Remember that time when as a child you drew a picture
and then you'd show your picture to your parents or caregivers,
looking for appraisal or approval?
I never got that from my mother.
Every single time I showed her my drawing,
“Look what I did, mom! What do you think? Do you like it?"
She would look at my drawing,
then look at me and reply with a question,
“What do you think? Do you like it?”
It doesn’t matter what I think,
what’s more important is what you think about it.
Back then I was kind of mad at her
because I thought that was some kind of test,
but now I know.
She was trying to help me build confidence in myself,
help me answer questions like,
"What do I think? What do I like? Do I like myself? Who am I?"
I have been asked this question, “Who do you think you are?”
many times in my life,
from people with good and not so good intentions.
And every single time I felt absolutely terrified.
There was a part in me really scared.
When I finally looked at that fear,
I saw a scared little girl trying to figure things out.
Then I started communicating with that girl.
What I found is that in talking with that little girl in me,
I gained confidence in myself.
The ride was bumpy but totally worth it.
The story begins in college.
One night we were partying with my friends at the beach,
singing and playing music around a bonfire.
A friend of mine was playing the mandolin.
She was playing with such a grace, I was in awe.
She invited me to join her,
but I didn’t play any musical instruments at that time.
But that night, I promised to myself to learn lyra,
a musical instrument from Crete, Greece.
The moment I said that out loud though, something weird happened.
Half of my college friends stopped talking to me
and the other half were politely avoiding me.
When I confronted one of them, he said, "It’s because of the lyra thing."
And I go, "Yes, so what?"
"Well, you can’t, you are a woman,
and lyra is a musical instrument traditionally played by men."
Unaware of the fact that this clay model,
found in Palaikastro, Crete, and dates back to 1350 BC,
shows a group of women dancing to the music of a lyre played by a woman.
Or totally forgetting about people like Lavrendia Bernidaki,
who was the first woman in the 40s
to ever be recorded in a musical record as a singer.
But she was the first woman that we know of,
that played all the musical instruments widely played in Crete:
the lute, the violin, lyra and the mandolin.
Nevertheless, I got the same reaction from both men and women.
I even had someone publicly point the finger at me saying,
"Who do you think you are to play lyra?"
I was devastated, heartbroken and alone.
But you know what?
There was a part in me really excited to learn how to play,
so I went on, bought the instrument and started looking for a teacher.
Apparently, music teachers, and especially lyra teachers,
didn’t teach women to play lyra.
So I said, "Okay I am going to have to learn by myself."
So I did.
But as it's true with most things, music is better when it's shared.
There was a group of 70-, 80-year-old men and women
from the village of Melambes, Rethymno,
who were gathering once a week, to play music, sing, dance, eat and share stories.
In one of their gatherings, I timidly mentioned that I play lyra too,
and they were so excited
that a young lady plays this musical instrument,
that they kept inviting me week after week to play with them.
I was thrilled.
I had finally found my tribe, and I was having so much fun.
(Laughter)
There was an incident, though, I will never forget.
In one of the weekly gatherings I was asked to play;
then suddenly, a man who was joining the group for the first time,
stood up and yelled, "Is she going to play lyra? A woman?
Who does she think she is?"
(Laughter)
My heart was beating really fast, and I was about to burst into tears
when one of the oldest men of the group gently turned my head to look at him
and said, "Chrisa, repeat after me:
'I am that I am, that I am, that I am. I’m Popeye the sailor man!'"
(Laughter)
Soon after I finished repeating the phrase, we all had a good laugh,
and I got the nickname “kapetanaki,”
which roughly translates to “little captain,”
with a touch of a rebellious attitude.
But I kept this "little captain" attitude
in advocating for women's human and civil rights.
Have you ever wondered
why so many women and men pay the same college tuition
but are not in so many cases getting paid equally?
Apart from the wage gap, have you ever thought about
why aren't there more women CEOs, politicians, engineers
or lyra musicians for that matter?
Who is responsible for that?
[Who is responsible?]
After spending a couple of years in private practice as a hypnotherapist,
treating women with confidence related issues,
it dawned on me.
Most women didn’t believe they were enough.
Smart enough, thin enough, beautiful enough,
qualified enough, educated enough.
I say, enough is enough!
Numerous global studies show that compared with men,
women don’t consider themselves as ready for promotions.
They predict they’ll do worse on tests,
and they generally underestimate their abilities,
when in fact, their actual performance does not differ in quality or quantity.
We fail to break the glass ceiling because of our lack of confidence.
The answer to my question “Who is responsible” is we, women,
and especially the things we say to ourselves
and the things we believe to be true for ourselves.
Each and every one of us is responsible for our lives.
The only one to define who you are or who you think you are is you.
It doesn’t matter what other people say or believe about you,
what’s most important is what you believe to be true for yourself.
Evaluate your own drawings,
don’t seek others’ appraisal or approval for your creations.
Now, the way you hear that question says a lot about your starting point
when it comes to confidence.
Do you hear it as a question that triggers a self-discovery journey?
"Who do you think you are?"
Or as an insult? "Who do you think you are?"
"Who do you think you are to go after your dreams?"
"Who do you think you are to speak up?"
"Who do you think you are to talk back to authority?"
"Who do you think you are to name your abuser after all these years?"
"Who do you think you are to hold your head up high after a failure?"
When someone asks you, "Who do you think you are,"
how do you respond?
Most likely with fear.
This question has been lobbed at most of us at some point as an accusation,
but I see it as the most powerful question to ask ourselves.
Socrates, the Greek philosopher, said:
(Greek) “The unexamined life isn’t worth living.”
“The unexamined life isn’t worth living.”
That was my starting point to forming the idea
that in order to have a life worth living
and confidently answer the question "Who do you think you are,"
we have to examine our lives starting from childhood
and properly parent our inner child.
But first, what is the inner child?
[Inner child]
Inner child is a part of your character that was affected during childhood,
which can have childish reactions to everyday adult situations,
such as not speaking up for yourself,
not being able to change an annoying habit,
ask for what you want, set boundaries,
apply for that job, ask for that promotion,
negotiate your wage, or your worth.
Are you wondering if you have an inner child?
The answer is yes, you do have one because you were a child once.
Why do we need to heal the inner child in order to have confidence?
It's because during the early years of development in a child’s life,
there are certain events that trigger emotions
that a child is not equipped to deal with.
We all had at a certain point
some of our primal needs as children not quite met,
and that created some kind of trauma or limiting belief.
Lack of love, acceptance, protection.
At that point, the child assumes the belief,
"It’s me.
There is something wrong with me."
And continues all the adult life seeing herself based on that belief.
I'm not enough.
I can't.
I'm not worthy.
My idea is to compassionately listen to what this inner child is saying,
and as a loving, caring parent give the correct answers.
"You can.” “You are enough.” “You are worthy.”
I’m going to share with you the technique I use with my clients
tο help them update those false beliefs
that helped them build confidence.
It’s a process that everybody can do, both women and men.
But in this time and age, I want to dedicate this practice to women.
With statistically lower confidence, women can really use it,
because it is time to meet the person you truly are.
It consists of three steps.
You’re going to need your imagination, a pen and a piece of paper.
Step number one:
Find a quiet place in the comfort of your home
where you can have some time undisturbed,
and take your notebook,
and allow yourself to go back to a time in your childhood
when something happened that hurt you.
The important thing here is to notice and note down
all the details as an observer.
Witness the scene as an observer.
And step number two:
You are going to create some contact with that inner child
you saw on the first scene.
Approach her; tell her you are a friend.
Tell her you saw what happened, and it is not her fault.
Tell her, "You are loved and appreciated by me.
I will take care of you. Things will be okay."
[Things will be okay]
In step number three, you are going to say your goodbyes,
but before that, you are going to ask her, "What do you need right now?"
Wait for the answer and then write it down.
Speak to her with the wisdom you have today
and share with her a message that will help her as she's growing up.
Give any promises, express love and gratitude.
“I will come back. I love you. Thank you.”
You can repeat this process for as many life events as you see fit.
And every time you need some extra boost of confidence or courage,
repeat,
"I am enough. I am lovable. I am safe. I can."
That is what I did when I decided to learn lyra
despite society’s disapproval.
This is what I did just moments ago before I came up on this stage.
Today, I am happy to report
that more and more women are playing lyra in Crete,
and there are many, many teachers that do not discriminate based on gender.
[Xenia Pandelaki]
[Katerina Petraki]
[Kelly Thomas]
There was a major shift in society’s perception.
[Giota Silli]
[Georgia Androulaki-Chnari]
[Georgia Dagaki]
[Ioanna Zouli]
[Elena Karatzi]
This is what happens when women show up authentically,
confidently knowing who they truly are.
And one might wonder,
What else could be possible
if you allow yourself to define who you are and act on it?
This practice helped me build the confidence
to create a life worth living,
the courage to show up and speak my truth,
and the compassion to accept my light and my shadows.
I invite you to do the inner child work and examine your lives,
because it is through her eyes,
those eyes that look at the world with curiosity and wonder,
that you will define who you truly are.
And it is very important because how you define yourself
will impact how successful you are at your work,
the quality of your relationships,
and even how happy and fulfilled you are in your life.
Stop playing small, let your light shine through
so that you show up in the world with love, creativity and grace.
So, I will ask again, but take your time to answer.
Who do you think you are?
Thank you.
(Applause)
هل تذكر عندما كنت طفلاً عند قيامك برسم صورة
وكنت تُريها إما لوالديك أو لمن يهتم بك
لتحصل على المديح أو الاستحسان؟
أنا لم أحصل على هذا من والدتي مطلقاً.
في كل مرة كنت أريها صورةً قد قمت برسمها وأنا أقول لها:
" انظري ماما! ما رأيكِ؟ هل أحببتِها؟ "
كانت تنظر إلى رسمتي
ثم تنظر إليّ وتجيبني بهذا السؤال
" ما رأيكِ أنتِ؟ هل أحببتِها؟
رأيي فيها لا يهم
ولكن رأيكِ أنتِ هو كل ما يهم.
كان هذا يغيظني قليلاً حينها؛
كنت أظن بأنه امتحانٍ لي
لكنني الآن أعلم جيداً.
أنها كانت تساعدني في بناء ثقتي في نفسي،
كانت تحاول مساعدتي بالإجابة على أسئلة مثل:
"ما رأيي أنا؟ ماذا أحب أنا؟ هل أحب نفسي؟ من أكون؟"
لقد سُئِلت هذا السؤال "من تظنين نفسك؟"
عدة مرات في حياتي
من أشخاص يحملون نوايا حسنة ونوايا سيِّئة.
وفي كلِّ مرة كنت أشعر بالخوف!
شيءٌ ما بداخلي كان يشعر بالخوف،
وعندما بحثت عن هذا الخوف
وجدتُ طفلةً خائفة تحاول فَهم كل شيءٍ.
ثمَّ بدأت بالتواصل مع هذه الطفلة.
أدركتُ أن التكلُّم مع الطفلة التي بداخلي
يمنحني الثقة في نفسي.
كان هذا صعباً بعض الشيء، ولكنه جدير بالتجربة.
بدأت قصتي عندما كنت طالبة في الجامعة.
في إحدى الليالي كنت أنا وأصدقائي نحتفل على الشاطئ،
نغنِّي جميعًا ونعزِف الموسيقى حول النار.
إحدى صديقاتي كانت تعزِفُ على "الماندولين،"
لقد أبهرتني بالطريقة التي كانت تعزف بها.
قامت بدعوتي لأشاركها في العزف،
لكنني وقتها لم أكن أجيد العزف على أي آلة موسيقية.
وعدتُ نفسي في تلك الليلة أن أتعلم العزف على "الليرا،"
وهي آلة موسيقية يعود أصلها إلى جزيرة "كريت" في اليونان.
عندما أفصحتُ عن رغبتي هذه، حدث شيءٌ غريب.
نصف أصدقائي لم يتحدثوا معي بعدها،
والنصف الآخر منهم أصبحوا يتجاهلونني بأدب.
عندما واجهتُ أحدهم قال لي: "بسبب ما قلتيه عن الليرا."
فقلت: "حسناً، وماذا إذاً؟"
قال: "لا تستطيعين فأنتِ امرأة،
وتبعاً للتقاليد فإن الرجال هم من يعزفون على الليرا."
ربما لم يكن يدرك أن تماثيل الصلصال هذه
الموجودة في بالاكسترو- كريت، والتي تعود إلى عام 1350 قبل الميلاد،
تمثّل مجموعة من النساء اللواتي يرقصن حول امرأة تعزف على الليرا.
أو ربما نَسيَ أن هنالك أشخاص مثل "لافريديا بيرناكي"،
وهي أول امرأة في الأربعينيات
قد اعتُرِفَ بها كمغنية،
وأول امرأة قد اشتُهرت
بالعزف على أشهر الآلات الموسيقية في "كريت":
العود والكمان و"الليرا" و"الماندولين".
وبالرغم من ذلك فقد تلقيت ردة الفعل ذاتها من الرجال والنساء.
بل قام أحدهم بالإشارة إليَّ علناً قائلاً:
"من تظنين نفسكِ لتقومي بالعزف على الليرا؟"
كنت منهارة ومحطمة القلب ووحيدة.
ولكن أتعلمون ماذا؟
شيءٌ ما بداخلي كان متحمساً لتعلم العزف عليها.
لذا قمت بشرائها وبدأت أبحث عن معلِّم.
على ما يبدو أن معلميِّ الموسيقى، وتحديداً معلمي الليرا،
لا يعلمون النساء العزف على الليرا.
فقلت: "إذاً سأعلِّم نفسي بنفسي."
وهذا ما فعلته.
لكن من المعروف إن تعلُّم الموسيقى يكون أكثر متعة مع الآخرين.
هناك مجموعة من النساء والرجال تتراوح أعمارهم بين الـ70 والـ80
من قرية "ميلابس" في "ريثمنو"،
يجتمعون كل أسبوع للعزف والغناء والرقص والأكل وتبادل الأحاديث.
في أحد هذه التجمُّعات أخبرتهم بخجل أنني أُجيد العزف على الليرا أيضاً.
لقد كانوا جميعهم متحمسون
بفكرة وجود فتاة شابة تستطيع العزف على هذه الآلة الموسيقية
كما أنهم ظلّوا يدعونني كل أسبوع لأعزف معهم.
كنتُ مُبتهِجة!
وأخيراً وجدتُ قبيلتي! كنت أستمتع كثيراً.
(ضحك)
ذات مرة حصل شيء لن أنساه أبداً.
في إحدى التجمعات الأسبوعية طلبوا مني أن أعزف.
وفجأة، أحد المشاركين الجُدد من الرجال
نهض وصاحَ : "هل ستعزف على الليرا امرأة؟!
من تظنُّ نفسها؟!"
(ضحك)
كان نبض قلبي يتزايد وكنت على وشك البكاء،
أمسك برأسي أحد المشاركين القدامى من الرجال وأداره نحوه
وقال: "كريسا، ردِّدي ورائي:
أنا..أنا..أنا..أنا باباي رجل البحار!"
(ضحك)
وبعد أن ردّدت هذه العبارة كنا نضحك جميعاً،
وحصلت على لقب "كابيتاناكي"
والذي يُترجَم الى "القائد الصغير"
مع قليل من التمرد.
وأًصبحت أتصرف كهذا "القائد الصغير"
في دفاعي عن حقوق المرأة الإنسانية والمدنية.
هل فكرتم في يوم ما
لماذا يدفع معظم النساء والرجال الرسوم الجامعية ذاتها
ولكن في غالب الأحوال لا يحصلون على الراتب نفسه؟
وهل فكرتم يوماً ما، بغض النظر عن الفرق،
لمَ لا يوجد مديرات تنفيذيات أو سياسيّات أو مهندسات أكثر
أو حتى معلمات ليرا؟
من المسؤول عن هذا؟
[من المسؤول عن هذا؟]
بعد سنوات في عملي كأخصائية في جلسات العلاج النفسي من خلال التنويم المغناطيسي
وإنَّ معالَجتي للنساء اللواتي يعانين من ضعف الثقة في النفس
قد أثَّرت عليَّ أيضاً.
إنَّ معظم النساء لا يؤمِنَّ بما يملِكن؛
لا يؤمن بذكائهِن وبرشاقتهِن وبجمالهِن
وبإمكانياتهِنّ وبتعليمهِن.
أريد أن أقول: كفى!
العديد من الدراسات حول العالم تشير إلى أنه مقارنةً بالرجال
فإن النساء لا يؤمنَّ بقدرتهنَّ في الحصول على ترقية في عملهنَّ.
يتنبَّأن بالفشل في الإمتحانات،
وأغلبهن يستسخفن بقدراتِهن،
بينما في الحقيقةً، ما من فرق بين أداء الرجال والنساء من حيث الكمية والجودة.
نحن (النساء) لا نتمكن من المواجهة بسبب قلة ثقتنا بأنفسنا.
وجواب سؤالي "من هو المسؤول؟" هو: نحن النساء،
وخصوصاً الأشياء التي نقولها لأنفسنا
والتي نؤمن بأنها حقيقية.
كل واحدة منا مسؤولة عن حياتها.
الشخص الوحيد الذي يعلم من تكونين أو من تظنين نفسك هو أنتِ!
ما يظنُّه الناس عنك وما يقولونه غير مهم.
المهم هو ما تظنينه أنتِ عن نفسك.
قيِّمن رسوماتكنَّ بأنفسكنَّ.
لا تنتظرن تقدير الآخرين لإنجازاتكِنَّ.
الطريقة التي تسمعين بها هذا السؤال هي التي ستوصلك
إلى الثقة بنفسك.
هل تسمعينه كسؤال يشجعك على اكشاف نفسك؟
"من تظنين نفسكِ؟"
أم تسمعه كإهانة لك "من تظنين نفسك؟"
"من تظنين نفسكِ لتسعَي لتحقيق أحلامكِ؟"
"من تظنين نفسك حتى تنهضي وتتكلمي؟"
"من تظنين نفسك لتردِّي على من هو أعلى منك رتبةً؟"
"من تظنين نفسكِ لتعترفي بالذي قام بنتهاك حقوقك طوال هذه السنين؟"
"من تظنين نفسك للنهوض مجدداً بعد الفشل؟"
عندما يسألكِ أحد ما "من تظنين نفسك"
بمَ ستجيبين؟
غالباً ما ستجيبين بشيء من الخوف.
أكثرنا يعتبر هذا السؤال كإهانة
لكنني أراه أقوى سؤال ممكن أن نسأله لأنفسنا
قال الفيلسوف اليوناني سقراط:
(في اللغة اليونانية) "حياتنا لن تكون مُجدية إن لم نتمعَّن بها"
ومن هنا بدأ تكوين هذه الفكرة عندي.
حتى تكون حياتنا تستحق العيش،
ولكي نجيب بثقة على سؤال "من تظنين نفسك."
علينا أن نتمعَّن في حياتنا بدايةً من أيام الطفولة،
وعلينا أن نربّي بشكل صحيح هذا الطفل الذي بداخلنا.
ولكن قبل كل شيء، من يكون هذا الطفل الداخلي؟
[الطفل الداخلي]
الطفل الداخلي هو جزء من شخصيتنا والذي تأثَّر بمرحلة الطفولة،
ردود أفعاله طفولية تُجاه المواقف اليومية التي نتعرض لها نحن البالغون.
كعدم قدرتك على الدفاع عن نفسك
وعدم قدرتك على تغيير عادة سيئة لديك
وأن تطلب ما تريده وأن تحُدَّ من بعض الأشياء
والتقدم لتلك الوظيفة والحصول على ترقية
أن تتفاوض من أجل راتبك أو قيمتك.
هل تساءلت إن كنت تملك طفل داخلي؟
الجواب هو نعم لأنك كنت طفلاً من قبل.
لماذا يجب علينا أن نعالج هذا الطفل لتزداد ثقتنا بأنفسنا؟
في مرحلة الطفولة وفي بدايات نضوج الطفل
مررنا بمواقف محددة تثير مشاعرنا
والتي لا يعلم الطفل كيف يتعامل معها.
جميعنا في مرحلةٍ ما من حياتنا
لم نحصل جيداً على بعض الأشياء الأساسية كأطفال
مما سبب لنا شيء من الصدمة أو ضعف في الثقة.
كنقص الحب والتقبل والشعور بالأمان.
ومن هنا يتكوَّن هذا الاعتقاد عند الطفل:
"هذا أنا."
"شيءٌ ما خاطئ فيي أنا."
وهكذا تُكمل حياتها بناءً على هذا الاعتقاد
أنا لا أُجدي نفعاً.
أنا لا أستطيع.
أنا لا قيمةَ لي.
الفكرة هي أن تستمعي جيداً إلى ما تقوله هذه الطفلة
أعطها الأجوبة الصحيحة كونك والدتها.
"أنتِ تستطيعين، أنتِ كافية، أنتِ ذات قيمة."
سأشارككم التقنية التي أتبعها مع زبائني
لمساعدتهم في تغيير هذه المعتقدات الخاطئة
وفي زيادة ثقتهم بأنفسهم.
هي تقنية يستطيع الرجال والنساء اتباعها.
لكن وفي هذا الزمان أودُّ توجيهها للنساء
اللواتي يعانين من نقص الثقة في النفس،
فقد حان الوقت لتتعرَّفي على نفسك الحقيقية.
هذه التقنية تتألف من ثلاث خطوات،
ستحتاجين إلى خيالك وإلى قلم وورقة.
الخطوة الأولى: التهيُّؤ.
اجلسي في مكان مريح وهادئ في منزلك،
حيث لا يوجد إزعاج،
افتحي دفترك،
ثم قومي باسترجاع حدث ما من طفولتك
قد سبب لك أذى عاطفي.
يجب عليكِ أن تلاحظي وتدوِّني
كل التفاصيل كمشاهِدة،
احضري هذا المشهد كمشاهِدة.
الخطوة الثانية: التواصل
تواصلي مع الطفلة التي بداخلك
التي رأيتِها في ذلك المشهد،
تقدَّمي إليها وقولي لها أنكِ صديقتها.
أخبريها أنك رأيتِ ما حدث وأن هذا ليس خطأها.
قولي لها: "أنا أحبك وأنتِ ذات مكانة عندي،
سوف أرعاكِ. كل شيء سيكون على ما يرام."
[كل شيء سيكون على ما يرام]
أما الخطوة الثالثة فهي خطوة الوداع.
لكن أولاً اسأليها "ما الذي تحتاجيه الآن؟"
انتظري الإجابة ثم دوِّنيها.
تحدثي معها بالحكمة التي لديكِ اليوم.
أوصلي لها الرسالة التي ستساعدها خلال نضجها
اعطِها وعوداً وأخبريها بحبِّك وامتنانك لها
"سأعود. أحبك. شكراً."
بإمكانك تكرار هذه الطريقة مع كل الأحداث التي تظنين أنها بحاجة إليها،
وفي كل الأوقات عندما تحتاجين إلى زيادة في الثقة والشجاعة.
ردِّدي ورائي،
"أنا كافية، أنا محبوبة، أنا بأمان، أنا أستطيع."
وهذا ما فعلتُه عندما قررت أن أتعلم العزف على الليرا،
على الرغم من رفض المجتمع لقراري.
هذا مافعلته منذ دقائق قبل صعودي إلى المنصَّة هنا.
ويسعدني اليوم أن أخبركم هذا،
المزيد من النساء يتعلمنَ العزف على الليرا في جزيرة "كريت"
والمزيد من المعلمين يعلمون بدون تمييز بين الجنسين.
[سينيا باندلاكي]
[كاترينا بيتراكي]
[كيلي توماس]
لقد تطور مقياس المفاهيم عند المجتمع.
[غيوتا سيلي]
[جورجيا أندرولاكي كناري]
[جورجيا داغاكي]
[أيونا زولي]
[إلينا كاراتزي]
هذا ما يحصل عندما يتألَّقنَ النساء
وعندما يعرِفنَ أنفسهن جيداً بكلِّ ثقة.
قد يتساءل أحدنا
ماذا قد يحصل أيضاً
لو أننا نحن من نحِّدد من نكون ونتصرف بناء على ذلك؟
لقد ساعدني هذا التمرين في بناء ثقتي بنفسي،
وفي صنع حياة تستحق العيش،
وفي الظهور والتحدث عن من أكون بشجاعة،
وأن أعطف على نفسي وأتقبَّل محاسني ومساوئي.
أدعوكُنَّ للاهتمام بهذه الطفلة وفهم حياتكن
لأنكن سترون حياتكن في عينيها،
العيون التي تنظر الى العالم بفضول وتعجُّب
عيناها التي ستجعلكِتحدِّدين من تكونين.
وهذا ضروري جداً لأن الطريقة التي تحدّدين بها نفسك
ستؤثر على نجاح عملكِ،
وجودة علاقاتك،
وعلى سعادتكِ ورضاكِ في حياتك.
لا تقللي من شأنكِ وتألقي بين الجميع
كي تظهري للعالم بهذا الحب والإبداع والنعم.
لذا سأسألكِ مرة أخرى، ولكن خذي وقنك قبل الإجابة،
من تظنين نفسكِ؟
شكراً لكم.
(تصفيق)
Erinnern Sie sich an die Zeit, als Sie als Kind Bilder gemalt haben
und dann das Bild Ihren Eltern oder Betreuern zeigten,
um Wertschätzung oder Anerkennung zu bekommen?
Etwas, das ich nie von meiner Mutter bekam.
Jedes Mal, wenn ich ihr mein Bild zeigte, und sagte:
"Schau es dir an, Mama! Wie findest du es? Gefällt's dir?",
sah sie meine Zeichnung an,
dann sah sie mich an und antwortete mit einer Frage:
"Wie findest du es? Gefällt's dir?"
Ganz gleich, was ich denke,
es ist doch wichtiger, wie du darüber denkst.
Damals habe ich mich darüber geärgert,
weil ich dachte, es sei eine Art Test,
aber heute weiß ich,
sie wollte mir helfen, Selbstvertrauen aufzubauen,
damit ich Fragen beantworten konnte wie:
"Was denke ich? Was mag ich?
Mag ich mich selbst? Wer bin ich?"
Die Frage "Was denkst du, wer du bist?"
wurde mir schon oft im Leben gestellt,
von Leuten mit guten Absichten und mit nicht so guten.
Und jedes Mal war ich fürchterlich erschrocken.
Ein Teil in mir hatte richtig Angst.
Als ich mich schließlich der Angst stellte,
sah ich ein kleines verängstigtes Mädchen, das die Dinge zu verstehen versucht.
Ich fing an, mit diesem Mädchen zu kommunizieren.
Und durch die Kommunikation mit dem kleinen Mädchen in mir
erlangte ich mehr Selbstvertrauen.
Der Weg war steinig, aber das war es wert.
Die Geschichte beginnt im College.
Eines Abends machten wir eine Party mit Freunden am Strand,
musizierten und sangen rund um ein Lagerfeuer.
Eine Freundin von mir spielte die Mandoline.
Sie spielte mit solcher Grazie, dass ich erstaunt war.
Sie lud mich ein mitzumachen,
aber damals spielte ich kein Musikinstrument.
Aber in jener Nacht schwor ich mir, die Lyra spielen zu lernen,
ein Musikinstrument vom griechischen Teil Kretas.
Als ich es laut aussprach, geschah etwas Seltsames.
Eine Hälfte meiner College-Freunde sprach nicht mehr mit mir
und die andere Hälfte mied mich höflich.
Als ich einen von ihnen darauf ansprach, sagte er: "Na, wegen der Lyra-Sache."
Und ich so: "Ja, na und?"
"Das kannst du nicht. Du bist eine Frau.
Lyra ist ein Musikinstrument, das traditionell von Männern gespielt wird."
Sie wussten nicht, dass dieses Tonmodell
in Palaikastro, Kreta, gefunden wurde und 1350 v. Chr. zurückreicht.
Es zeigt eine Gruppe Frauen tanzend zu der Lyra-Musik, gespielt von einer Frau.
Oder sie vergaßen Frauen wie Lavrendia Bernidaki,
die erste Frau, die in den 1940ern
in einem Musikalbum als Sängerin aufgenommen wurde.
Und sie war die erste Frau, die wir kennen,
die alle Musikinstrumente spielte, die auf Kreta weitverbreitet sind:
Laute, Geige, Lyra und Mandoline.
Dennoch bekam ich die gleiche Reaktion von Männern und Frauen.
Auf mich wurde sogar öffentlich mit dem Finger gezeigt:
"Was denkst du, wer du bist, dass du Lyra spielen willst?"
Ich war niedergeschlagen, todunglücklich und allein.
Aber wissen Sie was?
Ein Teil in mir war richtig aufgeregt, das Instrument zu lernen.
Also kaufte ich mir das Instrument und suchte einen Lehrer.
Anscheinend lehrten Musiklehrer, und besonders Lyra-Lehrer,
keine Frauen.
Also dachte ich: "Okay, dann bringe ich es mir selbst bei."
Das tat ich dann auch.
Und genau wie bei den meisten Dingen ist es besser, wenn Musik geteilt wird.
Im Dorf Melambes, Rethymno, gab eine Gruppe
von 70- und 80-jährigen Männern und Frauen,
die sich wöchentlich zum Essen, Singen, Tanzen, Musizieren
und Geschichtenerzählen trafen.
Bei einem der Treffen erwähnte ich schüchtern, dass ich auch Lyra spiele.
Sie waren so begeistert,
dass eine junge Frau dieses Musikinstrument spielt,
dass sie mich Woche um Woche einluden, mit ihnen zu spielen.
Ich war begeistert.
Endlich hatte ich meine Leute gefunden, und es machte soviel Spaß.
(Lachen)
Es gab jedoch einen Zwischenfall, den ich nie vergessen werde.
Einmal wurde ich gebeten zu spielen.
Dann stand plötzlich ein Mann, der zum ersten Mal da war, auf
und schrie: "Sie spielt die Lyra? Eine Frau?
Was denkt sie, wer sie ist?"
(Lachen)
Mein Herz raste und ich wäre beinahe in Tränen ausgebrochen.
Aber einer der ältesten Männer der Gruppe drehte meinen Kopf sanft zu ihm um
und er sagte: "Chrisa, sprich mir nach:
'Ich bin, wer ich bin, wer ich bin, wer ich bin. Ich bin Popeye, der Seemann!"
(Lachen)
Nachdem ich den Satz wiederholt hatte, brachen wir in Lachen aus
und ich bekam den Spitznamen "Kapetanaki",
was so ungefähr "Kleiner Kapitän" bedeutet,
mit einer etwas rebellischen Einstellung.
Und ich behielt diese "Kleine Kapitän"-Einstellung,
wenn ich die Menschen- und Bürgerrechte der Frauen verfechtete.
Haben Sie sich jemals gefragt,
warum Frauen und Männer die gleichen Studiengebühren zahlen,
aber in vielen Fällen nicht gleichwertig bezahlt werden?
Abgesehen vom Lohnunterschied, haben Sie sich je gefragt,
warum es nicht mehr weibliche CEOs und Ingenieure, Politikerinnen
bzw. Lyra-Spielerinnen gibt?
Wer ist dafür verantwortlich?
[Wer ist dafür verantwortlich?]
Nachdem ich einige Jahre privat als Hypnotherapeutin gearbeitet
und Frauen mit Selbstvertrauensproblemen behandelt hatte,
wurde es mir langsam bewusst.
Die meisten Frauen glaubten nicht, dass sie genug waren.
Klug genug, dünn genug, schön genug,
kompetent genug, ausgebildet genug.
Ich sage: Genug ist genug!
Zahlreiche globale Studien zeigen, dass sich Frauen im Vergleich zu Männern
nicht für Beförderungen bereit fühlen.
Sie denken, sie schneiden schlechter bei Tests ab
und unterschätzen in der Regel ihre Fähigkeiten,
obwohl sich ihre Leistung in Qualität und Quantität nicht unterscheidet.
Wegen mangelndem Selbstbewusstsein gelingt es uns nicht,
die Glasdecke zu durchbrechen.
Die Antwort auf die Frage "Wer ist dafür verantwortlich" ist "Wir Frauen",
und besonders die Dinge, die wir uns selbst sagen
und die Dinge, von denen wir glauben, dass sie auf uns zutreffen.
Jeder einzelne von uns ist für sein Leben verantwortlich.
Der einzige, der bestimmt, wer er ist, oder wer er denkt zu sein, ist man selbst.
Ganz gleich, was andere sagen oder über einen denken,
das Wichtigste ist, was man über sich selbst denkt.
Bewerten Sie Ihre Zeichnungen selbst.
Warten Sie nicht auf die Wertschätzung oder Anerkennung anderer.
Die Art, wie Sie diese Frage verstehen, sagt viel über Ihren Standpunkt aus,
was Ihr Selbstbewusstsein betrifft.
Verstehen Sie die Frage als Anfangspunkt einer Selbstentdeckungsreise?
"Was denkst du, wer du bist?"
Oder als eine Beleidigung? "Was denkst du, wer du bist?"
"Was denkst du, wer du bist, dass du deine Träume verfolgst?"
"Was denkst du, wer du bist, dass du den Mund aufmachst?"
"Was denkst du, wer du bist, dass du dich gegen die Authorität stellst?"
"Was denkst du, wer du bist, dass du nach all diesen Jahren deinen Peiniger nennst?"
"Was denkst du, wer du bist, dass du nach einem Misserfolg den Kopf hochhältst?"
Wenn jemand Sie fragt: "Was denken Sie, wer Sie sind?",
wie antworten Sie darauf?
Wahrscheinlich mit Angst.
Diese Frage wurde uns meist als Vorwurf an den Kopf geknallt,
aber für mich ist sie die mächtigste Frage, die wir uns stellen können.
Der griechische Philosoph Sokrates sagte:
(Zitat auf Griechisch)
"Ein ungeprüftes Leben ist für einen Menschen nicht lebenswert."
Das war mein Ausgangspunkt für den Gedanken:
Um ein lebenswertes Leben zu leben
und selbstbewusst die Frage "Was denkst du, wer du bist" beantworten zu können,
müssen wir unser Leben von der Kindheit an untersuchen
und unser inneres Kind richtig erziehen.
Aber wer oder was ist das innere Kind?
[Inneres Kind]
Das innere Kind ist ein Teil Ihres Charakters,
der in der Kindheit verletzt wurde,
der kindliche Reaktionen auf alltägliche erwachsene Situationen hervorruft,
wie nicht für sich selbst einzustehen,
nicht in der Lage sein, eine schlechte Gewohnheit zu ändern,
nach dem zu fragen, was man möchte, Grenzen setzen,
sich für einen Job bewerben, nach einer Beförderung fragen,
das Gehalt verhandeln, oder den eigenen Wert.
Fragen Sie sich, ob Sie ein inneres Kind haben?
Ja, Sie haben eins, denn Sie waren einmal ein Kind.
Warum müssen Sie das innere Kind heilen, um Selbstvertrauen zu haben?
In der Frühentwicklung eines Kindes
gibt es bestimmte Ereignisse, die Emotionen auslösen,
mit denen ein Kind noch nicht umgehen kann.
Es gab eine Zeit in unserer Kindheit,
in der unsere Grundbedürfnisse nicht richtig erfüllt wurden,
und dies verursachte eine Art Trauma oder verlorenen Glauben.
Mangel an Liebe, Akzeptanz, Schutz.
In diesem Moment glaubt das Kind:
"Es liegt an mir.
Mit mir stimmt etwas nicht."
Und dieser Glaube setzt sich dann im Erwachsenenalter fort.
Ich bin genug.
Ich kann nicht.
Ich bin es nicht wert.
Meine Vorstellung ist es, meinem inneren Kind mitfühlend zuzuhören
und ihm als fürsorglicher Elternteil die richtige Antwort zu geben.
"Du kannst. Du bist genug. Du bist es wert."
Ich zeige Ihnen eine Technik, die ich bei meinen Kunden anwende,
damit diese ihre falschen Glaubenssätze aktualisieren
und Selbstvertrauen aufbauen.
Es ist eine Methode, die Männer und Frauen anwenden können.
Aber heute möchte ich diese Methode den Frauen näherbringen,
da diese laut Statistik ein niedrigeres Selbstbewusstsein haben
und sie wirklich gebrauchen können,
denn es wird Zeit, dass Sie die beste Version von sich selbst kennenlernen.
Es sind drei Schritte.
Sie brauchen Vorstellungskraft, ein Stift und ein Blatt Papier.
Schritt Nummer 1:
Suchen Sie sich einen ruhigen Platz zu Hause,
wo Sie einige Zeit ungestört sind.
Nehmen Sie Ihren Block
und gehen Sie zurück zu einer Zeit in Ihrer Kindheit,
als Ihnen etwas passiert ist.
Das Wichtige ist hier, alles aufzuschreiben,
alle Details, die Sie beobachten.
Beobachten Sie das Ganze als ein Außenstehender.
Schritt Nummer 2:
Stellen Sie Kontakt zu Ihrem inneren Kind her,
dass Sie in der ersten Szene gesehen haben.
Sagen Sie ihr, Sie seien eine Freundin.
Sagen Sie, dass Sie sahen, was passiert war, und es nicht ihre Schuld sei.
Sagen Sie ihr: "Ich liebe und wertschätze dich.
Ich kümmere mich um dich. Es wird alles gut."
[Es wird alles gut]
In Schritt Nummer 3 verabschieden Sie sich,
aber zuvor fragen Sie sie noch: "Was brauchst du jetzt?"
Warten Sie auf die Antwort und schreiben Sie sie auf.
Sprechen Sie mit der Weisheit, die Sie heute besitzen
und geben Sie ihr eine Botschaft mit, die ihr beim Großwerden hilft.
Geben Sie ihr ein Versprechen, drücke Sie Ihre Liebe und Dankbarkeit aus.
"Ich komme zurück. Ich liebe dich. Danke."
Sie können diese Methode auf so viele Lebensereignisse wie möglich anwenden.
Und jedes Mal, wenn Sie einen Extra-Schub an Selbstvertrauen oder Mut brauchen,
sagen Sie sich Folgendes:
"Ich bin genug. Ich bin liebenswert. Ich fühle mich sicher. Ich kann."
Das tat ich, als ich beschloss, Lyra zu lernen,
ungeachtet dessen, was die anderen sagten.
Das tat ich, bevor ich hier auf die Bühne gegangen bin.
Ich freue mich, sagen zu können,
dass immer mehr Frauen auf Kreta die Lyra spielen.
Es gibt viele Lehrer, die Frauen gegenüber nicht diskriminierend sind.
[Xenia Pandelaki]
[Katerina Petraki]
[Kelly Thomas]
Das war eine große Veränderung im gesellschaftlichen Bewusstsein.
[Giota Silli]
[Georgia Androulaki-Chnari]
[Georgia Dagaki]
[Ioanna Zouli]
[Elena Karatzi]
Dies geschieht, wenn sich Frauen authentisch geben
und wissen, wer sie wirklich sind.
Und man fragt sich:
Was könnte noch möglich sein,
wenn man sich erlaubt, sich selbst zu definieren und danach zu handeln?
Diese Übung half mir, Selbstvertrauen aufzubauen,
um wiederum ein lebenswertes Leben aufzubauen,
den Mut zu haben, mich zu zeigen und die Wahrheit zu sagen,
und das Mitgefühl, meine guten und schlechten Seiten zu akzeptieren.
Ich lade Sie dazu ein, mit Ihrem inneren Kind zu arbeiten
und Ihr Leben zu untersuchen,
denn durch die Augen Ihres Kindes,
-- die Augen, die die Welt mit Neugier und Staunen betrachten --
werden Sie definieren, wer Sie wirklich sind.
Es ist sehr wichtig, denn wie Sie sich definieren,
hat Auswirkung auf Ihren Erfolg im Beruf,
auf die Qualität Ihrer Beziehungen
und auch darauf, wie glücklich und erfüllt Sie in Ihrem Leben sind.
Machen Sie sich ab jetzt nicht mehr klein, lassen Sie Ihr Licht scheinen,
sodass Sie in der Welt mit Liebe, Kreativität und Grazie auftreten.
Ich frage also noch einmal, aber nehmen Sie sich dieses Mal Zeit für die Antwort.
Was denken Sie, wer Sie sind?
Vielen Dank.
(Applaus)
Θυμάστε τότε που ως παιδιά κάνατε μια ζωγραφιά
και μετά δείχνατε τη ζωγραφιά σας στους γονείς σας ή σε όσους σας φρόντιζαν,
περιμένοντας ένα μπράβο ή μια επιδοκιμασία;
Δεν το πήρα ποτέ αυτό από τη μητέρα μου.
Κάθε φορά που της έδειχνα τη ζωγραφιά μου,
«Κοίτα τι έφτιαξα, μαμά! Τι λες; Σου αρέσει;»,
κοιτούσε τη ζωγραφιά μου,
μετά κοιτούσε εμένα και απαντούσε με μια ερώτηση,
«Εσύ τι λες; Αρέσει σε σένα;»
Δεν έχει σημασία τι νομίζω εγώ,
είναι πιο σημαντικό τι νομίζεις εσύ.
Τότε θύμωνα λιγάκι μαζί της
γιατί νόμιζα ότι ήταν κάποια δοκιμασία,
αλλά τώρα ξέρω.
Προσπαθούσε να με βοηθήσει να έχω αυτοπεποίθηση,
να με βοηθήσει να απαντήσω ερωτήσεις όπως,
«Τι νομίζω εγώ; Τι μου αρέσει; Μου αρέσει ο εαυτός μου; Ποια είμαι;»
Μου έχουν κάνει αυτήν την ερώτηση, «Ποια νομίζεις ότι είσαι;»
πολλές φορές στη ζωή μου,
από άτομα με καλές και όχι τόσο καλές προθέσεις.
Και κάθε φορά ένιωθα τελείως τρομοκρατημένη.
Ένα κομμάτι μέσα μου ήταν πολύ φοβισμένο.
Όταν τελικά κοίταξα εκείνον τον φόβο,
είδα ένα φοβισμένο μικρό κορίτσι που προσπαθούσε να καταλάβει.
Τότε άρχισα να επικοινωνώ με αυτό το κορίτσι.
Βρήκα ότι μιλώντας με το κοριτσάκι μέσα μου,
κέρδιζα αυτοπεποίθηση.
Ήταν μια δύσκολη πορεία αλλά άξιζε τον κόπο.
Η ιστορία ξεκινά στο πανεπιστήμιο.
Ένα βράδυ διασκεδάζαμε με φίλους στην παραλία,
τραγουδώντας και παίζοντας μουσική γύρω από τη φωτιά.
Μια φίλη μου έπαιζε μαντολίνο.
Έπαιζε με τόση χάρη που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό.
Μου ζήτησε να παίξω μαζί της,
αλλά τότε δεν έπαιζα κάποιο μουσικό όργανο.
Αλλά εκείνη τη βραδιά, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μάθω λύρα,
ένα μουσικό όργανο από την Κρήτη.
Όμως μόλις το είπα αυτό φωναχτά, συνέβη κάτι περίεργο.
Οι μισοί από τους φίλους μου στο πανεπιστήμιο σταμάτησαν να μου μιλάνε
και οι άλλοι μισοί άρχισαν να με αποφεύγουν ευγενικά.
Όταν ζήτησα τον λόγο από έναν από αυτούς, είπε, «Είναι λόγω της λύρας».
Και λέω, «Ναι, και τι έγινε;»
«Δεν μπορείς, είσαι γυναίκα,
και η λύρα είναι ένα μουσικό όργανο που παίζουν παραδοσιακά οι άντρες».
Χωρίς να γνωρίζει ότι αυτό το πήλινο μοντέλο,
που βρέθηκε στο Παλαιόκαστρο της Κρήτης και είναι από το 1350 πΧ,
δείχνει μια ομάδα γυναικών να χορεύουν στη μουσική μια λύρας που παίζει μια γυναίκα.
Ή ξεχνώντας τελείως ανθρώπους όπως η Λαυρεντία Μπερνιδάκη,
η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα τη δεκαετία του '40
να έχει μαγνητοφωνηθεί σε δίσκο ως τραγουδίστρια.
Αλλά ήταν και η πρώτη γυναίκα που γνωρίζουμε,
που έπαιξε όλα τα μουσικά όργανα που παίζονταν ευρέως στην Κρήτη:
το λαούτο, το βιολί, τη λύρα και το μαντολίνο.
Είχα όμως την ίδια αντίδραση και από άντρες και από γυναίκες.
Μέχρι που κάποιος με έδειξε δημοσίως με το δάχτυλο λέγοντας,
«Ποια νομίζεις ότι είσαι και θέλεις να παίξεις λύρα;»
Ήμουν απογοητευμένη, αποκαρδιωμένη και ένιωθα μόνη.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Ένα κομμάτι μέσα μου ήταν πραγματικά ενθουσιασμένο για να μάθει να παίζει,
έτσι πήγα, αγόρασα το όργανο και άρχισα να ψάχνω για δάσκαλο.
Όπως φαίνεται, οι δάσκαλοι μουσικής, και ιδίως οι δάσκαλοι λύρας,
δεν δίδασκαν λύρα σε γυναίκες.
Έτσι είπα, «Εντάξει, θα πρέπει να μάθω μόνη μου».
Κι έτσι έκανα.
Αλλά όπως ισχύει για τα περισσότερα, η μουσική είναι καλύτερη όταν τη μοιράζεσαι.
Υπήρχε μια ομάδα από άντρες και γυναίκες 70-80 ετών
από το χωριό Μέλαμπες στο Ρέθυμνο, που συναντιόντουσαν μία φορά την εβδομάδα
για να παίξουν μουσική, να τραγουδήσουν, να φάνε και να μοιραστούν ιστορίες.
Σε μία από τις συναντήσεις τους, ανέφερα δειλά ότι παίζω κι εγώ λύρα,
κι ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ
που μια νεαρή κοπέλα παίζει αυτό το μουσικό όργανο,
που με καλούσαν κάθε εβδομάδα για να παίξω μαζί τους.
Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη
Είχα βρει επιτέλους τους ανθρώπους μου, και διασκέδαζα τόσο πολύ.
(Γέλια)
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όμως ένα συμβάν.
Σε μία από τις εβδομαδιαίες συναντήσεις μου ζήτησαν να παίξω.
Ξαφνικά, ένας άντρας που είχε έρθει στην ομάδα για πρώτη φορά,
σηκώθηκε και φώναξε: «Θα παίξει λύρα; Μια γυναίκα;
Ποια νομίζει ότι είναι;»
(Γέλια)
Η καρδιά μου χτυπούσε πολύ γρήγορα, και ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα
όταν ένας από τους γηραιότερους της ομάδας
γύρισε απαλά το κεφάλι μου για να τον κοιτάξω
και είπε: «Χρύσα, επανέλαβε μετά από μένα:
"Είμαι αυτός που είμαι, είμαι αυτός που είμαι, είμαι ο Ποπάυ, το καπετανάκι!"»
(Γέλια)
Μόλις τελείωσα να επαναλαμβάνω τη φράση, όλοι ξεσπάσαμε σε γέλια
και απέκτησα το παρατσούκλι «καπετανάκι»,
δηλαδή «μικρός καπετάνιος»,
με μια δόση επαναστατικής διάθεσης.
Αλλά κράτησα αυτήν την καπετανίστικη διάθεση
υποστηρίζοντας τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ
γιατί τόσες πολλές γυναίκες και άντρες πληρώνουν τα ίδια δίδακτρα
αλλά πολλές φορές δεν αμείβονται το ίδιο;
Πέρα από το μισθολογικό χάσμα, έχετε σκεφτεί ποτέ
γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες CEO, πολιτικοί, μηχανικοί
ή κι εδώ που τα λέμε, μουσικοί λύρας;
Ποιος ευθύνεται γι' αυτό;
[Ποιος ευθύνεται;]
Αφού πέρασα μερικά χρόνια σε ιδιωτικό ιατρείο ως υπνοθεραπεύτρια,
θεραπεύοντας γυναίκες με θέματα που έχουν να κάνουν με την αυτοπεποίθηση,
μου ήρθε.
Οι περισσότερες γυναίκες δεν πίστευαν ότι ήταν αρκετές.
Αρκετά έξυπνες, αρκετά αδύνατες, αρκετά όμορφες,
με αρκετά προσόντα, με αρκετή εκπαίδευση.
Εγώ λέω, αρκετά!
Πολλές μελέτες δείχνουν ότι σε σύγκριση με τους άντρες,
οι γυναίκες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους το ίδιο έτοιμες για προαγωγή.
Προβλέπουν ότι θα τα πάνε χειρότερα στις εξετάσεις,
και γενικά υποτιμούν τις ικανότητές τους,
όταν στην πραγματικότητα, η πραγματική τους απόδοση
δεν διαφέρει ούτε στην ποιότητα ούτε στην ποσότητα.
Αποτυγχάνουμε να σπάσουμε το γυάλινο ταβάνι επειδή μας λείπει αυτοπεποίθηση.
Η απάντηση στην ερώτησή μου «Ποιος ευθύνεται» είναι εμείς, οι γυναίκες,
και ιδίως αυτά που λέμε στους εαυτούς μας
και αυτά που πιστεύουμε ότι ισχύουν για εμάς.
Κάθε μία από εμάς είναι υπεύθυνη για τη ζωή μας.
Το μοναδικό άτομο που ορίζει ποια είστε ή ποια πιστεύετε ότι είστε, είστε εσείς.
Δεν έχει σημασία τι λένε ή τι πιστεύουν οι άλλοι για εσάς,
το πιο σημαντικό πράγμα είναι τι πιστεύετε εσείς ότι ισχύει για εσάς.
Αξιολογήστε τις δικές σας ζωγραφιές,
μην ψάχνετε για μπράβο και επιδοκιμασίες για τις δημιουργίες σας.
Τώρα, ο τρόπος που ακούτε την ερώτηση λέει πολλά για το σημείο εκκίνησής σας
όσον αφορά την αυτοπεποίθησή σας.
Την ακούτε σαν μια ερώτηση έναυσμα για το ταξίδι αυτοανακάλυψής σας;
«Ποια νομίζεις ότι είσαι;»
Ή σαν προσβολή; «Ποια νομίζεις ότι είσαι;»
«Ποια νομίζεις ότι είσαι και κυνηγάς τα όνειρά σου;»
«Ποια νομίζεις ότι είσαι και υψώνεις τη φωνή σου;»
«Ποια νομίζεις ότι είσαι και αντιμιλάς στην εξουσία;»
«Ποια νομίζεις ότι είσαι
και κατονομάζεις αυτόν που σε κακοποίησε μετά από τόσα χρόνια;»
«Ποια νομίζεις ότι είσαι και υψώνεις το κεφάλι σου μετά από μια αποτυχία;»
Όταν κάποιος σας ρωτά, «Ποια νομίζεις ότι είσαι»,
πώς απαντάτε;
Το πιο πιθανό, με φόβο.
Έχουν ρίξει αυτή την ερώτηση στους περισσότερους από εμάς σαν κατηγορία,
αλλά τη βλέπω σαν την πιο δυνατή ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Ο Σωκράτης, ο Έλληνας φιλόσοφος, είπε:
«ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ»
Η ζωή που δεν εξετάζεται, δεν αρμόζει σε άνθρωπο
Από εκεί ξεκίνησα να φτιάχνω την ιδέα
ότι για να έχουμε μια ζωή που αξίζει να βιωθεί
και να απαντήσουμε με αυτοπεποίθηση την ερώτηση «Ποια νομίζεις ότι είσαι»,
πρέπει να εξετάσουμε τις ζωές μας ξεκινώντας από την παιδική ηλικία
και να διαπαιδαγωγήσουμε σωστά το εσωτερικό παιδί μας.
Αλλά πρώτα, τι είναι το εσωτερικό παιδί;
[Το εσωτερικό παιδί]
Το εσωτερικό παιδί είναι μέρος του χαρακτήρα σας
που επηρεάστηκε στην παιδική ηλικία,
κάτι που μπορεί να έχει παιδιάστικες αντιδράσεις
σε καθημερινές ενήλικες καταστάσεις,
όπως το να μη μιλάμε,
να μην μπορούμε να αλλάξουμε μια ενοχλητική συνήθεια,
να ζητάμε αυτό που θέλουμε, να θέτουμε όρια,
να κάνουμε αίτηση για εκείνη τη δουλειά, να ζητάμε εκείνη την προαγωγή,
να διαπραγματευόμαστε τον μισθό μας, ή την αξία μας.
Αναρωτιέστε αν έχετε εσωτερικό παιδί;
Η απάντηση είναι ναι, έχετε επειδή κάποτε ήσασταν παιδί.
Γιατί πρέπει να θεραπεύσουμε το εσωτερικό παιδί μας για να έχουμε αυτοπεποίθηση;
Επειδή τα πρώιμα χρόνια ανάπτυξης στη ζωή ενός παιδιού,
υπάρχουν ορισμένα γεγονότα που πυροδοτούν συναισθήματα
τα οποία δεν είναι εξοπλισμένο να διαχειριστεί ένα παιδί.
Όλοι μας σε κάποια φάση
είχαμε κάποιες πρωταρχικές ανάγκες ως παιδιά που δεν ικανοποιήθηκαν,
και αυτό δημιούργησε κάποιου είδους τραύμα ή περιοριστική πεποίθηση.
Έλλειψη αγάπης, αποδοχής, προστασίας.
Εκείνη τη στιγμή, το παιδί πιστεύει,
«Εγώ φταίω.
Κάτι δεν πάει καλά με μένα».
Και συνεχίζει την ενήλικη ζωή της
βλέποντας τον εαυτό της βασισμένη σε αυτήν την πεποίθηση.
Δεν είμαι αρκετή.
Δεν μπορώ.
Δεν αξίζω.
Η ιδέα μου είναι να ακούσουμε με συμπόνια τι λέει το εσωτερικό παιδί,
και να δώσουμε τις σωστές απαντήσεις ως στοργικοί γονείς με αγάπη.
«Μπορείς». «Είσαι αρκετή». «Αξίζεις».
Θα μοιραστώ μαζί σας την τεχνική που χρησιμοποιώ με τους πελάτες μου
για να τους βοηθήσω να επικαιροποιήσουν αυτές τις εσφαλμένες πεποιθήσεις
που τους βοήθησε να χτίσουν αυτοπεποίθηση.
Είναι μια διαδικασία που μπορεί να κάνει ο καθένας, και οι γυναίκες και οι άντρες.
Αλλά αυτήν την εποχή, θέλω να αφιερώσω αυτήν την πρακτική στις γυναίκες.
Με στατιστικά χαμηλότερη αυτοπεποίθηση, οι γυναίκες την χρειάζονται πραγματικά,
επειδή είναι ώρα να γνωρίσετε τον άνθρωπο που είστε στην πραγματικότητα.
Περιλαμβάνει τρία βήματα.
Πρέπει να χρησιμοποιήσετε τη φαντασία σας, ένα στυλό και ένα κομμάτι χαρτί.
Βήμα πρώτο.
Βρείτε ένα ήσυχο μέρος στην άνεση του σπιτιού σας
όπου μπορείτε να έχετε λίγο χρόνο ανενόχλητοι,
πάρτε το σημειωματάριό σας,
και επιτρέψτε στον εαυτό σας να επιστρέψει σε μια εποχή στην παιδική σας ηλικία
που συνέβη κάτι που σας πλήγωσε.
Το σημαντικό πράγμα εδώ είναι να παρατηρήσετε και να γράψετε
όλες τις λεπτομέρειες σαν παρατηρητής.
Γίνετε μάρτυρας της σκηνής σαν παρατηρητής.
Και βήμα δεύτερο:
Θα δημιουργήσετε την ίδια σύνδεση με αυτό το εσωτερικό παιδί
που είδατε στην πρώτη σκηνή.
Πλησιάστε την, πείτε της ότι είστε μια φίλη.
Πείτε της ότι είδατε τι έγινε, και δεν φταίει αυτή.
Πείτε της, «Σε αγαπώ και σε εκτιμώ.
Εγώ θα σε φροντίσω. Όλα θα πάνε καλά».
[Όλα θα πάνε καλά]
Στο τρίτο βήμα, θα πείτε τα αντίο σας,
αλλά πριν από αυτό θα τη ρωτήσετε, «Τι χρειάζεσαι αυτή τη στιγμή;»
Περιμένετε την απάντηση και γράψτε την.
Μιλήστε της με τη σοφία που έχετε σήμερα
και μοιραστείτε μαζί της ένα μήνυμα που θα τη βοηθήσει καθώς μεγαλώνει.
Δώστε υποσχέσεις, εκφράστε την αγάπη και ευγνωμοσύνη σας.
«Θα επιστρέψω. Σε αγαπώ. Ευχαριστώ».
Μπορείτε να επαναλάβετε αυτή τη διαδικασία για όσα συμβάντα θέλετε.
Και κάθε φορά που χρειάζεστε λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση ή κουράγιο,
επαναλάβετε,
«Είμαι αρκετή. Είμαι αξιαγάπητη. Είμαι ασφαλής. Μπορώ».
Αυτό έκανα όταν αποφάσισα να μάθω να παίζω λύρα
παρά την αποδοκιμασία της κοινωνίας.
Αυτό έκανα πριν από λίγο, πριν ανέβω σε αυτήν τη σκηνή.
Σήμερα, έχω τη χαρά να αναφέρω
ότι όλο και περισσότερες γυναίκες παίζουν λύρα στην Κρήτη,
και υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι που δεν κάνουν διακρίσεις σε φύλο.
[Ξένια Παντελάκη]
[Κατερίνα Πετράκη]
[Κέλυ Θωμά]
Υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή στην αντίληψη της κοινωνίας.
[Γιώτα Σίλλη]
[Γεωργία Ανδρουλάκι-Χνάρη]
[Γεωργία Νταγάκη]
[Ιωάννα Ζούλη]
[Έλενα Καρατζή]
Αυτό συμβαίνει όταν οι γυναίκες εμφανίζονται με αυθεντικότητα,
με αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας ποιες είναι πραγματικά.
Και κάποιος ίσως να αναρωτηθεί,
τι άλλο θα ήταν δυνατό αν επιτρέψετε στον εαυτό σας
να προσδιορίσει ποιες είστε και να δράσετε πάνω σε αυτό;
Αυτή η πρακτική με βοήθησε να χτίσω την αυτοπεποίθηση
για να φτιάξω μια ζωή που αξίζει να τη ζω,
το κουράγιο να ορθώσω ανάστημα και να πω την αλήθεια μου,
και τη συμπόνοια να αποδεχτώ το φως και τις σκιές μου.
Σας προσκαλώ να κάνετε τη δουλειά με το εσωτερικό παιδί
και να εξετάσετε τις ζωές σας,
επειδή μέσω των ματιών της,
αυτά τα μάτια που βλέπουν τον κόσμο με περιέργεια και δέος,
θα προσδιορίσετε ποια είστε πραγματικά.
Είναι πολύ σημαντικό επειδή το πώς προσδιορίσετε τον εαυτό σας
θα επηρεάσει το πόσο επιτυχημένη θα είστε στη δουλειά σας,
την ποιότητα των σχέσεών σας,
ακόμη και το πόσο ευτυχισμένες και εκπληρωμένες θα είστε στη ζωή σας.
Σταματήστε πια να δειλιάζετε, αφήστε το φως σας να λάμψει,
έτσι ώστε να βγείτε στον κόσμο με αγάπη, δημιουργικότητα και χάρη.
Έτσι, θα ρωτήσω και πάλι, αλλά πάρτε τον χρόνο σας να απαντήσετε.
Ποια νομίζεις ότι είσαι;
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Rappelez-vous ces moments quand, enfant, vous faisiez un dessin
et que vous le montriez à vos parents ou vos éducateurs,
en quête d'appréciation ou d'approbation ?
Je n'ai jamais reçu cela de ma mère.
À chaque fois que je lui montrais mon dessin :
« Regarde mon dessin, Maman ! qu'est-ce que tu en penses ? Tu aimes ? »,
elle regardait mon dessin,
me regardait et répondait par une question :
« Qu'est-ce que toi, tu en penses ?
Est-ce que ça te plaît ?
Ce que je pense importe peu.
Ce qui importe, c'est ce que toi, tu en penses. »
À cette époque, cela me mettait en colère
car je ressentais ça comme une mise à l'épreuve.
Mais aujourd'hui, je la comprends.
Elle essayait de m'aider à construire ma confiance en moi,
à répondre aux questions comme :
« Qu'est-ce que je pense ?
Qu'est-ce que j'aime ?
Est-ce que je m'aime ?
Qui suis-je ? »
On m'a posé la question : « Pour qui tu te prends ? »
fréquemment dans ma vie.
Des gens avec de bonnes et de moins bonnes intentions.
Et je me sentais à chaque fois complétement terrifiée.
Une partie de moi était vraiment effrayée.
Quand j'ai enfin fait face à cette peur,
j'ai vu une petite fille apeurée essayant de comprendre les choses.
Puis j'ai tenté de communiquer avec cette petite fille.
J'ai découvert que parler à cette petite fille en moi,
me faisait gagner confiance en moi.
Le chemin était parsemé d'embûches mais il valait largement le coup.
Cela commence à la fac.
Un soir, nous faisions la fête sur la plage avec mes amis.
On chantait et jouait de la musique autour d'un feu.
Une amie jouait de la mandoline.
Elle jouait avec une telle grâce, j'étais émerveillée.
Elle m'invita à la rejoindre,
mais je ne jouais d'aucun instrument de musique à l'époque.
Ce soir-là, je me suis promis d'apprendre à jouer la lyra,
un instrument de musique crétois.
À l'instant où je l'ai annoncé, quelque chose d'étrange s'est produit :
la moitié de mes camarades ont cessé de me parler
et l'autre moitié m'évitait poliment.
Quand j'ai confronté l'un d'eux, il dit : « C'est à cause de ton histoire de lyra. »
Je lui ai répondu : « Oui, et alors ?
- Eh bien, c'est interdit car tu es une femme.
La lyra est un instrument de musique traditionnellement joué par les hommes. »
Il ignorait le fait que ces statues en argile,
trouvées à Palekastro, en Crète, et datant de 1350 avant Jésus Christ,
représentent des femmes qui dansent sur la musique d'une lyre jouée par une femme.
Il oubliait complètement des gens comme Lavrendia Bernidaki,
la première femme dans les années 40
à avoir enregistré un album en tant que chanteuse.
Mais elle était aussi la première femme dont on a entendu parler
qui a joué tous les instruments de musique largement joués en Crète :
le luth, le violon, la lyra et la mandoline.
Pourtant, les hommes comme les femmes avaient la même réaction.
Quelqu'un m'a même pointée du doigt publiquement en disant :
« Pour qui tu te prends pour jouer la lyra ? »
J'étais dévastée, le cœur brisé et seule.
Mais vous savez quoi ?
Une partie de moi était vraiment excitée d'apprendre à jouer la lyra,
alors j'ai persévéré, j'ai acheté l'instrument et cherché un professeur.
Apparemment, les professeurs de musique, en particulier les professeurs de lyra,
n'enseignaient pas leur art aux femmes.
Alors je me suis dit que j'allais devoir apprendre par moi-même.
C'est ce que j'ai fait.
Comme pour la plupart des choses,
on apprécie mieux la musique quand on la partage.
Il y avait un groupe d'hommes et de femmes entre 70, 80 ans
du village de Melambes, à Réthymnon,
qui se réunissait chaque semaine
pour jouer, chanter, danser, manger et partager des histoires.
À une occasion, j'ai timidement mentionné que je jouais aussi la lyra.
Ils étaient si contents
qu'une jeune femme joue de cet instrument,
qu'ils m'ont invitée toutes les semaines pour jouer de la musique avec eux.
J'étais ravie.
J'avais enfin trouvé ma tribu, et je m'amusais tellement.
(Rires)
Il y a eu un incident, cependant, que je n'oublierai jamais.
C'était l'une de ces réunions hebdomadaires où on m'a demandé de jouer.
Soudain, un homme qui rejoignait le groupe pour la première fois
se leva et cria :
« Va-t-elle jouer la lyra ? Une femme ?
Pour qui se prend-elle ? »
(Rires)
Mon cœur battait à la chamade, j'étais sur le point d'éclater en sanglots
quand le plus âgé du groupe a tourné gentiment ma tête vers lui et dit :
« Chrisa, répète après moi :
Je suis qui je suis, qui je suis, qui je suis. Je suis Popeye le marin ! »
(Rires)
Dès que j'ai eu fini cette phrase, nous avons tous ri.
C'est ainsi que j'ai été baptisée avec le surnom « kapetanaki »,
qui signifie approximativement « petit capitaine »
mais avec une pointe de rébellion.
J'ai gardé cette attitude de « petit capitaine »
en militant pour les droits humains et civils des femmes.
Vous êtes-vous jamais demandé
pourquoi tant de femmes et d'hommes payent les mêmes frais scolaires
mais reçoivent rarement un salaire égal ?
À part l'inégalité de salaire, vous êtes-vous demandé
pourquoi il n'y a pas davantage de femmes PDG, politiciennes, ingénieurs
ou joueuses de lyra dans mon cas ?
Qui est responsable de cette situation ?
[Qui est responsable ?]
Après plusieurs années de pratique en tant qu’hypnothérapeute,
durant lesquelles je traitais des femmes pour résoudre leur manque de confiance,
j'ai réalisé une chose :
la plupart des femmes pensent ne pas être assez.
Assez intelligentes, assez minces, assez belles,
assez qualifiées, assez instruites.
Je dis : « Assez ! Maintenant, ça suffit ! »
De nombreuses études démontrent que par rapport aux hommes,
les femmes ne se considèrent pas aussi prêtes pour une promotion.
Elles pensent moins bien réussir des tests
et sous-estiment généralement leurs aptitudes.
Alors qu'en réalité, leur performance ne diffère ni en qualité, ni en quantité.
Nous échouons à briser ce plafond de verre à cause de notre manque de confiance.
La réponse à ma question « Qui est responsable », c'est nous, les femmes,
et surtout les choses qu'on se serine
et celles qu'on pense être vraies à notre sujet.
Nous sommes toutes responsables de notre vie,
la personne qui définit qui nous sommes et la personne que nous pensons être,
c'est uniquement nous.
Peu importe ce que les autres disent ou pensent de nous.
Ce qui importe le plus, c'est ce que nous croyons être vrai pour nous.
Évaluez vos propres dessins !
Ne cherchez pas l'appréciation ou l'approbation d'autrui pour vos créations.
La perception que nous avons de cette question en dit long
en matière de confiance en soi.
Est-ce une question qui déclenche une découverte de soi ?
« Tu te prends pour qui ? »
Ou est-ce une insulte : « Tu te prends pour qui ? »
« Pour qui tu te prends pour poursuivre tes rêves ? »
« Pour qui tu te prends pour t'exprimer ? »
« Pour qui tu te prends pour défier l'autorité ? »
« Pour qui tu te prends pour dénoncer ton agresseur après toutes ces années ? »
« Pour qui tu te prends pour garder la tête haute après un échec ? »
Quand on vous demande : « Pour qui vous prenez-vous ? »,
quelle est votre réaction ?
Très probablement de la peur.
On nous balance souvent cette question comme une accusation.
Mais je la vois comme la question la plus puissante à nous poser.
Socrate, le philosophe grec, a dit :
(Grec) « Une vie sans examen ne vaut pas la peine d'être vécue. »
« Une vie sans examen ne vaut pas la peine d'être vécue. »
C'était mon point de départ pour formuler l'idée
que pour avoir une vie digne d'être vécue
et répondre avec conviction à la question de savoir pour qui on se prend,
nous devons examiner nos vies en commençant par notre enfance
et bien materner notre enfant intérieur.
Alors, c'est quoi, l'enfant intérieur ?
[Enfant intérieur]
Il fait partie de notre identité affectée durant l'enfance,
qui peut avoir des réactions immatures aux situations adultes de tous les jours,
comme ne pas exprimer son opinion,
ne pas pouvoir changer une habitude agaçante,
ne pas demander ce qu'on veut, ne pas fixer de limites,
ne pas postuler à un poste, ni demander une promotion,
ne pas négocier son salaire ou sa valeur.
Vous demandez-vous si vous avez un enfant intérieur ?
La réponse est oui, vous en avez un parce que vous étiez enfant un jour.
Pourquoi devons-nous soigner l'enfant intérieur pour avoir confiance en soi ?
Parce que pendant les premières années de développement dans la vie d'un enfant,
il y a certains événements qui déclenchent des émotions
qu’un enfant n’est pas apte à gérer.
A un moment de notre enfance
certains de nos besoins primaux sont restés insatisfaits,
ce qui a créé une sorte de traumatisme ou des croyances limitantes.
Un manque d'amour, d'acceptation, de protection.
À ce moment-là, l'enfant adopte la croyance :
« C'est moi.
Quelque chose ne va pas chez moi. »
Et continue sa vie adulte sur la base de cette croyance.
Je ne suis pas assez.
Je n'y arrive pas.
Je ne suis pas à la hauteur.
L'idée est d'écouter avec compassion ce que dit cet enfant intérieur,
et en tant que parent aimant et bienveillant,
lui procurer les bonnes réponses :
« Tu y arrives.
Tu suffis.
Tu es à la hauteur. »
Je vais partager avec vous la technique que j'applique avec mes clientes
pour les aider à réviser ces croyances erronées
et les aider à prendre de l'assurance.
Tout le monde peut le faire, les femmes comme les hommes.
Mais aujourd'hui, je dédie cette pratique aux femmes.
Statistiquement moins confiantes, les femmes peuvent vraiment en bénéficier
parce qu'il est temps de rencontrer la personne que nous sommes vraiment.
Il y a trois étapes.
Vous aurez besoin de votre imagination, d'un stylo et d'une feuille de papier.
Étape numéro un :
trouvez un endroit tranquille et confortable chez vous
où vous pouvez rester sans être dérangée,
prenez votre cahier
et autorisez-vous à revenir à un moment de votre enfance
où quelque chose vous a fait mal.
La chose importante ici, c'est d'observer et de noter
tous les détails comme un observateur.
Soyez témoins de la scène de loin.
Étape numéro deux :
vous allez créer une connexion avec cet enfant intérieur
que vous avez vu dans la première scène.
Approchez-la et dites-lui que vous êtes une amie.
Dites-lui que vous avez vu ce qu'il s'est passé et que ce n'est pas de sa faute.
Dites-lui : « Je t'aime et je t'apprécie.
Je prendrai soin de toi. Tout va bien se passer. »
[Tout va bien se passer]
À l'étape numéro trois, vous allez faire vos adieux.
Mais avant cela, vous allez lui demander : « De quoi as-tu besoin maintenant ? »
Attendez la réponse puis écrivez-la.
Parlez-lui avec la sagesse que vous avez aujourd'hui
et partagez avec elle un message qui l'aidera pendant qu'elle grandit.
Faites-lui des promesses, exprimez de l'amour et de la gratitude.
« Je reviendrai. Je t'aime. Je te remercie. »
Vous pouvez répéter ce processus pour autant d'événements que vous le souhaitez.
Et chaque fois que vous avez besoin de plus de confiance ou de courage,
répétez :
« Je suis assez. Je suis aimable. Je suis en sécurité. Je peux y arriver. »
C'est ce que j'ai fait quand J'ai décidé d'apprendre la lyra
malgré la désapprobation de la société.
C'est ce que je viens de faire juste avant de monter sur cette scène.
Aujourd'hui, je suis heureuse de dire
que de plus en plus de femmes jouent de la lyra en Crète,
et que de nombreux professeurs de musique ne discriminent plus en fonction du genre.
[Xenia Pandelaki]
[Katerina Petraki]
[Kelly Thomas]
La perception de la société a profondément changé.
[Giota Silli]
[Georgia Androulaki-Chnari]
[Georgia Dagaki]
[Ioanna Zouli]
[Elena Karatzi]
C'est ce qui arrive quand les femmes vivent de façon authentique,
sachant avec certitude qui elles sont vraiment.
On pourrait certes se demander,
quoi d'autre devient possible
si vous vous autorisez à définir qui vous êtes et passez à l'action ?
Cette pratique m'a aidée à trouver l'assurance
pour créer une vie digne d'être vécue,
le courage de me présenter et dire ma vérité,
et la compassion d'accepter ma lumière et mes ombres.
Je vous invite à accueillir votre enfant intérieur et à examiner votre vie,
parce que c'est à travers ses yeux,
ces yeux qui regardent le monde avec curiosité et émerveillement,
que vous définirez qui vous êtes vraiment.
Et c'est très important car la façon dont vous vous définirez
aura un impact sur votre réussite au travail,
la qualité de vos relations,
et même à quel point vous êtes heureuse et accomplie dans votre vie.
Arrêtez de voir petit, laissez votre lumière rayonner
pour vous révéler au monde avec amour, créativité et grâce.
Je vous repose ma question mais prenez votre temps pour répondre.
Pour qui vous prenez-vous ?
Merci.
(Applaudissements)
Sećate li se onih trenutaka kada biste kao dete nacrtali nešto,
a onda crtež pokazivali svojim roditeljima ili starateljima,
nadajući se pohvali ili odobravanju?
Ja to nikada nisam dobila od svoje majke.
Svaki put kada bih joj pokazala moj crtež:
„Mama, vidi šta sam nacrtala! Šta misliš? Da li ti se sviđa?”
Ona bi pogledala moj crtež,
zatim mene i onda bi odgovorila pitanjem:
„Šta ti misliš? Da li se tebi sviđa?”
Nije važno šta ja mislim,
važnije je šta ti misliš o tome.
Tada sam se pomalo ljutila na nju,
zato što sam mislila da je to bila neka vrsta testa,
ali sada znam.
Ona je pokušavala da mi pomogne da izgradim samopouzdanje,
pomažući mi da odgovorim na pitanja:
„Šta ja mislim? Šta ja volim? Da li se dopadam sebi? Ko sam ja?”
Pitanje „Šta ti misliš, ko si ti?”
mi je često u životu postavljano,
od strane ljudi čije su namere bile dobre i onih čije namere baš i nisu bile dobre.
Svaki put bih bila apsolutno prepadnuta.
Deo mene je bio jako uplašen.
Kada sam se konačno suočila sa tim strahom,
videla sam uplašenu malu devojčicu koja pokušava da shvati stvari.
Onda sam počela da razgovaram sa tom devojčicom.
Ono što sam shvatila je da sam, kroz razgovor sa tom devojčicom u sebi,
dobila samopouzdanje.
Put je bio trnovit, ali je vredelo.
Priča počinje na fakultetu.
Jedne noći pravili smo žurku na plaži,
pevali i svirali oko logorske vatre.
Moja prijateljica je svirala mandolinu.
Svirala je tako umilno da me je zadivila.
Pozvala me je da joj se pridružim,
ali ja u to vreme nisam svirala nijedan instrument.
Te noći obećala sam sebi da ću naučiti da sviram liru,
grčki muzički instrumet sa Krita.
Međutim, u momentu kada sam to izgovorila, nešto čudno se desilo.
Polovina mojih prijatelja je prestala da priča sa mnom,
a druga polovina me je kulturno izbegavala.
Kada sam pitala jednog od njih, rekao je: „To je zbog onoga sa lirom.”
Ja sam rekla: „Da, šta s tim?”
„Pa, ne možeš. Ti si žena,
a lira je muzički instrument koji tradicionalno sviraju muškarci.”
Nesvesni činjenice da ova glinena figura,
pronađena u Palekastronu na Kritu, i datira još iz 1350. godine pre Hrista,
prikazuje grupu žena kako igraju uz muziku lire koju svira žena,
Ili potpuno zaboravljajući na ljude kao što je Lavrendia Bernidaki,
prva žena koja je '40-ih
snimila ploču kao pevač.
Ona je bila i prva žena za koju znamo,
da je svirala sve muzičke instrumente koji su se svirali na Kritu:
lautu, violinu, liru i mandolinu.
Uprkos tome, dobijala sam iste reakcije i od muškaraca i od žena.
Čak je bilo i onih koji su me javno prozivali govoreći:
„Šta ti misliš, ko si ti da sviraš liru?”
Bila sam očajna, srce mi je bilo slomljeno i bila sam sama.
Ali znate šta?
Deo mene se veoma radovao što ću naučiti da sviram,
pa sam nastavila, kupila instrument i počela da tražim nastavnika.
Ispostavilo se da nastavnici, a posebno nastavnici lire,
nisu učili žene da je sviraju.
Onda sam rekla: „Dobro, moraću sama da naučim da sviram.”
Tako je i bilo.
Kao što je slučaj i sa većinom drugih stvari,
muzika je bolja kada se podeli.
Postojala je jedna grupa muškaraca i žena koji su imali 70, 80 godina,
iz sela Melambes iz regije Retimno,
koji su se okupljali jednom nedeljno
da sviraju, pevaju, igraju, jedu i pričaju.
Na jednom od njihovih druženja,
stidljivo sam spomenula da i ja sviram liru,
a oni su bili tako uzbuđeni
činjenicom da jedna mlada dama svira ovaj instrument,
da su me stalno pozivali, iz nedelje u nedelju da sviram sa njima.
Bila sam oduševljena.
Konačno sam pronašla svoje pleme i bilo mi je tako zabavno.
(Smeh)
Ipak, bio je jedan incident koji nikada neću zaboraviti.
Na jednom od nedeljnih okupljanja zamolili su me da sviram.
Iznenada, jedan čovek koji se prvi put priključio grupi
je ustao i viknuo: „Hoće li ona svirati liru? Žena?
Šta ona umišlja da je?”
(Smeh)
Srce mi je jako brzo lupalo i samo što nisam briznula u plač
kada je jedan od najstarijih muškaraca iz grupe nežno okrenuo moju glavu ka sebi
i rekao: „Krisa, ponavljaj za mnom:
'Ja sam ono što jesam, ono što jesam, ono što jesam, mornar sam Popaj ja!'”
(Smeh)
Kad sam završila ponavljanje ove fraze, svi smo se od srca nasmejali,
a ja sam dobila nadimak „Kapetanaki”,
što u grubom prevodu znači „mali kapetan”,
sa malo pobunjeničkim stavom.
Ovaj stav „malog kapetana” sam zadržala
kao borac za ljudska i građanska prava žena.
Da li ste se ikada pitali
zašto toliko žena i muškaraca jednako plaćaju školarine za fakultet,
ali retko kad imaju i istu platu?
Osim jaza u platama, da li ste se ikada zapitali
zašto nema više žena koje su direktori, političari, inženjeri
ili svirači lire?
Ko je odgovoran za to?
(Ko je odgovoran?)
Nakon nekoliko godina provedenih kao privatni hipnoterapeut
lečeći žene koje su imale problem sa samopouzdanjem,
sinulo mi je.
Većina žena nije verovala da su dovoljne.
Dovoljno pametne, dovoljno mršave, dovoljno lepe,
dovoljno kvalifikovane, dovoljno obrazovane,
a ja kažem: sad je dosta!
Brojne svetske studije su pokazale da, u poređenju sa muškarcima,
žene ne smatraju sebe spremnim za unapređenje.
One predviđaju da će biti lošije na testovima,
i generalno potcenjuju svoje sposobnosti,
a njihovo postignuće se ne razlikuje ni po kvalitetu ni po kvantitetu.
Nismo uspele da prevaziđemo onu nevidljivu prepreku
zbog nedostatka samopouzdanja.
Odgovor na moje pitanje: „Ko je odgovoran” je - mi žene,
a pogotovo zbog stvari koje govorimo sebi
i stvari o nama koje verujemo da su istinite.
Svaka od nas je odgovorna za naše živote.
Jedina osoba koja definiše ko ste ili ko mislite da ste - ste vi.
Nije važno šta drugi ljudi govore ili misle o vama,
najvažnije je šta vi mislite da je istina o vama samima.
Procenite sami svoje crteže,
ne tražite pohvale ili odobrenje od drugih za svoje delo.
Način na koji čujete to pitanje govori dosta o vašem početnom stavu
kada je reč o samopouzdanju.
Da li čujete to kao pitanje kao okidač svoje samospoznaje?
„Šta ti misliš, ko si ti?”
Ili kao uvredu? - „Šta ti misliš, ko si ti?”
„Šta ti misliš, ko si ti da ideš za svojim snovima?”
„Šta ti misliš, ko si ti da progovoriš?”
„Šta ti misliš, ko si ti da se suprotstaviš autoritetu?”
„Šta ti misliš, ko si ti da imenuješ zlostavljača posle toliko godina?”
„Šta ti misliš, ko si ti da ideš uzdignute glave nakon poraza?”
Kada vas neko pita: „Šta ti misliš, ko si ti?”,
kako reagujete?
Verovatno osećate strah.
Većinu nas je u određenom momentu pogodilo ovo pitanje kao optužba,
ali ja ga vidim kao najmoćnije pitanje koje možemo postaviti sebi.
Grčki filozof Sokrat je rekao:
(Na grčkom) „Nepreispitan život nije vredan življenja”
„Nepreispitan život nije vredan življenja.”
To je bila moja početna tačka za formiranje ideje da,
da biste imali život vredan življenja
i sa samopouzdanjem odgovorili na pitanje: „Šta ti misliš ko si ti”,
moramo da ispitamo svoje živote, počev od detinjstva,
i da adekvatno odgajamo unutrašnje dete.
Pre svega, šta je to unutrašnje dete?
(Unutrašnje dete)
Unutrašnje dete je deo našeg karaktera koji je oštećen u detinjstvu,
koji može imati detinjaste reakcije u svakodnevnim odraslim situacijama,
kao što je ne boriti se za sebe,
nemogućnost da se promeni loša navika,
da se zatraži ono što se želi, postavi granica,
konkuriše za posao, zatraži unapređenje,
pregovara o plati ili o tome koliko vredite.
Pitate se da li imate unutrašnje dete?
Odgovor je - da, imate, zato što ste nekada bili dete.
Zašto je potrebno da izlečimo unutrašnje dete
da bismo imali samopouzdanje?
Zato što se tokom ranih godina u razvoju deteta
desio neki događaj koji je pokrenuo emocije
sa kojima dete nije moglo da se izbori.
Svi smo to imali u određenom momentu
da naše primarne potrebe, kao deteta, nisu baš ispunjene
i to je stvorilo određenu vrstu traume ili uverenja koje nas ograničava.
Nedostatak ljubavi, prihvatanja, zaštite.
U tom momentu dete usvaja ubeđenje:
„Ja sam kriva.
Nešto nije u redu sa mnom.”
I ceo svoj odrasli život provede gledajući sebe kroz to ubeđenje.
Ja nisam dovoljna.
Ja ne mogu.
Ja nisam vredna toga.
Moja zamisao je da sa saosećanjem slušate šta to unutrašnje dete govori
i da, kao brižan roditelj pun ljubavi, date tačan odgovor.
„Ti možeš.” „Ti si dovoljna.” „Ti si vredna toga.”
Podeliću sa vama tehniku koju koristim sa svojim klijentima
da bih im pomogla da koriguju ta neispravna ubeđenja
kako bi mogli da izgrade samopouzdanje.
To je proces koji svi mogu da primene, i žene i muškarci.
Ali sada želim da posvetim ovo ženama.
S obzirom na dokazan manjak samopouzdanja, ženama bi to stvarno koristilo,
jer vreme je da upoznate osobu kakva stvarno jeste.
Postupak se sastoji iz tri koraka.
Biće vam potrebna mašta, olovka i parče papira.
Prvi korak:
nađite mirno mesto u svojoj kući
gde vas neće ometati,
uzmite svesku
i dozvolite sebi da se vratite u detinjstvo
u momenat kada se desilo nešto što vas je povredilo.
Važna stvar je da primetite i zabeležite
sve detalje kao posmatrač.
Prisustvujte sceni kao posmatrač.
Drugi korak:
Ostvarićete kontakt sa tim unutrašnjim detetom
koga ste videli u prvoj sceni.
Priđite joj, recite da ste joj prijatelj.
Recite da ste videli šta se desilo i da nije njena krivica.
Recite joj: „Ja te volim i poštujem.
Ja ću se brinuti o tebi. Sve će biti u redu.”
(Sve će biti u redu)
U trećem koraku ćete se oprostiti,
ali pre toga, pitaćete je: „Šta ti treba sada?”
Sačekajte odgovor i zapišite ga.
Podelite sa njom mudrost koju imate danas
i dajte joj poruku koja će joj pomoći dok bude odrastala.
Dajte bilo kakvo obećanje, iskažite ljubav i zahvalnost.
„Vratiću se. Volim te. Hvala ti.”
Ovo možete ponoviti za koliko god događaja mislite da je potrebno.
Svaki put kada vam je potrebno dodatno samopouzdanje ili hrabrost,
ponovite:
„Ja sam dovoljna. Ja sam vredna ljubavi. Ja sam bezbedna. Ja mogu.”
To sam ja učinila kad sam odlučila da naučim da sviram liru,
uprkos neodobravanju društva.
To sam uradila malopre, pre nego što sam izašla na scenu.
Danas sa zadovoljstvom mogu da kažem
da sve više žena na Kritu svira liru
i da postoje brojni nastavnici koji ne vrše polnu diskriminaciju.
(Ksenija Pandelaki)
(Katerina Petraki)
(Keli Toma)
Došlo je do ogromne promene u stavu društva.
(Đota Sili)
(Georgija Andrulaki-Hnari)
(Georgija Dagaki)
(Joana Zuli)
(Elena Karaci)
Eto šta se dešava kada se žene pojave autentično
i samouvereno znaju ko su u suštini.
Možda se pitate
šta je još moguće
ako dozvolimo sebi da se definišemo i ponašamo u skladu sa tim?
Ova vežba mi je pomogla da izgradim samopouzdanje
da stvorim život vredan življenja,
hrabrost da se pojavim ovde i kažem svoju istinu,
i saosećanje da prihvatim svoje svetlo i svoje senke.
Pozivam vas da poradite na detetu u vama i preispitate svoje živote,
zato što kroz njene oči,
oči koje gledaju svet sa radoznalošću i čuđenjem,
ćete definisati ko ste vi u stvari.
To je veoma važno, zato što će način na koji sebe definišete
uticati na vaš uspeh na poslu,
kvalitet vaših veza,
čak i na to koliko ste srećni i ispunjeni u svom životu.
Prestanite da igrate na sitno.
Dozvolite vašem svetlu da zablista
kako biste izašli u svet sa ljubavlju, kreativnosti i plemenitosti.
Pitaću vas još jednom, ali ovaj put razmislite dobro pre nego što odgovorite -
šta ti misliš, ko si ti?
Hvala vam.
(Aplauz)