Սա Լոս Անջելես Թայմսի վերջին կոմիքսներից է:
Ինչո՞ւմն է բանը:
«Մյուս կողմից, ես ստիպված չեմ արթնանալ
յուրաքանչյուր առավոտյան ժամը չորսին, որպեսզի կթեմ իմ լաբրադորին»:
Սա New York Magazine-ի վերջին շապիկներից է:
Լավագույն հիվանդանոցները, որտեղ բժիշկներն ասում են, որ կգնային քաղցկեղ բուժելու, ծնունդներ ընդունելու,
փրկելու կաթվածներից, սրտային հիվանդություններից, ազդրերի փոխարինումների, առավոտյան 4-ի արտակարգ պատահարների համար:
Սա իմ կողմից արված երգերի մի ծաղկաքաղ է:
(Երաժշտություն)
Դուք նկատեցի՞ք, որ առավոտյան ժամը 4-ը դարձել է
շիֆրի, գաղտնագրի պես մի բան:
Դա նշանակում է, որ օրվա վատագույն ժամին եք արթնացել:
(Ծիծաղ)
Իսկական ժամանակն անհանգստությունների, պատահարների, կսկիծի,
ոստիկանութան պետին վերացնելու պլանի քննարկման համար,
ինչպես «Կնքահայրը» ֆիլմի դասական դրվագում:
Ֆորդ Կոպպոլայի սցենարը նկարագրում է այս տղաներին, որպես
«առավոտյան 4-ին աշխատանքից ուժասպառ»:
(Ծիծաղ)
Իսկական ժամանակն է այնպիսի սարսափի համար, ինչպես
դիակների բալզամացում և հերձում, ինչպես Իզաբել Ալենդեի
«Հոգիների տունը» ֆիլմում:
Կանաչահեր Ռոզայի ապշեցուցիչ սպանությունից հետո
բժիշկները բալզամացնում են նրան դագաղագործների մածուկներով:
Եվ մինչ առավոտյան 4-ը աշխատում են:
Իսկական ժամանակն է ամենամռայլ գործերի համար,
ինչպես օրինակ New Yorker ամսագրի նախորդ ապրիլի համարում
տպագրված Մարտին Էյմիսի կարճ պատմվածքում:
Այն այսպես է սկսում. «2011 թվականի սեպտեմբերի 11-ին նա արթնացավ
Մեյնի Պորտլենդ քացաքում, առավոտյան ժամը 4-ին:
Այդպես սկսեց Մոհամեդ Ատտայի վերջին օրը»:
Առավոտյան 4-ը, իմ կարծիքով, ամենախաղաղ ժամն է,
որի ընթացքում ոչինչ տեղի չի ունենում, սակայն այն անարժան կերպով
վատ անուն է հանել
(Ծիծաղ)
շատ տարբեր լրատվամիջոցների և հայտնի մարդկանց շրջանակում:
Դա ինձ մոտ կասկածներ է առաջացնում:
Ես մտածում էի, աշխարհի որոշ իսկապես ստեղծարար ուղեղների մասին:
Արդյո՞ք ամեն ինչ չի վերադառնում այդ պարզ հնարքին,
որը նրանք են հնարել:
Միգուցե, այստեղ ինչ-որ բա՞ն է կատարվում:
Գուցե, այստեղ ավելի շատ մտացածին, գաղտնի բան է,
և, գրողը տանի, ո՞վ է սկսել այդ առավոտյան 4-ի թեման:
Ասեմ ձեզ, այստեղ պատկերված է Ալբերտո Ջակոմետին
իր քանդակների հետ միասին, 100 ֆրանկանոց շվեյցարական թղթադրամի վրա:
Ամեն ինչ սկսվել է իր հայտնի ստեղծագործությունից,
որը գտնվում է Նյու Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում:
Դրա անվանումն է` «Ապարանքը առավոտյան ժամը 4-ին»
(Ծիծաղ)
1932 թվական:
Սա ոչ միայն ամենավաղ խորհրդավոր հիշատակումն է
այդ ժամի մասին, որը ես կարողացա գտնել:
Ես կարծում եմ, որ այսպես կոչված, սյուռեալիստական քանդակը
կարող է բանալի հանդիսանալ այդ տարօրինակ ժամի մասին
հետագայում արված բոլոր գեղարվեստական նկարագերի համար:
Ես սա անվանում եմ Ջակոմետիի կոդ, TED-ի էքսկլյուզիվ:
Ոչ, դուք կարող եք հետևել ինձ,
եթե ձեզ մոտ Blackberry կամ iPhone է:
Դա մոտավորապես այսպես է աշխատում: Սա վերջին Google որոնման արդյունք է
«առավոտյան ժամը 4»-ի արտահայտություններ:
Արդյունքներն, իհարկե, տարբեր էն: Սա ամենատիպիկն է:
Առաջին տասնյակը տալիս է մեզ
4 հղում Ֆարոն Յանգի «Հիմա առավոտյան 4-ն է» երգին:
3 հղում Ջուդի Դենչի «Առավոտյան ժամը 4-ը» ֆիլմին:
1 հղում Վիսլավա Շիմբորսկայի «Առավոտյան ժամը 4» բանաստեղծությանը:
Դուք կհարցնեք, և ի՞նչ ընդհանուր բան ունեն լեհ բանաստեղծուհին, բրիտանացի տիկինը
և քանթրի ոճի հայտնի երաժիշտը,
բացի Google-ի լավ վարկանիշից:
Դե, սկսենք Ֆարոն Յանգից, ով, ի դեպ, ծնվել է
1932 թվականին:
(Ծիծաղ)
1996-ի դեկտեմբերի 9-ին նա ինքն իր գլխին կրակեց,
ինչպիսի զուգադիպություն, դա Ջուդի Դենչի ծննդյան օրն էր:
(Ծիծաղ)
Սակայն Ֆարոնը չմահացավ այդ օրը:
Նա արնաքամ էր լինում մինչ հաջորդ առավոտ, երբ վերջապես մահացավ
հրազենային վնասվածքից 64 տարեկան հասակում:
Տարօրինակ է, սակայն Ալբերտո Ջակոմետին էլ հենց նույն տարիքում է մահացել:
Իսկ որտե՞ղ էր այդ ժամանակ Վիսլավա Շիմբորսկան:
Նա աշխարհում ամենաանհերքելի ալիբին ունի:
Այդ նույն օրը, 1996 թվականի դեկտեմբերի 10-ին, երբ «պարոն Առավոտյան 4»
Ֆարոն Յանգը իր վերջին շունչն էր փչում Թեննեսսի նահանգի Նեշվիլ քաղաքում,
«օրիորդ Առավոտյան 4»-ը, կամ Վիսլավա Շիմբորսկան
Շվեդիայում էր` Ստոքհոլմում, գրականության Նոբելյան մրցանակի հանձնմանը:
Ալֆրեդ Նոբելի մահվանից ուղիղ հարյուր տարի անց:
Զուգադիպությո՞ւն է: Ոչ, սա սարսռիչ է:
(Ծիծաղ)
Զուգադիպությունն ինձ համար այդքան էլ անբնական չէ:
Դա նույնն է, եթե ես ասեի, որ
«Հեյ, գիտե՞ս որ Նոբելյան մրցանակը սահմանվել է 1901 թվականին,
այն տարի, երբ բոլորովին պատահմամբ ծնվել է Ալբերտո Ջակոմետին»:
Ոչ, ոչ: Ամեն ինչ չէ, որ այդքան ճշգրտորեն տեղավորվում է ընդհանուր պատկերի մեջ:
Սակայն դա չի նշանակում, որ ամենախորը մակարդակում
ոչինչ տեղի չի ունենում:
Իրականում, այս դահլիճում կան մարդիկ,
որոնք, հավանաբար, չեն ցանկանա, որպեսզի ես ցույց տամ այն վիդեոն, որ մենք հիմա կտեսնենք:
(Ծիծաղ)
Վիդեո. Մենք ունենք թենիսի կորտ, լողավազան, կինոսրահ...
Դու նկատի ունես, որ եթե ես ցանկանամ խոզի կոտլետներ ուտել, նույնիսկ գիշերվա կեսին,
քո մարդը կպատրաստի՞ ինձ համար:
Իհարկե, չէ որ նրան վճարում են դրա համար:
Դե ինչ, քեզ հարկավո՞ր են սրբիչ, մաքուր սպիտակեղեն, սպասուհիներ:
Սպասի՜ր, սպասի՜ր: Ես ճի՞շտ հասկացա:
Սուրբ Ծննդյան գիշերը, և առավոտյան ժամը 4-ին...
Օյ, ստամոքսս ձայներ է հանում:
Հոմեր, խնդրում եմ քեզ:
Սպասի՜ր, սպասի՜ր, սպասի՜ր:
Ես քեզ ճի՞շտ հասկացա, Մեթ:
(Ծիծաղ)
Երբ Հոմեր Սիմփսոնը ցանկանում է պատկերացնել
տարվա ցանկացած օրվա ցանկացած ժամը,
ողջ օրացույցի միջից նա նշում է առավոտյան ժամը 4-ը
փոքրիկ Հիսուսի ծննդյան օրը:
Եվ ոչ, ես չգիտեմ, թե ինչպես է սա ընգրկվում
ընդհանուր մոզայիկայի մեջ, սակայն ակնհայտ է,
որ ես ունակ եմ ճանաչելու գաղտնագրված հաղորդագրությունը, երբ այն տեսնում եմ:
(Ծիծաղ)
Ես ունակ եմ ճանաչելու գաղտնագրված հաղորդագրությունը, երբ այն տեսնում եմ:
Պարոնայք, դուք կարող եք գնել Բիլ Քլինտոնի «Իմ Կյանքը» գիրքը
այստեղ, TED-ում գտնվող գրախանութից:
Դուք կարող եք այն ծայրից ծայր կարդալ ցանկալի թաքնված մեջբերումների համար:
Կամ կարող եք այցելել www.randomhouse.com, որտեղ կգտնեք այս հատվածները:
Ի՞նչ եք կարծում, որքա՞ն մենք պետք է կարդանք,
որպեսզի գտնենք այն, ինչ մեզ պետք է:
Չեք հավատա, մոտ տաս պարբերություն:
Ձեր գրքերի մեջ 474 էջի վրա, եթե հետևում եք,
«Թեև այն ավելի ու ավելի լավն էր դառնում, ես միևնույն է,
գոհ չէի պաշտոնը ստանձնելու հանդիսավոր ճառից:
Իմ ելույթների գրողներն արդեն իրենց մազերն էին պոկում,
քանի որ, չնայած այն փաստին, որ մենք աշխատել էինք ճառի վրա մինչև առավոտյան 4-ը,
պաշտոնի ստանձնման հանդիսավոր օրը, ես դեռևս խմբագրում էի այն»:
Իհարկե, այդպես էլ արել ես: Չէ՞ որ դու քո ողջ կյանքը պատրաստվել ես
այդ պատմական պահին, որը լինում է 4 տարին մեկ, և հանկարծ այն աննկատ մոտեցավ:
Եվ հետո...
(Ծիծաղ)
ևս երեք պարբերություն հետո մենք տեսնում ենք այս հրաշքը.
«Մենք վերադարձանք Բլեր Հաուզ, տեսնելու հանդիսավոր ուղերձի վերջնական տարբերակը:
Առավոտյան 4-ից հետո այն զգալիորեն լավացել էր»:
Դե, գրողը տանի, ինչպե՞ս կարող է դա լինել:
Իր սեփական բառերով, կամ նա քնած էր,
Էլի և Տիպերի հետ աղոթքի հանդիպման ժամանակ, կամ ուսումնասիրում էր,
թե ինչպես պորտֆելի միջից միջուկային հրթիռ բաց թողել:
Ի՞նչ է տեղի ունենում ԱՄՆ նախագահների հետ ինագուրացիայի օրվա առավոտյան ժամը 4-ին:
Ի՞նչ էր անում Ուիլիամ Ջեֆերսոն Քլինտոնն այդ ժամանակ:
Հավանաբար, մենք երբեք չենք իմանա դա:
Եվ տեսնում եմ, որ նա այսօր նույնիսկ չի էլ եկել,
որպեսզի այդ տհաճ հարցերին պատասխանի:
(Ծիծաղ)
Մի քիչ անհարմար կլիներ, չէ՞:
Նկատի ունեմ, ամեն ինչ իր աչքերի առջև էր տեղի ունենում,
սակայն եթե Քլինտոնն այստեղ լիներ,
(Ծիծաղ)
նա կհիշեցներ մեզ, ինչպես արել է դա այս հրաշալի կենսագրության շապիկի վրա,
որ այսօրվա դրությամբ Բիլ Քլինտոնը
հավերժ կմնա պատմության մեջ, որպես
առաջին դեմոկրատ նախագահը, ով վերջին տասնամյակների ընթացքում,
ընտրվել է երկու հաջորդական ժամկետով։
Այդքան սերունդների ընթացքում:
Նա առաջինն էր` Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտից հետո,
ում աննախադեպ պատմությունը սկսվել է
շատ վաղուց, նրա առաջին ընտրությունների ժամանակ,
շատ պարզ ժամանակներում, հեռավոր... 1932 թվականին,
(Ծիծաղ)
երբ Ալբերտո Ջակոմետին
(Ծիծաղ)
ստեղծեց իր «Առանձնատունը առավոտյան 4-ին»
երբ, եկեք հիշենք, քանթրի երաժիշտը
առաջին անգամ լացով եկավ այս խենթ աշխարհ:
(Երաժշտություն)
(Ծափահարություններ)