is nagy kihívás,
hogyan fogok három évtizedet egyetlen előadásba sűríteni.
De a kép, amit most mutatni szeretnék önöknek,
jól összefoglalja, hogy mi az,
amit az életben fontosnak tartok.
Fontos, hogy valamit meg tudjunk osztani másokkal.
Fontos, hogy legyenek kötődéseink.
Fontos, hogy eddzük és fejlesszük önmagunkat,
és hogy még akkor is jól érezzük magunkat, amikor épp nem csinálunk semmit.
És az egyik legfontosabb dolog,
hogy megtaláljuk a módját annak,
hogy azt csinálhassuk, amit szeretünk.
Mikor felkértek,
hogy tartsak itt ma előadást –
különösen, mert az esemény mottója: "Magasra, magasabbra, még magasabbra" –,
eszembe jutott valami.
A saolin templomban élő egyik mester mesélt egyszer egy történetet,
amit szeretnék most megosztani önökkel.
(Zene)
Volt egyszer egy ember, aki egy magas hegy közelében élt.
Minden nap ezen gondolkodott:
"Mi lenne, ha megmásznám azt a hegyet?
És vajon mit látnék, ha felérnék a tetejére?"
Végül egy nap az ember útnak indult.
Mikor a hegy lábához ért,
találkozott egy utazóval.
Meg is kérdezte tőle:
"Hogy jutottál fel a hegy tetejére, és mit láttál odafentről?"
Az utazó pedig elmesélte, hogy jutott fel,
és azt is, hogy mit látott.
Az ember ekkor azt gondolta:
"Az, ahogy ez az utazó feljutott. nagyon fárasztónak hangzik.
Más utat kell keresnem."
Így aztán tovább folytatta útját a hegy lábánál egészen addig,
míg össze nem találkozott a következő utazóval.
Tőle is megkérdezte:
"Hogy jutottál fel a hegy tetejére,
és mit láttál odafentről?"
Ez az utazó is elmondott neki mindent.
Mivel még mindig nem tudta eldönteni, milyen irányba és melyik úton menjen,
az ember még 30 utazót kikérdezett.
Mikor mindegyiket meghallgatta,
végre döntésre jutott:
"Most, hogy olyan sokan elmondták, hogy jutottak fel a hegyre,
és azt is, mit láttak fentről,
már nem is kell felmennem."
Ez az ember tehát
sajnálatos módon soha nem tette meg az utat.
Mi is hát e történet tanulsága?
Először is,
minden embernek magának kell megtalálni a módját,
hogy a hegyre feljusson.
Másodszor, vannak dolgok,
melyeket szavakkal elmondhatunk ugyan,
de lehetetlen átadni
a tisztánlátásnak azt az élményét,
mikor az ember maga áll a csúcson.
Az, hogy megtesszük a szükséges erőfeszítést,
és megmásszuk a hegyet,
jelképe annak, amit minden buddhista gyakorlat,
a saolin tanítások
vagy bármilyen más spirituális gyakorlat jelent.
A tisztánlátás annyit tesz, hogy világosabban látunk.
Ha világosabban látunk, egyértelműbbé válnak a dolgok közti kapcsolatok.
Ha világosabban látunk,
már nem szükséges, hogy higgyünk bárkiben vagy bármiben.
A tisztánlátás azt jelenti, hogy az ember saját maga el tudja dönteni,
melyik a helyes út,
és hogy milyen döntéseket kell meghoznia ahhoz,
hogy céljait, álmait megvalósíthassa.
A mai előadás során lehetőségük lesz arra,
hogy sok utazó tapasztalataiból merítsenek ihletet,
de azt, hogy melyik úton haladjanak,
nem tudom és nem fogom elmondani.
Csak annyit mondhatok, hogy személyes útja során
mindenkire várnak kihívások.
Ezek a kihívások eltéríthetnek attól,
hogy folytassuk az utat és megmásszuk a hegyet –
talán fel is adjuk ezt a célt.
A saolin templomban ezeket úgy hívjuk:
az öt akadály.
Az öt akadály öt különböző tudatállapotra utal.
Ezekben a tudatállapotokban
nagyon nehéz világosan látni,
és ezért a helyes döntéseket is nehéz meghozni.
Az első akadály az érzéki vágy.
Az érzéki vágy akkor jelentkezik,
mikor olyasmi köti le a figyelmünket,
ami örömöt okoz.
Ez az öröm testünk öt kapujának valamelyikéhez köthető:
a látáshoz, a halláshoz, a szagláshoz, az ízleléshez vagy a tapintáshoz.
Képzeljük el, hogy végül mégis elindulunk a hegyen fölfelé.
Egy mérföldnyi gyaloglás után
meglátunk egy gyönyörű fogadót,
ahol csupa szép embert üldögél.
Az ételek illata mennyei, van mindenféle innivaló.
Ha engedünk ennek a csábításnak,
máris letértünk az útról.
Ha a csábítás olyan erős,
hogy már nem is akarunk elmenni innen,
elmondhatjuk, hogy az érzéki vágy megszállottságba fordult.
De akár így, akár úgy,
ha ott maradunk, nem látunk tisztán.
A második akadály a rossz gondolat.
Ezzel arra a tudatállapotra utalok,
amely negatív érzésekből táplálkozik.
Ebben a tudatállapotban
ódzkodunk, elutasítunk vagy egyszerűen nem szeretünk valamit:
egy tárgyat, egy helyzetet vagy akár egy személyt.
Leegyszerűsítve ez azt jelenti,
hogy megyünk fel a hegyen,
és mondjuk, esni kezd az eső.
De mi nem szeretjük, ha esik.
Látjuk, hogy göröngyös az út,
de mi nem szeretjük a göröngyös utakat.
Ahhoz, hogy átkeljünk a folyón, úsznunk kell,
de mi nem szeretünk úszni.
Bármi legyen is az, amit nem szeretünk,
utunk nem lehet már kellemes,
hacsak meg nem tanuljuk elengedni a rossz gondolatot.
Ha nem tesszük, valószínűleg nem fogjuk folytatni a megkezdett utat.
A harmadik akadályt általában úgy hívjuk: tunyaság és kábultság.
A tunya ember teste nehéz,
a kába agy tompa.
Olyan ez, mintha álmosak lennénk,
nincs bennünk sem akarás,
sem energia.
Gyakori megnyilvánulási formája
a depresszió.
Egy buddhista hasonlat szerint olyan ez, mintha börtönben lennénk.
Az ember egyszer csak egy cellában találja magát.
Hirtelen képtelenek vagyunk
bármiféle mentális vagy fizikai erőfeszítést tenni.
Ha folytatni akarjuk az utunkat,
egyetlen lehetőségünk van:
valahogy ki kell másznunk a gödörből, ki kell szabadulnunk a cellából.
A negyedik akadály a nyughatatlanság,
a békét nem lelő tudatállapot.
Ez szó szerint azt jelenti, hogy az elme nem talál nyugtot.
(Nevetés) Hogy hol kéne nyugalomra lelnie?
Itt, a jelenben.
A nyughatatlan elme vagy a jövő miatt aggódik,
vagy a múltba réved vissza,
és olyan események fölött ítélkezik és sajnálkozik,
melyek a múltban történtek.
Ezt majomelmének is nevezzük,
hiszen elménk is ugrál ágról ágra,
képtelen hosszabb ideig a jelen pillanatban időzni.
Itt az a probléma, hogy nincs idő arra, hogy bármit is tisztán lássunk.
Az utolsó akadály pedig a kétkedő bizalmatlanság,
ami szorosan kapcsolódik ahhoz a tudatállapothoz,
amikor képtelenek vagyunk bármilyen döntést meghozni.
Ilyenkor könnyen belegabalyodunk saját gondolatainkba.
Ez legyen?
Ez a helyes út?
Mit mondanak mások?
Mi van, ha ez? Mi van, ha az?
Ilyenkor megszűnik a kapcsolat a tudatunk és cselekedeteink között.
Ennek eredményeként pedig
eltávolodunk azoktól a céloktól,
amelyeket egykor kitűztünk magunknak.
Ha utunkon túl sok a kétely,
gyakrabban állunk meg, és nem haladunk előre.
Most, hogy már ismerjük az öt akadályt,
lássuk, mit tehetünk ellenük.
Úgy kell berendeznünk és szerveznünk az életünket,
hogy ezek az akadályok ne merülhessenek fel.
Ha ez nem sikerül,
olyan módszereket kell használnunk, amelyekkel kiiktathatjuk őket.
Mind az öt akadály ködbe borítja az elmét
vagy az utat, amin járunk.
Csak egyetlen dologra kell figyelnünk:
hagyjuk, hogy essen.
(Az eső hangja)
Ez a négy lépésből álló módszer
segít abban, hogy legyőzzük ezeket az akadályokat.
Az első, hogy felismerjük,
milyen tudatállapotban vagyunk.
[Ismerd fel, fogadd el, vizsgáld meg, ne azonosulj!]
Ezután tanuljuk meg ezt elfogadni, ismerjük el,
hagyjuk, hogy egy helyzet vagy személy
hasson ránk,
olyan legyen, amilyen.
Vizsgáljuk meg, mit érzünk, és mit gondolunk,
és tegyük fel magunknak a kérdést:
Miért érzem magam így?
Mi lesz a következménye annak, ha ebben az állapotban maradok?
Végezetül pedig: ne azonosuljunk.
Tudatosítsuk:
Én nem a testem vagyok.
És nem is az elmém.
Én nem vagyok azonos az érzéseimmel.
Egyszerűen csak képes vagyok arra, hogy mindhármat érzékeljem.
Egész életünk –
mindannyiunk élete – túl egyedi ahhoz,
hogy mások útján járjunk.
Ismerjük fel, mi a célja az életünknek,
ismerjük fel benne az értékeket.
Meg kell ismernünk önmagunkat,
nem szabad engednünk, hogy az akadályok megállítsanak.
Ha önök közül bárki úgy dönt,
hogy a világosság ösvényét választja,
boldoggá tenne, ha találkozhatnánk a hegytetőn.
(Zene) (Taps)
Chào buổi sáng.
(Nhạc thanh tao)
Đó hẳn là một đặc ân
khi được lớn lên trong hai lối sống khá khác biệt nhau.
Tôi được sinh ra tại Đức,
và vào cùng thời điểm đó cũng đã có cơ hội
được tìm hiểu thêm về một nghệ thuật cổ xưa đến từ Thiếu Lâm Tự.
Khi bạn lớn lên trong một gia đình châu Á,
đây là điều khá thường gặp
rằng trước tiên, bạn không cãi cha,
và thứ hai, hoặc là bạn trở thành một dược sĩ,
một kĩ sư hay luật sư.
Nếu không cha mẹ bạn sẽ rất bất bình.
Vậy như tôi đã nói,
Con đường học vấn của tôi đã dừng lại với hai bằng đại học,
bằng thạc sĩ quản trị kinh doanh
và một bộ sưu tập khá lớn các chứng chỉ và bằng cấp
tất cả những gì cha mẹ tôi nghĩ là hữu dụng.
Nhưng xuyên suốt quá trình học tập này,
tôi cảm thấy thiếu vắng một thứ.
Vì tôi được học nhiều kiến thức khác nhau -
phương thức hoạt động của một nhà máy ra sao,
nguyên tử được cấu tạo từ những gì,
cách thức một bộ máy chính trị vận hành,
tuy nhiên, một chủ đề vẫn chưa được nhắc đến
đó là học để hiểu về bản thân.
Vì vậy khi lên bốn tuổi,
lần đầu tiên
tôi được giới thiệu vào những khóa tu viện,
và tôi đã rất hạnh phúc khi nhận ra rằng phần chính của những khóa học này
là cách tiếp nhận những khám phá và phát hiện về bản thân.
Có những bài rèn luyện tinh thần,
phát triển hành vi kết hợp với rèn luyện thể chất,
mọi phương diện cấu thành nên võ thuật thiếu lâm.
Giờ đây, bất chấp những mong ước của cha mẹ
mong tôi tiến thân và làm chủ thế giới,
tôi đã quyết định tiếp tục lối sống tu hành này
và học hỏi thêm về bản thân mình trước.
Bây giờ, nhằm chuẩn bị cho bài nói này,
tôi đã được nhờ chia sẻ vài lời về
những gì quan trọng trong cuộc đời này,
và thấy rằng,
nó đã thực sự là một thách thức
để tóm gọn ba thập kỷ trong một bài nói.
Nhưng bức ảnh tôi sắp cho các bạn xem đây
tổng hợp lại hầu hết
những gì tôi coi là đáng quý trong cuộc đời này.
Có chút gì đó về việc sẻ chia với người khác.
Có chút gì đó về những mối quan hệ.
Về sự rèn luyện và phát triển của bản thân.
Đó là tận hưởng thời gian của bạn, kể cả khi bạn không làm gì.
Và một khía cạnh chính là
tìm hướng đi
và làm những thứ bạn muốn làm.
Giờ đây, khi tôi được nhận lời mời
để phát biểu tại sự kiện ngày hôm nay,
đặc biệt dưới phương châm "Cao, cao nữa, cao mãi,"
một thứ rất cụ thể nảy đến trong tâm trí tôi,
và một sư thầy tại Thiếu Lâm Tự
đã từng kể lại cho tôi một câu truyện mà tôi sẽ chia sẻ cho các bạn.
(Nhạc sáo)
Ngày xưa có một người đàn ông sống gần một ngọn núi
và mỗi ngày anh ta đều nghĩ:
Làm sao để trèo lên ngọn núi này
và ta sẽ thấy gì tại đỉnh núi?
Thế rồi, ngày ấy cũng đến, và người đàn ông bắt đầu hành trình.
Đến chân núi,
anh ta gặp người lữ khách đầu tiên.
Anh ta hỏi,
"Anh trèo lên ngọn núi kia ra sao, và anh thấy những gì trên đỉnh?"
Và rồi người lữ hành chỉ đường cho anh,
và cảnh tượng mà người lữ hành đã thấy.
Nhưng rồi người đàn ông lại nghĩ,
"Lối đi mà người lữ hành đã chỉ nghe rất mệt mỏi.
Ta cần tìm một lối khác để leo lên."
Và anh ta tiếp tục đi bộ tới chân núi
cho đến khi anh ta gặp người lữ hành thứ hai.
Một lần nữa anh ta hỏi,
"Anh trèo lên ngọn núi kia ra sao?
và anh thấy những gì trên đỉnh?"
Và rồi người lữ hành lại kể câu truyện của họ.
Vẫn không quyết định đường hướng và con đường mình sẽ đi,
người đàn ông hỏi thêm 30 người nữa, 30 người lữ hành khác.
Sau khi hỏi tất cả những người đó,
anh ta cuối cùng cũng đưa ra quyết định.
"Giờ đây nhiều người đã chia sẻ với ta con đường họ đã đi
và đặc biệt là những gì họ thấy ở trên đó,
ta không cần phải leo lên nữa."
Điều đó rất đáng tiếc
rằng anh ta không hề có cuộc hành trình nào.
Để tóm gọn lai câu truyện,
đầu tiên,
từng cá nhân phải tìm được con đường hợp lý nhất
để leo được ngọn núi đó.
Nhưng thứ hai, có những thông tin
có thể được chia sẻ bằng ngôn từ
nhưng không ngôn từ nào có thể mô tả
cái cảm giác của sự giác ngộ
khi bạn đang đứng ở trên đỉnh núi một mình.
Việc cố gắng hết mình
để trèo lên đỉnh núi,
là trọng điểm của tất cả những bài thực hành Phật giáo,
rèn luyện của Thiếu Lâm,
hay bất cứ bài thực hành tâm linh nào nói về.
Sự giác ngộ giúp bạn thấy mọi thứ rõ hơn.
Khi bạn thấy rõ ràng hơn, các mối tương quan trở nên minh bạch hơn.
Khi bạn thấy rõ ràng hơn,
bạn sẽ không cần phải tin vào ai hay bất cứ thứ gì.
Thấy rõ hơn nghĩa là bạn có thể tự nhận ra cho bản thân
con đường thích hợp để bạn đi
và những lựa chọn mà bạn sẽ phải đưa ra
để bắt đầu hình thành những ước mơ hay ước nguyện của bản thân?
Tại buổi phát biểu ngày hôm nay, bạn sẽ có cơ hội
để được truyền cảm hứng bới khá nhiều những nhà lữ hành khác nhau.
Nhưng trong bài phát biểu này,
tôi không thể, và sẽ không nói cho bạn con đường bạn nên đi.
Bởi trên hành trình riêng của mỗi cá nhân chúng ta,
bạn sẽ đối mặt với chông gai.
Những thử thách đó hoặc có thể ngáng chân bạn,
và một số còn khiến bạn dừng bước,
không cho bạn tiếp tục leo ngọn núi đó.
Trong Thiếu Lâm Tự, chúng tôi gọi tên nó
là "năm triền cái"
Năm triền cái diễn tả năm trạng thái khác nhau trong tâm trí.
Trong những trạng thái đó,
ta trở nên rất khó để thấy mọi thứ rõ ràng
và cùng với đó là đưa ra những quyết định đúng đắn.
Triền cái đầu tiên được gọi là "tham dục triền cái"
Tham dục triền cái nổi lên khi
bạn đang chú ý đến một thứ
mà đem lại cho bạn cảm giác tích cực.
Cảm giác tích cực đó có thể bắt nguồn từ năm giác quan trong cơ thể:
Thị giác, thính giác, khứu giác, vị giác hay xúc giác.
Vậy nên trong tâm trí bạn, bạn leo lên đỉnh núi đó.
Sau khi đi được một dặm,
bạn tìm thấy một nhà hàng tuyệt đẹp
xung quanh toàn những con người đẹp
Bạn ngửi thấy thức ăn ngon và vô số các thức uống.
Khi bạn đi theo sự cám dỗ đó,
bạn đã mất dấu đường đi.
Khi sự cám dỗ trở nên quá mạnh
đến mức bạn không muốn rời khỏi nơi đó nữa,
rằng sự tham dục triền cái biến thành sự ám ảnh.
Trong cả hai trường hợp,
ở lại nơi đó khiến bạn không thể giác ngộ.
Triền cái thứ hai gọi là "sân triền cái,"
diễn tả một trạng thái tâm trí
mà được gợi lên bởi cảm xúc tiêu cực.
Trong trạng thái tâm trí đó,
bạn có một ác cảm, một sự từ chối, hay đơn giản là không thích
một sự vật, sự việc, hay thậm chí cả con người.
Để đơn giản hóa, nó có nghĩa rằng:
Bạn đang leo ngọn núi đó,
và trời bắt đầu đổ mưa,
nhưng bạn không thích trời mưa.
Bạn nhận ra đường mấp mô,
nhưng bạn không thích đường mấp mô.
Nhằm vượt qua sông, bạn cần phải lội nước.
nhưng bạn không thích bơi.
Dù là bạn không thích thứ gì,
nó sẽ không khiến chuyến đi của bạn dễ chịu
cho đến khi bạn học cách từ bỏ tâm sân hận này đi.
Nhiều khả năng bạn sẽ không tiếp tục hành trình này nữa.
Triền cái thứ ba được dịch đúng nghĩa là " hôn trầm và thùy miên."
"Hôn trầm" chỉ trạng thái nặng nề của cơ thể.
"Thùy miên" chỉ trạng thái mở tối của tâm thức.
Nó được đặc trưng bởi tâm lý buồn ngủ,
không động lực,
thiếu năng lượng,
và thường xuyên được thể hiện qua
một trạng thái của trầm cảm.
Trong Phật Giáo nó được ví như "sự tù túng."
Bạn thấy mình bị giam trong một căn phòng.
Nó trở nên rất khó
để tạo nên bất cứ nỗ lực về tâm trí và thể xác.
Vậy để tiếp tục hành trình của mình,
bạn chỉ còn một lựa chọn.
Bạn cần phải tìm cách ra khỏi cái hố đó, căn phòng đó.
Triền cái thứ tư được gọi là "trạo hối."
Nó là trạng thái của tâm không yên.
"Tâm không yên" có nghĩa là tâm trí bạn không chịu ở yên.
(Tiếng cười) Ở yên tại đâu?
Ở yên tại hiện tại.
Một tâm trí không yên thì hoặc là đang lo lắng về tương lai
hoặc đang trở về quá khứ
và chối bỏ,
phán xét về một sự kiện đã xảy ra trong quá khứ của họ.
Nó được ví như tâm của khỉ vượn,
không ngừng chuyền từ cành này qua cành khác,
không thể ở yên quá lâu tại thời điểm hiện tại.
Vấn đề là ta không còn thời gian để thấy mọi thứ rõ ràng nữa.
Triền cái cuối cùng trong năm triền cái được gọi là "nghi,"
và nó liên hệ rất mật thiết với một trạng thái tâm trí
được dựa trên sự thiếu quyết đoán.
Rất dễ để bị đắm chìm trong suy nghĩ ở trạng thái đó.
Mình có làm được không?
Đây có phải con đường đúng không?
Người khác sẽ nói ra sao?
Nếu thế này? Nếu thế kia?
Tâm trí không thể đồng bộ với hành động của nó nữa.
Và kết quả là
bạn đang bị ngắt kết nối
với mục tiêu và ước nguyện mà bạn đã đặt ra cho bản thân.
Khi con đường chứa đầy ngờ vực,
nhiều lúc bạn sẽ dừng lại thay vì bước tiếp.
Đó là năm triền cái mà ta đã biết,
nhưng ta sẽ làm gì với nó?
Bạn cần phải căn chỉnh và xây dựng cuộc sống của bạn theo cách
ngăn không cho những triền cái đó phát sinh.
Nếu bạn không thành công,
bạn sẽ phải có kĩ thuật nhằm để loại bỏ nó.
Từng triền cái này tạo nên một đám mây đen trong tâm trí bạn,
và trên đường bạn leo lên đỉnh.
Chỉ cần nhớ một điều rằng:
Hãy cứ để nó mưa.
(Tiếng mưa)
Đây là một phương pháp có bốn bước
giúp bạn loại bỏ những triền cái đó.
Bước đầu tiên là nhận diện
trạng thái tâm trí của bạn lúc đó.
[Nhận diện, Chấp nhận, Tìm hiểu, Không nhận dạng]
Sau đó bạn cần phải học cách chấp nhận, công nhận,
và để cho tình huống hay con người đó
là những gì nó vẫn là,
hoặc là những gì họ vẫn là.
Tìm hiểu trạng thái tâm trí và xúc cảm của bạn,
và đặt câu hỏi:
Tại sao nó lại phát sinh?
Hậu quả sẽ là gì nếu ta tiếp tục ở trạng thái đó?
Và cuối cùng, không nhận diện có nghĩa là:
Nó là một bài thực hành.
Ta không phải là cơ thể.
Ta không phải là tâm trí.
Ta không phải là xúc cảm.
Nó chỉ là ta có thể nhìn thấy cả ba khía cạnh này của bản thân.
Tất cả dòng đời của chúng ta,
tất cả cuộc sống của ta quá độc nhất
để làm theo con đường của người khác.
Để đem lại ý nghĩa cho cuộc đời của bạn,
đem lại giá trị cho cuộc đời của bạn,
bạn cần phải học và làm chủ bản thân,
và đừng để những chướng ngại ngăn cản bạn.
Nếu một trong số các bạn lựa chọn
đi theo con đường giác ngộ,
Tôi sẽ rất vui để gặp bạn tại đỉnh núi.
(Tiếng nhạc) (Tiếng vỗ tay)