Πρώτο Φιλί
Το στόμα της
έπεσε μέσα στο δικό μου
σαν καλοκαιρινό χιόνι, σαν την 5η εποχή, σαν τη νέα Εδέμ,
σαν την Εδέμ όταν η Εύα έκανε τον Θεό
να δακρύσει με τη ρευστή κλίση των γοφών της -
το φιλί της με πόνεσε έτσι ακριβώς -
θέλω να πω, ήταν λες και ανακάτεψε τον ιδρώτα ενός αγγέλου
με τη γεύση ενός μανταρινιού.
Το ορκίζομαι. Το στόμα μου ήταν ένα κράνος
πάντα λαδωμένο με μυστικά, το στόμα μου
μια αδιέξοδος λίγο φωτισμένη από τα δόντια - η καρδιά μου, ένα όστρακο
κλειστό στον πάτο του σκοταδιού,
αλλά το στόμα της σταμάτησε εκεί σα μια γαλάζια Cadillac
γεμάτη καναρίνια, που την οδηγούσε ένα τουκάν - το ορκίζομαι
αυτά τα χείλη έβγαλαν φωτεινά φτερά όταν φιληθήκαμε, άγρια
και με ακρίβεια - σαν να μάθαινε σε ένα αλογάκι της θάλασσας να μιλά -
το στόμα της τόσο προσεκτικά, δελέαζε το πρώτο φωνήεν από τον λαιμό μου
μέχρι το μυαλό μου να γίνει σαν πιάνο που κοπανιέται δυνατά -
η γλώσσα της, το ορκίζομαι, ήταν σαν το 7ο φεγγάρι του Κρόνου -
καυτό, καυτό και παγωμένο να κάνει κύκλους
και κύκλους, κάνοντάς με έναν χαρούμενο πλανήτη -
ήλιος από τη μία, νύχτα να πέφτει
το χέρι της αργά πάνω στο άλλο: μία φωτιά να πετά τον χαρταετό μιας άλλης.
Το φιλί της, το ορκίζομαι - σαν η Μητέρα Φύση να άνοιξε το φεγγάρι
σαν δώρο και να ήσουν εκεί για να νιώσεις επιτέλους τη σκιά σου
να απαγκιστρώνεται από τον καρπό σου.
Αυτό θα ήταν, αλλά ακόμη πιο γλυκό -
σαν μια εξέγερση κληρικών με ένα πόδι πάνω σε ραβδιά με ελατήριο, πάνω και πάνω
έτσι ακριβώς, χωρίς να πέφτουνε αλλά να συνεχίζουν
έτσι ακριβώς, άτακτοι
αλλά άγιοι - το ορκίζομαι! Εκείνο το φιλί: και τα δυο χείλη εντελώς αφοσιωμένα
στον κόσμο όπως το Ειρηνευτικό Σώμα,
όπως η χαριστική αγορά, πάντοτε και πάντα
μια νέα πόλη - χωρίς κλειδαριές ή τοίχους, μόνο πόρτες - έτσι ακριβώς, το ορκίζομαι,
έτσι ακριβώς.