[Jak tworzyć transkrypty]
"Transkrypt" to napisy w języku oryginału.
Ale do czego służą transkrypty?
Napisy w języku oryginału pomagają na trzy sposoby.
Umożliwiają dostęp do prelekcji osobom Głuchym i niedosłyszącym.
Pomagają w szerzeniu idei zawartych w prelekcji,
ponieważ jeśli prelekcja ma transkrypt,
można znaleźć ją w Google, wyszukując pokrewne tematy.
I wreszcie, jeśli prelekcja ma transkrypt,
może zostać przetłumaczona na inne języki i tak dotrzeć do widzów z całego świata.
Na czym polega tworzenie transkryptów?
Ogólnie rzecz biorąc, polega na spisywaniu tego, co słyszymy
i określaniu czasu, kiedy dany napis ma się pojawić
i momentu, kiedy ma zniknąć.
Istnieje jednak kilka innych, prostych reguł,
o których należy pamiętać podczas pracy nad transkryptem.
Nie uwzględniaj w transkrypcie przejęzyczeń i oczywistych błędów,
na przykład kiedy prelegentka mówi "on myślisz" zamiast "on myśli".
Niech każdy napis będzie elegancką porcyjką tekstu,
nawet jeśli prelegentka zmienia wątek w środku zdania
albo boryka się z gramatyką, udzielając prelekcji w języku obcym.
Trzymaj się limitów długości linijki, długości napisu i prędkości czytania.
I pamiętaj, że tak jak w przypadku tłumaczenia,
kiedy zmiana kodów czasowych nie pomaga,
czasami trzeba zredukować ilość tekstu w napisie,
żeby utrzymać właściwą prędkość czytania.
Staraj się zsynchronizować napis z tym, co jest mówione w prelekcji.
Czas wyświetlania napisu może nachodzić odrobinę na następne zdanie w prelekcji,
szczególnie kiedy jest to konieczne by utrzymać dobrą prędkość czytania.
Ale nie rozpoczynaj wyświetlania napisu
prędzej niż około 100 milisekund zanim prelegent powie odpowiednie zdanie.
Inaczej dasz widzom dziwne poczucie jasnowidzenia,
kiedy język ciała prelegenta będzie niezgodny z wyświetlanym napisem.
I niech napis nie zostaje na ekranie więcej niż około 1 sekundy
po tym, jak prelegent skończy mówić odpowiadające napisowi zdanie.
Nie zostawiaj na końcu napisu początku następnego zdania.
Kiedy tylko to możliwe, niech napis zawiera całe zdanie lub zdanie podrzędne.
Takie napisy łatwiej się czyta,
ale łatwiej także się je tłumaczy,
ponieważ gramatyka języka docelowego
może uniemożliwić podzielenie zdania tak, jak w transkrypcie.
Uwzględnij w napisach informacje dźwiękowe dla widzów Głuchych i niedosłyszących.
W nawiasach zaznacz,
gdzie słychać śmiech, muzykę i brawa,
daj znać, kiedy poza kamerą zmienia się prelegent
i opisz każdy inny dźwięk niezbędny do zrozumienia prelekcji.
Niech żaden napis nie wyświetla się krócej niż 1 sekundę i dłużej niż 7.
W przypadku trwających dłużej braw lub muzyki
wstaw napis z informacją dźwiękową na pierwsze 3 sekundy,
a potem daj znać, kiedy dźwięk się kończy.
Jeśli na ekranie pojawia się tekst w języku prelekcji,
na przykład napisy wbudowane w film odtwarzany na scenie,
umieść ten tekst w napisach,
jeśli to możliwe bez nachodzenia na inne napisy.
Dzięki temu ten tekst na ekranie będzie można przetłumaczyć na inne języki.
Żeby wskazać,
że chodzi o tekst na ekranie, nie o kwestię mówioną przez prelegenta,
umieść tekst w nawiasach kwadratowych.
Poszukaj właściwej pisowni użytych w prelekcji nazw własnych.
Jeśli nie słyszysz, co mówi prelegent,
zapytaj w grupie "I transcribe TEDx talks"
lub w grupie swojego języka na Facebooku.
I co najważniejsze, pamiętaj, że tworząc transkrypty,
wyświadczasz całemu światu znakomitą przysługę,
bo umożliwiasz ideom zawartym w prelekcji
dotarcie do szerszej, globalnej publiczności.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tworzeniu transkryptów,
zapoznaj się ze szczegółowym poradnikiem "How to tackle a Transcript."
A tymczasem... Miłego tłumaczenia i transkrypcji!