[Ιστορίες από τη Θάλασσα]
[Η ιστορία ενός ψαριού Η κρυφή ζωή μου ως Πλαγκτόν]
Πώς βρέθηκα εδώ;
Είναι μια πολύ πιο παράξενη ιστορία απ' όσο φαντάζεστε.
Προέρχομαι από ένα κόσμο περιπλανόμενων,
έναν τόπο που λίγοι άνθρωποι έχουν δει.
Τον κόσμο του πλαγκτόν.
Είμαι ένα από τα εκατομμύρια αυγά, και μόνο λίγα από εμάς επιβίωσαν.
Όταν μεταμορφώθηκα σε προνύμφη, ταξίδευα με άλλους περιπλανητές.
[«Πλαγκτόν» προέρχεται από την ελληνική λέξη «πλαγκτός»=περιπλανιέμαι]
Τα υπόλοιπα πλαγκτόν έχουν διάφορα μεγέθη, από τη μικροσκοπική άλγη και βακτήρια
μέχρι ζώα μακρύτερα και από τη μπλε φάλαινα.
Μοιράστηκα το βρεφικό μου δωμάτιο με άλλα έμβρυα και εφήβους
από μύδια και καβούρια μέχρι αχινούς και ανεμώνες.
(Τσιριχτός ήχος)
Εμείς τα περιπλανώμενα ζώα ονομαζόμαστε ζωοπλαγκτόν.
Τα πιο κοινά είναι τα κωπήποδα και τα κριλ.
(Βουητό)
Μπορεί να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα,
αλλά δε θα βρεις σπίτι πιο ποικιλόμορφο από αυτό των παιδικών μου χρόνων.
Ένα κουταλάκι του γλυκού θαλασσινού νερού
μπορεί να περιέχει περισσότερο από ένα εκατομμύριο ζωντανούς οργανισμούς.
Ωστόσο, η επιβίωση μας είναι πολύ δύσκολη.
Τρισεκατομμύρια γεννιούνται εδώ, αλλά πολύ λίγα φτάνουν την ενηλικίωση.
Μπορεί να μην είναι μεγαλύτερη από το κεφάλι μιας καρφίτσας,
αλλά αυτή η προνύμφη καβουριού είναι ο χειρότερος εχθρός κάποιων σκωλήκων.
(Θόρυβος πρόσκρουσης)
(Βουητό)
Επικές μάχες ανάμεσα σε σαρκοφάγα όπως αυτά είναι ο μόνος τρόπος να βρεις τροφή.
Αλλά οι αληθινές δυνάμεις του τόπου αυτού προέρχονται από το φυτοπλαγκτόν.
Τη μονοκύτταρη ζωή
που μετατρέπει το φως του ήλιου και το διοξείδιο του άνθρακα
σε βρώσιμο χρυσάφι.
Το φυτοπλαγκτόν είναι η βάση του μεγαλύτερου τροφικού δικτύου στον κόσμο.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας,
πολλά ζώα σαν και εμένα θα αναδυθούν από τα βάθη
για να βρουν τροφή στο πανηγύρι που παίρνει ενέργεια από τον ήλιο.
(Ήχος μαράκας)
Ήμουν μέρος της μεγαλύτερης ημερήσιας μετανάστευσης ζωής πάνω στη Γη.
Κατά τη διάρκεια της μέρας,
θα επιστρέψω στο σκοτάδι και θα συναντήσω τους παράξενους φίλους μου.
(Δυνατό βουητό)
(Χτύποι)
Κανίβαλους, όπως αυτό το μαλάκιο
που τρώει τα αδέρφια του.
Και αυτές οι μέδουσες,
που χτυπούν τις βλεφαρίδες τους σαν βλεφαρίδες ουράνιου τόξου.
Κάποιες παγιδεύουν το θήραμά τους με κολλώδη πλοκάμια,
ενώ άλλες ρίχνουν δαγκωματιές στα ξαδέρφια τους.
Και τα σιφωνοφόρα
πιάνουν το θήραμά τους με τοξικά δολώματα.
Αλλά το αγαπημένο μου είναι το οστρακόδερμο Phronima.
Η τερατώδης όψη του ενέπνευσε την ταινία «Άλιενς: Η επιστροφή».
Μπορεί να πιάσει μικροσκοπικές μπουκιές με τις τρίχες του.
Αλλά προτιμάει μεγαλύτερα θηράματα, όπως οι σάλπες.
Με δύο ζευγάρια ματιών, αυτό το θηλυκό αναζητά τη λεία του στα μεγαλύτερα βάθη.
Με το θήραμα στο χέρι
εμφανίζει μία από τις πιο παράξενες συμπεριφορές
στο ζωικό βασίλειο.
Με μέρη από τα σώματα των θυμάτων της,
φτιάχνει με προσοχή ένα σπίτι σαν βαρέλι
ταΐζοντας τα μικρά της μέχρι να μπορέσουν να φύγουν και να επιβιώσουν μόνα τους.
Το καλύτερο όλων είναι ότι είναι το καλύτερο σνακ για μικρά ψάρια όπως εγώ.
Εδώ ανάμεσα στο πλαγκτόν,
το τροφικό πλέγμα είναι τόσο μπλεγμένο και περίπλοκο,
που ακόμα και οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ποιος τρώει ποιον.
Αλλά εγώ ξέρω.
Τουλάχιστον τώρα μάθατε κάποια πράγματα για την ιστορία μου.
Είμαι πολλά περισσότερα από ένα νόστιμο γεύμα.