Στις 7 Δεκεμβρίου, 1941,
η δεκαεξάχρονη Άκι Κουρόσε έζησε τον τρόμο εκατομμυρίων Αμερικανών
όταν Ιαπωνικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ.
Αυτό που δεν γνώριζε,
ήταν ότι αυτή η κοινή τους εμπειρία
σύντομα θα αποξένωνε την οικογένειά της και πάνω από 120.000 Ιαπωνο-Αμερικανούς
από τη χώρα τους,
και κοινωνικά και σωματικά.
Έως το 1941,
οι Ιαπωνο-Αμερικανικές κοινότητες πλήθαιναν στις ΗΠΑ για πάνω από 50 χρόνια.
Περίπου το ένα τρίτο αυτών ήταν μετανάστες,
και πολλοί εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Ακτή, όπου και έζησαν για δεκαετίες.
Οι υπόλοιποι γεννήθηκαν Αμερικανοί πολίτες, όπως η Άκι.
Γεννημένη στο Σιάτλ με το όνομα Άκικο Κάτο,
η Άκι μεγάλωσε σε μια ετερογενή γειτονιά
όπου και ένιωθε πάντοτε Αμερικανή-
μέχρι τη μέρα μετά την επίθεση, όταν ένας δάσκαλός τής είπε:
«Εσείς βομβαρδίσατε το Περλ Χάρμπορ».
Μέσα στον ρατσισμό, την παράνοια, και τον φόβο σαμποτάζ,
οι Ιαπωνο-Αμερικανοί χαρακτηρίστηκαν ως πιθανοί προδότες.
Πράκτορες του FBI ερευνούσαν σπίτια, κατέσχεσαν περιουσίες
και προφυλάκιζαν κοινοτάρχες χωρίς δίκη.
Η οικογένεια της Άκι δεν υποβλήθηκε άμεσα σε τέτοια ακραία μέτρα,
αλλά στις 19 Φεβρουαρίου, 1942,
ο πρόεδρος Ρούσβελτ εξέδωσε το Εκτελεστικό Διάταγμα 9066.
Το Διάταγμα προέβλεπε την απομάκρυνση εικαζόμενων εχθρών
-μαζί με οποιονδήποτε είχε έστω μερική Ιαπωνική καταγωγή-
από καθορισμένες «στρατιωτικές βάσεις».
Στην αρχή,
οι Ιαπωνο-Αμερικανοί υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν τις απαγορευμένες περιοχές
φεύγοντας στην ενδοχώρα.
Αλλά καθώς η κυβέρνηση πάγωσε τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς
και επέβαλλε τοπικούς περιορισμούς, όπως απαγόρευση κυκλοφορίας,
πολλοί δεν μπορούσαν να φύγουν- μαζί και η οικογένεια της Άκι.
Τον Μάρτιο, μια προκήρυξη τούς απαγόρευσε να αλλάξουν τη διαμονή τους,
παγιδεύοντάς τους σε στρατιωτικές ζώνες.
Τον Μάιο, ο στρατός μετέφερε την Άκι και την οικογένειά της,
μαζί με άλλους 7.000 Ιαπωνο-Αμερικανούς που κατοικούσαν στο Σιάτλ
στο στρατόπεδο «Χάρμονι» στο Πιουάλαπ, Ουάσινγκτον.
Ήταν ένα από τα πολυάριθμα αυτοσχέδια κέντρα κράτησης
σε πρώην λούνα παρκ και αγωνιστικές πίστες,
όπου οι οικογένειες συγκεντρώθηκαν σε κακοφτιαγμένους στάβλους και στρατώνες.
Στους μήνες που ακολούθησαν,
ο στρατός μετέφερε τους Ιαπωνο-Αμερικανούς σε μακροπρόθεσμα στρατόπεδα
σε έρημες περιοχές νοτιοδυτικά,
μεταφέροντας την Άκι και την οικογένεια της στο Μινιντόκα, στο Νότιο Αϊντάχο.
Με ένοπλες φρουρές να τα επιβλέπουν,
πολλά απ' τα στρατόπεδα ήταν υπό κατασκευή όταν έφτασαν οι κρατούμενοι.
Αυτές οι βιαστικά κατασκευασμένες φυλακές ήταν υπερπλήρεις και ανθυγιεινές.
Οι κρατούμενοι αρρώσταιναν συχνά και δεν λάμβαναν σωστή ιατρική βοήθεια.
Η Αρχή Μετεγκατάστασης Πολέμου τούς ανέθεσε τη λειτουργία των φυλακών.
Πολλοί εργάζονταν στις εγκαταστάσεις τους ή δίδασκαν σε φτωχά εφοδιασμένες τάξεις,
ενώ άλλοι καλλιεργούσαν τη γη και εξέτρεφαν ζώα.
Πολλοί επαναστάτησαν με στάσεις εργασίας ή οργανώνοντας εξεγέρσεις.
Αλλά πολλοί περισσότεροι, όπως οι γονείς της Άκι, έκαναν υπομονή.
Συνεχώς προσπαθούσαν να φτιάξουν ξανά τη ζωή τους όπως παλιά,
αλλά η κατάστασή τους, στην πραγματικότητα, ήταν αναπόφευκτη.
Όπως πολλοί νέοι κρατούμενοι, η Άκι ήθελε να φύγει από το στρατόπεδο.
Τελείωσε το τελευταίο έτος του Γυμνασίου στο Μινιντόκα,
και με τη βοήθεια ενός αντιρατσιστικού Χριστιανικού οργανισμού,
κατάφερε να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο Friends στο Κάνσας.
Για τους γονείς της Άκι, ωστόσο, τα πράγματα δεν άλλαξαν μέχρι το 1944.
Μια υπόθεση-ορόσημο του Ανωτάτου Δικαστηρίου
όριζε ότι η συνεχιζόμενη κράτηση Αμερικανών πολιτών χωρίς κατηγορίες
ήταν αντισυνταγματική.
Το φθινόπωρο του 1945,
ο πόλεμος τελείωσε και τα στρατόπεδα έκλεισαν.
Οι εναπομείναντες κρατούμενοι έλαβαν μόνο 25 δολάρια
και ένα εισιτήριο τρένου για τα σπίτια τους πριν τον πόλεμο,
αλλά πολλοί δεν είχαν πια ούτε σπίτι ούτε και δουλειά στα οποία να επιστρέψουν.
Η οικογένεια της Άκι κατάφερε να κρατήσει το διαμέρισμά τους,
και η Άκι επέστρεψε τελικά στο Σιάτλ μετά το κολέγιο.
Ωστόσο, η μεταπολεμική προκατάληψη καθιστούσε την εύρεση εργασίας δύσκολη.
Οι κρατούμενοι βίωσαν φυλετικές διακρίσεις και απέχθεια
από εργαζόμενους και ενοικιαστές που τους αντικατέστησαν.
Ευτυχώς, οι Ιαπωνο-Αμερικανοί δεν ήταν μόνοι τους
στον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων.
Η Άκι βρήκε δουλειά σε μία από τις πρώτες διαφυλετικές εργατικές ενώσεις του Σιάτλ
και έγινε μέλος του Συνεδρίου Φυλετικής Ενότητας.
Έγινε δασκάλα, και τις επόμενες δεκαετίες
η συνεισφορά της στην πολυπολιτισμική, κοινωνικά συνειδητή εκπαίδευση
επηρέασε χιλιάδες μαθητές.
Εντούτοις, πολλοί πρώην κρατούμενοι, ιδιαίτερα άτομα παλαιότερης γενιάς
δεν μπόρεσαν να χτίσουν πάλι τις ζωές τους μετά τον πόλεμο.
Τα παιδιά των φυλακισμένων οργάνωσαν ένα κίνημα
ζητώντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες να επανορθώσουν για την ιστορική αδικία.
Το 1988, η κυβέρνηση επίσημα απολογήθηκε για τη φυλάκισή τους εν καιρώ πολέμου-
παραδεχόμενη ότι ήταν ολέθριο αποτέλεσμα του ρατσισμού, της υστερίας,
και της ανεπιτυχούς πολιτικής ηγεσίας.
Τρία χρόνια μετά από την απολογία,
η Άκι Κουρόσε τιμήθηκε με το βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
από το τμήμα Ηνωμένων Εθνών του Σιάτλ,
γιορτάζοντας το όραμά της για ειρήνη και σεβασμό όλων, ανεξαρτήτου καταγωγής.