Over the decades,
my colleagues and I have exposed terrible misdeeds and crimes
by large corporations,
which have taken many lives
and caused injuries and diseases,
on top of damaging economic costs,
affecting many incidents.
But exposure was not enough.
We had to secure congressional mandates
to prevent such devastation.
As a result, many lives were saved and many traumas prevented,
especially in the areas of automobile, pharmaceutical, environmental
and workplace health and safety.
Along the way, we kept getting one question again and again:
"Ralph, how do you do all this?
Your groups are small,
your funds are modest
and you don't make campaign contributions to politicians."
My response points to an overlooked,
amazing pattern of American history.
Just about every advance in justice,
every blessing of democracy,
came from the efforts of small numbers of individual citizens.
They knew what they were talking about.
They expanded public opinion,
or what Abraham Lincoln called "the all-important public sentiment."
The few citizens who started these movements
enlisted larger numbers along the way
to achieving these reforms and redirections.
However, even at their peak,
the actively engaged people never exceeded one percent of the citizenry,
often far less.
These builders of democracy and justice
came out of the antislavery drives,
the pressures for women's right to vote.
They rose from farmers and workers in industrial sectors
demanding regulation of banks, railroads and manufacturers
and fair labor standards.
In the 20th century,
improvements of life came with tiny third parties and their allies
pushing the major parties in the electoral arena
to adopt such measures,
such as the right to form labor unions,
the 40-hour week,
progressive taxation, the minimum wage,
unemployment compensation
and social security.
More recently came Medicare
and civil rights, civil liberties,
nuclear arms treaties,
consumer and environmental triumphs --
all sparked by citizen advocates
and small third parties
who never won a national election.
If you're willing to lose persistently,
your causes can become winners in time.
(Laughter)
The story of how I came to these civic activities
may be instructive
for people who go along with Senator Daniel Webster's belief,
"Justice, sir, is the great interest of man on earth."
I grew up in a small, highly industrialized town in Connecticut
with three siblings and parents
who owned a popular restaurant, bakery and delicatessen.
Two waterways,
the Mad River and the Still River,
crossed alongside our main street.
As a child, I asked why couldn't we wade and fish in them,
like the rivers we read about in our schoolbooks.
The answer: the factories freely use these rivers
to dump harmful toxic chemicals and other pollutants.
In fact, the companies took control of rivers that belonged to all of us
for their own profitable pursuits.
Later, I realized the rivers were not part of our normal lives at all,
except when they flooded our streets.
There were no water pollution regulations to speak of then.
I realized only strong laws could clean up our waterways.
My youthful observation of our town's two river-sewers
started a straight line to my eighth-grade graduation speech
about the great conservationist, national park advocate John Muir,
then to my studies at Princeton on the origins of public sanitation,
and then to Rachel Carson's "Silent Spring."
These engagements prepared me
for seizing the golden hour of environmental lawmaking
in the early 1970s.
I played a leading citizen role
in lobbying through Congress the Clean Air Act;
the clean water laws, EPA;
workplace safety standards, OSHA;
and the Safe Drinking Water Act.
If there's less lead in your body,
no more asbestos in your lungs
and cleaner air and water,
it's because of those laws over the years.
Today, enforcement of these lifesaving laws under Trump
is being dismantled wholesale.
Rolling back these perils is the immediate challenge
to a resurgent environmental movement
for the young generation.
As for consumer advocates, there are no permanent victories.
Passing a law is only the first step.
The next step, and the next step, is defending the law.
For me, some of these battles were highly personal.
I lost friends in high school and college to highway collisions,
the first leading cause of death in that age group.
Then, the blame was put on the driver,
derisively called "the nut behind the wheel."
True, drunk drivers had responsibility,
but safer-designed vehicles and highways could prevent crashes
and diminish their severity when they occurred.
There were no seat belts, padded dash panels,
no airbags or other crash-worthy protections
to diminish the severity of collisions.
The brakes, tires and handling stability of US vehicles left much to be desired,
even in comparison with foreign manufacturers.
I liked to hitchhike,
including back and forth from Princeton and Harvard Law School.
Sometimes, a driver and I came upon ghastly crash scenes.
The horrors made a deep impression on me.
They sparked my writing a paper at law school
on unsafe automotive design and the need for motor vehicle safety laws.
One of my closest friends at law school, Fred Condon,
was driving home one day from work to his young family in New Hampshire
and momentarily drowsed behind the wheel of his station wagon.
The vehicle went to the shoulder of the road and tipped over.
There were no seat belts in 1961.
Fred became a paraplegic.
Such preventable violence created fire in my belly.
The auto industry was cruelly refusing to install
long-known lifesaving safety features and pollution controls.
Instead, the industry focused on advertising the annual style changes
and excessive horsepower.
I was outraged.
The more I investigated the suppression of auto safety devices,
publicized evidence from court cases about the auto companies
negligently harming vehicle occupants --
especially the instability of a GM vehicle called the Corvair --
the more General Motors was keen on discrediting my writings and testimony.
They hired private detectives to follow me in order to get dirt.
After the publication of my book, "Unsafe at Any Speed,"
GM wanted to undermine my forthcoming testimony
before a Senate subcommittee in 1966.
The Capitol Police caught them.
The media was all over the struggle in Congress
between me and giant General Motors.
With remarkable speed compared to today,
in 1966, Congress and President Johnson brought the largest industry in America
under federal regulation
for safety, pollution control and fuel efficiency.
By the year 2015,
three and a half million deaths were averted just in the US,
millions more injuries prevented,
billions of dollars saved.
What did it take for a victory against such overwhelming odds?
Well, there were:
one, a few advocates who knew how to communicate the evidence everywhere;
two, several key receptive congressional committee chairs
led by three senators;
three, about seven reporters from major newspapers
who regularly reported on the unfolding story;
four, President Lyndon Johnson, with assistance,
amenable to creating a regulatory safety agency, NHTSA;
and five, a dozen auto engineers, inspectors and physicians
who divulged crucial information,
and who need to be better known.
One more factor was critical: informed public opinion.
A majority of people learned about how much safer their cars could be.
They wanted their vehicles to be fuel-efficient.
They wanted to breathe cleaner air.
The result: in September 1966,
President Lyndon Johnson signed the safety legislation in the White House
with me by his side, receiving a pen!
(Laughter)
Between 1966 and 1976,
those six critically connected factors were used over and over.
It became the golden age of legislation and regulatory action
for consumer, worker and environmental protection.
Those connected elements of our past campaigns
need to be kept in mind by people striving to do the same today
for drinking water safety,
antibiotic resistance deaths,
criminal justice reform,
risks from climate disruption,
bio- and nanotech impacts,
the nuclear arms race,
peace treaties,
dangers to children,
chemical and radioactive perils,
and the like.
According to a solid study in 2016 by Johns Hopkins School of Medicine,
preventable hospital deaths
take a mind-boggling 5,000 lives a week in America.
The 1980s climax:
our dramatic struggle to limit smoking in public places,
regulate the tobacco industry
and establish conditions for reducing smoking.
Their struggle began in earnest in 1964,
with the US Surgeon General's famous report
linking cigarette smoking to cancer and other diseases.
Over 400,000 deaths a year in the United States
are related to smoking.
Public hearings, litigation, media exposés and industry whistleblowers
joined with crucial medical scientists to take on a very powerful industry.
I asked Michael Pertschuk, a leading Senate staffer,
how many full-time advocates were working on tobacco industry control at that time.
Mr. Pertschuk estimated no more than 1,000 full-time champions in the US
pressing for a smoke-free society.
I say that's a remarkably small number of people making it happen.
They had a public opinion majority of aroused people, nonsmokers,
behind them.
Many smokers were quitting the nicotine addiction.
Just think: from 45 percent of adults
down to 15 percent by 2018.
The tipping point was when Congress passed legislation
empowering the Food and Drug Administration
to regulate the tobacco companies.
Keep in mind that advances for consumers and workers
are usually followed by a variety of corporate counterattacks.
When the fervor behind such reform fades,
then legislatures and regulatory agencies become very vulnerable to industry capture
that stalls existing or further enforcement.
What's that saying?
"Justice requires constant vigilance."
We see the difference between
the driven stamina of counterattacking, profit-driven corporate power
and the fatigue that overcomes a voluntary citizenry
whose awareness and skill need renewal.
It is not a fair contest
between large companies like General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
plus other very wealthy companies and lobbyists,
compared to people protection groups with very limited resources.
Moreover, the corporations have immunities and privileges
unavailable to real human beings.
For example, Takata was guilty of a horrific airbag scandal,
but the company escaped criminal prosecution.
Instead, Takata was allowed to go bankrupt and its executives kept nice nest eggs.
But organized people need not be awed by corporate power.
Lawmakers still want votes
more than they need campaign finance from corporations.
We far outnumber corporations in potential influence.
But voters must be connected clearly
to what organized voters want from the lawmakers.
Delegating the constitutional authority of "we the people,"
we want them to do the people's work.
A people's Congress,
the most constitutionally powerful branch of government,
can override, block or rechannel the most destructive corporations.
There are only 100 senators and 435 representatives
with just two million organized activists back home,
a Congress watchdog hobby.
Congressional justice can be made reliable and prompt.
We've proved that again and again with far fewer people.
But today, Congress, marinated in campaign money,
has been abdicating its responsibilities to an executive branch
which too often has become a corporate state controlled by big companies.
President Franklin D. Roosevelt, in 1938, in a message to Congress,
called concentrated corporate power over our government
quote -- fascism -- end quote.
A modest engagement of one percent of adults
in each of the 435 congressional districts,
summoning senators and representatives or state legislators
to their own town meetings,
where the citizenry presents their agenda,
backed by a majority of voters,
can turn Congress around.
Our representatives can become a fountainhead of democracy and justice,
elevating human possibilities.
I dream of our schools,
or after-school clinics,
teaching community civic action skills, leading to the good life.
Adult education classes should do the same.
We need to create citizen training and action libraries.
Students and adults love knowledge that relates to their daily lives.
Large majorities of Americans, regardless of political labels,
favor a living wage,
universal health insurance,
real enforcement against corporate crime, fraud and abuse.
They want a fair, productive tax system,
public budgets returning value to the people back home
in modern infrastructure,
and an end to most corporate subsidies.
Increasingly, they're demanding serious attention to climate disruption
and other environmental and global health perils and pandemics.
Big majorities of people want efficient government,
an end to endless, aggressive wars that boomerang.
They want clean elections and fair rules for voters and candidates.
These are changes that bring people together,
changes Congress can make happen.
People around the world favor democracy,
because it brings the best out of its inhabitants and its leaders.
But this objective requires citizens to want to spend time
on this great opportunity called democracy,
between and at elections.
History gives examples that encourage us to believe
that breaking through power is easier than we think.
People say to me, "I don't know what to do!"
Start to learn by doing.
The more they practice citizen action,
the more skilled and innovative they become at it.
Like learning a trade, a profession, a hobby, learning how to swim,
their doubts, prejudgments and hesitancy
begin to melt away in the crucible of action.
Their arguments for change become deeper and sharper.
From 1965 to 1966,
when I was making the case for safer automobiles,
I realized that there were a lot of industries making a lot of money
from dealing with the horrific results of crashes:
medical care, insurance sales, repairing cars ...
There was a perverse incentive to do nothing but maintain the status quo.
By contrast, preventing these tragedies
frees consumer dollars to spend or save in voluntary [ways]
for better livelihoods.
What it takes is a small number of people to exert their civic muscle,
both as individuals and organized groups,
on our legal decision makers.
Ideally, it only takes a few enlightened rich people contributing funds
to accelerate citizen efforts against the commanders of greed and power.
Why, in our past, rich people donated essential money
for the antislavery, women's right to vote and civil rights movements.
We should remember that.
With the onset of climate catastrophe,
every one of us needs to have a higher estimate of our own significance,
of our own sustained dedication to the civic life,
as part of a normal way of daily living,
along with our personal family life.
Showing up thoughtfully is half of democracy.
That's what advances life, liberty and the pursuit of happiness.
Remember, our country is full of problems we don't deserve
and solutions which we do not apply.
That gap is a democracy gap that no power can stop us from closing.
We owe this to our posterity.
Don't we want our descendants,
instead of cursing us for our shortsighted neglect,
don't we want them to bless our foresight
and bright horizons which can fulfill their lives peacefully
and advance the common good?
Thank you.
(Applause)
خلال العقود الماضية
كشفنا أنا وزملائي عن مخالفات وجرائم مروّعة
قامت بها الشركات الكبيرة،
والتي أودت بحياة العديد من الأشخاص
وسببت الكثير من الإصابات والأمراض
بالإضافة لتكاليفها المدمّرة للاقتصاد
بسبب تلك الحوادث.
ولكن كشفنا لهذه المخالفات لم يكن كافياً.
كان علينا أن نضمن إصدار قرار رسمي من الكونغرس
لمنع هذه الجرائم المدمرة من الحدوث.
وبالتالي أنقذنا العديد من الأرواح ومنعنا وقوع الكثير من الإصابات،
وخاصةً في مجالات السيارات والصناعات الدوائية والبيئة
والصحة والسلامة في مكان العمل.
ظللنا طيلة مسيرتنا نُسأَل سؤالاً واحداً مراراً وتكراراً:
"كيف تقومون بكل ذلك يا رالف؟
فأنتم مجموعاتٌ صغيرة
وتمويلكم متواضع
ولا تقدمون دعماً للسياسيين في حملاتهم."
تتضمن إجابتي التنويه إلى جانب رائع من التاريخ الأمريكي تم تجاهله.
إن كل تقدم حققناه في تطبيق العدالة
وكل الديموقراطية التي وصلنا إليها
تحققت بفضل جهود عدد قليل من المواطنين.
كانوا يَعُون ما يقولونه تماماً.
فوسّعوا الرأي العام،
أو كما يقول أبراهام لينكولن: "الرأي العام بالغ الأهمية."
والقلّة الذين أطلقوا هذه الحركات
انضمت إليهم أعدادٌ كبيرة أثناء مُضيّهم
نحو تحقيق هذه الإصلاحات وتصحيح المسارات.
ولكن حتى عندما كانوا في ذروة نجاحهم
فإن نسبة الأشخاص الفعّالين لم تتجاوز الواحد بالمئة من السكان،
بل كانت غالباً أقل من ذلك بكثير.
ظهر بناة الديموقراطية والعدالة هؤلاء
وخرجوا من حركات مكافحة العبودية
والحركات التي ناضلت لحصول النساء على حق التصويت.
كانوا مزارعين وعُمّالاً في القطاع الصناعي
مطالبين بوضع قوانين للبنوك والسكك الحديدية ومالكي المصانع
وقانون في معايير العمل العادل.
وفي القرن العشرين
حدثت بعض التحسينات بفضل الأطراف الثالثة وحلفائهم
بدفعهم للأحزاب الرئيسية في الانتخابات لتبنّي هذه القوانين
كحق إحداث النقابات العُمالية
وقانون العمل لـ40 ساعة أسبوعياً
والضرائب التصاعدية والحد الأدنى للأجور
وتعويض البطالة
والضمان الاجتماعي.
ومؤخراً ظهر برنامج ميديكير للتأمين الصحي
والحقوق والحريات المدنية
ومعاهدات الأسلحة النووية
كل هذه الانتصارات للمستهلكين والبيئة أطلقها مواطنون مؤمنون بها
وأطراف ثالثة صغيرة لم تفز مطلقاً في الانتخابات.
إذا كُنت متقبلاً للخسارة باستمرار
فدوافعك قد تفوز عندما يحين الوقت المناسب.
(ضحك)
قد تكون قصة انضمامي لهذه الأنشطة المدنية مفيدة
لمن يؤمن كالسيناتور دانييل ويبستر بالمقولة التالية:
"إن العدالة يا سيدي هي أكبر اهتمامات البشر."
ترعرعت في مدينة صغيرة صناعية في ولاية كونيتيكت
مع أخوتي الثلاثة ووالداي
اللذان كانا يمتلكان مطعماً ومخبزاً وبقالية مشهورة.
كان هناك ممران مائيان
- هما نهر ماد ونهر ستيل -
يمران بجانب الشارع الرئيسي في منطقتنا.
كُنت أتسائل في طفولتي لماذا لا يُمكننا السباحة والاصطياد فيهما،
كالأنهار التي نقرأ عنها في كتبنا المدرسية.
والجواب: تأخذ المصانع مطلق حريتها في استخدام هذه الأنهار
لإلقاء المواد الكيميائية الضارة وغيرها من الملوثات فيها.
وفي الحقيقة فإن الشركات تسيطر على أنهارٍ تعود ملكيتها للجميع لزيادة أرباحهم.
وأدركت أخيراً أن الأنهار لم تكن جزءاً من حياتنا الطبيعية على الإطلاق
إلّا عندما كانت تفيض وتُغرق شوارعنا.
لم تكن حينها قوانين الحد من تلوث المياه قد وضعت بعد.
وأدركت ألّا سبيل لنظافة أنهارنا إلّا بوضع قوانين صارمة.
قادتني ملاحظتي هذه للنهرين في مدينتنا التي وصلت إليها في صغري
إلى إلقاء خطبة نجاحي من الصف الثامن
عن جون موير كبير المدافعين عن البيئة وناشطٍ مدافعٍ عن الحديقة الوطنية،
وبعدها إلى دخول مجال يُعنى بأصل الصرف الصحي العام في جامعة برينستون
ومن ثم لقراءة كتاب "الربيع الصامت" لكاتبته راشيل كارسون.
كُل ذلك جهّزني
لاغتنام الفرصة الذهبية في بداية السبعينيات حين بدأ سَن القوانين البيئية.
لعبت دوراً قيادياً كمواطن
لوضع قانون الهواء النظيف من خلال الضغط على الكونغرس
وقوانين المياه النظيفة بالضغط على منظمة حماية البيئة
ومعايير السلامة والصحة المهنية بالضغط على إدارة السلامة والصحة المهنية
وقانون مياه الشرب النظيفة.
فإذا قل الرصاص الموجود في جسمك
وانعدم الأسبست في رئتيك
واستنشقت هواءاً نظيفاً وشربت مياهاً نظيفة
فهذا بفضل تلك القوانين التي وُضعت منذ زمن.
وإنفاذ هذه القوانين جميعها في خطر جسيم اليوم في عهد ترامب.
والعودة لتطبيق هذه القوانين هو التحدي المباشر والأول
لحركة دعم البيئة الجديدة الُمحدثة من قبل الشباب.
وأمّا بالنسبة للمستهلكين فأذكرهم أنه لا يوجد انتصار دائم.
فوضع القوانين هو الخطوة الأولى فقط.
والدفاع عن هذه القوانين هو الخطوات التالية.
وقد كانت بعض هذه المعارك شخصيّة جداً بالنسبة لي.
فقد فقدت بعض أصدقائي من الثانوية والجامعة بسبب حوادث الطرق السريعة
وهو السبب الرئيسي للوفيات في هذه الفئة العمرية.
ومن ثم أُلقي اللوم على السائق
وأطلق عليه بسخرية اسم "الغبي خلف المقود."
يتحمّل السائقون السكرانون المسؤولية بالطبع
ولكن يُمكن للمركبات والطرق السريعة ذات التصميم الآمن أن تمنع وقوع الحوادث
أو أن تُخفف من شدّتها عند وقوعها.
لم تكن توجد حينها أحزمة الأمان ولا بطانات لوحة القيادة
ولا الوسادات الهوائية ولا أي وسيلة أخرى للحماية وتقليل شدّة الاصطدام.
كانت نوعية المكابح والإطارات
والأجزاء التي تحافظ على ثباتية السيارة الأمريكية سيئة
حتى بالمقارنة مع السيارات المصنعة خارج أمريكا.
أُحب أن أسافر متطفلاً مع الآخرين مجاناً
ذهاباً وإياباً بين جامعة برينستون وكلية الحقوق في جامعة هارفرد.
شهدت أنا والسائق في بعض الأحيان حوادث مروّعة.
ترك منظرها الفظيع انطباعاً قوياً عندي.
ودفعتني لكتابة ورقة بحثية في كلية الحقوق
تدور حول تصميم السيارات غير الآمن وضرورة وضع قوانين لضمان أمان المركبات.
كان أحد أصدقائي المقربين في كلية الحقوق واسمه فريد كوندون
يقود سيارته في أحد الأيام عائداً من عمله إلى منزله وعائلته الصغيرة في نيو هامبشاير
وأصابه النعاس للحظات وهو يقود سيارته العائلية.
انحرفت سيارته نحو جانب الطريق وخرجت عنه.
لم تكن هناك أي أحزمة أمان في عام 1961.
أُصيب فريد بالشلل الرباعي.
أشعلت هذه الحوادث التي كان بالإمكان تجنبها جسدَي حماساً.
كانت شركات صناعة السيارات ترفض بقسوة
إضافة وسائل الأمان المعروفة منذ زمن ووسائل تخفيف التلوّث.
وبدلاً عن ذلك فقد ركّزت على الدعاية للأشكال الجديدة التي تُطرح سنوياً
وزيادة قوة المحرّك أكثر وأكثر.
اعتراني الغضب.
كلما بحثت أكثر في عدم إضافة وسائل الأمان هذه
واطلعت على أدلة من قضايا لإهمال شركات صناعة السيارات
والتي تسببت بحوادث وأذية للركاب
- وخاصة عدم ثباتية سيارة جنرال موتورز التي تُدعى بكورفير -
ازدادت محاولات شركة جنرال موتورز لتشويه كتاباتي وشهاداتي.
فقد عيّنوا محققين خاصين ليتبعوني ويحصلوا على بعض المعلومات ليستخدموها ضدي.
بعدما نشرت كتابي "غير آمن بأي سرعة،"
أرادت شركة جنرال موتورز إضعاف شهادتي
التي كنت سأدلي بها أمام لجنة فرعية عن مجلس الشيوخ في عام 1966.
قبضت عليهم شرطة الكابيتول.
هرعت وسائل الإعلام لتغطية النزاع الدائر في الكونغرس
بيني وبين الشركة العملاقة جنرال موتورز.
وبسرعة غير معهودة في يومنا هذا
أخضع الكونغرس والرئيس جونسون أكبرَ شركة صناعية في أمريكا في عام 1966
للقوانين الفيدرالية
للحفاظ على السلامة والحد من التلوّث واقتصاد الوقود.
وبحلول عام 2015
تم تفادي وقوع ثلاثة ملايين ونصف وفاة في الولايات المتحدة الأمريكية فقط
وتجنّب وقوع ملايين الإصابات
ووُفّرت المليارات من الدولارات.
من ساهم بتحقيق هذا النصر العظيم المعاكس للتوقعات؟
حسناً، كان هناك:
أولاً: عدد قليل من الناشطين الذين يعرفون كيف يجلبون الأدلة من كل الأماكن
ثانياً: العديد من رؤساء لجان الكونغرس المستقبلين الرئيسيين
بقيادة ثلاثة من أعضاء مجلس الشيوخ
ثالثاً: حوالي سبع مراسلين من الصحف الكبرى
كانوا يكتبون بانتظام عن القصة التي يُكشف عنها
رابعاً: بدعم من الرئيس ليندون جونسون
وإنشاء هيئة لتنظيم الأمور المتعلقة بالسلامة
اسمها الإدارة الوطنية للسلامة على الطرق السريعة.
وخامساً: مجموعة من مهندسي السيارات والمفتشين والأطباء
الذين كشفوا عن معلومات هامة جداً
والذين يجب أن تُعرف أسماءهم أكثر.
من العوامل الهامة أيضاً: توعية العامة.
عرف معظم الناس أن سياراتهم يُمكن أن تكون أكثر أماناً.
وأرادوا أن توفّر سياراتهم استهلاك الوقود.
أرادوا أن يستنشقوا هواءً نظيفاً.
وكانت النتيجة أنه وفي أيلول من عام 1966
وقّع الرئيس ليندون جونسون على تطبيق قوانين السلامة في البيت الأبيض
كُنت إلى جانبه وقد حصلت على هذا القلم منه!
(ضحك)
بين عامي 1966 و1976
استُخدمت هذه العوامل الستة المترابطة مرات ومرات.
وأصبحت هذه الفترة العصر الذهبي لسن القوانين والتشريعات
لحماية المستهلك والعامل والبيئة.
يجب أن تبقى هذه العوامل المترابطة التي استخدمناها في حملتنا في الماضي
في ذهن الأشخاص الذين يحاولون فعل شيء مشابه اليوم
على مستوى سلامة مياه الشرب
والوفيات المتعلقة بالمقاومة للصادَّات
وإصلاح نظم العدالة الجنائية
ومخاطر تغيّر المناخ
وآثار التقنيات الحيوية وتقنيات النانو
وسباق التسلّح بالأسلحة النووية
ومعاهدات السلام
والمخاطر المحيطة بالأطفال
ومخاطر المواد الكيميائية والمشعّة
وما شابه ذلك.
وفقاً لدراسة قويّة أُجريت في كلية جون هوبكنز للطب في عام 2016
فإن وفيات المستشفيات التي يُمكن تجنبها
تصل إلى 5,000 وفاة في الأسبوع في أمريكا.
بلغت الذروة في الثمانينيات:
ناضلنا بشدة لمنع التدخين في الأماكن العامة
وتنظيم صناعة التبغ
وتهيئة الظروف للحد من التدخين.
بدأ هذا النضال بجديّة في عام 1964
عندما ربط الجرّاح العام الأمريكي المشهور تدخين السجائر بالسرطان وأمراض أخرى.
حيث تُعزى أكثر من 400,000 وفاة سنوياً في الولايات المتحدة للتدخين.
شاركت جلسات الاستماع العامة والدعاوى والمؤتمرات الصحفية والمُبلغون عن المخالفات
والأطباء - الذين لعبوا دوراً هاماً - في التغلّب على صناعة قوية للغاية.
سألتُ مايكل بيرتشوك وهو أحد كبار أعضاء مجلس الشيوخ
عن عدد الناشطين الذين تفرّغوا لمكافحة صناعة التبغ في وقتها.
قدّر بيرتشوك أعداد هؤلاء الأبطال بما لا يزيد عن 1,000 في الولايات المتحدة
يناضلون للوصول إلى مجتمعٍ خالٍ من التدخين.
أعتقد أن هذا العدد صغيرٌ لإنجازٍ بهذا الحجم.
كانوا يملكون معظم الرأي العام إلى صفهم من أُناس ثائرين وكارهين للتدخين.
وكان الكثير من المدخنين يُقلعون عن إدمانهم على النيكوتين.
فكّروا بالرقم الذي هبط من 45% من البالغين المدخنين
إلى 15% بحلول عام 2018.
كانت نقطة التحول عندما أقر الكونجرس قانوناً
يسمح لهيئة الغذاء والدواء بالتحكم وتنظيم صناعة التبغ.
تذكّر أن هذه الانتصارات التي حُققت للمستهلكين والعمّال
غالباً ما يليها هجمات معاكسة من قبل الشركات.
وعندما يخبو الحماس الكامن خلف هذه الحركات الإصلاحية
تُصبح الهيئات التشريعية والتنظيمية راغبة بشدة بالاستيلاء على الصناعة
الأمر الذي يُؤخر تطبيق القوانين الحالية والمستقبلية.
ماذا يقول المَثُل؟
"العدالة بحاجة ليقظة دائمة."
نستطيع أن نرى الفرق
بين دافع الشركات لشن هجمات مضادة مدفوعةً بالرغبة بالربح
والتعب الذي يعتري المواطنين الذين يعملون بشكل طوعي
الذين يجب تجديد وعيهم وتطوير مهاراتهم.
إنها منافسة غير عادلة
بين الشركات الضخمة كجنرال موتورز وفايزر
وإكسون موبيل وويلز فارجو ومونسانتو
بالإضافة للشركات والجهات ذات النفوذ والثراء الفاحش
بالمقارنة مع المجموعات التي تحاول الدفاع عن الناس بأقل الموارد.
تتمتع الشركات علاوةً على ذلك بحصانات وامتيازات
لا يُمكن للأفراد العاديين الحصول عليها.
كانت شركة تاكاتا على سبيل المثال متهمة بقضية مروّعة تتعلق بالوسائد الهوائية
لكن الشركة أفلتت من الملاحقة الجنائية.
وبدلاً عن ذلك فقد سُمح لشركة تاكاتا بإعلان إفلاسها
واحتفظ مُديروها بالأموال التي ربحوها منها.
ولكن لا يجب على الأشخاص المنظمين أن يخافوا من قوة الشركات.
فصانعو القرار بحاجة للأصوات
أكثر من حاجتهم لتمويل الشركات لحملاتهم.
يفوق تأثيرُنا تأثيرَ الشركات بكثير.
لكن يجب أن يُدرك الناخبون جيداً
ما الذي يريده الناخبون المنظمون من صانعي القرار.
بتفويض السلطة الدستورية لهم
نُريدهم أن يقوموا بما يُريده الشعب.
يُمكن للكونغرس المؤلف من الشعب
- وهو أكبر مؤسسات الحكومة نفوذاً -
يُمكن له أن يُلغي قرارات الشركات المُدمّرة أو يوقف تنفيذها أو يغير من مسارها.
إذ لا يوجد سوى 100 عضو في مجلس الشيوخ و435 نائب
وبالمقابل يوجد حوالي مليوني ناشط مُنظّم
وهذا يجعل من الكونغرس حارساً للشعب.
يمكن أن تُصبح العدالة في الكونغرس موثوقة وسريعة.
أثبتنا ذلك مرات عديدة وبعدد أقل من الأشخاص.
لكن الكونغرس اليوم وبعد امتلاء بطنه بأموال الحملات
تخلّى عن مسؤولياته كسلطة تنفيذية
وأصبح في كثير من الأحيان يتصرف كجهة مؤسساتية تُسيطر عليها الشركات الكبرى.
وصف الرئيس فرانكلين روزفلت في رسالة إلى الكونغرس في عام 1938
تحكُّمَ الشركات عن طريق نفوذها بحكومتنا
بالـ"الفاشيّة".
يُمكن لمشاركة متواضعة لواحد بالمئة من البالغين
في كل منطقة من دوائر الكونغرس الـ435
واستدعاءَهم لأعضاء مجلس الشيوخ والمُمثلين
أو صناع القرار في ولايتهم لاجتماعاتهم المحلية،
حيث يعرض المواطنون رؤاهم وأهدافهم
مدعومين بأغلبية الناخبين
يُمكن أن يقلب الكونغرس رأساً على عقب.
يمكن لممثلينا أن يصبحوا منبع الديمقراطية والعدالة
ويرفعوا من إمكانيات البشر.
أحلم أن تقوم مدارسنا
أو النوادي المُقامة بعد المدرسة
بتنمية مهارات العمل المدني في المجتمع فهذا يؤدي لتحسيّن نوعية الحياة.
يجب أن تفعل صفوف تدريس الكبار نفس الشيء.
يجب أن نُنشئ مكتبات لتدريب المواطنين على القيام بهذه الأشياء.
فالطلاب والبالغون يحبون معرفة ما يتعلّق بحياتهم اليومية.
يُفضّل مُعظم الأمريكيين - بغض النظر عن انتمائهم السياسي -
أن يحصلوا على راتب كافٍ
وتأمين صحّي شامل وتطبيق القوانين الجيّد
على الجرائم التي ترتكبها الشركات والاحتيال وسوء المعاملة.
يرغبون بنظام ضريبي عادل ومُنتج
بحيث يُعاد المال العام الذي أُخذ من الناس إليهم
من خلال تحسين البُنية التحتيّة
بدلاً عن تقديم الإعانات للشركات.
ويُطالبون على نحوٍ متزايد بالاهتمام أكثر بالتغيرات المناخيّة
وغيرها من المخاطر والأوبئة البيئية والعالمية.
تريد الغالبية العظمى من الناس حكومةً فعالة
ووضع حد للحروب الكثيرة والتي يرتد أثرها عليهم.
يريدون انتخابات نزيهة وقواعد عادلة للناخبين والمرشحين.
هذه هي التغييرات التي يتفق عليها الجميع
وهذه التغييرات يُمكن أن يُحدثها الكونغرس.
يُفضّل الناس في كل أنحاء العالم الديموقراطيّة
لأنها تجبَل السكان والقادة على أفضل صورة.
ولكن هذا الهدف يتطلّب من المواطنين أن يرغبوا بقضاء بعض الوقت
في تطبيق هذه الديموقراطية العظيمة
بين فترات الانتخابات وأثناءها.
وفي التاريخ أمثلة تُشجّعنا على الإيمان بأن اختراق السُلطة أسهل مما نتصوّر.
يقول لي الناس: "لا أعلم ما الذي علي فعله!"
يُمكنك أن تعلم ذلك إذا بدأت بالعمل فعلاً.
كُلّما مارس دوره كمواطن
أصبح أكثر مهارة وإبداع فيه.
كتعلّم حرفة أو مهنة أو هواية أو تعلّم كيفية السباحة
إذ تبدأ الشكوك والأحكام المسبقة والتردد بالذوبان في بوتقة العمل.
وتصبح حُججهم للتغيير أعمق وأقوى.
بين عامي 1965 و1966
عندما كُنت أُعدُّ لقضية السلامة في صناعة السيارات
أدركت أن هناك الكثير من الصناعات التي يُجنى الكثير من المال فيها
من خلال التعامل مع النتائج المروعة للحوادث
كالرعاية الطبيّة والتأمين وإصلاح السيارات.
وبالتالي كان هُناك دافع لعدم القيام بأي تغيير والحفاظ على الوضع الراهن.
وعلى العكس من ذلك فإن منع هذه المآسي من الوقوع
سيوفّر أموال المستهلكين وبالتالي يُمكن أن ينفقوها حسب رغبتهم
لتحسين نوعية حياتهم.
كُل ما يتطلّبه ذلك مجموعة صغيرة من الناس ليستعرضوا عضلاتهم المدنية وإمكانياتهم
- كأفراد وجماعات مُنظّمة -
أمام صُناع القرار.
لا يحتاج الموضوع في أفضل الأحوال إلّا لقليل من الأغنياء المثقفين
ليساهموا بأموالهم في تسريع جهود المواطنين ضد قادة الجشع والطمع.
السبب الذي دفع بالأغنياء في الماضي للتبرع بالمال الذي كان ضرورياً
لمكافحة العبودية ومساندة حق النساء في التصويت وحركات الحقوق المدنية،
هو ما يجب أن نتذكره.
مع بدء الكارثة المناخيّة
يجب على كل واحد منا أن يرفع من شأن أهميّته
وتأثير تفانيه المستمر في الحياة المدنية
وعَدِّها جزءاً طبيعياً من حياتنا اليومية
إلى جانب حياتنا الشخصية العائلية.
الوصول إلى السُلطة بشكل ذكي هو نصف الديموقراطية.
وهذا ما يدفع عجلة الحياة والحريات والسعي نحو السعادة للأمام.
تذكّر أن بلدنا مليء بالمشاكل التي لا نستحقها
والحلول التي لا نطبقها.
هذه الفجوة هي فجوة في الديموقراطيّة ولا توجد قوّة تستطيع ردعنا عن ردمها.
نحن مدينون بهذا لأجيالنا القادمة.
ألا نُريد لأحفادنا
- بدلاً من أن يلعنوننا على إهمالنا وقِصر نظرنا -
ألا نُريد أن يشكروننا ويثنوا على بُعد نظرنا
وعلى المستقبل المُشرق الذي يُمكن أن يُحققوا ذواتهم فيه بسلام
والنهوض بالصالح العام؟
شكراً لكم.
(تصفيق)
Durante décadas,
mis colegas y yo hemos expuesto fechorías y delitos
de grande corporaciones,
que se han cobrado varias vidas
y han causado heridas y enfermedades,
además de perjudiciales costes económicos,
generando muchos incidentes.
Pero la denuncia no fue suficiente.
Tuvimos que asegurar mandatos del congreso
para prevenir tal devastación.
Por lo tanto, se salvaron muchas vidas e impidieron muchos traumas,
especialmente en las áreas de automoción, farmacéutica, ambiental
así como en las de salud y seguridad en el lugar de trabajo.
A lo largo del tiempo siempre nos preguntaban una y otra vez:
"Ralph, ¿cómo haces todo esto?
Tus grupos son pequeños,
tus fondos son modestos
Uds. tampoco hacen contribuciones de campañas a los políticos".
Mi respuesta apunta a un increíble patrón
a menudo pasado por alto de la historia estadounidense.
Casi todos los avances en la justicia,
cada bendición a la democracia, se origina
a partir de los esfuerzos de un pequeño número de ciudadanos individuales.
Ellos sabían de lo que hablaban.
Expandieron la opinión pública,
o lo que Abraham Lincoln llamaba "Lo crucial, la opinión del pueblo".
Los pocos ciudadanos que iniciaron estos movimientos
incrementaron esos números durante el proceso
para lograr estas reformas y reorientaciones.
Sin embargo, aun durante su apogeo,
las personas activas nunca sobrepasaron un 1 % de la ciudadanía,
a veces aun menos.
Los fundadores de la democracia y la justicia
venían de las campañas contra la esclavitud,
las presiones para lograr el derecho del voto de la mujer.
Surgieron de granjeros y trabajadores en los sectores industriales
demandando la regulación de bancos, ferrocarriles, fabricantes
y normas laborales justas.
En el siglo XX
las mejoras de vida vinieron con partidos pequeños y sus aliados
que presionaron a los partidos importantes en la arena electoral
para adoptar medidas como:
el derecho de formar sindicatos,
las 40 horas por semana,
impuestos progresivos, el salario mínimo,
compensación durante desempleo
y seguridad social.
Los más recientes son: Medicare
y derechos civiles, libertades civiles,
tratados de armas nucleares,
triunfos del consumidor y del ambiente
todos logrados por defensores ciudadanos
y pequeños partidos
que nunca ganaron una elección nacional.
Si Uds. están dispuestos a perder persistentemente
sus causas, con tiempo pueden llegar a ganar.
(Risas)
La historia de como llegué a estas actividades civiles
puede ser educativa
para los que están de acuerdo con la opinión del senador Daniel Webster:
"Justicia, señor, es el gran interés del humano en la tierra."
Yo crecí en una pequeña ciudad altamente industrializada en Connecticut
con tres hermanos y padres
que eran dueños de un restaurante popular, panadería y delicatessen.
Dos ríos,
el río Mad y el río Still,
cruzaban por la calle principal.
De niño preguntaba ¿Por qué no podemos vadear o pescar en ellos
como leíamos en nuestros libros escolares?
La respuesta: las fábricas usaban libremente estos ríos
para verter químicos dañinos y tóxicos y otros contaminantes también.
En realidad, las empresas tomaron el control de los ríos que nos pertenecía
para sus actividades rentables.
Después me di cuenta de que los ríos no eran en absoluto parte de nuestras vidas,
excepto cuando inundaban nuestras calles.
En esos tiempos no había regulación de contaminación de agua.
Me di cuenta de que solo leyes fuertes podrían limpiar nuestros canales.
Mi observación de joven de los dos ríos-alcantarillas
inició una linea recta en mi discurso de mi graduación de octavo grado
sobre el gran conservacionista y defensor de parques nacionales John Muir,
después en mis estudios en Princeton sobre los orígenes del saneamiento público,
y luego en "Primavera silenciosa" de Rachel Carson.
Estos compromisos me prepararon
para aprovecharme de la hora dorada de la legislación ambiental
a los inicios del 1970.
Tuve un rol de ciudadano
al presionar al Congreso el Clean Air Act,
las leyes de agua limpia, EPA;
normas de seguridad laborales, OSHA;
y la ley de agua potable segura.
Si en sus cuerpos hay menos plomo,
ya no haya más asbesto en sus pulmones
y tienen agua limpia y aire puro,
es por esas leyes que se promulgaron a lo largo de los años.
Hoy la aplicación de estas leyes bajo Trump
están siendo totalmente desmanteladas.
Hacer retroceder estos peligros es el desafío inmediato
para que la nueva generación pueda revivir
el movimiento ambiental.
Para los defensores consumidores, no hay victorias permanentes.
Establecer una ley es solo el primer paso.
El siguiente paso, y el siguiente paso, es de defender la ley.
Para mí, algunas de estas batallas fueron sumamente personales.
Perdí amigos de secundaria y de universidad en accidentes de carretera,
la causa principal de muertes a esa edad.
Entonces, culpaban al conductor,
llamándolo sarcásticamente "el loco detrás del volante".
Es cierto que los conductores ebrios son responsables,
pero vehículos y carreteras diseñadas con la seguridad en mente podrían prevenir
accidentes y disminuir la gravedad cuando sucedan.
No tenían cinturones de seguridad,
paneles de instrumentos acolchados, no tenían bolsas de aire ni ningún
otro tipo de protección para mitigar la gravedad de las colisiones.
Frenos, neumáticos y la estabilidad del volante de los autos estadounidenses
dejaba mucho que desear en comparación con autos extranjeros.
Me gustaba hacer autostop,
incluso de ida y vuelta desde Princeton a Harvard Law School.
Algunas veces el conductor y yo nos topábamos con horribles accidentes.
Los horrores dejaron una gran impresión en mí.
Esto me motivó para escribir un trabajo en la facultad de Derecho
sobre diseños de auto inseguros y
la necesidad de mejores leyes de seguridad de vehículos de motor.
Uno de mis mejores amigos en la facultad de Derecho, Fred Condon,
iba con el auto de regreso a casa de su familia en Nuevo Hampshire
y por un momento se adormeció al volante de su auto.
El vehículo se fue al arcén y volcó.
No habían cinturones de seguridad en 1961.
Fred quedó parapléjico.
Esta violencia tan evitable creó un fuego en mi barriga.
La industria automotriz rehusaba instalar funciones de emergencia
ya conocidos por salvar vidas y métodos para controlar contaminación.
En cambio, la industria se centró en publicidad de cambios de diseño anuales
y caballos de potencia el excesivos.
Estaba enfadado.
Con más que investigaba sobre la supresión de dispositivos de seguridad en autos,
publicaba evidencia de casos judiciales sobre las empresas automotrices
que ignoraban el peligro hacia los conductores,
especialmente la inestabilidad del vehiculo GM llamado Corvair,
mientras General Motors se dedicaba a rebatir mis artículos y testimonios.
Contrataron detectives privados que me seguían para encontrar algo.
Después de la publicación de mi libro,
GM quería socavar mi próximo testimonio
ante el subcomité del Senado en 1966.
La policía del Capitolio los capturó.
La prensa estaba atenta a la lucha en el congreso
entre el gigante General Motors y mi persona
Con velocidad extraordinaria comparada a la de hoy, en 1966
el congreso y presidente Johnson pusieron a la más grande industria de EE. UU.
bajo regulación federal
para seguridad, control de contaminación, y eficiencia de combustible.
Para el año 2015
3 millones y medio de muertes se evitaronsolo en EE. UU.,
millones más de lesiones evitadas,
USD 1000 millones ahorrados.
¿Qué llevó a una victoria contra tan arrollantes probabilidades?
Bueno, fueron:
uno, los pocos defensores que sabían cómo comunicar su evidencia a todas partes;
dos, varios representantes receptivos claves del comité del congreso
dirigidos por tres senadores;
tres, cerca de siete reporteros de periódicos populares
que regularmente reportaban sobre la historia que se desarrollaba;
cuatro, presidente Lyndon Johnson, con ayuda apta
crea una agencia reguladora de seguridad, NHTSA
y cinco, una docena de ingenieros automotriz, inspectores y médicos
daban a conocer información crucial,
y que debían darse a conocer.
También hubo un factor crucial: la opinión pública informada.
La mayoría de las personas aprendieron que sus autos podían ser mucho más seguros.
Ellos querían que sus vehículos ahorraran combustible,
Querían poder respirar aire limpio.
El resultado: en septiembre 1966,
presidente Lyndon Johsnon firmó la legislación de seguridad en la Casa Blanca
y yo a su lado recibiendo un lapicero.
(Risas)
Entre 1966 y 1976,
esos seis factores críticamente conectados se usaron una y otra vez.
Se volvió la edad de oro de la legislación y acción reguladora,
para el consumidor, trabajador y protección ambiental.
Esos elementos conectados en nuestra campañas anteriores
deben estar presentes en las personas que hoy también se esfuerzan
en beber agua de forma segura,
en evitar muertes por resistencia a antibióticos,
en reformar de la justicia penal,
en mitigar riesgos del cambio climático,
en el impacto de bio y nanotecnología,
en la carrera de armas nucleares,
en tratados de paz,
en peligros a los niños,
en riesgos radioactivos y químicos,
y similares.
De acuerdo a un estudio creíble del 2016 de la Escuela de Medicina Johns Hopkins
las muertes evitables en hospitales
alcanzan la cantidad increíble de 5000 vidas por semana en EE. UU.
El clímax de los 80:
nuestra lucha dramática para restringir el acto de fumar en lugares públicos,
regular la industria del tabaco
y establecer condiciones para reducir el tabaquismo.
Sus esfuerzos comenzaron en 1964,
con el famoso Informe del Cirujano General vinculando
el tabaquismo con el cáncer y otras enfermedades.
Más de 400 000 muertes cada año en EE. UU.
están relacionados con el tabaquismo.
Audiencias públicas, litigios, exposicición a medios y denunciantes
se unieron con médicos importantes para luchar contra una industria poderosa.
Pregunte a Michael Pertshuk, un miembro principal del Senado,
cuántos defensores trabajaban actualmente para la industria del tabaco.
El Sr. Pertschuk estimó que no más de 1000 defensores en EE. UU.
que insistían en una sociedad libre de tabaco.
Yo digo que es un número notablemente pequeño de personas que lo hacen posible.
Tenían la mayoría de la opinión publica de personas enfadadas, los no fumadores
detrás de ellos.
Muchos fumadores estaban renunciando su adicción a la nicotina.
Piensen esto: del 45 % de adultos
bajo a 15 % en 2018.
El clímax fue cuando el congreso pasó la legislación
dando poder a la Administración de Medicamentos y Alimentos
para regular las empresas de tabaco.
Tengan en mente que los avances para consumidores y trabajadores
son normalmente seguidos por una variedad de contraataques de las empresas.
Cuando la devoción tras estas reformas se desvanece,
las agencias reguladores y de legislación se vuelven muy vulnerables a las manos
industriales que detienen imposiciones actuales o futuras.
¿Cuál es el dicho?
"Justicia requiere vigilancia constante".
Vemos la diferencia entre
el poder corporativo impulsado por las ganancias con su vigor de contraatacar
y la fatiga que debilita a una ciudadanía voluntaria
cuya conciencia y habilidad necesita renovación.
No es un concurso justo
entra las grandes empresas como: General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
y otras empresas adineradas y cabilderos,
comparado a grupos que protegen a personas con recursos restringidos.
Además, las empresas tienen privilegios e inmunidad
que no están a disposición de seres humanos reales.
Por ejemplo, Takata fue culpable del horrible escándalo de las bolsas de aire,
pero la empresa eludió la causa penal.
En vez, Takata se declaró en bancarrota y sus ejecutivos con colchones financieros.
No obstante, personas organizadas no necesitan estar asombrados por su poder.
Legisladores prefieren más votos
que las finanzas para campañas de las empresas.
Nosotros superamos a las corporaciones en influencia potencial.
Pero votantes tienen que estar conectados claramente
con lo que votantes organizados quieren de los legisladores.
Delegando la autoridad constitucional de "nosotros, el pueblo"
queremos que hagan el trabajo del pueblo.
Un congreso de personas,
la rama más poderosa constitucionalmente del gobierno,
puede anular, impedir o redirigir las corporaciones más destructivas.
Solo hay 100 senadores y 435 representantes
con solo dos millones de activistas en sus casa,
un pasatiempo de vigilar el congreso.
La justicia en el congreso se puede hacer más fiable y rápida.
Hemos demostrado eso una y otra vez con mucha menos gente.
Pero hoy el congreso marinado en dinero de campañas, ha renunciado
a muchas de sus responsabilidades una rama ejecutiva que frecuentmente
se ha vuelto un estado corporativo controlado por las grandes corporaciones.
Presidente Franklin D. Roosevelt, en 1938 en un mensaje al congreso
llamó al poder corporativo concentrado sobre nuestro gobierno
cito -- fascismo -- fin de cita.
Un compromiso modesto de un 1 % de adultos
en cada uno de los 435 distritos del congreso,
convocando a senadores y representantes o legisladores del estado
en las reuniones de sus pueblos,
donde la ciudadanía presenta su agenda,
respaldados por la mayoría de los votantes,
puede cambiar el congreso.
Nuestros representantes se pueden volver la fuente de democracia y justicia,
elevando las posibilidades humanas.
Sueño con nuestras escuelas
o clinicas despues de clases,
enseñando habilidades de acción cívica comunal, que dirigen a una buena vida.
Las clases de educación adulta deberían hacer lo mismo.
Tenemos que crear formación ciudadana y bibliotecas de acción.
A estudiantes y adultos les encanta
el conocimiento relacionado con sus vidas diarias.
La mayoría de estadounidenses, sin importar su ideología política
favorece un salario suficiente,
seguro de salud universal,
imposiciones reales contra crímenes corporativos, fraudes y abusos.
Quieren un sistema de impuestos justo y productivo,
presupuestos públicos devolviendo valor a las personas en sus casas
en infraestructura moderna,
y un fin para los subsidios a corporaciones.
Cada vez más están demandando más atención a la alteración climática
y otros peligros y pandemias ambientales y de salud global.
La mayoría de las personas quiere un gobierno eficiente,
un fin a las guerras agresivas sin fin con efecto boomerang.
Quieren elecciones limpias y reglas justas para votantes y candidatos.
Estos son cambias que unen a la gente,
cambios que el congreso puede hacer posible.
Personas alrededor del mundo favorecen la democracia
porque muestra lo mejor de sus habitantes y sus líderes.
Pero este objetivo requiere que los ciudadanos deseen
invertir tiempo en esta gran oportunidad llamada democracia,
entre y durante elecciones.
La historia nos da ejemplos que nos animan a creer
que vencer a ese poder es más fácil de lo que pensamos.
Varios me dicen a mí: "No sé que quiero hacer".
Empiecen a aprender haciendo algo.
Cuanto más que se practica la acción ciudadana,
más hábil e innovador se vuelve uno.
Como aprender un oficio, una profesión, un pasatiempo, aprender a nadar,
las dudas, prejuicios e indecisiones
comienzan a desvanecerse al enfrentarse a la acción.
Sus argumentos en cambio se vuelven más profundos y agudos.
Entre 1965 y 1966,
cuando estaba con el caso para automóviles más seguros,
me di cuenta de que había muchas industrias haciendo mucho dinero
al atender los horribles resultados de accidentes:
atención médica, ventas de seguro, reparando autos...
Había un incentivo deliberado de mantener el statu quo.
Por contraste, prevenir estas tragedias
libera los dólares de los consumidores para gastar o ahorrar voluntariamente
y para tener mejores sustentos.
Lo que se necesita es un número pequeño de personas que ejerzan su músculo civil,
tanto individuos como grupos organizados,
sobre nuestros legisladores.
Lo mejor es tener unos pocos ricos con visión que contribuyan con fondos
para acelerar los esfuerzos ciudadanos contra comandantes de la codicia y poder.
Porque, en el pasado, gente rica donaba dinero esencial contra la esclavitud
y para los derechos de la mujer al voto y movimientos de derechos civiles.
Deberíamos recordarlo.
Con el inicio de la catástrofe climática,
cada uno de nosotros necesita una mejor opinión de nuestra propia importancia,
de nuestra dedicación a la vida cívica,
como una parte normal en nuestra vida cotidiana,
junto a nuestra vida familiar personal.
Mostrarse con conciencia es la mitad de democracia.
Eso es lo que avanza la vida, la libertad y la búsqueda de felicidad.
Recuerden, nuestro país está lleno de problemas que no merecemos
y soluciones que no aplicamos.
Esa brecha es una brecha de democracia que ningún poder puede evitar que cerremos.
Debemos esto a nuestra posteridad.
¿No queremos que nuestros descendientes
en vez de insultarnos por nuestra negligencia a corto plazo,
que nos bendigan por nuestra previsión
y los horizontes radiantes que los permitan cumplir sus vidas en paz
y promover el bien común?
Muchas gracias.
(Aplausos)
Au fil des décennies, mes collègues et moi avons exposé
de terribles méfaits et crimes commis par de grandes entreprises,
qui ont fait de nombreuses victimes
et causé des blessures et des maladies,
en plus des coûts économiques néfastes,
générant de nombreux incidents.
Mais cette exposition n'a pas suffi.
Nous devions garantir des mandats du Congrès
pour empêcher de telles dévastations.
Ainsi, de nombreuses vies ont été sauvées et de nombreux traumatismes évités,
dans les domaines de l'automobile, du médicament,
de l'environnement et de la santé et de la sécurité au travail.
En cours de route, on nous posait sans cesse une question :
« Ralph, comment fais-tu tout cela ?
Tes groupes sont petits,
tes fonds sont modestes
et tu ne contribues pas aux campagnes des hommes politiques. »
Ma réponse met en valeur un motif récurrent,
extraordinaire mais oublié, de l'histoire américaine.
Presque tous les progrès de la justice,
toutes les bienfaits de la démocratie,
sont le fruit des efforts d'un petit nombre de citoyens.
Ils savaient de quoi ils parlaient.
Ils ont éveillé l'opinion publique,
ou ce qu'Abraham Lincoln appelait
« l'opinion publique, d'abord et avant tout ».
Les rares citoyens qui ont lancé ces mouvements
ont enrôlé en chemin un grand nombre de personnes,
pour obtenir ces réformes et ces réorientations.
Cependant, même à leur apogée,
le nombre de personnes activement engagées n'a jamais dépassé 1% de la population,
souvent bien moins.
Ces bâtisseurs de la démocratie et de la justice
sont issus des campagnes anti-esclavagistes,
des mouvements pour le droit de vote des femmes.
Ils sont issus des agriculteurs et des travailleurs des secteurs industriels
qui réclamaient une réglementation
des banques, des chemins de fer et des fabricants
ainsi que des normes de travail équitables.
Au XXe siècle,
les améliorations de la vie sont venues de petits groupes et de leurs alliés
qui ont poussé les principaux partis de l'arène électorale
à adopter de telles mesures,
comme le droit de former des syndicats,
la semaine de 40 heures,
l'imposition progressive, le salaire minimum,
les indemnités de chômage
et la sécurité sociale.
Plus récemment, l'assurance-maladie
et les droits civils, les libertés civiles,
les traités sur les armes nucléaires,
les victoires des consommateurs et des écologistes,
tous suscités par des citoyens mobilisés
et de petits groupes
qui n'ont jamais remporté d'élections nationales.
Si vous êtes prêt à perdre de façon répétée,
vos causes l'emporteront à terme.
(Rires)
L'histoire de ma participation à ces activités civiques
peut être instructive
pour les personnes qui partagent la conviction du sénateur Daniel Webster :
« La justice, Monsieur, est le grand intérêt de l'homme sur Terre. »
J'ai grandi dans une petite ville très industrialisée du Connecticut,
avec mes trois frères et sœurs, et mes parents
qui possédaient un restaurant, boulangerie et épicerie fine de renom.
Deux voies navigables,
la Mad River et la Still River,
se rejoignaient le long de la rue principale.
Enfant, je me demandais pourquoi nous ne pouvions pas y patauger et y pêcher,
comme les fleuves que nous voyions dans nos livres d'école.
La réponse : les usines utilisaient librement ces fleuves
pour déverser des produits chimiques toxiques et d'autres polluants.
En fait, les entreprises ont pris le contrôle de rivières appartenant à tous
pour leurs propres activités lucratives.
Plus tard, j'ai réalisé que les rivières
ne faisaient pas du tout partie de notre vie,
sauf lorsqu'elles inondaient nos rues.
Il n'y avait alors aucune réglementation sur la pollution de l'eau.
J'ai réalisé que seules des lois strictes pourraient nettoyer nos voies navigables.
L'observation de ces deux cours d'eau servant d'égoûts à ciel ouvert
a commencé lors de mon discours de fin de 4e
à propos du grand défenseur de l'environnement et des parcs nationaux,
John Muir,
puis a continué pendant mes études à Princeton
sur les origines de l'assainissement public,
et enfin dans le livre de Rachel Carson « Printemps silencieux ».
Ces engagements m'ont préparé
à vivre l'époque bénie de la législation environnementale
au début des années 70.
J'ai joué un rôle citoyen de premier plan
dans le combat au Congrès pour le Clean Air Act,
des lois sur l'eau potable - l'EPA -
des normes de sécurité sur le lieu de travail - l'OSHA -
et du Safe Drinking Water Act.
S'il y a moins de plomb dans votre corps,
aucune amiante dans vos poumons
et de l'air et de l'eau plus propres,
c'est grâce à ces lois au fil des ans.
Aujourd'hui, sous Trump, ces lois vitales
sont en train d'être démantelées en bloc.
Faire reculer ces dangers est le défi immédiat
d'un mouvement environnemental résurgent
pour la génération à venir.
Pour les défenseurs des consommateurs, il n'y a pas de victoires définitives.
L'adoption d'une loi n'est que la première étape.
L'étape suivante, et la suivante, est la défense de la loi.
Pour moi, certaines de ces batailles ont été très personnelles.
J'ai perdu des amis de lycée et d'université
dans des accidents de la route,
la première cause de décès dans cette tranche d'âge.
Ensuite, la faute a été imputée au conducteur,
appelé avec dérision « le fou au volant ».
Il est vrai que les conducteurs ivres ont une responsabilité,
mais des véhicules et des routes mieux conçus peuvent éviter les accidents
et en diminuer la gravité lorsqu'ils se produisent.
Il n'y avait pas de ceintures de sécurité,
de tableaux de bord rembourrés, d'airbags ou d'autres protections
pour diminuer la gravité des collisions.
Les freins, les pneus et la stabilité des véhicules américains laissaient à désirer,
même par rapport aux constructeurs étrangers.
J'aimais faire de l'auto-stop,
y compris sur des allers-retours entre Princeton et Harvard.
Parfois, le conducteur et moi avons vu des scènes d'accident épouvantables.
Ces horreurs m'ont profondément marqué.
Elles m'ont incité à écrire un article à la faculté de droit
sur la conception dangereuse des voitures
et la nécessité de lois sur la sécurité automobile.
Un jour, un de mes amis proches à la faculté de droit, Fred Condon,
rentrait du travail en voiture
pour rejoindre sa jeune famille dans le New Hampshire
et s'est momentanément endormi au volant de son break.
Le véhicule est parti dans le fossé et s'est renversé.
En 1961, il n'y avait pas de ceinture de sécurité.
Fred est devenu paraplégique.
Cette violence évitable m'a mis en furie.
L'industrie automobile refusait cruellement d'installer
des dispositifs de sécurité et de contrôle de la pollution.
Au contraire, l'industrie se concentrait sur la publicité des nouveaux véhicules
et sur la puissance excessive.
J'étais scandalisé.
Plus j'enquêtais sur la suppression des dispositifs de sécurité automobile,
plus je publiais les preuves de procès concernant l'industrie automobile
qui nuisait par négligence aux occupants des véhicules -
en particulier l'instabilité d'un véhicule GM appelé Corvair -
plus General Motors tenait à discréditer mes écrits et mon témoignage.
Ils ont engagé des détectives privés pour me suivre afin d'obtenir des ragots.
Après la publication de mon livre, « Unsafe at Any Speed »,
GM a voulu saper le témoignage que je devais présenter
devant une sous-commission du Sénat en 1966.
La police du Capitole les a attrapés.
Les médias se sont emparés de la lutte au Congrès
entre le géant General Motors et moi.
Avec une rapidité remarquable par rapport à aujourd'hui,
en 1966, le Congrès et le président Johnson
ont soumis la plus grande industrie américaine
à une réglementation fédérale
en matière de sécurité, de contrôle de la pollution et de rendement énergétique.
De 1966 à 2015,
trois millions et demi de décès ont été évités rien qu'aux États-Unis,
des millions de blessures évitées
et des milliards de dollars économisés.
Que fallait-il pour remporter la victoire malgré un tel rapport de forces ?
Eh bien, il y a eu :
un, quelques défenseurs qui ont su diffuser les preuves partout ;
deux, plusieurs présidents de commissions du Congrès réceptifs,
dirigés par trois sénateurs ;
trois, environ sept journalistes de grands journaux
qui ont régulièrement rendu compte de l'affaire ;
quatre, le président Lyndon Johnson,
prêt à créer une agence de sécurité réglementaire, la NHTSA ;
et cinq, une dizaine d'ingénieurs automobiles, d'inspecteurs et de médecins
qui ont divulgué des informations cruciales,
et qui devraient être mieux connus.
Un autre facteur était essentiel : une opinion publique informée.
Une majorité de personnes ont appris
à quel point leurs voitures pouvaient être plus sûres.
Ils voulaient qu'elles soient économes en carburant.
Ils voulaient respirer un air plus pur.
Résultat : en septembre 1966,
le président Lyndon Johnson a signé
la législation sur la sécurité à la Maison Blanche,
avec moi à ses côtés, recevant un stylo !
(Rires)
Entre 1966 et 1976,
ces six facteurs étroitement liés ont été utilisés à maintes reprises.
C'est devenu l'âge d'or de la législation et de l'action réglementaire
pour la protection des consommateurs, des travailleurs et de l'environnement.
Ces éléments liés de nos campagnes passées
doivent être gardés à l'esprit par les personnes
qui s'efforcent de faire de même aujourd'hui
pour la sécurité de l'eau potable,
les décès dus à la résistance aux antibiotiques,
la réforme de la justice,
les risques liés au dérèglement climatique,
les impacts des bio- et nanotechnologies,
la course aux armes nucléaires,
les traités de paix,
les accidents domestiques,
les périls chimiques et radioactifs,
etc.
Selon une solide étude réalisée en 2016 par la Johns Hopkins School of Medicine,
les décès évitables à l'hôpital font
5 000 victimes par semaine en Amérique, un chiffre ahurissant.
Le point culminant des années 80 :
notre lutte dramatique pour limiter le tabagisme dans les lieux publics,
réglementer l'industrie du tabac
et établir les conditions pour réduire le tabagisme.
Leur combat a commencé réellement en 1964,
avec le rapport de l'Administrateur de la santé publique des États-Unis
qui établissait le lien entre le tabagisme et le cancer et d'autres maladies.
Plus de 400 000 décès par an aux États-Unis
sont liés au tabagisme.
Les audiences publiques,
les procès, les révélations des médias et les lanceurs d'alerte de l'industrie
se sont joints à des scientifiques en médecine
pour s'attaquer à une industrie très puissante.
J'ai demandé à Michael Pertschuk, un membre important du Sénat,
combien d'avocats travaillaient à plein temps
contre l'industrie du tabac à l'époque.
M. Pertschuk a estimé qu'il n'y en avait pas plus de 1 000 aux États-Unis
qui faisaient pression pour une société sans tabac.
C'est un nombre remarquablement faible de personnes
pour que cela se réalise, n'est-ce pas ?
Ils avaient derrière eux une opinion publique majoritaire
composée en de personnes sensibilisées, de non-fumeurs.
De nombreux fumeurs abandonnaient leur dépendance à la nicotine.
Pensez-y : de 45 % des adultes
à 15 % en 2018.
La bascule a eu lieu lorsque le Congrès a adopté la loi
autorisant la Food and Drug Administration
à réglementer l'industrie du tabac.
Rappelez-vous que les avancées pour les consommateurs et les travailleurs
sont généralement suivies de diverses contre-attaques venant des entreprises.
Lorsque la ferveur derrière de telles réformes s'estompe,
les corps législatifs et les organismes de réglementation
deviennent alors très vulnérables à la main-mise de l'industrie
qui bloque l'application des lois existantes ou futures.
Qu'est-ce que cela veut dire ?
La justice exige une vigilance constante.
Nous voyons la différence entre
l'énergie que déploient les entreprises avides pour contre-attaquer
et la fatigue qui envahit des citoyens bénévoles
dont la conscience et les compétences doivent être renouvelées.
Ce n'est pas un combat équilibré
entre de grandes entreprises comme General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
ou toutes les autres sociétés et lobbyistes très riches,
par rapport à des groupes de protection aux ressources très limitées.
De plus, ces sociétés bénéficient d'une impunité et de privilèges
dont ne jouissent pas les êtres humains.
Par exemple, Takata s'est rendue coupable d'un horrible scandale lié aux airbags,
mais la société a échappé aux poursuites.
Au lieu de cela, Takata a été autorisée à se mettre en faillite
et ses dirigeants ont gardé de belles primes.
Mais les gens ne doivent pas se laisser impressionner
par le pouvoir des entreprises.
Les législateurs ont toujours plus besoin de voix
qu'ils n'ont besoin de financement de campagne de la part des entreprises.
Nous sommes bien plus forts que les entreprises
en termes d'influence potentielle.
Mais les électeurs doivent être clairement en phase
avec ce que les activistes attendent des législateurs.
En déléguant l'autorité constitutionnelle de « nous, le peuple »,
nous voulons qu'ils travaillent pour le peuple.
Le Congrès,
la branche la plus puissante du gouvernement sur le plan constitutionnel,
peut passer outre, bloquer ou réorienter les entreprises les plus destructrices.
Il n'y a que 100 sénateurs et 435 représentants
et seulement deux millions d'activistes,
dont le passe-temps est de surveiller le Congrès.
La justice du Congrès peut être rendue de manière fiable et rapide.
Nous l'avons prouvé à maintes reprises avec beaucoup moins de personnes.
Mais aujourd'hui, le Congrès, baigné dans l'argent des campagnes,
a abdiqué ses responsabilités au profit du pouvoir exécutif
qui est devenue un État corporatiste
contrôlé par les grandes entreprises.
Le président Franklin D. Roosevelt, en 1938, dans un message au Congrès,
a nommé le pouvoir élevé des entreprises sur notre gouvernement
- et je reprends son terme - un « fascisme ».
Un modeste engagement de 1% des adultes
dans chacun des 435 districts,
convoquant les sénateurs, les représentants ou les législateurs d'État
à leurs propres réunions municipales,
où les citoyens présentent leur programme,
soutenus par une majorité d'électeurs,
peut faire changer d'avis le Congrès.
Nos représentants peuvent devenir une source de démocratie et de justice,
en élevant les possibilités humaines.
Je rêve d'écoles,
ou de club de jeunes,
enseignant des compétences d'action civique communautaire,
menant à une bonne vie.
Les cours pour adultes pourraient faire de même.
Nous devons créer des bibliothèques pour former à l'action citoyenne.
Les étudiants et les adultes aiment les connaissances
qui se rapportent à leur vie quotidienne.
Une grande majorité d'Américains, indépendamment des étiquettes politiques,
sont favorables au salaire minimum, à l'assurance maladie universelle,
à une vraie lutte contre les crimes, la fraude et les abus des entreprises.
Ils veulent un système fiscal équitable,
des budgets publics qui bénéficient au peuple
dans des infrastructures modernes,
et la fin de la plupart des subventions aux entreprises.
De plus en plus, ils demandent une attention sérieuse
aux perturbations climatiques
et aux autres menace pour l'environnement et la santé mondiale.
Une grande majorité souhaite un gouvernement efficace,
la fin des guerres sans fin et agressives qui font rage.
Ils veulent des élections honnêtes
et des règles équitables pour les électeurs et les candidats.
Ce sont là des changements qui rassemblent les gens,
des changements que le Congrès peut apporter.
Dans le monde, les gens sont favorables à la démocratie,
car elle permet de tirer le meilleur de ses habitants et de ses dirigeants.
Mais cet objectif exige des citoyens
de consacrer du temps à cette grande opportunité qu'est la démocratie,
entre et pendant les élections.
L'histoire nous donne des exemples qui nous encouragent à croire
qu'il est plus facile que nous le pensons de vaincre le pouvoir.
Les gens me disent : « Je ne sais pas quoi faire ! »
Commencez à apprendre en faisant.
Plus ils pratiquent l'action citoyenne,
plus ils deviennent compétents et innovants.
Comme pour l'apprentissage d'un métier,
d'une profession, d'un hobby, de la natation,
leurs doutes, leurs préjugés et leurs hésitations
commencent à se dissoudre dans le creuset de l'action.
Leurs arguments deviennent plus profonds et plus tranchants.
De 1965 à 1966,
alors que je plaidais pour des voitures plus sûres,
j'ai réalisé que beaucoup d'industries gagnaient beaucoup d'argent
des suites horribles des accidents :
soins médicaux, vente d'assurances, réparation de voitures...
Il y avait une incitation perverse à ne rien faire et à maintenir le statu quo.
En revanche, la prévention de ces tragédies
libère l'argent du consommateur pour qu'il le dépense ou l'économise
afin d'améliorer son niveau de vie.
Ce qu'il faut, c'est qu'un petit nombre de personnes exercent leur pouvoir civique,
en tant qu'individus et en tant que groupes organisés,
sur nos décideurs juridiques.
Idéalement, il suffit que quelques riches éclairés apportent des fonds
pour accélérer les efforts des citoyens
contre les commanditaires de la cupidité et du pouvoir.
Dans le passé, les riches ont financé les mouvements anti-esclavagistes,
ceux pour le droit de vote des femmes et pour les droits civiques.
Nous devrions nous en souvenir.
Avec la catastrophe climatique,
chacun d'entre nous doit avoir un haut sentiment de sa propre importance,
de son propre dévouement continu à la vie civique,
dans le cadre d'un mode de vie quotidien normal,
en parallèle de sa vie personnelle.
Agir de manière réfléchie, est la moitié de la démocratie.
C'est ce qui fait avancer la vie, la liberté et la recherche du bonheur.
N'oubliez pas que notre pays a plein de problèmes que nous ne méritons pas
et de solutions que nous n'appliquons pas.
Ce fossé est un fossé de la démocratie
qu'aucun pouvoir ne peut nous empêcher de combler.
Nous le devons à nos descendants.
Ne voulons-nous pas que nos enfants,
au lieu de nous maudire pour notre négligence à courte vue,
bénissent notre clairvoyance
et les horizons radieux qui peuvent leur permettre de mener une vie paisible
et de faire progresser le bien commun ?
Je vous remercie.
(Applaudissements)
Az elmúlt évtizedekben
kollégáimmal nagyvállalatok által elkövetett
szörnyű gaztettekre és bűntettekre derítettünk fényt,
melyek sok életet követeltek,
sérüléseket és betegségeket okoztak
azon túlmenően, hogy számos ügyben
súlyos gazdasági kárral jártak.
Ám az ügyek feltárása nem volt elég.
Az effajta pusztítás megelőzéséhez
kongresszusi rendelkezések kellettek,
amelyek révén számos élet menekült meg, és sok sérülést védtünk ki,
különösen az autóipar, gyógyszerészet, környezetvédelem,
munkahelyi egészség és biztonság területén.
Munkánk során számtalanszor feltették a kérdést:
"Ralph, hogy csinálod?
A csapatod kicsi,
mérsékelt anyagi forrásokkal bírtok,
és nem támogatod politikusok kampányait."
Válaszommal az amerikai történelem egy mellőzött,
csodás sajátosságára szoktam utalni.
Az igazságszolgáltatás minden előrelépése
és a demokrácia minden áldása
magánemberek kis csoportjának erőfeszítéseiből eredt.
Tudták, miről beszélnek.
Formálták a közvéleményt,
vagy ahogy Abraham Lincoln mondta: "a meghatározó jelentőségű közhangulatot".
A mozgalmak kezdeményezői
sokakat állítottak maguk mellé útjuk során,
hogy megvalósítsák e reformokat és irányváltásokat.
Ám még tevékenységük csúcsán is
a lakosság alig egy százalékát tudták aktívan megmozgatni,
sőt gyakran jóval kevesebbet.
Az igazságszolgáltatás és demokrácia ezen építészei
a rabszolgaság-ellenes és a női szavazati jogért folyó küzdelem
nyomán jelentek meg.
Farmerek és gyári munkások soraiból emelkedtek ki,
követelve a banki szektor, a vasúttársaságok, gyártók szabályozását
és tisztességes munkaügyi normák alkalmazását.
A 20. században
az életkörülmények javulásával kis pártok is megjelentek, amelyek szövetségeseikkel
a választási küzdőtér nagyágyúit afelé terelték,
hogy olyan intézkedéseket fogadjanak el,
mint a szakszervezetek alapításához való jog,
a negyvennapos munkahét,
a lépcsőzetes adórendszer és a minimálbér,
a munkanélküli segély
és a társadalombiztosítás.
Mostanában pedig a Medicare,
a polgárjogok és polgári szabadságjogok,
a nukleáris leszerelési egyezmények,
a fogyasztó- és környezetvédő sikerek –
olyan dolgok, amelyekért érdekvédők
és kis pártok szálltak síkra,
amelyek sosem győzedelmeskedtek a választásokon.
Ha készek kitartóan veszíteni,
ügyük idővel győzedelmeskedhet.
(Nevetés)
Hogy én hogyan jövök e közéleti tevékenységhez,
tanulságos lehet azoknak,
akik egyetértenek Daniel Webster szenátor nézetével, miszerint:
"Az igazságosság, uram, nagy fontosságú az ember számára a Földön."
Egy iparosodott kisvárosban nőttem fel Connecticutban
három testvéremmel és a szüleimmel,
akik egy népszerű éttermet, pékséget és csemegeáruboltot üzemeltettek.
Két folyó,
a Mad és a Still folyók
szelték át a főutcánkat.
Gyermekként azt kérdeztem, miért nem gázolhatunk beléjük, pecázhatunk bennük,
mint a folyókban, amelyekről tankönyveinkben olvastunk.
A gyárak szabadon ontják beléjük
a mérgező vegyi anyagokat és más szennyező anyagokat – így szólt a válasz.
Tulajdonképp a köztulajdonban álló folyókat e cégek uralták
önnön nyereségüket hajszolva.
Később rájöttem, e folyók egyáltalán nem tartoznak az életünkhöz,
kivéve, amikor elárasztották az utcákat.
Akkoriban még szó sem volt a vízszennyezés szabályozásáról.
Felismertem, hogy csupán erős törvények tisztíthatnák meg vizeinket.
A két folyóval – szennyvízcsatornával – kapcsolatos ifjúkori megfigyeléseim után
egyenes út vezetett nyolcadikos ballagási beszédemhez,
amely a nagy természetvédőről, a nemzeti parkok szószólójáról, John Muirról szólt,
majd tovább a Princetonra, ahol a szennyvízkezelés eredetéről tanultam,
egészen Rachel Carson "Néma tavasz" című könyvéig.
Ezek a lépések felkészítettek rá,
hogy a '70-es évek elején megragadjam
a környezetvédelmi jogalkotásra nyíló esélyt.
A civilek vezetőjeként lobbiztam,
hogy a kongresszus elfogadja a tiszta levegőről szóló törvényt,
az EPA víztisztasági törvényeit,
az OSHA munkabiztonsági normáit
és a biztonságos ivóvízről szóló törvényt.
Ha a testükben kevesebb ólom halmozódott fel,
ha a tüdejükből kitisztult az azbeszt,
ha a víz és a levegő tisztább,
azoknak a törvényeknek köszönhető, melyeket ekkoriban fogadtak el.
Ma, Trump alatt, ezeknek az életmentő törvényeknek a betartatását
fokozatosan felszámolják.
E veszedelmek visszaszorítása azonnali kihívást jelent
a fiatal nemzedékek révén újjáéledő
környezetvédelmi mozgalomnak.
A fogyasztóvédők nem érhetnek el tartós sikert.
Egy törvény elfogadása csupán az első lépés.
A következő, majd az azt követő lépések: megvédeni a törvényt.
E harcok közül néhány igen személyesen érint.
A gimnáziumban és a főiskolán barátokat vesztettem el autóbalesetben,
amely vezető halálozási ok volt ebben a korcsoportban.
A vezetőt okolták a történtekért,
gúnyosan flúgos sofőrnek nevezték.
Igaz, a részeg sofőr felelős volt a történtekért,
ám biztonságosabbra tervezett autók és autópályák kivédhettek volna baleseteket,
és csökkenthették volna súlyosságukat.
Nem volt biztonsági öv, se párnázott műszerfal,
nem volt légzsák vagy más, ütközés elleni védelem,
amely az ütközés súlyosságát csökkenthette volna.
Az amerikai autók kormányozhatósága, a fékek és gumik
sok kívánnivalót hagytak maguk után, még a külföldi gyártókhoz képest is.
Imádtam autót stoppolni,
beleértve az oda-vissza utazgatást a Princetonról és a Harvardról.
Néha sofőrömmel szembetaláltuk magunkat egy autóbaleset szörnyű helyszínével.
E szörnyűségek mély nyomot hagytak bennem.
A jogi karon írtam ez alapján egy esszét a gondatlan autóipari tervezésről
és a járműbiztonsági jogszabályok szükségességéről.
Az egyik legjobb barátom a Harvardon, Fred Condon,
egy nap ifjú családjához tartva munkából hazafelé, New Hampshire-be,
elbóbiskolt egy pillanatra kombijának volánjánál.
A jármű letért az útról, és felborult.
1961-ben még nem volt biztonsági öv.
Fred deréktól lefelé lebénult.
Az effajta, megelőzhető borzasztó esemény tüzelt fel igazán.
Az autóipar kíméletlenül elutasította
a régóta ismert, életmentő biztonsági és szennyezéscsökkentő funkciók bevezetését.
Helyette az iparág az adott év stílusújdonságait
és az iszonyatos lóerőt népszerűsítette.
Dühöngtem.
Minél többet olvastam az autóbiztonsági eszközök elutasításáról,
vagy hoztam nyilvánosságra bírósági perek bizonyítékait arról,
hogy az autógyárak gondatlanságból kárt okoznak a járművel utazóknak,
különösen a GM Corvairjének instabilitásával,
a GM annál buzgóbban vonta kétségbe írásaimat és tanúvallomásomat.
Magánnyomozót fogadtak, hogy kövessen, és teregesse ki a szennyesem.
Könyvem – Semmilyen sebességnél sem biztonságos – megjelenése után
a GM 1966-ban alá akarta aknázni
a szenátusi albizottság előtt teendő tanúvallomásom,
ám a rendőrség elkapta őket.
A média tele volt a köztem és az óriás GM közt
zajló kongresszusbeli harccal.
1966-ban a kongresszus és Johnson elnök
a maihoz mérten jelentős tempóban vonta be Amerika legnagyobb iparágát
a szövetségi törvények hatálya alá,
szabályozva a biztonságot, a kibocsátást és az üzemanyag-hatékonyságot.
2015-re
csak az Egyesült Államokban 3,5 millió halálesetet védtünk ki.
Ennél milliókkal több balesetet előztünk meg,
és megspóroltunk több milliárd dollárt is.
Hogyan sikerült ilyen reménytelen helyzetben is győzelmet elérni?
Nos, először is volt az ügynek pár szószólója,
akik tudták, hogyan terjesszék mindenütt a bizonyítékokat.
Másodszor akadt néhány fogékony kongresszusi bizottsági tag,
élükön három szenátorral.
Harmadszor ott volt néhány vezető lap úgy hét újságírója,
akik rendszeresen írtak a kibontakozó történetről.
Negyedszer: Lyndon Johnson elnök, aki némi támogatással
életre tudta hívni a Közlekedésbiztonsági Hivatalt.
Végül: egy tucat mérnök, ellenőr és fizikus,
akik fontos információkat adtak közre,
és akiket jobban meg kell ismernünk.
Még egy fontos tényező volt: a közvélemény tájékoztatása.
Az emberek többsége megtudta, mennyivel biztonságosabb lehetne az autója.
Alacsony fogyasztású autóra vágytak.
Tiszta levegőt akartak belélegezni.
Ennek eredményeképp 1966 szeptemberében
Johnson elnök a Fehér Házban aláírta a biztonságra vonatkozó jogszabályokat.
Ott állhattam az oldalán, és megkaptam a tollat!
(Nevetés)
1966 és 1976 között
e hat, rendkívül összefüggő elemet újra és újra bevetettük.
Ez lett a szabályalkotás és törvénykezés aranykora
a fogyasztók, a munkavállalók és a környezet védelme terén.
Régi kampányaink szorosan összefüggő elemeire
emlékezniük kell azoknak, akik manapság hasonló eredményre törekszenek
az ivóvíz biztonságával,
az antibiotikum-rezisztanciából eredő halálesetek,
a büntetőjog reformja,
az éghajlati zavarokból eredő kockázatok,
a bio- és nanotecnológiai hatások,
az atomfegyverkezési verseny,
a békeszerződések,
a gyerekekre leső veszélyek,
a vegyi és radioaktív veszélyek
és hasonlók kapcsán.
A Johns Hopkins Orvostudományi Egyetem 2016-os, megalapozott tanulmánya szerint
Amerikában hetente elképesztő számú,
5000 élet veszik oda kórházban úgy, hogy haláluk megelőzhető lenne.
Az 1980-as csúcspont:
drámai küzdelmünk a közterületeken való dohányzás ellen,
a dohányipar megrendszabályozása,
és a dohányzás mértékét csökkentő feltételek kialakítása.
A harc 1964-ben kezdődik
az Egyesült Államok tiszti főorvosának híres beszámolójával,
amely a cigarettázást összefüggésbe hozta a rákkal és más betegségekkel.
Az Egyesült Államokban évente 400 000-nél többen halnak meg
a dohányzás következményeként.
Nyilvános meghallgatások, perek, leleplező cikkek és iparági informátorok
kutatóorvosokkal karöltve egy igen hatalmas iparággal szálltak szembe.
Megkérdeztem Michael Pertschukot, a szenátus egyik vezető hivatalnokát,
hány ügyvéd dolgozott akkoriban főállásban a dohányipar szabályozásán.
Mr. Pertschuk becslése szerint nem voltak ezernél többen az USA-ban azok,
akik főállásban küzdöttek a füstmentes társadalomért.
Szerintem felettébb kevesen voltak, akik ezt az egészet véghez vitték.
Aktivizálódó emberek és nemdohányzók alkotta,
többségi közvélemény állt mögöttük.
Sok dohányzó szabadult meg nikotinfüggőségétől.
Gondoljanak csak bele: 2018-ra
45% helyett a felnőtteknek már csak 15%-a dohányzott.
A fordulóponton a kongresszus elfogadott egy törvényt,
amely az Élelmiszer- és Gyógyszerellenőrzési Hivatalt
felruházta a dohányvállalatok felügyeleti jogával.
Ne feledjék, hogy a fogyasztói és dolgozói előnyöket
általában egy halom vállalati ellentámadás követi.
Amikor lankad az effajta reformot tápláló buzgalom,
a törvényhozók és szabályozó hatóságok sebezhetővé válnak az iparral szemben,
amely feltartóztatja a meglévő vagy jövőbeni jogérvényesítést.
Ez mit is jelent?
"Az igazság állandó éberséget igényel."
Látható különbség van
az ellentámadást hajtó erő, a haszon vezérelte vállalati hatalom
és kimerültség között, amely eluralkodik az önkéntes polgárokon,
akiknek tudatossága és képességei megújulásra szorulnak.
Nem túl igazságos küzdelem ez
nagy cégek, mint a General Motors, Pfizer,
az ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto
és más, igen gazdag cégek és lobbisták közt,
összehasonlítva az embereket védő, limitált erőforrásokkal bíró csoportokkal.
Ráadásul a vállalatok olyan védettséget és előjogokat élveznek,
amelyek a hétköznapi ember számára elérhetetlenek.
Ott volt például a Takata szörnyű légzsákbotránya,
ám a cég megúszta a büntetőjogi felelősségre vonást.
Helyette csődbe mehetett, vezetői pedig megtarthatták minden pénzüket.
Ám ha szervezettek vagyunk, nem kell félnünk a vállalatok hatalmától.
A törvényhozóknak nagyobb szükségük van szavazatokra,
mint a vállalati kampányfinanszírozásra.
Befolyás szempontjából messze túlszárnyaljuk a vállalatokat.
Ám a szavazóknak egyértelműen kapcsolódniuk kell ahhoz,
amit a szervezett szavazók a törvényhozóknál elérni kívánnak.
Átruházva a "mi" alkotmányos hatalmunkat,
azt akarjuk, hogy az érdekünkben járjanak el.
A népet képviselő kongresszus
a kormány alkotmányosan legerősebb ága,
felülbírálhatja, gátolhatja, átalakíthatja a legkárosabb vállalatokat.
Csak 100 szenátor és 435 képviselő van,
mögöttük csupán kétmillió szervezett aktivista odahaza,
akiknek hobbija a kongresszus felügyelete.
A kongresszusi igazságszolgáltatás lehetne gyors és megbízható.
Ezt már sokkal kevesebb emberrel is bizonyítottuk újra meg újra.
Ám manapság a kongresszus a kampánypénzekben fürdőzik,
felelősségét átruházta egy végrehajtó hatalomra,
amely túl gyakran "vállalatállam"-ként működik nagy cégek irányításával.
Franklin D. Roosevelt elnök 1938-ban egy, a kongresszusnak szánt üzenetében
a kormányunk felett álló, egységes vállalati hatalmat –
idézem – fasizmusnak nevezte.
A 435 kongresszusi körzetben
a felnőtt lakosok 1%-ának szerény szerepvállalása is
gyökeresen átalakíthatná a kongresszust,
ha saját városi gyűléseikre,
ahol bemutatják a többség által támogatott terveket,
meghívnák a szenátorokat
és az állami törvényhozás képviselőit.
Képviselőink a demokrácia és igazságosság kútfőivé válhatnak,
és kiterjeszthetik lehetőségeinket.
Arról ábrándozom, hogy iskoláinkban
vagy iskola utáni előadásokon
közösségi polgári cselekvőkészségeket tanítanak, melyek egy jó élethez vezetnek.
A felnőttképzésben ugyanez kellene legyen a helyzet.
Meg kell szerveznünk a polgárok oktatását, és könyvtárakat kell szerveznünk.
A diákok és felnőttek imádják a tudást, amely a hétköznapjaikhoz köthető.
Politikai nézetektől függetlenül, az amerikaiak nagy többsége
normális életvitelt szeretne,
általános egészségbiztosítást,
és valódi fellépést a vállalati bűnözés, csalás és visszaélés ellen.
Igazságos, hatékony adózási rendszert szeretnének,
olyan állami költségvetést, amely a helyiek érdekében
a modern infrastruktúrába fektet,
és megszüntetnék a legtöbb vállalati támogatást.
Egyre inkább komoly figyelmet követelnek az éghajlatváltozásnak,
illetve más környezetvédelmi és globális egészségügyi veszélyeknek és járványoknak.
Az emberek nagy többsége hatékony kormányt akar,
és hogy véget érjenek a végtelen, durva háborúk, melyek visszaütnek.
Tiszta választásokat akarnak, és igazságos szabályokat a szavazóknak és jelölteknek.
E változások összehozzák az embereket,
olyan változások, amelyeket a kongresszus eszközölhet.
Az emberek világszerte a demokráciát részesítik előnyben,
mert képes a legjobbat kihozni azokból, akik benne élnek, és vezetőikből is.
Ám ehhez az szükséges, hogy a polgárok két választás közt
és a választások alatt is időt fordítsanak
a demokrácia nevű, nagyszerű lehetőségre.
A történelem pár példája arra bátorít, hogy elhiggyük,
a hatalom felett győzedelmeskedni könnyebb, mint gondoljuk.
Az emberek azt mondják: "Nem tudom, mit tegyek!"
Próbálkozzanak és tanuljanak!
Minél többször lépnek fel a polgárok,
annál ügyesebbé és újítóbbá válhatnak.
Ahogy egy szakma, hivatás, hobbi vagy az úszás elsajátítása során is
semmivé foszlanak kétségeink, előítéleteink és tétovázásunk
a tapasztalatok olvasztótégelyében.
A változás mellett szóló érvek összetettebbé és élesebbé váltak.
1965-től 1966-ig,
amikor a biztonságosabb autózásért dolgoztam,
rájöttem, milyen sokan profitálnak
a balesetek szörnyű következményeiből:
az egészségügyi ellátás, biztosítók, autószerelők.
A visszás motiváció révén nem tettünk a helyzet ellen, hanem fenntartottuk.
Ellenben ezeknek a tragédiáknak a megelőzése révén
a fogyasztók az így megspórolt pénzüket
tetszés szerint a megélhetésük javítására fordíthatják, vagy félretehetik.
Ehhez csupán néhány ember kell, akik a polgárság erejének felhasználásával
egyénileg és csoportban is fellépnek
jogi döntéshozóink ellen.
Ideális esetben csak néhány felvilágosult, gazdag támogató kell,
hogy támogassa a polgári erőfeszítéseket a mohóság és hatalom vezérei ellen.
Emlékeznünk kellene, hogy a gazdagok miért támogatták a szükséges pénzzel
a rabszolgaság elleni fellépést, a nők szavazati jogáért folyó küzdelmet
és a polgárjogi mozgalmakat.
A klímakatasztrófa megjelenésével
mindannyian fel kell értékeljük önnön fontosságunkat,
továbbá a polgári élet iránti kitartó elköteleződésünket,
hogy ezek a magánéletünk mellett
a hétköznapi életünk részévé válhassanak.
A tudatos fellépés fél demokrácia.
Ez segíti előre az életet, a szabadságot és a boldogság keresését.
Ne feledjék, az országunkat meg nem érdemelt problémák sújtják,
és tele vagyunk megoldásokkal, amikkel nem élünk.
Ez egy rés a demokrácia pajzsán, és nincs erő, mely meggátolhatná, hogy befoltozzuk.
Ennyivel tartozunk leszármazottainknak.
Vajon nem lenne jobb, ha utódaink
nem elátkoznának bennünket nemtörődöm hanyagságunk miatt,
hanem áldanák előrelátásunkat
és a fényes kilátásokat, amelyek békés életet biztosítanak,
és a közjót segítik elő?
Köszönöm.
(Taps)
Selama beberapa dekade,
saya dan rekan membongkar kesalahan dan kejahatan yang mengerikan
oleh perusahaan besar,
yang merenggut banyak nyawa
dan menyebabkan luka dan penyakit,
menyebabkan banyak kerusakan ekonomi,
yang mempengaruhi banyak peristiwa.
Tapi membongkar saja tidak cukup.
Kami harus mengamankan amanat kongres
untuk mencegah terjadinya kehancuran.
Hasilnya, banyak nyawa terselamatkan dan banyak gejolak dicegah,
terutama di bidang otomotif, farmasi, kesehatan
dan keselamatan lingkungan dan tempat kerja.
Sepanjang jalan, kami mendapatkan sebuah pertanyaan lagi dan lagi:
"Ralph, bagaimana Anda melakukan semua ini?
Kelompok Anda kecil,
dana Anda sedikit
dan Anda tidak memberikan kontribusi kampanye kepada politisi."
Tanggapan saya merujuk pada
pola menakjubkan sejarah Amerika yang sering terlewatkan.
Hampir setiap kemajuan dalam keadilan,
setiap bantuan demokrasi,
datang dari upaya sejumlah kecil warga negara.
Mereka tahu apa yang mereka bicarakan.
Mereka memperluas opini publik,
atau yang Abraham Lincoln sebut "perasaan publik yang paling penting."
Beberapa masyarakat yang memulai gerakan ini
mendapatkan lebih banyak orang di sepanjang jalan
untuk mencapai reformasi dan pembaruan.
Namun, bahkan pada puncaknya,
orang-orang yang terlibat secara aktif tidak lebih dari 1% jumlah penduduk,
seringkali jauh lebih sedikit.
Para pembangun demokrasi dan keadilan
lahir dari dorongan anti perbudakan,
tekanan terhadap hak perempuan untuk memilih.
Mereka berasal dari petani dan pekerja di sektor industri
menuntut regulasi bank, rel kereta api, dan pabrik
serta standar tenaga kerja yang adil.
Pada abad ke-20,
perbaikan kehidupan hadir dengan sedikit pihak ketiga dan rekannya
yang mendorong partai-partai besar pada pemilihan
untuk mengambil langkah itu,
seperti hak untuk membentuk serikat buruh,
40 jam seminggu,
perpajakan progresif, upah minimum,
kompensasi pengangguran,
dan jaminan sosial.
Baru-baru ini muncul Medicare
dan hak-hak sipil, kebebasan sipil,
perjanjian senjata nuklir,
keberhasilan konsumen dan lingkungan -
semua dicetuskan oleh pendukung masyarakat
dan pihak ketiga yang kecil
yang tak pernah memenangkan pemilihan nasional.
Jika Anda rela kalah terus-menerus,
Anda bisa menjadi pemenang pada waktunya.
(Tawa)
Kisah bagaimana saya hadir ke kegiatan warga sipil ini
mungkin bisa menjadi pelajaran
bagi orang-orang yang sejalan dengan keyakinan Senator Daniel Webster,
"Keadilan adalah kepentingan besar manusia di bumi."
Saya dibesarkan di kota kecil yang sangat maju di Connecticut
dengan tiga saudara kandung dan orang tua
yang memiliki restoran, toko roti, dan toko makanan jadi.
Dua aliran air,
Sungai Mad dan Sungai Still,
melintasi sepanjang jalan utama.
Sebagai anak, saya tanya mengapa kita tak bisa sebrang dan mancing di situ,
seperti sungai yang kita baca di buku sekolah.
Jawabannya: pabrik-pabrik dengan bebas menggunakan sungai ini
untuk membuang bahan kimia beracun yang berbahaya dan polutan lainnya.
Perusahaan mengambil kendali atas sungai milik kami semua
untuk mengejar keuntungan mereka sendiri.
Lalu, saya sadar bahwa sungai bukan bagian kehidupan normal kami,
kecuali membanjiri jalan-jalan kami.
Tidak ada peraturan pencemaran air yang dibicarakan saat itu.
Saya sadar hanya hukum yang kuat yang dapat membersihkan saluran air.
Saat masih muda, saya mengamati dua aliran sungai di kota
dimulai dari pidato kelulusan saya di kelas delapan
tentang konservasionis lingkungan, advokat taman nasional John Muir,
lalu ke studi saya di Princeton tentang asal-usul sanitasi publik,
dan kemudian ke "Silent Spring" milik Rachel Carson.
Keterlibatan ini mempersiapkan saya
untuk memanfaatkan waktu penting dalam pembuatan hukum lingkungan
di awal tahun 1970-an.
Saya berperan memimpin masyarakat
dalam melobi melalui Kongres Undang-Undang Udara Bersih;
hukum air bersih, EPA;
standar keselamatan tempat kerja, OSHA;
dan UU Air Minum yang Aman.
Jika ada sedikit timah dalam tubuh Anda,
tidak ada asbes di paru-paru
dan udara serta air yang lebih bersih,
itu karena undang-undang tersebut selama bertahun-tahun.
Saat ini, penegakan hukum yang menyelamatkan nyawa di bawah Trump
dibongkar secara besar-besaran.
Mengurangi bahaya ini adalah tantangan
bagi kebangkitan kembali pergerakan lingkungan
untuk generasi muda.
Sedangkan untuk advokat konsumen, tidak ada kemenangan permanen.
Mengesahkan undang-undang hanyalah langkah pertama.
Langkah selanjutnya adalah memperjuangkan hukum.
Bagi saya, ini adalah beberapa perjuangan pribadi.
Saya kehilangan teman sekolah dan kuliah karena tabrakan di jalan raya,
yang merupakan penyebab utama kematian di usia itu.
Kesalahan itu dilimpahkan pada pengemudi,
dengan ejekan "orang gila di belakang kemudi."
Pengemudi mabuk harus bertanggung jawab,
tetapi kendaraan dan jalan raya yang aman dapat mencegah tabrakan
dan mengurangi tingkat keparahan saat ada kecelakaan.
Tak ada sabuk pengaman, panel dasbor berlapis,
tidak ada airbag, atau pelindung tabrakan lainnya
untuk mengurangi tingkat keparahan tabrakan.
Rem, ban, dan stabilitas penanganan kendaraan AS jauh dari yang diinginkan,
bahkan jika dibandingkan dengan pabrikan asing.
Saya suka menumpang,
termasuk bolak-balik dari Princeton dan Harvard Law School.
Kadang-kadang, pengemudi dan saya melihat kecelakaan yang mengerikan.
Dan itu sangat membekas dalam diri saya.
Hal ini menginspirasi makalah saya di sekolah hukum
tentang desain otomotif yang tak aman dan perlunya UU keselamatan kendaraan.
Salah satu teman dekat saya di sekolah hukum, Fred Condon,
sedang menyetir pulang dari kantor ke keluarga mudanya di New Hampshire
dan sesaat mengantuk di belakang kemudinya.
Kendaraan menabrak bahu jalan dan terbalik.
Tidak ada sabuk pengaman pada tahun 1961.
Fred menjadi lumpuh.
Kekerasan yang bisa dicegah seperti itu memberi saya dorongan.
Industri otomotif dengan kejam menolak memasang
fitur keselamatan yang sudah lama dikenal dan pengendalian polusi.
Sebaliknya, industri berfokus pada periklanan pembaruan model
dan tenaga kuda yang berlebihan.
Saya sangat marah.
Semakin saya menyelidiki penindasan perangkat keselamatan mobil,
mempublikasikan bukti dari kasus pengadilan
tentang perusahaan mobil yang membahayakan penumpang dengan lalai--
terutama ketidakstabilan kendaraan GM yang disebut Corvair --
General Motors semakin mengecam tulisan dan kesaksian saya.
Mereka menyewa detektif swasta untuk mencari keburukan saya.
Setelah penerbitan buku saya, "Unsafe at Any Speed,"
GM ingin merusak kesaksian saya di hadapan sub-komite Senat
pada tahun 1966.
Polisi Capitol menangkap mereka.
Di kongres, media meliput semua perjuangan
antara saya dan General Motors.
Secara cepat dibanding hari ini,
di 1966, Kongres dan Presiden Johnson membawa industri terbesar di Amerika
di bawah peraturan federal
untuk keselamatan, pengendalian polusi, dan efisiensi bahan bakar.
Pada tahun 2015,
3,5 juta kematian terhindarkan di AS,
jutaan korban cedera tercegah,
menghemat miliaran dolar.
Apa yang dibutuhkan untuk melawan rintangan yang begitu besar?
Yaitu:
satu, para advokat tahu cara mengkomunikasikan buktinya di mana-mana;
dua, beberapa ketua komite kongres penanggap utama
yang dipimpin oleh tiga senator;
tiga, sekitar tujuh wartawan dari surat kabar besar
yang rutin melaporkan berita yang sedang berlangsung;
empat, Presiden Lyndon Johnson, dengan bantuannya,
setuju untuk membentuk badan pengatur keselamatan, NHTSA;
dan lima, selusin insinyur mobil, inspektur dan dokter
yang membocorkan informasi penting,
dan yang perlu diakui.
Satu faktor lagi yang penting: opini publik yang terinformasi.
Mayoritas orang belajar tentang seberapa mobilnya bisa menjadi lebih aman.
Mereka ingin kendaraan yang hemat bahan bakar.
Mereka ingin menghirup udara yang lebih bersih.
Hasilnya: pada September 1966,
Presiden Lyndon Johnson menandatangani UU keselamatan di Gedung Putih
dengan saya di sisinya, menerima pena!
(Tawa)
Antara tahun 1966 dan 1976,
enam faktor yang berhubungan secara kritis digunakan berulang kali.
Ini menjadi masa keemasan undang-undang dan tindakan regulasi
untuk perlindungan konsumen, pekerja, dan lingkungan.
Unsur-unsur kampanye masa lalu
perlu diingat oleh orang yang berjuang melakukan hal yang sama hari ini
untuk keamanan air minum,
kematian akibat kekebalan antibiotik,
reformasi peradilan pidana,
risiko dari gangguan iklim,
dampak bio dan nanoteknologi,
perlombaan senjata nuklir,
perjanjian damai,
bahaya bagi anak-anak,
bahaya kimia dan radioaktif,
dan sejenisnya.
Menurut sebuah penelitian tahun 2016 oleh Johns Hopkins School of Medicine,
kematian di rumah sakit yang dapat dicegah
memakan 5.000 nyawa dalam seminggu di Amerika.
Klimaks pada tahun 1980-an:
perjuangan dramatis kami membatasi merokok di tempat umum,
mengatur industri tembakau,
dan menetapkan persyaratan mengurangi merokok.
Perjuangan mereka dimulai di Earnest pada tahun 1964,
dengan laporan terkenal dari Ahli Bedah AS
yang mengaitkan rokok dengan kanker dan penyakit lainnya.
Lebih dari 400.000 kematian setahun di Amerika Serikat
berhubungan dengan rokok.
Audensi publik, litigasi, paparan media, dan pelapor industri
bergabung dengan ilmuwan medis untuk menghadapi industri yang kuat.
Saya bertanya pada Michael Pertschuk, seorang staf penting Senat,
berapa pendukung penuh waktu yang mengontrol industri tembakau saat itu.
Pak Pertschuk memperkirakan tidak lebih dari 1.000 orang di AS
yang mendesak agar masyarakat bebas rokok.
Menurut saya, jumlah orang yang mewujudkannya sangat sedikit.
Mereka memiliki opini publik yang mayoritas orang bukan perokok,
di belakang mereka.
Banyak perokok berhenti dari kecanduan nikotin.
Coba pikirkan: dari 45%orang dewasa
turun menjadi 15% pada tahun 2018.
Titik kritisnya adalah ketika Kongres mengesahkan UU
yang memberdayakan Food and Drug Administration
untuk mengatur perusahaan tembakau.
Perlu diingat bahwa kemajuan konsumen dan pekerja
biasanya diikuti oleh berbagai serangan balik perusahaan.
Ketika semangat reformasi itu memudar,
badan legislatif dan badan pengatur menjadi sangat mudah ditangkap industri;
ini menunda penegakan yang ada atau tahap lanjut.
Apa isinya?
"Keadilan membutuhkan kewaspadaan terus-menerus."
Kami melihat perbedaan antara
kegigihan menyerang balik dari perusahaan yang digerakkan laba,
dan kelelahan yang mengalahkan sukarelawan
yang kesadaran dan keterampilannya perlu diperbarui.
Ini bukanlah kontes yang adil
antar perusahaan besar seperti General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
ditambah perusahaan dan pelobi yang sangat kaya lainnya,
dibanding kelompok pelindung rakyat dengan sumber daya yang terbatas.
Selain itu, perusahaan memiliki kekebalan dan hak istimewa
yang tidak tersedia nyata bagi manusia.
Misalnya, Takata bersalah atas skandal airbag yang mengerikan,
tetapi perusahaan lolos dari tuntutan pidana.
Sebaliknya, Takata dibiarkan bangkrut dan para eksekutif menyimpan uangnya.
Orang yang terorganisir tidak perlu menakuti kekuatan perusahaan.
Anggota parlemen masih lebih memerlukan suara
daripada dana kampanye dari perusahaan.
Kami jauh melebihi sejumlah perusahaan dalam potensi pengaruh.
Tapi pemilih harus terhubung jelas
dengan apa yang diinginkan pemilih terorganisir dari pembuat UU.
Mendelegasikan otoritas konstitusional "kami adalah rakyat,"
kami ingin mereka melakukan pekerjaan rakyat.
Kongres Rakyat,
agen pemerintahan paling kuat secara konstitusional,
dapat menolak, memblokir, atau menampung perusahaan yang merusak.
Hanya ada 100 senator dan 435 perwakilan
dengan hanya dua juta aktivis terorganisir di rumah,
hobi pengawas Kongres.
Keadilan kongres dapat dibuat dengan terpercaya dan cepat.
Kami membuktikannya berulang kali dengan lebih sedikit orang.
Tapi hari ini, Kongres, berendam dalam uang kampanye,
melepaskan tanggung jawabnya kepada cabang eksekutif
yang sering menjadi negara korporat yang dikendalikan perusahaan besar.
Presiden Franklin D. Roosevelt, tahun 1938, memberi pesan ke Kongres,
mengatakan kekuatan korporat terpusat atas pemerintah kita
kutipan -- fasisme -- kutipan akhir.
Keterlibatan sederhana dari 1% orang dewasa
dari masing-masing 435 area kongres,
memanggil senator dan perwakilan atau legislator negara bagian
ke rapat kota masing-masing,
di mana masyarakat mempresentasikan agenda,
yang didukung oleh mayoritas pemilih,
dapat mengubah Kongres.
Perwakilan kami dapat menjadi sumber demokrasi dan keadilan,
meningkatkan kemungkinan manusiawi.
Saya berharap sekolah kami,
atau sekolah keperawatan,
mengajarkan keterampilan masyarakat, menjalani kehidupan yang baik.
Kelas pendidikan dewasa harus melakukan hal sama.
Kita membuat pelatihan warga dan perpustakaan aksi.
Siswa dan orang dewasa menyukai pengetahuan kehidupan sehari-hari.
Mayoritas orang Amerika, terlepas dari label politiknya,
menginginkan upah yang layak,
asuransi kesehatan,
penegakan hukum terhadap kejahatan perusahaan, penipuan dan pelecehan.
Mereka ingin sistem pajak yang adil dan produktif,
anggaran publik yang membantu orang-orang pedesaan
dengan infrastruktur modern,
dan mengakhiri kebanyakan subsidi perusahaan.
Mereka semakin menuntut perhatian terhadap gangguan iklim
dan bahaya kesehatan global lainnya, serta pandemi.
Mayoritas orang menginginkan pemerintahan yang efisien,
diakhirinya perang agresif yang menjadi bumerang.
Mereka ingin pemilu yang bersih dan adilnya aturan bagi pemilih dan kandidat.
Ini adalah perubahan yang menyatukan orang,
perubahan yang dapat dilakukan Kongres.
Orang-orang di seluruh dunia menyukai demokrasi
karena demokrasi menghasilkan yang terbaik dari penduduk dan pemimpinnya.
Tetapi tujuan ini menuntut rakyat untuk menyediakan waktu
pada kesempatan besar demokrasi ini,
sebelum dan saat pemilihan.
Sejarah memberikan contoh yang mendorong kita untuk percaya
bahwa melawan penguasa lebih mudah dari yang dipikirkan.
Kata orang ke saya, "Saya tak tahu harus berbuat apa!"
Mulailah belajar dengan melakukan.
Semakin banyak aksi sebagai masyarakat,
semakin terampil dan inovatif dalam melakukannya.
Seperti mempelajari perdagangan, profesi, hobi, belajar berenang,
keraguan, prasangka, dan keragu-raguan mereka
akan mencair dalam wadah aksi.
Argumen tentang perubahan menjadi lebih dalam dan tajam.
Dari 1965 hingga 1966,
saat saya membahas mobil yang lebih aman,
saya menyadari ada banyak industri yang menghasilkan banyak uang
dari pembagian hasil yang mengerikan dari kecelakaan:
perawatan medis, penjualan asuransi, perbaikan mobil ...
Ada dorongan untuk diam saja dan mempertahankan status quo.
Sebaliknya, mencegah tragedi ini
membebaskan uang konsumen untuk dibelanja atau ditabung secara sukarela
untuk kehidupan yang lebih baik.
Yang diperlukan hanyalah sejumlah orang untuk mengerahkan kekuatan sipil,
baik sebagai individu maupun kelompok,
pada pengambilan keputusan hukum.
Idealnya, hanya dibutuhkan sedikit orang kaya yang menyumbangkan dana
untuk mempercepat daya rakyat melawan komando keserakahan dan kekuasaan.
Mengapa, di masa lalu, orang kaya menyumbangkan uang untuk
anti perbudakan, hak perempuan untuk memilih dan gerakan hak sipil.
Kita harus ingat itu.
Dengan terjadinya bencana iklim,
kita perlu punya taksiran yang tinggi untuk memaknai diri,
dedikasi berkelanjutan kita terhadap kehidupan sipil
sebagai bagian dari cara hidup normal sehari-hari,
bersama dengan kehidupan keluarga pribadi kita.
Gagasan yang muncul adalah setengah dari demokrasi.
Itulah yang memajukan hidup, kebebasan, dan mengejar kebahagiaan.
Ingat, negara kita penuh dengan masalah yang tak pantas kita terima
dan solusi yang tidak kita terapkan.
Kesenjangan itu ialah celah demokrasi yang bisa kita tutupi.
Kita berhutang ini kepada anak cucu kita.
Tidakkah kita ingin keturunan kita,
bukannya mengutuk kita karena kelalaian kita yang picik,
bukankah kita ingin mereka memuji pemikiran panjang kita
dan cakrawala cerah yang memenuhi hidup mereka dengan damai
dan memajukan kebaikan bersama?
Terima kasih
(Tepuk tangan)
몇 십년 동안
저는 동료와 함께 대형 기업들의 악행과 범죄를 폭로했습니다.
이는 많은 이들의 목숨을 앗아갔고
부상과 질병을 초래했으며
무엇보다 많은 사건들에 영향을 준
경제적 손실도 일으켰습니다.
하지만 폭로만으로는 충분하지 않았습니다.
우리는 다가올 대대적인 파괴를 방지하기 위해
국가 위임장을 확보해야 했습니다.
그 결과 많은 목숨들을 구할 수 있었고, 충격적인 일들도 일어나지 않았습니다.
특히나 자동차, 약학, 그리고 환경 분야와
업무 현장에서의 건강과 안전 관련하여 말이죠.
그 과정에서 우리는 한 가지 질문을 계속해서 받았습니다.
"랄프, 도대체 이 모든 걸 어떻게 하나요?
당신의 조직은 작고
기금은 적당한 정도이고
정치인들의 캠페인에 참가하지도 않잖아요."
제 답변은 종종 간과되지만 놀라운
미국 역사의 한 패턴을 가리킵니다.
정의의 진보와 민주주의의 축복은
매번 소수의 시민 개개인의 노력에서 비롯되었습니다.
그들은 무엇을 하는지 잘 알았습니다.
그들은 여론, 혹은 아브라함 링컨이
"지극히 중요한 민심"이라 칭한 것을 확장시켰죠.
이 움직임을 시작한 소수의 시민들은
그들의 개혁과 전향의 달성을 위해
다수의 사람들을 끌어모았습니다.
그렇지만 그들의 전성기에도
적극적으로 참가한 사람들은 시민의 1%를 채 넘지 않았으며,
그보다 더 적기도 했습니다.
민주주의와 정의를 세운 사람들은
반(反) 노예제도의 열망에서
여성의 투표권을 위한 운동에서 나왔습니다.
이들은 은행과 철도와, 제조업자를 향한 규제와
공평한 노동기준의 수립을 외치던 농부와 산업 종사자들 중에서
모습을 드러내기 시작했습니다.
20세기에 들어
사람들이 삶이 점점 더 나아지기 시작했습니다.
소규모의 제 3당과 그들의 지지자들이
몇몇 조치들, 그러니까
노동조합을 세울 수 있는 권리,
주 40시간 노동,
진보적 과세제도, 최저임금법,
실업급여와 사회보장제도 등을 위해
선거에서 다수당을 지지하기 시작하면서요.
최근에 들어서는 메디캐어와
인권과 시민의 자유,
핵무기 조약,
그리고 소비자와 환경적 승리,
이 모든 것이 시민들의 지지와
선거에서 이기지 못했던
제 3당들로부터 시작된 것입니다.
집요하게 지고자 한다면
그 동기는 때때로 여러분을 승리자로 만들기도 합니다.
(웃음)
제가 어떻게 이 시민 활동에 참여하게 되었는지에 대한 이야기는
상원의원 다니엘 웹스터의
"선생님, 정의는 지구상의 인간의 가장 큰 관심사랍니다."
이런 믿음을 따르는 사람들에게 유익할지도 모르겠습니다.
저는 코네티컷의 한 매우 산업화된 작은 마을에서 자랐습니다.
세 형제들과 부모님과 함께요.
부모님은 유명한 식당, 제과점과 델리카트슨을 소유하고 계셨습니다.
두 개의 수로,
매드 강과 스틸 강은
마을의 주요 도로를 따라 교차하고 있었습니다.
어릴 적, 저는 우리가 왜 물살을 헤치며 걷고, 또 낚시를 할 수 없는 지 여쭌 적이 있습니다.
교과서에서 읽은 것처럼 말이죠.
부모님은 대답하셨습니다: 공장들이 이 강에 무분별하게
유해한 화학 물질들과 오염물질을 버려서 그렇단다.
실은 그 회사들이 우리 모두의 것인 이 강들을
그들의 이익추구를 위해 장악했어.
후에, 저는 그 강들이 우리 일상의 일부가 전혀 아니라는 것을 깨달았습니다.
강에 홍수가 나 도로를 침수시킬 때를 제외하고요.
당시에는 수질오염에 대한 규제란 것이 존재하지 않았습니다.
그리고 강력한 법만이 우리의 수로를 깨끗하게 할 수 있다는 것을 깨달았죠.
마을의 두 강의 하수관에 대한 어린 시절의 관찰은
위대한 환경보호가이자 국립공원의 지지자인 존 무어에 관한
저의 8학년 졸업연설로 이어졌습니다.
그 이후 프린스턴에 다니며 한 공공위생의 기초에 대한 연구로,
그리고 레이첼 칼슨의 '침묵의 봄' 으로 이어졌습니다.
이러한 교류는 이후 1970대 초
제가 환경 관련 법 제정의 골든 아워를 놓치지 않도록
저를 준비시켰습니다.
저는 대기 오염 방지법을 위해
의회에 로비하는 과정을,
환경 보호국에 수질 오염 방지법을,
직업 안전 위생 관리국에 산업 안전법을,
그리고 안전한 식수법을 로비하는 과정을 이끌었습니다.
만약 당신의 몸 속에 있는 수은과
폐 속에 있는 석면의 양이 줄었다면,
그리고 깨끗해진 공기와 물이 있다면
그것은 지난 몇 년간의 이러한 법들 덕분입니다.
오늘날, 이러한 사람의 목숨을 구하는 법들의 시행이
트럼프 정권 아래 대규모로 폐지되고 있습니다.
이러한 유해성을 되돌리는 것은 최근 젊은 세대들 사이에서
다시 유행하는 환경운동에 대한
직접적인 위협입니다.
소비자의 대변인들의 입장에서, 영원한 승리란 존재하지 않습니다.
법을 통과시키는 것은 첫걸음일 뿐입니다.
다음, 그리고 그 다음 단계는 그 법을 지키는 것입니다.
저에게 이 몇몇의 싸움은 매우 개인적인 것이었습니다.
저는 고등학교와 대학교의 친구들을 고속도로 교통사고로 잃었습니다.
그 연령대의 가장 많은 사망을 초래하는 요소였죠.
그러자 모든 잘못은 운전자에게 돌아갔습니다.
조롱하듯 "운전대 앞의 미친 사람"이라고 부르며 말이죠.
실제로, 음주운전자들에겐 책임이 있습니다.
하지만 더 안전하게 설계된 자동차와 고속도로는 충돌을 방지하고
충돌이 일어났을 때의 충격을 완화시킬 수 있습니다.
그 때는 안전벨트도, 패드가 덧대어진 대시 패널도,
에어백도, 충돌 시 충격을 완화시킬만한
그 어떤 보호장치도 존재하지 않았습니다.
미국 자동차들의 브레이크, 타이어, 그리고 안전성 관리는
다른 외국의 차들과 비교해도 부족한 상태였습니다.
저는 히치하이킹 하기를 좋아했습니다.
하버드 로스쿨과 프린스턴을 오갈 때를 포함해서 말이죠.
가끔 운전자와 저는 무시무시한 충돌사고 현장을 목격하곤 했습니다.
그 공포는 제게 깊은 인상을 남겼습니다.
그것은 제가 로스쿨에서 안전하지 못한 자동차 설계와
자동차 안전 관련 법에 대한 글을 쓰는 데에 일조했습니다.
저의 로스쿨 시절 가장 친한 친구였던 프레드 콘돈은
어느 날 퇴근하고 뉴햄프셔에 있는 그의 어린 아이와 가족을 만나러 집으로 가는 길이었습니다.
순간적으로, 그는 스테이션 왜건을 몰다가 잠깐 졸았고
차는 갓길에서 뒤집어졌습니다.
1961년에 안전벨트는 존재하지 않았습니다.
프레드는 하반신이 마비되었습니다.
그런 미연에 방지할 수 있었던 사고가 제 속에 불을 지폈습니다.
자동차 제조업체들은 지독하게도 잘 알려진 구명장치들과
오염 방지 장치들의 설치를 거부했습니다.
대신, 매년 바뀌는 자동차의 스타일과 지나친 마력 광고에만 힘을 쏟았습니다.
저는 격노했습니다.
제가 자동차 안전 장치의 억제에 대해 연구를 하면 할수록,
법정에서 자동차 회사들이 무관심하게 차주들을
해하고 있다는 증거를 알릴수록,
특히나 GM사의 Corvair라는 차의 불안정성에 대해서 말이죠.
제너럴 모터스사는 더 신랄하게 제 글과 증언에 대한 신빙성을 깎아내렸습니다.
그들은 사립탐정을 고용해 저를 따라다니며 추문을 캐내려 했습니다.
제가 "어떤 속도에서도 안전하지 않다" 라는 책을 출판한 이후
GM사는 1966년 상원의원 소위원회에서 있을
저의 증언을 약화시키려고 했습니다.
국회 경비대가 그들을 잡았죠.
미디어는 의회에서 있었던 저와 거대한 GM사의
투쟁에 대해 대서특필하고 있었습니다.
오늘날과 비교했을 때 엄청난 속도로
1966년, 의회와 존슨 대통령은 미국에서 가장 큰 산업체 하나를
안전, 오염 방지와 연료 효울을 위해
연방법규 아래에 항복시켰습니다.
2015년에 이르러서는
미국 내에서만 350만명의 죽음과
몇백만의 부상이 방지되었으며
몇십억 달러가 절약되었습니다.
그런 압도적인 확률을 뒤집어 엎은 승리를 얻기까지 무엇이 필요했을까요?
자.
첫째, 증거를 어디서 어떻게 다룰지 잘 알았던 몇몇의 지지자들,
둘째, 세 명의 상원의원이 이끄는 국회 위원회의
수용적인 주요 위원장들,
셋째, 서서히 밝혀지는 이야기를 주기적으로 보도한
주요 언론사의 일곱 기자들,
넷째, 안전 규제 기관인 국가 고속도로 교통안전관리국의 개설을
흔쾌히 받아들인 린든 존슨 대통령과 그의 보좌들,
다섯째, 중요한 정보를 공유해준, 그래서 더 잘 알려질 필요가 있는
열 명 가량의 자동차 엔지니어,
조사관, 그리고 의사들이 있습니다.
중요했던 요소가 하나 더 있는데, 정보를 잘 알고 있었던 여론입니다.
다수의 사람들이 그들의 차가 얼마나 더 안전해질 수 있는지에 대해 배웠습니다.
그들은 그들의 차가 연료 효율이 좋기를 바랐습니다.
그들은 더 깨끗한 공기를 마시고 싶어했습니다.
그 결과, 1966년 9월,
Lyndon Johnson 대통령이 백악관에서 안전성 법률 제정에 서명했습니다.
저는 그의 옆에 서서 펜을 받았고요!
(웃음)
1966년과 1976년 사이,
이 중요하게 연결된 여섯 개의 요소는 사용되고, 또 사용되었습니다.
이 기간은 소비자, 노동자, 그리고 환경보호를 위한
법 제정과 규제 조치의 황금기가 되었습니다.
우리의 지난 캠페인의 이 연결된 요소들은
오늘날 같은 일을 하려는 사람들의 마음속에 깊이 새겨져야 합니다.
식수의 안전,
항생제 내성으로 인한 죽음들,
사법 제도 개혁,
기후 변화에 따른 위험성,
생명공학과 나노테크의 영향,
핵무기 개발 경쟁,
평화 조약,
아이들에게 끼치는 위험,
화학물질과 방사능 관련 위험,
등등의 해결을 위해서요.
2016년 존스홉킨스 약학대의 한 연구에 따르면,
미연에 방지가 가능한 병원에서의 죽음임에도,
미국에서 일주일에 무려 오천 명이 목숨을 잃습니다.
1980년대의 절정에는
공공장소 흡연과 담배 산업 규제, 그리고 흡연 감소를 위한
환경 조성을 주장했던
우리의 극적인 투쟁이 있습니다.
이 투쟁은 1964년에 본격적으로 시작되었습니다.
미국 의무감이 흡연을 암, 그리고 다른 질병과
연관시키는 보고서를 발표한 이후 말이죠.
미국에서 연간 40만명 이상의 죽음은
흡연과 관련되어 있습니다.
공청회, 소송, 언론 폭로, 그리고 내부 고발자들은
강력한 업계와 대결하기 위해 의학 과학자들과 협력하였습니다.
저는 상원 주요 직원인 마이클 퍼츠척에게
담배 산업 규제를 위해 몇 명의 정규직 지지자들이 일하고 있는지 물어보았습니다.
퍼츠척은 미국에서 금연 사회를 위해 풀타임으로 일하고 있는 챔피언들이
천 명이 채 안된다고 답했습니다.
저는 천 명은 그 일을 해내기엔 놀랍도록 적은 숫자라고 생각합니다.
그들의 뒤엔 여론, 다수의 열정적인 사람들,
비흡연자들이 있습니다.
많은 흡연자들은 니코틴 중독을 끊으려고 했죠.
생각해보세요, 45%였던 성인 흡연자 비율이
2018년에는 15%가 되었습니다.
주요 전환점이 되었던 것은 의회가
식품 의약국이 담배 회사를 규제할 수 있도록
힘을 실어준 법을 통과시킨 것이었습니다.
여기서 소비자와 노동자를 위한 진보가 일어날 때마다
기업의 다양한 역습이 뒤따랐다는 사실을 기억해야 합니다.
이러한 개혁의 열정이 식어갈 즈음,
입법부와 규제 기관은 규제법의 지속과 차후 시행을 방해하는 기업의 덫에
매우 취약해집니다.
그런 말이 있죠.
"정의는 지속적인 경계가 필요하다."
이제는 큰 차이가 보입니다.
추진력 있는 역습과 이득을 위한 기업의 권력, 그리고
의식과 기량에 회복이 필요한 자발적 시민 의식을 압도하는 피로.
이 두 힘의 차이를요.
이것은 공정한 경쟁이 아닙니다.
제너럴 모터스, 화이자, 엑슨 모빌, 웰스 파고, 몬산토,
등등과 같은 대형 기업들과
기타 부유한 기업들과 로비스트에 비해
시민보호단체는 아주 제한적인 자원을 갖고 있습니다.
나아가 기업들은 실제 사람에게는 허락되지 않는
면책권과 특권을 가지고 있습니다.
예를 들어, 타카카는 아주 끔찍한 에어백 스캔들 관련하여 책임이 있었지만
그 회사는 형사 기소를 피해갔습니다.
대신, 타카카는 파산 신청을 했고 회상의 경영진은 비상금을 가져갔습니다.
하지만 체계적인 사람들은 이러한 기업의 권력에 경외심을 가질 필요 없습니다.
입법인들은 아직 그들이 기업으로부터 받을
캠페인 자금보다 표를 더 절실히 원합니다.
우리는 잠재적 영향에 관해서는 기업보다 수적으로 우세합니다.
하지만 유권자들은 체계적인 유권자들이
입법인들에게 무엇을 원하는지 명확하게 알고있어야 합니다.
"우리 시민들"의 헌법의 권리를 위임했으니,
우리는 그들이 사람들과 관련된 일을 하기 원합니다.
사람을 위한 의회는
헌법상 가장 강력한 정부 기관으로서 매우 파괴적인 기업들의 의견을 기각하고, 중단하고,
또 다른 방향으로 전환시킬 수 있습니다.
의회에는 단지 100명의 상원의원과 435명의 하원의원이 있고,
의회 활동 감시에 취미를 둔 200만의 체계적인 활동가들이
그들의 고향에 있습니다.
의회의 정의는 믿을만하고 신속하게 이루어질 수 있습니다.
이것을 적은 수의 사람만으로도 증명하고, 또 증명했죠.
그러나 오늘날의 의회는 선거 자금에 절어
책임을 다하지 못하고 종종 대기업에 휘둘리는
법인형 국가로 자주 탈바꿈하는 하나의 행정부가 되어버렸습니다.
프랭클린 루즈벨트 대통령은 1938년 의회에게 보내는 메세지 중
정부를 넘어서는 집중된 기업권력을 그의 말을 빌리자면
"파시즘" 이라고 말했습니다.
435개의 하원 의원 선거구에서
각각 1%의 성인이 상원과 하원의원,
혹은 주 의회 의원을 그들의 주민회의에 불러
시민들이 그들의 의제를 제시하고
이것이 대다수의 유권자들에 의해 뒷받침된다면,
우리는 의회를 바꿀 수 있습니다.
우리의 하원의원들은 인간의 가능성을 높임과 동시에
민주주의와 정의의 근원이 될 수 있습니다.
저는 종종 소망합니다.
학교, 혹은 방과후 프로그램에서
좋은 삶으로 이끌 수 있는 지역사회 시민활동 능력을 가르치는 것을요.
성인 교육 수업도 같은 일을 해야합니다.
시민 훈련과 활동 자료를 수집 및 보관하는 도서관을 만들어야 합니다.
학생과 성인들은 일상과 관련된 정보를 아주 좋아합니다.
대다수의 미국인들은 남녀노소 관계없이
최저 임금을 지지하고
보편적인 의료보험을 원하고
기업의 범죄, 사기와 학대에 맞서는 진정한 법 시행을 원합니다.
공정하고 생산적인 조세 제도,
현대 사회 기반 시설로 그들에게 가치를 되돌려주는 공공예산 집행,
그리고 대부분의 기업에게 제공하는
보조금의 정지를 원합니다.
더 많은 사람들이 기후 변화에 기타 환경적, 전지구적 건강 위험과
세계적 유행병에도 주목하길 바랍니다.
많은 사람들이 효율적인 정부를 원하고
부메랑과 같은 끝이 없는 폭력적인 전쟁이 끝나기를 바랍니다.
투명한 선거와, 유권자와 후보에게 모두 공정한 법을 원합니다.
이것은 사람들은 하나로 모으는 변화입니다.
의회는 이 변화를 일으킬 수 있죠.
전세계의 사람들은 민주주의를 선호합니다.
왜냐하면 주민들과 지도자들에게 최선을 가져다주기 때문이죠.
그러나 이 목적은 시민들이 민주주의라는 굉장한 기회에
선거기간과 선거에 시간을 쏟는 것을
원해야 이룰 수 있습니다.
역사는 우리에게 권력을 뚫고 나아가는 것이
생각보다 쉽다고 믿게 해주는 사례들을 보여줍니다.
사람들은 제게 말합니다. "뭘 해야할지 모르겠어요!"
무언가를 하면서 배워보세요.
시민활동을 실천하면 실천할수록
사람들은 더 혁신적으로 변하고, 또 능숙해집니다.
무역, 직업, 취미, 수영을 배우는 것처럼 말이죠.
그러면 그들의 의심, 속단과 망설임은
행동하는 고된 과정에서 모두 녹아내립니다.
변화를 향한 그들의 주장은 더욱 깊어지고 날카로워지죠.
1965년에서 1966년 사이에
제가 더 안전한 자동차를 만들기 위한 일을 하고 있을 때
저는 많은 업계들이 이 끔찍한 사고의 결과로
많은 돈을 벌어들이고 있음을 깨달았습니다.
건강 관리, 보험 판매, 차 수리 등등 말이죠.
거기에는 아무것도 하지 않고 현상을 유지하면 받게 되는 왜곡된 보상이 있었죠.
반대로 생각하면, 이러한 불행을 막으면
소비자들이 이 비용을 더 나은 생계를 위해
쓰거나 저축하도록 할 수 있습니다.
그러려면 소수의 사람들이 시민 활동 근육을,
개인, 혹은 조직된 단체 단위로
우리의 법률 결정자에게 뽐내주면 됩니다.
이상적으로, 욕심과 권력의 사령관에 맞서는 시민들의 노력에 박차를 가하기 위해
자금을 기부해줄 깨어있는 몇 명의 부자만 있으면 됩니다.
과거에 부자들은 필요한 자금을
노예 제도 반대, 여성 투표권, 그리고 인권 운동을 위해 기부하곤 했습니다.
우리는 이것을 기억해야 합니다.
기후 변화로 인한 재앙이 시작하면서
우리 개개인의 중요성, 개인적인 가족의 삶과
일상을 평범하게 살아가며
시민으로서의 삶에 지속적으로 끼친 헌신을
더 높이 평가할 필요가 있습니다.
사려 깊은 행동을 하는 것은 민주주의의 절반입니다.
그것이 삶과, 자유와, 행복의 추구를 진보시키는 힘이죠.
기억하세요, 우리나라는 우리가 누려 마땅하지 않은 문제들과
우리가 적용하지 않는 해결법들로 가득합니다.
그 틈은 민주주의의 틈이고, 그 어떤 권력도 틈을 메우는 걸 막을 수 없습니다.
이건은 우리가 후세에게 진 빚입니다.
우리는 이런 걸 원하지 않나요?
우리 후손이 우리의 근시안적 방치를 저주하는 대신
선견지명과 밝은 미래를 축복하며
평화롭게 그들의 삶을 살고
공공의 이익을 진보시키는 것을요.
감사합니다.
(박수)
Através dos tempos
os meus colegas e eu revelámos terríveis delitos e crimes
praticados por grandes empresas
que tiraram muitas vidas
e causaram danos e doenças,
para além de causar prejuízos económicos,
afetando muitos incidentes.
Mas as denúncias não bastaram,
Tivemos de assegurar mandatos no Congresso
para evitar tal devastação.
Isso resultou em muitas vidas salvas e muitos traumas evitados,
especialmente nas áreas do automóvel, dos fármacos, do meio ambiente,
da saúde e segurança do trabalho.
Em todo este processo, faziam-nos uma pergunta recorrente:
"Ralph, como é que fazes tudo isto?
"Os teus grupos são pequenos,
"os teus recursos são modestos
"e não fazes campanhas para contribuições de políticos."
A minha resposta remete para um padrão esquecido e incrível
da história dos EUA.
Quase todos os avanços na justiça,
todas as bênçãos da democracia,
resultaram de esforços de pequenos números de cidadãos individuais.
Eles sabiam do que estavam a falar.
Eles expandiram a opinião pública, aquilo a que Lincoln chamou:
"o sentimento público todo-poderoso."
Os poucos cidadãos que iniciavam esses movimentos
recrutavam muitos outros pelo caminho
para atingir reformas e reorientações.
Contudo, mesmo no seu auge,
as pessoas envolvidas nunca passaram de 1% dos cidadãos,
quase sempre muito menos.
Esses construtores da democracia e da justiça
saíram dos movimentos anti-esclavagistas,
das pressões para o direito das mulheres ao voto.
Eram agricultores e operários do setor industrial
que exigiam a regulamentação dos bancos, dos caminhos-de-ferro e das fábricas
e padrões justos de trabalho.
No século XX, as melhorias tiveram origem
em pequenos grupos de terceiros e nos seus aliados,
que forçaram grupos maiores. na arena eleitoral.
a adotarem determinadas medidas,
como o direito de formar sindicatos,
a semana das 40 horas,
impostos progressivos, o salário mínimo,
o subsídio de desemprego
e a segurança social.
Mais recentemente apareceu o Medicare
os direitos civis, as liberdades civis,
os tratados sobre armas nucleares,
triunfos do consumidor e do meio ambiente
— tudo isto desencadeado por cidadãos ativistas
e por pequenos partidos
que nunca ganharam uma eleição nacional.
Se estivermos dispostos a perder, persistentemente,
as nossas causas, com o tempo, poderão sair vencedoras.
(Risos)
A história de como cheguei a estas atividades cívicas
pode ser instrutiva
para as pessoas que acompanham o pensamento do Senador Daniel Webster:
"A justiça é o grande interesse do homem na Terra."
Cresci numa pequena cidade altamente industrializada em Connecticut
com três irmãos e os meus pais
que tinham um popular restaurante, padaria e charcutaria.
Duas vias fluviais
— o rio Mad e o rio Still —
atravessavam a rua principal.
Quando criança, eu perguntei
porque é que não podíamos nadar e pescar neles,
como nos rios que lemos nos livros de escola.
A resposta: "as fábricas usam livremente esses rios
"para despejar neles químicos tóxicos e outros poluentes prejudiciais."
Na verdade, as empresas controlavam os rios que pertenciam a todos nós
para os seus objetivos lucrativos.
Mais tarde, percebi que os rios não faziam parte da nossa vida normal,
exceto quando inundavam as ruas.
Nessa época, não havia leis a regulamentar a poluição das águas.
Percebi que só leis rígidas podiam limpar os nossos cursos de água.
A minha observação da juventude dos dois rios-esgotos da nossa cidade
iniciou uma linha reta
para o meu discurso de finalista do 8.º ano
sobre John Muir, o grande conservacionista defensor dos parques nacionais,
e depois para os meus estudos em Princeton sobre as origens do saneamento público,
e, em seguida, para o livro de Rachel Carson "Primavera Silenciosa."
Estes compromissos prepararam-me
para aproveitar os anos de ouro das leis do meio ambiente
no início dos anos 70.
Desempenhei um papel importante como cidadão.
fazendo pressão no Congresso para a Lei do Ar Puro;
as leis da água limpa: a EPA — a Agência de Proteção Ambiental;
os padrões de segurança e saúde no trabalho: a OSHA:
e a Lei da Água Potável.
Se temos menos chumbo no corpo,
e deixámos de ter amianto nos pulmões
e temos água e ar mais puros,
isso deve-se a estas leis ao longo dos anos.
Hoje, a aplicação destas leis que salvam vidas, na administração Trump
está a ser desmantelada por atacado.
Combater estes perigos é o desafio imediato
para o renascimento de um movimento ambientalista
para a geração jovem.
Quanto à defesa do consumidor, não há vitórias permanentes.
Aprovar uma lei é apenas o primeiro passo.
O passo seguinte, e o outro a seguir, é defender a lei.
Para mim, algumas destas batalhas são altamente pessoais.
Perdi amigos no ensino secundário e na faculdade
em acidentes nas autoestradas,
a primeira causa de morte nesta faixa etária.
Na época, a culpa era sempre do condutor,
a quem se chamava com ironia "os doidos ao volante."
Claro que os embriagados ao volante tinham culpa,
mas carros e rodovias mais seguros podiam evitar desastres
e diminuir a gravidade deles quando ocorriam.
Não havia cintos de segurança, nem "tabliers" almofadados,
nem "airbags" ou outras proteções contra pancadas
para diminuir a gravidade das colisões.
Os travões, os pneus e a estabilidade dos veículos americanos
deixavam muito a desejar,
mesmo em comparação com os fabricantes estrangeiros.
Eu gostava de andar à boleia,
Inclusive na ida e volta da Escola de Direito de Princeton e Harvard.
Às vezes, o motorista e eu assistíamos a cenas de desastres terríveis.
Os horrores causavam-me uma impressão profunda.
Fizeram com que eu escrevesse um artigo na escola de direito
sobre a construção insegura dos automóveis e a necessidade de leis de segurança.
Um dos meus melhores amigos da escola de direito, Fred Condon,
quando ia do trabalho para casa, para junto da família em New Hampshire,
dormitou momentaneamente ao volante da sua carrinha.
O veículo desviou-se para a beira da estrada e capotou.
Não havia cintos de segurança em 1961.
Fred ficou paraplégico.
Essa violência evitável revoltava-me,
A indústria automóvel recusava-se cruelmente
a instalar conhecidos itens de segurança para salvar vidas e controlar a poluição.
Em vez disso, a indústria concentrava-se em anúncios e mudanças de estilo anuais
e potência do motor em excesso.
Eu ficava revoltado.
Quanto mais eu investigava a falta de itens de segurança nos carros,
as provas apresentadas nos tribunais em processos contra a indústria automóvel,
que prejudicavam os ocupantes dos veículos com a sua negligência
— em especial a instabilidade do Corvair, o carro da GM —
mais a GM se dedicava a desacreditar os meus artigos e testemunhos.
Contrataram detetives particulares para me seguir e denegrir.
Depois do lançamento do meu livro, "Inseguro a Qualquer Velocidade,"
a GM quis desacreditar o meu testemunho futuro
perante a Comissão do Senado em 1966.
A polícia do Capitólio apanhou-os.
Os "media" estiveram presentes na disputa no Congresso
entre a gigantesca GM e eu.
Com uma rapidez incrível, em comparação com hoje,
em 1966, o Congresso e o Presidente Johnson
obrigaram a maior indústria dos EUA
a submeter-se à regulamentação federal
da segurança, controlo da poluição e eficiência de combustível.
Até 2015,
foram evitados três milhões e meio de mortes só nos EUA,
foram evitados muitos mais milhões de feridos
foram economizados milhares de milhões de dólares.
O que foi necessário para a vitória contra dificuldades tão impressionantes?
Bom, foram as seguintes:
Um: ativistas que souberam como comunicar as provas por todo o lado;
dois: vários assentos recetivos na Comissão do Congresso,
liderados por três senadores;
três: cerca de sete jornalistas de jornais importantes
que noticiavam regularmente o decorrer do processo;
quatro: o Presidente Johnson, com uma assessoria favorável
à criação da NHTSA —a agência reguladora da segurança;
e cinco: dezenas de engenheiros, inspetores e médicos
que divulgaram informações fundamentais,
e que precisam de ser mais conhecidas.
Houve outro fator fundamental: uma opinião pública bem informada.
Uma maioria de pessoas ficaram a saber
como os seus carros podiam ser mais seguros.
Queriam que os seus carros fossem mais económicos,
queriam respirar um ar mais puro.
Resultado: em setembro de 1966,
o Presidente Lyndon Johnson assinou legislação de segurança na Casa Branca,
E eu, ao lado dele, recebi uma caneta!
(Risos)
Entre 1966 e 1976,
esses seis fatores críticos interligados foram usados vezes sem conta.
Foi a idade de ouro da legislação e ação reguladora
para a proteção do consumidor, do trabalhador e do ambiente.
Esses elementos interligados das nossas campanhas no passado
precisam de ser recordados
pelas pessoas que lutam para fazer o mesmo hoje,
pela segurança da água potável,
pelas mortes por resistência aos antibióticos,
pela reforma da justiça criminal,
pelos riscos da alteração climática,
pelos impactos da biotecnologia e da nanotecnologia.
pela corrida às armas nucleares, pelos tratados de paz,
pelos perigos para as crianças,
pelos perigos químicos e radioativos,
e por outras coisas do género.
Segundo um estudo sólido de 2016
da Escola de Medicina Johns Hopkins,
as mortes evitáveis em hospitais
representam um número assustador de 5000 vidas por semana nos EUA.
O auge nos anos 80:
a nossa luta difícil para proibir o fumo em locais públicos,
para regulamentar a indústria do tabaco
e estabelecer condições para reduzir o tabaco.
A luta começou a sério em 1964,
com o famoso relatório do diretor-geral de saúde dos EUA
que ligava o tabaco ao cancro e a outras doenças.
Mais de 400 000 mortes por ano, nos EUA,
estão relacionadas com o tabaco.
Audiências públicas, litígios, exposições dos "media" e delatores da indústria
juntamente com cientistas médicos cruciais para defender uma indústria poderosa.
Perguntei ao Michael Pertschuk, um importante colaborador do Senado,
quantos defensores a tempo inteiro estavam a trabalhar
no controlo da indústria do tabaco, naquela época.
Ele calculava que não eram mais de 1000 ativistas nos EUA
a pressionar por uma sociedade antitabaco.
Eu digo que é um número minúsculo de pessoas
que contribuíram para o resultado final.
Tinham a maior parte da opinião pública de pessoas estimuladas, não fumadores,
por detrás deles.
Muitos fumadores estavam a deixar o vício da nicotina.
Pensem em 45% dos adultos
reduzidos para 15% até 2018.
O momento crítico foi quando o Congresso aprovou legislação
dando poderes à Administração de Alimentos e Drogas
para regulamentar as empresas de tabaco.
Lembrem-se que os avanços para consumidores e trabalhadores
são geralmente seguidos por uma série de contra-ataques empresariais.
Quando se dissipa o fervor por detrás de tais reformas,
as leis e as agências reguladoras tornam-se presas vulneráveis da indústria
que paralisam as aplicações da lei, existentes e futuras.
Como é o ditado?
"A justiça exige uma vigilância constante."
Vemos a diferença entre a energia direcionada do contra-ataque,
o poder das corporações que visam o lucro
e o cansaço que se apodera dos cidadãos voluntários
cuja consciência e capacidade precisam de se renovar.
Não é uma disputa justa
entre grandes empresas como a General Motors, a Pfizer,
a Exxon Mobil, a Wells Fargo, a Monsanto,
e outras empresas muito ricas e grupos de pressão,
em comparação com os grupos de proteção de pessoas com recursos muito limitados.
Além disso, as corporações têm imunidades e privilégios
não disponíveis aos seres humanos reais.
Por exemplo, a Takata foi culpada por um terrível escândalo de "airbags",
mas a empresa escapou ao processo criminal.
Em vez disso, a Takata pôde declarar falência
e proteger os seus executivos.
Mas as pessoas organizadas não devem ter medo do poder empresarial.
Os legisladores continuam a precisar mais dos votos
do que precisam de financiamentos de campanha das grandes empresas.
Nós temos muito mais influência potencial do que as grandes empresas.
Mas os eleitores têm de estar claramente interligados
ao que os eleitores organizados pretendem dos legisladores.
Ao delegar a autoridade constitucional de "nós o povo",
queremos que eles façam o trabalho do povo.
Um Congresso do povo,
o braço do governo mais poderoso constitucionalmente,
pode anular, bloquear ou redirecionar as grandes empresas mais destrutivas.
Só há 100 senadores e 435 representantes
que são apoiados por dois milhões de ativistas organizados na base,
um passatempo vigilante do Congresso.
A justiça do Congresso pode tornar-se fiável e rápida.
Provámos isto muitas vezes com muito menos pessoas.
Mas hoje, o Congresso, imerso no dinheiro da campanha,
tem abdicado das suas responsabilidades para um ramo executivo
que pode tornar-se num estado corporativo controlado por grandes empresas.
O Presidente Franklin Roosevelt, em 1938, numa mensagem ao Congresso,
chamou "fascismo"
ao poder concentrado das grandes empresas sobre o nosso governo.
Um envolvimento modesto de 1% dos adultos
em cada um dos 435 distritos congressionais,
convocando senadores e representantes ou legisladores do estado
para as suas reuniões estatais,
onde os cidadãos apresentam as suas prioridades,
apoiados pela maioria dos eleitores,
podem dar a volta ao Congresso.
Os nossos representantes podem tornar-se o manancial da democracia e da justiça.
elevando as possibilidades humanas.
Sonho com as nossas escolas,
ou as atividades fora da escola
a ensinar à comunidade aptidões de ação cívica que levem a uma vida boa.
As aulas de ensino de adultos deviam fazer o mesmo.
Precisamos de criar uma formação de cidadania e bibliotecas de ação.
Estudantes e adultos adoram o conhecimento
que se relaciona com as suas rotinas diárias.
A grande maioria dos americanos, quaisquer que sejam os rótulos políticos,
são a favor do salário mínimo,
de um seguro de saúde universal,
da garantia real contra o crime empresarial,
a fraude e a violência.
Querem um sistema tributário justo e produtivo,
orçamentos públicos que devolvam o valor ao povo
em infraestruturas modernas,
e o fim da maioria dos subsídios empresariais.
Exigem cada vez mais atenção séria às alterações climáticas
e outros perigos e pandemias para o ambiente e para a saúde.
Grandes maiorias da população querem um governo eficaz.
o fim das guerras agressivas e eternas que fazem ricochete.
Querem eleições limpas e regras justas para eleitores e candidatos.
Estas são as mudanças que unem as pessoas.
mudanças que o Congresso pode proporcionar.
As pessoas, em todo o mundo, privilegiam a democracia,
porque ela traz o melhor dos seus habitantes e líderes.
Mas este objetivo exige
que os cidadãos queiram gastar o seu tempo
nesta grande oportunidade chamada democracia,
entre as eleições e durante elas.
A história dá-nos exemplos que nos encorajam a acreditar
que quebrar o poder é mais fácil do que pensamos.
As pessoas dizem-me: "Não sei o que fazer!"
Comecem a aprender fazendo.
Quanto mais praticarem ações cidadãs,
mais hábeis e inovadores passarão a ser.
É como aprender um negócio, uma profissão, um passatempo, aprender a nadar.
As dúvidas, os pré-julgamentos e hesitações
dissipam-se no cadinho da ação.
Os argumentos para a mudança tornam-se mais profundos e agudos.
De 1965 a 1966,
quando eu estava a montar o caso para automóveis mais seguros,
percebi que havia muitas indústrias a ganhar muito dinheiro
lidando com os resultados horríveis dos acidentes:
cuidados médicos, venda de seguros, conserto de carros...
Havia um incentivo perverso para não se fazer nada,
para manter o "status quo".
Mas, em contrapartida, evitar essas tragédias
liberta dólares do consumidor
para gastar ou economizar de forma voluntária,
para melhorar a qualidade de vida.
Basta um pequeno número de pessoas a exercitar a sua prática cívica.
de forma individual ou em grupos organizados.
sobre quem toma decisões, de forma legal.
Idealmente, bastam umas pessoas ricas e esclarecidas a contribuir com fundos
para acelerar os esforços dos cidadãos
contra os caciques da ganância e do poder.
Porque é que, no passado, os ricos doavam o dinheiro essencial
a movimentos contra o esclavagismo,
pelo direito das mulheres ao voto, pelos direitos civis?
Devíamos lembrar-nos disso.
Com o início da catástrofe climática,
cada um de nós precisa de ter uma melhor avaliação do nosso significado,
da nossa dedicação sustentada à vida cívica,
como parte de uma forma normal da vida diária,
juntamente com a nossa vida familiar.
Aparecer conscientemente já é meia democracia.
É isto que faz avançar a vida, a liberdade e a busca da felicidade.
Lembrem-se, o nosso país
está cheio de problemas que não merecemos
e de soluções que não pomos em prática.
Esta lacuna é a lacuna da democracia
que poder algum nos pode impedir de eliminar.
Devemos isso à nossa posteridade.
Será que não queremos que os nossos descendentes,
em vez de nos amaldiçoarem pela nossa negligência míope,
nos abençoem pela nossa clarividência
e pelos horizontes brilhantes que podem preencher a vida deles em paz
e fazer progredir o bem comum?
Obrigado.
(Aplausos)
Ao longo de décadas,
meus colegas e eu expusemos delitos e crimes terríveis
de grandes corporações,
os quais tiraram muitas vidas e causaram danos e doenças,
além de custos econômicos graves,
relativos a muitos incidentes.
Mas a exposição não era suficiente.
Tínhamos que garantir normas do Congresso
para evitar tal devastação.
Como resultado, muitas vidas foram salvas e traumas evitados,
especialmente nas áreas automotiva, farmacêutica, ambiental,
da saúde e segurança no trabalho.
Todo esse tempo, sempre nos perguntaram:
"Ralph, como vocês fazem tudo isso?
Seus grupos são pequenos,
seus fundos são modestos
e vocês não fazem campanha de contribuições para políticos".
Minha resposta aponta para um padrão
negligenciado e incrível da história americana.
Quase todo avanço na justiça,
todas as bênçãos da democracia,
vieram dos esforços de um pequeno número de cidadãos.
Eles sabiam do que estavam falando.
Eles ampliaram a opinião pública,
ou o que Abraham Lincoln chamou de "a opinião pública acima de tudo".
Os poucos cidadãos que iniciaram esses movimentos
conseguiram um número maior ao longo do caminho
para concretizar essas reformas e redirecionamentos.
No entanto, mesmo no auge,
as pessoas ativamente engajadas nunca ultrapassaram 1% dos cidadãos,
frequentemente muito menos.
Esses criadores de democracia e justiça
surgiram das iniciativas contra a escravidão,
da pressão pelo direito ao voto das mulheres.
Eles surgiram de agricultores e trabalhadores em setores industriais
exigindo regulamentação de bancos, ferrovias e fabricantes
e normas trabalhistas justas.
No século 20,
melhorias de vida vieram de partidos pequenos e seus aliados
pressionando os principais partidos na arena eleitoral
a adotarem tais medidas,
como o direito de formar sindicatos,
a jornada semanal de 40 horas, tributação progressiva, salário-mínimo,
seguro-desemprego e previdência social.
Mais recentemente veio o "Medicare",
direitos e liberdades civis,
tratados de armas nucleares,
conquistas ambientais e do consumidor,
tudo desencadeado por defensores dos cidadãos
e outros partidos pequenos que nunca ganharam uma eleição nacional.
Se você está disposto a perder persistentemente,
suas causas podem se tornar vencedoras com o tempo.
(Risos)
A história de como cheguei a essas atividades cívicas
pode ser esclarecedora
para pessoas que seguem a crença do senador Daniel Webster:
"Justiça, senhor, é o grande interesse do homem na Terra".
Eu cresci em uma cidadezinha muito industrializada em Connecticut
com três irmãos e pais
que eram donos de um restaurante, padaria e delicatesse popular.
Duas vias fluviais, o Rio Mad e o Rio Still,
corriam junto à nossa rua principal.
Quando criança, perguntava por que não podíamos entrar e pescar neles,
como nos rios sobre os quais líamos nos livros escolares.
A resposta: as fábricas usam livremente esses rios
para despejar produtos químicos tóxicos nocivos e outros poluentes.
Na verdade, as empresas tomaram o controle de rios que pertenciam a todos nós
para suas próprias atividades lucrativas.
Mais tarde, percebi que os rios não faziam parte de nossa vida normal,
exceto quando inundavam nossas ruas.
Não havia regulamentos de poluição da água na época.
Percebi que apenas leis fortes poderiam limpar nossas águas.
Minha observação juvenil dos dois esgotos de rio de nossa cidade
abriu caminho para o meu discurso de formatura do oitavo ano
sobre o grande conservacionista John Muir, defensor de parques nacionais,
depois, meus estudos em Princeton sobre as origens do saneamento público,
e então a "Primavera Silenciosa", de Rachel Carson.
Esses eventos me prepararam
para aproveitar a hora dourada da legislação ambiental,
no início dos anos 1970.
Desempenhei um papel importante de cidadão
ao fazer lobby no Congresso para a Lei do Ar Limpo;
para a Lei da Água Limpa, da Agência de Proteção Ambiental;
para os padrões de segurança no local de trabalho, da OSHA;
e para a Lei da Água Potável Segura.
Se há menos chumbo em seu corpo,
se não há mais amianto em seus pulmões
e se o ar e a água estão mais limpos,
é por causa dessas leis ao longo dos anos.
Sob a administração de Trump, a aplicação dessas leis que salvam vidas
diminuiu de forma maciça.
Reverter esses riscos é o desafio imediato de um movimento ambiental renovado
pela geração jovem.
Para defensores do consumidor, não há vitórias permanentes.
Aprovar uma lei é apenas o primeiro passo.
Os próximos passos são defender a lei.
Para mim, algumas dessas batalhas foram extremamente pessoais.
Perdi amigos no ensino médio e na faculdade em acidentes em estradas,
a causa principal de morte nessa faixa etária.
A culpa era colocada no motorista,
chamado ironicamente de "maluco ao volante".
É verdade que motoristas bêbados eram os responsáveis,
mas veículos e rodovias com design mais seguro podem evitar acidentes
e diminuem sua gravidade quando ocorrem.
Não havia cinto de segurança, painel acolchoado, airbag
ou outras proteções para minimizar a gravidade das colisões.
Freios, pneus e estabilidade dos veículos americanos deixavam muito a desejar,
mesmo em comparação com fabricantes estrangeiros.
Eu gostava de pegar carona,
incluindo idas e vindas de Princeton e Harvard.
Às vezes, o motorista e eu nos deparávamos com cenas de acidentes horríveis.
Os horrores me impressionavam muito.
Eles me incentivaram a escrever um artigo na faculdade de direito
sobre design automotivo inseguro e a necessidade de leis de veículos.
Um dos meus amigos mais próximos da faculdade de direito, Fred Condon,
estava dirigindo do trabalho para casa para sua jovem família em New Hampshire
e cochilou momentaneamente ao volante de sua perua.
O veículo foi para o acostamento da estrada e capotou.
Não havia cintos de segurança em 1961.
Fred ficou paraplégico.
Essa violência evitável me impulsionou.
A indústria automobilística se recusava cruelmente a instalar itens de segurança
já conhecidos há tempos para salvar vidas e controlar a poluição.
Em vez disso, a indústria se concentrava em anunciar as mudanças anuais de estilo
e potência excessiva.
Eu ficava indignado.
Quanto mais eu investigava a supressão de dispositivos de segurança automotiva,
publicava evidências sobre as empresas automotivas de processos judiciais
prejudicando negligentemente os ocupantes de veículos,
especialmente a instabilidade de um veículo GM chamado Corvair,
mais a General Motors estava disposta a desacreditar meus textos e depoimento.
Eles contrataram detetives particulares para me seguir a fim de achar meus podres.
Após a publicação de meu livro, "Unsafe at Any Speed",
a GM quis minar meu próximo testemunho perante uma subcomissão do Senado em 1966.
A Polícia do Capitólio os pegou.
A mídia esteve em toda a luta no Congresso entre mim e a gigante General Motors.
Com velocidade notável em comparação com hoje,
em 1966 o Congresso e o Presidente Johnson submeteram a maior indústria dos EUA
à regulamentação federal
para segurança, controle de poluição e eficiência de combustível.
Até o ano de 2015,
3,5 milhões de mortes foram evitadas apenas nos EUA,
além de milhões de ferimentos,
e bilhões de dólares economizados.
O que foi preciso para uma vitória contra todas as probabilidades?
Foi preciso:
um, alguns defensores que sabiam como informar as evidências em todo lugar;
dois, vários presidentes de comitês do Congresso receptivos
liderados por três senadores;
três, cerca de sete repórteres de jornais importantes
que regularmente relataram o desenrolar da história;
quatro, o presidente Lyndon Johnson, com assistência,
responsável pela criação de uma agência reguladora de segurança, NHTSA;
e cinco, uma dúzia de engenheiros automotivos, inspetores e médicos
que divulgaram informações cruciais,
e que deviam ser mais conhecidos.
E mais um fator foi crucial: a opinião pública informada.
A maioria das pessoas descobriu como carros podiam ser mais seguros.
Elas queriam que os veículos economizassem combustível.
Queriam respirar um ar mais limpo.
O resultado: em setembro de 1966,
o presidente Lyndon Johnson assinou a legislação de segurança na Casa Branca
comigo ao lado dele, recebendo uma caneta!
(Risos)
Entre 1966 e 1976,
os seis fatores criticamente conectados foram usados continuamente.
Tornou-se a era de ouro da legislação e ação regulatória
para a proteção do consumidor, do trabalhador e do meio ambiente.
Esses elementos conectados de nossas campanhas anteriores
precisam estar na cabeça das pessoas que se esforçam para fazer o mesmo hoje
para a segurança da água potável, mortes por resistência a antibióticos,
reforma da justiça criminal,
riscos de perturbações climáticas,
impactos de bio e nanotecnologia, a corrida armamentista nuclear,
tratados de paz, perigos para as crianças,
riscos químicos e radioativos,
e similares.
De acordo com um estudo sólido em 2016 da Escola de Medicina da Johns Hopkins,
mortes hospitalares evitáveis
tiram a incrível quantidade de 5 mil vidas por semana nos EUA.
O clímax da década de 1980:
nossa luta dramática para limitar o fumo em locais públicos,
regular a indústria do tabaco
e estabelecer condições para reduzir o tabagismo.
A luta deles começou para valer em 1964,
com o famoso relatório americano do "Surgeon General"
ligando o tabagismo ao câncer e outras doenças.
Mais de 400 mil mortes por ano nos EUA
são relacionados ao tabagismo.
Audiências públicas, litígios, exposições na mídia e denunciantes da indústria
juntaram-se a cientistas médicos cruciais para enfrentar uma indústria poderosa.
Eu perguntei a Michael Pertschuk, um importante funcionário do Senado,
quantos defensores trabalhavam no controle da indústria do tabaco naquela época.
O Sr. Pertschuk estimou não mais do que mil defensores em tempo integral nos EUA
pressionando por uma sociedade sem fumo.
Eu digo que é um número incrivelmente pequeno de pessoas fazendo isso acontecer.
Tinham a opinião pública majoritária de pessoas motivadas, não fumantes,
por trás deles.
Muitos fumantes estavam abandonando o vício da nicotina.
Basta pensar: de 45% dos adultos,
esse índice caiu para 15% em 2018.
O ponto crítico foi quando o Congresso aprovou uma legislação
autorizando a Food and Drug Administration a regulamentar as empresas de tabaco.
Lembrem-se de que progressos para consumidores e trabalhadores
são geralmente seguidos por uma variedade de contra-ataques corporativos.
Quando o fervor por trás dessa reforma enfraquece,
legislaturas e agências regulatórias ficam muito vulneráveis à tomada da indústria,
que paralisa a aplicação da lei existente ou posterior.
Como é aquele ditado? "A justiça requer vigilância constante".
Vemos a diferença
entre a força do poder corporativo voltada para o contra-ataque e com fins lucrativos
e a fadiga que supera uma cidadania voluntária
cuja consciência e habilidade precisam ser renovadas.
Não é uma disputa justa
com grandes empresas como General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
além de outras muito ricas e os lobistas,
em comparação com grupos de proteção de pessoas com recursos muito limitados.
Além disso, as empresas têm imunidades e privilégios
inacessíveis para seres humanos reais.
Por exemplo, a Takata foi julgada culpada de um escândalo horrível sobre airbags,
mas a empresa escapou do processo criminal.
Em vez disso, a Takata pôde pedir falência e os executivos mantiveram suas economias.
Mas as pessoas não precisam ser intimidadas pelo poder corporativo.
Os legisladores ainda querem votos,
mais do que precisam de financiamento de campanha das corporações.
Superamos em muito as corporações em influência potencial.
Mas os eleitores devem estar conectados claramente
ao que os eleitores organizados querem dos legisladores.
Ao delegar a autoridade constitucional de "nós, o povo",
queremos que façam o trabalho das pessoas.
Um Congresso do povo,
o ramo do governo mais constitucionalmente poderoso,
pode anular, bloquear ou redirecionar as corporações mais destrutivas.
São apenas 100 senadores e 435 deputados
com apenas 2 milhões de ativistas organizados na base,
cujo hobby é fiscalizar o Congresso.
A justiça do Congresso pode ser confiável e rápida.
Provamos isso repetidamente com muito menos pessoas.
Mas hoje, o Congresso, marinado em dinheiro de campanha,
tem abdicado de suas responsabilidades para com um poder executivo
que se tornou um estado corporativo controlado por grandes empresas.
O presidente Franklin D. Roosevelt, em 1938, em uma mensagem ao Congresso,
chamou o poder corporativo concentrado sobre nosso governo de "fascismo".
Um envolvimento modesto de 1% dos adultos em cada um dos 435 distritos eleitorais,
convocando senadores e deputados ou legisladores estaduais
para suas próprias reuniões municipais,
nas quais os cidadãos apresentam um plano
apoiado pela maioria dos eleitores,
pode mudar o Congresso.
Nossos representantes podem se tornar uma fonte de democracia e justiça,
elevando as possibilidades humanas.
Eu sonho com nossas escolas,
ou atividades extracurriculares,
ensinando habilidades de ação cívica da comunidade, levando a uma boa vida.
As aulas de educação para adultos devem fazer o mesmo.
Precisamos criar bibliotecas de formação e ação cidadã.
Alunos e adultos adoram conhecimentos que se relacionam com a vida diária deles.
A grande maioria dos americanos, independentemente de rótulos políticos,
é a favor do salário mínimo, do seguro saúde universal,
da real aplicação da lei contra crimes corporativos, fraude e abuso.
Querem um sistema tributário justo e produtivo,
orçamentos públicos que invistam no valor das pessoas
em infraestrutura moderna,
e o fim da maioria dos subsídios corporativos.
Cada vez mais, as pessoas estão exigindo atenção séria às perturbações climáticas
e a outros perigos para a saúde e pandemias ambientais e globais.
A grande maioria das pessoas quer um governo eficiente,
o fim das guerras intermináveis e agressivas que são um tiro pela culatra.
Eleições limpas e regras justas para eleitores e candidatos.
São mudanças que unem as pessoas,
que o Congresso pode fazer acontecer.
Pessoas no mundo todo apoiam a democracia,
porque ela traz o melhor da população e dos líderes.
Mas este objetivo exige que os cidadãos gastem tempo
nesta grande oportunidade chamada democracia,
entre e durante as eleições.
A História dá exemplos que nos encorajam a acreditar
que romper o poder é mais fácil do que pensamos.
As pessoas me dizem: "Não sei o que fazer!"
Comecem a aprender fazendo.
Quanto mais praticam a ação cidadã,
mais qualificadas e inovadoras as pessoas ficam nisso.
Como aprender um ofício, uma profissão, um hobby, aprender a nadar,
suas dúvidas, preconceitos e hesitações começam a desaparecer com a ação.
Seus argumentos para mudança se tornam mais profundos e nítidos.
De 1965 a 1966,
quando estava defendendo automóveis mais seguros,
percebi que havia indústrias ganhando muito dinheiro
com os resultados horríveis dos acidentes:
assistência médica, venda de seguros, conserto de carros...
Havia um incentivo perverso para se manter o status quo.
Por outro lado, prevenir essas tragédias
libera dinheiro para o consumidor gastar ou economizar
para melhores meios de subsistência.
É preciso um pequeno número de pessoas para exercer seus músculos cívicos,
tanto como indivíduos quanto como grupos organizados,
em nossos tomadores de decisão legais.
Idealmente, são necessários apenas alguns ricos esclarecidos contribuindo com fundos
para acelerar os esforços dos cidadãos contra os líderes da ganância e do poder.
No passado, os ricos doavam dinheiro essencial
a movimentos contra a escravidão,
o direito ao voto das mulheres e pelos direitos civis.
Devemos nos lembrar disso.
Com o início da catástrofe climática,
cada um de nós precisa ter uma estimativa mais elevada de nossa própria importância,
de nossa dedicação contínua à vida cívica,
como parte de uma forma normal de vida diária,
junto com nossa vida familiar pessoal.
Se posicionar com atenção é metade da democracia.
É isso que promove a vida, a liberdade e a busca pela felicidade.
Lembrem-se, nosso país tem muitos problemas que não merecemos
e soluções que não aplicamos.
É uma falha da democracia que nenhum poder pode nos impedir de consertar.
Devemos isso à nossa posteridade.
Será que não queremos que nossos descendentes,
em vez de nos amaldiçoar por nossa negligência míope,
abençoem nossa visão
e horizontes brilhantes que possam satisfazer a vida deles pacificamente
e promover o bem comum?
Obrigado.
(Aplausos)
Me dekada
kolegët e mi dhe unë kemi ekspozuar keqbërje dhe krime të tmerrshme
nga korporatat e mëdha,
të cilat kanë marrë shumë jetë
dhe shkaktuar lëndime dhe sëmundje,
përveç kostove të dëmshme ekonomike,
duke ndikuar në shumë incidente.
Por ekspozimi nuk ishte i mjaftueshëm.
Na u desh të siguronim mandatet e kongresit
për të parandaluar shkatërrime të tilla.
Si rezultat, shumë jetë u shpëtuan dhe shumë trauma u parandaluan,
veçanërisht në fushat e automobilave, farmaceutikës, mjedisit
dhe shëndetit dhe sigurisë në vendin e punës.
Gjatë rrugës, ne vazhduam të merrnim një pyetje përsëri dhe përsëri:
"Ralph, si i bën të gjitha këto?
Grupet tuaja janë të vogla,
fondet tuaja janë modeste
dhe ju nuk jepni kontribute fushate për politikanët."
Përgjigja ime tregon për një neglizhim,
të një modeli të mhanitshëm të historisë amerikane.
Pothuajse çdo përparim në drejtësi,
çdo bekim i demokracisë,
erdhi nga përpjekjet e një numri të vogël të qytetarëve individualë.
Ata e dinin se për çfarë po flisnin.
Ata zgjeruan opinionin publik,
ose atë që Abraham Lincoln e quajti "ndjenja publike më e rëndësishmja".
Pak qytetarë që filluan këto lëvizje
morën një numër më të madh gjatë rrugës
për të arritur këto reforma dhe ridrejtime.
Sidoqoftë, edhe në kulmin e tyre,
të angazhuarit në mënyrë aktive nuk e kaluan kurrë një përqind të qytetarisë,
shpesh shumë më pak.
Këta ndërtues të demokracisë dhe drejtësisë
dolën nga nxitësit kundër skllavërisë
presionet për të drejtën e grave për të votuar.
Ata u ngritën nga fermerët dhe punëtorët në sektorët industrialë
duke kërkuar rregullimin e bankave, hekurudhave dhe prodhuesve
dhe standardeve të drejta të punës.
Në shekullin e 20-të,
përmirësimet e jetës erdhën me palë të treta të vogla dhe aleatët e tyre
që shtyjnë partitë e mëdha në arenën zgjedhore
të miratojnë masa të tilla,
si e drejta për të formuar sindikata të punës,
java 40-orëshe,
taksimi progresiv, paga minimale,
kompensimi i papunësisë
dhe sigurimet shoqërore.
Kohët e fundit erdhën Medicare
dhe të drejtat civile, liritë civile,
traktatet e armëve bërthamore,
konsumatorët dhe triumfet mjedisore-
të gjitha të shkaktuara nga avokatët e qytetarëve
dhe palët e vogla të treta
të cilët kurrë nuk fituan një zgjedhje kombëtare.
Nëse jeni të gatshëm të humbni me këmbëngulje,
shkaqet tuaja mund të bëhen fituese me kohë.
(Të qeshura)
Historia se si kam ardhur në këto aktivitete qytetare
mund të jetë udhëzuese
për njerëzit që shkojnë së bashku me besimin e senatorit Daniel Webster,
"Drejtësia, zotëri, është interesi i madh i njeriut në tokë".
Unë u rrita në një qytet të vogël, shumë të industrializuar në Connecticut
me tre vëllezër e motra dhe prindër
që kishin një restorant të njohur, furrë dhe ushqime të shijshme.
Dy lumenj të lundrueshëm,
Lumi Mad dhe Lumi Still,
kalonin përgjatë rrugës sonë kryesore.
Si fëmijë, pyeta pse nuk mund të lundronim e të peshkonim në to,
si lumenjtë për të cilët lexojmë në librat tanë shkollorë.
Përgjigja: fabrikat i përdorin lirishëm këta lumenj
për të hedhur kimikate të dëmshme toksike dhe ndotës të tjerë.
Në fakt, kompanitë morën kontrollin e lumenjve që na përkisnin të gjithëve
për ndjekjet e tyre fitimprurëse.
Më vonë, kuptova që lumenjtë s'ishin aspak pjesë e jetës sonë normale,
përveç kur ata vërshuan në rrugët tona.
Atëherë nuk kishte rregullore për ndotjen e ujit.
Kuptova që vetëm ligje të forta mund të pastronin rrugët tona ujore.
Vëzhgimi im rinor i dy kanalizimeve të lumenjve të qytetit tonë
filloi në fjalimin tim të diplomimit në klasën e tetë
në lidhje me ruajtjen e madhe, avokatin e parkut kombëtar John Muir,
pastaj në studimet e mia në Princeton mbi origjinën e kanalizimeve publike,
dhe më pas në Rachel Carson "Pranvera e Heshtur".
Këto angazhime më përgatitën
për të kapur orën e artë të hartimit të ligjeve mjedisore
në fillimin e viteve 1970.
Kam luajtur një rol kryesor qytetari
në lobimin përmes Kongresit Akti i Ajrit të Pastër;
ligjet e ujit të pastër, EPA;
standardet e sigurisë në vendin e punës, OSHA;
dhe Akti i Ujit të Pijshëm të Sigurt.
Nëse ka më pak plumb në trupin tuaj,
nuk ka më asbest në mushkëritë tuaja
dhe ajër dhe ujë më të pastër,
kjo për shkak të këtyre ligjeve gjatë viteve.
Sot, zbatimi i këtyre ligjeve shpëtuese nën Trump
po shkatërrohet me shumicë.
Rrokullisja mbrapa këtyre rreziqeve është sfida e menjëhershme
për një lëvizje të ringjallur mjedisore
për brezin e ri.
Sa i përket avokatëve të konsumatorëve, nuk ka fitore të përhershme.
Miratimi i një ligji është vetëm hapi i parë.
Hapi tjetër, dhe hapi tjetër, është mbrojtja e ligjit.
Për mua, disa nga këto beteja ishin shumë personale.
Kam humbur miqtë në shkollën e mesme e kolegj si shkak i përplasjeve në rrugë,
shkaku i parë kryesor i vdekjeve në atë grupmoshë.
Pastaj, faji u vu mbi shoferin,
i quajtur me tallje "budallai në timon".
Vërtetë, shoferët e dehur kishin përgjegjësi,
por automjetet e autostradat me dizajn më të sigurt mund të parandalonin përplasjet
dhe të zvogëlonin ashpërsinë e tyre kur ato ndodhën.
Nuk kishte rripa sigurimi, panele të mbushura,
pa airbag ose mbrojtje të tjera të denja
për të zvogëluar ashpërsinë e përplasjeve.
Frenat, gomat dhe trajtimi i qëndrueshëm të US automjeteve lanë për të dëshiruar,
madje edhe në krahasim me prodhuesit e huaj.
Më pëlqente të bëja autostop,
përfshirë para e mbrapa nga Princeton dhe Shkolla e Drejtësisë në Harvard.
Ndonjëherë, një shofer dhe unë kemi pa skena të kobshme të përplasjes.
Tmerret më bënë një përshtypje të thellë.
Ata më nxitën të shkruaj një artikull në shkollën e drejtësisë
mbi modelin e pasigurt të makinës dhe nevojën për ligjet e sigurisë automatike.
Një nga miqtë e mi më të ngushtë në shkollën e drejtësisë, Fred Condon,
po vinte me makinë në shtëpi një ditë nga puna te familja e tij në New Hampshire
dhe për moment u mbyt pas timonit të kamionçinës së tij.
Automjeti hyri në hendek dhe u përmbys.
Në vitin 1961, nuk kishte asnjë rrip sigurimi.
Fredi u bë paraplegjik.
Kjo dhunë e parandalueshme më tërboi.
Industria e automjeteve refuzoi mizorisht të instalonte
pajisje sigurie dhe kontrolli të ndotjes.
Në vend të kësaj, industria u përqendrua në reklamimin e ndryshimeve vjetore
të stilit dhe kuaj-fuqive.
U indinjova.
Sa më shumë që kam hetuar shtypjen e pajisjeve të sigurisë automatike
kam publikuar prova nga çështjet gjyqësore në lidhje me kompanitë e automjeteve
që dëmtojnë nga pakujdesia e pasagjerëve e automjeteve -
veçanërisht paqëndrueshmërinë e një automjeti GM të quajtur Corvair -
aq më shumë General Motors ishte i prirur të zhvlerësonte shkrimet e dëshmitë e mia.
Ata punësuan detektivë privatë që t'më ndiqnin që të nxirrnin të palara.
Pas botimit të librit tim, "Të pasigurt me çdo shpejtësi",
GM donte të minonte dëshminë time të ardhshme
para një nënkomiteti të Senatit në 1966.
Policia e Kapitolit i kapi.
Media ishte në të gjithë betejën në Kongres
midis meje dhe gjigandit General Motors.
Me një shpejtësi të jashtëzakonshme krahasuar me sot,
në 1966, Kongresi dhe Presidenti Johnson sollën industrinë më të madhe në Amerikë
nën rregulloren federale
për sigurinë, kontrollin e ndotjes dhe efikasitetin e karburantit.
Deri në vitin 2015,
tre milion e gjysmë vdekje u shmangën në SH.B.A.,
miliona lëndime të tjera u parandaluan,
miliarda dollarë të kursyera.
Çfarë u desh për një fitore kundër shanseve të tilla dërrmuese?
Epo, kishte:
një, disa avokatë që dinin të komunikonin provat kudo;
dy, disa kryesues kryesorë të komitetit kongresiv
të udhëhequr nga tre senatorë;
tre, rreth shtatë reporterë nga gazetat kryesore
që raportuan rregullisht për historinë e shpalosur;
katër, Presidenti Lyndon Johnson, me asistencën e tij,
i aftë për krijimin e një agjencie rregullatore të sigurisë, NHTSA;
dhe pesë, një duzinë inxhinierësh makinash, inspektorësh dhe fizikantësh
që zbuluan informacione thelbësore
dhe që duhet të njihen më mirë.
Një faktor tjetër ishte kritik: opinioni i informuar publik.
Shumica mësuan se sa më të sigurta mund të ishin makinat e tyre.
Ata donin që automjetet e tyre të ishin me efikasitet të karburantit.
Ata donin të merrnin ajër më të pastër.
Rezultati: në shtator 1966,
Presidenti Lyndon Johnson nënshkroi legjislacionin e sigurisë në Shtëpinë e Bardhë
me mua pranë tij, duke marrë një stilolaps!
(Të qeshura)
Mes 1966 dhe 1976,
ata gjashtë faktorë të lidhur në mënyrë kritike u përdorën vazhdimisht.
Ajo u bë epoka e artë e legjislacionit dhe veprimit rregullator
për mbrojtjen e konsumatorit, punëtorit dhe mjedisit.
Ata elementë të lidhur të fushatave tona të së kaluarës
duhet të mbahen në mend nga njerëzit që përpiqen të bëjnë të njëjtën gjë sot
për sigurinë e ujit të pijshëm,
vdekjet nga rezistenca ndaj antibiotikëve,
reformën në drejtësinë penale,
rreziqet nga përçarja e klimës,
ndikimet bio dhe nanoteknike,
garën e armëve bërthamore,
traktatet e paqes,
rreziqet për fëmijët,
rreziqet kimike dhe radioaktive
dhe të ngjashme.
Sipas një studimi të qëndrueshëm në vitin 2016 nga Shkolla e Mjeksisë Johns Hopkins
vdekjet e parandalueshme
në spital marrin 5.000 jetë marramendëse në javë në Amerikë.
Kulmi i viteve 1980:
lufta jonë dramatike për të kufizuar pirjen e duhanit në vende publike,
rregullimin e industrisë së duhanit
dhe krijimin e kushteve për zvogëlimin e pirjes së duhanit.
Lufta e tyre filloi seriozisht në 1964,
me raportin e famshëm të Kirurgut të Përgjithshëm të SH.B.A.-së
që lidhte pirjen e duhanit me kancerin dhe sëmundjet e tjera.
Mbi 400,000 vdekje në vit në Shtetet e Bashkuara
kanë të bëjnë me pirjen e duhanit.
Seancat dëgjimore publike, gjyqësore, mediatike dhe sinjalizuesit e industrisë
u bashkuan me shkencëtarë vendimtarë mjek të mernin një industri të fuqishme.
Unë pyeta Michael Pertschuk, një personel kryesor i Senatit,
sa avokatë po punonin me kohë të plotë për kontrollin e industrisë së duhanit në atë kohë.
Z. Pertschuk vlerësoi jo më shumë se 1.000 kampionë në SH.B.A.
duke bërë presion për një shoqëri pa duhan.
Unë them që është një numër tejet i vogël i atyre që mundësojnë të ndodhë.
Ata kishin një shumicë të opinionit publik të sensibilizuar, jo-duhanpirës, ​​
pas tyre.
Shumë duhanpirës po hiqnin dorë nga varësia ndaj nikotinës.
Veetëm mendoni: nga 45 për qind e të rriturve
në 15 për qind deri në 2018.
Pika kryesore ishte kur Kongresi miratoi legjislacionin
që fuqizon Administratën e Ushqimit dhe Barnave
për të rregulluar kompanitë e duhanit.
Mbani në mend se përparimet për konsumatorët dhe punëtorët
zakonisht ndiqen nga një shumëllojshmëri e kundërsulmeve të korporatave.
Kur zbehet pas një reforme të tillë,
atëherë legjislaturat dhe agjencitë rregullatore bëhen shumë të prekshme ndaj kapjes së industrisë
që pengon zbatimin ekzistues ose më tej.
Cila është ajo thënie?
"Drejtësia kërkon vigjilencë të vazhdueshme."
Ne e shohim ndryshimin midis qëndrueshmërisë së drejtuar
nga kundërsulmi, fuqisë së korporatave të drejtuar
nga fitimi dhe lodhjes që kapërcen një qytetar vullnetar,
ndërgjegjësimi dhe aftësia e të cilit kanë nevojë për rinovim.
Nuk është një garë e ndershme
midis kompanive të mëdha si General Motors, Pfizer,
ExxonMobil, Wells Fargo, Monsanto,
plus kompani të tjera shumë të pasura dhe lobistë,
krahasuar me grupet e mbrojtjes së njerëzve me burime shumë të kufizuara.
Për më tepër, korporatat kanë imunitete dhe privilegje
të padisponueshme për qeniet njerëzore të vërteta.
Për shembull, Takata ishte fajtor për një skandal të tmerrshëm të airbag-ve,
por kompania i shpëtoi ndjekjes penale.
Por, Takata u lejua të falimentonte dhe udhëheqësit e saj mbajtën bonuse të mira.
Por njerëzit e organizuar nuk duhet të kenë frikë nga fuqia e korporatave.
Ligjvënësit ende duan vota
më shumë sesa u duhet financimi i fushatës nga korporatat.
Ne jemi shumë më të fortë se korporatat për sa i përket ndikimit të mundshëm,
Por votuesit duhet të jenë të lidhur qartë
me atë që votuesit e organizuar duan nga ligjvënësit.
Duke deleguar autoritetin kushtetues të "ne njerëzve",
ne duam që ata të bëjnë punën e njerëzve.
Kongresi i një populli,
dega më e fuqishme e kushtetutës e qeverisë,
mund të kapërcejë, bllokojë ose rikalizojë korporatat më shkatërruese.
Ka vetëm 100 senatorë dhe 435 përfaqësues
me vetëm dy milion aktivistë të organizuar që kthehen në shtëpi,
një hobi mbikëqyrës i Kongresit.
Drejtësia në Kongres mund të bëhet e besueshme dhe e shpejtë.
Ne e kemi provuar atë përsëri dhe përsëri me shumë më pak njerëz.
Por sot, Kongresi, i larë në para të fushatës,
ka hequr dorë nga përgjegjësitë e tij ndaj një dege ekzekutive
që shpesh është bërë një shtet i korporatave i kontrolluar nga kompanitë e mëdha.
Presidenti Franklin D. Roosevelt, në 1938, në një mesazh drejtuar Kongresit,
thirri pushtetin e përqendruar të korporatave mbi kuotën
e qeverisë sonë - fashizmi- kuotën e fundit.
Një angazhim modest i një përqind të të rriturve
në secilën prej 435 rretheve të kongresit,
duke thirrur senatorë dhe përfaqësues ose ligjvënës të shtetit
në takimet e tyre të qytetit,
ku qytetarët paraqesin axhendën e tyre,
të mbështetur nga shumica e votuesve,
mund ta kthejnë Kongresin.
Përfaqësuesit tanë mund të bëhen burim i demokracisë dhe drejtësisë,
duke ngritur mundësitë njerëzore.
Unë ëndërroj që shkollat ​​tona,
ose klubet pas shkollës,
të mësojnë aftësitë e veprimit qytetar të komunitetit, drejt në një jetë të mirë.
Klasat e arsimit për të rritur duhet të bëjnë të njëjtën gjë.
Ne kemi nevojë për të krijuar biblioteka të trajnimit dhe veprimit të qytetarëve.
Studentët dhe të rriturit e duan njohurinë që lidhet me jetën e tyre të përditshme.
Shumica e madhe e amerikanëve, pavarësisht nga etiketat politike,
favorizojnë një pagë jetese,
sigurim shëndetësor universal,
zbatim real kundër krimit të korporatave, mashtrime dhe abuzime.
Ata duan një sistem të drejtë, produktiv të taksave,
buxhete publike që i kthejnë vlerën njerëzve në shtëpi
në infrastrukturën moderne
dhe një fund të subvencioneve të korporatave.
Gjithnjë e më shumë, ata po kërkojnë vëmendje serioze ndaj përçarjes së klimës
dhe rreziqeve e pandemive të tjera të shëndetit mjedisor dhe global.
Shumica e madhe e njerëzve duan një qeveri efikase,
një fund të luftërave të pafundme, agresive që kthehen.
Ata duan zgjedhje të pastra dhe rregulla të drejta për votuesit dhe kandidatët.
Këto janë ndryshime që i bashkojnë njerëzit,
ndryshime që Kongresi mund të bëjë të ndodhin.
Njerëzit në të gjithë botën favorizojnë demokracinë,
sepse ajo sjell më të mirën nga banorët e saj dhe udhëheqësit e saj.
Por ky objektiv kërkon që qytetarët të duan të kalojnë kohë
në këtë mundësi të madhe të quajtur demokraci,
midis dhe në zgjedhje.
Historia jep shembuj që na inkurajojnë të besojmë
se thyerja e pushtetit është më e lehtë nga sa mendojmë.
Njerëzit më thonë: "Unë nuk di çfarë të bëj!"
Filloni të mësoni duke bërë.
Sa më shumë që praktikojnë veprimet e qytetarëve,
aq më të aftë dhe inovativë bëhen në të.
Ashtu si të mësosh një zanat, një punë, një hobi, të mësosh si të notosh,
dyshimet, paragjykimet dhe hezitimet e tyre
fillojnë të shkrihen në thelbin e veprimit.
Argumentet e tyre për ndryshim bëhen më të thella dhe më të mprehta.
Në vitin 1965 deri 1966,
kur po bëja çështjen e automobilave më të sigurt,
kuptova se kishte shumë industri që bënin shumë para
nga trajtimi i rezultateve të tmerrshme të aksidenteve:
kujdesi mjekësor, shitja e sigurimeve, riparimi i makinave ...
Atje ishte një stimul prevers për të bërë asgjë përveç ruajtjes së status quos.
Në të kundërt, parandalimi i këtyre tragjedive
çliron dollarë t'konsumatorëve për të shpenzuar ose kursyer në [mënyra]
vullnetare për jetesë më të mirë.
Duhet vetëm një numër i vogël njerëzish për të ushtruar muskujt e tyre qytetarë,
si individë dhe grupe të organizuara,
mbi vendimmarrësit tanë ligjorë.
Idealia, duhen vetëm disa njerëz të pasur të shkolluar që kontribuojnë me fonde
për të shpejtuar përpjekjet e qytetarëve kundër drejtesve të lakmisë e pushtetit.
Pse, në të kaluarën tonë, njerëzit e pasur dhuruan para thelbësore
për antisllavërinë, të drejtën e grave për të votuar dhe lëvizjet e të drejtave civile.
Ne duhet ta kujtojmë atë.
Me fillimin e katastrofës klimatike,
secili nga ne duhet të ketë një vlerësim më të lartë të domethënies së vet,
të përkushtimit tonë të qëndrueshëm ndaj jetës qytetare,
si pjesë e një mënyre normale të jetesës së përditshme,
së bashku me jetën tonë personale familjare.
Shfaqja e menduar është gjysma e demokracisë.
Kjo është ajo që përparon jetën, lirinë dhe ndjekjen e lumturisë.
Mos harroni, vendi ynë është plot me probleme që nuk i meritojmë
dhe zgjidhje të cilat nuk i zbatojmë.
Ky një hendek i demokracisë që asnjë fuqi nuk mund të na ndalojë ta mbyllim.
Këtë ia kemi borxh pasardhësve tanë.
A nuk duam që pasardhësit tanë,
në vend që të na mallkojnë për neglizhencën tonë dritëshkurtër,
nuk duam që ata të bekojnë largpamësinë
dhe horizontet tona të ndritshme që mund të përmbushin jetën e tyre në paqe
dhe të përparojnë të mirën e përbashkët?
Ju faleminderit.
(Duartrokitje)
Tokom decenija,
moje kolege i ja smo otkrili užasna nedela i zločine
velikih korporacija,
koji su oduzeli brojne živote
i izazvali povrede i oboljenja,
uz štetne ekonomske troškove,
koji su uticali na brojne incidente.
Ali otkriti ih nije bilo dovoljno.
Morali smo da obezbedimo mandate u kongresu
kako bismo sprečili toliku devastaciju.
Kao rezultat, mnogo života je spašeno i brojne traume sprečene,
posebno u oblastima automobilske, farmaceutske industrije, ekologije,
u zaštiti zdravlja i bezbednosti na radu.
Uz sve to, jedno pitanje se ponavljalo:
"Ralf, kako sve ovo postižeš?
Vaše grupe su male,
fondovi su vam skromni
i ne dajete doprinose kampanjama političara."
Moj odgovor upućuje ka previđenom,
divnom šablonu u američkoj istoriji.
Skoro svaki napredak u pravdi,
svaki blagoslov demokratije,
nastao je zalaganjem malog broja pojedinačnih građana.
Znali su o čemu govore.
Proširili su javno mnjenje,
ili kako bi to Abraham Linkoln nazvao "opšte-važni javni sentiment."
Par građana koji su započeli ove pokrete
regrutovali su veće brojeve usputno
radi postizanja ovih reformi i izmena.
Ipak, i na svom vrhuncu,
broj aktivno uključenih nikada nije prelazio jedan posto građanstva,
često daleko manje.
Ovi graditelji demokratije i pravde
potekli su iz antirobovskih poriva,
pritisaka za ženska prava glasa.
Ponikli su od farmera i radnika u industrijskim sektorima
zahtevajući regulative banaka, železnice i proizvođača
i fer standarde rada.
U dvadesetom veku,
javile su se i životne olakšice zajedno sa malim strankama i njihovim saveznicima
pritiskajući glavne partije u izbornoj areni
da usvoje te mere,
kao što su pravo na organizovanje radnih sindikata,
četrdesetočasovnu sedmicu,
progresivno oporezivanje, minimalce,
nadoknade za nezaposlenost
i socijalno osiguranje.
Nedavno se pojavio Mediker
i građanska prava, građanske slobode,
mirovni sporazumi o nuklearnom naoružanju,
potrošački i ekološki trijumfi.
Svi podstaknuti građanima advokatima
i malim partijama
koje nikada nisu pobedile na državnim izborima.
Ako vam ne smeta da stalno gubite,
vaše namere će pobediti vremenom.
(Smeh)
Priča kako sam pristupio ovim građanskim aktivnostima
će možda biti poučna
za one koji se slažu sa verovanjem senatora Danijela Vebstera:
"Pravda, gospodo, je veliki interes čoveka na zemlji."
Odrastao sam u malom, industrijskom gradiću u Konektikatu
sa dve sestre i bratom i roditeljima
koji su bili vlasnici slavnog restorana, pekare i delikatesne radnje.
Dva vodena toka,
Luda reka i Mirna reka,
prolazile su duž naše glavne ulice.
Kao dete, pitao sam zašto ne možemo tu da se igramo i pecamo,
kao u rekama o kojima sam čitao u knjigama.
Odgovor: fabrike su koristile ove reke
za ispuštanje štetnih toksičnih hemikalija i drugih zagađivača.
U stvari, kompanije su preuzele kontrolu nad rekama koje su nam svima pripadale
radi svojih profita.
Kasnije, shvatio sam da reke nisu bile deo našeg normalnog života uopšte,
osim kada su nam plavile ulice.
Nije bilo regulativa o zagađenosti voda u to vreme.
Shvatio sam da samo jaki zakoni mogu da očiste naše vodene tokove.
Moje mladalačko zapažanje o dvema rekama kanalizacijama našeg grada
započele su pravu putanju ka mom govoru na osmogodišnjoj maturi
o velikom konzervatoru, branitelju nacionalnih parkova Džonu Mjuru,
potom ka mojim studijama na Prinstonu o poreklu javne sanitacije,
i zatim ka "Tihom Proleću" Rejčel Karson.
Ovi angažmani su me pripremili
da ugrabim zlatni čas donošenja ekoloških zakona
početkom sedamdesetih.
Igrao sam glavnu ulogu građanina
u lobiranju kroz kongres za Akt o čistom vazduhu;
Zakon o čistim vodama, Agencije za zaštitu životne sredine;
standard zaštite na radu, Ministarstva rada;
i Akt o zaštiti vode za piće.
Ako imate manje olova u telu,
nemate više azbesta u plućima
i čistiji su vam vazduh i voda,
to je zbog tih zakona tokom godina.
Danas, primena ovih spasonosnih zakona pod Trampom
biva demontirana na veliko.
Povratak ovih poguba predstavlja neposredan izazov
obnovljenom ekološkom pokretu
za mlade generacije.
Što se tiče zagovornika konzumerizma, nema trajnih pobeda.
Donošenje zakona je samo prvi korak.
Sledeći korak, i onaj posle njega, je odbrana zakona.
Za mene, neke od ovih bitki su vrlo lične.
Gubio sam drugove iz srednje i sa koledža u udesima na autoputevima,
najvećem uzročniku smrti u toj starosnoj grupi.
Potom, krivica je prebačena na vozača,
podrugljivo nazvanim "ludakom za volanom."
Istina, pijani vozači snose odgovornost,
ali bezbednija vozila i autoputevi mogu sprečiti udese
i umanjiti im ozbiljnost kada se dogode.
Nije bilo sigurnosnih pojaseva, podstavljenih kontrolnih tabli,
vazdušnih jastuka ili druge zaštitne opreme
da umanje jačinu udesa.
Kočnice, gume i stabilnost na američkim autima su bili slabi,
i u poređenju sa stranim proizvođačima.
Voleo sam da stopiram,
uključujući i napred nazad od Prinstona do Pravne škole na Harvardu.
Ponekad, vozač i ja bismo nailazili na jezive scene udesa.
Užasi su ostavili dubok utisak na mene.
Podstakli su me da napišem esej dok samo studirao pravo
o nedovoljnoj bezbednosti u dizajnu i potrebi za zakonima o bezbednosti.
Jedan od mojih najboljih prijatelja sa prava, Fred Kondon,
vozio je jednog dana sa posla ka porodičnoj kući u Novom Hemširu
i na trenutak zadremao za volanom karavana.
Vozilo je prešlo na zaustavnu traku i prevrnulo se.
Nije bilo sigurnosnih pojaseva 1961. godine.
Fred je postao paraplegičar.
Takvo zlodelo koje se moglo sprečiti me je dodatno motivisalo.
Auto industrija je okrutno odbijala da ugradi
dugo znane sigurnosne karakteristike i kontrole zagađenja.
Umesto toga, industrija se svake godine fokusirala na reklame stilskih izmena
i prekomerne konjske snage.
Bio sam ogorčen.
Što sam više istraživao izostavljanje sigurnosnih uređaja na automobilima,
objavljene dokaze sa sudskih procesa kako proizvođači automobila
iz nehata oštete putnike u vozilima,
posebno nestabilnost GM vozila pod nazivom Korver -
to je više Dženeral Motors težio da diskredituje moje pisanje i svedočenje.
Uposlili su privatne detektive da me prate ne bi li me oblatili.
Posle objave moje knjige "Nebezbedno pri svakoj brzini,"
GM je želeo da podrije moje predstojeće svedočenje
pred potkomisijom Senata 1966. godine.
Policija Kapitola ih je uhvatila.
Mediji su izveštavali o borbi u Kongresu
između mene i Dženeral Motors giganta.
Izuzetnom brzinom, u poređenju sa današnjom,
1966. godine, Kongres i predsednik Džonson su uveli najveću industriju u Americi
pod federalnu regulativu
za bezbednost, kontrolu zagađenja i efikasnost goriva.
Do 2015. godine,
tri i po miliona smrtnih slučajeva je izbegnuto samo u SAD-u,
milioni povreda sprečeni,
milijarde dolara ušteđene.
Šta je bilo potrebno za pobedu uprkos tako slabim izgledima?
Pa, tu su bili:
prvo, par advokata sa znanjem kako valja izneti dokaze svuda;
drugo, nekoliko ključnih razumnih ljudi u kongresnom odboru
koji su vodila tri senatora;
treće, oko sedam novinara iz najvećih dnevnih novina
koji su redovno izveštavali o razvoju priče;
četvrto, predsednik Lindon Džonson, uz asistenciju,
složio se da stvori agenciju za regulasinje bezbednosti, NHTSA;
i peto, desetak auto inženjera, inspektora i lekara
koji su obznanili presudne informacije,
i koji bi trebalo da budu bolje poznati.
Još jedan faktor je bio odlučan: informisano javno mnjenje.
Većina je saznala koliko bi vozila mogla biti bezbednija.
Želeli su štedljivija vozila.
Želeli su čistiji vazduh.
Rezultat: u septembru 1966. godine,
predsednik Lindon Džonson je potpisao zakonske propise bezbednosti u Beloj kući
sa mnom pored njega, gde sam primio pero!
(Smeh)
Između 1966. i 1976. godine,
tih šest kritički povezanih faktora su neprestano korišćeni.
Nastupilo je zlatno doba zakonodavstva i zakonodavne akcije
za potrošača, radnika i zaštitu sredine.
Ti povezani elementi naših prethodnih kampanja
treba da budu na umu onima koji žele da postignu isto danas
za bezbednost vode za piće,
za smrti uzrokovane otpornošću na antibiotike,
za reforme kriminalne pravde,
rizike usled klimatskih poremećaja,
uticaje bio i nanotehnologije,
trku u nuklearnom naoružanju,
mirovne sporazume,
opasnosti po decu,
hemijske i radioaktivne rizike,
i slično.
Po pouzdanom istraživanju iz 2016. Medicinske škole Džons Hopkins,
bolničke smrti koje su sprečive
odnesu neverovatnih 5.000 života sedmično u Americi.
Vrhunac osamdesetih:
naša silna bitka da se ograniči pušenje na javnim mestima,
uredi industrija duvana
i ustanove uslovi za smanjenje pušenja.
Njihova borba je začeta 1964. godine,
sa čuvenim izveštajem Generalnog hirurga SAD-a
koji povezuje pušenje cigareta sa kancerom i drugim oboljenjima.
Preko 400.000 smrtnih slučajeva godišnje u Sjedinjenim Državama
povezane su sa pušenjem.
Javna saslušanja, parnice, medijska pažnja i uzbunjivači iz industrije
udružili su se sa medicinskim naučnicima da savladaju veoma moćnu industriju.
Pitao sam Majkla Pertsčuka, vodećeg u osoblju Senata,
koliko advokata je radilo puno radno vreme na kontroli industrije duvana u to vreme.
G. Pertsčuk je procenio ne više od 1.000 sa punim radnim vremenom u Americi
zagovarajući društvo bez duvana.
Rekao bih da je to izuzetno mali broj ljudi koji su ovo omogućili.
Imali su većinu javnog mnjenja zainteresovanih, nepušača,
iza sebe.
Mnogi pušači su bacali duvan.
Samo zamislite: od 45 posto odraslih
na 15 posto do 2018.
Prekretnica je bila kada je u Kongresu prošao zakon
koji ovlašćuje Upravu za hranu i lekove
da kontroliše duvanske kompanije.
Imajte na umu da je napredak za potrošače i radnike
obično praćen raznovrsnim kontranapadima od strane korporacija.
Kada žar iza takvih reformi stinja,
zakonodavna tela i regulatorne agencije postanu lak plen industrije
koja odgađa postojeće i dalje nametanje zakona.
Šta nam to govori?
"Pravda mora biti pod stalnim nadzorom."
Vidimo razliku između
izuzetne izdržljivosti kontranapada, korporativne snage vođene profitom
i umora koji obuzme građane volontere
čija svest i veština vape za obnovom.
Nije fer takmičenje
između velikih kompanija poput Dženeral Motorsa, Fajzera,
EksonMobila, Vels Farga, Monsanta,
i drugih izuzetno bogatih kompanija i lobista
u poređenju sa grupama za zaštitu čoveka sa vrlo limitiranim resursima.
Štaviše, korporacije imaju imunitet i privilegije
koje su nedostupne običnim ljudima.
Na primer, Takata je bila kriva za užasni skandal sa vazdušnim jastucima,
ali je ta kompanija uspela da izbegne krivično gonjenje.
Umesto toga, Takati je dozvoljen bankrot a njenim rukovodiocima lepe svote.
Ali kad se ljudi organizuju ne treba da se plaše od moći korporacija.
Zakonodavci i dalje žele glasove
više nego što im treba novac za kampanje od korporacija.
Imamo daleko veći potencijal za uticaj od korporacija.
Ali glasači se moraju jasno povezati
sa onim što organizovani glasači žele od zakonodavaca.
Da delegiraju ustavni autoritet "nas naroda",
treba da rade za dobrobit naroda.
Narodni Kongres,
najmoćnija ustavna grana vlasti,
može da nadjača, blokira ili preusmeri najrazornije korporacije.
Postoji samo 100 senatora i 435 predstavnika
i oko dva miliona organizovanih aktivista,
sa hobijem kongresnih čuvara.
Kongresna pravda može da postane pouzdana i brza.
Dokazali smo to u više navrata sa puno manje ljudstva.
Ali danas, Kongres, plivajući u novcu od kampanja,
prepušta svoje odgovornosti izvršnoj vlasti
koja prečesto postane korporativna država pod kontrolom velikih kompanija.
Predsednik Ruzvelt, u obraćanju Kongresu 1938. godine,
nazvao je koncentrisani uticaj korporacija na našu vladu
da citiram: "fašizam", kraj citata.
Skromno angažovanje jednog procenta odraslih
u svakom od 435 kongresnih okruga,
pozivanje senatora i predstavnika ili državnih zakonodavaca
na sastanke gradskog veća u opštini,
gde građani izlažu svoje planove,
uz podršku većine glasača,
mogu promeniti Kongres.
Naši predstavnici mogu da postanu nosioci demokratije i pravde,
unapređujući mogućnosti čoveka.
Sanjam o našim školama,
ili vanškolskim programima,
gde se zajednice uče građanskom aktivizmu, kako da vode dobar život.
Časovi edukacije odraslih bi trebalo isto da čine.
Treba da napravimo program obuke građana i biblioteke aktivizma.
Učenici i odrasli vole znanja koja su povezana sa svakodnevnim životom.
Veliki broj Amerikanaca, bez obzira na političku pripadnost,
su za minimalac,
univerzalnu zdravstvenu zaštitu,
istinsku primenu zakona protiv kriminala, prevare i zloupotrebe.
Žele fer, produktivan sistem poreza,
javne budžete koji pružaju vrednost ljudima u njihovim domovima
u modernoj infrastrukturi,
i kraj većini korporativnih subvencija.
Sve više zahtevaju ozbiljniju pažnju na klimatske promene
i druge ekološke i globalne pretnje u globalnom zdravstvu i na pandemije.
Većina ljudi želi efikasniju vlast,
i kraj beskonačnim, agresivnim ratovima koji se samo povrate kao bumerang.
Žele poštene izbore i fer pravila za glasače i kandidate.
Ovo su promene koje ujedinjuju ljude,
promene koje Kongres može da ostvari.
Ljudi širom sveta favorizuju demokratiju,
jer izvlači nabolje u stanovništvu i vođama.
Ali ovaj cilj zahteva da građani žele da ulože vreme
u ovu sjajnu priliku koju zovemo demokratija,
između i za vreme izbora.
Istorija nam daje ohrabrujuće primere da poverujemo
da je proboj u sukobu sa moćnicima lakši nego što verujemo.
Ljudi mi kažu: "Ne znam šta da radim!"
Počni da učiš na delu.
Što više vežbaju građanski aktivizam,
postaju veštiji i sposobniji.
Kao učenje zanata, profesije, hobija, učenja plivanja,
njihove sumnje, predrasude i oklevanja
počnu da se tope kroz vatreno krštenje akcije.
Njihovi argumenti za promenu postanu jači i precizniji.
Od 1965. do 1966,
kada sam se zalagao za bezbednija auta,
shvatio sam da ima mnoštvo industrija koje puno zarađuju
na razrešavanju užasnih ishoda udesa:
medicinska nega, prodaja osiguranja, popravke vozila...
Na perverzan način podsticano je da se zadrži status quo.
Suprotno tome, prevencija ovih tragedija
oslobađa novac potrošača da ga troši ili štedi kako želi
za bolji život.
Potreban je samo mali broj ljudi da nategne svoje građanske mišiće,
kao pojedinci i u organizovanim grupama,
na naše zakonodavne izvršioce.
U najboljem slučaju, treba samo nekolicina prosvetljenih bogatih da priloži novac
da ubrza građanske napore protiv pohlepnih i moćnih vođa.
I ranije su bogati bili glavni donatori
za borbu protiv ropstva, za ženska prava glasa i građanski pokret.
To treba da zapamtimo.
Sa početkom nesreća izazvanih klimatskim promenama,
svako od nas mora bolje da proceni koliko je bitan,
koliko smo posvećeni građanskom životu,
kao delu normalne svakodnevnice,
uz lični porodični život.
Kad se smisleno pojavite gde treba to je već pola demokratije.
To unapređuje život, slobodu i potragu za srećom.
Setite se, naša zemlja je puna problema koje nismo zaslužili
i rešenja koja ne primenjujemo.
To je raskorak u demokratiji i nema tog moćnika
koji nas može zaustaviti da to rešimo.
To dugujemo budućim generacijama.
Zar ne želimo da naši potomci,
umesto da nas kunu zbog kratkovidosti,
zar ne želimo da blagosiljaju našu smotrenost
i svetle horizonte koji im mogu doneti blagostanje
i napredak ka opštem dobru?
Hvala.
(Aplauz)
在过去的几十年，
我和我的同事揭露了
很多大公司不当行为。
除了经济上的损失，
他们还造成了
很多伤亡和疾病，
引发了很多事端。
但仅仅是揭露他们的罪行还不够。
我们还需要有效的行政命令
来避免这种事情发生。
我们拯救了很多生命， 避免了很多损失，
尤其是在汽车制造、医疗、环境
以及办公场所的安全方面。
在这个过程中， 我们经常被反复问到同一个问题：
“拉尔夫，你是怎么做到的？
你的团队这么小，
也没什么钱，
而且你也并不会为政治家捐款。”
我的答案是美国历史上
一个一直被忽视的神奇的规律。
公正和民主，
每一点一滴的进步
都来自于一小群公民的贡献。
他们知道自己在做什么。
他们扩大了公众的舆论影响，
或者像林肯总统所说的， “最重要的是公众的意见。”
一小群发起这些运动的公民，
会逐渐召集更多的人
来一起完成这些改革和变化。
然而，即使在各种运动的最高峰，
这些运动也从没有召集到 所有公民的百分之一，
通常远低于这个比例。
这些民主和公平的缔造者的动力
来自对奴隶制度的反对
以及为女性争取投票权的压力。
他们从农民和工人中走出来，
要求制定银行、铁路 和制造业的法规，
以及公平的劳工标准。
在二十世纪，
生活的每一点进步 都来自于小组织和他们的盟友
推动选举舞台上主要的政党
采取措施。
例如组织工会的权利，
每周 40 小时工时，
累进制的税率，以及最低工资，
失业补助，
和公共安全。
后来又有了 Medicare 医疗保险制度，
公民权、公民自由、
核武器条约，
消费者和环境保护法的胜利...
这都是来自于公民倡议者，
和那些
从没有赢得过选举的小政党。
如果你愿意一直失败，
那么你总有一天会成功的。
（笑声）
我开始参与公民运动的经历
对于信奉参议员 丹尼尔·韦伯斯特（Daniel Webster）
所说的，“公正，是地球上 所有人最大的心愿”的那些人
可能会有所启发。
我在康州一个小工业城市长大，
有三个兄弟姐妹，
父母拥有一家生意很好的 餐厅兼面包和熟食店。
两条河，
麦德河和静河
在主街上交汇。
小时候我曾问过， 为什么我们不能在里面玩耍钓鱼，
就像我们在课本里读到的那样。
得到的回答是： 工厂可以随意使用这条河
来排泄有毒的化学品和其他污染物。
其实，这些公司控制了 本应属于我们所有人的河
来为他们自己赚取利益。
后来，我意识到这些河， 除了流过我们的街道外
跟我们平时的生活 一点关系都没有。
当时没有任何关于水污染的法规，
我意识到，只有强制性的法律 才能治理我们的河流。
我小时候对家乡的 两条河流的观察
直接导致了我在 八年级毕业演讲时提到了，
伟大的保守主义者、国家公园的倡导者 约翰·缪尔（ John Muir），
也是我后来在普林斯顿 研究公共卫生起源
和了解瑞秋卡森（Rachel Carson）的 《寂静的春天》的原因。
这些经历让我做好准备
抓住 70 年代初
制定环保法的黄金时间。
我带头向国会
游说清洁空气法，
向环保局（EPA）游说清洁水源法，
向职业安全与保健管理总署（OSHA） 游说办公场所安全标准，
还有饮用水安全法。
如果你身体中的铅少了，
肺里吸进的石棉少了，
空气和水都更加干净了，
那都是这些年这些法律的贡献。
如今，这些能救命的法律的执行
正在特朗普的领导下逐步瓦解。
重新面对这些危险
是对新一代环保运动的
紧迫挑战。
倡导消费者权益没有永久性的胜利。
通过立法仅仅只是第一步。
下一步，再下一步， 就是捍卫法律。
对我来说，某些斗争 是出于个人原因。
我在高中和大学因为交通事故 失去了一些朋友，
这是这个年龄最常见的致死原因。
当时，司机要承担主要责任，
他们被戏称为“轮子背后的疯子”。
的确，醉酒的司机有责任，
但设计更加安全的汽车和公路 可以减少事故，
即使发生也可以 降低事故的严重程度。
当时没有安全带、仪表盘，
也没有安全气囊 或者其他安全保障
来减轻事故的后果。
美国汽车的刹车、轮胎和 操作稳定性跟理想状况相去甚远，
也比外国制造的要差。
我喜欢搭便车，
比如在普林斯顿 和哈佛法学院之间往返。
有时候，我跟司机会 目睹可怕的事故现场。
那种恐怖的场景 给我留下了很深的印象。
这些经历促使我在法学院写了一篇
关于汽车不安全的设计，以及 呼吁交通工具安全法的的论文。
我在法学院最好的朋友之一， 弗莱德·康顿（Fred Condon），
有一天下班开车回到 他在新罕布什尔的家。
路上他时不时开始犯困，
于是车冲出路肩，翻了出去。
当时是 1961年， 车里还没有配置安全带。
于是弗莱德成了截瘫的残疾人。
这个本可以避免的惨剧 让我的内心久久不能平静。
而汽车工业残忍的拒绝了
公认可以救命的安全设施 和污染控制装置，
反而在广告中着重强调 每年的款型变化
和额外的马力提升。
我彻底出离愤怒了。
随着我对被压制的 车辆安全措施的研究越深入，
从法庭案件中公布的汽车公司
因疏忽导致乘车人员 受伤的证据越多——
尤其是通用汽车 那款科威尔的性能很不稳定——
通用汽车也越来越执着于 让公众质疑我文章和证词的可信度。
他们雇佣了私家侦探跟踪我， 想抓到我的把柄。
我的书《任何速度都不安全》 (Unsafe at Any Speed) 出版以后，
通用汽车公司想要破坏 我即将于 1966 年
在参议院小组委员会面前的证词。
国会警察抓住了他们。
媒体都在报道
国会在我和通用汽车 这个大公司之间的斗争。
相比于现在，
国会和约翰逊总统 在 1966 年以相当快的速度
把这个美国最大行业的 安全、污染和燃油效率
纳入了联邦管辖。
到 2015 年，
仅仅在美国，就减少了 350 万人的死亡，
避免了几百万人的受伤，
并节省了几十亿美元。
为什么即使面对如此大的困难， 我们还是获得了胜利呢？
原因是：
第一，一小部分倡议者 知道如何四处散播有力的证据；
第二，有三位参议员
和几位关键国会议员的支持；
第三，有大约七位主要报纸的记者
持续报道故事的真相；
第四，林登·约翰逊总统 在其他人的帮助下，
成立了安全监管机构，美国国家 公路交通安全管理局（NHTSA）；
以及第五，一批汽车工程师， 检查员和技师
向我们透露了关键的信息，
他们值得被我们更多人了解。
还有一项因素很关键： 公众的知情。
大部分人了解到了 他们的车能变得多么安全。
他们希望他们的交通工具更加省油。
他们希望呼吸到更干净的空气。
结果就是：在 1996 年 9 月，
林登·约翰逊总统 在白宫签署了安全法，
而我就站在他旁边， 还拿到了一只笔！
（笑声）
在 1966 到 1976 年之间，
这六项重要的相关因素 被反复采纳。
这段时间成为了
消费者、工人和环境保护方面 立法和监管的黄金时代。
这些过去发挥了重要作用的因素，
需要被今天那些
想为饮用水安全、
抗生素耐药性致死、
司法改革、
气候破坏、
生物和纳米技术的影响、
核装备竞赛、
和平条约、
儿童安全、
化学和放射性危害等领域
做出类似贡献的人们记住。
根据 2016 年约翰·霍普金斯 医学院的研究显示，
在美国，医院可以避免的死亡，
每周竟高达 5000 例。
80 年代的热潮：
我们力争在公共场所禁烟，
规范烟草行业，
并建立适宜的条件以减少吸烟。
他们的斗争从 1964 年
美国军医长那篇著名的报告，
指明吸烟会导致癌症 及其他疾病开始，正式打响。
美国每年超过 40 万的死亡
都是与吸烟相关。
听证会、诉讼、媒体报道 以及行业的吹哨人
都加入了医学科学家， 一同对抗这个非常强大的行业。
我询问了参议院工作人员， 迈克尔·皮尔查克 (Michael Pertschuk)
多少全职的倡议者 当时致力于烟草行业管控。
皮尔查克估计， 在美国，呼吁无烟社会的
全职倡导者不超过 1000 人。
我想，居然只有这么少的人 就能取得成功。
他们背后，
是广大的公众 和不吸烟者的支持。
很多吸烟者都计划戒烟。
只需要想一想： 成年人中的吸烟者从 45%
下降到 2018 年的 15%。
转折点发生在国会通过立法
允许食品药品监督管理局（FDA）
来规范烟草公司。
请记住，消费者和员工的胜利
总会遭到各种大公司的反击。
当支持这类改革的热情消退时，
立法机构和监管机构就会 变得非常脆弱，容易向行业妥协，
从而阻碍现有的 或进一步监管的执行。
那句话怎么说来着？
“公正需要持续的警觉”。
我们看到，
大公司为了逐利而持续反击，
而群众却因为获得了短暂的胜利
而感到疲惫不堪，亟待休整。
那些行业巨头，
例如通用汽车、辉瑞制药
埃克森美孚、富国银行、孟山都，
以及其他财力雄厚的 大公司和他们的说客，
和资源极其有限的群众保护团体 之间的对抗是非常不公平的。
而且，大公司还拥有 普通人所没有的
豁免权和其他特权。
比如，高田公司制造了 空气气囊丑闻，
但却免于刑事起诉。
相反，该公司被允许申请破产保护， 高管们还能保住他们的财富。
但群众组织不需要 害怕他们的企业权力。
相比于企业提供的竞选资金，
立法者更想要的是选票。
我们在这方面的影响 远比那些大公司要大。
但选民们一定要清楚
他们对立法者的诉求。
作为“我们人民”的代表，
我们希望他们能为我们负责。
一个人民的国会，
政府最有权力的机关，
可以废除、阻挠 或者重组没有良心的企业。
我们只有 100 名参议员 和 435 名众议员，
背后是两百万有组织的维权斗士，
他们是忠实的国会看门人。
国会立法可以既可靠又迅速。
我们用少得多的人数反复证明过。
但如今，国会在竞选资金的浸淫下，
面对被大公司控制的行政部门
已经放弃了他们的使命。
富兰克林罗斯福总统 在 1938 年给国会的消息中，
把过于集中的企业权力
称为“法西斯主义”。
在 435 个国会选区中，
只要有百分之一的 成年人适度参与，
召集参议员、众议员或州议员
参加他们自己的城镇会议，
由公民提出他们的议程，
并得到大多数选民的支持，
就可以改变国会的决定。
我们的代表可以成为 民主与正义的源泉，
提升人类发展的可能性。
我期待我们的学校，
或者课外辅导班，
可以教授行使公民权利的方法， 让我们过上更好的生活。
成人教育也是如此。
我们需要开设公民培训项目， 建立行动目录。
孩子和大人都喜欢 跟他们日常生活相关的知识。
大部分美国人， 不论他们持何种政治倾向，
都想获得足够 维持生计的劳动所得、
医疗保障，
以及对抗企业犯罪、诈骗 和滥用职权的法律保障。
他们想要一个公平、 高效的税收体系，
利用公共预算， 通过现代化的基础设施
让国内民众获益，
并取消大多数企业补贴。
他们也越来越多的关注气候破坏，
以及其他环境和全球健康领域的威胁。
绝大多数人想要更高效的政府，
想要结束无休止的、 只会适得其反的侵略战争。
他们想要更透明的选举以及 更加公平的选民和候选人制度。
这些都是能够团结大众的变化，
也是国会可以实现的改变。
全世界人民都想要民主，
因为它能够让群众和领导者的价值 得到最大程度的发挥。
但要想实现这个目标，
人们需要愿意在选举前和选举时，
为伟大的民主目标付出时间。
历史上有很多这样的例子 让我们相信，
打破权力的壁垒比我们想的要容易。
人们常常跟我说， “我不知道该怎么做！”
那就从行动中学习。
他们越多的行使自己的公民权力，
就越善于使用和创新。
就像学习做生意、一门专业、 一项爱好、学游泳，
一旦开始行动， 他们的怀疑、偏见和疑惑
都会逐渐消失。
他们呼吁变革的观念 会更加深刻和清晰。
从 1965 到 1966 年，
我在呼吁加强 汽车安全措施的过程中，
意识到很多行业
都能从事故中赚得盆满钵满：
医疗、保险、汽车维修...
他们有动力不去改变， 而是维持现状。
相反的，阻止这些悲剧
能够使消费者省下这些钱 购买其他东西或是储蓄，
以获得更好的生活。
达成这样的目标，
只需要一小部分个人或组织，
向立法者行使公民权利。
理想情况下，只需要几位 开明的富人提供资金
来帮助公民们对抗贪婪的执政者。
原因是，以往，比较富裕的人群
为反对奴隶、争取妇女投票权 和其他民权运动都贡献了重要的资金。
我们要牢记他们的奉献。
面对即将到来的气候灾难，
我们每一个人都要意识到
行使自己的公民权利
应该和个人家庭生活一样，
成为我们日常生活中的重要部分。
有意识的参与只是民主的一部分。
这是生活和民主进步的原因， 也是我们对快乐的追求。
请记住，我们的国家充斥着 我们本不应该面对的问题，
和我们用不到的解决方法。
这是民主的缺口， 没有力量能够阻止我们把它填平。
这是我们理应为后人做的。
难道我们希望后代
咒骂我们的短视，
而不是感谢我们的远见，
让他们的生活
更加和平和进步吗？
谢谢。
（掌声）