Good morning, ladies and gentlemen.
(Applause)
It's amazing to be here.
And this time, I'm going to tell you a story.
It's like a fairy tale,
but not a fictional one - it's a true one.
It's a story of my life.
Once upon a time, in a little town in Hungary,
73 years ago, a boy was born.
That was me 73 years ago, as I told.
Later, I went to the university and graduated as an electric engineer
and worked at different companies as a lighting expert.
I got some scientific awards,
and I even was elected as the vice president
of the Hungarian Lighting Society,
but -
(Applause)
Thank you.
But it's not the reason why I'm here now.
(Laughter)
Maybe many of you are familiar with my face.
So, raise your hand if you've seen me before on the monitor.
(Laughter)
Do I see well? Everybody?
(Laughter)
Amazing. Incredible.
So, it might be because my photos are circulating in the Internet
in millions of copies.
When I post something on a social network, thousands of people will see it.
Some of my videos were seen by millions.
Day after day, I got dozens of messages.
I brought you just a few examples
to show the style and the content of these messages.
This one is from a girl named Giulia who lives in Italy,
and she wrote me, "Thank you for bringing genuine joy and tenderness
in this gray world."
I hope I do.
Another one is from the USA, from a certain Mason.
He wrote that, "I loved watching your video.
Seeing your genuine happiness filled me with my own."
And just one more from another continent, from Pakistan, from Muhammad.
He wrote that I am the best inspiration to the sad people of the Earth.
Am I?
(Applause)
But ...
how can a retired engineer become a meme?
It's a strange story with some interesting twists,
and it maybe has some lesson to learn.
At least, I hope so.
At the beginning, my photos served as illustration
in different Internet publication, printed publication,
newspaper articles, advertisements, and so on.
But later, you could see me mostly with some funny caption called "meme."
Many of my own age have not even met this word.
I also had to look at it in Wikipedia.
So, I found this definition for memes:
that it is "an image, a video, a piece of text, and so on,
typically humorous in nature
that is copied and spread rapidly by Internet users,
often with slight variation."
That perfectly applies to my case.
It started in a very ordinary way:
with a vacation, a vacation in Turkey.
I think everybody has sometimes vacation,
and we all want to capture our vacation experiences with some photos,
and we want to show them to our relatives and friends and to our families.
So did I.
I uploaded these pictures to a social network -
not Facebook, it didn't exist at that time -
to show them to my friends.
But not only they,
a professional photographer noticed this picture too,
and he contacted me,
writing that he was seeking a model, a character like me
and invited me for a trial shooting.
Well, deep inside, I think everybody is a bit vain.
I'm not different,
so I said yes to the invitation and went for this trial shooting.
He made some pictures.
He liked them. I liked them too.
He invited me back,
and during several sessions, a couple of hundred pictures were made:
stock photo pictures.
I knew what these picture are used for.
He told me,
and I gave a written contribution,
but I agreed to use the pictures to that purpose.
I only highlighted three sensitive areas
that I didn't want to see myself on the monitor or in print.
What do you think these topics were?
First was politics,
religion and sex.
Because these are the topics that can divide people the most,
and that's why I didn't want to do that.
(Applause)
Thank you.
(Applause)
A few weeks later -
let's say a few months later -
I was wondering what my pictures were used for.
So, it was enough to run a Google search, an image search,
and I was reassured seeing myself when I was a doctor.
I appeared on a hospital's home page.
(Laughter)
Like here.
(Applause)
But when a few months later I repeated the search,
I discovered the first memes.
Just an example.
Maybe everybody's familiar with this picture:
the portrait of American presidents
carved in rock in Mount Rushmore in the United States,
and they were transformed.
(Laughter)
Each president was me.
(Applause)
Well, that was a funny thing, and I like it,
but not only such funny memes were born,
but there were some rude or offensive ones too,
and at first, it was a shocking experience.
I didn't know what to do.
My first reaction was that, "Let's finish this.
Let's disappear everything."
And I thought about the options.
What could I do?
Can I withdraw the pictures?
No, I contributed in writing to use them -
of course in their original form,
and not to alter them and convert into jokes.
The second option was to close down the site.
It was an American guy
who gathered my photos, my stock photos,
and announced the contest among their friends
about who could add some funny text
or to make some visual joke,
and that was the way these memes were born.
So, can I close the site?
Definitely I could.
At least, I could initiate closing the site.
But it's the Internet nature: nothing disappears from Internet.
If I could close a site,
on the next day, three others will open with the very same content.
So, it's no solution
or at least, only a temporary solution.
So, my only hope was that so many new things appear
day after day on the Internet
that people will slowly forget about me and about my funny memes.
Well, I must say I was totally wrong.
(Laughter)
The propagation of the images didn't stop.
And even more and more countries joined to this mania.
It started in the United States and went over to Europe
and spread out to every continent of the Earth.
I must tell that during the shooting,
the photographer asked me to smile.
(Laughter)
Like this.
(Applause)
But the Internet people discovered or felt
that this smile was not really heartfelt.
They saw some hidden sadness or pain behind it,
so that's why I got the name "Hide the Pain Harold."
(Applause)
Still thought that people will forget it,
and many of you seized.
But then an Internet user
somehow discovered my real identity
and sent me an email,
writing that there are so many people
who don't believe that I'm a real living person,
a human being.
So, he asked me to show myself
that I'm a real living person.
I ignored his request, but he repeated again and again
and finally, I agreed to upload -
(Laughter)
(Applause)
Maybe a familiar picture: me with a piece of paper in my hand
that I live.
[(Russian) I'm alive. Hello.]
And in the next few hours,
as people say, the Internet has exploded.
Ten thousands of people saw this picture,
and the international media discovered me as well.
Then there's nothing left to me than to embrace the whole thing
and to me to come out.
So, I established my home pages on the social networks,
like this, for instance.
And this whole thing made a dramatic change in my life.
I got invitation to great places,
like London,
or I'm here in Kiev today.
It's great to be here.
(Applause)
And I know that the whole thing, that being "Hide the Pain Harold"
is a roleplay.
It's not really me.
It's a role given to me by the Internet people.
And we have learned from Shakespeare, who wrote in one his plays
that all the world is a stage,
and every man and women are merely players.
And my part is being "Hide the Pain Harold."
But it made my life very exciting and interesting,
with many new opportunities.
For instance, there's a pub group, they're singing in English,
and they invited me for the shooting of a video clip
and after that, also invited me to appear on the stage on one of his concerts,
with a big success, as you can see.
But not only smiling this way,
but I also had invitation while I was not smiling
in short films or in commercials.
(Applause)
Thank you.
Why did I tell you the story?
Of course, not everyone can be a meme.
Maybe I'm the first and only one,
and the things that happened to me will never be repeated with anyone else.
But I think it's of more general importance
that after reaching the retirement age, and not only retired,
I think, in every part of your life,
you must be aware of new things to do, to do things you've never done before.
You have to be open to the new opportunities,
be open to what happens in the world
and to try yourself in any field you can.
For instance, I tried myself, after I was a meme,
for five years in a small local radio station as a music DJ.
(Applause)
And very recently, this year,
I attended an art camp when I learned to make oil paintings.
(Applause)
This is my first oil painting: the Birth of Pallas Athene
when she pops up out of Zeus' head.
(Applause)
And of course,
it's much more enjoyable to make fun with young people
than to listen to the medical complaint of my contemporaries.
(Applause)
And finally, one more thing:
there are three rules how to become famous.
(Laughter)
Unfortunately, nobody knows what they are.
So am I.
(Applause)
So,
thank you very much for your attention.
(Applause) (Cheers)
صباح الخير، سيداتي وسادتي.
(تصفيق)
أنه لأمرٌ رائع أن أكون هنا.
الآن سوف أروي لكم قصة.
هذه القصة مثل القصص الخيالية،
لكنها ليست من الخيال - بل إنها قصة حقيقية.
إنها قصة حياتي.
في يومٍ من الأيام، في مدينةٍ صغيرة في هنغاريا
ولِد طفل قبل ثلاثة وسبعين سنة.
أنا كنت ذلك الطفل، قبل ثلاثة وسبعين سنة.
لاحقاً، دخلت الجامعة ثم تخرجت منها مهندساً كهربائياً.
وقمت بالعمل في شركاتٍ مختلفة كخبير الإضاءة.
وحصلت على بعض الجوائز العلمية
حتى أنني انتخبت لمنصب نائب رئيس
جمعية الإضاءة الهنغارية.
لكن -
(تصفيق)
شكراً.
لكن هذا ليس سبب وجودي هنا الآن.
(ضحك)
ربما العديد منكم قد تعرف بالفعل على وجهي.
لذا، قم برفع يدك إذا رأيتني من قبل على الشاشة.
(ضحك)
هل ما أراه صحيح؟ كلكم؟
(ضحك)
رائع. مدهش.
قد يكون السبب هو صوري المنتشرة على الإنترنت.
في الملايين من النسخ.
عندما أقوم بنشر شيء على الإنترنت، يراه الآلاف من الناس.
بعض من الفديوهات الخاصة بي شاهدها الملايين
يوماً بعد يوم، تصلني العشرات من الرسائل.
أحضرت لكم منها بعض الأمثلة
حتى أريكم الأسلوب والمحتوى في هذه الرسائل.
هذه رسالة فتاة تدعى جوليا من إيطاليا
كتبت لي: "شكراً لجلبك الفرح الحقيقي والحنان
لهذا العالم الرمادي."
أتمنى أن أقوم بذلك.
وهذه رسالة أخرى من الولايات المتحدة، من شخص يدعى ميسون.
كتب "أنا أحب مشاهدة مقطع الفيديو الخاص بك.
إن رؤية سعادتك الحقيقية ملأتني بالسعادة."
ورسالة من قارة أخرى، بواسطة محمد من باكستان.
كتب أني أفضل إلهام للناس التعساء في العالم.
هل هذا صحيح؟
(تصفيق)
لكن ..
كيف يمكن لمهندس كهرباء متقاعد أن يصبح ميم؟
إنها قصة غريبة مع تغيرات مثيرة للاهتمام
وربما يوجد هناك درس نتعلمه.
آمل ذلك على الاقل.
في البداية، كان الهدف من صوري هو أن تكون صور إيضاحية
في مختلف المنشورات على الإنترنت والنشر المطبوع.
في مقالات الصحف والدعايات وغيرها.
ولكن لاحقاً، ترون صوري في الغالب مع تعليق مضحك يدعى بالميم.
الكثير مِن من يبلغون عمري لم يسمعوا بهذه الكلمة.
حتى أني بحثت عن معناها في موقع ويكيبيديا.
وعثرت على تعريف معنى الميم:
وهو "صورة، أو فيديو وقطعة من النص وما إلى ذلك
عادةاً ما تكون لها طبيعة فكاهية.
وبعدها يتم نسخها ونشرها بسرعة عبر مستخدمي الإنترنت
وأحياناً يتم تغيرها قليلاً."
هذا التعريف ينطبق تماماً في حالتي.
بدأ الأمر بطريقة طبيعية جداً:
في إجازة في تركيا.
أعتقد أن الجميع يذهب أحياناً في إجازة
وجميعنا يريد أن يقوم بتصوير تجارب عطلاتنا في بعض الصور،
ونريد أن يراها أقرباؤنا وأصدقاؤنا وأهالينا.
أانا قمت بذلك.
وقمت برفع هذه الصور على مواقع التواصل الاجتماعي
ليست على فيسبوك، لأنها لم تكن موجودة في ذلك الوقت
أردت أن يراها أصدقائي.
لكن ليس هم من رأها فقط،
قام مصور محترف برؤية هذه الصور أيضًا،
وقام بالتواصل معي،
كتب أنه يبحث عن عارض، شخصية تبدو مثلي
وقام بدعوتي للقيام بجلسة تصوير تجريبي.
حسناً، أعتقد أنه في أعماق الجميع القليل من الغرور.
وأنا لا أختلف عن الجميع،
لذلك، قبلت الدعوة وذهبت لجلسة التصوير التجريبية.
قام بأخذ بعض الصور.
أعجبته الصور وأعجبتني أيضًا
قام بدعوتي مجددًا،
وفي جلسات عديدة، قام بأخذ المئات من الصور.
مخزون من الصور.
كنت أعلم كيف ستستخدم هذه الصور.
المصور أخبرني،
لقد قدمت مساهمة مكتوبة،
ووافقت أن تستخدم الصور لذلك الغرض.
وقمت باختيار ثلاثة مواضيع حساسة
التي لم أرد أن أرى وجهي يستخدم فيها على الشاشة أو في الطباعة
ماهذه المواضيع في رأيكم؟
أولها هو المواضيع السياسية،
والمواضيع الدينية والجنسية.
لأن هذه هي المواضيع التي يمكن أن تفرق الناس أكثر.
لهذا لم ارد أن يتم استخدام صوري فيها.
(تصفيق)
شكراً.
(تصفيق)
بعدها ببضعة أسابيع-
لنقل أن بعض الأشهر مرت -
كنت أفكر في ماذا تم استخدام صوري.
كان إجراء البحث في غوغل كافياً والبحث عن الصور،
كنت مطمئناً عندما رأيت نفسي في شخصية طبيب.
لقد ظهرت على صفحة المستشفى الرئيسية.
(ضحك)
مثل هذا.
(تصفيق)
ولكن بعد بضعة أشهر قمت بتكرار البحث،
وقمت باكتشاف الميمات الأولى.
مثل هذا.
ربما الجميع يعرف هذه الصورة:
تماثيل الرؤساء الأمريكيين
المنحوتة على جبل رشمور في الولايات المتحدة،
وقد تم تغيرها.
(ضحك)
أصبحت أنا كل رئيس.
(تصفيق)
حسناً، كان ذلك مضحكاً وأنا أحببته،
لكن لم يظهر الميم المضحك فقط،
أصبح يوجد بعض الميم الفظ والعدواني أيضاً،
في البداية كانت التجربة صادمة.
لم أعرف ما الذي علي فعله.
كانت ردة فعلي الأولى هي "يجب أن ننهي هذا.
لنجعل كل هذا يختفي."
وفكرت في الخيارات.
مذا يمكنني أن أفعل؟
هل أستطيع سحب الصور؟
لا، لقد قمت بكتابة مساهمة ورقية لهم -
لكن ذلك ينطبق على الصور الأصلية،
وليست على الصور المعدلة التي تحولت إلى نكت.
الخيار الثاني هو إغلاق الموقع.
كان لرجل أمريكي
الذي جمع صوري كلها،
وهو الذي أعلن عن المنافسة مع أصحابه.
عن من يستطيع إضافة كتابات مضحكة
أو صنع نكات بصرية،
وهكذا ولدت هذه الميمات.
لذا، هل أستطيع إغلاق الموقع؟
طبعاً أستطيع.
على الأقل أستطيع أن أبادر بإغلاق الموقع.
لكنها طبيعة الإنترنت: لا شيء يختفي من الإنترنت.
إذا استطعت أن أغلق الموقع،
في اليوم التالي ستظهر ثلاثة آخرى بنفس المحتوى.
لذا، هذا ليس الحل الصحيح.
هو على الأقل حل مؤقت فقط.
لذا، أملي الوحيد كان أن تظهر العديد من الأشياء الجديدة
يوماً بعد يوم على الإنترنت
حتى ينساني الناس ببطء وينسوا الميمات المضحكة عني.
حسناً، علي أن أقول أنني كنت مخطئاً تماماً.
(ضحك)
لم يتوقف نشر الصور.
والمزيد من الدول انضمت لهذا الهوس.
بدأت في الولايات المتحدة وانتشرت في أروبا.
ثم انتشرت لكل قارة في الأرض.
على أن أخبركم أنه خلال جلسة التصوير،
أخبرني المصور أن أبتسم.
(ضحك)
هكذا.
(تصفيق)
لكن الناس على الانترنت اكتشفوا أو شعروا
أن هذه الابتسامة لم تكن من القلب.
لقد رأوا بعض الحزن الخفي أو الألم خلف هذه الإبتسامة.
لهذا حصلت على لقب "اخفي الألم يا هارولد."
(تصفيق)
كنت لا أزال أعتقد أن الناس سوف ينسون،
لكن كما رأيتم.
ثم استطاع أحد مستخدمي الإنترنت
بطريقة ما التعرف على هويتي الحقيقية
وقام بإرسال رسالة الكترونية لي،
كاتباً أن هنالك العديد من الناس
من لا يصدق أنني شخصٌ حقيقي.
من بني البشر.
لذا طلب مني أن أكشف عن نفسي
وأنني شخص حي وحقيقي.
قمت بتجاهل طلبه لكنه استمر في الطلب مراراً وتكراراً.
وأخيراً، وافقت على طلبه.
(ضحك)
(تصفيق)
ورفعت صورة لي: مع قطعة من الورق في يدي
مكتوب عليها أنني حي.
[(بالروسي) أنا حي، مرحباً.]
وبعد بضع ساعات قليلة،
تفجر الإنترنت، كما يقول الناس.
عشرات الآف الناس شاهدوا الصورة،
وقامت وسائل الإعلام الدولية بالنشر عني أيضاً.
عندها لم يعد بإمكاني فعل أي شيء عدا تقبل الأمر كله.
وأن علي الظهور للناس.
لذا قمت بتأسيس صفحاتي الرئيسية على مواقع التواصل الاجتماعي،
على سبيل المثال.
وهذا الأمر برمته سبب تغييرا جذريا في حياتي.
تمت دعوتي لأماكن رائعة.
مثل لندن.
أو هنا في مدينة كييف.
إنه لشيء رائع أن أكون هنا.
(تصفيق)
والآن أنا أعلم أن شخصية "اخفي الألم ياهارولد"
هو دور شخصية لا غير.
أنا لست هو في الحقيقة.
إنه دور أعطاه لي الناس على الإنترنت.
وتعلمنا من شكسبير عندما كتب في إحدى مسرحياته.
أن العالم كله هو مثل المسرح،
وكل رجل وامرأة هم مجرد ممثلين.
وكان دوري هو "أخفي الألم ياهارولد."
وهو جعل حياتي مشوقة ومثيرة للغاية.
ومع فرص جديدة وعديدة.
على سبيل المثال، هنالك فرقة بوب يغنون باللغة الإنجليزية.
قاموا بدعوتي حتى أقوم بتصوير فديو موسيقي
وبعد ذلك، قاموا بدعوتي للظهور في إحدى حفلاتهم الموسيقية،
وكان ناجحاً للغاية كما ترون.
لم أكن أبتسم فقط بهذه الطريقة
تمت دعوتي أيضاً ولم يكن علي الابتسام
في أفلام قصيرة وفي دعايات.
(تصفيق)
شكراً.
لماذا أنا ألقي عليكم هذه القصة؟
طبعاً، لا يمكن للجميع أن يصحبوا ميم.
ربما أنا الأول والوحيد.
والأمور التي حدثت لي لن تتكر ثانية مع أحد آخر.
لكني أظن أنها ذات أهمية عامة
أنه عندما تصل لعمر التقاعد وليس فقط في فترة التقاعد
أعتقد أنه في كل فترة من حياتك
يجب أن تتعرف على أشياء الجديدة لتقوم بها لتفعل شيئاً لم تقم به من قبل.
يجب أن تكون متفتحاً لفرصٍ جديدة.
متفتحاً لما يحدث في العالم.
وأن تجرب نفسك في أي مجال تقدر عليه.
على سبيل المثال، أنا جربت نفسي بعد أن أصبحت ميم
لخمس سنوات في قناة راديو صغيرة ومحلية كموزع موسيقي.
(تصفيق)
ومؤخراً، هذا العام.
لقد حضرت معسكر فن حيث تعلمت الرسم بالألوان الزيتية.
(تصفيق)
هذه أول رسمة بالألوان الزيتية لي: ولادة بالاس أثينا
عندما تخرج من رأس زيوس.
(تصفيق)
وطبعاً.
إنه ممتع للغاية عندما تمرح مع الشباب
مقارنة بالاستماع للشكاوي الصحية لمن هم في عمري.
(تصفيق)
وأخيراً، هنالك شيءًُ آخر:
هنالك ثلاثة قواعد حتى تصبح مشهوراً
(ضحك)
للأسف، لا أحد يعلم ما هي.
حتى أنا.
(تصفيق)
لذا،
شكراً لكم جزيلاً على اهتمامكم.
(تصفيق) (هتافات)
Buenos días, damas y caballeros.
(Aplausos)
Es increíble estar aquí.
Y esta vez, les contaré una historia.
Es como un cuento de hadas,
pero no es ficticio, sino real.
Es la historia de mi vida.
Érase una vez, en un pueblito en Hungría,
hace 73 años nació un niño.
Ese niño era yo, hace 73 años, como dije.
Después, fui a la universidad y me gradué como ingeniero eléctrico
y trabajé para distintas compañías como experto en electricidad.
Gané algunos premios científicos,
y hasta fui seleccionado vicepresidente
de la Sociedad Húngara de Electricidad,
pero...
(Aplausos)
Gracias.
Esa no es la razón por la que vine aquí ahora.
(Risas)
Probablemente algunos me reconocen.
Alcen la mano quienes me hayan visto antes.
(Risas)
¿Veo bien? ¿Todos?
(Risas)
Fantástico. Increíble.
Puede que sea porque mis fotos están en Internet.
En millones de copias.
Cuando publico algo, miles de personas lo ven.
Algunos de mis videos tienen millones de visualizaciones.
Día tras días, recibo grandes cantidades de mensajes.
Les traigo algunos ejemplos
para que vean el estilo y contenido de los mensajes.
Este es de una chica llamada Giulia en Italia,
que me escribió: "Gracias por darme alegría genuina y ternura
en este mundo gris".
Espero hacerlo.
Este otro es de EE.UU., de un tal Mason.
El escribió: "Me encantó tu video
ver tu alegría genuina llenó la mía".
Este último es de otro continente, de Muhammad, de Pakistán.
El escribió que soy la mejor inspiración para la gente triste en el mundo.
¿Lo soy?
(Aplausos)
Pero...
¿Cómo un ingeniero retirado se pudo convertir en un meme?
Es una historia rara con giros interesantes,
y tal vez una lección a aprender.
Al menos, eso espero.
Al principio, mis fotos servían de ilustraciones
en diferentes publicaciones de Internet, publicaciones impresas,
artículos de periódico, anuncios, entre otros.
Pero después, me podían ver con una descripción chistosa, llamada "meme".
Mucha gente de mi edad ni siquiera conoce esa palabra.
Yo también la tuve que buscar en Wikipedia.
Esta fue la definición que encontré para meme:
Es una "imagen, video, fragmento de texto entre otros,
usualmente de naturaleza humorística
que es copiado y esparcido rápidamente por los internautas
a veces con pequeñas variaciones".
Esto aplicaba a la perfección con mi caso.
Empezó en una forma común:
con unas vacaciones, en un viaje a Turquía.
Creo que todos tomamos vacaciones a menudo,
y solo queremos capturar nuestras vivencias en fotos,
y enseñárselas a nuestros conocidos, nuestros amigos, a la familia.
Como yo.
Subí las fotos a una red social
--no fue Facebook, no existía en esos tiempos--
para enseñárselos a mis amigos.
Pero no solo a ellos,
un fotógrafo profesional también las notó.
y me contactó,
escribiéndome que estaba buscando un modelo, alguien como yo,
y me invitó a una sesión de fotos de muestra.
Bueno, creo que muy adentro, cada quien es un poco vanidoso.
Yo no soy diferente,
entonces dije que sí a la invitación y fui a esta sesión.
Él me tomó algunas fotografías.
A él le gustaron. A mí también.
Él me invitó de nuevo,
y durante varias sesiones, me tomó cientas de fotos:
fotos destinadas al catálogo.
Yo sabía para que usaría esas fotos.
El me contó,
y le di mi contribución escrita,
pero accedí a usar mis fotos con ese propósito.
Solo remarqué tres áreas sensibles
no quería verme a mí mismo en un monitor o impreso.
¿Para qué temas creen?
El primero era política
religión y sexo.
Porque estos temas son los que más dividen a las personas,
y por eso es que no lo quería hacer.
(Aplausos)
Gracias.
(Aplausos)
Unas semanas después
--más bien, meses después--
estaba cuestionándome para qué se estaban usando mis fotos.
Entonces hice una búsqueda de Google, una de imagen,
y ahí me tranquilicé viéndome como un médico.
Aparecía en la página web de un hospital.
(Risas)
Justo así.
(Aplausos)
Pero, cuando meses después repetí la búsqueda,
descubrí los primeros memes.
Por ejemplo.
Tal vez todo mundo este familiarizado con esta imagen:
es el retrato de los presidentes estadounidenses
tallados en el Monte Rushmore, en Estados Unidos,
y fueron transformados.
(Risas)
Cada presidente era yo.
(Aplausos)
Bueno, era algo chistoso que me gustó,
pero no solo nacieron memes divertidos,
también había algunos groseros u ofensivos,
al principio fue una experiencia exorbitante.
No sabía qué hacer.
Mi primera reacción fue: "Acabemos con esto.
Desaparezcamos todo".
Y pensé en las opciones.
¿Qué podía hacer?
¿Podría remover las imágenes?
No, yo contribuí para que se usaran
--claro que en su forma original--
y no que las alteraran y convirtieran en chistes.
La segunda opción era cerrar el sitio.
Fue un chico estadounidense
quien colectó mis fotos, mis fotos de catálogo
y anunció un concurso entre él y sus amigos
sobre quién podría añadirle el texto más gracioso
o hacer una broma de forma visual,
y así es como nacieron estos memes.
¿Podría haber cerrado el sitio?
Definitivamente.
Al menos, podía haberlo intentado.
Pero la naturaleza de Internet es que nada nunca desaparece.
Si cerraba una página web,
al siguiente día, otras tres habrían abierto con el mismo contenido.
Entonces, no era una solución
o al menos, era solo temporal.
Mi única esperanza era que aparecieran nuevas cosas
día tras día en Internet
para que la gente empezara a olvidarme a mí y a mis memes.
Aunque debo decir, que estaba muy equivocado.
(Risas)
La propagación no paró.
Incluso más y más países se sumaron a esta manía.
Empezó en Estados Unidos y se trasladó a Europa
y se esparció por cada continente de la Tierra.
Debo confesar que durante la sesión fotográfica
el fotógrafo me pidió sonreír.
(Risas)
Justo así.
(Aplausos)
Pero la gente de Internet descubrió o sintió
que esta sonrisa era forzada.
Vieron algo de tristeza escondida o dolor detrás,
por eso me nombraron "Esconde el Dolor Harold".
(Aplausos)
Seguía pensando que la gente lo olvidaría,
pero a algunos se les quedó.
Luego un usuario de Internet
de alguna forma descubrió mi verdadera identidad
y me mandó un correo,
que decía que había muchas personas
que no creían que fuera una persona viviente,
un ser humano.
Por lo que me pidió que mostrara
que era una persona real.
Ignoré su petición, pero siguió insistiéndome una y otra vez
hasta que finalmente, accedí a subir...
(Risas)
(Aplausos)
Tal vez una foto familiar: yo sosteniendo un papel en la mano
como muestra de que estaba vivo.
[(En ruso) Estoy vivo. Hola]
Y en las siguientes horas,
como diría la gente, Internet explotó.
Diez mil personas habían visto esta foto,
y también me descubrió la prensa internacional.
No me quedaba otro remedio más que aceptarlo
y salir adelante con ello.
Por lo que, establecí mis páginas en redes sociales,
como esta,
Y todo esto generó un cambio drástico en mi vida.
Me hicieron invitaciones a lugares geniales,
como Londres,
o Kiev, como el día de hoy.
Es grandioso el estar aquí.
(Aplausos)
Y yo sabía que todo eso de ser "Esconde el Dolor Harold",
era un juego de roles.
Ese no es mi verdadero yo.
Es un rol asignado por la gente de Internet.
Y hemos aprendido de Shakespeare, que escribió en una de sus obras
que todo el mundo es un escenario,
donde cada hombre y mujer apenas son jugadores.
Y mi parte es ser "Esconde el Dolor Harold"
Pero ha hecho mi vida muy emocionante e interesante,
com muchas oportunidades nuevas.
Por ejemplo, hay un grupo en un bar que canta en inglés,
y me invitaron para la grabación del video clip
después de eso, me invitaron a aparecer en el escenario en uno de sus conciertos,
uno con gran éxito, como pueden ver.
Pero no solo sonreír de esta forma,
pero también fui invitado mientras no sonreía
a cortometrajes o comerciales.
(Aplausos)
Gracias.
¿Por qué les conté la historia?
Claro, no cualquiera puede ser un meme.
Tal vez yo soy el primero y el único,
y las cosas que me han pasado no le vuelvan a pasar a nadie más.
Pero creo que es más de importancia general
que después de la edad de retiro,
y no solo retirado,
creo que, en cualquier aspecto e tu vida,
debes estar consciente de nuevos quehaceres,
hacer cosas que no has hecho nunca antes.
Tienes que estar abierto a las nuevas oportunidades,
estar abierto a lo que pasa en el mundo
y probarte a ti mismo en cualquier aspecto.
Por ejemplo, después de ser un meme
probé ser DJ en una radio local.
(Aplausos)
Y muy recientemente, este año,
fui a un campamento de arte donde aprendí pintar óleo
(Aplausos)
Esta es mi primera pintura: El nacimiento de Pallas Atenea
cuando ella sale de la cabeza de Zeus.
(Aplausos)
Y claro,
es mucho mejor divertirse con los jóvenes
que escuchar las quejas médicas de mis contemporáneos.
(Aplausos)
Y por último, una cosa más:
Hay tres reglas para volverte famoso.
(Risas)
Desgraciadamente, nadie sabe cuáles son.
Y yo tampoco.
(Aplausos)
Así que,
muchas gracias por su atención.
(Aplausos)
(Aclamación)
Bonjour, Mesdames et Messieurs.
(Applaudissements)
C'est incroyable d'être ici.
Et cette fois, je vais vous raconter une histoire.
C'est comme un conte de fées.
Mais pas une histoire fictive, une vraie histoire.
C'est l'histoire de ma vie.
Il était une fois, dans une petite ville en Hongrie,
il y a 73 ans, un enfant est né.
C'est moi, il y a 73 ans, comme j'ai dit.
Plus tard, je suis allé à l'université ; j'ai eu mon diplôme d'ingénieur électrique
puis j'ai travaillé pour différentes entreprises comme expert en éclairage.
J'ai reçu des récompenses scientifiques
et j'ai même été élu vice-président de l'association hongroise de l'éclairage.
Mais...
(Applaudissements)
Merci.
Mais ce n'est pas la raison pour laquelle je suis ici aujourd'hui.
(Rires)
Peut-être que certains d'entre vous connaissent déjà mon visage.
Alors, levez la main si vous m'avez déjà vu avant sur un écran.
(Rires)
Est-ce que je vois bien ? Tout le monde ?
(Rires)
Stupéfiant. Incroyable.
Alors, c'est peut-être parce que mes photos circulent sur Internet
en des millions d'exemplaires.
Si je poste un truc sur un réseau social, des milliers de personnes le verront.
Certaines de mes vidéos ont des millions de vues.
Jour après jour, je reçois des dizaines de messages.
Je vous en ai apportés quelques exemples
pour vous montrer le style et le contenu de ces messages.
Celui-ci vient d'une fille appelée Giulia qui vit en Italie.
Elle m'a écrit : « Merci d'apporter de la joie sincère et de la tendresse
dans ce monde triste. »
J'espère que je le fais.
Un autre vient des États-Unis, d'un certain Mason.
Il a écrit : « J'aimais regarder vos vidéos.
Voir votre bonheur sincère me remplit de mon propre bonheur. »
Et un de plus, d'un autre continent, du Pakistan, de Mohammed.
Il a écrit que je suis le plus inspirant pour les gens tristes sur Terre.
Je le suis ?
(Applaudissements)
Mais...
Comment un ingénieur à la retraite devient un meme ?
C'est une histoire étrange avec des rebondissements intéressants
et peut-être avec quelques leçons à en tirer.
Du moins, je l'espère.
Au début, mes photos servaient d'illustration
dans différentes publications Internet, des publications papiers
articles de journaux, publicités et bien d'autres.
Mais ensuite, vous me voyez surtout sur des montages drôles appelés « meme ».
Beaucoup de gens de mon âge n'ont même pas rencontré ce monde.
Moi aussi, j'ai dû regarder sur Wikipédia.
J'y ai trouvé cette définition de meme :
« Une image, une vidéo, un morceau de texte, etc.
humoristique par nature,
qui est copié et répandu rapidement par des utilisateurs Internet,
souvent légèrement modifié. »
Ça s'applique très bien à mon cas.
Ça a commencé d'une façon très normale :
avec des vacances, en Turquie.
Je pense que tout le monde prend parfois des vacances
et que nous voulons tous capturer ces expériences avec des photos
puis nous voulons les montrer à nos proches, amis et à nos familles.
C'est ce que j'ai fait.
J'ai mis en ligne ces photos sur un réseau social -
pas Facebook, ça n'existait pas à l'époque -
pour les montrer à mes amis.
Non seulement eux,
mais aussi un photographe professionnel a remarqué cette photo.
Il m'a contacté,
m'écrivant qu'il recherchait un modèle, un personnage comme moi,
et m'a invité à réaliser un shooting photo d'essai.
Eh bien, au fond de moi, je pense que tout le monde est un peu vaniteux.
Je le suis aussi
alors j'ai accepté l'invitation, et j'y suis allé.
Il a fait quelques photos.
Il les a aimés. Je les ai aimés aussi.
Il m'a rappelé
et sur plusieurs séances, quelques centaines de photos ont été prises :
des banques d'images libres de droit.
Je savais à quoi servaient ces photos.
Il me l'a dit,
et je lui ai donné une déclaration écrite,
dans laquelle j'acceptais l'utilisation de ces photos dans ce but.
J'ai seulement souligné trois domaines sensibles
sur lesquels je ne voulais pas me voir sur un écran ou en version papier.
Quels sujets pensez-vous que ça concerne ?
Le premier était la politique,
puis la religion et le sexe.
Car ce sont les sujets qui peuvent cliver le plus les gens
et je ne voulais pas le faire.
(Applaudissements)
Merci.
(Applaudissements)
Quelques semaines plus tard,
disons quelques mois plus tard,
je me suis demandé à quoi servaient ces photos.
Ça a suffi à me faire rechercher sur Google, une recherche d'image,
et j'ai été rassuré de me voir quand j'étais docteur.
J'apparaissais sur la page d'accueil d'un hôpital.
(Rires)
Comme ici.
(Applaudissements)
Mais quand j'ai recommencé la recherche quelques mois après,
j'ai découvert les premiers memes.
Juste un exemple.
Peut-être que tout le monde connaît cette photo :
les portraits des présidents américains
sculptés dans la pierre au Mont Rushmore aux États-Unis,
et ils étaient transformés.
(Rires)
Chaque président avait mon visage.
(Applaudissements)
Bien, c'était rigolo, et j'ai bien aimé,
mais il n'y avait pas que des memes rigolos.
Des memes vulgaires et offensants sont aussi apparus
et au départ, ça m'a choqué.
Je ne savais pas quoi faire.
Ma première réaction était :
« Arrêtons ça. Il faut tout faire disparaître. »
Et j'ai pensé à mes options.
Qu'est-ce que je pouvais faire ?
Je peux retirer les photos ?
Non, j'ai accepté leur utilisation,
bien sûr dans leur forme originelle,
mais pas de les modifier ou de les convertir en blagues.
La seconde option était de fermer le site.
C'était un gars américain
qui avait rassemblé mes photos, celles libres de droit,
et qui avait lancé un concours avec ses amis
pour savoir lequel pourrait ajouter des textes drôles
ou faire des blagues visuelles
et c'est comme ça que sont nés ces memes.
Alors, est-ce que je peux fermer le site ?
Bien sûr que je peux.
Du moins, je peux faire les démarches.
Mais c'est la nature d'Internet : rien ne disparaît.
Si je peux fermer un site,
le lendemain, trois autres ouvriront avec le même contenu.
Donc, ce n'est pas une solution,
juste une solution temporaire.
Alors, j'avais espoir que tellement de nouvelles choses allaient apparaître
jour après jour sur Internet
que les gens m'oublieraient, moi et les drôles de memes.
Eh bien, je dois dire, je m'étais complètement trompé.
(Rires)
La diffusion des images a continué.
Et de plus en plus de pays ont rejoint cette passion.
Elle a démarré aux États-Unis, est arrivée en Europe
et s'est étendue sur chaque continent.
Je dois dire que, pendant ce shooting,
le photographe m'a demandé de sourire.
(Rires)
Comme ça.
(Applaudissements)
Mais les internautes ont découvert ou senti
que ce sourire n'était pas vraiment sincère.
Ils y ont vu une certaine tristesse ou douleur cachée derrière.
C'est pourquoi j'ai reçu le nom de « Hide the Pain Harold ».
[NdT : « Harold qui cache la douleur »]
(Applaudissements)
Je pensais que les gens oublieraient,
mais beaucoup d'entre vous s'en sont emparés.
Mais un internaute
a d'une manière ou d'une autre découvert mon identité
et m'a écrit un email
pour m'expliquer qu'il y a tant de gens
qui ne croient pas que je sois une vraie personne,
un être humain.
Alors, il m'a demandé de montrer
que j'étais une vraie personne.
J'ai ignoré sa demande, mais il me l'envoya encore et encore,
et finalement, j'ai accepté de mettre en ligne...
(Rires)
(Applaudissements)
Peut-être une photo que vous connaissez : moi avec un bout de papier dans la main
qui dit que j'existe.
[(Russe) Je suis vivant. Bonjour.]
Et dans les heures qui ont suivi,
comme on dit, Internet a explosé.
Des dizaines de milliers de gens ont vu la photo
et les journaux internationaux m'ont eux aussi découvert.
Il ne me restait rien d'autre à faire que d'assumer toute cette affaire
et de me dévoiler.
Du coup, j'ai créé des profils sur les réseaux sociaux.
Comme celui-ci par exemple.
Et toute cette affaire a radicalement bouleversé toute ma vie.
J'ai reçu des invitations pour de grandes villes
comme Londres
ou comme aujourd'hui, ici à Kiev.
C'est bon d'être ici.
(Applaudissements)
Et je sais que toute cette histoire d'être le « Hide the Pain Harold »
n'est qu'un jeu de rôles.
Ce n'est pas vraiment moi.
C'est un rôle que les internautes m'ont donné.
Et nous avons appris de Shakespeare,
qui a écrit que le monde entier est un théâtre
et tous, hommes et femmes, n’en sont que les acteurs.
Et mon rôle est d'être « Hide the Pain Harold ».
Mais ça a rendu ma vie très excitante et intéressante
avec plein d'opportunités.
Par exemple, un groupe de pop anglais
m'a invité pour le tournage d'un de leurs clips
puis ils m'ont invité sur scène lors d'un de leurs concerts -
avec beaucoup de succès, comme vous pouvez le voir.
Mais non seulement en souriant de cette façon,
j'ai aussi reçu des invitations où je ne souriais pas
dans des courts-métrage ou dans des publicités.
(Applaudissements)
Merci.
Pourquoi vous ai-je raconté mon histoire ?
Bien sûr, tout le monde ne peut pas être un meme.
Peut-être que je suis le premier et le dernier
et que ce qu'il m'est arrivé n'arrivera jamais à quelqu'un d'autre.
Mais je pense que c'est très d'important
qu'après avoir atteint l'âge de la retraite, mais pas que,
je pense qu'à chaque moment de sa vie,
on doit faire des choses qu'on n'a jamais fait.
On doit être ouvert à toutes les opportunités,
être ouvert à ce qu'il se passe dans le monde
et s'essayer dans autant de domaines que possible.
Par exemple, je me suis essayé, après être devenu un meme
comme DJ, dans une station radio locale, pendant 5 ans.
(Applaudissements)
Et il y a peu cette année,
j'ai appris la peinture à l'huile dans un camp de vacances artistique.
(Applaudissements)
Voici ma première peinture à l'huile : « La naissance d'Athéna
lorsqu'elle sortit de la tête de Zeus. »
(Applaudissements)
Et bien sûr,
c'est bien plus amusant de s'amuser avec des jeunes
que d'écouter mes contemporains se plaindre de leurs problèmes médicaux.
(Applaudissements)
Enfin, une dernière chose :
il y a trois règles pour devenir célèbre.
(Rires)
Malheureusement, personne ne les connait.
Moi non plus.
(Applaudissements)
Donc,
Merci beaucoup pour votre attention.
(Applaudissements)
Jó reggelt, hölgyeim és uraim.
(Taps)
Csodálatos itt lenni,
és ezúttal szeretnék elmesélni egy történetet.
Olyan, mint egy tündérmese,
de nem kitalált, hanem valóságos.
Ez az életem története.
Egyszer egy magyar kisvárosban,
73 évvel ezelőtt született egy fiú.
Ez vagyok én, 73 évvel ezelőtt, ahogy említettem.
Később egyetemre mentem, és villamosmérnökként diplomáztam.
Különböző cégeknél világítási szakértőként dolgoztam.
Több szakmai díjat kaptam,
alelnökévé választott
a magyar Világítástechnikai Társaság.
De...
(Taps)
Köszönöm.
De nem ezért vagyok most itt.
(Nevetés)
Talán sokan ismerik az arcomat.
Emelje fel a kezét, aki már látott a képernyőn.
(Nevetés)
Jól látom? Mindenki?
(Nevetés)
Csodálatos! Hihetetlen!
Talán azért van így, mert a fotóim
sokmillió példányban járták be az internetet.
Amikor posztolok valamit a közösségi médiában, több ezren látják.
A videóim milliós nézettséget érnek el.
Naponta több tucat üzenetet kapok.
Hoztam néhány példát,
hogy bemutassam a stílusát és a tartalmát ezeknek az üzeneteknek.
Egy olasz lány, Giulia írta:
"Köszönöm, hogy igazi örömöt és gyengédséget hoztál
ebbe a szürke világba."
Remélem, hogy így történt.
A következőt az USA-ból Mason küldte:
"Szeretem a videóidat nézni,
látni a valódi boldogságot, ami engem is eltölt."
Még egy üzenet, egy másik kontinensről, Pakisztánból, Muhammadtól:
Azt írta, én vagyok a világ szomorú embereinek a legjobb inspirálója.
Én vagyok?
(Taps)
De..
hogy lesz egy nyugdíjas mérnökből mém?
Ez egy furcsa történet, néhány érdekes csavarral,
és talán némi tanulsággal.
Legalábbis remélem.
Kezdetben a képeimet illusztrációként használták
különböző internetes kiadványokban,
újságcikkekben és reklámokban.
Később főleg vicces képaláírásokkal jelentem meg, amit mémnek hívnak.
A kortársaim közül sokan még ezt a szót sem ismerik,
nekem is utána kellett nézni a Wikipédiában.
Megtudtam, hogy a mém egy olyan kép,
videó vagy szövegrészlet,
ami jellemzően vicces természetű,
és ami gyorsan elterjed az interneten,
gyakran kisebb-nagyobb változtatásokkal.
Ez tökéletesen illik az én esetemre.
Hétköznapi módon kezdődött,
egy törökországi nyaralással.
Úgy gondolom, mindenki szokott nyaralni,
és mindenki szereti az élményeit néhány fotó segítségével megosztani
rokonaival, barátaival, családtagjaival.
Akárcsak én.
Én is feltöltöttem a képeket egy közösségi hálózatra -
nem a Facebookra, az akkoriban még nem létezett -
hogy megosszam barátaimmal.
Igen ám, de nemcsak a barátaim,
hanem egy hivatásos fényképész is felfigyelt ezekre a képekre.
Megkeresett azzal,
hogy egy hozzám hasonló modellt keres,
és meghívott egy próbafelvételre.
Azt hiszem, valahol mélyen mindenki hiú egy kicsit.
Én sem vagyok más.
Igent mondtam a megkeresésre, és elmentem a próbafelvételre.
A próbafelvételek tetszettek neki is,
nekem is,
így többször visszahívott.
A fotózások során
több száz stockfotófelvétel készült.
Tisztában voltam azzal, hogy ezek a képek milyen célt szolgálnak,
Pontosan elmondta nekem,
és én írásban hozzájárultam,
hogy a fotókat felhasználják az ismert célra.
Mindössze három olyan érzékeny területet jelöltem meg,
ahol nem szeretném magam a monitoron vagy nyomtatásban látni.
Mik ezek a területek?
Az első a politika,
aztán a vallás és a szex.
Ezek azok a témák,
amelyek a leginkább megosztják az embereket, és ezt nem akartam.
(Taps)
Köszönöm.
(Taps)
Néhány hét,
vagy néhány hónap múlva
kíváncsi lettem, mire használják a képeimet.
Elég volt lefuttatni néhány képkeresést,
és megnyugodva láttam,
hogy ahol a képen doktor voltam, az egy kórház honlapján jelent meg.
(Nevetés)
Mint itt.
(Taps)
Amikor azonban néhány hónappal később megismételtem a keresést,
megjelentek az első mémek.
Mint például ez.
Talán mindenki ismeri ezt a képet,
az amerikai elnökök sziklából kifaragott portréit
a Rushmore-hegyen, az Egyesült Államokban,
kissé átalakítva,
(Taps)
úgy, hogy mindegyik elnök én vagyok.
(Taps)
Ez jópofa dolog, tetszett.
De nem csak vicces mémek születtek,
hanem volt köztük durva vagy sértő is.
Megrázó élmény volt,
először nem is tudtam, hogy mit tegyek.
Az első reakcióm az volt, hogy vessünk ennek véget,
töröljünk mindent.
Aztán végiggondoltam a lehetőségeket.
Mit tehetek?
Visszavonathatom a képeket?
Nem, mert írásban engedélyeztem őket.
Persze az eredeti formában,
változtatás nélkül, nem viccé alakítva.
A következő lehetőség volt az oldal bezáratása.
Volt egy amerikai felhasználó,
aki összegyűjtötte a stockfotóimat,
és hirdetett egy versenyt a barátainak,
hogy ki tud valami vicces szöveggel
vagy vizuális ötlettel mémet gyártani.
Így születtek ezek a mémek.
Bezárathattam volna az oldalt?
Igen, persze.
Vagy legalábbis kezdeményezhettem volna a bezárását.
Az internet természete azonban olyan, hogy semmit nem lehet eltüntetni.
Ha be is záratok egy oldalt,
másnap három másik jön létre helyette, ugyanazzal a tartalommal.
Így ez nem megoldás,
vagy legfeljebb csak ideiglenes megoldás lehet.
Egyetlen reményem maradt,
hogy nap mint nap annyi új dolog jelenik meg az interneten,
hogy az emberek elfeledkeznek rólam és a vicces mémekről.
Hatalmasat tévedtem.
(Nevetés)
A képek terjedése nem állt meg,
sőt, egyre több országot ért el ez a mánia.
Az USA-ban kezdődött, átkerült Európába,
és elterjedt az összes kontinensen.
El kell mondanom, hogy a fotózásokkor
a fotós kérésére mosolyognom kellett.
(Nevetés)
Mint itt.
(Taps)
Az internet népe úgy vélte,
hogy ez a mosoly nem volt igazán szívből jövő,
valami rejtett szomorúságot vagy fájdalmat éreztek mögötte.
Így kaptam a "Hide the Pain Harold" nevet.
(Taps)
Ekkor még mindig azt hittem,
hogy lassan csillapodik ez a mánia.
Aztán egy internetes felhasználó
valahogy kiderítette az igazi elérhetőségemet,
és küldött egy e-mailt azzal,
hogy sokan nem hiszik el,
hogy valós személy,
igazi, élő ember vagyok,
és arra kért, mutassam meg,
hogy valóban létezem.
Először nem reagáltam a kérésre, de újra meg újra megismételte,
így végül beleegyeztem, hogy feltöltöm magamról ...
(Nevetés)
(Taps)
... ezt a jól ismert képet,
ahol egy papírt tartok a kezemben ezzel a felirattal:
[Oroszul] "Élek!"
A következő néhány órában,
ahogy mondják, felrobbant az internet.
Tízezrek látták a képet,
és a nemzetközi média is felfedezett.
Ezek után nem maradt számomra más,
mint elfogadni a helyzetet,
és saját oldallal megjelenni a közösségi médiában.
Például ezzel.
Mindez drámai változást hozott az életemben.
Nagyszerű helyekre kaptam meghívást,
pl. Londonba,
vagy ma ide, Kijevbe.
Nagyon jó, hogy itt lehetek.
(Taps)
Tudom, hogy ez a "Hide the Pain, Harold" dolog
csak szerepjátszás.
Ez valójában nem én vagyok.
Az internet népe adta rám a szerepet.
De megtanultuk Shakespeare-től,
hogy színház az egész világ,
és színész benne minden férfi és nő.
Az én szerepem az, hogy "Hide the Pain, Harold" legyek.
De ez az életemet izgalmassá és érdekessé változtatta,
tele sok új lehetőséggel.
Például egy angolul éneklő magyar együttes
meghívott egy videóklip forgatására,
és felkértek, hogy jelenjek meg egy koncertjükön.
Ahogy láthatják, nagy sikerrel.
De nem mindig kell mosolyognom,
meghívást kaptam oda is, ahol komoly maradhattam
a rövidfilmekben vagy reklámokban.
(Taps)
Köszönöm.
Miért mondtam el ezt a történetet?
Nem lehet mindenkiből mém.
Talán én vagyok az első és egyetlen, akivel ez megtörtént.
A történetem senki mással nem fog megismétlődni.
Úgy hiszem azonban, általánosabb tanulság az,
hogy a nyugdíjas kor elérése után, de nem csak a nyugdíjas korban,
hanem életünk minden szakaszában
nyitottnak kell lenni korábban soha nem próbált dolgok iránt.
Élni kell az új lehetőségekkel,
figyelni, hogy mi történik a világban,
és ki kell próbálni magunkat mindenféle helyzetekben.
Például, mielőtt mém lett belőlem,
5 évet töltöttem DJ-ként egy kis vidéki rádióban.
(Taps)
Legújabban, idén,
egy művészeti alkotótáborban megtanultam olajfestményeket készíteni.
(Taps)
Ez első képem, Pallasz Athéné születése,
ahogy kipattan Zeusz fejéből.
(Taps)
Természetesen
sokkal élvezetesebb fiatal emberekkel viccelődni,
mint a kortársaim egészségi panaszait hallgatni.
(Taps)
Végül még valami.
Van három szabály arra, hogyan lehetünk híresek.
(Nevetés)
Sajnos, senki nem tudja, hogy mik ezek.
Én sem.
(Taps)
Nagyon köszönöm a figyelmet.
(Taps)
(Ujjongás)
Dzień dobry, panie i panowie.
(Brawa)
Cieszę się, że tu jestem.
Opowiem wam dziś pewną historię.
To będzie jak bajka,
tylko że nie fikcyjna, ale prawdziwa.
To historia mojego życia.
Dawno, dawno temu w małym węgierskim miasteczku,
73 lata temu urodził się pewien chłopiec.
Tak wyglądałem 73 lata temu.
Później poszedłem na studia i uzyskałem tytuł inżyniera elektryka.
Pracowałem w różnych firmach jako specjalista od oświetlenia.
Otrzymałem kilka nagród naukowych,
wybrano mnie nawet na wiceprezesa
węgierskiego stowarzyszenia zawodowego,
ale...
(Brawa)
Dziękuję.
Ale to nie dlatego jestem tu dziś.
(Śmiech)
Być może wielu z was zna moją twarz.
Niech podniosą rękę ci, którzy widzieli mnie kiedyś na ekranie.
(Śmiech)
Dobrze widzę, że wszyscy?
(Śmiech)
To niewiarygodne.
Zapewne dlatego, że moje zdjęcia krążą po internecie
w milionach kopii.
Kiedy publikuję coś w mediach społecznościowych, widzą to tysiące ludzi.
Niektóre z moich filmików mają miliony wyświetleń.
Każdego dnia dostaję dziesiątki wiadomości.
Mam tu kilka przykładów,
na których pokażę treść i styl tych wiadomości.
Ta jest od dziewczyny o imieniu Giulia, która mieszka we Włoszech.
Napisała: "Dziękuję, że wnosisz prawdziwą radość i wrażliwość
do tego szarego świata".
Mam nadzieję, że tak jest.
Kolejna przyszła od Masona z USA.
Napisał: "Bardzo podobał mi się twój film.
Widząc twoją szczerą radość, sam też ją poczułem".
I jeszcze jedna, z innego kontynentu, od Muhammada z Pakistanu.
Napisał, że jestem najlepszą inspiracją dla wszystkich smutnych ludzi na Ziemi.
Naprawdę?
(Brawa)
Ale...
jak właściwie emerytowany inżynier został bohaterem memów?
To dziwna historia z kilkoma ciekawymi zwrotami akcji,
która może niesie ze sobą pewną lekcję.
Przynajmniej taką mam nadzieję.
Na początku moje zdjęcia pojawiały się jako ilustracje
w różnych publikacjach internetowych i drukowanych,
artykułach prasowych, reklamach i innych.
Jednak później najczęściej były to obrazki ze śmiesznymi podpisami, czyli "memy".
Większość osób w moim wieku nie zna nawet tego słowa.
Ja też musiałem sprawdzić je w Wikipedii.
Znalazłem taką definicję:
"obraz, film, tekst i tak dalej,
zazwyczaj o zabawnym charakterze,
szybko kopiowany i rozpowszechniany przez użytkowników internetu,
często po wprowadzeniu niewielkich zmian".
To doskonale opisuje mój przypadek.
Zaczęło się bardzo zwyczajnie,
na wakacjach w Turcji.
Myślę, że każdy czasem jeździ na wakacje
i chce uchwycić wszystko na zdjęciach,
żeby później pokazać je rodzinie i znajomym.
Ja też.
Opublikowałem te zdjęcia na portalu społecznościowym,
nie na Facebooku, bo wtedy jeszcze nie istniał,
żeby pokazać je znajomym.
Ale nie tylko oni je zobaczyli.
Zwrócił na nie uwagę zawodowy fotograf.
Skontaktował się ze mną,
napisał, że szuka modela, kogoś takiego jak ja,
i zaprosił mnie na próbną sesję.
Myślę, że każdy w głębi jest nieco próżny.
Ja nie jestem inny,
więc przyjąłem zaproszenie i poszedłem na próbną sesję.
Zrobił mi kilka zdjęć.
Spodobały mu się, mnie też.
Zaprosił mnie ponownie.
Podczas kilku sesji zrobiono mi kilkaset fotografii
przeznaczonych do banku zdjęć.
Wiedziałem, do czego będą wykorzystywane.
Wyjaśnił mi to,
a ja złożyłem pisemne oświadczenie.
Zgodziłem się, żeby zdjęcia wykorzystano do tych celów.
Zaznaczyłem tylko trzy obszary tematyczne,
przy których nie chciałem siebie widzieć ani na ekranie, ani w druku.
Jak sądzicie, o jaką tematykę mi chodziło?
To była polityka,
religia i seks.
Te tematy najbardziej dzielą ludzi,
dlatego właśnie się na to nie zgodziłem.
(Brawa)
Dziękuję.
(Brawa)
Kilka tygodni
lub kilka miesięcy później
zacząłem się zastanawiać, do czego użyto moich zdjęć.
Wystarczyło pogooglować
i już wiedziałem, że pojawiłem się na stronie głównej pewnego szpitala
jako lekarz.
(Śmiech)
Właśnie tutaj.
(Brawa)
Ale gdy powtórzyłem wyszukiwanie kilka miesięcy później,
znalazłem pierwsze memy.
Oto przykład.
Wszyscy pewnie znają to zdjęcie:
to twarze amerykańskich prezydentów
wykute w skale Mount Rushmore w USA.
Trochę ich przerobiono.
(Śmiech)
Byłem każdym prezydentem.
(Brawa)
To mnie rozbawiło i spodobało mi się,
lecz nie wszystkie memy były śmieszne.
Niektóre były wulgarne lub obraźliwe.
Na początku byłem zszokowany.
Nie wiedziałem, co robić.
W pierwszej chwili chciałem to skończyć,
wszystko usunąć.
Rozważałem różne opcje.
Co mogłem zrobić?
Wycofać swoje zdjęcia?
Nie, bo zgodziłem się na piśmie na ich wykorzystywanie.
Oczywiście w oryginalnej postaci,
a nie przerobione, zamienione w żarty.
Drugą opcją było zamknięcie strony internetowej.
To była strona pewnego Amerykanina.
Zebrał on moje fotografie z banku zdjęć
i ogłosił wśród znajomych konkurs
na najśmieszniejszy podpis
lub żart graficzny.
W ten sposób narodziły się memy.
Czy mógłbym zamknąć tę stronę?
Na pewno.
Przynajmniej mógłbym zapoczątkować proces jej zamknięcia.
Ale z internetem już tak jest, że nic z niego nie znika.
Gdybym doprowadził do zamknięcia tamtej strony,
następnego dnia pojawiłyby się trzy kolejne z tą samą treścią.
Więc to nie jest rozwiązanie.
Co najwyżej tymczasowe.
Jedyną moją nadzieją było to, że w przyszłości w internecie
pojawi się tyle nowych rzeczy,
że ludzie powoli zapomną o mnie i o śmiesznych memach ze mną.
Muszę przyznać, że całkowicie się myliłem.
(Śmiech)
Ludzie nie przestali rozpowszechniać tych obrazków.
Ta mania zaczęła ogarniać coraz więcej krajów.
Zaczęło się w Stanach Zjednoczonych, później dołączyła do tego Europa,
a następnie wszystkie inne kontynenty.
Muszę przyznać, że podczas sesji zdjęciowej
fotograf poprosił mnie, żebym się uśmiechnął.
(Śmiech)
Właśnie tak.
(Brawa)
Lecz internauci odkryli lub poczuli,
że ten uśmiech nie był naprawdę szczery.
Widzieli pod nim ukryty smutek czy też ból.
Właśnie dlatego nazwali mnie Hide the Pain Harold.
(Brawa)
Nadal myślałem, że ludzie o tym zapomną,
jak pewnie wielu z was.
Lecz jeden z internautów
w jakiś sposób odkrył moją prawdziwą tożsamość
i wysłał do mnie e-mail.
Napisał, że bardzo wiele osób
nie wierzy, że naprawdę istnieję,
że jestem prawdziwą osobą.
Poprosił, żebym pokazał,
że naprawdę istnieję.
Zignorowałem to, ale on ciągle do mnie pisał.
W końcu zgodziłem się opublikować...
(Śmiech)
(Brawa)
Być może kojarzycie to zdjęcie, to ja z kartką papieru w rękach
z napisem, że żyję.
[(Rosyjski) Ja żyję. Cześć.]
W ciągu kilku następnych godzin
internet, jak to mówią, eksplodował.
Dziesiątki tysięcy ludzi zobaczyło to zdjęcie.
Dowiedziały się o mnie też międzynarodowe media.
Wtedy nie pozostało już nic innego, jak tylko się z tym pogodzić
i wyjść do ludzi.
Założyłem więc profile w mediach społecznościowych,
na przykład tutaj.
Przez to wszystko moje życie bardzo się zmieniło.
Dostaję zaproszenia do wspaniałych miejsc,
na przykład do Londynu,
czy tutaj, do Kijowa.
Bardzo się cieszę, że tu jestem.
(Brawa)
To wszystko, bycie Haroldem, który skrywa ból,
to tylko gra.
To nie jestem prawdziwy ja.
To rola, którą otrzymałem od internautów.
Szekspir w jednej sztuce napisał,
że cały świat to scena,
a wszyscy ludzie to tylko aktorzy.
Moją rolą jest bycie Hide the Pain Harold.
Dzięki temu moje życie stało się pasjonujące i interesujące.
Otworzyło się przede mną wiele możliwości.
Pewien zespół grający muzykę pop w języku angielskim zaprosił mnie,
żebym zagrał w ich teledysku.
Później pojawiłem się na scenie podczas jednego z ich koncertów.
Jak widzicie, to był duży sukces.
Ale nie chodzi tylko o mój uśmiech.
Zapraszano mnie też do udziału w filmach i reklamach,
w których się nie uśmiechałem.
(Brawa)
Dziękuję.
Czemu opowiedziałem tę historię?
Oczywiście nie każdy może zostać memem.
Może jestem pierwszym i jedynym,
i to, co mi się przydarzyło, nie przydarzy się już nikomu.
Jednak sądzę, że to, co jest ważniejsze,
to to, że po przejściu na emeryturę, choć nie tylko na emeryturze,
raczej w każdym momencie życia,
trzeba widzieć wokół siebie nowe rzeczy, którymi można się zająć.
Trzeba być otwartym na nowe możliwości,
na zmiany zachodzące w świecie,
próbować sił w każdej możliwej dziedzinie.
Ja na przykład po zostaniu memem
przez pięć lat pracowałem jako DJ w małej rozgłośni radiowej.
(Brawa)
Niedawno, w tym roku
wziąłem udział w obozie artystycznym, gdzie uczyłem się malarstwa olejnego.
(Brawa)
To mój pierwszy obraz olejny, Narodziny Pallas Ateny.
Scena, gdy wyskakuje z głowy Zeusa.
(Brawa)
Oczywiście
przyjemniej jest bawić się z młodymi ludźmi,
niż słuchać rówieśników narzekających na zdrowie.
(Brawa)
Na koniec jeszcze jedno.
Są trzy sposoby na osiągnięcie sławy.
(Śmiech)
Niestety nikt ich nie zna.
Ja też nie.
(Brawa)
Więc
dziękuję wszystkim za uwagę.
(Brawa) (Wiwat)
Bom dia, senhoras e senhores.
(Aplausos) (Vivas)
É incrível estar aqui.
Desta vez, vou lhes contar uma história.
É como um conto de fadas,
mas não é ficção; é uma história real.
É a história de minha vida.
Era uma vez, numa cidadezinha da Hungria,
há 73 anos, nascia um menino.
Este sou eu, há 73 anos, como eu disse.
Mais tarde, entrei para a universidade e me formei engenheiro elétrico
e trabalhei em empresas diferentes como especialista em iluminação.
Ganhei alguns prêmios científicos,
e até mesmo fui eleito vice-presidente
da Hungarian Lighting Society,
mas...
(Aplausos)
Obrigado.
Mas não é por isso que estou aqui hoje.
(Risos)
Talvez muitos de vocês conheçam meu rosto.
Levante a mão quem já me viu antes na tela do computador.
(Risos)
Eu vi direito? Todo mundo?
(Risos)
Incrível.
Pode ser por causa de minhas fotos que circulam na internet
em milhões de cópias.
Quando publico algo em uma rede social, milhares de pessoas veem.
Alguns de meus vídeos foram vistos por milhões.
Dia após dia, recebo dezenas de mensagens.
Trouxe a vocês apenas alguns exemplos
para mostrar o estilo e o conteúdo dessas mensagens.
Esta é de uma menina chamada Giulia, que mora na Itália.
Ela me escreveu: "Obrigada por trazer ternura e alegria sincera
a este mundo cinzento".
Espero ter trazido.
Outra é dos EUA, de um certo Mason.
Ele escreveu: "Adorei assistir ao seu vídeo.
Ver sua alegria sincera me encheu de alegria também".
E só mais uma, de outro continente, do Paquistão, de Muhammad.
Ele escreveu que sou "a melhor inspiração para as pessoas tristes da Terra".
Será?
(Aplausos) (Vivas)
Mas...
como é possível um engenheiro aposentado se tornar um "meme"?
É uma história estranha, com algumas reviravoltas interessantes,
que talvez ensine alguma lição.
Pelo menos, assim espero.
No início, minhas fotos serviram como ilustrações
em diferentes publicações on-line e impressas,
artigos de jornais, anúncios, etc.
Mas, depois, vocês podiam me ver com legendas divertidas em "memes".
Muitos de minha idade nem mesmo conhecem essa palavra.
Também fui consultá-la na Wikipédia.
Encontrei esta definição para memes:
"imagens, vídeos, textos, etc.,
geralmente de natureza bem-humorada,
copiados e espalhados rapidamente por internautas,
na maioria das vezes com leves variações".
Isso se aplica perfeitamente ao meu caso.
Começou de um jeito muito banal:
com minhas férias na Turquia.
Acho que todo mundo tira férias às vezes,
e todos queremos tirar fotos de nossas férias
e mostrá-las a nossos parentes, amigos e familiares.
Eu também.
Publiquei essas fotos em uma rede social -
não o Facebook, que não existia na época -
para mostrá-las aos meus amigos.
Mas, além deles,
um fotógrafo profissional também viu essas fotos
e entrou em contato comigo,
dizendo que procurava um modelo, um personagem como eu,
e me convidou para uma sessão de fotos.
Bem, lá no fundo, acho que todos são um pouco vaidosos.
Não sou diferente.
Aceitei o convite e fui para a sessão de fotos.
Ele tirou algumas fotos.
Gostou delas; eu também.
Ele voltou a me convidar
e, durante várias sessões, fizemos centenas de fotos
para um banco de imagens.
Eu sabia para que as fotos seriam usadas.
Ele me disse...
e autorizei por escrito,
mas concordei em usar as fotos para essa finalidade.
Só ressaltei três assuntos delicados
nos quais eu não queria me ver em mídia on-line nem impressa.
Sabem quais eram esses assuntos?
O primeiro era política,
seguido por religião e sexo.
Porque são os assuntos que mais podem dividir as pessoas
e, por esse motivo, eu não queria fazer.
(Aplausos)
Obrigado.
(Aplausos)
Algumas semanas depois -
digamos, alguns meses depois -
eu me perguntava como minhas fotos tinham sido usadas.
Bastou fazer uma busca de imagens no Google,
e fiquei tranquilo ao me ver como médico.
Eu estava na página inicial do site de um hospital.
(Risos)
Aqui está.
(Aplausos)
Mas, alguns meses depois, repeti a busca
e descobri os primeiros memes.
Apenas um exemplo.
Talvez todos conheçam esta foto:
presidentes norte-americanos
esculpidos numa rocha do Monte Rushmore, nos Estados Unidos.
Eles foram transformados.
(Risos)
Cada presidente tinha o meu rosto.
(Aplausos)
Foi divertido, e eu gostei.
Mas não havia apenas esses memes engraçados.
Também havia alguns rudes ou ofensivos
e, no início, foi uma experiência chocante.
Eu não sabia o que fazer.
Minha primeira reação foi:
"Vamos acabar com isso.
Vamos sumir com tudo".
Pensei nas opções.
O que eu poderia fazer?
Posso excluir as fotos?
Não, autorizei por escrito a usá-las -
é claro que na forma original
e não alteradas e transformadas em piadas.
A segunda opção era fechar o site.
Foi um cara norte-americano
quem juntou minhas fotos do banco de imagens
e anunciou um concurso entre os amigos dele
sobre quem poderia incluir algum texto engraçado
ou fazer uma piada visual,
e foi assim que surgiram os memes.
Então, consigo fechar o site?
Com certeza.
Pelo menos, eu poderia iniciar o fechamento do site.
Mas é a natureza da internet:
nada desaparece dela.
Se eu conseguisse fechar um site,
no dia seguinte, abririam mais três com o mesmo conteúdo.
Portanto, não é uma solução
ou, pelo menos, é somente uma solução temporária.
Minha única esperança era que apareceriam muitas coisas novas,
dia após dia, na internet,
que as pessoas, aos poucos, se esqueceriam de mim e de meus memes engraçados.
Devo dizer que eu estava totalmente enganado.
(Risos)
As imagens não paravam de se espalhar.
Cada vez mais países aderiam a essa mania.
Começou nos Estados Unidos, foi para a Europa
e se espalhou por todos os continentes da Terra.
Devo dizer que, durante as fotos,
o fotógrafo me pediu para sorrir.
(Risos)
Assim.
(Aplausos)
Mas os internautas achavam ou sentiam
que esse sorriso não era realmente sincero.
Eles viam alguma tristeza ou dor oculta por trás dele.
Por isso, recebi o nome de "Hide the Pain Harold".
(Aplausos)
Eu ainda achava que as pessoas esqueceriam,
e muitos esqueceram.
Mas, então, um internauta,
de algum modo, descobriu minha verdadeira identidade
e me enviou um e-mail,
dizendo que muitos não acreditavam que eu era uma pessoa real,
um ser humano.
Então, ele pediu que eu mostrasse
que era uma pessoa real.
Ignorei o pedido dele, mas ele me pediu tantas vezes
que acabei concordando.
(Risos)
(Aplausos)
Talvez uma foto conhecida:
eu, com um pedaço de papel na mão, dizendo que estou vivo.
(Russo) [Estou vivo! Olá!]
Nas horas seguintes,
como se costuma dizer, a internet bombou.
Dezenas de milhares de pessoas viram essa foto,
e a mídia internacional também me descobriu.
Então, não me restava mais nada além de encarar a coisa toda
e me revelar.
Criei minhas páginas nas redes sociais,
como esta, por exemplo.
E tudo isso mudou drasticamente minha vida.
Fui convidado para ir a lugares maravilhosos,
como Londres,
ou como aqui em Kiev hoje.
É ótimo estar aqui.
(Aplausos)
Sei que tudo isso, ser "Hide the Pain Harold",
é uma encenação.
Não sou eu de verdade.
É um papel que os internautas me deram.
Aprendemos com Shakespeare, que escreveu, em uma de suas peças,
que "o mundo é um palco;
os homens e as mulheres, meros artistas".
Meu papel é ser "Hide the Pain Harold".
Mas isso tornou minha vida muito emocionante e interessante,
com muitas oportunidades novas.
Por exemplo, um grupo de um pub, que canta em inglês,
me convidou...
para a gravação de um videoclipe.
Depois disso,
também me convidaram para estar no palco de um de seus shows,
e foi um grande sucesso, como podem ver.
Mas não apenas sorrindo assim.
Também fui convidado,
embora sem sorrir,
para curtas-metragens ou comerciais.
(Aplausos)
Obrigado.
(Aplausos)
Por que contei esta história a vocês?
É claro que nem todo mundo pode virar um meme.
Talvez eu seja o primeiro e único,
e as coisas que aconteceram comigo nunca se repitam com mais ninguém.
Mas acho que pode interessar a todos
o fato de que, após atingir a idade de se aposentar -
e não apenas na aposentadoria,
acho que, em todos os momentos da vida -
as pessoas devem estar cientes de coisas novas a fazer,
que nunca fizeram antes.
Temos de estar abertos a novas oportunidades,
abertos ao que acontece no mundo
e tentarmos, em qualquer área possível.
Por exemplo, eu mesmo tentei, depois de virar um meme,
por cinco anos, em uma pequena estação de rádio local, ser DJ.
(Aplausos)
Recentemente, neste ano,
participei de um grupo de arte e aprendi a fazer pinturas a óleo.
(Aplausos)
Esta é minha primeira pintura a óleo: o nascimento de Palas Atena,
quando ela surge da cabeça de Zeus.
(Aplausos)
E, é claro,
é muito mais agradável se divertir com os jovens
do que escutar as queixas médicas de meus contemporâneos.
(Aplausos)
Finalmente, mais uma coisa:
há três regras de como ficar famoso.
(Risos)
Infelizmente, ninguém sabe quais são elas.
Nem eu.
(Aplausos)
Então,
muito obrigado pela atenção de vocês.
(Aplausos) (Vivas)
Доброе утро, дамы и господа.
(Аплодисменты)
Быть здесь — удивительно.
В этот раз я собираюсь рассказать вам одну историю.
Что-то вроде сказки,
только не выдуманную, а настоящую.
Это история из моей жизни.
Давным-давно в маленьком городке в Венгрии
73 года назад родился мальчик.
Этим мальчиком был я, как я и говорил, я родился 73 года назад.
Позже я поступил в университет, получил специальность «инженер-электрик»
и работал экспертом по освещению в разных компаниях.
Я получил несколько наград в области науки,
и меня даже избрали заместителем председателя
Венгерского общества по вопросам освещения,
но —
(Аплодисменты)
Спасибо.
Но я здесь не по этой причине.
(Смех)
Наверное, многим из вас знакомо моё лицо.
Поднимите руку те, кто видел меня раньше на экране монитора.
(Смех)
Я не ошибся? Неужели все?
(Смех)
Потрясающе. Невероятно.
Видимо, это потому, что миллионы копий моих фото распространяются
в интернете.
Когда я что-нибудь выкладываю в соцсетях, это видят тысячи людей.
У некоторых моих видео миллионы просмотров.
День за днём я получаю десятки писем.
Я взял лишь несколько,
чтобы показать вам стиль и содержание этих писем.
Одно от девушки по имени Джулия, которая живёт в Италии,
вот что она пишет: «Спасибо за то, что приносите искреннюю радость и добро
в этот серый мир».
Надеюсь, что это так.
Ещё одно письмо из США от некоего Мэйсона.
Он пишет: «Я люблю смотреть ваши видео.
Видя ваше искреннее счастье, я наполняюсь своим собственным».
И ещё письмо с другого континента, из Пакистана, от Мухаммада.
Он написал, что я лучший источник вдохновения для грустных людей на Земле.
Неужели?
(Аплодисменты)
Но...
как инженер на пенсии может стать мемом?
Это странная история с интересными поворотами,
и может, из неё можно вынести какой-то урок.
По крайней мере, я надеюсь на это.
Сначала мои фотографии служили иллюстрацией
для различных публикаций в интернете, печатных изданиях,
для газетных статей, рекламы и так далее.
Но потом вы могли видеть меня в основном с забавной подписью «мем».
Многие мои сверстники никогда даже не слышали это слово.
Мне тоже пришлось заглянуть в Википедию.
И я нашёл вот такое определение мемов:
что это «изображения, видео, отрывки текста и так далее,
как правило, смешные по своему характеру,
которые копируются и распространяются интернет-пользователями,
часто в немного разных вариациях».
Это идеально описывает мой случай.
Начиналось всё совершенно обычно,
с отдыха в Турции.
Думаю, все иногда отдыхают,
и все мы хотим запечатлеть на фотографиях, как мы отдыхаем,
а потом хотим показать эти фото своим родственникам, друзьям, семьям.
И я тоже.
Я загрузил эти фотографии в социальную сеть —
не в Facebook, его тогда ещё не существовало —
чтобы показать их своим друзьям.
Но кроме них
эту фотографию заметил также и один профессиональный фотограф,
который со мной связался,
написав, что ищет модель, персонажа наподобие меня,
и пригласил меня на пробную фотосессию.
Что ж, думаю, в глубине души все немного тщеславны.
И я не исключение,
так что я принял приглашение и пошёл на эту пробную фотосессию.
Он сделал несколько фото.
Они понравились ему. И мне тоже.
Он снова позвал меня,
и в ходе нескольких фотосессий мы сделали пару сотен фотографий:
стоковых фотографий.
Я знал, для чего используются эти фото.
Он рассказал мне,
и я дал письменное согласие,
что разрешаю использовать мои фото для этой цели.
Я отметил лишь три деликатные темы,
в контексте которых я не хочу видеть свои фото ни в интернете, ни в печати.
Как думаете, что это за темы?
Первая — это политика,
религия и секс.
Потому что это темы, которые сильнее всего разделяют людей,
и поэтому я не хотел в этом участвовать.
(Аплодисменты)
Спасибо.
(Аплодисменты)
Несколько недель спустя —
даже несколько месяцев спустя —
мне стало интересно, где и для чего используются мои фотографии.
Что ж, достаточно было сделать поиск по картинке в Google,
и, увидев себя в качестве доктора, я остался доволен.
Я был на главной странице одной больницы.
(Смех)
Как здесь.
(Аплодисменты)
Но когда спустя ещё несколько месяцев я повторил поиск,
я наткнулся на первые мемы.
Приведу пример.
Наверное, всем знакомо это изображение:
групповой портрет американских президентов,
высеченный на горе Рашмор в Соединённых Штатах,
здесь изменили персонажей.
(Смех)
Каждый президент был мной.
(Аплодисменты)
Что ж, это было весело, мне понравилось,
но появились не только смешные мемы,
были в том числе и грубые, и обидные тоже,
и сначала меня это шокировало.
Я не знал, что делать.
Моей первой реакцией было: «Пора кончать с этим.
Пусть всё это исчезнет».
И я думал о возможных вариантах.
Что я мог сделать?
Мог ли я убрать эти фото?
Нет, я дал письменное согласие на их использование —
конечно, в изначальном виде,
а не искажённые и переделанные в шутки.
Второй вариант — ликвидировать сайт.
Им занимался один американец,
он собрал мои стоковые фотографии
и объявил конкурс среди своих друзей,
чтобы те добавили какой-нибудь смешной текст
или как-то забавно отредактировали фото,
и так появлялись эти мемы.
Что ж, мог ли я закрыть сайт?
Конечно мог.
По крайней мере, я мог начать процесс ликвидации сайта.
Но такова природа интернета: из него ничего не исчезает.
Если бы я смог закрыть сайт,
то на следующий день появилось бы ещё три с таким же содержанием.
Так что это не решение,
или, по крайней мере, лишь временное решение.
Я мог надеяться лишь на то, что день за днём
в интернете будет появляться много чего другого,
что люди постепенно забудут обо мне и о моих смешных мемах.
Что ж, должен сказать, я сильно ошибался.
(Смех)
Эти изображения не перестали распространяться.
И к этой мании присоединялось всё больше и больше стран.
Началось всё в Соединённых Штатах, перешло в Европу
и распространилось по всем континентам нашей планеты.
Должен сказать, что во время фотосессии
фотограф просил меня улыбаться.
(Смех)
Вот так.
(Аплодисменты)
Но люди в интернете увидели или почувствовали,
что эта улыбка была не совсем искренней.
Они увидели за ней скрытую грусть или боль,
поэтому я и получил прозвище «Гарольд, скрывающий боль».
(Аплодисменты)
Я всё ещё думал, что люди забудут об этом,
и многие так думали.
Но потом один интернет-пользователь
каким-то образом вычислил моё настоящее имя
и отправил мне электронное письмо
о том, что очень много людей
не верит, что я настоящий,
живой человек.
И он попросил меня выйти в свет
и показать всем, что я реальный человек.
Я проигнорировал его просьбу, но он писал снова и снова,
и наконец я согласился загрузить...
(Смех)
(Аплодисменты)
Возможно, знакомое вам фото: себя с листом бумаги в руках,
что я живой.
[ Привет. Я жив.]
И в ближайшие несколько часов,
как говорят, интернет взорвался.
Десять тысяч человек увидели это фото,
включая и международные СМИ.
И мне больше ничего не оставалось, как примириться с происходящим
и показать себя миру.
Так что я завёл себе личные странички в социальных сетях,
как эту, например.
И всё это в корне изменило мою жизнь.
Меня стали приглашать в отличные места,
такие, как Лондон,
или, например, сегодня в Киев.
Здорово быть здесь.
(Аплодисменты)
И я знаю, что всё это, этот «Гарольд, скрывающий боль» —
это роль.
Это не настоящий я.
Это роль, которую мне присвоили интернет-пользователи.
Как мы узнали из Шекспира, в одной из своих пьес он пишет,
что весь мир — театр,
в нём женщины, мужчины — лишь актёры.
И моя роль — это быть «Гарольдом, скрывающим боль».
Но благодаря этому моя жизнь стала очень захватывающей и интересной,
в ней появилось много новых возможностей.
Например, есть одна поп-группа, они поют на английском,
и они пригласили меня на съёмки их клипа,
а после этого позвали выйти вместе с ними на сцену на одном из их концертов,
и очень успешно, как видите.
Но дело не только в улыбке,
я получал приглашения и тогда, когда я не улыбался
в короткометражках или рекламных роликах.
(Аплодисменты)
Спасибо.
Зачем я рассказал вам эту историю?
Конечно, не каждый может стать мемом.
Может, я первый и единственный,
и то, что произошло со мной, никогда больше ни с кем не повторится.
Но речь здесь, думаю, скорее об общей значимости того,
что по достижении пенсионного возраста, да и не только пенсионного,
думаю, в любой период жизни
нужно быть готовым к новому и делать то, что вы никогда не делали раньше.
Вы должны быть открытыми новым возможностям,
быть открытыми тому, что происходит в мире,
и пробовать себя в любой области, какой вы только можете.
Например, после того, как я стал мемом, я пробовал себя
в течение пяти лет на одной небольшой местной радиостанции в качестве диджея.
(Аплодисменты)
И совсем недавно, в этом году,
я участвовал в творческом лагере, когда научился писать маслом.
(Аплодисменты)
Это моя первая картина маслом: «Рождение Афины Паллады»,
когда она появилась из головы Зевса.
(Аплодисменты)
И, конечно,
намного приятнее веселиться с молодёжью,
нежели слушать жалобы на здоровье от своих cверстников.
(Аплодисменты)
И, наконец, последнее:
существует три правила, как стать известным.
(Смех)
К сожалению, что это за правила, никто не знает.
И я тоже.
(Аплодисменты)
Так что
большое спасибо за ваше внимание.
(Аплодисменты) (Одобрительные возгласы)
Günaydın hanımlar ve beyler.
(Alkış)
Burada olmak inanılmaz.
Bu defa, size bir hikâye anlatacağım.
Bir masal gibi
ama bu hayali değil, gerçek bir masal.
Bu benim hayatımın hikâyesi.
Bir zamanlar, Macaristan'ın küçük bir kasabasında,
73 yıl önce bir çocuk doğmuş.
Dediğim gibi, 73 yıl önce doğan o çocuk bendim.
Daha sonra üniversiteye gittim ve elektrik mühendisi olarak mezun oldum
ve farklı şirketlerde aydınlatma uzmanı olarak çalıştım.
Bilimsel ödüller aldım
ve Macar Aydınlatma Derneği'nin
başkan yardımcısı bile seçildim,
yine de -
(Alkış)
Teşekkür ederim.
Ama şu an burada olmamın sebebi bu değil.
(Kahkahalar)
Belki çoğunuz yüzüme aşinadır.
Beni ekranda daha önce gördüyseniz elinizi kaldırın.
(Kahkahalar)
Doğru mu görüyorum? Herkes mi?
(Kahkahalar)
Harika, inanılmaz.
Bunun nedeni, fotoğraflarımın internette sürekli dolaşması
ve milyonlarca kez paylaşılması olabilir.
Sosyal ağda bir şey yayınladığımda binlerce insan görecek.
Bazı videolarım milyonlarca kişi tarafından izlendi.
Günden güne düzinelerce mesaj aldım.
Bu mesajların tarzını ve içeriğini
göstermek için size birkaç örnek getirdim.
Bu, İtalya'da yaşayan Giulia adında bir kızdan,
bana şöyle yazdı: ''Bu gri dünyaya samimi bir neşe ve hassasiyet verdiğiniz için
teşekkür ederim.''
Umarım ki öyledir.
Bir diğeri ABD'nin Mason şehrinden.
Şöyle yazdı: ''Videonuzu izlemeyi çok sevdim,
sizin samimi mutluluğunuzu görmek beni kendimle doldurdu.''
Ve başka bir kıtadan bir tane daha, Pakistan'dan, Muhammad'dan.
Dünya'nın hüzünlü insanlarına en iyi ilham kaynağı olduğumu yazdı.
Öyle miyim?
(Alkış)
Ama yine de,
emekli bir mühendis nasıl mem olabilir?
İlginç virajları olan garip bir hikâye
ve belki de bu hikâyeden alınacak dersler vardır.
En azından, öyle umuyorum.
Başlangıçta fotoğraflarım farklı internet yayınlarında,
basılı yayınlarda, gazete makalelerinde,
reklamlarda ve birçok yerde illüstrasyon olarak sunuldu.
Ama sonrasında beni çoğunlukla "mem" denilen komik bir başlık altında gördünüz.
Benim akranlarımın çoğu bu kelimeyle henüz tanışmadı bile.
Ayrıca ben de Wikipedia'dan araştırmak zorunda kalmıştım.
''Mem'' için şu tanımı buldum:
''İnternet kullanıcıları tarafından çoğunlukla küçük değişikliklerle
kopyalanan ve hızla yayılan,
genellikle doğası gereği gülünç olan
resim, video, metin parçası ve dahası.''
Bu, benim durumum için fevkalade geçerli.
Çok sıradan bir şekilde başladı:
Bir tatil ile başladı, Türkiye'deki bir tatille.
Bence herkes bazen tatil yapar
ve hepimiz tatil deneyimlerimizi fotoğraflarla yakalamak isteriz
ve onları akrabalarımıza, dostlarımıza ve ailelerimize göstermek isteriz.
Ben de öyle.
Bu resimleri bir sosyal ağa yükledim.
- Facebook'a değil, o zamanlar Facebook yoktu -
çünkü arkadaşlarıma göstermek istemiştim.
Ama sadece onlar değil,
profesyonel bir fotoğrafçı da bu fotoğrafı fark etti
ve benimle iletişime geçti.
Bir model, benim gibi bir karakter aradığını yazdı.
ve beni deneme çekimine davet etti.
Sanırım, derinlerde, herkes biraz gururlu.
Ben farklı değilim,
bu yüzden daveti kabul ettim ve bu deneme çekimine gittim.
Bazı fotoğraflar çekti.
O fotoğrafları beğendi, ben de beğendim.
Beni tekrar davet etti
ve birkaç seans boyunca birkaç yüz fotoğraf çekildi,
stok fotoğraflardı.
Bu fotoğrafların ne için kullanıldığını biliyordum.
Bana söyledi
ve yazılı bir katkıda bulundum
ama resimlerin bu amaçla kullanılmasını kabul ettim.
Sadece kendimi ekranda veya basılı olarak
görmek istemediğim üç hassas alanı belirttim.
Sizce bu konular hangileriydi?
Birincisi siyaset idi,
diğerleri de din ve cinsellik.
Çünkü bunlar insanları en fazla kutuplaştırabilecek konular
ve bu yüzden bunu yapmak istemedim.
(Alkış)
Teşekkür ederim.
(Alkış)
Birkaç hafta sonra
- diyelim ki birkaç ay sonra -
resimlerimin ne için kullanıldığını merak etmeye başladım.
Bir google araması, görsel araması yeterliydi
ve kendimi bir doktor olarak görünce kendime güvenim yenilendi.
Bir hastanenin ana sayfasındaydım.
(Alkış)
Buradaki gibi.
(Alkış)
Ancak birkaç ay sonra tekrar arama yaptığımda
ilk memleri keşfettim.
Sadece bir örnek.
Belki herkes bu resme aşinadır:
Birleşik Devletler'de, Rushmore Dağı'na oyularak yapılmış
Amerikan başkanlarının kabartma portreleri
ve dönüştürülmüşler.
(Kahkahalar)
Her başkan bendim.
(Alkış)
Komik bir şeydi ve hoşuma gitti
ama ortaya çıkan tüm memler komik değildi,
aynı zamanda kaba veya kırıcı olanlar da vardı
ve ilk başta, şok edici bir deneyimdi.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
İlk tepkim şuydu: "Hadi bitirelim şunu.
Her şeyi yok edelim."
Ve seçenekleri düşündüm.
Ne yapabilirdim?
Fotoğrafları geri çekebilir miyim?
Hayır, bunların kullanılması için yazılı olarak katkıda bulundum.
Tabii ki orijinal hallerinde,
değiştirilmiş ve şakaya çevrilmiş hallerinde değil.
İkinci seçenek ise siteyi kapatmaktı.
Amerikalı bir adamdı.
Fotoğraflarımı, stok fotoğraflarımı toplamıştı
ve arkadaşları arasında komik metin ekleyebilecekleri
veya görsel şaka yapabilecekleri bir yarışma başlatmıştı.
Ve memlerin doğuş şekli buydu.
Siteyi kapatabilir miyim?
Kesinlikle yapabilirdim.
En azından siteyi kapatmaya başlayabilirdim.
Ama İnternetin doğası bu: İnternette hiçbir şey kaybolmaz.
Bir siteyi kapatsam
ertesi gün, aynı içerikle diğer üç tanesi açılacak.
Yani, bu bir çözüm değil
ya da en azından, sadece geçici bir çözüm.
Bu yüzden tek umudum,
internette her gün pek çok yeni paylaşımların ortaya çıkması
ve insanların beni ve komik memlerimi yavaşça unutmasıydı.
Tamamen yanıldığımı söylemeliyim.
(Kahkahalar)
Resimlerin yayılması durmadı.
Ve hatta daha da fazla ülke bu çılgınlığa katıldı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde başladı ve Avrupa'ya kadar uzandı
ve dünyanın her kıtasına yayıldı.
Söylemeliyim ki çekim sırasında
fotoğrafçı benden gülümsememi istedi.
(Kahkahalar)
Şu şekilde.
(Alkış)
Ancak internet kullanıcıları bu gülümsemenin
gerçekten içten olmadığını anladı veya hissetti.
Arkasında gizlenmiş bir üzüntü veya acı gördüler
ve bu yüzden ''Hide the Pain Harold'' adını aldım.
(Alkış)
Yine de insanların unutacağını sandım
ve birçoğunuz bunu kaçırmadınız.
Fakat sonra bir internet kullanıcısı,
bir şekilde benim gerçek kimliğimi keşfetti
ve bana bir e-posta gönderdi.
Bana yazdığı e-postada
benim gerçek yaşayan bir insan olduğuma inanmayan
birçok insan olduğunu söyledi.
Bu yüzden benden gerçek yaşayan bir insan olduğumu
göstermemi istedi.
İsteğini görmezden geldim ama o tekrar tekrar tekrar istedi,
sonunda yüklemeyi kabul ettim -
(Kahkahalar)
(Alkış)
Belki tanıdık bir resimdir: elimde bir parça kağıt tutarak
yaşadığımı söylediğim bir resim.
[(Rusça) Yaşıyorum. Merhaba.]
Ve önümüzdeki birkaç saat içinde,
insanların dediğine göre, internette bir patlama yaşandı.
On binlerce kişi bu resmi gördü
ve uluslararası medya da beni keşfetti.
Sonrasında bana her şeyi kucaklamaktan
ve dışarı çıkmaktan başka bir şey kalmadı.
Bu yüzden, sosyal ağlarda ana sayfalarımı kurdum,
mesela şunun gibi.
Ve tüm bunlar hayatımda köklü bir değişiklik yaptı.
Harika yerlere davet aldım,
Londra gibi
ya da bugün Kiev'deyim.
Burada olmak harika.
(Alkışlar)
Ve biliyorum ki her şey, “Hide the Pain Harold” olmak,
sadece rol yapmaktı.
Bu gerçek ben değilim.
Bu bana internet insanları tarafından verilen bir roldü.
Ve biz Shakespeare'den öğrendik ki
bütün dünya bir sahnedir
ve bütün erkekler ve kadınlar sadece birer oyuncu.
Ve benim rolüm “Hide the Pain Harold” olmak.
Ama bu rol benim hayatımı birçok yeni fırsatla birlikte
çok heyecan verici ve ilginç hale getirdi.
Örneğin, bir pub grubu var, İngilizce şarkı söylüyorlar,
beni bir video klibin çekimi için davet ettiler
ve sonrasında beni konserlerden birinde sahnede görünmeye davet ettiler.
Gördüğünüz gibi çok başarılı bir konserdi
ama sadece bu şekilde gülümseyerek değil,
gülümsemediğim zamanlarda da
kısa filmlerden veya reklam filmlerinden davetler aldım.
(Alkış)
Teşekkür ederim.
Neden bu hikâyeyi anlattım?
Tabii ki herkes bir mem olamaz.
Belki de ilk ve tek kişiyim
ve benim başıma gelenler asla başkasının başına gelmeyecek.
Ama bence daha genel öneme sahip olan şey,
emeklilik yaşına ulaştıktan sonra, sadece emeklilik değil,
bence hayatınızın her döneminde
daha önce hiç yapmadıklarınızı yapmak için yeni şeylerin farkında olmalısınız.
Yeni fırsatlara açık olmalısınız,
dünyada olanlara açık olmalısınız
ve kendinizi her alanda denemelisiniz.
Örneğin, mem olduktan sonra da kendimi denedim.
Beş yıl boyunca küçük bir yerel radyo istasyonunda
müzik DJ'i olmayı denedim.
(Alkış)
Ve son zamanlarda, bu yıl,
yağlı boya resim yapmayı öğrendiğimde bir sanat kampına katıldım.
(Alkış)
Bu benim ilk yağlı boyam:
Pallas Athena'nın babası Zeus'un kafasından doğduğu anlar.
(Alkış)
Ve tabii ki,
gençlerle eğlenmek çok keyifliydi.
Bence akranlarımın sağlık şikayetlerini dinlemekten daha keyifliydi.
(Alkış)
Ve son olarak, bir şey daha:
Ünlü olmanın üç kuralı vardır.
(Kahkahalar)
Ne yazık ki, kimse bunların ne olduğunu bilmiyor.
Ben de bilmiyorum.
(Alkış)
Peki o zaman,
ilginiz için çok teşekkür ederim.
(Alkış) (Tezahürat)