Τα τελευταία χρόνια, προκαλούμε τους άντρες να εξηγηθούν.
Έπρεπε να γίνει.
(Χειροκρότημα)
Όμως τελευταία, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κάνουμε κάτι ακόμη πιο δύσκολο.
Πρέπει, όπως λέει και ο καλός μου φίλος Τόνι Πόρτερ,
να βρούμε έναν τρόπο να τους προσκαλέσουμε.
Ο πατέρας μου άρχισε να με κακοποιεί σεξουαλικά από τότε που ήμουν πέντε ετών.
Ερχόταν στο δωμάτιό μου μέσα στη νύχτα.
Έμοιαζε να είναι σε έκσταση.
Η κακοποίηση συνεχίστηκε μέχρι τα 10 μου.
Όταν προσπάθησα να του αντισταθώ,
όταν ήμουν πλέον ικανή να του πω όχι,
ξεκίνησε να με χτυπάει.
Με αποκάλεσε χαζή.
Είπε πως ήμουν ψεύτρα.
Η σεξουαλική κακοποίηση τελείωσε όταν ήμουν 10,
αλλά στην πραγματικότητα, ποτέ δεν σταμάτησε.
Με άλλαξε.
Ένιωθα άγχος, ενοχή και ντροπή συνεχώς
και δεν ήξερα το γιατί.
Μισούσα το σώμα μου, μισούσα τον εαυτό μου,
αρρώσταινα συχνά,
δεν μπορούσα να σκεφτώ,
δεν μπορούσα να θυμηθώ πράγματα.
Με έλκυαν επικίνδυνοι άντρες και γυναίκες,
στους οποίους επέτρεπα -- βασικά, προσκαλούσα-- να μου φέρονται άσχημα,
γιατί αυτό ήταν που μου έμαθε ο πατέρας μου ως αγάπη.
Περίμενα όλη μου τη ζωή, να μου ζητήσει συγγνώμη ο πατέρας μου.
Δεν το έκανε.
Δεν θα το έκανε.
Και έπειτα, με τα πρόσφατα σκάνδαλα των διάσημων αντρών,
καθώς εκτίθενταν ο ένας μετά τον άλλο,
συνειδητοποίησα κάτι.
Δεν έχω ακούσει ποτέ από άντρα
που βίασε ή άσκησε σωματική βία
να απολογείται δημοσίως στα θύματά του.
Άρχισα να αναρωτιέμαι,
πώς θα ήταν μια αυθεντική, βαθιά απολογία;
Έτσι, άρχισε να γίνεται κάτι περίεργο.
Ξεκίνησα να γράφω,
και η φωνή του πατέρα μου άρχισε να μεταδίδεται σ' εμένα.
Άρχισε να μου λέει τι είχε κάνει
και γιατί.
Άρχισε να απολογείται.
Ο πατέρας μου είναι νεκρός εδώ και 31 χρόνια,
κι ωστόσο, σε αυτήν την απολογία,
αυτήν που έπρεπε να γράψω γι' αυτόν,
ανακάλυψα τη δύναμη της απολογίας
και πώς θα μπορούσε να είναι ο τρόπος να προχωρήσουμε
σε αυτήν την κρίση που αντιμετωπίζουμε τώρα,
με τους άντρες και όλες τις γυναίκες που κακοποιούν.
Η συγγνώμη είναι μια ιερή δέσμευση.
Προϋποθέτει πλήρη ειλικρίνεια.
Απαιτεί βαθιά αυτο-ανάκριση και χρόνο.
Δεν μπορεί να βιαστεί.
Ανακάλυψα ότι η απολογία έχει τέσσερα βήματα
και αν το θέλετε, θα μου άρεσε να σας καθοδηγήσω σ' αυτά.
To πρώτο είναι ότι, πρέπει να πείτε τι κάνατε με λεπτομέρειες.
Η αναφορά σας δεν μπορεί να είναι ασαφής.
«Συγγνώμη αν σε πλήγωσα»
ή «Συγγνώμη αν σε κακοποίησα σεξουαλικά»
δεν αρκεί.
Πρέπει να πείτε τι πραγματικά συνέβη.
«Ήρθα στο δωμάτιο μέσα στη νύχτα,
και κατέβασα το εσώρουχό σου».
«Σε μείωσα επειδή σε ζήλευα
και ήθελα να αισθάνεσαι λίγη».
Η απελευθέρωση είναι στις λεπτομέρειες.
Το συγγνώμη είναι μια μνημόνευση.
Συνδέει το παρελθόν με το παρόν.
Υποδηλώνει πως ό,τι έγινε, συνέβη πραγματικά.
Το δεύτερο βήμα είναι, το να αναρωτηθείς το γιατί.
Τους επιζώντες τους στοιχειώνει το γιατί.
Γιατί; Γιατί ο πατέρας μου ήθελε να κακοποιήσει σεξουαλικά τη μεγάλη του κόρη;
Γιατί να αρπάξει το κεφάλι μου και να το χτυπήσει στον τοίχο;
Στην περίπτωση του πατέρα μου,
ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε πολύ αργότερα από τα υπόλοιπα παιδιά.
Ήταν ένα ατύχημα που μετατράπηκε σε «θαύμα».
Τον λάτρευαν και του συμπεριφέρονταν σαν το παιδί-διαμάντι.
Όμως, η λατρεία, όπως φαίνεται, δεν είναι αγάπη.
Η λατρεία είναι η προβολή
της ανάγκης κάποιου να είναι τέλειος
πάνω σου.
Ο πατέρας μου έπρεπε να ανταποκρίνεται σε αυτό το ανέφικτο ιδεώδες
και δεν του επιτρεπόταν ποτέ να είναι ο εαυτός του.
Δεν του επιτρεπόταν να δείξει τρυφερότητα
ή ευαλωτότητα, περιέργεια, αμφιβολία.
Δεν του ήταν ποτέ επιτρεπτό να κλάψει.
Έτσι, ήταν αναγκασμένος να κρύψει όλα αυτά τα συναισθήματα καλά,
τα οποία τελικά έκαναν μετάσταση.
Αυτά τα καταπιεσμένα συναισθήματα αργότερα μετατράπηκαν σε μια σκιά
και τον έβγαλαν εκτός εαυτού,
όπου στο τέλος εξαπέλυσε τον χείμαρρο πάνω μου.
Το τρίτο βήμα είναι ότι πρέπει να ανοίξεις την καρδιά σου
και να νιώσεις ό,τι ένιωθε το θύμα καθώς την κακοποιούσες.
Πρέπει να αφήσεις την καρδιά σου να ραγίσει.
Πρέπει να νιώσεις τον τρόμο και την προδοσία
και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της κακοποίησής σου στο θύμα σου.
Πρέπει να καθίσεις με τον πόνο που έχεις προκαλέσει.
Και, φυσικά, το τέταρτο βήμα
είναι να αναλάβεις την ευθύνη των πράξεών σου
και να επανορθώσεις.
Γιατί να θέλει κανείς να μπει σε μια τόσο κοπιαστική και ταπεινωτική διαδικασία;
Γιατί να θέλεις να ανοίξεις έτσι τον εαυτό σου;
Διότι, είναι το μόνο πράγμα που θα σε απελευθερώσει.
Είναι το μόνο πράγμα που θα απελευθερώσει το θύμα σου.
Δεν κατέστρεψες μόνο το θύμα σου.
Κατέστρεψες και τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχει κανείς που να ενεργεί βίαια πάνω σε ένα άτομο
χωρίς να υποφέρει και ο ίδιος από το αποτέλεσμα.
Δημιουργεί ένα απίστευτα σκοτεινό
και μολυσμένο πνεύμα,
το οποίο εξαπλώνεται σ' όλη σου τη ζωή.
Η απολογία που έγραψα -- έμαθα κάτι
για κάποιους διαφορετικούς φακούς που έχουμε ώστε να βλέπουμε
και να κατανοούμε το πρόβλημα βίας των αντρών,
από το οποίο εγώ και ένα δισεκατομμύριο άλλες γυναίκες έχουμε επιβιώσει.
Συχνά, στρεφόμαστε πρώτα στην τιμωρία.
Είναι το πρώτο μας ένστικτο, αλλά στην πραγματικότητα
παρόλο που η τιμωρία κάποιες φορές είναι αποτελεσματική,
από μόνη της δεν είναι αρκετή.
Ο πατέρας μου με τιμώρησε.
Κλείστηκα στον εαυτό μου
και διαλύθηκα.
Νομίζω η τιμωρία μας σκληραίνει, αλλά δε μας μαθαίνει.
Η ταπείνωση δεν είναι αποκάλυψη.
Πράγματι, χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια διαδικασία που ίσως περιλαμβάνει τιμωρία
μέσω της οποίας να ανοίξουμε μια είσοδο
όπου οι άντρες να μπορούν πραγματικά να γίνουν κάτι και κάποιος άλλος.
Για πολλά χρόνια, μισούσα τον πατέρα μου.
Τον ήθελα νεκρό. Τον ήθελα στη φυλακή.
Όμως, στ' αλήθεια, αυτή η οργή με κράτησε συνδεδεμένη με την ιστορία του πατέρα μου.
Αυτό που πραγματικά ήθελα, δεν ήταν να σταματήσει απλώς ο πατέρας μου.
Ήθελα να αλλάξει.
Ήθελα να μου ζητήσει συγγνώμη.
Αυτό είναι που θέλουμε.
Δεν θέλουμε να καταστραφούν οι άντρες,
δε θέλουμε μόνο να τιμωρηθούν.
Θέλουμε να δουν εμάς, τα θύματα που έβλαψαν,
και θέλουμε να μετανιώσουν
και να αλλάξουν.
Στ' αλήθεια πιστεύω ότι αυτό είναι εφικτό.
Και πράγματι πιστεύω ότι είναι ο τρόπος μας να πάμε μπροστά.
Αλλά χρειαζόμαστε τους άντρες να συμμετέχουν.
Χρειαζόμαστε οι άντρες να είναι θαρραλέοι και να γίνουν μέρος αυτής της αλλαγής.
Πέρασα όλη μου τη ζωή να προκαλώ τους άντρες να εξηγηθούν,
και τώρα είμαι έδω,
αυτή τη στιγμή,
για να σας προσκαλέσω.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)