S. R. Khan: "Een meisje moet men zien, niet horen."
"Wees stil" of "Sht."
Met deze woorden worden meisjes van kinds af het zwijgen opgelegd,
maar ook volwassen en oudere vrouwen krijgen ze te horen.
Ik stel de volgende spreker graag voor: een voorvechter voor de vrouwen
en raadgever omtrent armoede, gender en ontwikkeling voor de Wereldbank,
de Verenigde Naties en meerdere Indiase en internationale ngo's.
Ze noemt zichzelf een culturele detective.
Geef een warm welkom aan de vermaarde sociale wetenschapster en schrijfster
Deepa Narayan.
(Muziek)
(Applaus)
Deepa Narayan: Het doel van elke liefdevolle ouder
is om brave meisjes op te voeden,
maar wat ouders eigenlijk doen
is hun dochters beperken, beknotten en onderdrukken.
Door hun dochters te onderdrukken, bereiden ze hen voor op mishandeling.
Dit is zo verschrikkelijk om te beseffen dat geen ouder het zou kunnen verdragen.
Daarom wordt het vermomd.
In India noemen we dit 'aanpassen'.
Dat heb je zeker al gehoord.
"Pas je een beetje aan, liefje.
Pas je gewoon aan.
Wat er ook gebeurt, pas je eraan aan."
'Aanpassen' leert meisjes om machteloos te zijn,
om niet te bestaan, niet gezien te worden, geen eigen 'ik' te hebben,
terwijl het jongens leert om macht en autoriteit over de wereld te claimen.
Tegelijkertijd blijven we praten over gendergelijkheid en vrouwenemancipatie.
Na 2012, na de groepsverkrachting in een rijdende bus in Delhi,
wou ik echt de oorzaken van misbruik begrijpen.
Dus begon ik mensen een heel eenvoudige vraag te stellen:
wat betekent het voor jou om vandaag een goede man of vrouw te zijn?
Ik was zo verrast door wat ik hoorde,
vooral door de antwoorden van jonge mensen,
dat het project een onderzoeksproject werd en mijn leven overnam.
Drie jaar lang luisterde ik naar meer dan 600 vrouwen, mannen en kinderen,
opgeleid en uit de middenklasse,
en dit leidde tot 1800 uren van luisteren,
8000 pagina's met notities
en een vierde jaar om het allemaal te vatten.
Tegenwoordig zien we goedgeklede en opgeleide vrouwen, zoals velen hier,
zoals jullie allemaal in deze ruimte, zoals ik,
en denken we dat de wereld veranderd is,
maar deze uiterlijke veranderingen zijn enorm misleidend,
want binnenin zijn we onveranderd.
Vandaag ga ik dus niet spreken over arme mensen.
Ik ga alleen spreken over de midden- en hogere klasse,
omdat wij de realiteit het meest ontkennen.
Wij zijn degenen die keer op keer zeiden dat wanneer vrouwen opgeleid zijn,
wanneer ze werk hebben en een eigen inkomen,
dat ze gelijk, geëmancipeerd en vrij zullen zijn.
Maar dat zijn ze niet.
Waarom?
Op basis van mijn onderzoek identificeer ik zeven gewoonten
die vrouwen wissen, die vrouwen onzichtbaar maken;
gewoonten die blijven bestaan, omdat we er zo aan gewend zijn
en ze als goed en moreel beschouwen.
Waarom zou je iets veranderen of stoppen dat goed en moreel is?
Dus enerzijds houden we van onze kinderen,
van onze dochters,
en anderzijds onderdrukken we hen.
Gewoonte één: je hebt geen lichaam.
Stap één om van een meisje een geest te maken, is haar lichaam doen verdwijnen,
doen alsof ze geen lichaam heeft.
Akangsha, 23 jaar oud, zei:
"In mijn gezin werd er nooit over het lichaam gesproken, nooit."
Het is in dit stilzwijgen dat miljoenen en miljoenen meisjes
seksueel aangerand worden en het niet eens aan hun moeders zeggen.
Het zijn negatieve opmerkingen van anderen
die ertoe leiden dat 90% van de vrouwen zegt niet te houden van hun lichaam.
Wanneer een meisje haar lichaam afkeurt, ontzegt ze zich haar enige echte thuis
en worden onzichtbaarheid en onzekerheid haar zeer wankele fundering.
Gewoonte twee: wees stil.
Als je niet geacht wordt te bestaan en je geen lichaam hebt,
hoe kan je dan een stem hebben?
Bijna elke vrouw zei bijgevolg:
"Toen ik klein was, gaf mijn moeder me vaak een standje en zei ze:
'Niet praten, wees stil, ssht,
praat zachtjes, discussieer niet en spreek niet tegen.'"
Jullie herkennen dit zeker.
Zo worden meisjes bang en trekken ze zich terug.
Ze worden stil en zeggen: "Laat het los.
Wat maakt het uit? Niemand luistert."
Opgeleide vrouwen zeiden dat hun voornaamste probleem
hun onvermogen om te spreken was,
alsof er een voet op hun keel stond, klaar om hen te verstikken.
Stilte snijdt vrouwen af.
Gewoonte drie: behaag anderen.
Iedereen houdt van een lieve vrouw die altijd glimlacht,
die nooit nee zegt, nooit boos is, zelfs wanneer ze uitgebuit wordt.
Amisha, 18 jaar oud, zei:
"Mijn vader zei:
'Als ik je niet zie glimlachen, voel ik me niet goed.'"
Dus glimlacht ze.
Haar vader leert haar dat zijn geluk belangrijker is dan dat van haar.
Met de opdracht om iedereen altijd gelukkig te moeten maken,
worden meisjes bang om beslissingen te nemen.
Wanneer je het hen vraagt, zeggen ze:
"Eender wat, maakt niet uit!
Alles is goed."
Darsha, 25 jaar oud, zei met grote trots:
"Ik ben zeer flexibel.
Ik word wat anderen van me willen."
Zulke meisjes geven hun dromen en hun verlangens op,
en niemand merkt het zelfs maar op,
behalve de depressie.
Die sluipt naar binnen.
Er is nog een stuk van een meisje afgesneden.
Gewoonte vier: je hebt geen seksualiteit.
Jullie zijn het er vast mee eens dat met een populatie van 1,3 miljard,
seks geen nieuw gegeven is in Indië.
Wat wel nieuw is, is dat meer mensen nu erkennen
dat vrouwen ook recht hebben op seksuele verlangens.
Maar hoe kan een vrouw die haar lichaam niet als 'eigen' mocht beschouwen,
die weinig weet over haar lichaam,
die mogelijk seksueel werd aangerand,
die geen 'nee' kan zeggen
en zich over zoveel heeft leren schamen,
hoe kan zij haar seksuele verlangen uiten?
De seksualiteit van vrouwen wordt onderdrukt.
Gewoonte vijf: vertrouw geen vrouwen.
Beeld je in hoe de wereld zou veranderen
als vrouwen in solidariteit zouden samenkomen,
maar om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt,
hecht onze cultuur veel morele waarde
aan loyaliteit naar mannen toe en aan familiegeheimen.
Vrouw na vrouw zei:
"Ik ken maar één betrouwbare vrouw en dat ben ikzelf."
Zelfs Ruchi, die 30 jaar oud is
en werkt aan de emancipatie van vrouwen aan de universiteit van Delhi, zei:
"Ik vertrouw geen vrouwen. Ze zijn jaloers en ze roddelen."
Bijgevolg sluiten vrouwen in steden zich bij geen vrouwengroeperingen aan,
omdat ze geen tijd hebben voor geroddel.
Het is veel gemakkelijker om een vrouw omver te werpen als ze alleen staat.
Gewoonte zes: plicht over verlangen.
Muskan gaf een uitgebreide definitie van een braaf meisje en ze is nog maar 15.
"Ze is lief, zacht, beleefd, liefdevol,
zorgend, eerlijk, gehoorzaam, respecteert ouderen,
helpt iedereen onvoorwaardelijk, is goed voor anderen en vervult haar plicht."
Vermoeiend, niet?
Tegen de tijd dat je je plicht volbracht hebt,
is het kleine beetje verlangen dat overblijft, ook verloren.
En wanneer alles opofferende moeders niets meer te zeggen hebben
en alleen nog over eten praten --
"Heb je gegeten? Wat ga je eten?" --
noemen mannen zoals Saurabh, 24 jaar oud, hen 'saai'.
Een vrouw wordt wat er van haar overblijft.
Gewoonte zeven: wees volledig afhankelijk.
Al deze gewoonten samen onderdrukken vrouwen,
vullen hen met angst
en maken hen volledig afhankelijk van mannen voor hun overlevingskansen,
waardoor het systeem van mannen als machthebbers in stand blijft.
Deze zeven gewoonten, die we als goed en moreel beschouwen,
ontzeggen meisjes hun leven
en geven mannen de positie om hen te misbruiken.
We moeten veranderen.
Hoe doen we dat?
Een gewoonte is slechts een gewoonte.
Elke gewoonte is aangeleerd, dus kunnen we ze ook afleren
en deze persoonlijke verandering is enorm belangrijk.
Ook ik ben moeten veranderen.
Dit alleen verandert echter niet het systeem
dat miljoenen andere vrouwen onderdrukt.
Daarvoor moeten we naar de kern.
We moeten veranderen wat het betekent om een goede vrouw of man te zijn,
want dit is een fundament van elke maatschappij.
We hebben geen flexibele vrouwen nodig, maar flexibele definities,
ook voor mannen,
en deze grote maatschappelijke verandering kan niet gebeuren zonder hun medewerking.
We hebben jullie nodig.
Mannen moeten voorvechters van verandering worden,
de verandering met kracht in gang zetten.
Anders zal het twee eeuwen duren voor onze dochters -- en onze zonen --
veilig en vrij zijn.
Beeld je een half miljoen vrouwen in die samenkomen met de steun van mannen,
om met elkaar het gesprek aan te gaan, te praten over verandering,
zowel persoonlijk als politiek.
Beeld je mannen in in hun eigen kringen.
Beeld je in dat vrouwen en mannen samenkomen om naar elkaar te luisteren,
zonder oordeel, zonder verwijten, zonder beschuldigingen, zonder schaamte.
Beeld je in hoezeer we zouden veranderen.
Samen kunnen we dit bereiken.
Vrouwen, pas je niet aan.
Mannen, pas je aan.
Het is tijd.
Bedankt.
(Applaus)
SRK: Zo prachtig gezegd, geweldig.
Iedereen, een applaus voor Deepa.
Door naar haar te luisteren, besefte ik
dat we zelfs in de simpelste gesprekken met vrouwen, eigenlijk agressief zijn.
Ik zeg mijn dochter bijvoorbeeld af en toe:
[Spreekt eigen taal]
Sorry, ik zou dat nooit doen.
[Spreekt eigen taal]
(Applaus)
Hoe voelde je je toen je luisterde naar zo veel onvervulde verhalen,
verlangens, het volledige gebrek aan onafhankelijkheid,
bij meisjes waarvan je veronderstelt dat ze beter af zouden moeten zijn?
DN: Enorm depressief.
Het was schokkend voor mij en daarom kon ik niet stoppen,
ook al ging ik eerst geen studie doen of een boek schrijven.
Ik had reeds 17 boeken geschreven en ik dacht er klaar mee te zijn,
maar toen ik hoorde bij St. Stephen's College
en bij de meeste bekende elitaire universiteiten in Delhi,
dat de jonge vrouwen en de mannen,
als ze spraken over wat het voor hen betekende om vrouw of man te zijn,
niet klonken zoals ik, maar zoals de generatie van mijn moeder.
Dus ik ging naar een andere school en nog een andere school.
Het meest frappante, vond ik,
was dat elke vrouw dacht dat ze alleen was,
dat ze haar angst en haar gedrag verbergt omdat het persoonlijke gebreken zijn.
Het zijn geen persoonlijke gebreken, het is conditionering.
Dat is, denk ik, de grootste openbaring:
als we stoppen met te doen alsof, dan verandert de wereld.
SRK: Zijn jullie meiden het eens met wat Deepa zegt?
(Applaus)
Kijk hoe dat jonge meisje zegt:
"Hoor je wat ze zei? Jij zegt dit tegen mij."
Zo zou het moeten zijn.
Pas jij je aan, jongen. Wij passen ons niet meer aan, oké?
(Applaus)
Enorm bedankt. Nog een fijne avond.
(Applaus)