Кога сме млади, ние сме наивно храбри
и си ја замислуваме иднината без трошка страв.
Можеби сте сакале да станете астронаути или научници.
Можеби сте сонувале да ги посетите сите континенти.
Уште од мала
сонував да работам за Обединетите нации
во најпроблематичните држави во светот.
И благодарение на големата храброст
сонот ми се оствари.
Но имајте го предвид ова:
храброста не се појавува кога ќе ни притреба.
Таа е производ на длабока промисленост и вистинска работа,
и значи рамнотежа меѓу стравот и храброста.
Без страв, би правеле будалаштини.
А без храброст, не би тргнале кон непознатото.
Кога има рамнотежа меѓу нив, се случува магија,
тоа е рамнотежата која секојдневно ја бараме.
Најпрво, збор-два за моите симпатични тркала.
Не бев отсекогаш во инвалидска количка.
Пораснав како вас,
трчав, скокав, танцував.
Обожавав да танцувам.
Но во средината на дваесеттите,
почнав да паѓам без причина.
По неколку години,
ми дијагностицираа рецесивна генетска болест
што се нарекува наследна миопатија со инклузии
или HIBM.
Тоа е прогресивна невромускулна болест
што влијае на сите мускули од глава до пети.
HIBM е многу ретка.
Има помалку од 200 случаи во САД.
До денес, не е откриен третман или лек,
и по 10 до 15 години од првите симптоми,
доведува до квадриплегија,
па затоа денес користам количка.
Кога ми ја дијагностицираа болеста, сѐ се промени.
Беа тоа страшни вести
зашто немав искуство со хронична болест или со инвалидитет.
Немав претстава како може да напредува болеста.
Но најмногу ме обесхрабруваше
кога слушав како ме советуваат
да си ги зауздам амбициите и сништата,
и да ги променам очекувањата во животот.
„Треба да се откажеш од меѓународната кариера.“
„Никој нема да се омажи со тебе ваква.“
„Би било себично да сакаш деца.“
Фактот дека други луѓе
ми ги ограничуваа сништата и амбициите
беше бесмислен.
И неприфатлив.
Затоа ги игнорирав.
(бодрење и аплаудирање)
Се омажив.
И сама одлучив да не родам деца.
И ја продолжив кариерата во Обединетите нации
по дијагнозата,
две години работев во Ангола
која се опоравуваше од 27-годишна граѓанска војна.
Дури по 5 години
му ја соопштив дијагнозата на мојот работодавач.
Затоа што се плашев
дека ќе се сомневаат во моите способности и ќе добијам отказ.
Работев во држави каде детската парализа беше честа,
па кога наслушнав како велат
дека можеби сум преживеала детска парализа,
мислев дека тајната ќе остане неоткриена.
Не ме прашуваа зошто куцам.
Па, не кажав ништо.
Потребно беше деценија
да се соочам со сериозноста на HIBM,
дури кога простите задачи и функции почнаа да стануваат потешки.
Но продолжив да си го следам сонот и да работам низ светот,
бев назначена како фокусна точка за инвалидитет
за УНИЦЕФ во Хаити,
каде служев две години по разурнувачкиот земјотрес од 2010.
Потоа, работата ме донесе во САД.
Дури и кога болеста значајно напредуваше
и ми беа неопходни протези и одалка,
копнеев за авантура.
А овојпат,
сонував за грандиозна авантура на отворено.
А што е пограндиозно од Големиот Кањон?
Знаете ли дека на секои 5 милиони посетители
само еден процент слегува во подножјето на кањонот?
Сакав да бидам дел од тој еден процент.
Само што -
(аплауз)
Само што Големиот Кањон не е лесно пристаплив.
Потребна ми беше помош
да се спуштам по стрмната удолнина долга 1.5 км.
Но кога се соочувам со препреки
стравот не настапува веднаш
зашто си велам, вака или онака,
ќе најдам начин.
Во овој случај, си помислив,
ако не успеам да отидам пеш,
би можела да научам да јавам коњ.
Токму тоа го сторив.
И од таа судбоносна одлука
произлезе четиригодишна предаденост,
одржување рамнотежа меѓу стравот и храброста
за да го отпочнам дванаесетдневниот поход.
Четири дена на коњ да го поминам Големиот Кањон од крај до крај.
8 дена и 240 км на сплав на реката Колорадо
со филмска екипа покрај нас.
На крајот - успеавме.
Но не пред да увидам дека стравовите
можат да се претворат во подеднакво голема храброст.
На 13 април 2018 г.,
додека се наоѓав на 2.5 км над земјата,
и јавав коњ по име Шериф,
мојот прв впечаток за Големиот Кањон
беше шок и ужас.
Кој знаел дека се плашам од височини.
(смеа)
Но немаше откажување сега.
Го собрав секој грам храброст од мене
и не му дозволив на стравот да ме надвладее.
Додека се движев по Јужниот раб,
за да останам прибрана можев само
да дишам длабоко, да гледам во облаците
и да се фокусирам на гласовите од групата.
Но веднаш штом тргнавме - катастрофа.
Не бев исправена на седлото,
и на едно преголемо скалило
излетав напред и со лицето плеснав право во коњот.
Настана паника,
главата ужасно ме болеше,
но стазата беше претесна за да се симнам од седлото.
Само на половина пат, на висина 700 метри,
барем по два часа спуштање,
можевме да застанеме да ја тргнам кацигата
и да видам џумка голема колку јајце.
При сето планирање и опрема,
како не зедовме пакет мраз?
(смеа)
За среќа, отокот излегуваше
и ми се изли под очите, во форма на две фантастични модрици
што патем е одличен изглед за документарец.
(смеа)
(аплауз и бодрење)
Не беше лесно и мирно патување,
но во тоа се криеше пораката.
Иако се плашев да се вратам на седлото,
се вратив.
Самото спуштање до дното на кањонот
траеше вкупно 10 часа
а тоа беше само првиот од четирите дена.
Следни беа силните брзаци.
На реката Колорадо во Големиот Кањон
се дел од најголемите брзаци во државата.
И за да сме подготвени во случај на превртување,
вежбавме така што пливав по помали брзаци.
И можам да кажам дека не беше гламурозно.
(смеа)
Зедов воздух во погрешен дел од бранот
се засркнав со водата
и не можев да се водам себеси.
Да, беше застрашувачки,
но истовремено беше фантастично.
Водопади, лизгави кањони
и карпесто тло старо милјарди години
што изгледаше како да менува бои.
Големиот Кањон е вистинска дивина
и вреди секој кажан збор за него.
(аплауз)
Експедицијата,
целото планирање и самото патување,
ми покажаа ниво на страв што никогаш не сум го искусила.
Но, поважно,
ми покажаа колку голема храброст има во мене.
Патувањето не беше лесно.
Ова не беше визија на Амазонка
која без напор се пробива преку импресивна природа.
Бев јас - со солзи,
преморена и претепана со две модри очи.
Беше застрашувачки,
беше стресно,
беше восхитувачко.
Откако заврши,
лесно е опуштено да раскажувам што постигнавме.
Знам дека сакам да одам на рафтинг повторно.
Овој пат, на сите 445 км.
(аплауз)
Но знам и дека не би го поминувала одново делот со коњот.
(смеа)
Преопасно е.
И тоа ми е пораката.
Не дојдов само да ви покажам снимки.
Дојдов да ве потсетам
дека животот е само лекција
за рамнотежата меѓу стравот и храброста.
И да научиме што е, а што не е добра идеја.
(смеа)
Животот сам по себе е страшен,
и за да си ги оствариме сништата, мора да сме храбри.
Во соочувањето со стравовите
и наоѓањето храброст да се пробивам низ нив,
се колнам, животот ми беше извонреден.
Затоа, живејте со полно срце
и обидете се храброста да го надвладее стравот.
Не се знае до каде ќе стигнете.
Благодарам.
(аплауз и бодрење)