June 8, 2010,
Russell Wilson, fourth-round pick to the Colorado Rockies baseball.
I'm fired up,
one of the highest moments of my life.
Every kid's dream to be drafted by a Major League Baseball team.
June 8, 2010.
June 9, 2010 --
(Imitating flatline sound)
The line goes flat.
My dad passes away.
The highest of the high
to the lowest of the low.
Just like that.
My dad laying in his deathbed,
just tears running down my face,
you know, what do I do next?
My mind racing, memories, flashbacks, moments,
early mornings, getting up,
taking grounders and throwing,
speed outs and deep post routes to my brother and my dad,
to early morning car rides to AAU baseball,
to my dad being the third-base coach.
Fast-forward to the championship high of winning a Super Bowl,
holding up the Lombardi Trophy
and the emotions and the excitement of it all,
blue and green confetti all over the place
and knowing that you just won the Super Bowl,
to a year later, the pressure of the game,
the ball on the one-yard line,
and this is the chance to win the game, and it doesn't work.
And however many millions and millions of people
all over the world watching.
And having to walk to the media,
and what do I say next, what do I do, what do I think?
Being married at a young age
and just coming out of college and everything else,
to, you know, shortly after, marriage not working out
and realizing, you know what?
Life happens.
Life happens, life happens to all of us.
Loss of family members, divorce,
fear, pain, depression, concerns, worries.
When you think about being superpositive --
yes, I'm positive by nature,
but positivity, you know, it doesn't always work,
because when you're down 16-nothing in an NFC championship game,
and people are like,
"Russ, we're not going to be able to win this game, man,
it's not a great situation right now,"
or when you're facing cancer,
or when you have things you have to deal with
or finances and this and that,
like, how do we deal with it?
It's hard to be positive in the midst of it all.
And what I definitely knew was this:
that negativity works 100 percent of the time.
Negativity was going to get me nowhere.
I started saying to myself, "New are his mercies every morning,"
new beginnings, new starts.
And despite hardship and pain and worries and wanting to get through it
and "How do I do this?",
I started thinking about a car.
You know how when you drive a car, you've got stick shift
and you want to shift to neutral?
You go from first gear to second gear, all the way to fifth?
You've got to know how to shift to neutral.
And I needed to shift to neutral immediately, before I crashed.
Sitting there after the Super Bowl,
I had a decision to make:
Will I let this define my career? Will I let it define my life?
Hell, no.
What I found out was this: that mindset is a skill.
It can be taught and learned.
I started 10 years ago, training my mind,
with this guy named Trevor Moawad, my mental conditioning coach.
He's been with me for 10 years,
and we've been best friends and partners ever since.
As athletes, we train the body,
we train ourselves to be able to run fast, throw farther, jump higher
and do these different things,
but why don't we train our mind?
What do you want your life to look like?
Write it out, talk about it, say it.
What's our language, what does it look like,
watch these highlights, Russell, when you're in your best moments.
What does that look like?
And be that, live that, sound like that.
The best free throw shooters,
they don't worry about the shot they just missed.
They think about this shot,
this putt, this throw, this first down.
Then I met this kid Milton Wright, 19 years old,
he had cancer three different times.
This day when I went to see him, he was frustrated,
"Russ, I'm done, I don't want to do this anymore,
it's my time to go."
I started telling him this story about my dad,
how he used to say, "Son, why not you?
Why don't you graduate early, play pro football and pro baseball?
Why not you, why not you?"
I said, "Milton, why not you?
If you tried T-cell therapy,
and you try this and it doesn't work,
you won't remember it."
So Milton got a smile on his face and said,
"You're exactly right.
Yes, I do have cancer, Russ.
But I can either let this kill me,
not just physically,
but I can also let it kill me emotionally and mentally.
And I have a choice right now, in the midst of the problem,
in the midst of the storm,
to decide to overcome."
One of the questions I always get asked about neutral thinking is this:
"Does that mean I don't have any emotion?"
And I always say, absolutely not.
Yeah, we have emotions,
we have real-life situations,
we have things to deal with.
But what you have to be able to do is to stay focused on the moment
and to not be superemotional.
It's OK to have emotions, but don't be emotional.
When people look at me,
they see that I'm the highest-paid player in the NFL,
they see that I have the girl and Ciara,
that I have the family and this and that.
But I still have real-life situations.
We all do.
We all have, you know, sadness and loss
and depression and worries and fear.
I didn't just get here.
What's the truth,
and how do I come through this better?
And that's really, kind of, how my mind started shifting.
It was not just on the success of it all or the failure of it,
it was on the process, like:
What is the next step, how do I do this right here, right now?
We have a choice to make in life.
And for me, when I was young and I didn't have much,
I made a choice.
I made a choice that I was going to believe
that great things were going to happen,
that I was going to have my mindset right,
and I was going to have the right language
and the right things to think about,
which helped prepare me for today.
Because I'm just human.
I just have the ability to throw the ball a long way
and run around and make some cool and fun throws
and make some people smile.
But the reality is that I still have pressure,
I still have worries, I still have fears,
I still have things that happen.
Still have loss.
Positivity can be dangerous.
But what always works is negativity.
I never wanted to live in negativity,
so I stayed in neutral.
I kept my shift in neutral.
And so that's where I lived,
and that's where I've been living ever since.
الـ8 من يونيو 2010،
راسل ويلسون، أحد المختارين للدور الرابع مع فريق كولورادو روكيز للبيسبول.
أنا متحمس،
إنها واحدة من أفضل لحظات حياتي.
يحلم كل طفل أن يختاره فريق بيسبول من الدوري الرئيسي.
كان هذا في الـ8 من يونيو 2010.
في الـ9 من يونيو 2010،
(صوت جهاز التخطيط القلبي عند تسجيل وفاة)
أصبح التخطيط منبسطًا.
أدركت والدي المنية.
مررت من أوج النجاح
إلى حضيض الخيبَة.
في لحظة خاطفة.
أبي راقد في فراش موته،
ودموعي تنهمر،
ماذا أفعل بعد ذلك؟
والذكريات ولحظات الماضي تتسارع في ذهني،
من الاستيقاظ في الصباح الباكر،
وتلقي الطابات المنخفضة والرمي،
وتمارين السرعة والجري مع أخي وأبي،
إلى ركوب السيارة باكرًا لملعب رابطة الجامعات الأمريكية للبيسبول
وصولًا لتقلد أبي منصب مدرب الدوري الثالث.
لنتقدم بالزمن إلى لحظات المجد عند الفوز ببطولة سوبر بول،
وأنا أحمل كأس لومباردي
والأحاسيس والإثارة التي خالجتني،
وقصاصات الورق الزرقاء والخضراء تملأ المكان
ومعرفة أنك فزت للتو ببطولة السوبر بول،
بعد مرور عام، وفي خضام المباراة،
الكرة على خط الياردة الأولى.
أتت فرصة الفوز في اللعبة ولكنها لم تفلح.
والملايين من الناس تشاهد المباراة من جميع أنحاء المعمورة.
اضطررت للتحدث مع وسائل الإعلام،
ما الذي علي قوله بعد ذلك، ماذا أفعل وفي ماذا أفكر؟
تزوجت في سن مبكرة
وتخرجت من الكلية وأحداث أخرى.
ثم بعد فترة وجيزة فشلت علاقتي الزوجية
ثم أدركت شيئًا
أدركت أن هذه سنة الحياة
إنها سنة الحياة لنا جميعًا.
ففيها فقدان لأفراد الأسرة والطلاق
والخوف والألم والاكتئاب والهموم والقلق.
عندما ترى الأمور بإيجابية...
نعم، أنا إيجابي بطبعي،
لكن التفكير الإيجابي لا يفيد دائمًا كما تعلمون.
فعندما تكون نتيجة مباراة بطولة إن إف سي ضدك بـ16 هدفًا مقابل لا شيء
والناس تردد:
"يا روس، لن نتمكن من الفوز بهذه المباراة،
فنحن في وضع لا نحسد عليه الآن".
أو عندما تصارع مرض السرطان،
أو عندما تواجه مشاكل عليك حلها أو مآزق مالية وغيرها من المشاكل،
فكيف سنتعامل مع الوضع؟
من الصعب أن تكون إيجابيًا في خضم كل ذلك.
وما كنت متيقنًا منه كان:
أن السلبية تُأتي أكلها كل الوقت.
لن نتفعني السلبية في أي شيء.
بدأت أردد في نفسي: "رحماته تتجدد كل صباح"
سأبدأ من جديد.
وعلى الرغم من المشقة والألم والقلق والرغبة في تجاوزها
والتساؤل عن كيفية حلها.
بدأت أفكر في سيارة.
فعندما تقود سيارة ذات مقبض ناقل الحركة
وتريد تغيير التروس إلى الوضع المحايد؟
تغير من الترس الأول إلى الترس الثاني وصولًا إلى الخامس؟
عليك أن تعرف كيف تتحول إلى الوضع المحايد.
وكنت بحاجة إلى التحول إلى الوضع المحايد على الفور، قبل أن أتحطم.
وأنا جالس هناك بعد مباراة السوبر بول،
كان علي اتخاذ قرار:
هل سأدع ما حدث يحدد مساري المهني؟ هل سأدعه يحدد حياتي؟
قطعًا لا.
ما اكتشفته هو أن هذه العقلية هي مهارة.
يمكن تعليمها وتعلمها.
لقد بدأت قبل 10 سنوات بتدريب ذهني
مع رجل اسمه تريفور معوض وهو مدرب التكييف العقلي.
لقد كان معي لمدة 10 سنوات،
ومنذ ذلك الحين أصبحنا أعز الأصدقاء وأفضل الشركاء.
بصفتنا رياضيين نحن ندرب الجسم،
ندرب أنفسنا لنكون قادرين على الركض بسرعة
والرمي لمسافة أبعد والقفز لارتفاع أعلى والقيام بمختلف الأشياء،
لكن لماذا لا ندرب عقولنا؟
كيف تريد أن تبدو حياتك؟
اكتب ذلك وتحدث عنه.
ما هي لغتنا وكيف تبدو،
تأمل تلك الأوقات المميزة يا راسل عندما تعيش أفضل لحظاتك.
تأمل كيف يبدو الأمر
ثم كن على ذلك النحو وعش عليه.
أفضل رماة الركلات الحرة لا يقلقون بشأن الرميات التي أخطأوا فيها.
بل يفكرون في الرمية التي بين أيديهم،
هذه القذفة وهذه الرمية البعيدة.
ثم قابلت شابًا اسمه ميلتون رايت ذو 19 ربيعًا،
أصيب بالسرطان ثلاث مرات مختلفة.
كان يملأه الإحباط في اليوم الذي زرته فيه،
"روس، لقد استُنزفت، لا أريد المواصلة بعد الآن،
حان وقت رحيلي".
بدأت أحكي له قصة عن والدي،
كان يقول: "بني، لمَ لا تكون أنت ذلك الشخص؟
ذلك الشخص الذي يتخرج مبكرًا ويلعب كرة القدم والبيسبول للمحترفين؟
لمَ لا تكون أنت ذلك الشخص؟"
قلت لميلتون: "لمَ لا يكون أنت؟
إذا خضعت للعلاج بالخلايا التائية،
وجربته ولم يفلح،
فلن تتذكر الأمر".
لذا ابتسم ميلتون وقال:
"أنت محق تمامًا.
نعم أنا مصاب بالسرطان.
ولكن يمكنني إما أن أدعه يقتلني،
ليس جسديًا فقط،
ولكن أن يقتلني عاطفيًا وعقليًا.
ولدي خيار الآن، في خضم المشكلة،
في قلب العاصفة،
أن أقرر التغلب عليه".
أحد الأسئلة التي تُطرح علي دائمًا حول التفكير المحايد هي:
"هل هذا يعني أنه ليس لدي أي عاطفة؟"
وأنا أجيب دائمًا بالنفي المطلق.
نعم لدينا عواطف،
ونعيش مواقف واقعية،
لدينا مشاكل لتجاوزها.
لكن ما عليك فعله هو الاستمرار بالتركيز على اللحظة
وأن لا تتقاذفك العواطف.
من المقبول أن تكون لديك مشاعر لكن لا تكن عاطفيًا.
عندما ينظر إلي الناس،
يرونني اللاعب الأعلى أجرًا في الدوري الوطني لكرة القدم،
يرون أن لدي ابنة وزوجة اسمها سيارا،
وأن لدي نعمة الأسرة وهذا وذاك.
ولكن لا أزال أعيش مواقف الحياة الحقيقية.
كلنا نعيشها.
نمر جميعًا بلحظات الحزن والخسارة والاكتئاب والقلق والخوف.
أنا لم أصل لمكانتي بسهولة.
ما هي الحقيقة؟
وكيف أتجاوز الأمر على أفضل وجه؟
وهكذا بدأ ذهني في التحول.
لم أكن مركزًا على النجاح أو الفشل،
بل مركزًا على الكيفية.
ما الخطوة التالية لاتخاذها، وكيف أفعل الأمر في التَّو واللحظة؟
لدينا خيار نتخذه في الحياة.
بالنسبة لي، عندما كنت صغيرًا ولم أكن أملك الكثير،
اتخذت قرارًا.
اتخذت خيار أن أومِن أن أشياء عظيمة ستحدث،
أنني كنت سأفكر بشكل صحيح،
وكنت سأستعمل اللغة الصحيحة
والأمور الصحيحة التي يجب التفكير فيها،
مما ساعدني على الاستعداد لهذا اليوم.
لأنني مجرد إنسان.
لدي فقط القدرة على رمي الكرة لمسافات بعيدة
والركض وأقوم برميات رائعة وممتعة
وأجعل بعض الناس يبتسمون.
لكن الحقيقة هي أنه لا يزال علي ضغط،
لا تزال لدي مخاوف وهموم،
ما زالت تواجهني المشاكل.
لا أزال عرضة للخسارة.
يمكن أن تكون الإيجابية خطرة.
لكن نتائج السلبية تتحقق دائمًا.
لم أرغب أبدًا في العيش بسلبية،
لذلك بقيت في الوضع المحايد.
حافظت على ذهني في الوضع المحايد
وهذا هو النهج الذي اتبعته،
وكنت أتبعه مذّاك الحين.
8 de juny, 2010.
Russell Wilson, seleccionat per la quarta ronda pel Colorado Rockies.
Estic a tope,
un del moments claus de la meva vida.
Somni de tots els nens: que et seleccioni un equip de Gran Lliga de Beisbol
8 de juny, 2010.
9 de juny, 2010 --
(Soroll monitor cardíac)
S’atura el pols.
El meu pare ha mort.
Del cim més alt,
a la foscor més absoluta.
En un tres i no res.
El meu pare al seu llit de mort.
Les llàgrimes em baixen per les galtes.
Què he de fer ara?
La meva ment accelerada, records, flashbacks, moments,
matinades, despertars,
taloneres i llançaments.
sprints i jugades amb el meu germà i el meu pare.
Viatges en cotxe a jugar al AAU,
on el pare es va convertir en un dels entrenadors.
Guanyar el Súper Bowl al campionat principal.
El trofeu de Lombardia.
Les emocions, l’excitació,
el confeti que cau per tot arreu,
la sensació d'aconseguir el Súper Bowl.
Un any més tard la pressió del joc,
la pilota a la línia d'una iarda,
l’única oportunitat de guanyar. Però no va.
Milions i milions de persones,
a tot el món veuen el partit.
Explicacions a la premsa,
Què he de dir, què he de fer, què he de pensar?
Casat molt jove,
just en graduar-me i tot,
i t'adones que el matrimoni no marxa.
I t'adones, sabeu què?
Que aquestes coses passen.
Aquestes coses li passen a tothom.
Perdre familiars, divorciar-se,
por, pena, depressions, inquietuds, preocupacions.
Quan penses a ser súper positiu
(sí, ho sóc de naturalesa).
Però, la positivitat no sempre funciona.
Quan al marcador hi ha un 16-0 en un campionat de la NCF
i et diuen:
“Russ, no remuntem el partit, amic,
això pinta malament".
Quan afrontes un càncer
o quan has de bregar amb problemes,
qüestions econòmiques, i tal,
com afrontes aquestes situacions?
És complicat ser positiu en mig de tot.
Vaig aprendre això:
la negativitat funciona sempre.
Però no em duria enlloc.
Vaig començar a dir: “Noves són les seves misericòrdies cada matí”,
nous dies, nous començaments.
Malgrat les dificultats, guanyaven les ganes de superar-ho
em preguntava, com ho faig, això?
Vaig començar a pensar en un cotxe.
Sabeu quan canvieu de marxa,
i després torneu a punt mort?
Quan de segona marxa passes a cinquena.
Has de saber com tornar a punt mort.
Necessitava tornar a punt mort, abans d’enfonsar-me.
Asseure’m allí després del Súper Bowl
i haver de prendre una decisió.
Deixaria que tot allò sentenciés la meva carrera i vida?
Mare de Déu, no.
Vaig descobrir que la manera de pensar, és una habilitat.
Pot ser entrenada i ensenyada.
Vaig començar fa deu anys a entrenar la ment
amb el meu entrenador Trevor Moawad.
Ha estat amb mi 10 anys
i de llavors ençà som bons amics.
Com a atletes, entrenem el cos,
per a correr més ràpid, llançar més lluny, etc.
i per a aconseguir diferent coses.
Per què no entrenem la ment?
Com vols que sigui la teva vida?
Escriu, parla, digues-ho.
Quina és la teva sintonia, a què s'assembla,
mira els centellejos, Russell, dels teus millors moments
A què s'assemblen?
Fes-ho, viu-ho, compleix-ho.
Els millors llançadors,
no es preocupen de l'error comès.
És ara, aquest llançament,
aquesta jugada.
Llavors vaig conèixer a Milton Wright, 19 anys,
va tenir càncer tres vegades.
Quan el vaig veure, estava frustrat,
“No vull passar altra vegada per això,
ha arribat la meva hora".
Li vaig parlar del meu pare,
que em deia: “Fill meu, per què tu no?”
Per què no jugues a futbol i beisbol d’èlit?
Per què tu no fill, per què tu no?
I li vaig dir: “Per què tu no, Milton?
Si vas intentar un tractament,
i ho intentes ara i no marxa,
no te'n recordaràs.”
Milton somrigué i em digué,
“Tens tota la raò.
Sí, tinc càncer, Russ.
Però, puc deixar que acabi amb mí,
no sols físicament,
sinó mentalment i emocional.
Tinc ara l’opció de triar, enmig de tot això,
enmig de la borrasca,
si vull superar-ho o no."
Una de les coses que em pregunten és:
"Aleshores, no he de tenir cap emoció? "
Jo sempre hi contesto que de cap manera.
Sí, tenim emocions,
situacions de la vida real,
tenim coses amb les que bregar.
El que s'ha de fer és seguir en el present,
no deixar-se portar per les emocions.
Està bé tenir sentiments, pero no cal ser sentimental.
Quan la gent m’observa,
veuen al jugador millor pagat de la NFL,
veuen que tinc a Ciara, la meva dona,
que tinc família, etc.
Però també afronto situacions de la vida.
Tots ho hem de fer.
Tots patim tristesa, pèrdues,
depressions, problemes i pors.
No he arribat fins aquí fàcilment.
Quina és la veritat,
i com he arribat fins ací?
La meva ment va començar a canviar.
No va ser en el triomf absolut, ni en el fracàs estrepitós,
sinó en el procés,
preguntant-me quin era el pas següent, com ho faig aquí i ara?
Hem de prendre decisions a la vida.
En el meu cas, quan era jove i no tenia molt,
vaig prendre una decisió.
Volia creure
que em passarien bones coses,
que mantindria l'estabilitat emocional,
que tindria el llenguatge correcte
i pensaria en les coses adequades,
que em prepararien per al dia d’avui.
Només sóc un ésser humà.
Només sé llançar la pilota lluny,
córrer i fer alguns bons llançaments
que fan somriure a la gent.
Però encara tinc pressió,
preocupacions, encara tinc pors,
encara m’enfronto a coses,
encara sofreixo pèrdues.
La positivitat pot ser perillosa,
però sempre és millor que la negativitat.
No volia viure en la negativitat,
aleshores m’he mantingut en el punt mitjà.
a la marxa neutra.
Així és on vaig viure,
i on he viscut fins ara.
8 Ιουνίου, 2010,
Ράσελ Γουίλσον, επιλέξιμος τέταρτου γύρου στο μπέιζμπολ για τους Κολοράντο Ρόκις.
Είμαι κατενθουσιασμένος,
απ' τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.
Το όνειρο κάθε παιδιού να μπει στο ντραφτ μιας καλής ομάδας μπέιζμπολ.
8 Ιουνίου, 2010.
9 Ιουνίου, 2010
(Μίμηση ήχου επίπεδης γραμμής)
Η γραμμή γίνεται επίπεδη.
Πεθαίνει ο πατέρας μου.
Από τα ψηλά
στα χαμηλά.
Έτσι απλά.
Ο πατέρας ξαπλωμένος στο νεκροκρέβατό του,
δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου,
ξέρεις, τι θα κάνω μετά;
Το μυαλό μου τρέχει, αναμνήσεις, αναδρομές, στιγμές,
στα πρωινά, που σηκωνόμουν,
που έπιανα και πετούσα την μπάλα
που έτρεχα κι έπαιζα με τον πατέρα και τον αδερφό μου,
στις βόλτες με το αυτοκίνητο στην Αθλητική Ένωση,
στον πατέρα μου που ήταν προπονητής τρίτης βάσης.
Μετά στην καλύτερη στιγμή της νίκης του πρωταθλήματος,
κρατώντας το τρόπαιο Λομπάρντι,
τα συναισθήματα κι ο ενθουσιασμός όλου αυτού,
μπλε και πράσινο κομφετί παντού,
να ξέρεις ότι μόλις κέρδισες το πρωτάθλημα,
ένα χρόνο αργότερα, η πίεση του παιχνιδιού,
η μπάλα στη μια γραμμή του γηπέδου,
αυτή είναι η ευκαιρία να κερδίδεις το παιχνίδι, αλλά δεν έγινε έτσι.
Παρόλα αυτά, πολλά εκατομμύρια άνθρωποι,
από όλο τον κόσμο, παρακολουθούν.
Πρέπει να παρουσιαστώ στα ΜΜΕ
και τι να πω μετά, τι να κάνω, τι να σκεφτώ;
Παντρεύτηκα σε μικρή ηλικία,
μόλις είχα τελειώσει το κολέγιο και τα υπόλοιπα,
σύντομα ήρθαν τα προβλήματα στον γάμο
και συνειδητοποίησα ότι, ξέρεις κάτι;
Η ζωή συμβαίνει.
Η ζωή συμβαίνει σε όλους μας.
Απώλεια συγγενών, διαζύγιο,
φόβος, πόνος, κατάθλιψη, έννοιες, ανησυχίες.
Όταν σκέφτεσαι να είσαι θετικός,
όντως είμαι θετικός άνθρωπος,
αλλά το να είσαι θετικός δεν συμβαίνει πάντα,
γιατί όταν χάνεις 16-0 σε έναν αγώνα για το πρωτάθλημα,
και σου λένε,
«Ρας, δεν θα κερδίσουμε τον αγώνα,
είναι δύσκολη περίπτωση».
ή όταν έχεις καρκίνο,
ή άλλα πράγματα να αντιμετωπίσεις,
ή οικονομικά προβλήματα,
πώς να τα αντιμετωπίσεις;
Είναι δύσκολο να παραμείνεις θετικός.
Αυτό που ήξερα σίγουρα ήταν το εξής:
ότι η αρνητικότητα είναι συνεχώς παρούσα.
Δεν θα έβγαζε όμως πουθενά.
Άρχισα να λέω κάθε πρωί, «Μέγα το έλεος του»,
νέα ξεκινήματα, νέες αρχές.
Και παρά τις δυσκολίες, τον πόνο και τις ανησυχίες και το πότε θα τελειώσει
και το «Πώς θα τα καταφέρω;»,
άρχισα να σκέφτομαι ένα αυτοκίνητο.
Ξέρεις, όπως όταν οδηγείς ένα αμάξι με λεβιέ ταχυτήτων
και θέλεις να βάλεις νεκρά;
Βάζεις πρώτη, δευτέρα, ως την πέμπτη.
Πρέπει να ξέρεις πώς να βάλεις νεκρά.
Κι έπρεπε να βάλω νεκρά αμέσως, πριν τρακάρω.
Καθώς καθόμουν μετά το πρωτάθλημα,
έπρεπε να πάρω μια απόφαση:
Θα το αφήσω να καθορίσει την καριέρα και τη ζωή μου;
Οπωσδήποτε όχι.
Κατάλαβα το εξής: ότι η στάση ζωής, είναι ικανότητα.
Μπορεί να διδαχθεί και να μαθευτεί.
Πριν δέκα χρόνια άρχισα να προπονώ το μυαλό μου,
με τον Τρέβορ Μοαγουάντ, τον δάσκαλο ψυχικής υγείας.
Είναι μαζί μου δέκα χρόνια
και είμαστε καλοί φίλοι και συνεργάτες από τότε.
Ως αθλητές, προπονούμε το σώμα,
να είμαστε γρηγορότεροι, να ρίχνουμε μακρινές βολές, να πηδάμε ψηλά
και να κάνουμε κι άλλα πολλά,
αλλά γιατί όχι και το μυαλό μας;
Πώς θέλεις να είναι η ζωή σου;
Γράψ' το, μίλησε γι' αυτό, πες το.
Ποια είναι η γλώσσα μας; Πώς μοιάζει;
Πρόσεξε αυτά τα στοιχεία Ράσελ, όταν θα είσαι στα καλύτερα σου.
Πώς σου φαίνεται αυτό;
Να είσαι έτσι, να ζεις, να μιλάς.
Οι καλύτεροι σουτέρ,
δεν ανησυχούν για τη βολή που μόλις έχασαν.
Σκέφτονται αυτή τη βολή,
αυτό το συρτό χτύπημα, αυτή τη βολή στο έδαφος.
Μετά γνώρισα έναν νέο 19 χρονών, τον Μίλτον Ράιτ
που αντιμετώπισε τον καρκίνο τρεις φορές.
Την μέρα που τον επισκέφθηκα, ήταν απογοητευμένος,
«Ρας, τελείωσε, δεν μπορώ άλλο,
είναι ώρα να φύγω».
Άρχισα να του λέω την ιστορία για τον πατέρα μου,
πως συνήθιζε να λέει, «Γιε μου, γιατί όχι εσύ;
Γιατί δεν αποφοίτησες νωρίς, να παίξεις επαγγελματικό ποδόσφαιρο και μπέιζμπολ;
Γιατί όχι εσύ; Γιατί;»
Του είπα, «Μίλτον, γιατί όχι εσύ;
Αν δοκίμασες θεραπεία με τ-κύτταρα,
δοκίμασες αυτό και εκείνο και δεν δούλεψε,
δεν θα το θυμάσαι».
Έτσι ο Μίλτον χαμογέλασε και είπε,
«Έχεις απόλυτο δίκιο.
Ναι, έχω καρκίνο Ρας.
Αλλά είτε μπορώ να το αφήσω να με σκοτώσει,
όχι μόνο σωματικά,
αλλά να το αφήσω να με σκοτώσει και συναισθηματικά και ψυχικά.
Έχω μια επιλογή τώρα, εν μέσω του προβλήματος,
εν μέσω της καταιγίδας,
να αποφασίσω ότι θα το ξεπεράσω».
Μία από τις ερωτήσεις που δέχομαι σχετικά με την ουδέτερη σκέψη είναι:
«Αυτό σημαίνει να μην έχω κανένα συναίσθημα;»
Πάντα απαντώ πως σίγουρα όχι.
Ναι, έχουμε συναισθήματα,
έχουμε πραγματικές καταστάσεις,
πράγματα να αντιμετωπίσουμε.
Αλλά αυτό που πρέπει να μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε συγκεντρωμένοι
και όχι υπερευαίσθητοι.
Καλό είναι να έχουμε συναισθήματα, αλλά να μην είμαστε συναισθηματικοί.
Όταν με κοιτάζουν οι άνθρωποι,
με βλέπουν ως τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη στο NFL,
βλέπουν πως έχω το κορίτσι μου την Σιάρα,
ότι έχω την οικογένειά μου κι άλλα πολλά.
Όμως κι εγώ αντιμετωπίζω δυσκολίες στη ζωή.
Όπως όλοι μας.
Όλοι βιώνουμε λύπη και πόνο
και κατάθλιψη, ανησυχίες και φόβο.
Δεν έφτασα εδώ έτσι απλά.
Ποια είναι η αλήθεια
και πώς τα κατάφερα καλύτερα;
Αυτό αφορά κυρίως το πώς άρχισε να αλλάζει το μυαλό μου.
Δεν εξαρτώταν μόνο από την επιτυχία ή την αποτυχία,
αλλά έγινε στην πορεία.
Ποιο είναι το επόμενο βήμα, πώς να το κάνω αυτό τώρα;
Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση στη ζωή.
Εγώ, όταν ήμουν μικρός και δεν είχα πολλά,
πήρα μια απόφαση.
Αποφάσισα πως θα πιστεύω,
πως θα συμβούν σπουδαία πράγματα,
πως θα έβαζα το μυαλό μου σε τάξη
και θα χρησιμοποιούσα τη σωστή γλώσσα
και θα σκεφτόμουν τα σωστά πράγματα,
που με προετοίμασαν για το σήμερα.
Επειδή είμαι απλά άνθρωπος.
Μπορώ απλώς να πετάω μακριά την μπάλα
και να τρέχω, πραγματοποιώντας καλές βολές
και να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι νιώθω πίεση,
έχω ανησυχίες και φόβους,
έχω σχέδια που περιμένω να πραγματοποιηθούν.
Ακόμα βιώνω την απώλεια.
Η πολλή θετική στάση μπορεί να κρύβει κινδύνους.
Αλλά και η αρνητική επίσης.
Ποτέ δεν ήθελα να ζήσω με αρνητική στάση ζωής,
έτσι επέλεξα την ουδετερότητα.
Έβαλα νεκρά.
Έτσι έζησα,
κι έτσι συνεχίζω να ζω.
8 de junio de 2010,
Russell Wilson, elegido en la 4º ronda de béisbol de los Colorado Rockies.
Estoy extasiado,
uno de los mejores momentos de mi vida.
El sueño de todo niño es ser fichado
por un equipo de las Grandes Ligas de Béisbol
8 de junio de 2010.
9 de junio de 2010...
(imitando el sonido de un electrocardiograma plano)
la línea se vuelve plana.
Mi padre fallece.
Desde lo más alto
a lo más bajo.
Simplemente así.
Mi padre en su lecho de muerte,
mis lágrimas cayendome por la cara,
ya saben, ¿qué hago ahora?
Mi mente desbocada, recuerdos, reminiscencias, momentos,
de madrugadas, levantarse,
tomar rebotes y lanzamientos,
salidas rápidas y rutas profundas hacia mi hermano y mi padre,
a viajes en auto temprano hasta el AAU baseball,
a mi padre como entrenador de tercera base.
Salto al campeonato superior, a ganar la Super Bowl,
sosteniendo el trofeo Lombardi
y los sentimientos y la emoción de todo,
confeti azul y verde por todas partes
y de saber que acabas de ganar la Super Bowl,
a un año después, la presión del juego,
la pelota en la línea del primer metro
y esta es la oportunidad de ganar el juego, y no funciona.
Y, sin embargo, millones y millones de personas
alrededor de todo el mundo mirando.
Y tener que caminar hacia los medios,
¿y qué digo a continuación?, ¿qué hago?, ¿qué pienso?
Estar casado desde una edad temprana
y salir de la universidad y todo lo demás.
para que, poco después, el matrimonio no funcione
y te das cuenta, ¿saben qué?
Cosas que pasan.
Cosas que pasan, que nos pasan a todos.
Pérdida de familiares, divorcio,
miedo, dolor, depresión, inquietudes, preocupaciones.
Cuando piensas en ser superpositivo...
sí, soy positivo por naturaleza,
pero la positividad, ya saben, no funciona siempre,
porque cuando pierdes 16-0 en un partido de un campeonato de la NFC
y la gente piensa:
"Russ, no vamos a ser capaces de ganar este juego,
no es una buena situación ahora mismo",
y cuando te enfrentas al cáncer,
o hay cosas con las que has de lidiar
o finanzas y esto y aquello,
¿cómo lidiamos con ello?
Es difícil ser positivo en medio de todo esto.
Y que lo que sabía era esto:
esa negatividad funciona el 100 % del tiempo.
La negatividad no me llevaría a ninguna parte.
Comencé a decirme:
"Nuevas son sus misericordias cada día",
nuevos principios, comienzos.
Y a pesar de las dificultades y el dolor y las preocupaciones y el deseo de superarlo
y "¿Cómo lo hago?".
Empecé a pensar en un auto.
¿Cómo cuando conduces un auto, tienes una palanca de cambios
y quieres cambiar a neutro?
¿Pasas de primera marcha a segunda, hasta la quinta?
Tienes que saber cambiar a neutro.
Y necesitaba cambiar a neutro antes de colisionar.
Sentado allí después de la Super Bowl,
tenía que tomar una decisión:
¿Dejaré que esto defina mi carrera? ¿Dejaré que defina mi vida?
Demonios, no.
Lo que descubrí fue que este modo de pensar es una habilidad.
Se puede enseñar y aprender.
Empecé hace 10 años a entrenar mi mente
con Trevor Moawad,
mi entrenador de acondicionamiento mental
hemos estado juntos 10 años
y hemos sido los mejores amigos y socios.
Como atletas, entrenamos nuestro cuerpo,
para correr más rápido, lanzar más lejos, saltar más alto
y hacer esas cosas,
pero, ¿por qué no entrenamos nuestra mente?
¿Cómo quieren que sea su vida?
Escríbanlo, háblenlo, díganlo.
Cuál es nuestro lenguaje, cómo se percibe,
mira estos datos, Russel, cuando estás en tus mejores momentos.
¿Cómo se percibe eso?
Y ser eso, vivir eso, sonar como eso.
Los mejores lanzadores de tiros libres,
no se preocupan por el tiro que acaban de perder.
Piensan en este tiro,
ese pase largo, ese lanzamiento, la primera anotación.
Después conocí a este chico, Milton Wright, de 19 años,
tuvo cáncer en tres ocasiones diferentes.
Ese día cuando fui a verlo, estaba frustrado:
"Russ, estoy acabado. Ya no quiero hacer esto,
es hora de irme".
Comencé a contarle una historia sobre mi padre,
cómo solía decir: "Hijo, ¿por qué tú no?
¿Por qué no te graduas pronto, juegas fútbol y béisbol profesional?
¿Por qué no tú, por qué no tú?".
Dije: "Milton, ¿por qué tú no?".
Si pruebas las terapia con células T,
y pruebas esto y si no funciona,
no lo recordarás".
Entonces Milton sonrió y dijo:
"Tienes toda la razón.
Sí, tengo cáncer, Russ.
Pero también puedo dejar que esto me mate,
no solo físicamente,
sino también que me mate emocional y mentalmente.
Y tengo una opción ahora, en medio del problema,
en medio de la tormenta,
de decidir superarlo.
Una de las preguntas que siempre me hacen
sobre el pensamiento neutro es:
"¿Eso significa que no tengo ninguna emoción?".
Y siempre digo, absolutamente no.
Sí, tenemos emociones,
tenemos problemas de la vida real,
tenemos cosas con las que lidiar.
Pero lo que tienen que hacer es estar concentrados en el momento
y no ser superemocionales.
Está bien tener emociones, pero no ser emocional.
Cuando la gente me mira,
ven que soy el jugador mejor pagado en la NFL,
ven que estoy con una chica como Ciara,
que tengo familia y esto y aquello.
Pero tengo problemas de la vida real.
Todos los tenemos.
Todos sentimos, saben, tristeza y pérdida,
y depresión y preocupaciones y miedo.
No soy nuevo allí.
¿Cuál es la verdad,
y cómo puedo superar esto?
Y así es realmente, más o menos, cómo mi mente empezó a cambiar.
No fue solo por el éxito de todo o el fracaso del mismo,
sino que fue el proceso, como:
¿Cuál es el siguiente paso, cómo hago esto aquí y ahora?
Tenemos que tomar una decisión en la vida.
Y para mí, cuando era joven y no tenía mucho,
tomé una decisión.
Tomé una decisión de que iba a creer
que iban a pasar grandes cosas,
que iba a tener una mentalidad correcta,
y que iba a tener el lenguaje correcto
y las cosas correctas en que pensar,
que me ayudaron a prepararme para hoy.
Porque solo soy humano.
Solo tengo la habilidad de lanzar la pelota muy lejos
y correr y hacer lanzamientos geniales y divertidos
y hacer sonreír a algunas personas.
Pero la realidad es que aún siento presión,
aún tengo preocupaciones, tengo miedos,
todavía me pasan cosas.
Aún tengo pérdidas.
La positividad puede ser peligrosa.
Pero lo que siempre funciona es la negatividad.
Nunca quise vivir en la negatividad,
así que me quedé en neutro.
Cambié mi tendencia a neutro.
Y así es donde viví,
y ahí es donde he estado viviendo desde entonces.
هشتم ژوئن سال ۲۰۱۰،
راسل ویلسون، کاندید منتخب دور چهارم تیم بیسبال کلرادو راکیز.
من هیجان زده‌ام،
یکی از عالی‌ترین لحظات زندگی من.
رویای هر کودکی است که توسط یک تیم بیسبال لیگ برتر انتخاب شود.
هشتم ژوئن سال ۲۰۱۰.
نهم ژوئن سال ۲۰۱۰ --
(تقلید صدای ایست قلبی)
نوار قلب به یک خط صاف تبدیل می‌شود.
پدرم در گذشت.
از بالاترین حس
به پایین‌ترین حس.
به همین سادگی.
پدرم در بستر مرگش دراز کشیده،
و تنها اشک از صورتم جاری است،
می‌دانی، سپس چه کار می‌کنم؟
ذهنم درگیر می‌شود. درگیر خاطرات، بازگشت به گذشته، لحظه‌ها،
صبح‌های زود، بلند شدن،
گرفتن توپ و پرتاب کردنش،
سرعت گرفتن و دویدن با برادرم و پدرم،
ماشین سواری‌های اول صبح، اتحادیه‌ی ورزشکاران آماتور بیسبال،
تا پدرم که مربی پایه سه بود.
حرکت سریع به بالاترین نقطه در مسابقات قهرمانی با پیروزی در سوپربول،
بالا بردن جایزه لومباردی
و احساسات و هیجان،
کاغذ رنگی‌های آبی و سبز که همه جا هست
و دانستن اینکه تو تنها کسی هستی که برنده سوپربول شده،
یک سال بعد از آن، فشار بازی،
توپی که در فاصله‌ی ۹۱/۴ سانتی‌متر از دروازه است،
و این تنها شانس پیروزی در بازی است، اما نتیجه نمی‌دهد.
اگر چه میلیون‌ها میلیون نفر
در سرتاسر دنیا تماشا می‌کنند.
من مجبور بودم با رسانه‌ها مصاحبه کنم،
و بعد چه می‎گویم، چه کار می‌کنم، چه فکری می‌کنم؟
ازدواج در سن کم
تازه از دانشگاه خارج شده و چیزهای دیگر،
پس از مدت کوتاهی، شکست خوردن در ازدواج
تصور کنید، می‌دانید چه می‌گویم؟
زندگی اتفاق می‌افتد.
زندگی اتفاق می‌افتد، زندگی برای همه‌ی ما اتفاق می‌افتد.
از دست دادن اعضای خانواده، طلاق،
ترس، درد، افسردگی، دلواپسی‌ها، نگرانی‌ها.
وقتی به فوق مثبت بودن فکر می‌کنید --
بله، من فطرتاً مثبت هستم،
اما مثبت بودن، می‌دانید، همیشه جواب نمی‌دهد،
زیرا وقتی در یک بازی قهرمانی NFC شانزده - هیچ عقب هستید،
و مردم می‌گویند،
«راس، ما نمی‌توانیم در این بازی پیروز شویم، مرد،
الان وضعیت خوب نیست»،
یا وقتی درگیر سرطان هستید،
یا وقتی مسائلی هست که باید با آن‌ها مواجه شوید
یا مسائل مالی و موارد دیگر،
چگونه با آن کنار بیاییم؟
مثبت بودن در میان همه‌ی این‌ها سخت است.
و آنچه من به طور قطع می‌دانستم این بود که:
منفی بودن ۱۰۰ درصد مواقع کار می‌کند.
منفی بودن من را به جایی نمی‌رساند.
من شروع کردم به گفتن این جمله به خودم، «رحمت‌های او هر روز جدید است»
شروع جدید، سرآغاز جدید.
و علی‌رغم سختی‌ها و درد و نگرانی‌ها و تمایل به گذر از آن
و «چگونه این کار را انجام دهم؟»،
من شروع به فکر کردن در مورد یک ماشین کردم.
شما در هنگام رانندگی می‌دانید چگونه دنده را تغییر دهید
و می‌خواهید دنده را خلاص کنید؟
از دنده یک به دو می‌روید، تا دنده پنج؟
شما باید بدانید چطور دنده را خلاص کنید.
و من باید قبل از تصادف فوراً دنده را خلاص می‌کردم.
بعد از سوپربول در آن جا نشسته،
تصمیمی گرفتم:
آیا می‌گذارم این حرفه‌ام را تعریف کند؟ آیا می‌گذارم زندگی‌ام را تعریف کند؟
ابدا.
آنچه فهمیدم این بود که: نگرش یک مهارت است.
می‌تواند آموزش داده و آموخته شود.
من ۱۰ سال پیش شروع کردم، ذهنم را آموزش دادم،
با شخصی به نام «ترور موواد»، مربی شرطی سازی ذهنم.
۱۰ سال است که با من است،
و ما از آن زمان بهترین دوست و همکار بوده‌ایم.
به عنوان ورزشکار، بدن را پرورش می‌دهیم،
خودمان را پرورش می‌دهیم تا بتوانیم سریع بدویم، دورتر پرتاب کنیم، بالاتر بپریم
و این کارهای مختلف را انجام دهیم،
اما چرا ذهن خود را پرورش نمی‌دهیم؟
می‌خواهید زندگیتان به چه شکل باشد؟
آن را بنویسید، در مورد آن صحبت کنید، آن را بگویید.
گویش ما چیست، چه شکلی است،
مراقب این نکات برجسته باش، راسل، وقتی در بهترین لحظه‌های خود هستی،
و این کار چگونه است؟
آنگونه باش، آنگونه زندگی کن، آنگونه به نظر برس.
بهترین پرتاب کننده‌های پرتاب آزاد،
نگران پرتابی نیستند که همان لحظه از دست داده‌اند.
آن‌ها در مورد این پرتاب فکر می‌کنند،
همین ضربه، همین پرتاب، همین اولین تماس.
سپس من با میلتون رایت ۱۹ ساله ملاقات کردم،
او سه مرتبه به سرطان مبتلا شده بود.
آن روزی که برای دیدن او رفتم، ناامید شده بود،
«راس، من کم آورده‌ام، دیگر نمی‌خواهم این کار را انجام دهم،
وقتش رسیده که بروم.»
شروع کردم به گفتن این داستان در مورد پدرم،
که عادت داشت بگوید، «پسرم، چرا تو نه؟
چرا زود فارغ التحصیل نمی‌شوی، فوتبال و بیسبال حرفه‌ای بازی ‌کنی؟
چرا تو نه؟ چرا تو نه؟»
گفتم، «میلتون، چرا تو نه؟
اگر سلول درمانی را امتحان کنی،
و این را امتحان کنی و نتیجه نگیری،
آن را به یاد نخواهی آورد.»
میلتون با لبخندی بر صورتش گفت،
«کاملاً درست می‌گویی.
بله، من سرطان دارم، راس.
اما می‌توانم اجازه دهم مرا بکشد،
نه تنها از نظر جسمی،
بلکه می‌توانم اجازه دهم از نظر عاطفی و روحی نیز مرا بکشد.
و من در حال حاضر در دل این مشکل، یک انتخاب دارم،
در دل طوفان،
تصمیم بگیرم که به آن غلبه کنم.»
یکی از سؤالاتی که همیشه در مورد تفکر خنثی از من پرسیده می‌شود این است:
«آیا به این معنی است که من هیچ احساسی ندارم؟»
و همیشه می‌گویم، مطلقاً نه.
بله، ما احساسات داریم،
ما شرایط واقعی داریم،
ما مشکلاتی داریم که باید با آن‌ها مواجه شویم.
اما آنچه شما باید بتوانید انجام دهید این است که در آن لحظه متمرکز بمانید
و به شدت احساساتی نشوید.
خوب است که احساسات داشته باشید، اما احساساتی نباشید.
وقتی مردم به من نگاه می‌کنند،
می‌بینند من پردرآمدترین بازیکن NFL هستم،
می‌بینند من با دختری مثل سیارا هستم،
من خانواده‌ای دارم و موارد دیگر.
اما من هنوز هم شرایط واقعی دارم.
همه‌ی ما داریم.
همه ما، می‌دانید، غم و از دست دادن
و افسردگی و نگرانی و ترس داریم.
من فقط به این جا نرسیدم.
حقیقت چیست،
و چگونه می‌توانم بهتر عمل کنم؟
این عمدتاً مربوط به چگونگی تغییر ذهنم است.
این فقط به موفقیت یا شکست بستگی ندارد،
بلکه در طول فرآیند اتفاق می‌افتد، مثلا:
مرحله بعدی چیست، چگونه می‌توانم این کار را همین جا و همین الان انجام دهم؟
ما در زندگی گزینه‌هایی داریم که باید انتخاب کنیم.
و برای من، وقتی جوان بودم و چیز زیادی نداشتم،
انتخاب کردم.
من گزینه‌ای را انتخاب کردم که می‌خواستم به آن اعتقاد داشته باشم
تا اتفاقات عالی رخ دهند،
من قصد داشتم طرز فکر درستی داشته باشم،
و قصد داشتم گویش صحیحی داشته باشم
و مسائل مناسب برای فکر کردن،
که به من کمک کرد تا خود را برای امروز آماده کنم.
چون من فقط انسان هستم.
من فقط توانایی این را دارم توپ را در مسیری طولانی پرتاب کرده
و بدوم و چند پرتاب جالب و بامزه انجام دهم
و باعث لبخند زدن برخی افراد شوم.
اما واقعیت این است که من هنوز سختی دارم،
من هنوز نگرانی دارم، هنوز هم ترس دارم،
من هنوز هم مشکلاتی دارم که اتفاق می‌افتد.
هنوز هم فقدان دارم.
مثبت بودن می‌تواند خطرناک باشد.
اما آنچه همیشه کار می‌کند منفی بودن است.
من هرگز نخواستم در منفی‌نگری زندگی کنم،
بنابراین من خنثی ماندم.
دنده را در حالت خلاص گذاشتم.
و این همان جایی است که من زندگی کردم،
و جایی است که من از آن زمان تاکنون زندگی کرده‌ام.
Le 8 Juin 2010,
Russell Wilson, le quatrième joueur choisi par l'équipe de baseball Colorado Rockies.
Je suis gonflé à bloc,
un des moments les plus forts de ma vie.
Tout enfant rêve d'être choisi par une équipe de la Major League.
Le 8 Juin 2010.
Le 9 Juin 2010 -
(Imite le son d'un ECG plat)
L'activité s'arrête.
Mon père meurt.
Du plus haut des hauts
au plus bas des bas.
Juste comme ça.
Mon père couché sur son lit de mort,
des larmes coulent sur mon visage,
que faire après ?
Mon esprit s'emballe, les souvenirs, les flashbacks, les moments,
les réveils à l'aube,
l'entraînement de balles basses et de lancers,
des sprints et des traversées de terrain avec mon frère et mon père,
les trajets matinaux vers la league de baseball AAU,
mon père était entraîneur des troisièmes bases.
Avance rapide à la victoire du Super Bowl pendant le championnat,
le trophée Lombardi en main,
les émotions et l’enthousiasme de tout ça,
les confettis bleus et verts partout
et savoir qu'on vient de remporter le Super Bowl.
Mais un an plus tard, la pression de la compétition,
la balle est presque arrivée au but
et c’est l’occasion de gagner le match mais on n'y arrive pas.
En dépit des millions et millions de spectateurs
qui nous regardent partout dans le monde.
On doit parler aux journalistes
et que dire ensuite, que faire, à quoi penser ?
Être marié à un jeune âge
juste après l'université et tout le reste,
et peu après, le mariage qui échoue
et comprendre, devinez !
C’est la vie.
C’est la vie, ça arrive à tout le monde.
La perte d'un membre de la famille, le divorce,
la peur, la douleur, la dépression, les soucis, les préoccupations.
Quand on pense être positif -
oui, je suis positif de nature,
mais la positivité, ça ne marche pas toujours,
car quand tu trouves avec un 16-0 à un match du championnat de la NFC
et que les gens sont en mode :
« Russ, on ne va pas gagner ce match,
Ce n’est pas une bonne situation. »
Quand on lutte contre le cancer,
ou qu'on est confronté à des difficultés,
problèmes de finances, de ceci ou cela,
comment affronter cela ?
C’est dur d'être positif au milieu de tout ça.
Et j'étais sûr de ceci :
la négativité marche tout le temps.
La négativité ne m'amènerait nulle part.
J’ai commencé à me dire,
« Ses compassions se renouvellent chaque matin. »
Nouveaux débuts, nouveaux départs.
Malgré les épreuves, la douleur, les inquiétudes
et la volonté de les surmonter et « Comment faire ? »,
j’ai pensé à une voiture.
Dans une voiture, il y a un levier de vitesse
et on veut passer au point mort ?
On passe la première, puis la deuxième jusqu'à la cinquième
mais on doit savoir comment passer au point mort.
C’est ce que je devais faire avant de me fracasser.
Assis là après le Super Bowl,
je devais prendre une décision :
allais-je laisser ça définir ma carrière,
définir ma vie ?
Pas question !
J’ai compris que l'état d’esprit est une compétence.
Ça s’enseigne et ça s’apprend.
J’ai commencé il y a dix ans à entrainer mon esprit,
avec Trevor Moawad, mon coach de conditionnement mental.
Nous travaillons ensemble depuis dix ans,
nous sommes devenus amis et partenaires.
Les athlètes entraînent leur corps.
On s'entraîne à courir plus vite, lancer plus loin, sauter plus haut
à faire toutes ces choses,
pourquoi pas notre esprit ?
Que veux-tu faire de ta vie ?
Écris-le, parles-en, dis-le.
Quelle est notre langue, à quoi ressemble-t-elle ?
Regarde ces points forts, Russell, pendant tes meilleurs moments.
À quoi ressemblent-ils ?
Sois cela, vis cela, exprime-toi comme cela !
Les meilleurs tireurs de lancer-franc ne se soucient pas du panier raté.
Ils pensent à ce lancer-ci,
ce but, ce lancer, cette première ligne.
Puis j’ai rencontré ce gamin de 19 ans, Milton Wright,
atteint du cancer trois fois.
Le jour où je suis allé le voir, il se sentait frustré :
« Je suis à bout, je ne veux plus subir ça,
mon heure est venue. »
J’ai lui ai parlé de mon père qui me disait :
« Pourquoi pas toi ?
Pourquoi pas avoir ton diplôme plus tôt,
jouer en league pro au football américain et baseball ?
Pourquoi pas toi ? »
Je lui ai dit : « Milton, pourquoi pas toi ?
Tu as essayé une thérapie de cellules T
et si tu essayes ça et que ça ne marche pas,
tu ne t'en souviendras pas. »
Milton a souri et a dit :
« Tu as raison.
Oui, je suis atteint de cancer, Russ.
Je peux le laisser me tuer,
pas juste physiquement,
mais aussi émotionnellement et mentalement.
Mais j’ai aussi le choix, au cœur du problème,
au milieu de la tempête,
de décider de le surmonter. »
Je reçois très souvent cette question sur la pensée neutre :
« Cela signifie-t-il ne pas avoir d'émotions ? »
Et je dis toujours : « Pas du tout. »
Oui, nous avons des émotions,
nous vivons des situations complexes,
nous avons des choses à affronter.
Mais l’idée est de rester concentré sur le moment
et ne pas être super émotif.
C'est normal d'avoir des émotions, sans toutefois être émotif.
Quand les gens me regardent,
ils voient le joueur le mieux payé de la NFL,
ils voient que j'ai une nana comme Ciara,
et que j'ai une famille, ceci, cela.
Mais je rencontre quand même des problèmes.
Nous en avons tous.
Nous avons tous de la tristesse, des pertes,
de la dépression, des soucis et des peurs.
Je ne suis pas arrivé là par hasard.
Quelle est la vérité,
et comment en sortir grandi ?
C'est comme ça que mon esprit a commencé à changer.
Ce n'est pas juste le succès ou l' échec,
c'était le processus :
quelle est la prochaine étape, comment faire, maintenant ?
Nous avons un choix à faire dans la vie.
et moi, quand j'étais jeune et que je n'avais pas les moyens,
j'ai fait un choix.
J'ai choisi de croire
que de grandes choses allaient survenir,
que j'aurai le bon état d'esprit,
et que j'aurai le bon langage
et les bonnes choses auxquelles penser.
C'est ce qui m'a préparé pour aujourd'hui.
Je ne suis qu'un humain.
J'ai juste la capacité de lancer la balle plus loin,
courir vite, faire des passes cools et rigolotes
et parfois faire sourire.
Mais le fait est que j'ai toujours de la pression,
j'ai toujours des soucis, des peurs.
Il y a toujours des choses qui m'arrivent.
j'ai toujours des pertes.
la positivité peut être dangereuse
mais la négativité est plus efficace.
je n'ai jamais voulu vivre dans la négativité,
donc je suis resté neutre.
Je suis resté au point mort.
C'est là que j'ai vécu,
et c'est là où je continue à vivre depuis.
8 जून 2010,
रसेल विल्सन, चौथे दौर की पिक कोलोराडो रॉकीज बेसबॉल।
मुझे निकाल दिया गया है,
मेरे जीवन के सर्वोच्च क्षणों में से एक।
हर बच्चे का सपना ड्राफ्ट किया जाना है एक मेजर लीग बेसबॉल टीम द्वारा।
8 जून, 2010।
9 जून, 2010 -
(समतल ध्वनि का अनुकरण)
लाइन सपाट हो जाती है।
मेरे पिताजी गुजर जाते हैं।
सबसे ऊँचा
कम के सबसे कम करने के लिए।
बस असे ही।
मेरे पिताजी उनकी मृत्यु में पड़े थे,
बस मेरे चेहरे पर आँसू बह रहे हैं,
तुम्हें पता है, मैं आगे क्या करूँ?
मेरा मन रेसिंग, यादें, फ्लैशबैक, पल,
सुबह जल्दी उठना,
ग्राउंडर्स लेना और फेंकना,
गति बाहरी और गहरी पोस्ट मार्गों मेरे भाई और मेरे पिताजी को,
सुबह की सवारी करने के लिए से AAU बेसबॉल,
मेरे पिता तीसरे कोच के कोच थे।
तेजी से चैम्पियनशिप के लिए आगे सुपर बाउल जीतने की,
लोम्बार्डी ट्रॉफी को पकड़े हुए
और भावनाएँ और यह सब की उत्तेजना,
नीले और हरे रंग की कंफ़ेद्दी सभी जगह
और यह जानकर कि आप बस सुपर बाउल जीता,
एक साल बाद, खेल का दबाव,
एक-यार्ड लाइन पर गेंद,
और इस खेल को जीतने का मौका है, और यह काम नहीं करता है।
और हालांकि कई लाखों और लाखों लोग
पूरी दुनिया देख रही है।
और मीडिया को चलने के लिए,
और मैं आगे क्या कहता हूं, मैं क्या करूँ, मुझे क्या लगता है?
कम उम्र में विवाहित होना
और बस कॉलेज से बाहर आ रहा है और सब कुछ,
आपको पता है, शीघ्र ही, शादी काम नहीं कर रही है
और एहसास, तुम्हें पता है क्या?
ज़िंदगी में ऐसा होता है।
जीवन होता है, जीवन हम सभी के लिए होता है।
परिवार के सदस्यों की हानि, तलाक,
भय, दर्द, अवसाद, चिंता।
जब आपके बारे में सोचते हैं महाशक्तिशाली होना -
हां, स्वभाव से सकारात्मक हूं,
लेकिन सकारात्मकता, आप जानते हैं, यह हमेशा काम नहीं करता है,
क्योंकि जब आप नीचे हैं 16-कुछ भी नहीं एनएफसी चैम्पियनशिप खेल में,
और लोग जैसे हैं,
"रस, हम सक्षम नहीं हैं इस खेल को जीतने के लिए, आदमी,
अभी यह बहुत अच्छी स्थिति नहीं है, "
या आप कैंसर का सामना कर रहे हों,
या जब आपके पास चीजें हों आपको निपटना होगा
या वित्त और यह और वह,
जैसे, हम इससे कैसे निपटेंगे?
सकारात्मक होना कठिन है इस सब के बीच में।
और मैं निश्चित रूपसे जानता था यह था:
कि नकारात्मकता काम करती है समय का 100 प्रतिशत।
नकारात्मकता मुझे कहींनहीं मिलने वालीथी।
मैं खुद से कहने लगा, "नई हर सुबह उसकी दया है,"
नई शुरुआत, नई शुरुआत।
और कष्ट और पीड़ा के बावजूद और चिंता और इसके माध्यम से प्राप्त करना चाहते हैं
और "मैं यह कैसे करूँ?"
मैं एक कार के बारे में सोचने लगा।
आप जानते हैं कि जब आप कार चलाते हैं, आपको स्टिक शिफ्ट मिला है
और आप स्थानांतरित करना चाहते हैं?
आप पहले गियर से दूसरे गियर में जाते हैं, पाँचवें रास्ते पर?
आपको पता चल गया है कैसे स्थानांतरित करने लिए।
और मुझे तटस्थ से स्थानांतरित होने की तुरंत आवश्यकता है
इससे पहले कि दुर्घटनाग्रस्त हो जाउ।
सुपर बाउल के बाद वहां बैठे,
मेरा निर्णय था:
क्या मैं इसे अपने करियर और जीवन को परिभाषित करने दूँ ?
बिलकुल नहीं।
मुझे जो पता चला वह यह था: वह मानसिकता एक कौशल है।
इसे सिखाया और सीखा जा सकता है।
मैंने 10 साल पहले शुरू किया था, मेरे दिमाग का प्रशिक्षण,
ट्रेवर मूवद नाम के इस लड़के के साथ, मेरे मानसिक कंडीशनिंग कोच।
वह 10 साल से मेरे साथ है,
और हम सबसे अच्छे दोस्त रहे हैं और उसके बाद से साथी।
एथलीट जैसा,हम शरीर को तैयार करते हैं,
हम खुद को तेजीसे चलाने में सक्षम होने केलिए प्रशिक्षित करते हैं, दूरफेंक, ऊंचीकूद
और ये विभिन्न काम करो,
लेकिन दिमाग प्रशिक्षित क्यो नही करते?
तुम क्या चाहते हो आपका जीवन कैसा दिखता है?
इसे लिखें,इसके बारे में बात करें,इसे कहें।
हमारी भाषा क्या है, वो कैसा दिखता है,
इन पर प्रकाश डालें, रसेल, जब आप अपने सर्वश्रेष्ठ क्षणों में हो।
वह किस तरह का दिखता है?
और वह हो, जीवित हो, ऐसा ध्वनि।
सबसे अच्छा मुक्त फेक निशाने बाजों,
वे चिंता नहीं करते गोली मार दी वे सिर्फ याद किया।
वे इस शॉटकेबारेमेंसोचतेहैं,
यह पुट, यह फेंक, यह पहला नीचे।
फिर मैं इस बच्चे से मिला मिल्टन राइट, 19 वर्ष,
उन्हें तीन बार कैंसर हुआ था।
इस दिन जब मैं उसे देखने गया, वह निराश था,
"रस, मैं कर रहा हूँ, मैं अब यह नहीं करना चाहता,
यह मेरा जाने का समय है। ”
मैने उसे बताना शुरू किया मेरे पिताजी के बारे मे यह कहानी,
वह कैसे कहता था, “बेटा, तुम क्यों नहीं?
तुम जल्दी स्नातक क्यों नहीं हो, प्रो फुटबॉल और प्रो बेसबॉल खेलते हैं?
आप क्यों नहीं,आप क्यों नहीं? ”
मैंने कहा,“मिल्टन,तुमक्योंनही?
यदि आपने टी-सेल थेरेपी की कोशिश की,
और आप यह कोशिश करते हैं और यह काम नहीं करता है,
आप इसे याद नहीं रखेंगे।"
तो मिल्टन को एक मुस्कान मिली उसके चेहरेपर और कहा,
“आप बिलकुल सही कह रहे हैं।
हां, मुझे कैंसर है, रस।
लेकिन मैं या तो इसे मार सकता हूं,
सिर्फ शारीरिक रूप से ही नहीं,
लेकिन मैं इसे मुझे मारने भी दे सकता हूं भावनात्मक और मानसिक रूप से।
और मेरे पास अभी एक विकल्प है, समस्या के बीच में,
तूफान के बीच में,
दूर करने का फैसला करने के लिए। "
एक सवाल जो मुझसे हमेशा पूछा जाता है तटस्थ सोच के बारे में यह है:
"क्या इसका मतलब है कि मेरे पास कोई भावना नहीं है?"
और मैं हमेशा कहता हूं, बिलकुल नहीं।
हाँ, हमारे पास भावनाएं हैं,
हमारे पास जीवन की परिस्थितियाँ हैं,
हमारे पास निपटने केलिए चीजे है।
But what you have to be able to do is to stay focused on the moment
वे देखते हैं कि मेरे पास लड़की और सियारा है,
भावनाओं का होना ठीक है, लेकिन भावुक न हों।
जब लोग मुझे देखते हैं,
वे देखते हैं कि मैं सबसे अधिक वेतनवाला हूं एनएफएल में खिलाड़ी,
वे देखते हैं कि मेरे पास लड़की और सियारा है,
कि मेरे पास परिवार है और यह और वह है।
लेकिन मेरे पास अभी भी वास्तविक जीवन की परिस्थितियां है।
हम सब करते हैं।
हम सब, आप जानते हैं, दुख और नुकसान
और अवसाद और चिंताओं और भय।
मैं अभी यहाँ नहीं आया।
सच क्या है,
और मैं इसके माध्यम से कैसे बेहतर आ सकता हूं?
और यह वास्तव में, की तरह है, मेरा मन कैसे हिलने लगा।
यह सिर्फ इस सब की सफलता पर नहीं था या इसकी विफलता,
यह प्रक्रिया पर था, जैसे:
अगला कदम क्या है, मैं अभी यहीं कैसे करूं?
हमारे पास जीवन बनाने के लिए एक विकल्प है।
और मेरे लिए, जब मैं छोटा था और मेरेपास बहुतकुछ नहींथा,
मैंने एक विकल्प बनाया।
मैंने एक विकल्प बनाया मैं विश्वासकरने वालाथा
वह महान बातें होने जा रही थीं,
मैं अपनी मानसिकता सही करने जा रहा था,
और मैं जा रहा था सही भाषा
और सही चीजों के बारे मेंसोचने केलिए,
जिसने मुझे आज केलिए तैयार करने में मदद की।
क्योंकि मैं सिर्फ इंसान हूं।
मेरे पास बस क्षमता है गेंद को काफी दूर तक फेंकना
और चारों ओर चला और बनाते हैं कुछ शांत और मजेदार फेंकता है
और कुछ लोगों को मुस्कुराइए।
लेकिन हकीकत यह है कि मुझ पर अभी भी दबाव है,
मुझे अभी भी चिंता है, मुझे अभी भी डर है,
मेरे पास अभी भी चीजें हैं जो होती हैं।
अभी भी नुकसान है।
सकारात्मकता खतरनाक हो सकती है।
लेकिन हमेशा जो काम करता है वह है नकारात्मकता।
मैं कभी नकारात्मकता में नहीं जीना चाहता था,
इसलिए मैं तटस्थ रहा।
मैंने अपनी पारी को तटस्थ रखा।
और इसलिए मैं यहाँ रहता था,
और वह कहाँ है मैं तब से रह रहा हूं।
2010. június 8.
Russel Wilson, a Colorado Rockies baseball csapat negyedikkörös választása.
Megállíthatatlan vagyok.
Életem egyik csúcspontja.
Minden gyerek álma, hogy beválasszák egy első osztályú baseball csapatba.
2010. június 8.
2010. június 9.
(Az EKG hangját utánozza)
Az EKG egyenes.
Apám meghal.
A csúcspontról
a mélypontra.
Pillanatok alatt.
Apám a halálos ágyán fekszik,
nekem pedig könnyek folynak végig az arcomon.
És most mihez kezdjek?
Az agyam pörög: emlékek, pillanatok,
korai kelések,
labdák dobása és elkapása,
sprintelések és befutások apám és testvérem felé,
korai kocsikázás az AAU baseballpályához,
ahol apám harmadik bázisedző volt.
Ugorjunk tovább a Szuperkupa megnyerésének izgalmához,
amikor fogom a Lombardi-trófeát,
érzelmek, izgatottság,
zöld és kék konfetti mindenhol,
és a tudat, hogy tényleg megnyerted a Szuperkupát.
Aztán rá egy évre a játék nyomása alatt,
a labdával a célegyenesben
ott az esély, hogy megnyerd a játszmát, és nem jön össze.
Habár sok millió ember figyel
a világ minden tájáról.
És amikor interjút kell adjak:
mit fogok mondani, mit csinálok, mire gondolok?
Fiatalon nősültem,
frissen végzett egyetemistaként,
nem sokkal később a házasságom tönkrement,
és tudjátok, mire jöttem rá?
Ilyen az élet.
Ilyen az élet, mindenki életében történhet ilyesmi.
Családtagok elvesztése, válás,
félelem, fájdalom, depresszió, aggodalmak és gondok.
Mikor próbálok szuper pozitív maradni –
igen, alapvetően pozitív vagyok –,
de a pozitivitás nem mindig működik,
mert amikor a mérkőzés állása 16-0 egy NFC bajnoki meccsen,
és mindenki azt mondja:
"Russ, nem tudunk győzni, haver,
nem állunk valami jól."
Vagy amikor a rákkal nézel szembe,
vagy amikor problémákkal küszködsz –
anyagi vagy egyéb problémákkal –,
hogyan birkózol meg vele?
Nehéz pozitívnak lenni ilyenkor.
És amit biztosan tudtam:
a negatív gondolkodás 100%-ban hatásos.
Negatív gondolkodással sehová se jutok.
Elkezdtem mondani: "Nem fogyott el az Ő irgalma, minden reggel megújul."
Új kezdetek.
De a nehézségek, a gyötrelmek, a gondok ellenére, és mert át akartam vészeli ezt,
gondolkodtam, hogy is csináljam,
elkezdtem egy kocsira gondolni.
Tudjátok, amikor kocsit vezettek,
és a váltót üresbe akarjátok tenni.
Egyesből átteszed kettesbe, így egészen az ötösig.
Ehhez tudni kell, hogyan tegyük üresbe.
Nekem is azonnal üresbe kellett tennem magam, mielőtt kiborultam volna.
A Szuperkupa után üldögélve,
döntést kellett hoznom:
Ez határozza meg a karrierem? Ez határozza meg az életem?
A fenébe, dehogy!
Arra jöttem rá ebből: a gondolkodásmód egy képesség.
Tanítani és tanulni lehet.
10 évvel ezelőtt egy Trevor Moawad nevű fickó mentorálásával
kezdtem el edzeni az agyam.
10 éve ismerem,
és azóta is legjobb barátok és partnerek vagyunk.
Sportolóként eddzük a testünket,
gyakoroljuk, hogyan fussunk gyorsan, dobjunk messzebbre, ugorjunk a magasabbra
és sok minden mást,
de miért nem eddzük az elménket?
Hogy szeretnéd, milyen legyen az életed?
Írd le, beszélj róla, mondd ki.
Hogyan látod, milyennek látod?
Nézd az életed legfényesebb pillanatait, Russell.
Hogyan néz ki?
És légy az, élj úgy, beszélj úgy.
A legjobb dobók
nem akadnak fenn az elhibázott dobásokon.
Csak arra a bizonyos dobásra,
gurításra, lövésre, indításra gondolnak.
Aztán megismertem egy 19 éves fiút, Milton Wright-ot,
akinél háromszor diagnosztizáltak rákot.
Mikor egyszer meglátogattam, el volt keseredve:
"Russ, elegem van, nem bírom csinálni ezt tovább,
ideje mennem."
Elmeséltem neki ezt a történetet apámról,
amikor azt mondogatta: "Fiam, mi lenne, ha befejeznéd hamarabb a sulit,
és profi foci és baseball játékos lennél?
Miért ne? Miért ne?"
Én is azt mondtam:
"Milton, mi lenne, ha kipróbálnád a T-sejt terápiát?
Ha kipróbálod, de nem működik,
akkor úgysem fogsz emlékezni rá."
Milton elmosolyodott, és azt mondta:
"Teljesen igazad van.
Igen, rákos vagyok, Russ.
És ez megölhet,
de nemcsak fizikailag,
hanem érzelmileg és szellemileg is.
De most választhatok, itt a sűrűjében,
a vihar kellős közepén,
és azt választom, hogy legyőzöm."
Egy kérdést mindig feltesznek nekem a semleges gondolkodással kapcsán.
Azt jelenti ez, hogy nincsenek érzelmeim?
És mindig azt mondom, hogy egyáltalán nem.
Mindenkinek vannak érzései,
mindenkinek vannak nehézségei,
mindenkinek vannak problémái,
de tudnunk kell a pillanatra koncentrálni,
nem szabad engedni, hogy az érzelmek eluralkodjanak rajtunk.
Az rendben van, hogy vannak érzéseink, de ne érzékenykedjünk.
Amikor az emberek rám néznek,
azt látják, hogy a legjobban fizetett NFL játékos vagyok,
hogy ott van a kislányom és Ciara,
hogy családom van, ilyenek.
De nekem is vannak nehézségeim.
Mint mindenkinek.
Mindenki küzd szomorúsággal, veszteséggel,
depresszióval, aggodalmakkal és félelmekkel.
Én sem csak úgy jutottam el idáig.
Mi az igazság,
és hogyan vészelek át mindent?
Valahogy így kezdett el változni a mentalitásom.
Nem a siker vagy a kudarc miatt,
ez egy folyamat volt:
mi legyen a következő lépés, mit kezdjek ezzel itt és most?
Az életben döntést kell hoznunk.
Amikor fiatal voltam, és nem sok mindenem volt,
döntést hoztam.
Eldöntöttem, hogy hiszek abban,
hogy nagyszerű dolgok fognak történni,
hogy eljutok a helyes mentalitáshoz,
és hogy a helyes szavak
és gondolatok birtokában leszek,
és ez mind felkészített a jelenre,
mert én is csak ember vagyok,
csak messze tudom dobni a labdát,
tudok szaladgálni, érdekes dobásokat hajtok végre,
és meg tudom nevettetni az embereket.
De a valóságban az én életemben is van feszültség,
én is aggódom, én is félek,
velem is történnek dolgok.
Én is veszítek.
A pozitív gondolkodás veszélyes lehet.
Viszont a negatív gondolkodás mindig hatásos.
Soha nem akartam negatív mentalitásban élni,
ezért maradtam semleges.
A sebességváltóm üresben hagytam.
Így éltem,
és így élek azóta is.
8 Juni 2010,
Russel Wilson, dipilih masuk ke tim bisbol Colorado Rockies di ronde ke-4.
Saya bersemangat sekali
Salah satu puncak dari kehidupan saya.
Semua anak bermimpi bisa dipilih oleh tim Liga Utama Bisbol.
8 Juni 2010.
9 Juni 2010 --
(Meniru suara flatline)
Garisnya menjadi lurus.
Ayah saya meninggal.
Dari momen tertinggi dalam hidup
menjadi momen terendah.
Hanya seperti itu.
Ayah saya meninggal dunia,
Air mata saya bercucuran,
Anda tahu, yang saya lakukan?
Pikiran saya dipenuhi kenangan, mengingat kembali, momen,
saat saya bangun pagi,
melatih memukul dan melempar,
speed outs dan deep post routes ke kakak dan ayah saya,
dan mengemudi di pagi hari ke AAU Baseball,
ayahku menjadi pelatih tingkat ketiga.
Dengan cepat maju ke kejuaraan tinggi memenangkan Super Bowl,
memegang Trofi Lombardi
emosi dan kegembiraan itu semuanya,
confetti biru dan hijau di semua tempat
mengetahui bahwa Anda memenangkan Super Bowl,
hingga setahun kemudian, tekanan dari permainan,
bola di satu garis pemisah,
ini adalah kesempatan untuk memenangkan permainan, dan tidak berhasil.
Namun jutaan orang
di seluruh dunia menonton.
Dan harus berjalan ke media,
dan apa yang harus saya katakan, lakukan dan pikirkan?
Menikah pada usia muda
yang baru saja lulus kuliah dan yang lainnya,
Anda tahu tak lama kemudian, memperhitungkan pernikahan
dan menyadari, Anda tahu apa?
Kehidupan terjadi.
Kehidupan terjadi pada kita semua.
Kehilangan anggota keluarga, ceraian,
ketakutan, rasa sakit, depresi, kekhawatiran.
Ketika Anda berpikir menjadi superpositif -
ya, pada dasarnya positif,
Anda tahu, positif tidak selalu berhasil,
karena ketika Anda turun 16-tidak ada dalam game kejuaraan NFC,
dan orang-orang seperti,
"Russ, kita tidak akan bisa memenangkan game ini, bung,
ini bukan situasi yang tepat, "
seperti menghadapi kanker,
atau ketika Anda harus berurusan dengan
keuangan dan ini dan itu,
bagaimana kita menghadapinya?
Sulit berpositif di tengah-tengah itu semua.
Dan yang saya tahu adalah:
negativitas bekerja 100 persen dari waktu.
Membuat saya tidak akan berhasil.
Saya berpikir, "Sesuatu yang baru adalah keajaiban setiap pagi"
awal yang baru.
Meskipun ada kesulitan, kesakitan dan kekhawatiran saya ingin melewatinya
"Bagaimana saya melakukannya?",
Saya mulai memikirkan mobil.
Anda tahu cara mengendarai mobil dengan tongkat persneling
dan Anda ingin beralih ke netral?
Beralih dari gigi pertama, kedua sampai ke urutan kelima?
Anda harus tahu cara beralih ke netral.
Dan segera beralih ke netral, sebelum saya jatuh.
Duduk di sana setelah Super Bowl,
Saya harus membuat keputusan:
Apakah saya membiarkan ini menentukan karier atau hidup saya?
Tidak.
Yang saya temukan pola pikir adalah keterampilan.
Bisa diajarkan dan dipelajari.
Dari 10 tahun yang lalu melatih pikiran saya
dengan pria bernama Trevor Moawad, pelatih kondisi mental saya.
bersamanya selama 10 tahun,
dan kami sudah berteman baik sejak itu.
Kami melatih tubuh
seperti berlari cepat, melempar lebih jauh, melompat lebih tinggi
dan melakukan hal-hal lainnya,
tetapi tidak melatih pikiran
Hidup seperti apa yang kamu inginkan?
Tuliskan, bicarakan, katakan.
Seperti apa bentuknya,
tonton ini, Russell, ketika Anda berada di momen terbaik Anda.
Seperti apa itu?
Dan terjadilah, hidup, seperti itu.
Penembak terbaik,
mereka tidak khawatir dengan tembakan itu.
Mereka berpikir tentang ini
pukulan dan lemparan pertama jatuh.
Lalu bertemu dengan Milton Wright, 19 tahun,
dia menderita 3 kanker berbeda.
Hari ini ketika aku pergi menemuinya, dia frustrasi,
"Russ, Saya tidak ingin melakukannya lagi,
ini saatnya saya pergi."
Saya mulai memberitahu tentang cerita ayah saya,
dia berkata "Nak, mengapa kamu tidak?
Mengapa tidak lulus lebih awal, bermain sepakbola dan baseball?
Kenapa bukan kamu? "
Saya berkata, "Mengapa bukan Anda?
Jika Anda mencoba terapi sel T,
Mencoba ini dan itu tidak berhasil,
Anda tidak akan ingat."
Jadi Milton tersenyum dan berkata,
"Kamu benar sekali.
Ya, saya menderita kanker, Russ.
Tapi biarkan ini membunuhku,
bukan hanya secara fisik,
tapi juga membunuh secara emosional dan mental.
Dan sekarang saya memilih, di tengah-tengah masalah,
di tengah badai,
untuk memutuskannya."
Salah satu pertanyaan yang selalu saya tanyakan adalah
"Apakah aku tidak punya emosi?"
Dan saya selalu mengatakan, tidak.
Ya, kita punya emosi,
memiliki kehidupan nyata,
memiliki banyak hal untuk ditangani.
Tetapi yang harus Anda lakukan adalah tetap fokus pada saat ini
dan tidak menjadi superemosional.
Tidak apa-apa untuk memiliki emosi, tapi jangan emosional.
Orang-orang menatapku,
mereka melihat saya dibayar paling tinggi di NFL,
mereka tau saya memiliki gadis di Ciara,
bahwa saya memiliki keluarga dan lainnya.
Tapi saya masih memiliki kehidupan nyata.
Kita semua melakukannya.
Kita semua punya kesedihan dan kehilangan
depresi, kekhawatiran serta ketakutan.
Tidak hanya ini.
Apa yang sebenarnya,
dan bagaimana saya melewati ini?
Dan itu semacam, bagaimana pikiran saya mulai bergeser.
Itu bukan hanya pada kesuksesan atau kegagalan itu,
itu seperti proses:
Apa langkah selanjutnya, bagaimana saya melakukan ini, sekarang?
Kita punya pilihan dalam hidup.
Bagi saya, ketika saya masih muda saya tidak punya banyak,
saya membuat pilihan.
Pilihan bahwa saya akan percaya
bahwa hal-hal besar akan terjadi,
memiliki pola pikir yang benar,
dan saya akan memilikinya bahasa yang tepat
dan hal-hal benar untuk dipikirkan,
membantu saya untuk hari ini.
Karena saya manusia.
Saya hanya bisa melempar bola jauh
berlarian dan membuat lemparan keren
membuat orang tersenyum.
Tetapi kenyataannya bahwa saya masih tertekan,
Saya masih memiliki kekhawatiran dan ketakutan,
Saya masih memiliki hal-hal yang terjadi.
Tetap hilangan.
kepositifan bisa berbahaya.
Tetapi yang selalu berhasil adalah negativitas.
Saya tidak ingin hidup dalam negativitas,
jadi saya tetap netral.
Saya tetap di netral.
Dan di situlah saya tinggal,
dan di situlah Saya sudah hidup sejak saat itu.
2010年６月８日
ラッセル・ウィルソン 野球ドラフトで コロラド・ロッキーズの４巡目指名
すごく高まる気持ち
人生最高潮の瞬間のひとつ
どの子供も夢みる MLBの野球チームからの指名
2010年６月８日
2010年６月９日
（モニターの心停止の音）
モニターが心停止を示す
父が亡くなった
最高潮から
どん底へ落ちる
あっという間に
死の床に父が横たわる姿
僕の頬をひたすら涙がつたう
僕はどうすればいいのか？
頭の中を思い出が駆け巡る 回想 よみがえる瞬間―
幾度の早起きの朝
ゴロを拾って投げ返す
兄や父に向かって仕掛けるスピード・アウト 深く切り込むポスト・ルート
早朝に車で向かう アマチュア運動連合の野球の試合
サードベースコーチを務めた父親 そんな数々の想い
話は飛んで アメフトの NFLスーパーボウルでの優勝
ロンバルディ・トロフィーを掲げ
高揚する感情と熱狂
青や緑の紙吹雪が 一面に舞い
スーパーボウルで勝った 実感をかみしめる
それから１年後 試合への重圧
ボールはゴール目前
勝利のチャンスのはずが うまくいかない
何千万という 数え切れない程の
世界中の人々が見つめている
報道陣へと歩み寄りながら
何を言おうか 何をすべきか どう考えたらよいのか？
若くして結婚し
大学卒業したばかりの 全ての始まりから
少し経つと 結婚はうまくいかず
そして気づいたのが
人生にはいろいろあること
それが人生 誰もが経験することだ
家族の死 離婚
恐れ 痛み 落ち込み 懸念や心配
超ポジティブなつもりでいても―
僕は生まれつき前向きだけど
前向きだからって いつもうまくいくわけではない
それはNFLチャンピオンシップで 16対０で負けていて
みんなから
「ラス この試合勝てないぞ
状況はよくないぞ」と言われたり
癌と向き合っていたり
解決すべき困難があったり
お金の工面やあれやこれやに
どう対処したらいいのか？
そんな状況で前向きでいるのは 難しいことだ
そこで僕が確信したのが
自己否定には 100％の効き目があること
否定的な考えでは 現状から抜け出せない
自分に言い聞かせたのが 「神の恵みは朝ごとに新しい」
新しい始まり 新しい出発
そして苦難や苦痛や心配や 乗り切りたいと思う気持ちや
「どうしたらいいか？」と思いながら
僕が考えたのが車のこと
運転しながら シフトレバーを握って
Nギアにシフトすることが あるだろう？
１速から２速 ５速まで一気に シフトアップはできる？
まずはニュートラルを 覚えなきゃいけない
あの時の僕は 衝突前に急遽 ニュートラルへのシフトが必要だった
スーパーボウルで敗れて 座り込んでいた僕は
決断が迫られていた
僕のキャリアを 人生を この結果で終わらせていいのか？
それは絶対にイヤだ
分かったことは 思考態度は技能であること
教えられるし習えるものだ
10年前から メンタルコンディショニング・コーチの
トレヴァー・モアワドの指導で 僕は思考トレーニングを始めた
10年来の付き合いの親友であり
トレーニングパートナーだ
アスリートは身体を鍛え
より速く走り もっと遠くへ投げ もっと高くジャンプする練習をし
様々な形で体力を強化するのに 精神面は何故鍛えないのか？
どんな人生にしたいか？
書き出してみる 話してみる 伝えてみる
その手段は それはどんな形なのか
ハイライトを見てみろ ラッセル おまえの最高の瞬間を
おまえにはどう映るか？
あの時の様子に成り切り 再現し 声に出してみろ
最高のフリースローする人たちは
たった今ミスしたショットへの こだわりは捨てる
頭にあるのはこのショット
このパット このスロー このファースト・ダウン
そして ある青年と出会う ミルトン・ライト 19歳
彼は３度も癌を患っていた
僕が彼を訪ねたあの日 彼は葛藤していた
「ラス 僕は続けるのが もう嫌だ
僕が逝く時がきた」と
僕は 自分の父親の話をした 父が言ったのは
「息子よ やってみたらどうだ？
卒業を早め プロとして フットボールや野球を
やってみたらいいんじゃないか？」
僕が言ったのが 「ミルトン 君はどうだ？
CAR-T細胞治療はやって
この治療をやってみて 効き目がなくたって
どうせ忘れてしまうよ」
するとミルトンは 笑みを浮かべ言った
「確かにそうだね
癌は僕の身体を蝕んでる
癌になすがままにされ
身体だけではなく
気持ちも精神も やられてしまうこともできる
でも この問題の渦中で この嵐の中で 僕は
打ち勝つと決めることだって できるんだね」
ニュートラル・シンキングについて よく聞かれるのが
「それは感情を持たない ということなのか？」
僕が決まって答える それは全く違う
もちろん感情もあり
現実の状況があり
対応すべきことはあるけど
その状況にいて成すべきことは その瞬間を見据えて
動揺を抑えること
感情は受け止めても 感情的になるのは避けること
周りの人から見れば
僕はNFLの最高年俸プレイヤーで
娘や妻のシアラもいて
温かい家族がいて 満たされているようでも
そんな僕にも現実問題はある
誰もがそうであるように
誰にも悲しみや別れや
落ち込みや心配や恐れがある
何事もなく ここまで来たんじゃない
何が真実で
ここからより良い形で 抜け出すにはどうすべきか？
そうやって僕の思考も 変化を見せ始めた
そう考えが転換していったのは 成功だけや失敗だけではなく
そのプロセスの過程で 例えば
次のステップは何か 今すぐ ここでどう切り抜けようか？
人生では決断を迫られる
まだ若くて 失うものは何もなかった頃
僕は決断した
素晴らしいことは きっと起こると
信じることに決めた
正しい考え方をもって
正しく伝えられる準備をし
正しく考える準備をすると決め
それで今の僕がある
僕だって ひとりの人間だ
僕の技能は フットボールを遠くに投げたり
走り回って かっこいいパスを決めたり
一部の人たちを 笑顔にできたりするだけだ
そんな僕にも まだプレッシャーはあり
まだ心配も 恐れもあり
まだいろんなことも起こる
まだ別れもある
ポジティブ思考にも 注意は払うべきだ
ただ 決まって効果を表すのは ネガティブ思考
僕は自己否定に浸って 生きたくはない
だからニュートラルにいることにした
僕のシフトはニュートラルに保ち
そこにいると決めて生きてきた
それ以来ずっと そこにい続けてるんだ
2010년 6월 8일
러셀 윌슨, 콜로라도 로키스 베이스볼 4회 지명.
저는 열의에 차 있었고
인생 최고의 순간을 보내고 있었어요.
어릴 때 누구나 메이저리그 야구팀이 자신을 지명해주길 꿈꾸죠.
2010년 6월 8일
2010년 6월 9일
(심장 박동 정지음)
그 선은 일직선이 되고 말았습니다.
아버지께서 돌아가셨습니다.
최고점에 이르렀다
최저점으로 떨어져 버렸어요.
그렇게 돼버렸죠.
아버지의 임종을 마주하니
눈물만 흐르더군요.
나는 이제 무엇을 해야 하지?
제 머릿속은 복잡해졌어요. 추억, 회상, 순간,
이른 아침, 기상,
땅볼 잡기와 공던지기,
빠르고 깊은 포스트 루트를 동생과 아버지와 함께 한 일
이른 아침 차 타기, AAU 야구,
아버지가 3루 코치였던 일,
마치 되돌리기를 해 돌아간 듯 슈퍼볼 우승 챔피언십의
롬바르디 트로피를 높이 들었던 일,
당시의 흥분과 감정,
푸른색, 붉은색 종이가 흩어지며
슈퍼볼 우승 사실을 실감했던 일,
그리고 1년 후의 경기 압박감,
1야드 라인에 놓인 공,
우승의 기회였지만 뜻대로 되지 않았습니다.
세계 곳곳 수만 명의 사람들이
지켜보고 있는 가운데
퇴장 하면서
무슨 말을 하고 어떻게, 뭘 해야 할지 생각했죠.
저는 어린 나이에 결혼했고
대학을 막 졸업했었고 다른 일들도 서툴렀죠.
아시겠지만 결혼 생활도 뜻대로 되지 않았어요.
그리고 깨달았습니다.
인생에는 늘 일이 일어난다.
누구에게나 그렇듯 우리 인생에 늘 일이 일어나요.
가족의 사망, 이혼,
두려움, 고통, 우울함, 걱정, 근심 말이에요.
낙관한다는 것을 생각해보면
네, 저도 천성이 긍정적이지만
낙관적이라는 게 모든 일을 해결하지 못하기도 해요.
만약 NFC 챔피언십 경기의 16-0 공격권을 가진 상황에서
사람들이
"러스, 이번 게임은 이길 수 없겠어.
상황이 너무 불리해."라고 하거나
여러분이 암 투병 중이거나
어떤 문제를 처리하고 있는 상황이거나
재정난과 이런저런 일들을 겪고 있어요.
모든 걸 어떻게 해결해야 하죠?
이 모든 상황 속에서 계속 낙관적이기는 어렵습니다.
제가 아는 분명한 점은
부정적 시각으로 문제를 볼 때 100% 효과가 있다는 것입니다.
부정적 시각이 저를 어떻게 만들지 않았어요.
제 자신에게 말했죠. "새로운 일을 하고 새롭게 시작하듯
새로움은 매일 받는 신의 선물이다." 라고요.
고난, 고통, 걱정 속에서도 극복하고 싶고
어떻게 해결하지? 라고 생각했어요.
그때 자동차를 떠올렸습니다.
다들 아시겠지만 수동변속기 자동차에서
기어를 중립에 놓고 싶다면
1단 부터 2단, 차례대로 5단까지 전환하는 법을 먼저 알아야 해요.
그래야 중립으로 바꾸는 방법을 알게되죠.
당시 저는 사고가 나기 전에 중립 전환이 필요했습니다.
슈퍼볼이 끝난 후 그곳에 앉아
판단을 해야 했습니다.
나의 경력과 내 삶이 단편적인 사건으로 정의돼야 할까?
그렇게는 안 되죠.
제가 깨달은 것은 사고방식은 기술이라는 것입니다.
배우고 습득할 수 있다는 것이죠.
10년 전에 정신적 훈련을 시작했어요.
제 정신적 훈련 코치, 트레버 모아와드와 함께요.
10년을 함께 했습니다.
지금까지도 우리는 친구이자 파트너로 지내고 있습니다.
저와 같은 운동선수들은 신체를 단련시킵니다
더 빨리 달리고 멀리 던지고 높이 뛰려 훈련받죠.
이외 많은 것을 합니다.
왜 생각하는 방식은 훈련하지 않죠?
추구하는 삶은 무엇이죠?
글로 쓰고 대화 하고 말해보세요.
어떤 말로 표현되고 어떻게 보이는지
최고의 순간에 중요한 것이 무엇인지 관찰하세요.
어떤 모습인가요?
그런 모습으로 살고, 그렇게 말하세요.
최고의 자유투 선수들은
실패한 슛을 걱정하지 않습니다.
지금 던지는 슛을 생각하고
현재의 퍼트, 던지기, 첫 번째 공격을 생각해요.
19세 밀턴 라이트를 만났습니다.
그는 3번의 암 투병을 했어요.
밀턴이 투병 중일 때 문병을 하러 갔어요.
그는 불안감을 나타냈죠. "러스, 전 할 만큼 했고
더는 싫어요. 이제 갈 때가 됐어요."
그런 밀턴에게 아버지 이야기를 해줬습니다.
아버지는 "안될 게 어딨어?"
졸업을 일찍하고 프로 풋볼팀 혹은 야구팀에서 뛰는 걸
너라고 못할 게 어딨어?"라고 하셨죠.
저도 밀턴에게 " 안될 게 어딨어?
네가 티셀 치료를 시도했는데
결과가 좋지 않다면
기억하지 않게 될거야." 라고요.
그랬더니 밀턴이 웃으며 제게 그러더군요.
"정말 그렇겠네요.
전 암 투병 중이죠.
암이 제 몸을 병들어
죽게 만들 수 있고
감정과 정신까지 앗아 갈 수 있겠죠.
문제를 안고 있는 현상황과
이 폭풍 속에서도
극복을 위한 선택권은 제게 있네요."
중립적 사고에 대해 제가 받는 질문이 있습니다.
" 아무 감정도 없는 게 중립적 사고인가요? "
그러면 저는 전혀 그렇지 않다고 답합니다.
우리는 다양한 감정을 느끼고
실질적 일들을 안고 살며
감당해야 할 일도 있습니다.
하지만 여러분은 그 순간에 집중해야만 하며
지나치게 감정적이 되어서는 안됩니다.
다양한 감정을 가져도 좋지만 감정적이 되지 말라는 겁니다.
사람들은 저를
NFL 최고연봉 선수이고
제 딸과 씨에라와 함께
가족을 이뤘으며 등등으로 알고 있죠.
하지만 제 삶에도 실질적인 상황이 발생하죠.
우리 모두 마찬가지죠.
사람들은 슬픔, 이별,
우울, 걱정과 두려움을 가지고 있습니다.
현재 제 모습은 그냥 이뤄진 게 아닙니다.
진실이 무엇이고
더 나은 문제 해결책은 무엇인가?
이런 생각들이 제 사고방식을 바꾸기 시작했어요.
그저 성공과 실패에 대한 것이 아니라
이 일련의 과정에서 겪은 일입니다.
다음 단계는 무엇이고 지금부터는 어떻게 해야 하나같은 생각이죠.
인생에는 선택권이 있습니다.
어릴 적 제게는 선택권이 별로 없었지만
스스로 결정했죠.
저는 믿고 있었습니다.
생각한 대단한 일들이 일어날 것이고
올바른 사고방식을 가지고 있었고
올바른 표현 방법을 알고 있었고
제대로 생각해 왔었다는 걸 믿었죠.
이 모든 게 현재의 저를 있게 했죠.
저도 평범한 사람입니다.
단지 공을 멀리 던질 수 있고
뛰어다니고 가끔 멋있게 공을 던질 수 있으며
사람들을 웃게 만드는 재능이 있지만
여전히 현실의 중압감과
걱정, 두려움을 갖고 있죠.
제 삶에도 사건은 일어나고
이별도 겪습니다.
낙천적인 것은 때로 위험 할 수 있지만
해결에 도움이 되는 것은 부정적 시각입니다.
하지만 부정적인 삶을 바란 적은 없어요.
그래서 전 삶의 중립을 유지합니다.
제 기어는 늘 중립에 놓여있죠.
그것이 제가 살아온 방식입니다.
그리고 현재도 중립을 유지하며 살아가고 있습니다.
ဇွန်လ ၈ ရက်၊ ၂၀၁၀၊
Russell Wilson ၊ Colorado Rockies ဘေ့စ်ဘောအသင်းမှာ လေးဆင့်မြောက် လူရွေးပွဲ
ကျွန်တော် အထုတ်ခံရတယ်၊
ဘဝရဲ့ အမြင့်မားဆုံး ကာလတစ်ခုပါ။
ကလေးတိုင်းရဲ့ အိပ်မက်က Major League Baseball ထဲ အရွေးခံရဖို့ပါ။
ဇွန်လ ၈ ရက်၊ ၂၀၁၀၊
ဇွန်လ ၉ ရက်၊ ၂၀၁၀၊
(ရပ်တန့်သံကို တုပခြင်း)
လိုင်းက တန့်သွားတယ်။
ကျွန်တော့အဖေ ဆုံးသွားတယ်။
အမြင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးကနေ
အနိမ့်ရဲ့ အနိမ့်ဆုံးဆီပါ။
ဒီလိုမျိုးပါ။
ကျွန်တော့အဖေက သေအံ့မူးမူး လဲနေတယ်။
ကျွန်တော့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတယ်။
နောက် ကျွန်တော် ဘာလုပ်လဲ သိလား။
ကျွန်တော့စိတ်ကပြေးနေတယ်၊ အမှတ်ရမှုတွေ၊ ရှေးဖြစ်နောက်ကြောင်းတွေ၊ တဒင်္ဂတွေ
မနက်စောစောတွေ၊ အိပ်ရာထတာတွေ၊
ပစ်ဘောတွေကို ယူပြီး ပစ်တာတွေ၊
ညီလေးနဲ့ အဖေဆီ အရှိန် ပြင်းပြင်းနဲ့ အဝေးပစ် လမ်းကြောင်းတွေ၊
AAU ဘေ့စ်​ေဘာဆီ မနက်အစောကြီး ကားစီးရတာတွေ၊
တတိယ နေရာမှာ နည်းပြဖြစ်နေတဲ့ အဖေ့ဆီ။
Super Bowl ပွဲရဲ့ မြင့်မားတဲ့နိုင်ပွဲရဲ တံခွန်စိုက်ဆုဆီ အမြန်ပြန်သွားရအောင်။
Lombardi ဆုဖလားကို ကိုင်ထားပြီး
ဒါအားလုံးရဲ့ ခံစားမှုတွေနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ
နေရာတိုင်းမှာ အပြာ၊အနီ ရောင်စုံစက္ကူစတွေ
Super Bowl အနိုင်ရလိုက်တယ်လို့ သိခြင်းက
တစ်နှစ်ကြာတဲ့အခါ ကစားပွဲရဲ့ ဖိအား၊
တစ်ကိုက် မျဉ်းပေါ်က ဘောလုံး
ဒါ္က ကစားပွဲကို နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ဖြစ်ပြီး အလုပ်မဖြစ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သန်းချီတဲ့ လူများစွာက
စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ပြန်ကြားရေးဆီ လျှောက်သွားရပြီး
နောက်ထပ် ကျွန်တော် ပြောတာ၊ လုပ်တာနဲ့ တွေးတာက ဘာလဲ။
အသက်ငယ်ရွယ်စဉ် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး
ကောလိပ်ကနေ ထွက်ခဲ့ကာ အခြားအရာတိုင်းဟာ
သိတဲ့အတိုင်း သိပ်မကြာခင်မှာ အိမ်ထောင်ရေးက အဆင်မပြေ၊
သဘောပေါက်တာက ဘာဆိုတာ သိတယ်နော်
ဘဝက ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
ဘဝက ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ အားလုံး ကြုံရတတ်ပါတယ်။
မိသားစုဝင် ဆုံးရှုံးမှု၊ ကွာရှင်းမှု၊
အကြောက်၊ နာကျင်မှု၊ စိတ်ဓာတ်ကျမှု၊ ပူပန်မှု၊စိုးရိမ်မှုတွေ
အလွန် အပြုသဘောဖြစ်တယ်လို့ သင် တွေးမိရင်
ကျွန်တော်က ပင်ကိုက အပြုသဘောပါ
ဒါပေမဲ့ အကောင်းမြင်စိတ်က အမြဲတမ်းတော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။
အကြောင်းက သင်ဟာ NFC တံခွန်စိုက် ကစားပွဲမှာ ၁၆ ထိကျသွားတဲ့အခါ
လူတွေပြောတာက
"Russ ရေ၊ ငါတို့ ဒီကစားပွဲကို နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးကွ၊
အခု အခြေအနေကောင်း တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး။"
(သို့) ကင်ဆာကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ
(သို့) သင့်မှာ ဖြေရှင်းစရာတွေရှိတဲ့အခါ
(သို့) ငွေရေးကြေးရေးစတာတွေ
ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းလဲ။
ဒါတွေရဲ့အလယ်မှာ အပြုသဘော ထားဖို့က ခက်ခဲပါတယ်။
ကျွန်တော် အတိအကျ သိလိုက်တာကတော့
မကောင်းမြင်စိတ်က အချိန်ရဲ့ ၁၀၀% အလုပ်ဖြစ်တယ်
မကောင်းမြင်စိတ်က ဘယ်ကိုမှ မရောက်စေတာပါ။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စပြောတာက "အသစ်တွေဟာ မနက်တိုင်း သူ့ရဲ့ကရုဏာတွေ၊
အသစ်အသစ်သော အစတွေပါ။
ခက်ခဲမှု၊ နာကျင်မှု၊ ပူပန်မှုတွေနဲ့ ဖြတ်ကျာ်ဖို့ လိုအပ်မှုရှိပေမဲ့
"ဒါကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်လဲ"
ကားတစ်စီးအကြောင်း စတွေးမိတယ်။
ကားတစ်စီးမောင်းရင် ဂီယာကို စွဲနေဖို့လိုပုံကို သင်သိတယ်။
မူလအနေအထားကို ပြောင်းချင်တာလား။
ပထမ ဂီယာကနေ ဒုတိယ ဂီယာ၊ ပဉ္စမအထိ တောက်လျှောက်လား။
ဂီယာကို မူလအနေအထားပြောင်းနည်း သင် သိလာတယ်။
မတိုက်မိခင် ချက်ချင်းပဲ ဂီယာကို မူလအနေအထားကို ပြောင်းဖို့လိုတယ်။
Super Bowl နောက်ပိုင်း ထိုင်နေရင်း
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ရတယ်။
ဒါက အလုပ်ကို သတ်မှတ်ခွင့်ပေးမလား ဒါက ဘဝကို သတ်မှတ်ခွင့်ပေးမလား။
မဟုတ်တာ။
တွေ့ရှိခဲ့တာက ဒီစိတ်သဘောထားက ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု၊
ဒါက သင်ပေးပြီး သင်ယူနိုင်တယ်။
စိတ်လေ့ကျင့်​ေရးကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က စခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့ရဲ့ စိတ်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေး နည်းပြ Trevor Moawad နဲ့ပါ။
အတူရှိတာ ၁၀ နှစ်ရှိပါပြီ။
ဒီကတည်းက မိတ်ဆွေတွေ၊ မိတ်ဖက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာပါ
ကစားသမားတွေက ကိုယ်ကို ကျင့်တယ်
မြန်မြန် ပြေး၊ ပိုမြင့်မြင့် ခုန်၊ ပိုဝေးဝေး ပစ်နိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်ကာ
ဒီအရာမျိုးစုံကို လုပ်ကြပေမဲ့
ဘာကြောင့် စိတ်ကို မလေ့ကျင့်တာလဲ။
သင့်ဘဝကို ဘယ်လိုပုံမျိုး ဖြစ်စေချင်တာလဲ။
ရေးချပါ။ ဒီအကြောင်း ပြောပါ၊ ဆိုပါ။
သင့်ဘသာစကားက ဘာလဲ။ ဘယ်လိုပုံပေါက်လဲ။
အကောင်းဆုံးကာလတွေမှာ စိတ်ဝင်စား စရာအကောင်းဆုံးတွေကို ကြည့် Russell
ဒါက ဘယ်လို ပုံပေါက်လဲ။
ဒါပဲလေ၊ ဒါကို နေထိုင်ပါ၊ ဒီပုံပေါက်ပါတယ်။
အကောင်းဆုံး အလွတ် ပစ်သူတွေ
သူတို့ လွဲသွားတဲ့ ပစ်ချက်ကို စိတ်မပူကြဘူး။
ဒီပစ်ချက်၊ ဒီရိုက်ချက်၊
ဒီပစ်ချက်၊ ဒီခုတ်ချက်ကို တွေးတယ်။
နောက် Milton Wright နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။သူက ၁၉ နှစ်ပါ။
သူက မတူတဲ့ကာလသုံးခုမှာ ကင်ဆာရခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သွားတွေ့တဲ့နေ့က သူ စိတ်ပျက်တယ်။
"Russ ကျွန်တော် ပြီးပြီ။ ဒါကို မလုပ်ချင်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။"
ကျွန်တော့အဖေအကြောင်း ဇာတ်လမ်း သူ့ကို စပြောတယ်။
သူ ပြောဖူးတာက "သား၊ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ၊
စောစော ဘွဲယူပြီး ကြေးစား ဘောလုံ၊၊ ကြေးစား ဘေ့စ်ဘော ကစားပါလား။
မင်း လုပ်ကြည့်ပါ၊ လုပ်ပါ။"
ကျွန်တော်က "Milton လုပ််ကြည့်
T-cell ကုထုံးကို စမ်းကြည့်ရင်၊
ဒါကို စမ်းပြီး အလုပ်မဖြစ်ရင်
မင်း မှတ်မိမှာမဟုတ်ဘူး။"
ဒီတော့ Milton မျက်နှာမှာ ပြုံးပြီး ပြောတာက
"ခင်ဗျား လုံးဝ မှန်တယ်။
ကျွန်တော့မှာ ကင်ဆာရှိတယ်၊ Russ ။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို သတ်ခွင့် ပေးလို့ရတယ်။
ရုပ်ပိုင်းတင်မက
ခံစားမှုရော၊ စိတ်ပိုင်းရောပါ ကျွန်တော့ကို သတ်ခွင့်ပေးလို့ရတယ်။
အခု ကျွန်တော့မှာ ဒီပြဿနာအလယ်မှာ ဒီမုန်တိုင်းရဲ့ အလယ်မှာ
ကျော်လွှားရန် ဆုံးဖြတ်ဖို့
ရွေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။"
အာရုံကြောဆိုင်ရာ တွေးခေါ်ခြင်းအတွက် အမြဲ အမေးခံရတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုက
"ဒါက ကျွန်တော့မှာ စိတ်ခံစားမှု မရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"
ကျွန်တော် အမြဲ ပြောတာက လုံးဝ မရှိတာပါ။
ဟုတ်တယ်၊ ခံစားမှု​ေတွ၊
လက်တွေ့ဘဝ အခြေအနေတွေ ရှိတယ်။
ရင်ဆိုင်ရတာတွေ ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ လုပ်နိုင်ဖို့ လိုတာက တဒင်္ဂအပေါ်မှာ ဆက်လက် စူးစိုက်ဖို့ပါ၊
တရားလွန် စိတ်မခိုင်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
ခံစားမှုတွေရှိတာ အဆင်ပြေပေမဲ့ စိတ်မခိုင်တာ မဖြစ်စေနဲ့။
ကျွန်တော့ကိုကြည့်တဲ့အခါ
ကျွန်တော်ဟာ NFL မှာ လစာအများဆုံး ကစားသမား၊
Ciara မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊
မိသားစုနဲ့ ဟိုဟာဒီဟာ ရှိတယ်လို့ မြင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝ အခြေအနေတွေ ရှိဆဲပါ။
အားလုံးရှိကြပါတယ်။
ဝမ်းနည်းမှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ စိတ်ဓာတ်ကျမှု၊
စိုးရိမ်စိတ်၊ ကြောက်စိတ် အားလုံးမှာရှိတယ်။
ဒီမှာ ကျွန်တော် မယူလာတာပဲ။
အမှန်တရားက ဘာလဲ။
ဒါကို ပိုကောင်းကောင်း ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်လဲ။
ဒါက ကျွန်တော့စိတ် စတင် ပြောင်းလိုက်ပုံမျိုးပါ။
ဒါအားလုံးရဲ့ အောင်မြင်မှု ((သို့) ကျရှုံးမှုတင် မဟုတ်ဘူး။
ပြောရရင် လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
နောက်တစ်ဆင့်က ဘာလဲ၊ ဒါကို အခု ဒီနေရာမှာ မှန်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လဲ။
ဘဝမှာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုရှိတယ်။
ကျွန်တော့အတွက်တော့ ငယ်ရွယ်ပြီး အများက​ြီး မရှိတဲ့အခါ
ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလုပ်တယ်။
ကြီးကျယ်တာတွေ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ ယုံကြည်မယ်၊
ငါစိတ်သဘောထားကို မှန်ကန်အောင်လုပ်မယ်၊
မှန်ကန်တဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခု ငါ ရပြီး
မှန်ကန်တဲ့ အရာတွေကို တွေးမိစေမယ်ဆိုတဲ့
ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။
ဒါက ဒီနေ့ ကူညီ ပြင်ဆင်ပေးတာပါ။
ကျွန်တော်က လူသားဆိုတော့
ဘောလုံးကို အဝေးကို ပစ်ပြီး လှည်လည်ပြေး၊ကာ
တချို့သော ခပ်မိုက်မိုက် ပျော်စရာ ပစ်တင်တာတွေလုပ်
လူတချို့ ပြုံးအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းပဲရှိတယ်
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့က ကျွန်တော့မှာ ဖိအားတွေ ရှိဆဲပါ။
ပူပန်မှုတွေ ရှိဆဲ၊ ကြောက်စိတ်တွေ ရှိဆဲပါ။
ဖြစ်ပျက်တတ်တဲ့ အရာတွေ ရှိဆဲပါ။
ဆုံးရှုံးမှု ရှိဆဲပါ။
အကောင်းမြင်စိတ်က အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အမြဲ အလုပ်ဖြစ်တာက မကောင်းမြင်စိတ်ပါ။
မကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ လုံးဝ မနေချင်ခဲ့တော့
မဇ္ဈိမမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့ရဲ့ အရွေ့ကို မဇ္ဈိမမှာ ထားတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် နေထိုင်ခဲ့ရာဖြစ်ပြီး
အဲဒီအချိန်ကတည်းက နေထိုင်ခဲ့ရာပါ။
8 de junho de 2010,
Russel Wilson, escolha da quarta ronda para o basebol dos Colorado Rockies.
Estou entusiasmadíssimo,
um dos momentos mais altos da minha vida.
O sonho de qualquer miúdo:
ser convocado por uma grande equipa de basebol.
8 de junho de 2010.
9 de junho de 2010.
Pi-i-i-i-i-i-i
A linha fica plana.
O meu pai morre.
Do ponto mais alto
para o ponto mais baixo.
De repente.
O meu pai deitado na cama,
as lágrimas a escorrer pela minha cara abaixo.
O que é que faço a seguir?
A minha cabeça a acelerar, memórias, "flashbacks", momentos,
levantar de manhã cedo,
bolas rasas e lançamentos,
"sprints" e jogadas com o meu irmão e o meu pai,
viagens de carro de madrugada para o campeonato de basebol,
o meu pai enquanto treinador da 3.ª base.
Avançando para o auge do campeonato a ganhar uma Super Taça,
segurando o troféu Lombardi,
as emoções e o entusiasmo de tudo,
"confettis" azuis e verdes por todo o lado
e saber que acabámos de ganhar a Super Taça
para um ano mais tarde, com a pressão do jogo,
com a bola na linha final.
Esta é a oportunidade de ganhar o jogo, mas não funciona.
Apesar de muitos milhões e milhões de pessoas
estarem a ver em todo o mundo.
Tenho de enfrentar os "media".
O que é que eu digo a seguir, o que é faço, o que é que penso?
Ter casado tão jovem
e acabado de sair da universidade, e de tudo o resto,
para, pouco depois, o casamento não funcionar
e perceber, sabem que mais?
A vida acontece.
A vida acontece, a vida acontece-nos a todos.
A perda de membros da família, o divórcio,
o medo, o sofrimento, a depressão, a preocupações.
Se pensarmos em ser super positivo
— sim, sou positivo por natureza,
mas ser positivo, sabem, nem sempre resulta,
porque, quando estamos mal, a 16-0 num jogo do campeonato de NFC,
e as pessoas dizem:
"Russ, não vamos conseguir ganhar este jogo"
"não é uma boa situação nesse momento",
ou quando enfrentamos um cancro,
ou quando temos problemas para resolver,
ou finanças, etc.,
como é que lidamos com isto?
É difícil ser positivo.
O que eu sabia de certeza
era que a negatividade funciona 100% das vezes.
A negatividade não me ia levar a parte alguma.
Comecei a pensar: "Nova é a sua compaixão todas as manhãs",
novos inícios, novos começos.
E apesar do sofrimento e da dor das preocupações, de querer ultrapassar
e "Como é que eu faço isto?",
eu comecei a pensar num carro.
Quando guiamos um carro com mudanças manuais
e queremos mudar para ponto morto?
Passamos da primeira para a segunda, até à quinta?
Temos de saber como colocar em ponto morto.
Eu precisava de mudar para ponto morto, imediatamente, antes de ir abaixo.
Ali sentado, depois da Super Taça,
eu tinha de tomar uma decisão:
Deixo que isto defina a minha carreira, que defina a minha vida?
Nem pensar.
Descobri que a nossa mentalidade é uma capacidade.
Pode ser ensinada e aprendida.
Eu comecei há 10 anos a treinar a minha mente,
com Trevor M., o meu treinador mental.
Já lá vão 10 anos
e somos amigos e companheiros desde então.
Como atletas, treinamos o corpo,
treinamos para correr depressa, atirar mais longe, saltar mais alto
e fazer coisas diferentes.
Porque não treinamos a mente?
O que é que vocês querem da vida?
Escrevam sobre isso, falem sobre isso e digam-no.
Qual é a nossa linguagem, qual é o aspeto dela?
Vejam estes pontos altos, Russel nos seus melhores momentos.
Qual é o seu aspeto?
E sejam isso, vivam isso, vibrem com isso.
Os melhores atiradores de lances livres
não se preocupam com as falhas.
Pensam nessa jogada,
nessa tacada, nesse lançamento, nessa primeira hipótese.
Depois, conheci um miúdo Milton Wright, de 19 anos.
Teve cancro três vezes.
No dia em que o fui ver estava frustrado,
"Russ, estou farto. Não quero mais isto,
"é altura de partir."
Contei-lhe uma história sobre o meu pai,
como costumava dizer: " Filho, porque não tu?".
"Porque não te formas cedo, jogas futebol e basebol?
"Porque não tu, porque não tu?"
Eu disse: " Miton, porque não tu?
"Se experimentaste a terapia das células T,
"se experimentaste isso e não funcionou,
"não te vais lembrar."
Então o Milton sorriu e disse:
"Tens razão.
"Sim, eu tenho cancro, Russ.
"Mas posso deixar que isto me mate,
"não só fisicamente,
"mas também emocional e mentalmente.
"E eu tenho uma decisão neste momento, no meio do problema,
"no meio da tempestade,
"para decidir ultrapassar."
Uma das perguntas que me fazem sobre o pensamento neutro é:
"Isso significa que eu não tenho qualquer emoção?"
E eu digo sempre, nem pensar.
Sim, nós temos emoções,
nós temos situações reais,
temos coisas com que lidar.
Mas o que temos de fazer é mantermo-nos focados no momento
e não sermos demasiado emotivos.
É OK ter emoções, mas não sejam emocionais.
Quando as pessoas olham para mim,
acham que eu sou o jogador mais bem pago da NFL,
veem que eu tenho a miúda e a Ciara,
que tenho família e isto e aquilo.
Mas eu também tenho situações da vida real.
Todos nós temos.
Todos temos tristezas e perdas
e depressão e preocupações e medo.
Eu não cheguei só aqui.
Qual é a verdade
e como é que ultrapasso isto da melhor forma?
E foi assim que a minha mente começou a mudar.
Não foi só por causa do êxito ou da derrota,
foi por causa do processo:
Qual é o próximo passo, como é que eu faço isto aqui e agora?
Nós temos uma decisão a tomar na vida.
E, para mim, quando era jovem e não tinha muito, tomei uma decisão.
Tomei a decisão de que ia acreditar
que iam acontecer coisas boas ,
que eu ia ter o pensamento certo
e ia ter a linguagem certa
e as coisas certas para pensar,
o que me preparou para o que sou hoje.
Porque sou só humano.
Só tenho a capacidade de atirar a bola longe,
de fazer algumas jogadas de forma "cool" e divertida
e fazer algumas pessoas sorrir.
Mas a realidade é que ainda sinto pressão,
ainda tenho preocupações, medos,
tenho coisas que acontecem.
Ainda sinto a perda.
Ser positivo pode ser perigoso.
Mas o que funciona sempre é a negatividade.
Eu nunca quis viver na negatividade,
então mantive-me neutro.
Mantive-me em ponto morto.
E então foi aí que eu vivi,
e é aí que tenho vivido desde então.
Era 8 de junho de 2010,
Russell Wilson, a escolha da quarta rodada para o beisebol do Colorado Rockies.
Estou empolgado, um dos principais momentos da minha vida.
O sonho de todo jovem: ser convocado por um time da Liga Principal de Beisebol.
Foi em 8 de junho de 2010.
Em 9 de junho de 2010...
(Imitando som de linha plana)
A linha fica plana.
Meu pai morre.
Do mais alto dos altos
para o mais baixo dos baixos.
Assim.
Meu pai no leito de morte,
lágrimas rolando pelo meu rosto.
O que eu faço a seguir?
Minha mente dispara, memórias, flashbacks, momentos,
levantando-me de manhã, pegando a bola no chão
e praticando lances de beisebol com meu irmão e meu pai,
idas de carro de manhã cedo ao beisebol da AAU,
meu pai como treinador da terceira base.
Avançando para o auge de ganhar um Super Bowl,
segurando o troféu Lombardi, as emoções e a alegria de tudo isso,
confetes azuis e verdes em todo o lugar
e sabendo que acabei de ganhar o Super Bowl,
para um ano depois, a pressão do jogo,
a bola na linha final,
é a chance de ganhar o jogo e não dá certo.
No entanto, muitos milhões de pessoas em todo o mundo assistindo.
E ter que falar com a mídia.
O que eu digo a seguir, o que faço, o que penso?
Me casei muito jovem,
assim que acabei a faculdade e tudo mais,
e logo após, o casamento não dá certo e percebo: "Você sabe o quê?"
A vida acontece.
A vida acontece para todos nós.
Perda de membros da família, divórcio,
medo, dor, depressão, problemas, preocupações.
Quando você pensa em ser superpositivo;
sim, sou positivo por natureza; mas isso nem sempre funciona,
porque quando você perde de 16 a zero em um jogo de campeonato da NFC,
e as pessoas dizem: "Russ, não vamos conseguir vencer este jogo, cara,
não é uma ótima situação agora".
Ou quando enfrentamos um câncer,
ou como lidamos com certas coisas ou finanças e isso e aquilo?
É difícil ser positivo no meio de tudo.
O que eu definitivamente sabia era isso: a negatividade funciona 100% das vezes.
Ela não me levaria a lugar algum.
Comecei a dizer: "Novas são as misericórdias Dele todas as manhãs",
novos recomeços.
E apesar das dificuldades, dores e preocupações,
querendo superar tudo,
e "como faço isso?",
comecei a pensar em um carro.
Sabe quando dirigimos, trocamos de marchas
e queremos mudar para ponto morto?
Passamos da primeira para a segunda, até a quinta?
Precisamos saber como mudar para o ponto morto.
Precisei mudar para ponto morto imediatamente, antes de cair.
Sentado lá depois do Super Bowl, tive que tomar uma decisão:
"Vou permitir que isso defina minha carreira e minha vida?"
De jeito nenhum!
Descobri que mentalidade é uma habilidade.
Pode ser ensinada e aprendida.
Comecei há dez anos, treinando minha mente,
com Trevor Moawad, treinador de condicionamento mental.
Ele está comigo há dez anos,
somos melhores amigos e parceiros desde então.
Como atletas, treinamos o corpo
para podermos correr rápido, arremessar mais longe, pular mais alto,
fazer coisas diferentes.
Mas por que não treinar nossa mente?
Como quer que sua vida seja?
Escreva, fale, diga.
Qual é a nossa linguagem, como ela é:
"Assista a esses destaques, Russell, quando estiver em seus melhores momentos".
Como é isso?
Seja e viva assim.
Os melhores arremessadores de lance livre não se preocupam com os erros.
Pensam nesse arremesso,
nessa tacada leve, nesse lance.
Conheci Milton Wright, de 19 anos; ele teve câncer em 3 momentos diferentes.
Neste dia, quando fui vê-lo, ele estava frustrado:
"Russ, desisto, não quero mais fazer isso, é minha hora de ir".
Comecei a contar uma história de meu pai, que costumava dizer: "Filho, por que não?
Por que não se forma antes, joga futebol e beisebol profissional?
Por que não você?"
Eu disse: "Milton, por que não você?
Se você tentar terapia com células T
e não funcionar, você não vai se lembrar".
Então, Milton sorriu e disse:
"Você está totalmente certo. Sim, eu tenho câncer, Russ.
Mas posso deixar isso me matar,
não apenas fisicamente,
mas também posso deixar me matar emocionalmente e mentalmente.
Tenho uma escolha agora, no meio do problema,
no meio da tempestade,
de decidir superar isso".
Uma das perguntas que sempre me fazem sobre o pensamento ponto morto é esta:
"Significa que não tenho nenhuma emoção?"
E eu sempre digo: "Claro que não".
Sim, nós temos emoções, temos situações da vida real,
nós temos coisas para lidar.
Mas precisamos manter o foco no momento
e não ser superemocionais.
Não há problema em ter emoções, mas não seja emocional.
Quando olham pra mim, veem que sou o jogador mais bem pago na NFL,
que sou casado com Ciara,
veem minha família, isso e aquilo.
Mas ainda tenho situações da vida real.
Todos nós temos.
Temos tristeza, perda, depressão, preocupações e medo.
Eu não cheguei aqui e pronto.
Qual é a verdade e como faço para passar melhor por isso?
Foi assim que minha mente começou a mudar.
Não foi apenas o sucesso ou o fracasso,
foi o processo:
"Qual é o próximo passo, como faço isso aqui e agora?"
Temos uma escolha a fazer na vida.
Pra mim, quando era jovem e não tinha muito, fiz uma escolha.
Escolhi acreditar que grandes coisas iriam acontecer,
que ia ter a mentalidade e a linguagem certas
e as coisas certas pra pensar, o que ajudou a me preparar pra hoje.
Porque sou apenas humano.
Só tenho a capacidade de arremessar a bola longe,
correr, dar alguns lances legais e divertidos
e fazer as pessoas sorrirem.
Mas a verdade é que ainda sofro pressão, tenho preocupações e medos
que ainda me acompanham.
Ainda sofro perdas.
A positividade pode ser perigosa, mas a negatividade sempre funciona.
Nunca quis viver na negatividade, então fiquei em ponto morto.
Mantive meu câmbio em ponto morto.
É assim que eu vivi
e é como vivo desde então.
8 iunie 2010,
Russell Willson, a patra alegere a echipei de baseball Colorado Rockies.
Sunt pe val.
Unul dintre cele mai glorioase momente din viața mea.
Visul oricărui copil, să fie selecționat de o echipă de baseball a Ligii I.
8 iunie 2010.
9 iunie 2010
(Imită sunetului liniei izoelectrice)
Linia se aplatizează.
Tatăl meu moare.
Din înaltul culmilor
la cel mai jos punct.
Într-o secundă.
Tata era pe patul de moarte,
iar mie îmi curgeau lacrimile pe față,
și acum ce fac?
În minte mi se derulau amintiri, retrospective, momente,
sculatul de dimineață,
prinsul mingilor joase și aruncările,
sprinturile și alergările
către tata și fratele meu,
Condusul matinal către AAU baseball,
unde tata era antrenor de baza a treia.
Îmi amintesc de câștigarea triumfătoare a Super Bowl-ului,
când țineam în mână Trofeul Lombardi,
emoția, entuziasmul,
confetti albastre și verzi peste tot.
Iar la un an de la câștigarea Super Bowl-ului
la presiunea jocului,
cu mingea pe linia de zece metri,
am șansa să câștig meciul, dar ratez.
Urmărit de milioane de telespectatori
din întreaga lume
sunt nevoit să dau interviu,
dar ce voi spune, ce voi face, ce voi gândi?
M-am căsătorit la o vârstă fragedă,
abia ieșit din facultate...
la scurt timp căsnicia a eșuat,
și știți ce anume realizez?
Că asta-i viața.
Viața ne lovește, și ne lovește pe toți.
Decese în familie,
divorț,
frică, durere, depresie, preocupări și griji.
Când vă gândiți la a fi super optimist,
da, sunt optimist de fel,
dar optimismul nu ajuta de fiecare dată,
pentru că la un scor 16-0, ceva rar într-un meci de campionat NFC
oamenii se gândesc:
„Russ, nu vom reuși să câștigăm meciul,
nu stăm prea bine”.
Sau când lupți cu cancerul,
când ai lucruri de care trebuie să te ocupi,
cheltuieli lunare, una și alta,
cum ar trebui să facem față?
E greu să rămâi optimist cu toate astea.
Ceea ce știam sigur era asta:
negativismul are efect garantat.
Negativismul nu mă va duce nicăieri.
Am început să îmi spun:
„Îndurările Lui se înnoiesc în fiecare dimineață”.
Noi începuturi.
Și în ciuda greutăților și durerii grijilor și dorinței de a scăpa
și „Cum voi reuși?”,
încep să mă gândesc la o mașină.
Știți cum e să conduci o mașină cu cutie manuală
și vrei să treci pe liber?
Dacă urci de la viteza întâi la a doua,
și tot așa până la a 5-a,
trebuie să știți și cum să te întorci pe liber.
Iar eu trebuie să fac asta înainte să mă prăbușesc.
Stând acolo după Super Bowl,
a trebuit să iau o decizie.
Voi lăsa asta să îmi definească viața sau cariera?
Cu siguranță nu.
Am descoperit asta: modul de gândire e o abilitate
care poate fi învățată.
Acum zece ani am început să îmi antrenez mintea
împreună cu Trevor Moawad, mentorul meu.
Mi-e alături de zece ani,
și suntem cei mai buni prieteni de atunci.
Ca atleți ne antrenăm corpul,
ne antrenăm să fugim repede, să aruncăm mai departe, să sărim mai sus,
să facem toate astea,
dar mintea de ce nu ne-o antrenăm?
Cum doriți să arate viața?
Vă luați notițe, discutați despre asta, vorbiți.
Cum arată?
Privește-ți cele mai sclipitoare momente, Russell.
Cum arată?
Și fii așa, trăiește așa, vorbește așa.
Cei mai buni aruncători
nu se consumă pentru o aruncare ratată.
Se gândesc la aruncarea de acum,
această lovitură, această aruncare, această pasă.
Apoi l-am întâlnit pe puștiul ăsta,
Milton Wright, 19 ani,
s-a luptat cu cancerul de trei ori.
De data asta, când l-am vizitat, era supărat:
„Russ, renunț, nu mai pot, e timpul să mă duc”.
Am început să îi povestesc despre tata
și ce obișnuia să spună: „Fiule, ce-ar fi dacă?”
„Ce-ar fi dacă ai absolvi mai repede
și ai juca rugby și baseball profesionist?”
„Ce-ar fi dacă?”
Și i-am spus „Milton, ce-ar fi dacă ai încerca?”
Dacă ai încerca terapia CAR-T,
și încerci și nu funcționează,
oricum nu îți vei aminti.
Milton a zâmbit și a spus:
„Ai absolută dreptate.
Da, Russ, am cancer.
Iar acest lucru mă poate omorî
nu doar fizic,
ci și emoțional și psihic,
dar acum, în toiul problemei,
în toiul luptei,
aleg să depășesc această situație”.
Una dintre întrebările pe care le primesc mereu
despre gândirea obiectivă e:
„Asta înseamnă să nu mai am niciun sentiment?”
Și răspund de fiecare data că nu.
Da, avem sentimente.
Da, ne confruntăm cu situații reale
și alte lucruri.
Dar ceea ce trebuie să faci e să te concentrezi pe prezent
și să nu devii foarte emotiv.
E în regulă să simți emoții, dar să nu devii emotiv.
Când lumea mă privește,
vede că sunt cel mai bine plătit jucător din NFL,
că Ciara e partenera mea,
că am o familie, una și alta.
Dar mă confrunt și eu cu situații reale.
Cu toții o facem.
Cu toții cunoaștem tristețea și pierderea,
depresia, grijile și frica.
Nu am ajuns pur și simplu aici.
Care e adevărul
și cum țin piept mai bine lucrurilor?
Cumva așa a început să mi se schimbe mentalitatea.
Nu datorită succesului sau din cauza eșecului,
ci progresiv:
care este următorul pas, cum fac față aici și acum?
În viață avem de făcut o alegere.
Iar eu am făcut-o
când eram tânăr și nu aveam multe.
Am ales să cred
că se vor întâmpla lucruri mărețe,
că voi avea mentalitatea potrivită,
că voi avea vorbele potrivite
și gândurile potrivite,
lucruri care m-au pregătit pentru prezent.
Pentru că sunt și eu om.
Atât doar că pot arunca mingea departe,
pot alerga, pot executa unele aruncări spectaculoase
cu care îi fac pe unii oameni să zâmbească.
Dar realitatea e că sunt și eu supus presiunii,
am și eu griji, frici,
încă aștept ca unele lucruri să se întâmple.
Încă sufăr pierderi.
Optimismul poate fi periculos.
Dar negativismul are efect garantat.
N-am vrut niciodată să fiu pesimist,
de aceea am rămas obiectiv.
Am rămas imparțial.
Așa am trăit,
și așa trăiesc de atunci.
8 июня 2010 года.
Рассел Уилсон в четвёртом раунде драфта в бейсбольной команде «Колорадо Рокис».
Я возбуждён,
это один из лучших моментов моей жизни.
Мечта каждого ребёнка — попасть в команду Главной лиги бейсбола.
8 июня, 2010 год.
9 июня, 2010 год.
(Изображает звуки кардиографа)
Линия останавливается.
Моего отца не стало.
От абсолютного воодушевления
к абсолютному отчаянию.
Вот так просто.
Мой отец лежит на смертном одре,
по моему лицу бегут слёзы,
знаете, что происходит дальше?
Несутся мысли, воспоминания, флешбэки, моменты,
ранние утра, пробуждения,
поднятие мячей и броски,
ускорения и длинные маршруты к брату и отцу,
ранние утренние поездки на бейсбольные матчи ССЛ,
становление моего отца тренером третьей базы.
Перенесёмся к чемпионату с высоким шансом выиграть Супербоул,
держа в руках Ломбарди Трофи,
и те эмоции и волнение от всего этого,
голубые и зелёные конфетти повсюду
и осознание, что ты выиграл сейчас Супербоул,
на год позже, давление игры,
мяч на одноярусной линии,
это шанс выиграть игру, и ты его теряешь.
Однако миллионы и миллионы людей
по всему миру наблюдают за этим.
И нужно общаться с прессой,
а что мне говорить, что делать, о чём думать?
Рано женившийся,
только что закончивший колледж и всё остальное,
чтобы понять, знаете, что брак не сложился,
и осознавший, знаете что?
Всякое случается.
Жизнь случается, случается с каждым из нас.
Утрата близких, разводы,
страх, боль, депрессия, беспокойства, тревоги.
Думая о том, чтобы быть суперпозитивным, —
да, я по природе позитивный,
но позитивное отношение, знаете, не всегда работает,
потому что когда ты проигрываешь на 16 очков в Чемпионском Матче НФК
и люди вокруг твердят:
«Расс, нам не выиграть этот матч,
прямо сейчас дела очень плохи»,
или когда у вас рак,
или проблемы, которые нужно решать,
или деньги, и то и это,
как с этим всем справляться?
Трудно быть позитивным в таких ситуациях.
И единственное, в чём я был уверен, —
это то, что негатив работает 100% времени.
Негатив меня никуда не приведёт.
Я стал говорить себе: «Милости его новы каждое утро»,
новые начинания.
И несмотря на трудности и боль, и переживания, и желание всё это пережить,
и мысли: «Как я это преодолею?»,
я подумал об автомобиле.
Знакомо ли вам, когда вы за рулём переключаете передачи
и хотите перейти на нейтралку?
Вы переключаетесь с первой передачи на вторую и так до пятой.
Вы должны знать, как перейти на нейтралку.
И я тоже должен был перейти на нейтралку, прежде чем разбиться.
Сидя после чемпионата,
я должен был принять решение.
Позволю я этому определить моею карьеру, мою жизнь?
Чёрта с два.
Вот что я узнал: образ мышления — это навык.
Этому можно научиться и научить.
10 лет назад я начал тренировать свой мозг
с Тревором Моавадом, моим тренером по психическому состоянию.
Он был рядом со мной 10 лет,
и с тех самых пор мы лучшие друзья и партнёры.
Как атлеты мы тренируем тело,
тренируемся быстро бегать, далеко бросать, высоко прыгать
и другие подобные вещи,
но почему мы не тренируем наш разум?
Какой вы хотите видеть свою жизнь?
Запишите, расскажите об этом.
Каков наш язык, как он выглядит,
смотри на эти основные моменты, Рассел, когда ты в расцвете сил.
Как это выглядит?
Становись этим, живи этим, звучи как это.
Лучшие игроки,
они не волнуются о бросках, которые упустили.
Они думают об этом выстреле,
этом ударе, этом броске, этом первом проигрыше.
Потом я встретил парня. Милтон Райт, 19 лет,
у него три раза был рак.
Однажды я пошёл его навестить, он был расстроен.
«Расс, я так больше не могу, с меня хватит,
пришло время мне уйти».
Я начал рассказывать ему про своего отца,
как он говорил: «Сынок, почему не ты?
Почему не пойдёшь профессионально играть футбол и бейсбол?
Почему не ты?»
Я сказал: «Милтон, почему не ты?
Если ты попробовал Т-клеточную терапию,
попробовал, и если не работает,
ты об этом даже не вспомнишь».
И Милтон улыбнулся и сказал:
«Ты абсолютно прав.
Да, Расс, у меня рак.
И я либо позволю ему себя убить,
не только физически,
но и эмоционально и морально.
И сейчас у меня есть выбор,
посреди бури,
решиться это преодолеть».
Мне часто задают следующий вопрос о нейтральном мышлении:
«Значит ли это, что у меня нет эмоций?»
И я всегда говорю: ни в коем случае.
Да, у нас есть эмоции,
реальные жизненные ситуации,
проблемы, которые нужно решать.
Но ты должен уметь сосредотачиваться на моменте
и не быть супер-эмоциональным.
Испытывать эмоции нормально, но не будьте эмоциональны.
Люди смотрят на меня
и видят самого высокооплачиваемого игрока НФЛ,
видят, что у меня есть дочь и Сиара,
что у меня есть семья и всё остальное.
Но и у меня есть сложные жизненные ситуации.
У нас у всех есть.
Все мы испытываем грусть, утрату,
депрессию, переживания и страх.
Я не просто так добился всего.
В чём заключается правда
и как мне это лучше преодолеть?
И вот примерно так мой мозг начал переключаться.
Это не был только успех во всём или провал всего,
это было в процессе, примерно:
каков следующий шаг, как мне быть прямо здесь и сейчас?
В жизни у нас есть выбор.
И я, будучи молодым, мало чего имел
и я сделал выбор.
Я решил, что буду верить,
что хорошие вещи ожидают меня впереди,
что у меня будет правильный ход мышления,
и в то, что я буду знать правильный язык
и думать о правильных вещах,
что подготовили меня к сегодняшнему дню.
Я всего лишь человек.
Просто умею далеко бросать мяч
и бегать, совершать крутые броски,
заставлять людей улыбаться.
Но реальность такова, что у меня есть трудности
и переживания, страхи,
в моей жизни случается всякое.
Случаются утраты.
Позитив может быть опасен.
Но негатив работает всегда.
Я никогда не хотел жить в негативе,
так что выбрал нейтральность.
Остался в нейтральном положении.
И вот так я стал жить
и живу с тех самых пор.
8. јун 2010.
Расел Вилсон, четврти избор за бејзбол тим Колорадо Рокиса.
Усхићен сам,
један од највећих момената у мом животу.
Сан сваког клинца да буде драфтован за бејзбол тим из Велике лиге.
8. јун 2010.
9. јун 2010 -
(имитирање звука монитора за пулс)
Линија је постала равна.
Мој отац је преминуо.
Од највишег врха
до најдубљег дна.
Само тако.
Мој отац је лежао на самрти,
само сузе су ми текле низ лице,
знате, шта следеће да урадим?
Све ми се враћа, сећања, ретроспекције, моменти,
рани јутрарњи сати, устајање,
лопте на земљи и бацања,
спринтеви и руте до најдаље базе до свог брата и свог оца,
до јутарњих вожњи колима на бејзбол ААУ,
до тога да је мој отац био тренер треће базе.
Премотавање до шампионског врха освајања Супербоула,
држање трофеја Ломбарди
и емоција и узбуђења услед свега тога,
плаве и зелене конфете свуда наоколо
и сазнање да сте управо освојили Супербоул,
до годину дана касније, притисак игре,
лопта на линији од једног јарда
и то је прилика за победу на мечу, а не успева.
И колико год милиона и милиона људи
широм света гледа.
Морате и да дођете до медија,
шта да кажем, шта да радим, шта да мислим?
Оженио се млад
и тек завршио колеџ и све остало,
до, знате, убрзо после, брак не успева,
и схватате, знате шта?
То је живот.
То је живот и исто важи за све нас.
Губитак чланова породица, развод,
страх, бол, депресија, забринутост, бриге.
Када размишљате да будете супер позитивни,
да, по природи сам позитиван,
али позитивност, знате, не успева увек,
јер када губите 16 разлике у НФK шампионату,
и људи кажу као:
"Рас, нећемо моћи да победимо ову утакмицу, човече,
није сјајна ситуација тренутно,"
или када се суочите са раком,
или када морате са стварима да се суочите
или финансијама и овим и оним,
како да се суочимо са тим?
Тешко је остати позитиван усред свега тога.
А био сам уверен у следеће:
негативност успева у 100 посто случајева.
Негативност ме нигде не би довела.
Почео сам себи да говорим: "Милост Господња понавља се свако јутро,"
нови почеци, нова полазишта.
И упркос тешкоћи и болу и бригама и жељи да се прође кроз све то
и "Како да урадим ово?",
почео сам да размишљам о ауту.
Знате када возите ауто па имате мењач
и хоћете да избаците из брзине?
Идете из прве у другу па све до пете?
Морате знати да избаците из брзине.
Ја сам морао да избацим из брзине под хитно да се не бих слупао.
Седећи овде након Супербоула,
морао сам да донесем одлуку:
Хоће ли ми ово обележити каријеру? Хоће ли ми ово обележити живот?
Како да не.
Оно што сам открио јесте да је менталитет вештина.
Може се научити.
Почео сам да тренирам ум пре десет година
са типом званим Тревор Мовад, мојим психо-тренером.
Са мном је већ десет година
и од тад смо најбољи пријатељи и партнери.
Као спортисти, тренирамо тело,
тренирамо себе да трчимо брже, бацамо даље, скачемо више
и да радимо разне ствари,
али зашто не тренирамо и ум?
Како желите да вам живот изгледа?
Запишите, причајте о томе, кажите.
Који је наш језик, како он изгледа,
гледај исечке, Раселе, када си имао своје најбоље тренутке.
Како то изгледа?
Буди то, живи то, звучи тако.
Најбоље пеналџије,
они не брину о ударцу које су управо промашили.
Они мисле о овом ударцу,
овом путу, овом бацању, овом покушају.
Онда сам упознао Милтона Рајта, 19 година,
он је имао рак три пута.
Онога дана када сам га посетио, био је изнервиран,
"Рас, готов сам, не желим више ово да радим,
време ми је да идем."
Почео сам да му причам о свом оцу,
како је говорио: "Сине, зашто не ти?
Зашто не дипломираш раније, па не играш про фудбал и бејзбол?
Зашто не ти, зашто не ти?"
Рекох: "Милтоне, зашто не ти?
Ако си пробао терапију Т-ћелијама,
и онда ово и не успева,
нећеш се сећати."
Милтон се насмејао и рекао:
"У праву си.
Да, имам рак, Расе.
Могу пустити да ме убије,
не само физички,
али могу пустити и да ме убије емоционално и ментално.
Сад имам избор, усред проблема,
усред олује,
да одлучим да то превазиђем."
Једно од питања које често добијам о неутралном размишљању је ово:
"Да ли то значи да немам емоције уопште?"
И увек одговорим, апсолутно не.
Да, имамо емоције,
имамо стварне ситуације,
има ствари којима се бавимо.
Морате остати усредсређени на моменат
и да не постанете супер-емотивни.
У реду је имати емоције, али немојте бити емотивни.
Када ме људи виде,
виде да сам најплаћенији играч у НФЛ-у,
виде да имам девојчицу и Сијеру,
да имам породицу и ово и оно.
Али и даље ме прате стварне ситуације.
Као и све нас.
Сви доживљавамо тугу и губитке
и депресију и бриге и страх.
Нисам тек тако доспео овде.
Шта је истина
и како да изађем бољи из овога?
И тако је мој ум почео да се прешалтава.
Не само на успех или неуспех,
него на процес, на пример:
Који је следећи корак, како да урадим ово овде, сада?
У животу морамо донети одлуку.
За мене, када сам био млад и сиромашан,
донео сам одлуку.
Донео сам одлуку да ћу веровати
да ће се велике ствари десити,
да ћу имати правилно размишљање
и да ћу имати прави језик
и праве ствари о којима ћу мислити,
што ми је помогло да се спремим за данас.
Јер сам људско биће.
Просто имам способност да далеко бацим лопту
и да трчим унаоколо и изведем кул и забавна бацања
и да натерам људе да се осмехну.
У стварности, ја и даље трпим притисак,
и даље имам бриге, и даље имам страхове,
и даље ми се ствари догађају.
И даље имам губитке.
Позитивност може бити опасна.
Али негативност увек успева.
Никад нисам хтео живети у негативности,
па сам остао неутралан.
Избацио сам из брзине.
Дакле тамо сам живео
и тамо живим све од тад.
Den 8 juni 2010.
Russell Wilson har valts ut för att spela i baseballaget Colorado Rockies.
Jag är superpeppad, ett av de största ögonblicken i mitt liv.
Alla barns dröm är att bli utvald till baseballigan.
Den 8 juni 2010.
Den 9 juni 2010...
(härmar dödspip)
Kurvan blir en linje.
Min pappa dör.
Från den högsta toppen till den djupaste dalen.
Bara sådär.
Min pappa ligger på sin dödsbädd, tårarna rinner i mitt ansikte,
du vet, vad ska jag göra nu?
Mina tankar rusar, minnen återblickar, ögonblick,
tidiga morgnar, jag stiger upp, kastar, tar emot bollar,
sprintar i väg, löper i djupled, till min bror och pappa.
Tidiga färder i bilen, till baseballträningarna
till att pappa är tredje bas-coach.
Vi spolar fram till att jag är med och vinner Super Bowl,
och håller upp Lombarditrofén.
Känslorna och upphetsningen mitt i allt. Blå och grön konfetti regnar över oss,
känslan att jag just har vunnit Super Bowl,
till ett år senare, trycket från matchen, blicken på yardlinjen,
och detta är chansen att vinna matchen, och det funkar inte.
Trots att miljontals människor tittar på från hela världen.
Att behöva gå fram till reportrarna,
vad säger jag nu, vad ska jag göra, vad ska jag tänka?
Att gifta sig när man är ung,
precis kommit ut från universitetet och allt annat,
till att därefter upptäcka att relationen inte funkar
och så inser jag plötsligt: Livet är som det är.
Livet är som det är, för alla.
Vi förlorar närstående, skilsmässa, rädsla, smärta, depression, ängslan, oro.
Och att man ska vara superpositiv - ja, jag är naturligt positiv,
men positivitet, du vet, det funkar inte alltid,
för när du ligger under med 16-0 i en NFC-final i amerikansk fotboll
och folk säger:
"Russ, vi kommer inte att kunna vinna den här matchen,
det är inget bra läge just nu,"
eller man står inför en cancer,
eller man har grejer som man måste hantera,
pengar, eller vad som helst, liksom, hur hanterar vi det?
Det är svårt att vara positiv mitt i allt.
Och en sak jag visste, var att: Negativitet funkar till 100%.
Negativitet ledde mig ingenstans.
Jag började intala mig, "Hans nåd är ny varje morgon,"
nya tider, nya möjligheter.
Och trots svårigheter, smärta och oro, och viljan att komma över det
och "Hur fixar jag det här?"
Jag började tänka på en bil.
Du vet, när man kör en bil med manuell växel,
och så vill man växla till friläge.
Växlar du från ettan till tvåan, och ända till femman?
Du måste veta hur man växlar till friläge.
Och jag var tvungen att växla till friläge omedelbart, innan jag kraschade.
När jag satt där efter Super Bowl var jag tvungen att ta ett beslut:
Ska jag låta det här avgöra min karriär och mitt liv?
Aldrig i helvete. Vad jag insåg var: att tänka är en färdighet.
Det kan läras ut och man kan lära sig det.
För 10 år sedan började jag träna mina tankar,
med Trevor Moawad, min mentala coach.
Han har varit med mig i tio år, vi är bästa vänner och partners.
Som atleter tränar vi kroppen.
Vi tränar för att springa snabbare, kasta hårdare, hoppa högre
och allt sådant, men varför tränar vi inte tankarna?
Hur vill du att ditt liv ska se ut? Skriv ner det, prata om det, säg det.
Hur är vårt språk, hur ser det ut,
"Titta på de här bilderna, Russell, när du är i dina bästa ögonblick!"
Hur ser det ut?
Och var det, lev det, säg det!
De bästa straffkastarna bryr sig inte om kastet de just missade.
De tänker på det här skottet,
den här putten, det här kastet, den här avsparken.
Jag träffade en kille, Milton Wright, 19 år gammal.
Han hade cancer tre gånger.
När jag hälsade på honom var han frustrerad.
"Russ, jag är slut. Jag orkar inte längre, jag ger upp."
Då började jag berätta för honom om min pappa.
Min pappa sa: "Min son, varför inte du?"
Varför tar du inte examen tidigt och blir proffs i fotboll och basket?
Varför inte du?
Jag sa: "Milton, varför inte du?" Om du provar T-cellterapi,
och du provar det och det inte funkar, kommer du att glömma det."
Så Milton log och sa: "Du har helt rätt. Ja, jag har cancer, Russ.
Men jag kan antingen låta det döda mig, inte bara fysiskt,
men jag kan också låta det döda mig emotionellt och mentalt.
Och jag har ett val, just nu, mitt uppe i problemet, mitt i stormen,
att bestämma mig, för att övervinna det."
En fråga som de alltid ställer mig om att växla till friläge, är:
"Betyder det att jag inte känner något?"
Och jag svarar alltid: Absolut inte!
Ja, vi har känslor, vi har verkliga situationer,
vi har saker att hantera.
Men vad du måste göra, är att fokusera på nuet
och inte vara jättekänslomässig.
Det är okej att ha känslor, men var inte känslomässig!
När folk tittar på mig
ser de att jag är den bästa betalde spelaren i NFL,
de ser att jag har drömtjejen Ciara, att jag har familjen och allt annat.
Men jag har fortfarande verkliga situationer. Det har vi alla.
Vi har alla sorg och förluster och depression, oro och rädslor.
Jag kom inte bara hit.
Vad är sant,
och kommer jag igenom det här på ett bättre sätt?
Och det är egentligen hur mina tankar började ändras.
Det var inte bara genom alla framgångar eller misslyckanden,
det var en process, som:
Vad är nästa steg, hur gör jag just här, just nu?
Vi har ett val att göra i livet.
När jag var liten hade jag inte mycket. Jag tog ett beslut.
Jag beslutade att jag skulle tro att fantastiska saker skulle ske,
att jag skulle tänka på rätt sätt, använda rätt språk, tänka på rätt saker.
Det förberedde mig för i dag. För jag är bara mänsklig.
Jag har bara förmågan att kasta bollen långt
och att springa runt och göra coola och roliga kast
och att få en del folk att le.
Men i själva verket är jag jag fortfarande pressad,
jag har fortfarande oro och rädslor,
Jag har fortfarande saker som händer mig.
Jag har fortfarande förluster.
Positivitet kan vara farligt!
Men något som alltid funkar är negativitet.
Jag ville aldrig leva i negativitet, så jag stannade i friläge.
Jag lät växeln vara kvar i friläge.
Så det var där jag levde, och där har jag levt sedan dess.
8 มิถุนายน 2553
รัสเซล วิลสัน การคัดเลือกรอบที่สี่ เข้าทีมเบสบอลโคโลราโดร็อคกี้
ผมรู้สึกมีพลัง
เป็นหนึ่งในช่วงที่ดีที่สุดในชีวิต
ความฝันของเด็กทุกคนคือ ได้รับคัดเลือกเข้าทีมเบสบอลเมเจอร์ลีก
8 มิถุนายน 2553
9 มิถุนายน 2553
(เสียงเลียนแบบเส้นชีวิตที่ราบเรียบ)
เส้นชีวิตกลายเป็นเส้นตรง
คุณพ่อเสียชีวิต
จากจุดที่สูงที่สุด
สู่จุดที่ต่ำที่สุด
เป็นแบบนั้น
คุณพ่อนอนสิ้นลมหายใจ
น้ำตาไหลอาบแก้มของผม
คุณรู้ไหมว่าผมทำอะไร
ภาพต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของผม ภาพความทรงจำ ภาพเก่า ๆ ช่วงเวลาต่าง ๆ
ช่วงเช้าตรู่ การตื่นนอน
ไปที่สนามแล้วเริ่มขว้างลูก
วิ่งออกไปตามเส้นวิ่ง ไปถึงน้องชายและพ่อของผม
แล้วก็การนั่งรถไปแข่ง เบสบอล เอเอยู ในตอนเช้า
แล้วก็พ่อของผมในฐานะโค้ชเบสที่สาม
แล้วพุ่งไปที่จุดสูงสุดของแชมป์ ซึ่งก็คือการชนะถ้วยซุปเปอร์โบวล์
ถือถ้วยลอมบาร์ดี
อารมณ์ต่าง ๆ ความตื่นเต้นทั้งหมด
เศษกระดาษสีน้ำเงินและสีเขียว เต็มไปหมด
และการรู้ว่าคุณเพิ่งได้แชมป์ซุปเปอร์โบวล์
ไปจนถึงปีต่อมา ที่เกิดความกดดันในเกม
ลูกบอลที่เส้นหนึ่งหลา
มันคือโอกาสที่จะชนะ แต่ดันไม่เป็นอย่างนั้น
ในขณะที่คนหลายล้านคน
ทั่วโลกกำลังดูเกมอยู่
และการต้องให้สัมภาษณ์กับสื่อ
สิ่งที่ผมพูดหลังจากนั้นคืออะไร ผมทำอย่างไร ผมคิดอย่างไร
การแต่งงานตอนอายุน้อย
และเพิ่งจบมัธยมและหลาย ๆ อย่าง
จนกระทั่งไม่นานหลังจากชีวิตแต่งงานล้มเหลว
และก็คิดได้ คุณรู้อะไรมั้ย
นั่นคือชีวิต
นั่นคือชีวิตที่เกิดกับพวกเราทุคน
การสูญเสียคนในครอบครัว การหย่าร้าง
ความกลัว ความเจ็บปวด ความซึมเศร้า ความกังวล ความตื่นตระหนก
เวลาที่คุณคิดถึง ทัศนคติเชิงบวกมาก ๆ
ใช่ครับ ผมเป็นคนมอง โลกแง่ดีโดยธรรมชาติ
แต่คุณรู้อะไรมั้ย ทัศนคติเชิงบวก ไม่ใช่ทางออกเสมอไป
เพราะเมื่อคุณตามอยู่ 16 แต้ม ในเกมเนชัลแนลฟุตบอลลีก
คนก็จะพูดว่า
"รัส เราไม่สามารถชนะเกมนี้ได้แล้วเพื่อน
สถานการณ์ไม่ดีเลยตอนนี้"
หรือเมื่อตอนที่คุณเป็นมะเร็ง
หรือเมื่อคุณมีเรื่องที่ต้องจัดการ
หรือเรื่องเงินและเรื่องนั่นนี่
เราจะจัดการกับมันอย่างไร
มันยากที่จะมองบวกท่ามกลาง สถานการณ์แบบนั้น
และสิ่งที่ผมเรียนรู้ก็คือ
ทัศนคติเชิงลบทำงานตลอดเวลาร้อยเปอร์เซ็นต์
ทัศคติเชิงลบจะไม่ช่วยให้ผมไปไหน
ผมเริ่มพูดกับตัวเอง "การเริ่มต้น คือความเมตตาจากพระองค์ในทุกเช้า"
การเริ่มต้นใหม่ การเริ่มใหม่
ท่ามกลางความยากลำบาก ความเจ็บปวด ความกังวล และความยากจะผ่านตรงนี้ไป
และ "ผมจะทำอย่างไรดี"
ผมเริ่มคิดถึงรถ
คุณรู้มั้ย เวลาที่คุณขับรถ คุณจะมีเกียร์
และคุณอยากจะเปลี่ยนเป็นเกียร์ว่าง
คุณจะต้องเปลี่ยนจากเกียร์หนึ่งไปสอง เรื่อย ๆ จนถึงเกียร์ห้าใช่มั้ย
คุณจะต้องรู้ว่าจะเปลี่ยน เป็นเกียร์ว่างอย่างไร
และผมจะต้องเปลี่ยนเป็นเกียร์ว่าง ให้เร็วที่สุดก่อนที่ผมจะชน
นั่งอยู่ตรงนั้นหลังเกมซุปเปอร์โบวล์
ผมต้องตัดสินใจว่า
จะให้มันกำหนดเส้นทางอาชีพผมมั้ย จะให้มันกำหนดชีวิตของผมมั้ย
แน่นอนว่าไม่
สิ่งที่ผมค้นพบคือ วิธีคิดเป็นทักษะ
มันสอนได้และเรียนรู้กันได้
ผมเริ่มฝึกจิตใจของผมเมื่อสิบปีก่อน
กับชายที่ชื่อเทรเวอร์ มาววาด โค้ชสภาพจิตใจของผม
เขาอยู่กับผมมาสิบปี
และเราเป็นเพื่อนสนิท เป็นคู่หูกันมา
ในฐานะนักกีฬา เราฝึกฝนร่างกาย
เราฝึกตัวเองเพื่อให้วิ่งเร็ว ขว้างไกล และกระโดดสูงขึ้น
และทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้
แต่ทำไมเราถึงไม่ฝึกจิตใจของเรา
คุณอยากให้ชีวิตของคุณเป็นอย่างไร
เขียนมันออกมา พูดถึงมัน
อะไรคือสิ่งที่เราพูด มันฟังดูเป็นอย่างไร
จดจำเหตุการณ์สำคัญนี้ไว้รัสเซล ตอนที่คุณอยู่ในช่วงที่ดีที่สุด
มันเป็นอย่างไร
อยู่ตรงนั้น อยู่กับมัน เป็นอย่างนั้น
คนที่ยิงลูกโทษที่เก่งที่สุด
ไม่กังวลว่าพวกเขาจะชูตพลาด
พวกเขาคิดถึงการชูตครั้งนี้
การตีลูกลงหลุมนี้ การโยนนี้ การครองบอลเข้าประตูนี้
ต่อมาผมเจอเด็กคนนี้ มิลตัน ไรท์ อายุ 19 ปี
เขาพบมะเร็งสามครั้ง
วันที่ผมไปเจอเขา เขาหัวเสีย
"รัส ผมพอแล้ว ผมไม่อยากทำแบบนี้ต่อไป
มันถึงเวลาที่ผมต้องไป"
ผมเริ่มเล่าเรื่องพ่อของผมให้เขาฟัง
และสิ่งที่พ่อชอบพูด "ลูกชาย ทำไมลูกไม่"
ทำไมลูกไม่เรียนจบเร็วกว่านี้ แล้วไปเล่นฟุตบอลหรือเบสบอลอาชีพ
ทำไมลูกไม่ ทำไมลูกไม่"
ผมพูดว่า "มิลตัน ทำไมนายไม่"
ถ้านายลองรักษาด้วยการบำบัดแบบ T-cell
และถ้าลองแล้วและมันไม่ได้ผล
คุณก็จะลืมมัน"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้ามิลตัน และเขาพูดว่า
"คุณพูดถูกเลย
จริงที่ผมเป็นมะเร็งรัส
แต่ผมจะปล่อยให้มันฆ่าผมก็ได้
ไม่ใช่แค่ทางกาย
แต่ทางอารมณ์และจิตใจด้วย
ผมมีทางเลือกตอนนี้ ท่ามกลางปัญหานี้
ท่ามกลางพายุ
ที่จะเอาชนะมัน"
คำถามหนึ่งที่ผมถูกถาม เกี่ยวกับการคิดเป็นกลางก็คือ
"มันหมายถึงการไม่มีความรู้สึกเลยใช่มั้ย"
และผมก็พูดเสมอว่าไม่ใช่เลย
เรามีความรู้สึก
เราเจอเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต
เรามีเรื่องที่ต้องจัดการ
แต่สิ่งที่คุณต้องทำคือ ต้องสามารถจดจ่ออยู่กับช่วงเวลานั้น
และต้องไม่รู้สึกมากจนเกินไป
มันโอเคที่จะมีความรู้สึก แต่ไม่ใช่เอาอารมณ์เป็นใหญ่
เมื่อผู้คนมองมาที่ผม
พวกเขาเห็นนักกีฬา NFL ที่รายได้สูงที่สุด
พวกเขาเห็นว่าผมมีลูกสาวและเคียรา
ผมมีครอบครัว มีนั่นนี่
แต่ผมก็มีเหตุการณ์ในชีวิตหลายอย่าง
ทุกคนมีเหมือนกัน
เราทุกคนเจอความโศกเศร้าและการสูญเสีย
ความซึมเศร้า ความกังวล และความกลัว
ผมไม่ได้แค่ได้ไปอยู่จุดนั้น
ความจริงคืออะไร
และผมจะผ่านตรงนี้ได้ดีขึ้นอย่างไร
นั่นมันเหมือนกับการที่ วิธีคิดของผมมันเปลี่ยน
มันไม่ใช่แค่ความสำเร็จหรือ ความล้มเหลวทั้งหมด
มันเป็นกระบวนการ เหมือนกับ
อะไรคือก้าวต่อไป ผมต้องทำอย่างไรครั้งนี้ตอนนี้
เรามีทางเลือกที่จะให้ชีวิตเป็นอย่างไร
สำหรับผม ตอนที่ผมยังเด็ก และไม่มีอะไรเท่าไหร่นัก
ผมเลือก
ผมเลือกที่จะเชื่อ
ว่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่จะเกิดขึ้น
ว่าผมจะมีวิธีคิดที่ถูกต้อง
ว่าผมจะมีภาษาที่ถูกต้อง
และมีเรื่องที่ถูกต้องให้คิดถึง
สิ่งเหล่านี้ได้ช่วยเตรียมผม สำหรับปัจจุบัน
เพราะผมเป็นเพียงมนุษย์
ผมมีเพียงความสามารถ ที่จะขว้างลูกออกไปให้ไกล
วิ่งออกไป และโยนลูกสนุก ๆ เท่ ๆ
และทำให้ใครหลายคนยิ้ม
แต่ความเป็นจริงก็คือ ผมยังรู้สึกกดดัน
ยังมีความกังวลและความกลัว
ผมยังต้องเจอเรื่องต่าง ๆ
ยังมีความสูญเสีย
ทัศนคติเชิงบวกอาจเป็นอันตราย
สิ่งที่ได้ผลตลอดเวลาคือทัศนคติเชิงลบ
ผมไม่เคยอยากอยู่มีทัศนคติเชิงลบ
ดังนั้นผมจึงอยู่ในโลกที่เป็นกลาง
ผมใส่เกียร์ว่าง
นั่นคือชีวิตที่ผมอยู่
อยู่ตรงนั้นตั้งแต่นั้นมา
8 червня, 2010 рік.
Расселл Вілсон переміг у відборі до бейсбольної команди "Колорадо Рокіс".
Мене охопили емоції;
це був один з найкращих моментів мого життя.
Кожна дитина мріє грати у бейсбольній команді вищої ліги.
8 червня, 2010.
9 червня, 2010 --
(Імітує індикатор клінічної смерті)
Клінічна смерть.
Мій батько помирає.
З небес я впав
одразу в пекло.
Ось так.
Мій тато лежав на смертному ложі,
сльози заливали моє обличчя,
я думав, що робити далі?
Мій розум переповнювали спогади, флешбеки, моменти:
ранні ранки, підйоми,
передачі м'яча і кидки,
поспішання до моїх брата і тата,
ранкові поїздки до аматорського атлетичного союзу бейсболістів,
до мого тата, який був тренером третьої бази.
І одразу чемпіонат і виграш Супер Кубка,
коли я тримав Трофей Ломбарді,
й емоції і захоплення від усього цього,
скрізь були блакитні й зелені конфеті.
І усвідомлення - я щойно виграв Супер Кубок.
А рік потому: напруження від гри.
Здавалося, що успіх так близько,
і є шанс виграти гру, але не вдається.
І тим не менше, мільйони й мільйони людей
по всьому світу дивляться.
І потрібно спілкуватися зі ЗМІ,
і що мені казати далі, що робити, що думати?
Я рано одружився,
лише закінчив коледж і все таке.
І, знаєте, шлюб виявився невдалим.
Знаєте, що я зрозумів?
Таке життя.
Таке життя і це може статися з кожним.
Втрата членів сім'ї, розлучення,
страх, біль, депресія, хвилювання.
Коли я думаю про позитив, -
так, я за позитив, -
але, знаєте, позитив не завжди спрацьовує,
бо коли на 16 очок відстаєш від суперника на чемпіонаті,
люди кажуть тобі:
"Рассе, ми не зможемо виграти цю гру,
зараз не найкраща ситуація."
Або коли ви стикаєтеся з раком,
або у вас є проблеми,
або фінанси і таке інше,
як з цим упоратися?
У таких ситуаціях важко бути позитивним.
Але я точно знав от що:
негатив спрацьовує у 100% випадках.
Негатив мене приведе в нікуди.
І я почав казати собі: "Його милосердя щоранку нове."
Нові починання, новий старт.
І попри труднощі, біль, турботи й бажання здолати усе це,
і "Як мені це зробити?",
я почав думати про машину.
Знаєте відчуття, коли за кермом ти можеш змінювати передачі,
і хочеш перейти на нейтральну?
Ти перемикаєш з першої передачі на другу, і так до п'ятої?
Тобі потрібно знати, як перейти на нейтральну.
І мені потрібно було зробити це негайно, поки я не розбився.
Сидячи там після Супер Кубка,
я мав прийняти рішення:
чи я дозволю цьому визначити мою кар'єру і моє життя?
Чорт забирай, ні.
Я зрозумів, що напрям думок— це навичка.
Цього можна навчити й навчитися.
Я почав 10 років тому, тренував мозок
із чоловіком на імя Тревор Моавад, моїм ментальним тренером.
Він був зі мною 10 років
і став моїм найкращим другом і партнером.
Як атлети, ми тренуємо тіло,
ми тренуємося швидко бігати, далеко кидати, вище стрибати
і робити інші речі.
Але чому ми не тренуємо свій розум?
Яке життя ви хочете для себе?
Випишіть це, говоріть це, кажіть це.
Яка ж наша мова, як вона виглядає,
пам'ятай це, Расселе, коли переживаєш найкращі моменти.
Як це виглядає?
І будь таким, живи так, говори так.
Найкращі гравці, що виконують штрафний кидок,
не хвилюються про кидок, який вони пропустили.
Вони думають про цей кидок,
цей патт, цей кидок, цей тачдаун.
Потім я зустрів 19-річного Мілтона Райта,
у нього три рази виявляли рак.
Коли ми зустрілися, він був розчарованим.
"Рассе, я так більше не можу, я не хочу так жити,
прийшов мій час."
Я почав розповідати йому історію про мого тата,
як він колись казав: "Синку, чому не ти?"
Чому б тобі не закінчити школу раніше, не грати у професійний футбол і бейсбол?
Чому не ти, чому не ти?
Я сказав: "Мілтоне, чому не ти?"
Якщо ти вже пробував Т-клітинну терапію,
і ти спробуєш цю і вона не спрацює,
ти цього не пам'ятатимеш."
Тоді Мілтон усміхнувся і сказав:
"Ти маєш рацію.
Так, Рассе, у мене рак.
Але я можу або дозволити йому вбити мене,
не лише фізично,
а й емоційно і ментально.
Або я маю зробити вибір зараз, коли проблема у розпалі,
під час шторму,
вирішити боротися."
Одне з найпоширеніших питань про нейтральне мислення:
"Чи це означає, що у мене не буде емоцій?"
І я завжди відповідаю, що зовсім ні.
Так, у нас є емоції,
у нас є різні життєві ситуації,
проблеми.
Але вам необхідно фокусуватися на моменті
і не бути надемоційним.
Нормально мати емоції, але не будьте емоційними.
Коли люди дивляться на мене,
то бачать найвисокооплачуванішого гравця Національної Футбольної Ліги,
вони бачать, що у мене є дівчина,
що у мене є родина і таке інше.
Але у мене досі є різні життєві ситуації.
В усіх вони є.
Знаєте, в усіх є сум і втрати,
депресії, хвилювання і страх.
Просто я не заглиблююся в це.
У чому ж правда,
і як я можу краще справлятися з цим?
Мій розум почав змінюватися.
Для мене не було просто успіху чи провалу,
Процес виглядав так:
який наступний крок, як мені краще вчинити тут і зараз?
У житті нам потрібно робити вибір.
І коли я був молодим і нічого не мав,
я зробив вибір.
Я зробив вибір повірити,
що зі мною стануться чудові речі,
що я зроблю своє мислення правильним,
і правильно говоритиму,
і думатиму про правильні речі.
Це допомогло мені стати сильнішим.
Тому що я лише людина.
Я просто можу далеко кидати м'яч,
оббігати й робити круті й веселі кидки,
і змушувати людей усміхатись.
Але правда у тому, що я досі відчуваю тиск,
я досі хвилююсь, я досі боюсь.
У мене в житті досі трапляється усяке,
досі є втрати.
Позитив може бути небезпечним.
Але негатив завжди спрацьовує.
Я ніколи не хотів жити в негативі,
то ж я зберіг нейтральність.
Моя передача - нейтральна.
І так я й жив,
і так я живу досі.
Ngày 8 tháng 6 năm 2010,
sau bốn vòng tuyển chọn, Russell Wilson được vào đội bóng chày Colorado Rockies.
Tôi rất hào hứng,
đó là một trong những khoảnh khắc tuyệt nhất đời tôi.
Đứa trẻ nào chẳng mơ được đội Major League Baseball chọn.
Ngày 8 tháng 6 năm 2010.
Ngày 9 tháng 6 năm 2010,
(Giả tiếng máy điện tâm đồ)
Tim bố tôi ngừng đập.
Ông đã qua đời.
Từ chín tầng mây
xuống tận cùng địa ngục.
Chỉ trong tích tắc.
Bố tôi nằm trên giường,
nước mắt tôi chảy dài.
Mình phải làm gì bây giờ?
Đầu tôi quay cuồng, kỷ niệm, hồi ức, khoảnh khắc.
Sáng sớm, thức dậy,
tập ném bóng
tăng tốc và chạy về gôn để giao bóng cho anh trai và bố tôi,
đến những buổi sáng đi xe tới xem đội bóng chày AAU,
đến lúc bố tôi làm cầu thủ giữ chốt ba.
Tua nhanh tới thắng chức vô địch Super Bowl,
giương cao chiếc cúp Lombardi
và những cảm xúc, những phấn khích
hoa giấy đủ màu rải khắp nơi
và biết rằng bạn vừa thắng Super Bowl,
đến năm sau, áp lực của trận đấu,
bóng trên vạch sân,
và đây là cơ hội để thắng trận, nhưng không được.
Và có hàng triệu người
trên toàn thế giới đang theo dõi.
Tôi phải tới chỗ truyền thông,
tôi nên nói gì, làm gì, nghĩ gì đây?
Tôi kết hôn từ lúc còn trẻ,
và vừa ra trường và trải qua nhiều việc khác
rồi ít lâu sau, hôn nhân đổ vỡ,
bạn biết tôi nhận ra gì không?
Cuộc sống là vậy.
Cuộc sống là vậy với tất cả chúng ta.
Mất người thân, ly hôn,
sợ hãi, đau đớn, trầm cảm, ưu tư, lo lắng.
Lúc ấy bạn cố gắng tích cực,
tôi vốn là người tích cực,
nhưng bạn biết đấy, sự tích cực không phải lúc nào cũng hiệu quả,
bởi vì khi bạn bị dẫn trước tận 16 điểm trong giải vô đich NFC,
mọi người sẽ kiểu:
"Russ, mình không thắng nổi trận này đâu,
tình hình rất là căng luôn rồi."
Hoặc khi bạn bị ung thư,
hoặc khi bạn gặp những chuyện phải đương đầu
hay tài chính này nọ,
làm sao để đối đầu với chúng?
Khó mà tích cực giữa những điều ấy.
Và điều tôi chắc chắn là:
tiêu cực lúc nào cũng phát huy 100% hiệu quả.
Tiêu cực sẽ chẳng đưa tôi đến đâu cả.
Tôi bắt đầu tự nhủ: "Lòng thương xót Chúa tươi mới mỗi ngày"
khởi đầu mới, bắt đầu mới.
Và mặc dù khó khăn, đau đớn sầu lo cách mấy, tôi vẫn muốn vượt qua
và "Mình phải làm thế nào đây?",
tôi bắt đầu nghĩ về chiếc xe hơi.
Bạn biết khi bạn lái xe, bạn phải sang số
và bạn muốn về số không?
Bạn đi từ số một sang số hai lên tận số năm?
Bạn phải biết cách về số không.
Và tôi cần phải về số không ngay trước khi tôi gặp nạn.
Ngồi ngẫm lại sau giải Super Bowl,
tôi phải quyết định:
Liệu tôi sẽ để nó chi phối sự nghiệp? Để nó chi phối đời mình?
Không đời nào.
Tôi phát hiện ra rằng tư duy đó là một kỹ năng.
Nó có thể được dạy và được học.
Tôi đã bắt đầu rèn luyện tâm lý từ mười năm trước
với Trevor Moawad, huấn luyện viên tâm lý của tôi.
Anh ấy đã ở bên tôi mười năm,
chúng tôi là bạn thân và đối tác kể từ đó.
Vận động viên phải rèn thể chất
để chạy nhanh hơn, ném xa hơn, nhảy cao hơn
và làm những việc khác,
nhưng sao không rèn tinh thần?
Bạn muốn cuộc sống thế nào?
Hãy viết ra, nói về nó.
Ngôn ngữ là gì, nó như thế nào,
hãy xem những điểm sáng này, Russell, những khoảnh khắc đẹp nhất.
Cảm giác ấy là gì?
Và hãy ở đó, cảm nhận nó và nói như thế.
Các tay bóng chuyên ném xa
họ không lo lắng về cú ném lỡ.
Họ chỉ nghĩ về cú đánh,
cú ném, cú ghi bàn này.
Rồi tôi gặp Milton Wright, 19 tuổi,
cậu ấy ba lần mắc ung thư.
Hôm đó tôi đến thăm, cậu đang rất bực mình:
"Russ, em xong rồi, em không muốn tiếp tục nữa,
em phải đi rồi."
Tôi bắt đầu kể cho cậu chuyện bố tôi,
ông thường nói: "Sao không phải là con?
Sao con không tốt nghiệp sớm, chơi bóng chuyên nghiệp?
Sao không phải là con?"
Tôi nói: "Milton, sao không phải là em?
Nếu em đã thử liệu pháp tế bào T,
và em thử cái này và nó không có tác dụng,
em sẽ không nhớ nó đâu."
Milton nở nụ cười và nói:
"Anh nói đúng lắm,
Đúng là em bị ung thư, Russ.
Nhưng em có thể để nó giết chết em,
không chỉ về thể chất
mà em còn có thể để nó giết cả tinh thần và cảm xúc của mình.
Và giờ em đã có lựa chọn giữa vấn đề,
giữa cơn bão,
em quyết định vượt qua."
Một trong những câu tôi hay được hỏi về suy nghĩ trung dung là:
"Như vậy có nghĩa là tôi không có cảm xúc?"
Tôi luôn trả lời, chắc chắn không.
Chúng ta có cảm xúc,
có những vấn đề đời thực,
có chuyện phải giải quyết.
Nhưng những gì bạn phải làm được là tập trung vào thời điểm này
để không bị quá dễ xúc động.
Có cảm xúc không sao, nhưng đừng dễ xúc động.
Khi mọi người nhìn vào tôi,
họ thấy tôi là cầu thủ trả lương cao nhất ở NFL,
thấy tôi có vợ là ca sĩ Ciara,
thấy tôi có gia đình rất gì và này nọ.
Nhưng tôi vẫn có những vấn đề cuộc sống.
Tất cả chúng ta đều có.
Tất cả chúng ta đều có buồn đau, mất mát,
trầm cảm, lo lắng và sợ hãi.
Tôi đã không hiểu.
Sự thật là gì,
và làm sao để tôi vượt qua tốt hơn?
Và đó là cách tôi bắt đầu thay đổi suy nghĩ.
Không chỉ nằm ở kết quả thành công hay thất bại.
Nó nằm ở quá trình, kiểu như:
bước tiếp theo là gì, làm sao để thực hiện tại đây ngay lúc này?
Ai cũng có quyền lựa chọn trong đời.
Đối với tôi, khi tôi còn trẻ và chẳng có gì nhiều,
tôi đã lựa chọn.
Tôi quyết định sẽ tin rằng
điều tuyệt vời sẽ đến,
tin rằng tôi sẽ có suy nghĩ đúng đắn,
và tin rằng tôi sẽ có ngôn ngữ đúng
và những điều hay để nghĩ về,
nó giúp tôi chuẩn bị cho hôm nay.
Vì tôi chỉ là con người.
Tôi chỉ có khả năng ném bóng xa,
chạy loanh quanh và ném mấy cú bóng hay hay
và làm cho mọi người vui.
Nhưng thực tế là tôi vẫn còn áp lực,
tôi vẫn còn lo lắng, tôi vẫn còn lo sợ,
tôi vẫn có chuyện xảy ra.
Tôi vẫn có mất mát.
Sự tích cực có thể gây nguy hiểm.
Nhưng tiêu cực luôn phát huy tác động.
Tôi không muốn sống trong tiêu cực,
nên tôi sống trung lập.
Tôi luôn giữ ở số không.
Và đó là cách tôi đã sống,
từng sống và đang sống từ đó đến giờ.
2010 年 6 月 8 日，
拉塞尔 · 威尔逊（Russell Wilson），
在第四轮中被科罗拉多洛基棒球队选中。
我兴奋极了， 这是我人生最巅峰的时刻之一。
每个孩子都梦想着入选 美国职业棒球联盟（MLB）的球队。
2010 年 6 月 8 日。
2010 年 6 月 9 日——
（模仿心电图声）
心电图变成了一条直线，
我的爸爸去世了。
人生的最高潮
和人生的最低谷。
生活就是这样。
我的爸爸躺在他的灵床上，
泪水从我的脸上划过，
我下一步应该做什么？
我的大脑在飞速运转 回忆那些记忆、时光、时刻，
清晨，起床，
做滚球和投掷的练习，
练习速度，与我的父亲 和兄弟深入探讨路线，
到清早驾车前往美国 业余运动联盟（AAU）橄榄球队，
我的父亲当时是三垒的教练。
记忆快进到赢得超级碗的总冠军，
举起隆巴迪奖杯，
这些时刻的感触和兴奋,
满地的蓝色和绿色的纸片
意识到你刚拿下了超级碗的冠军，
再到一年之后，比赛的压力，
球正好压在一码线上，
而这是一个可以赢得 比赛的机会，但我搞砸了。
然而全世界数以百万的人
在观看这场比赛。
而我将必须面对媒体的采访，
我将说什么？ 我将做什么，我将想什么？
年纪轻轻就结了婚，
并且才刚刚大学毕业， 还有其他所有的事情，
很快，你发现婚姻并不顺利，
然后我才意识到，知道吗？
这就是生活。
这就是生活， 并且生活对我们每个人都一视同仁。
失去家人，离婚，
恐惧，伤痛，消沉，纠结，担心。
当你想保持超级乐观——
是的，我天生是一个乐观的人，
但是乐观，你知道， 事情不可能一直顺利，
因为当你在 NFC 冠军赛中 落后 16 支队伍时，
人们就会说，
"拉塞，我们赢不了这场比赛了，
现在的情况并不乐观。"
或者当时面对癌症，
或者当你必须去面对一些事情，
或者不利的经济状况诸如此类，
我们该怎么办？
当你处于所有这些烦恼之中时 是很难保持乐观的。
而且，我可以肯定的是：
这些时候人总是悲观的，
而悲观会让我无处可藏。
我开始对自己说， "每一天醒来都是新的，"
新的开始。
不去想困难、痛苦、担忧， 以及怎样摆脱它们，
那么，“我该怎么做？”
我开始思考汽车。
你知道当你在开车时，需要换挡，
你想换到空挡？
你从一挡换到二挡，一直换到五挡，
但是你必须要知道怎么换到空挡。
我需要在被撞毁之前，换回空挡，
在超级碗赛后，我坐在那里，
我做了一个决定：
我会让这次失败定义我的职业生涯吗？ 我会让它定义我的人生吗？
当然不会。
我发现的是： 那个思维方式是一个技能，
它可以学习和训练。
十年之前，我开始训练我的思维方式，
和我的心理教练 特雷弗 · 穆阿瓦德（Trevor Moawad）
他指导我十年了，
我们成为了最好的朋友和搭档。
作为运动员，我们训练我们的身体，
我们通过训练去跑得更快， 投得更远，跳得更高
并且能够做到很多不同的事情，
但是我们为什么不训练我们的大脑呢？
你想让你的生活看起来是什么样子的？
写下来，讲出来，说出来。
我们的语言是什么， 它是什么样子的呢，
看看这些高光的时刻，拉塞尔， 当你在你生命中最美好的时刻，
它们是什么样子的呢？
然后，就像那样， 那样去生活，就像那样。
最好的罚球手，
他们不担心已经丢掉的球。
他们只关心当下这一球，
这一推，这一投，这一落地。
当我见到这个 19 岁的孩子 米尔顿 · 怀特 (Milton Wright) 时，
他经历过三次不同的癌症。
我去看他的那天，他很烦躁，
"拉塞尔，我完了， 我不想再这么活着了，
我想要离开了。"
我说不，我开始给他讲我爸爸的故事，
他过去常说，“儿子，你为什么不？
你为什么不早点毕业， 为什么不打职业美式足球或者橄榄球？
你为什么不，你为什么不？”
我说， “米尔顿，你为什么不？
如果你尝试 T 细胞治疗，
你尝试了却失败了，
你不会记住这件事的。”
然后，米尔顿笑了，他说，
“你说得没错。
是的，我是得了癌症，拉塞尔。
但是我要么让它结束我的生命，
并不只是从身体上，
也是从情绪和精神上打败我。
然而，我现在还有一个选择， 在这个问题上，
在这场风暴的中央，
决定去与之对抗。”
人们经常问我关于 “中和思维” 的一个问题是：
"那意味着我没有情绪吗？"
然而，我总是说，当然不是。
是的，我们有情绪，
我们现实生活中有种种状况，
我们都有一些事情要去处理。
但是你要做的就是保持专注，
并且不要过于情绪化。
有情绪没有关系， 但是不要情绪化。
当人们都看着我时，
他们认为我是个高薪的 NFL 球员，
他们看到我的女孩希亚拉 （Ciara），
我有家人，有这个，有那个，
但是我也有现实生活的烦恼。
我们都有。
我们都有，伤心和失去，
还有消沉、担忧和恐惧。
我不仅仅是到了这里。
而真相是，
我怎样更好的处理这些烦恼的？
那就是我的思维方式 是怎样开始转换的。
它并不基于所有的成功， 或者所有的失败，
而是在于这个过程，比如：
下一步是什么？ 我现在该怎么做？
我们在生活中需要去做一个选择。
对我而言，当我年轻， 我还没有很多东西的时候，
我做了一个选择。
我选择了去相信
美好的事情会如期而至，
相信我拥有正确的心态，
我会选择正确的表达方式，
以及能正确地去思考事情，
正是这些成就了今天的我。
因为我只是一个普通人，
我能做得只是把球扔得远远的，
奔跑，并且投几个炫酷的球，
给人们带去些欢乐。
但真实的情况是我也有压力，
我也有担心，我也有恐惧，
我也遇到突发的状况，
也会有失去。
乐观情绪也可能是危险的，
但悲观情绪却总是存在的。
我不想活在悲观之中，
所以我保持中立，
使自己处于中立的状态，
所以那就是我现在的生活，
那也是我一直以来生活的状态。
2010 年 6 月 8 日，
羅素威爾遜，在第四輪 選進了科羅拉多洛磯棒球隊。
我好激動，這是我人生中 最興奮的時刻之一。
每個孩子的夢想就是 被大聯盟球隊給相中。
2010 年 6 月 8 日。
2010 年 6 月 9 日——
（模仿心電圖成直線的聲音）
那條線變成了水平線。
我爸爸過世了。
從興奮之最
掉到了低潮之最。
只在轉眼間。
我爸爸躺在他臨終的床上，
我潸然淚下，
接下來要怎麼辦？
我的大腦轉個不停、記憶、 往事重現、各種時刻、
一大早、起床、
接滾地球和傳球、
美式足球跑位長傳給我兄弟和爸爸、
一大早搭車到業餘運動聯盟棒球場，
到我爸爸當三壘教練。
快轉到贏得超級盃冠軍的興奮，
把蘭巴迪獎座高高舉起， 還有滿滿的情緒和激動，
到處都是藍色和綠色的碎紙片， 知道你剛贏得了超級盃，
到一年後，比賽的壓力，
一碼線上的球，
這是贏得比賽的機會，結果還是輸了。
全世界有數百萬人在觀看。
我得走向媒體，
我接下來要說什麼、 要做什麼、要想什麼？
很年輕時就結婚，
才剛從大學畢業等等，
沒多久，婚姻走不下去了，
知道我接著了解到什麼嗎？
這就是人生。
這就是人生，每個人都會經歷的。
失去家人、離婚、
恐懼、痛苦、沮喪、擔憂、操心。
若要說超級正面—— 是，我天生很正面，
但，要知道，正面不見得一定都有用，
因為，在國家聯會冠軍賽中 比數是十六比零時，
大家都在說：「羅素， 我們贏不了這場比賽，
老兄，現在的情況真的不妙。」
或者，當你面臨癌症，
或者你得要處理某些事情，
或者財務上，還有其他種種， 我們要怎麼處理？
在這些情況下很難保持正面。
我能很肯定知道的是： 任何情況下，負面都有影響力。
負面對我完全沒幫助。
我開始告訴自己： 「神的慈悲每晨都會更新。」
新的開端，新的開始。
儘管有辛苦、痛苦、 擔心、想要撐過這一切，
我該怎麼做？我開始想開車的情況。
我知道開手排車時，怎麼排到空檔？
你知道怎麼從一檔到二檔， 一直換到五檔？
你必須要知道如何換到空檔。
我需要在撞車之前馬上換到空檔。
超級盃結束之後，我得做一個決定：
我要讓它定義我的職涯和人生嗎？
當然不要。
我發現的是：心態是一種技能，
是可以教導和習得的。
十年前我開始訓練我的心智，
心智訓練教練是崔佛莫瓦， 十年來一直在協助我。
從那時起我們就一直是好友和夥伴。
我們運動員會訓練身體，
訓練自己跑得更快、 丟得更遠、跳得更高，
做到各種不同的事，
但何不訓練我們的心智？
你想要怎樣的人生？
寫出來、講出來、說出來。
我們會怎麼表達？怎麼描繪？
羅素，看看你假想人生中 最美好時刻的精彩片段。
看起來是什麼樣子？
就照那樣做、那樣生活、那樣說話。
最棒的罰球手失手了不會再去多想。
他們只想著這次射門、 這次推桿、這次投球、這次進攻。
接著我遇到了十九歲的米爾頓萊特，
他得了癌症三次。
我去看他的那天，他很挫折：
「羅素，到此為止， 我不想繼續了，我該走了。」
我開始告訴他我爸爸的故事，
他以前會說：「兒子，你也可以呀！
你為什麼不能提早畢業， 去打職業美式足球和籃球？
你也可以呀！你也可以呀！」
我說：「米爾頓，你也可以呀！
如果你試過 T 細胞治療，
結果行不通，你也不會記得。」
米爾頓微笑著說：「你說的沒錯。
是的，我確實有癌症，羅素。
但我可以讓它擊敗我，
不只是身體上，
我也可以讓它在情緒上 和心理上擊敗我。
現在我得做選擇，
身在這個問題、這場風暴當中，
我得決定要去克服。」
我常常會被問到打空檔思考的問題：
那是否表示我不會有任何情緒？
我總是回答：絕非如此。 我們會有情緒。
我們要面對、處理真實人生，
但你可以持續專注在當下，
不要過度情緒化。
可以有情緒沒關係，但不要情緒化。
別人看我時，
看到是國家美式足球聯盟 最高薪的球員，
看到我有女兒、有席亞拉、 我有家庭等等。
但我仍然要面對真實人生的狀況。
大家都一樣；
我們都會有悲傷、失去、 沮喪、擔憂、恐懼。
我不是一步登天。
真相是什麼？
我要怎麼用較好的方式度過它？
某種程度我是因此開始轉念的。
並不是在成功的時刻或失敗的時刻，
而是在過程中，比如：
下一步是什麼？
此時此刻我要怎麼做這件事？
在人生中我們要做選擇。
對我來說，當我很年輕 且尚未擁有很多時，
我做了個選擇， 要去相信會有好事發生，
相信我會找到對的心態，
我會說出對的話，去想對的事，
這些協助了我成就今日。
因為我是凡人。
只是有能力可以把球丟得很遠，
跑來跑去做一些很酷的傳球，
讓一些人微笑。
但，現實是，我仍然有壓力，
我仍然有憂慮，我仍然有恐懼， 我仍然有狀況會發生。
我仍然會失去。
正面思考可能會很危險，
而負面總是會有不好的影響。
我從來就不想活在負面中，
所以我保持在空檔。
我把我的排檔放在空檔。
那就是我所處的位置，
我從此也就一直處在那個位置。