Greetings Troublemakers... welcome to Trouble.
My name is not important.
Capitalism, as an international and inter-connected system of
economic domination, assumes different forms
in different parts of the world.
This is partly due to the need to adapt to local customs and conditions,
and partly by design.
In some territories, local life is coloured by the region's significance
to the global economy as a source of agricultural production,
or a site of resource extraction.
I come from coal country.
My grandfather was a coal miner … actually all my grandfathers.
Others, such as the Pearl River Delta region in southeast China,
have been selected for their deep reservoirs of cheap labour
and built up into global epicentres of low-wage industrial manufacturing.
Here, high-tech gadgets are mass-produced
under the watchful eye of the Chinese Communist Party
and shipped off to consumer markets in the Global North,
ending up in any number of metropolitan cities,
each competing for prominence as hubs of cultural production,
research and development, and IT.
But although the local character of capitalist exploitation
and alienation differs, each corner of its global empire
is connected by a unifying logic,
one that aims to coerce the vast majority of us to toil our lives away
for the benefit of a tiny minority.
Gentrification, as one of the primary methods of urban transformation
under capitalism,
plays out differently in different cities and neighbourhoods for similar reasons.
But like the broader economic system it's part of,
gentrification has a tendency towards homogenization,
creating neighbourhoods that look strangely similar
to their counterparts half-way across the world.
As we saw in the first part of this series,
those caught up in this process experience these changes
through the first-hand violence of displacement,
and the general dislocation brought about by changes
to the communities they grew up in.
Many people, rather than be passive observers
to their own forced removal from their homes, decide to resist.
Over the next thirty minutes, we will look at some of
the stories of resistance coming out of the San Francisco Bay Area,
Berlin and Montreal.
Along the way, we will speak with a number of individuals
who are marking their territory, fighting back against the encroachment
of tech companies and high-price boutiques into their hoods
... and making a whole lot of trouble.
Silicon Valley is south of San Francisco and Oakland,
and emerged as this Cold War project that was receiving a lot of military and
government funding to produce different technology during the Cold War.
After the Cold War a lot of these companies became more consumer-oriented.
And we can really see this moment coinciding with the birth of the Internet
and the rise of the dot com boom.
And what we’re seeing now is that the models of Google and Apple
aren’t going to necessarily bust in the same ways
that the companies of the late 90s and early 2000s busted.
In San Francisco there are lots of smaller start-ups.
There are also now big companies, like Twitter, right in downtown.
These companies in Silicon Valley have enabled their workers
to reverse-commute to and from work,
so that they can live in these kind of cool, culturally interesting
neighbourhoods in San Francisco, or in Oakland.
Gentrification is impacting all of the Bay Area.
There are smaller, personal, beautiful acts of resistance
committed by exploited and oppressed people in their daily lives everywhere.
The largest flashpoints of resistance have been in San Francisco and Oakland.
Many galleries and artists, even the well-intentioned,
participate in this process by developing spaces and creating works
that cater to a gentrifier audience.
And by not honestly engaging with the dynamics around how their projects
actually assist the real estate industry and the erasure of local cultures.
KHY serves as a graffiti crew, a network of creatives and radicals,
as well as a broader movement through which people from various hoods,
spaces and communities express their love, rage and solidarities.
We participate in local street-rooted projects that produce
both cultural and material resistance and prioritize building with
local oppressed and exploited folks. Many who have had little or no access
to established activist and art institutions.
Most street art is legal,
thereby not challenging the concept of private property.
Nor contributing to the fight against capital for our public social spaces.
Every act of graffiti challenges the logic of property and shatters the illusion
that the state can control us at all times.
Even so, graffiti writers and their work can align with the goals of gentrification
if they are aren’t conscious of several factors.
When graffiti is both illegal and explicitly radical in intention,
it is not only a material act of resistance,
but also a way through which to communicate and inspire,
to explore and familiarize ourselves with our physical environments,
and to develop confidence in one’s agency and the capacity to execute actions
alone and as part of an affinity group or crew.
The Anti-Eviction Mapping Project is a data visualization
and digital story-telling collective that makes web maps,
that creates community events,
and that does collaborative research to fight the eviction crisis.
We work collectively with a number of different community partners
and right now we have probably about 50 people working in it.
We’ve actually found that evictions are proximate
to these phenomenon that people call Google bus stops.
But basically they’re bus stops that big companies - not just Google -
can use to transport their workers.
So we’ve found that 69% of evictions are happening
within four blocks of these bus stops.
Around 2013, we decided we would block one.
And it was a collective of different housing activists in the Bay Area
that engaged in the first bus protest.
Afterwards other groups like Eviction Free San Francisco
created its own bus blockade.
Different anarchist collectives in Oakland also created bus blockades.
The media got very involved in these.
And everyone suddenly, I think, became aware locally
but also nationally and internationally,
of the sort of correlation between real estate speculation
and eviction and high tech.
The police are complicit in gentrification
because they provide the physical violence necessary.
The police carry out evictions,
intimidate and threaten working-class venues and projects,
harass houseless folks, criminalize sex workers, enforce gang injunctions
and just wage general violence against us to show that
we aren’t “allowed” in these spaces anymore.
In both cities there have been police murders,
primarily of Black and Latinx folks, related to gentrification.
Many were of people who were simply existing in contested social spaces,
such as working-class streets and parks in areas being targeted for gentrification.
The city has created apps so that you can reserve public playgrounds.
You can pay on this app to reserve, y'know a portion of a public park or playground.
And there was this very epic event in which some employees
from Drop Box and from Air BnB scheduled a soccer match
in this public playground through their app,
and proceeded to try to kick youth of colour off the playground because,
y’know, they had reserved it on this app.
And meanwhile these youth of colour had been playing soccer
for years on this playground and didn’t know about the app.
Never had to pay … that’s just where they played.
If you wanna play pick-up, you play pick-up like the rest of us.
It’s not pick-up. You can book the field.
Just because you got money and can pay for the field
you don’t get to book it for an hour, to take over these kids fuckin, like…
It’s like 80 bucks! It’s like 80 bucks per person.
It’s bullshit. No, it’s bullshit!
Luckily there was a protest that ensued after that incident
and the youth won their right to keep on playing in their playground
without the app.
Sideshows are essentially large, unpermitted moving car shows
that perform stunts.
These shows are hosted by mostly working-class youth of colour,
are organized in a decentralized manner and gather dozens to hundreds,
and sometimes even thousands, of participants.
Approaching police vehicles have their dispersal commands ignored
and are often attacked with bottles, other projectiles, and are stomped out.
Fuck the police!
When sideshows hold space in the streets,
it is a group effort which can relieve the alienation,
anxiety and depression that comes with living
in neighbourhoods struggling with violence and poverty.
In Berlin, average housing prices jumped more than 20% last year,
earning the city the dubious title of the hottest real estate market in the world.
Much of this increase has to do with a wave of property speculation,
triggered in part by the large-scale sell-off,
by the city’s former mayor, Klaus Wowereit,
of over 110,000 social housing units to private real estate firms
and investment banks like Goldman Sachs.
The rapid spike in property values has been accompanied
by a flurry of new high-rise condo construction
that is transforming the character of working-class neighbourhoods.
And this is happening in a city where 85% of residents are renters.
Alongside this meteoric rise in the cost of living, for years now,
Berlin has been positioning itself as the new Silicon Valley of Europe.
Already home to a growing number of global tech start-ups,
the city was recently chosen as the site of a new Google campus,
planned to set up shop in the trendy working-class neighbourhood of Kreuzberg.
This announcement triggered an immediate backlash from local residents
and digital privacy advocates alike,
transforming the proposed Google outpost into a potent symbol
of the city's IT-fuelled gentrification woes,
and the broader restructuring of the global economy
being led by the tech industry.
People are very much concerned here that Berlin would turn into
a new San Francisco, or a new Toronto, or a new London,
where the most vulnerable people got evicted from the centres
and pushed towards the periphery.
Kreuzberg has historically been the hot spot for social struggles.
Anarchist communities have thrived there since the 90s,
and many movements got organized in the neighbourhood.
Since last year, many communities and individuals
mobilized against the implantation of the Google campus in Kreuzberg.
On the one hand many people from the neighborhood
who are affected by the ongoing displacement
are fighting against capitalist restructuring of the city.
They have felt the increase in living cost during the past years
of start-ups moving into the area.
Google Campus will only accelerate this process.
On the other hand more and more people are starting to realize that Google
is at the center of a growing system of totalitarian technological control.
In a very decentralized way, a network of opponents got together.
First, posters in the streets,
then public meetings in the anarchist library, Kalabal!k.
What is really impressive here is to see these decentralized networks
of actors with no real center engaging in many diverse direct actions
from graffiti on the walls of the Google Campus, to paint attacks.
There have been unregistered noise demonstrations
every month at the campus site,
and a Molotov attack on tech co-working space Start-Up Factory Görlitzer Park.
Also, The newspaper "Shitstorm" with a print of 8000
contains articles criticizing Google and the world it stands for,
from an anarchist perspective.
Google is one of the strongest forces behind the present convergence
of information tech, cybernetics, nano-tech, neuroscience, and bio-tech.
And this is more than just an upgrade to the industrial system,
it is a fundamental change towards power-as-domination.
Therefore we don’t want this entity at all as a neighbour.
It’s not any form of hyper-capitalist driven gentrification.
It is Google.
The Google empire responsible for mass surveillance of everyone on this planet.
That actually normalized this business model based on that mass surveillance.
Where fighting gentrification also means fighting mass surveillance.
Also means fighting technological dystopia.
Also means fighting this hyper-capitalism.
Security around the site of the projected Google Campus
has tremendously increased when activists started attacking the building itself.
We don’t count anymore the number of paint attacks and graffiti attacks.
In several fonts and colours already was written ‘Fuck Google’
all over the facade of the building.
So at first they put some security guards, then some security guards day and night.
Then several security guards.
Then frequently we also see the police there.
Google has been trying to counter our efforts to articulate this critique
by throwing money at business owners,
politicians and other institutions in the city
and doing their own counter public relations.
Until recently most of the groups had been united in their practices
of not negotiating with officials.
But divide and conquer strategies are starting
to take hold within this community.
The Berlin police are reacting as a way to serve these financial interests
of Google and the ones who want to take over our city.
We also see that there is a political will by the local administration
of the city to accompany this tech-based gentrification.
This ‘start-up-ification’ of our lives and neighbourhoods.
It is clear to us that it doesn't matter what politician is in power
since they will decide in favour of capital every time.
What we hope to do is somehow to lower
the attractiveness of the city for these companies.
If we kick Google out of Kreuzberg, we hope that other companies,
other giants from Silicon Valley, would think twice
before thinking to do the same.
Within the colonially-occupied territories ruled by the Canadian state,
Montréal stands out among large cities,
both in terms of its militant culture of resistance,
and its relatively affordable rents.
But while it hasn't seen the same rapid pace of gentrification
as the country's other metropolitan regions,
such as the Greater Toronto and Vancouver Areas,
Montréal still faces many of the same gentrification pressures
seen in countless other urban environments around the world.
Namely, an increase in condo construction and other luxury development projects,
a saturation of Air B&B rentals,
and the opening of countless boutiques, trendy restaurants and hipster cafes
seeking to cater to tourists and the city’s more affluent residents.
We bought a building in, you know, what was once considered
a 'hood’ and transformed what was a, you know, disheveled building into this,
you know, overly-luxurious, fantasious, men’s club-type place,
that we could only dream of attending.
These changes are leading to significant levels of displacement
from working-class and immigrant neighbourhoods,
which in turn has provoked widespread community resistance,
including a good number of anonymous attacks
emerging from the shadowy ranks of the city's sizable network of anarchists.
In a lot of ways people tend to use a lot of settler colonial tropes
as a way of legitimizing gentrification in Parc Ex.
People frequently refer to the neighbourhood as being “exotic”,
as a “hidden gem”, or a “newly discovered neighbourhood”.
People express a lot of interest in its restaurants but very little concern
with respect to the lives of the folks who actually do live in the neighbourhood.
Parc Extension is a predominantly working class,
immigrant, and poor people of colour neighbourhood
located in sort of the central north part of Tio’tia:ke, or so-called Montréal.
Today Parc Extension is one of Canada's poorest neighbourhoods.
Plaza Hutchison has long served as a community center
and meeting place for Parc-Ex residents.
In Spring 2017, the Plaza Hutchison building was purchased
by the BSR group to be converted into luxury apartment suites.
From the outset, its manager Ron Basal has been very up-front
about stating that the units are all to be rented out at so-called "market price"
and are not meant to be affordable housing.
We tried to intervene in the permit approval process,
we also disrupted a number of city council meetings in an effort
to prevent elected officials from granting the permit.
We were fairly violently forced out of the room by the police.
And committee members were actually forced to the ground,
arrested and charged.
I think it’s very clear from his actions that Basal is not in the least bit
interested in the well-being of the neighbourhood
and is only seeking to profit off of the displacement of its residents.
Our experience suggests that engaging in municipal politics
only ever brought us to a dead end.
There’s a number of instances
- be it through the rent strikes in Toronto and Hamilton,
or building occupations that have taken place in Montréal -
that there’s actually a number of tactics that exist outside
of administrative and political channels that can be
far more effective in terms of stopping gentrification.
I think we’ve drawn some inspiration from Hochelaga and St. Henri
as places where there have been broader based community movements,
but also autonomous, affinity-based groups that have been able
to engage in much more confrontational actions,
and we believe those groups have done really important work
in terms of highlighting the ways in which gentrification is a violent process
and how a lot of the cafés and vintage stores
actually are very inaccessible to the people who
live in those neighbourhoods and we definitely hope to do more work in
the coming months to sent a clear message to developers and would-be gentrifiers
that if they try to get these projects off the ground,
that they will be confronted at every step along the way.
We know that gentrification tends to be accompanied
by more police violence and state repression.
And Parc-Ex in particular is a neighbourhood where there already exists
a significant amount of racial profiling, of police surveillance and harassment.
An important question we’ve been asking ourselves is how we can work
to make the neighbourhood an uncomfortable place for would-be gentrifiers,
but also to try to limit the ways in which that could contribute
to police presence in the neighbourhood.
So, St. Henri was a historically white working-class neighbourhood.
Well... historically it’s Kanienkehaka territory
but this is one of the problems when talking about gentrification.
It can erase ongoing colonial violence and dispossession.
Sometimes, anti-gentrification struggles get framed as just
“we want to stay” and that can lend itself to some pretty shitty things,
especially in the context of a white working-class francophone population
and reactions to displaced folks from elsewhere in the world moving here.
There have been some good moments in the South West.
For example, the squat in 2013 that the POPIR was involved in
that forced the city to take a few lots in the neighbourhood off the private market.
I have nothing, no sympathy, zero!
They’re punks, they’re anarchists. They’re from the black bloc.
There is a wide range of tactics used by the struggle
against gentrification in Montreal and there always has been.
The sausage heist was an interesting one. A very Robin Hood-inspired action.
Just before closing Saturday night at Maxine Tremblay’s store,
30 people in masks stormed in.
Half of them came inside with bags, put food in their bags...
They told the employee ‘just shut up, don’t move.’
'Don’t do nothing, we just want to steal some stuff.'
They threw smoke bombs, stole food, spray painted graffiti
and glued posters to the windows.
Their message? Gentrifiers, get out.
It was a brazen attack on several businesses
at close to midnight on Saturday.
A group of individuals wearing ski masks at the time,
broke the windows of four businesses.
Dressed all in black, the vandals damaged store fronts,
as seen in this security video obtained by Global News.
If we’re just talking about attacks, I’d say that most of the communication
happens through anonymous communiques on the internet.
Sometimes there are posters, sometimes there is some graff,
sometimes, you know, people drop off flyers somewhere.
People have gone door to door to put flyers in mailboxes.
The mainstream media, they pick up the most spectacular attacks,
and they're not on our side and I wouldn't say that people rely on them
to communicate motivations and rationale fairly.
It’s no longer vandalism, it’s causing terror
to the people who are living in the area.
Corey Shapiro owns several businesses in St. Henri.
Two of them were attacked over the weekend.
A few years ago, Corey Shapiro,
the almost comical evil figurehead of gentrification in St. Henri…
Or as they call me in the area where we populate in Montreal
... ‘The Notorious Gentrifier’.
called for business owners to band together
and hire private security for their shops.
His super fancy glasses store, L’Archive, kept getting spat on
and he was pissed about it.
One person got a ticket for spitting on L’Archive cause undercover cops
were stationed outside the store at night.
Cops have always protected those with money.
In Hochelaga specifically, the coming of yuppie businesses,
the place valois, and the condos were definitely a major factor.
The city is trying to rebrand the neighbourhood by renaming the area HOMA
- which is just some fuckin’ hipster remix of Hochelaga-Maisonneuve.
They wanna change the image of this neighbourhood from a rugged working-class,
like, somewhat criminal area to a yuppie playground.
And of course that is just a continuation
of the colonial capitalist project of occupation.
Montreal’s police force plays a huge role in the process.
They remove street-based sex-workers, drug-users, and homeless folks.
They can pretend to be objective and neutral all they want
but the laws that they enforce benefit business and property owners.
There’s been numerous demands by business owners,
specifically those who’ve been targeted by direct action,
for an increase in cameras in the neighbourhood.
They wanna make sure that if anyone steps out of line
there’s gonna be proof and convictions.
The collaboration between the state and capitalists is pretty fuckin’ blatant.
It’s Projet Montreal calling for so-called 'social mixity',
a fucking code word for gentrification.
These people are friends and they just can’t wait for the area to be nicer,
meaning richer and “cleaned up”.
There are community groups doing harm reduction
and mutual aid which is good work.
There’s interesting decentralized direct action
that goes on which has been effective in some ways.
Some businesses were so badly hit, they were forced to close for clean-ups.
It’s scary, because it’s not the first time.
It worries business owners. It angers the rich.
It shows that cops are somewhat ineffective,
and definitely allows for some cathartic revenge.
When we think of territoriality, we should think about it in terms of land
and not neighbourhoods as clearly defined spaces.
We shouldn’t be dividing the island into lots and smaller lots.
It’s not our decision to make and it’s usually just used by the state
to map out and better control the city anyways.
Municipal politicians try to pacify struggles constantly.
If we listened to them, action other than voting would never be the solution.
They’re inherently against conflictuality.
While it can often feel like it, the struggle against gentrification
is not a zero-sum game.
By organizing and mounting collective resistance
to the forces fueling and pushing this process,
communities grow stronger and more resilient,
even as they face the attrition brought on by displacement.
Lessons learned in a campaign to stop the construction
of a luxury condo development can be applied to future battles
to halt the selling-off of social housing units.
Tactics developed in a battle against a new cafe
can be used to bring pressure to bear against a notorious slumlord.
When we navigate new terrains intentionally,
whether they be darkened back alleyways to take out surveillance cameras,
or the hallways of apartment buildings to knock on our neighbours doors
-- each provide us with skills that we wouldn't have developed
if we hadn't first taken the initiative to act.
Confidence and militancy are contagious.
Tactics and strategies honed in one struggle can be catalytic,
spreading beyond their initial participants
and inspiring others to take similar action to defend their own blocks.
I think a great deal about the importance of, you know, of centering,
directly affected folks in organizing.
We believe it’s important to think about who’s coming to our meetings.
Who are our events being geared towards? How are we reaching out to people?
Are we doing the important groundwork of handing out flyers,
of you know, of knocking on people’s doors,
of reaching people where they’re at?
Start with homies and comrades you really trust.
You can start as small as stickering, or as big as you’d like,
but act as soon as you can.
Make sure your crew is not only rooted in shared views,
but also in friendship and solidarity.
Above all, we also think it’s important to align ourselves with
other struggles against poverty, racism, and displacement in the neighbourhood.
Learn from and grow and build with folks who occupy different spaces
and cultures so that networks grow beyond smaller, radical circles.
Organize these networks from the local perspective
but with a global objective and a global reach.
Ensure to do all to inspire the world with what’s happening.
I think it’s important for us to remember that we’re on stolen land,
to remember those who were initially displaced
and to continue to support struggles for Indigenous solidarity as well.
To create that knowledge and that fight from the ground up
and to do data work but to also do direct action work.
Different groups can prioritize different things.
Not everyone has to work on policy.
Not everybody has to produce the maps,
not everybody has to, you know, organize direct actions.
But if different groups can kind of take on different things,
or maybe different groups can, you know, work in different neighbourhoods
or have different regional scopes, I think struggles can be
more powerful and effective.
So, you gotta broaden your analysis, you gotta find ways to connect your struggle
to community autonomy and mutual aid.
You gotta be focused on your short-term goal,
but also connecting them to the longer term goals.
Try to stay in your neighbourhood,
build relationships with your neighbours who aren’t anarchists
… don’t be afraid of combative tactics, but don’t fetishize them either.
Fighting gentrification isn’t necessarily fighting capitalism and colonialism.
It has a more limited scope, and that opens it up to recuperation.
Unfortunately, I think that there has been a fetishization
of tactics and discourse on all sides.
Both in community organizing and decentralized attacks.
I guess I’d say I’m annoyed with populist discourse
and abstract community-building on the left,
and badass posing in informal circles.
I think it’s interesting to discuss these different tactics.
To be honest about what they accomplish and what are their limitations.
And to be open to different things happening.
And engaging in these fights through a variety of scales
and with a variety of tactics,
is really important, and I think it’s imperative that these processes
and these struggles maintain anti-racist, and anti-capitalist, feminist
approaches to their organizing and to their theorizing.
I think that’s extremely important.
The conscious desire for total freedom requires a transformation of ourselves
and our relationships in the context of revolutionary struggle.
It becomes necessary not merely to rush into this that, or the other activity.
But to grasp and learn to use all of those tools that we can take
as our own and use against the current existent
based on domination.
In particular, the analysis of the world and our activity in it,
relationships of affinity and indomitable spirit.
It has also become necessary to recognize and resolutely
avoid those tools of social change offered by the current order
that can only reinforce the logic of domination and submission,
delegation, negotiation, petition, evangelicalism,
the creation of media images of ourselves, and so on.
These wider tools precisely reinforce hierarchy, separation,
and dependence on the power structure,
which is the reason why they are offered to us for use in our struggles.
Fuck off Google (x 6)
I don’t know if it helps.
As our cities continue to be steadily transformed
according to dictates of capital,
tossing more working-class, racialized and immigrant populations
into new suburban ghettos,
struggles against gentrification will only become more urgent and more desperate.
But as long as people continue to live in cities,
these urban environments will continue to be sites of resistance.
The shape that this resistance takes, and the measure of its effectiveness
will depend on the concrete actions taken to build solidarity among our neighbours,
prepare our collective defences, and sharpen our tools of attack.
This process will require active and dedicated engagement
on the part of revolutionaries equipped with the patience
to build relationships of mutual trust and respect,
and the humility to learn and adapt our strategies and tactics as required.
So at this point, we’d like to remind you that Trouble
is intended to be watched in groups,
and to be used as a resource to promote discussion and collective organizing.
Are you interested in getting more involved in fighting gentrification
and defending your block?
Consider getting together with some comrades,
organizing a screening of this film, and discussing where to get started.
Interested in running regular screenings of Trouble
at your campus, infoshop, community center or even just at home with your friends?
Become a Trouble-Maker!
For 10 bucks a month, we’ll hook you up with an advanced copy of the show,
and a screening kit featuring additional resources
and some questions you can use to get a discussion going.
If you can’t afford to support us financially, no worries!
You can stream and/or download all our content for free off our website:
If you’ve got any suggestions for show topics, or just want to get in touch,
drop us a line at:
This month, sub.Media bids a fond farewell to one of our collective members,
Tierra Morena, as they leave to focus more attention on other projects.
Tierra has been an integral part of our team here at Trouble,
and we look forward to the chance for future collaborations
further down the line.
Last but not least, this episode would not have been possible
without the generous support of Magdalena.
Now get out there …. and make some trouble!
Γεια σας Ταραχοποιά Στοιχεία... Καλωσήρθατε στην Ταραχή.
Το όνομά μου δεν έχει καμία σημασία.
Ο Καπιταλισμός, ως ένα διεθνές και διασυνδεόμενο σύστημα
οικονομικής κυριαρχίας, παίρνει διάφορες μορφές
σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Αυτό συμβαίνει εν μέρει από την ανάγκη να ενσωματώθεί στις τοπικές συνήθειες και συνθήκες,
και εν μέρει από την ίδια του τη δομή.
Σε κάποια εδάφη, η τοπική ζωή χρωματίζεται από την σημασία της περιοχής
στην παγκόσμια οικονομία ως πχ μια πηγή αγροτικής παραγωγής,
είτε ως πηγή εξόρυξης πρώτων υλών.
Εγώ έρχομαι από μια περιοχή που παράγει κάρβουνο.
Ο παππούς μου ήταν ανθρακωρύχος... όλοι μου οι πρόγονοι ήταν...
Αλλες περιοχές, όπως το Δέλτα του ποταμού Pearl στην νοτιοανατολική Κίνα,
έχουν επιλεγεί για το ανεξάντλητο "απόθεμα" φτηνού εργατικού δυναμικού
και έχουν μετατραπεί σε παγκόσμια κέντρα φτηνής βιομηχανικής παραγωγής.
Εδώ, gadget υψηλης τεχνολογίας παράγονται μαζικά
κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος
και αποστέλλονται στις αγορές του Παγκόσμιου Βορρά,
καταλήγοντας στις μητροπόλεις,
που η κάθε μια ανταγωνίζεται ώστε να καταστεί κυρίαρχος κόμβος πολιτιστικής παραγωγής,
έρευνας, ανάπτυξης και πληροφορίας.
Αλλά παρόλο που ο τοπικός χαρακτήρας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης
και αλλοτρίωσης διαφέρει, κάθε γωνία αυτής της παγκόσμιας αυτοκρατορίας
συνδέεται με μια ενοποιητική λογική,
που στόχο έχει να κυριαρχήσει στις ζωές μας
για τα προνόμια μια μικρής μειονότητας.
Ο Εξευγενισμός (Gentrification), ως μια πρωταρχική μέθοδος αστικού μετασχηματισμού
στον καπιταλισμό,
εμφανίζεται διαφορετικά σε διαφορετικές πόλεις και γειτονιές, αλλά για τους ίδιους ακριβώς λόγους.
Αλλά ο "εξευγενισμός" (όπως και το οικονομικό σύστημα του οποίου αποτελεί μέρος),
έχει μια τάση προς την ομογενοποίηση,
αναπλάθωντας γειτονιές που μοιάζουν περίεργα ίδιες
με άλλες αντίστοιχες στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Οπως είδαμε και στο πρώτο επεισόδιο,
εκείνοι που βρίσκονται στη δίνη αυτής της διαδικασίας βιώνουν αυτές τις άλλαγες
καταρχήν με την βία του εκτοπισμού,
και την γενική αποδόμηση των κοινοτήτων
στις οποίες μεγάλωσαν.
Πολλοί άνθρωποι, δεν αρκούνται στο ρόλο του παθητικού παρατηρητή,
του ξεριζώματός τους και αποφασίζουν να αντισταθούν.
Στις επόμενες σκηνές θα δούμε μερικές
από τις ιστορίες αντίστασης, στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο,
το Βερολίνου και το Μόντρεαλ.
Θα μιλήσουμε με αρκετά άτομα
που κάνουν τα εδάφη τους, εστίες αγώνα ενάντια στην καταπάτηση
από εταιρίες υψηλής τεχνολογίας και πανάκριβες μπουτίκ
... και κάνουν πολύ Ταραχή.
Η Silicon Valley βρίσκεται νότια του Σαν Φρανσίσκο και του Όκλαντ,
και αναδύθηκε στον Ψυχρό Πόλεμο, λαμβάνοντας τεράστια χρηματοδότηση
από τον Στρατό και την Κυβέρνηση για να παράξει υψηλή τεχνολογία.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, πολλές από αυτές τις εταιρίες στράφηκαν σε εμπορικό-καταναλωτικό μοντέλο.
Ηταν η ίδια περίοδος που γεννήθηκε το ιντερνετ
και έγινε η χρηματιστηριακή φούσκα των μετοχών τεχνολογίας ( το λεγόμενο dot com boom).
Αυτό που βλέπουμε τώρα, είναι πως το επιχειρηματικό μοντέλο της Google και της Apple,
δεν πρόκειται να "σκάσει" απαραίτητα
όπως το μοντέλο των εταιριών στα τέλη του '90-αρχές 2000.
Στο Σαν Φρανσίσκο υπάρχουν πολλές μικρότερες start-up εταιρίες.
Υπάρχουν επίσης τεράστιες εταιρίες όπως το Twitter, στο κέντρο της πόλης.
Αυτές οι εταιρίες στην Silicon Valley έδωσαν την δυνατότητα στους εργαζόμενούς τους,
να μετακινούνται προς και από την δουλειά τους,
και να ζουν σε "cool" και πολιτιστικά ενδιαφέρουσες γειτονιές,
στο Σαν Φρανσίσκο και το Όκλαντ.
Ο Εξευγενισμός έχει αντίκτυπο σε όλη την Bay Area.
Υπάρχουν παντού μικρές, ατομικές, όμορφες πράξεις αντίστασης
με δράστες εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους.
Τα μεγαλύτερα σημεία ανάφλεξης των αντιστάσεων είναι το Σαν Φρανσίσκο και το Όκλαντ .
Πολλές γκαλερί και καλλιτέχνες, ακόμα και κάποιοι καλοπροαίρρετοι,
συμμετέχουν στη διαδικασία εξευγενισμού φτιάχνοντας έργα και χώρους
που εξυπηρετούν το "εξευγενισμένο" κοινό.
Συμμετέχουν και με το να μην αναγνωρίζουν ειλικρινώς το πόσο δυναμικά εμπλέκονται τα έργα τους
στην στήριξη της βιομηχανίας του real estate και του αποκλεισμού των ντόπιων κουλτούρων.
Η KHY είναι ένα graffiti crew, ένα δίκτυο δημιουργών και ριζοσπαστών,
αλλά και ένα ευρύτερο κίνημα, μέσω του οποίου άνθρωποι από διαφορετικές γειτονιές,
χώρους και κοινότητες, εκφράζουν την αγάπη, την οργή και την αλληλεγγύη τους.
Συμμετέχουμε σε τοπικά project δρόμου που παράγουν
τόσο πολιτισμική όσο και υλική αντίσταση αλλά και τη σύναψη δεσμών
με καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους από τη γειτονιά. Οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν λίγη
ή και καθόλου πρόσβαση σε θεσμικούς ακτιβισμούς και κέντρα τεχνών.
Κατά βάση η "τέχνη του δρόμου" είναι νόμιμη,
και γι αυτό δεν στέκεται ενάντια στην "αξία" της ιδιοκτησίας.
Ούτε συνεισφέρει στον αγώνα για τους ελεύθερους δημόσιους χώρους.
Κάθε "χτύπημα" graffiti αντιπαρατίθεται με την λογική της ιδιοκτησίας
και την ψευδαίσθηση ότι το κράτος μπορεί να μας ελέγχει κάθε στιγμή.
Παρόλ' αυτά , το graffitiι μπορεί να στοιχηθεί πίσω από τους σκοπούς του Εξευγενισμού,
αν δεν λάβει υπόψην του πολλούς παράγοντες.
Όταν το graffiti είναι και παράνομο και ρητά ριζοσπαστικό στην πρόθεσή του,
δεν αποτελεί μόνο μια υλική πράξη αντίστασης,
αλλά και έναν τρόπο επικοινωνίας και έμπνευσης,
διερεύνησης και εξοικείωσης με το περιβάλλον μας,
και δημιουργίας εμπιστοσύνης στην ικανότητα κάποιου να κάνει δράσεις,
είτε μόνος του είτε ως κομμάτι μιας ομάδας.
Το Project Χαρτογράφης Ενάντια στις Εξώσεις είναι μια ομάδα
ψηφιακής αποτύπωσης και εξιστόρησης, κατασκευής ψηφιακών χαρτών,
δημιουργίας κοινοτικών δράσεων,
και συνεργατικής έρευνας, ενάντια στις εξώσεις.
Δουλεύουμε συλλογικά με διάφορους ανθρώπους από τις κοινότητες
και αυτή τη στιγμή περίπου 50 άνθρωποι ασχολούνται με αυτό το Project.
Ανακαλύψαμε πως οι εξώσεις ακολουθούν συγκεκριμένο μοτίβο, με αυτό που οι άνθρωποι στις γειτονιές
ονομάζουν το φαινόμενο "Σταση Λεωφορείων της Google".
Βασικά δεν είναι μόνο στάσεις λεωφορείων της Google αλλά και άλλων μεγάλων εταιριών,
που χρησιμοποιούνται για την μεταφορά των εργαζομένων τους.
Ανακαλύψαμε πως το 69% των εξώσεων γίνονται σε 4 μπλοκ γειτονιών
όπου υπάρχουν στάσεις λεωφορίων για εργαζόμενους μεγάλων εταιρειών..
Το 2013, αποφασίσαμε να μπλοκάρουμε ένα.
Πήραν μέρος διάφοροι ακτιβιστές ενάντια στην αστική ανάπλαση στο Bay Area,
στο πρώτο μπλοκάρισμα λεωφορείου.
Αργότερα άλλες ομάδες όπως το Eviction Free San Francisco (Σαν Φρανσίσκο χωρίς Εξώσεις)
έκαναν τα δικά τους μπλοκαρίσματα.
Πολλές αναρχικές ομάδες στο Όκλαντ έκαναν μπλοκαρίσματα επίσης.
Τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν πολύ με αυτές τις δράσεις.
Και πιστεύω πως όλοι ξαφνικά, τοπικά,
σε επίπεδο ολόκληρης της χώρας αλλά και παγκόσμια,
έμαθαν για την στενή σχέση μεταξύ της κερδοσκοπίας της βιομηχανίας του real estate
των εταιριών υψηλής τεχνολογίας και των εξώσεων.
Η αστυνομία είναι συνεργός στο gentrification
γιατί παρέχουν την "αναγκαία" φυσική βία.
Η αστυνομία είναι αυτή που εκτελεί τις εκκενώσεις,
εκφοβίζει και απειλεί χώρους της εργατικής τάξης,
παρενοχλεί άστεγους, παρανομοποιεί σεξεργάτριες, στοχοποιεί ως μέλη συμμοριών διάφορυς νεαρούς,
και γενικά ασκούν βία πάνω μας για να μας δείξουν
πως δεν μας επιτρέπεται η πρόσβαση σε αυτές τις περιοχές πλέον.
Και στις δύο πόλεις, συμβαίνουν διαρκώς δολοφονίες από την αστυνομία,
κυρίως ανθρώπων από την μαύρη και την latino κοινότητα. οι οποίες σχετίζονται με τον εξευγενισμό.
Πολλοί από τους δολοφονημένους, διαβιούσαν απλά σε "διεκδικούμενους" κοινωνικούς χώρους,
όπως εργατογειτονιές και πάρκα, που είχαν μπει στο στόχαστρο του εξευγενισμού.
Ο δήμος δημιούργησε apps για τα κινητά τηλέφωνα, όπου μπορείς να κάνεις κράτηση σε δημόσιους χώρους άθλησης.
Μπορείς να πληρώσεις μέσω του app, μια "χρονομερίδα" του δημόσιου χώρου άθλησης.
Εχει συμβεί το εξής επικό, όπου κάποιοι εργαζόμενοι
από το Dropbox και το Air BnB κανόνισαν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι
σε δημόσιο γήπεδο μέσω του app,
και προσπάθησε να εκδιώξει με τη βία παρέες έγχρωμων νεαρών που έπαιζαν στο γήπεδο,
επειδή είχαν κάνει κράτηση μέσω app!
Στο μεταξύ οι νεαροί έπαιζαν μπάλα εκεί για χρόνια
και εννοείται πως αγνοούσαν τα πάντα γι αυτό το application.
Δεν είχε χρειαστεί να πληρώσουν ποτέ στο "γήπεδό τους"...
- Αν θέλετε να παίξετε μπάλα, θα παίξετε μπάλα όπως όλοι μας.
- Δεν παίζουμε "μπάλα". Εχουμε κανονίσει αγώνα. Νοικιάσαμε τον χώρο!
- Επειδή έχετε φράγκα και πληρώσατε για το γήπεδο
δεν σημαίνει πως πως θα μας διώξετε για μια γαμω-ώρα!
- Πληρώσαμε 80 δολάρια το άτομο!
-Μαλακίες! Μαλακίες!.
Ευτυχώς μετά το περιστατικό, έγινε μια διαμαρτυρία
και οι νεαροί κράτησαν το "δικαίωμα" να παίζουν στο γήπεδο
χωρίς app!
Τα "Sideshows" είναι μεγάλες και παράνομες εκδηλώσεις
με οχήματα που κάνουν "καγκουριλίκια".
οργανώνονται με έναν αποκεντρωμένο τρόπο
από τη έγχρωμη νεολαία της εργατικής τάξης,
και συγκεντρώνουν εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες συμμετέχοντες.
Οι διαταγές για διάλυση των sideshows από τα μπατσικά που καταφτάνουν
αγνοούνται και συχνά δέχονται επιθέσεις με μπουκάλια και άλλα αντικείμενα και εκδιώκονται .
Fuck the police!
Τα sideshows λειτουργούν ως
ένας συλλογικός τρόπος ενάντια στην αποξένωση,
το άγχος και την καταπίεση της ζωής σε γειτονιές
που παλεύουν ενάντια στην φτώχεια και την βία.
Στο Βερολίνο, η μέση τιμή κατοικιών αυξήθηκε πάνω από 20% πέρυσι,
κι η πόλη κέρδισε τον αμφιλεγόμενο τίτλο της πιο hot αγοράς ακινήτων στον κόσμο.
Μεγάλο μέρος της αύξησης οφείλεται σε ένα κύμα κερδοσκοπίας επί της αγοράς ακινήτων,
η οποία πυροδοτήθηκε εν μέρη από την μεγάλης κλίμακας εκποίηση,
του πρώην δημάρχου, Klaus Wowereit,
πάνω από 110,000 μονάδων εργατικής κατοικίας σε ιδιώτες μεσίτες
και τράπεζες επενδύσεων όπως η Goldman Sachs.
Η ταχεία άνοδος των τιμών των ακινήτων συνοδεύτηκε
από έναν καταιγισμό κατασκευών νέων πολυόροφων πολυκατοικιών
που μεταμορφώνει τον χαρακτήρα των εργατικών γειτονιών.
Κι αυτό συμβαίνει σε μία πόλη που το 85% των κατοίκων είναι ενοικιαστές.
Μαζί με τη ραγδαία άυξηση του κόστους ζωής, εδώ και χρόνια
το Βερολίνο προβάλει τον εαυτό του ως η νέα Silicon Valley της Ευρώπης.
Ούσα ήδη φυτώριο ενός ολοένα αυξανόμενου αριθμού πολυεθνικών start-ups στον τομέα της τεχνολογίας ,
η πόλη πρόσφατα επιλεχτηκε ως μέρος για τις νέες εγκαταστάσεις της Google,
με πλάνο να ανοίξει μαγαζί στην τρέντι εργατική γειτονιά του Kreuzberg.
Αυτή η ανακοίνωση προκάλεσε την άμεση αντίδραση των κατοίκων
καθώς και των υπερασπιστών προαστασίας ψηφιακών προσωπικών δεδομένων,
μετατρέποντας το προτεινόμενο προπύργιο της Google σε ένα ισχυρό σύμβολο
των δεινών του gentrification,μιας πόλης που "κινείται" από τον τομέα της τεχνολογίας & της πληροφορικής
και της ευρύτερης αναδιάρθρωσης της παγκόσμιας οικονομίας
από τη βιομηχανία της τεχνολογίας
Ο κόσμος εδώ φοβάται πολύ πως το Βερολίνο θα γίνει
ένα νέο Σαν Φρανσίσκο, ή ένα νέο Τορόντο, ή ένα νέο Λονδίνο
όπου οι πλέον ευπαθείς ομάδες θα εκδιωχθούν από τα κέντρα
και θα παραμεριστούν στην περιφέρεια.
Το Kreuzberg υπήρξε ιστορικά κέντρο κοινωνικών αγώνων.
Αναρχικές ομάδες ανθούσαν εδώ από τη δεκαετία του 90s,
και πολλά κινήματα οργανώθηκαν σε αυτή τη γειρονιά.
Από πέρυσι, πολλές ομάδες και άτομα
κινητοποιήθηκαν κατά της εγκατάστασης της Google στο Kreuzberg.
Από τη μία πολύς κόσμος από τη γειτονιά
που επηρρεάζεται από τον εκτοπισμό που εξελίσσεται
αγωνίζεται κατά τις καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της πόλης.
Βίωσαν την αύξηση του κόστους ζωής τα προηγούμενα χρόνια
με τις start-ups να έρχονται στην περιοχή.
Οι εγκαταστάσεις της Google απλά θα επιταχύνουν αυτή τη διαδικασία.
Από την άλλη όλο και περισσότεροι αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως η Google
βρίσκεται στο κέντρο ενός αναπτυσσόμενου συστήματος απολυταρχικού τεχνολογικού ελέγχου.
Με έναν πολύ αντι-ιεραρχικό τρόπο, συγκροτήθηκε ένα δίκτυο κόσμου που αντιτίθεται σε αυτό.
Πρώτα με αφίσες στους δρόμους,
μετά ανοιχτές συνελέυσεις στην αναρχική βιβλιοθήκη, Kalabal!k.
Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό εδώ είναι να βλέπεις αυτά τα αντι-ιεραρχικά δίκτυα
με κόσμο να ενεργεί χωρίς πραγματική κεντρική διαχείριση να εμπλέκεται σε πολλές και διαφορετικές άμεσες δράσεις
από γκράφιτι στους τοίχους των εγκαταστάσεων της Google, μέχρι σε σε επιθέσεις με μπογιές.
Έγιναν ακάλεστες διαδηλώσεις
κάθε μήνα στον χώρο των εγκαταστάσεων,
και μια επίθεση με μολοτοφ στο συνεργαζόμενο χώρο της στο εργοστάσιο της Start-Up υψηλής τεχνολογίας Gοrlitzer Park.
Επίσης, η εφημερίδα "Shitstorm"(Σκατοθύελλα) που κυκλοφορεί 8000 φύλλα
έχει άρθρα που ασκούν κριτική στη Google και τον κόσμο που αυτή εκπροσωπεί,
από μια αναρχική οπτική.
H Google είναι μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις που λειτουργεί σήμερα ως σημείο σύγκλισης
της πληροφορικής, της κυβερνητικής, της νανοτεχνολογίας της νευροεπιστήμης και της βιοτεχνολογίας.
Κια αυτό αποτελεί κάτι περισσότερο από μια αναβάθμιση του βιομηχανικού συστήματος,
αλλά αποτελεί μια θεμελιώδη αλλαγή προς μια μορφή εξουσίας-ως-κυριαρχία.
Επομένως δε θέλουμε με τίποτα μια τέτοια οργάνωση για γείτονα.
Δε πρόκειταιι για καμιά μορφή υπερ-καπιταλιστικά καθοδηγούμενου gentrification.
Είναι η Google.
Είναι η αυτοκρατορία της Google που ευθύνεται για τη μαζική παρακολούθηση του καθένα μας πάνω στη γη.
Αυτή ήταν που στην πραγματικότητα κανονικοποίησε ένα επιχειρηματικό μοντέλο που βασίζεται στη μαζική παρακολούθηση.
Οπότε όταν αγωνιζόμαστε κατά του gentrification αγωνιζόμαστε επίσης και κατά της μαζικής παρακολούθησης.
Αγωνιζόμαστε επίσς ενάντια μιας τεχνολογικής δυστοπίας.
Κι επίσης αγωνιζόμαστε ενάντια αυτού του υπερ-καπιταλισμού.
Τα μέτρα ασφάλειας γύρω από το μέρος που πρόκειται να γίνουν οι εγκατάσεις της Google
αυξήθηκαν τρομερά όταν οι ακτιβιστές ξεκίνησαν τις επιθέσεις στο ίδιο το κτήριο.
Έχουμε σταματήσει να μετράμε τις επιθέσεις με μπογιές και τα γκράφιτι.
Με διάφορες γραμματοσειρές και χρώματα έχουν ήδη γράψει "Fuck Google"
σε όλη την πρόσοψη του κτηρίου.
έτσι στην αρχή βάλανε μερικούς φύλακες, μετά βάλαν φύλακες μέρα-νύχτα.
Μετά περισσότερους φρουρούς.
Μετά βλέπαμε συχνά και αστυνομικούς να περνάνε.
Η Google προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τις προσπάθειές μας να ακουστεί η κριτική μας
με το να ρίχνει χρήματα στους επιχειρηματίες,
στους πολιτικούς και σε διάφορους άλλους θεσμούς της πόλης,
και κάνοντας τηις δικές τους απαντητικές στην κριτική μας δημόσιες σχέσεις.
Μέχρι πρόσφατα οι περισσότερες ομάδες υπήρξαν ενωμένες πάνω σε μια κοινή πρακτική
μη συνεργασίας με τις αρχές.
Αλλά στρατηγικές τύπου διαίρει και βασίλευε άρχισαν
να καθιερώνονται ανάμεσά τους.
Η αστυνομία του Βερολίνου αντιδρά με έναν τρόπο που εξυπηρετούσε τα οικονομικά συμφέροντα
της Google και όσων ήθελαν να πάρουν τον έλεγχο της πόλης μας.
Είδαμε επίσης την πολιτική βούληση της τοπική διοίκηση της πόλης
για ένα gentrification τεχνολογικού τύπου.
και μια μεταμόρφωση των ζωών μας και των γειτονιών μας σε μορφή "start-up"
Είναι ξεκάθαρο για μας πως δεν έχει καμία σημασία ποιός πολιτικός είναι στην εξουσία
μια και κάθε φορά θα πάρουν εκείνες τις αποφάσεις που εξυπηρετούν το κεφάλαιο.
Αυτό που ελπίζουμε να καταφέρουμε είναι να κάνουμε την πόλη λιγότερο
ελκυστική σε τέτοιες επιχειρήσεις.
Αν διώξουμε την Google από το Kreuzberg, ελπίζουμε πως κι άλλες επιχειρήσεις,
κι άλλοι γίγαντες της Silicon Valley, θα το σκεφτούν δυο φορές
πριν κάνουν τα ίδια.
Από όλες τις αποικιοκρατούμενες περιοχές του καναδικού κράτους
το Montreal ξεχωρίζει ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις,
τόσο για την "παράδοση" στην αντίσταση
όσο και για τα προσιτά νοίκια.
Και παρόλο που ο εξευγενισμός δεν εξελίσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς
όπως σε άλλες κεντρικές πόλεις της χώρας,
όπως το Toronto και η περιοχή του Vancouver,
η περίπτωση του Montreal μοιάζει με άλλες αμέτρητες περιπτώσεις
gentrification που έχουν συμβεί παγκόσμια.
Δηλαδή, μιλάμε για αυξανόμενη ανοικοδόμηση συγκροτημάτων κατοικιών και άλλων πολυτελών εγκαταστάσεων,
για εκρηκτική αύξηση του Airbnb,
και για την εμφάνιση αμέτρητων boutique, trendy εστιατορίων και hipster καφετεριών
που απευθύνονται στους τουρίστες και στους εύπορους κατοίκους.
Αγοράσαμε ένα κτίριο σε μια περιοχή που θεωρούταν
γκέτο και από ένα "χρέπι" μεταμορφώθηκε σε αυτό εδώ:
σε ένα υπερπολυτελές υπέροχο men's club
που μόνο στα όνειρά μας θα πηγαίναμε σε κάτι τέτοιο.
Με αυτές τις αλλαγές εκτοπίζεται κόσμος από τις εργατικές γειτονιές
και τις γειτονιές μεταναστών
κάτι που έχει προκαλέσει εκτεταμένες συλλογικές αντιστάσεις,
με πολυάριθμες ανώνυμες επιθέσεις
που οργανώνονται στην πόλη από τον πολυπληθή αναρχικό χώρο.
Σε πολλές περιπτώσεις ο κόσμος χρησιμοποιεί "αποικιοκρατικά" σχήματα λόγου
τα οποία ουσιαστικά νομιμοποιούν τον εξευγενισμό στο Park Ex.
Πολύ συχνά αποκαλούν τις γειτονιές εξωτικές,
ή κρυμμένο θησαυρό ή καινούρια ανακάλυψη.
Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τα εστιατόρια και πολλή λίγη έγνοια
για τους ανθρώπους που ζουν στη γειτονιά.
Η Parc Extension είναι μια γειτονιά που κατοικείται κυρίως από εργάτες,
μετανάστες και φτωχούς,
και βρίσκεται στο περίπου στο κεντρικό νότιο τμήμα της Tiotiake, αλλιώς Montreal.
Σήμερα, η Park Ex είναι από τις πιο φτωχές γειτονιές του Καναδά.
Η Plaza Hutchison πάντα αποτελούσε το κεντρικό σημείο συνάντησης
των κατοίκων της Park Ex.
Την άνοιξη του 2017, το κτίριο της Plaza Hutchison αγοράστηκε
από την BSR για να μετατραπεί σε πολυτελή διαμερίσματα.
Από την αρχή, ο υπεύθυνος του έργου Ron Basal ήταν ειλικρινής στις δηλώσεις του
για το ότι αυτά τα διαμερίσματα θα νοικιαστούν σε "τιμές της αγοράς"
και όχι σε προσιτές τιμές.
Προσπαθήσαμε να παρέμβουμε στη διαδικασία αδειοδότησης,
και διακόψαμε αρκετά δημοτικά συμβούλια για να
εμποδίσουμε τους υπεύθυνους να παραχωρήσουν την άδεια.
Η αστυνομία μας ανάγκασε με τη βία να αποχωρήσουμε.
Προχώρησε σε βία και συλλήψεις
με κατηγορίες πολλών μελών της επιτροπής.
Νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι ο Basal δεν ενδιαφέρεται
καθόλου για το καλό της γειτονιάς.
Τον ενδιαφέρει μόνο να βγάλει κέρδη από τους εκτοπισμούς των κατοίκων.
Η εμπειρία μας έδειξε ότι το να ασχολείσαι με τα τοπικά ζητήματα
μόνο καλό μπορεί να φέρει.
Υπήρχαν πολλές στιγμές
-άρνηση πληρωμών ενοικίου στο Toronto και το Hamilton,
ή καταλήψεις κτιρίων στο Montreal-
όπου αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να είσαι αποτελεσματικός
και χωρίς τις διοικητικές και πολιτικές διασυνδέσεις
στον αγώνα ενάντια στον εξευγενισμό.
Νομίζω ότι ήμασταν έμπνευση για τη Hochelaga και το St. Henri,
μέρη στα οποία έγιναν κινητοποιήσεις από μεγάλος μέρος της κοινότητας
και από αυτόνομες και παρόμοιες ομάδες, οι οποίες
έδρασαν πιο συγκρουσιακά.
Πιστεύουμε ότι αυτές οι ομάδες υπήρξαν πολύ σημαντικές στο να
γίνει αντιληπτό ότι ο εξευγενισμός είναι μια βίαιη διαδικασία
και ότι όλα αυτά τα καφέ και τα πολυτελή μαγαζιά
δεν απευθύνονται σε όσους
ζουν στη γειτονιά. Ελπίζουμε να γίνει και άλλη δουλειά
τους ερχόμενους μήνες και να γίνει ξεκάθαρο στους εργολάβους και τους οπαδούς του εξευγενισμού
ότι αν προσπαθήσουν να ξεκινήσουν τέτοια έργα
θα μας βρίσκουν μπροστά τους σε κάθε τους κίνηση.
Ξέρουμε ότι ο εξευγενισμός πάει χέρι- χέρι με την
αστυνομική βία και την κρατική καταστολή.
Και ειδικά το Park Ex είναι μία γειτονιά που θεωρείται επικίνδυνη
-λόγω των διαφόρων φυλών-με έντονη παρουσία και παρενοχλήσεις από την αστυνομία.
Για μας είναι διαρκές ζητούμενο να κάνουμε τις γειτονιές μας
αφιλόξενες για εκείνους που επιθυμούν τον εξευγενισμό
αλλά και να περιορίσουμε τους λόγους για τους οποίους
απαιτείται αστυνομική παρουσία στη γειτονιά.
Η St. Henri αποτελούσε ιστορικά γειτονιά λευκών εργατών.
Εντάξει...στην πραγματικότητα ιστορικά λέγεται περιοχή Kanienkehaka
αλλά αυτό είναι το θέμα με τον εξευγενισμό.
Διαγράφει την αποικιοκρατική βία και τους εκτοπισμούς που ακόμα συνεχίζονται.
Μερικές φορές οι αγώνες ενάντια στο gentrification περιορίζονται από μια στάση του στυλ
"θέλουμε να μείνουμε εδώ" κι αυτό μπορεί προσδώσει στους αγώνες ψιλό-χάλια σημεία
ειδικά στο πλαίσιο ενός λευκού γαλλόφωνο εργατικού πληθυσμού
και να προκαλέσει αντιδράσεις προς τις εκτοπισμένες ομάδες που έρχονται εδώ από όλο τον κόσμο.
Στα νοτιοδυτικά είχαμε και τις καλές μας στιγμές.
Για παράδειγμα, η κατάληψη το 2013, με τη συμμετοχή του POPIR
που ανάγκασε την πόλη να αποσπάσει μερικά οικόπεδα στη γειτονιά από την ιδιωτική αγορά.
Δεν έχω τίποτα, καμία συμπόνοια, τίποτα!
Είναι πανκ, είναι αναρχικοί. Είναι από το black bloc.
Υπάρχει μια ποικιλία δράσεων στον αγώνα
ενάντια στον εξευγενισμό στο Μόντρεαλ, όπως πάντα.
Η "sausage heist" (κλοπή του λουκάνικου) έχει ενδιαφέρον. Θυμίζει το Ρομπέν των Δασών.
Σάββατο βράδυ, λίγο πριν κλείσει το κατάστημα του Maxime Tremblay
30 άτομα μπούκαραν μέσα.
Οι μισοί από αυτούς είχαν τσάντες, στις οποίες έβαλαν τρόφιμα...
Είπαν στον υπάλληλο: "Σκάσε, μην κουνηθείς"
"Μην κάνεις κάτι, το μόνο που θέλουμε είναι να κλέψουμε προϊόντα."
Πέταξαν καπνογόνα, έκλεψαν τρόφιμα, έβαψαν με σπρέι
και έκαναν αφισοκόλληση στα τζάμια.
Το μήνυμά τους; Gentrifiers, δρόμο!
Ήταν μια θρασύδειλη πράξη, με στόχο πολλές επιχειρήσεις
το Σάββατο, κοντά στο κλείσιμο τα μεσάνυχτα.
Μια ομάδα ατόμων που φορούσε γυαλιά του σκι,
έσπασε τις τζαμαρίες 4 επιχειρήσεων.
Ντυμένοι όλοι στα μαύρα οι βάνδαλοι προκάλεσαν ζημιές στις βιτρίνες
όπως φαίνεται σε αυτό το βίντεο της Global News.
Όσον αφορά τις επιθέσεις, το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας
έγινε μέσω ανώνυμων διαδικτυακών κοινοτήτων.
Κάποιες φορές κολλάμε αφίσες άλλες γράφουμε συνθήματα
ή μοιράζουμε κείμενα.
Κόσμος μοιράζει τα κείμενα πόρτα πόρτα.
Τα media, προβάλλουν τις πιο θεαματικές επιθέσεις
δεν μας υποστηρίζουν, και ο κόσμος δε βασίζεται σε αυτά
για να προπαγανδίσει τις δράσεις ή το σκεπτικό του.
Δεν είναι βανδαλισμός είναι τρομοκρατία
στους κατοίκους της περιοχής.
Ο Corey Shapiro έχει κάποιες επιχειρήσεις στη St. Henri.
Δύο από τις επιχειρήσεις του σπάστηκαν μεσα στο σαβ/κο.
Ο Corey Shapiro λίγα χρόνια πριν ήταν
γραφική φιγούρα και ο "ηγέτης" τoυ εξευγενισμού στη St. Henri.
Στην περιοχή που μένω στο Μόντρεαλ με φωνάζουν
...The Notorious Gentrifier (διαβόητο εξευγενιστή)
Κάλεσε τους καταστηματάρχες να ενωθούν
και να προσλάβουν security για τα μαγαζιά τους.
Το κυριλέ μαγαζί με γυαλιά, L' Archive, που είναι δικό του έτρωγε συνεχώς
φτυσιές και είχε τσαντιστεί.
Μια φορά κάποιος έφαγε κλήση για φτύσιμο στο L' Archive γιατί ασφαλίτες
την είχαν στήσει έξω από το μαγαζί το βράδυ.
Οι μπάτσοι πάντα προστάτευαν όσους είχαν λεφτά.
Στη Hochelaga συγκεκριμένα, η άφιξη των γιάπηδων και των επιχειρήσεών τους,
η πλατεία valois, και τα συγκροτήματα κατοικιών έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο.
Η πόλη προσπαθεί να αλλάξει το στίγμα της γειτονιάς αλλάζοντας το όνομα της περιοχής σε HOMA
- που είναι μια τόσο χιπστεράδικη μίξη των Hochelaga-Maisonneuve.
Θέλουν να αλλάξουν την εικόνα αυτής της γειτονιάς από μια σκληροτράχηλη εργατική γειτονιά
και περιοχή με ψιλο-παραβατικότητα σε μια παιδική χαρά για τους γιάπις.
Και φυσικά αυτό δεν είναι παρά η συνέχεια
ενός καπιταλιστικού αποικιοκρατικού πρότζεκτ κατοχής.
Οι αστυνομικές δυνάμεις του Μόντρεαλ παίζουν τεράστιο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.
Απομάκρυναν σεξεργάτες από το δρόμο, τοξικοεξαρτημένους, και άστεγους.
Μπορούν να λένε όσο θέλουν πως είναι και καλά αντικειμενικοί και ουδέτεροι
αλλά οι νόμοι που εφαρμόζουν ωφελούν τις επιχειρήσεις και τους ιδιοκτήτες ακινήτων.
Υπήρχαν διάφορα αιτήματα από επιχειρηματίες,
κυρίως από όσους αποτέλεσαν στόχο άμεσων δράσεων,
για να αυξηθούν οι κάμερες παρακολούθησης στη γειτονιά.
Θέλουν να διασφαλίσουν πως αν κάποιος κάνει την παραμική παράβαση
θα έχουν αποδείξεις και καταδίκες.
Η συνεργασία κράτους και καπιταλιστών είναι τόσο κραυγαλέα.
Το Projet Montreal όπως ονομάστηκε για μια και καλά 'κοινωνική μίξη',
είναι μια άλλη κωδική λέξη για το gentrification.
Αυτοί είναι φιλαράκια και ανυπομονούν για το πότε η περιοχή θα γίνει καλύτερη,
δηλαδή πιο πλούσια και αποστειρωμένη.
Υπάρχουν κοινωνικές ομάδες διαχειρίζονται τις ζημιές
και παρέχουν αμοιβαία βοήθεια που είναι κάτι καλό.
Γίνονται ενδιαφέρουσες άμεσες δράσεις χωρίς κάποια κεντρική καθοδήγηση
κι αυτό συνεχίζεται όντας αποτελεσματικό σε κάποιες περιπτώσεις.
Κάποιες επιχειρήσεις χτυπήθηκαν τόσο άσχημα, που αναγκάστηκαν να κλείσουν για να καθαριστούν.
Είναι τρομακτικό γιατί δεν είναι η πρώτη φορά.
Ανησυχεί τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών. Θυμώνοι τους πλούσιους.
Δείχνει πως οι μπάτσοι ειναι κατά κάποιο τρόπο αναποτελεσματικοί,
και σίγουρα αφήνει περιθώρια για εκδίκηση που θα προσφέρει κάθαρση.
Όταν μιλάμε για εδαφικότητα, πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε με όρους γης
και όχι γειτονιών μιας και ξεκάθρα οριοθετεί χώρους.
Δε θα έπρεπε να χωρίζουμε το νησί σε τετράγωνα και σε μικρότερα τετράγωνα.
Δεν είναι μια απόφαση που μπορούμε να πάρουμε εμείς ενώ συνήθως χρησιμοποιείται από το κράτος
για χαρτογράφηση και για τον καλύτερο έλεγχο της πόλης έτσι κι αλλιώς.
Οι πολιτικοί του δήμου προσπαθούν συνεχώς να κατευνάσουν τους αγώνες, να τους κάνουν ειρηνικούς.
Αν τους ακούσουμε, καμία δράση πέρα από τις εκλογές δε θα αποτελούσε λύση.
Είναι εγγενώς κατά των συγκρούσεων.
Ενώ συχνά μπορεί να βιώνεται ως τέτοια, ο αγώνας ενάντια στο gentrification
δεν είναι ενα παιχνίδι που λήγει με ισοπαλία.
Με την οργάνωση και την πραγμάτωση των συλλογικών αντιστάσεων
ενάντια στις δυνάμεις που τροφοδοτούν και προωθούν αυτή τη διαδικασία,
οι κοινότητες δυναμώνουν και γίνονται πιο ανθεκτικές,
ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουν τις τριβές που προκαλούν οι εκτοπισμοί.
Τα μαθήματα που πήραμε από τις δράσεις για την αποτροπή της κατασκευής
ενός πολυτελούς συγκροτήματος κατοικιών μπορούν να εφαρμοστούν σε επόμενους αγώνες
για να σταματήσουμε το ξεπούλημα των κοινωνικών κατοικιών.
Τακτικές που αναπτύχθηκαν σε έναν αγώνα ενάντια στο άνοιγμα μιας νέας καφετέριας
μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να ασκηθεί πίεση κατά περιβόητων άθλιων ιδιοκτητών.
Όταν κινούμαστε σε νέα εδάφη διεθνώς,
είτε πρόκειται για σκοτεινούς διαδρόμους όπου πάμε να βγάλουμε τις κάμερες παρακολούθησης ,
είτε πρόκειται για διαδρόμους κτηρίων για να χτυπήσουμε την πόρτα των γειτόνων μας
-- από το κάθε ένα θα αποκομίσουμε ικανότητες που δε θα αναπτύσσαμε
αν δεν είχαμε πάρει εξ αρχής την πρωτοβουλία να δράσουμε.
Η εμπιστοσύνη και η μαχητικότητα είναι μεταδοτικές.
Τακτικές και στρατηγικές που ακονίζονται στον αγώνα μπορεί να φανούν καταλυτικές,
με το να διαδίδονται πέραν των αρχικών συμμετοχόντων
και εμπνέοντας άλλους στο να αναλάβουν παρόμοιες δράσεις και να υπερασπιστούν τις γειτονιές τους.
Νομίζω πως σε μεγάλο βαθμό η σημασία, ξέρετε, του κέντρου,
επηρεάσε άμεσα τον κόσμο στην οργάνωση.
Πιστεύουμε πως είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε το ποιός έρχεται στις συναντήσεις μας.
Ποιά είναι η κατεύθυνση τον στόχων μας; Και πως τους επικοινωνούμε στον κόσμο;
Γίνεται σημαντική δουλεία, ή απλά - ξέρετε - μοιράζουμε κείμενα,
χτυπώντας πόρτες,
για να επικοινωνήσουμε με όποιον κόσμο βρίσκουμε;
Ξεκινάς με τους κοντινούς και με τους συντρόφους που πραγματικά εμπιστεύεσαι.
Μπορείς να ξεκινήσεις με πολύ μικρά πράγμτατα όπως τα αυτοκόλλητα, ή και με όσο μεγαλύτερα θες,
αλλά δράσε το συντομότερο.
Βεβαιωθείτε πως την ομάδα σας δε την ενώνουν μόνο οι κοινές απόψεις,
αλλά και η φιλία και η αλληλεγγύη.
Πάνω απ' όλα πιστεύουμε πως είναι σημαντικό να βρισκόμαστε
και σε άλλους αγώνες κατά της φτώχειας, του ρατσισμού και του εκτοπισμού από τις γειτονιές.
Πάρε μαθήματα, αναπτύξου και χτίσε μαζί με κόσμο που ασχολείται με άλλα πεδία
και κουλτούρες έτσι ώστε δίκτυα να αναπτύσσονται πέρα από μικρούς, ριζοσπαστικούς κύκλους.
Οργάνωσε αυτά τα δίκτυα με μια τοπική οπτική
αλλά με καθολικό / παγκόσμιο στόχο και παγκόσμια εμβέλεια.
Βεβαιώσου ότι κάνεις ό,τι μπορείς για να εμπνεύσεις τον κόσμο με όσα συμβαίνουν.
Νομίζω είναι σημαντικό για μας να θυμόμαστε πως πατάμε σε κλεμμένα εδάφη,
να θυμόμαστε όλους αυτούς που εκτοπίστηκαν αρχικά
και να συνεχίζουμε να στηρίζουμε τους αγωνες στεκόμενοι αλληλέγγυοι και στους ντόπιους πληθυσμούς.
Από το να συσσωρεύσουμε αυτή γνώση και να δημιουργήσουμε αυτούς τους αγώνες από το μηδέν
και να συλλέξουμε δεδομένα μέχρι το να περάσουμε σε άμεσες δράσεις.
Διαφορετικές ομάδες μπορούν να ιεραρχίσουν διαφορετικά πράγματα.
Δεν είναι απαραίτητο όλοι να ασχολούνται με τις πολιτικές.
Δε χρειάζεται όλοι να φτιάχνουν χάρτες,
δε χρειάζεται όλοι, καταλαβαίνετε, να οργανώνουν άμεσες δράσεις.
Αλλά, αν διαφορετικές ομάδες μπορούν να αναλάβουν διαφορετικά πράγματα,
ή ίσως διαφορετικές ομάδες θα μπορούσαν, ξέρετε, να δρουν σε διαφορετικές γειτονιές,
ή να έχουν διαφορετικές τοπικές αρμοδιότητες, Πιστεύω πως οι αγώνες θα είναι
πιο δυναμικοί και αποτελεσματικοί.
Οπότε, πρέπει να διευρύνουμε την ανάλυσή μας, πρέπει να βρούμε τρόπους να συνδέσουμε τους αγώνες
με την αυτονομία της κοινότητας και την αμοιβαία βοήθεια.
Πρέπει να μείνουμε προσηλωμένοι στον βραχυπρόθεσμο στόχο μας,
αλλά και να τον συνδέσουμε με τους μακρυπρόθεσμους στόχους.
Επιδιώξτε να μείνετε στις γειτονίες σας,
να αναπτύξετε σχέσεις με τους γείτονές σας που δεν είναι αναρχικοί
μη φοβάστε τις μαχητικές τακτικές αλλά μη τις φετιχοποιείται κιόλας.
Ο αγώνας κατά του gentrification δεν είναι απαραίτητα αγώνας κατά του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας.
Έχει ένα πιο περιορισμένο πεδίο εφαρμογής, και αυτό ανοίγει μέχρι την ανάκτηση.
Δυστυχώς, νομίζω πως έχει γίνει μια φετιχοποίηση
των τακτικών και των συζητήσεων από όλες τις πλευρές.
Τόσο στην οργάνωση των κοινοτήτων όσο και στις αποκεντρωμένες επιθέσεις.
θα έλεγα πως έχω ενοχληθεί από τους λαϊκίστικους λόγους
και την αφηρημένη δόμηση της κοινότητας από τα αριστερά,
και τις μαλακισμένες τοποθετήσεις εκτός των διαδικασιών.
Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον να συζητήσουμε αυτές τις διαφορετικές τακτικές
για να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με το τι επιτυγχάνουν και ποια είναι τα όριά τους.
Και για να είμαστε ανοιχτοί στα διαφορετικά πράγματα που συμβαίνουν.
Και να εμπλεκόμαστε σε αυτούς τους αγώνες μέσα από διάφορες κλίμακες
και μέσα από διάφορες τακτικές,
είναι πραγματικά σημαντικό, και νομίζω επιβάλλεται αυτές οι διαδικάσίες
και αυτοί οι αγώνες να διατηρήσουν τις αντι-ρατσιστικές, αντι-καπιταλιστικές και φεμινιστικές
προσεγγίσεις τους στον τρόπο οργάνωσης και στη θεώρησή τους.
Πιστεύω πως είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Η συνειδητή επιθυμία για την καθολική ελευθερία απαιτεί να μεταμορφώσουμε τους εαυτούς μας
και τις σχέσεις μας με το περιεχόμενο των επαναστατικών αγώνων.
Δεν είναι απαραίτητο μόνο να τρέχουμε στη μία και στην άλλη δράση,
αλλά το να κατακτούμε και να μαθαίνουμε πως να χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα εργαλεία που μπορούμε να κάνουμε
δικά μας και να τα χρησιμοποιήσουμε κατά του υπάρχοντος
που στηρίζεται στην κυριαρχία.
Ιδιαίτερα, πρέπει να αναλύσουμε τον κόσμο και τη δράση μας εντός του,
τις προσωπικές μας σχέσεις και το αήττητο πνεύμα.
Έχει επίσης καταστεί αναγκαίο να αναγνωρίσουμε και με αποφασιστικότητα
να αποφύγουμε εκείνα τα εργαλεία κοινωνικής αλλαγής που πρεσφέρει η τρέχουσα τάξη πραγμάτων
που το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύουν τη λογική της κυριαρχίας και της υποταγής,
της ανάθεσης, της διαπραγμάτευσης, τη συλλογή υπογραφών, του ευαγγελισμού
τη δημιουργία μαζικών εικόνων για τους εαυτούς μας, και τα λοιπά...
Αυτά τα διευρυμένα εργαλεία ενισχύουν συγκεκριμένα την ιεραρχία και τον διαχωρισμό
και την εξάρτηση από τις δομές εξουσίας,
και για αυτό και μας προσφέρονται να τα χρησιμοποιήσουμε στους αγώνες μας.
Fuck off Google (x 6)
Δε ξέρω αν βοηθάει.
Μιας και οι πόλεις μας συνεχίζουν σταθερά να μεταμορφώνονται
σύμφωνα με τις επιταγές του κεφαλαίου,
πετώντας περισότερους εργάτες, διαφυλετικούς και προσφυγικούς πληθυσμούς,
σε νέα προαστιακά γκέτο,
οι αγώνες κατά του gentrification θα γίνονται όλο και επιτακτικοί και επείγοντες.
Αλλά για όσο άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν σε πόλεις,
αυτά τα αστικά περιβάλλοντα θα συνεχίσουν να είναι τόποι αντίστασης.
Το σχήμα που θα παίρνει αυτή η αντίσταση, και το μέτρο της αποτελεσματικότητας της
θα εξαρτάται από τις πραγματικές δράσεις που θα γίνονται για να χτιστεί η αλληλεγγύη στις γειτονίες μας,
να προετοιμάσουμε τη συλλογική μας άμυνα, και να οξύνουμε τα επιθετικά μας μέσα.
Αυτή η διαδικασία απαιτεί ενεργή και αφοσιωμένη δέσμευση
από τη μεριά των επαναστατών που πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με υπομονή
για να δομήσουν σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σεβασμού,
και την ταπεινότητα να μάθουν και να υιοθετήσουν τις στρατηγικές και τις τακτικές μας με το τρόπο που πρέπει.
Οπότε, σε αυτό το σημείο, θα θέλαμε να σας θυμίσουμε πως ο Ταραξίας
προορίζεται για ομαδικές προβολές,
και ως μέσο προώθησης των συζητήσεων και της συλλογικής οργάνωσης
Σας ενδιαφέρει να εμπλακείτε περισσότερο στον αγώνα κατά του gentrification
και να υπερασπιστείτε τη γειτονία σας;
Σκεφτείτε τότε να συναντηθείτε με μερικούς συντρόφους,
και να οργανώσετε μια προβολή αυτού του βίντεο, και να συζητήσετε από που θα μπορούσατε να ξεκινήσετε.
Υποτιτλισμός-μετάφραση: Θερσίτης-χώρος ραδιουργίας και ανατροπής thersitis.espiv.net
Saludos agitadorxs... bienvenidxs a "Trouble".
Mi nombre no importa.
El capitalismo, como un sistema de dominación económica internacional
e interconectado, asume diferentes formas
en distintos lugares del mundo.
En parte para adaptarse a las costumbres y condiciones locales,
pero también por designio.
En algunos sitios, la importancia de una región dentro de la economía global,
como lugar de extracción o fuente de producción agraria,
condiciona la vida diaria.
Vengo de una zona minera.
Todos mis abuelos fueron mineros.
Otras regiones, como el Delta del Río de las Perlas, en el sudeste de China,
han sido elegidas por su concentración de mano de obra barata
para la construcción de epicentros de explotación industrial.
La alta tecnología es producida en masa
bajo la atenta mirada del Partido Comunista Chino
y enviada a los mercados consumistas del Norte Global,
hacia un gran número de metrópolis
que compiten por convertirse en las principales productoras
de cultura, I+D y Tecnologías de la Información.
Pero aunque la expresión local de la explotación capitalista
y su alienación varíe, cada esquina de su imperio global
se conecta a través de una lógica unificadora
que pretende que la gran mayoría de nosotrxs desperdiciemos nuestras vidas
por el beneficio de una pequeña minoría.
La gentrificación, como una de las formas de planificación urbana
en el sistema capitalista,
también resulta diferente en cada barrio y ciudad.
Pero igual que el sistema económico más amplio al que pertenece,
la gentrificación tiende a la homogeneización,
dando lugar a barrios de un parecido insólito
con sus homólogos al otro lado del mundo.
Como ya vimos en el primer reportaje
aquellxs atrapadxs en este proceso experimentan
la violencia que supone el desplazamiento
y la dislocación general de sus vidas tras la
alteración de sus comunidades de origen
Muchas personas, en vez de asistir pasivamente
al desalojo de sus propios hogares, deciden resistir.
En los próximos 30 minutos veremos
ejemplos de resistencia en Bay Area, (San Francisco),
Berlín y Montreal.
Por el camino, hablaremos con una serie de personas
que están marcando su territorio, combatiendo la intrusión
de la industria tecnológica y las boutiques en sus barrios
...y causando bastantes problemas.
Silicon Valley se encuentra al sur de San Francisco y Oakland.
Emergió como un proyecto financiado por el gobierno y el ejército
para la producción de tecnología durante la Guerra Fría.
Tras la guerra muchas de sus empresas redirigieron su mirada al consumidor.
Este momento coincide con el nacimiento de Internet
y la burbuja de las punto-com.
Lo que vemos ahora es que los ejemplos de Google y Apple
no tienen por qué acabar colapsando de la misma forma
en la que lo hicieron las empresas de los 90 y del 2000.
San Francisco tiene un montón de "start-ups".
También empresas grandes, como Twitter, justo en el centro.
Las compañías de Silicon Valley facilitan a sus trabajadorxs
el transporte de casa al trabajo y viceversa,
para que puedan vivir en los barrios más guays y culturetas
de San Francisco y Oakland.
La gentrificación afecta a toda la zona de Bay Area.
Pequeños actos de resistencia personal, cometidos por gente
que es diariamente explotada y oprimida, se suceden por doquier.
Las principales zonas de resistencia se encuentran en San Francisco y Oakland.
Muchxs artistas, incluso lxs mejor intencionadxs,
contribuyen al proceso desarrollando espacios y creando obras
que atraen audiencias gentrificadoras,
sin reconocer la forma en la que sus proyectos facilitan
el desarrollo del sector inmobiliario y la destrucción de las culturas locales.
KHY es una pandilla de grafiterxs, una red creativa radical,
pero también un movimiento mediante el cual vecinxs de distintos barrios,
espacios y comunidades expresan su amor, rabia y solidaridad.
Participamos en proyectos callejeros locales que generan
una resistencia cultural y material priorizando el trabajo con
personas oprimidas y explotadas. Gente que no posee los medios para
constituir organizaciones artísticas o de activistas.
El arte callejero suele ser legal
porque no desafía el concepto de propiedad privada
ni contribuye a combatir al capital en la lucha por el espacio público.
Pero el grafiti cuestiona la lógica de la propiedad y acaba con la ilusión
de que el Estado puede controlarnos en cualquier momento.
Aún así, lxs grafiterxs también pueden convertirse en agentes gentrificadores
si no son conscientes de determinadas cuestiones.
Cuando el grafiti es tanto ilegal como explícitamente radical en su intención,
no es solo un acto de resistencia material,
sino también una fuente de inspiración y una forma de comunicación,
para explorar y familiarizarnos con nuestro entorno,
y desarrollar confianza en la capacidad de unx mismx para llevar a cabo acciones
tanto en solitario como en grupo.
El Proyecto Cartográfico Anti- Desahucios es un colectivo
digital de visualización de datos que genera mapas-web,
organiza eventos comunitarios,
y elabora investigaciones colaborativas para combatir la crisis de los desahucios.
Trabajamos de manera conjunta con otras asociaciones afines
y ahora mismo contamos con unas 50 personas.
Hemos descubierto una relación entre los desahucios
y el fenómeno conocido como "paradas de autobús-Google".
Son paradas utilizadas por las grandes empresas - no sólo Google -
para transportar a sus trabajadorxs.
El 69% de los desahucios ocurren en las cuatro manzanas
donde se sitúan estas paradas de autobús.
En 2013, decidimos bloquear una.
Esta primera protesta contra los buses fue protagonizada por un colectivo de
activistas por la vivienda en Bay Area.
Más tarde otros grupos como San Francisco Anti-Desahucios
organizaron sus propios bloqueos.
Colectivos anarquistas de Oakland también se sumaron a la estrategia.
Los medios dieron mucha cobertura.
De pronto, creo que todo el mundo se dio cuenta a un nivel local
pero también nacional e internacional
de la relación entre la especulación inmobiliaria
los desahucios y la industria tecnológica.
La policía es cómplice de la gentrificación
porque proporciona la violencia física necesaria.
Es la policía la que desahucia,
intimida y amenaza en los barrios y proyectos de clase obrera,
acosa a lxs indigentes, criminaliza a lxs empleadxs sexuales, ejecuta requisitorias
y recurre a la violencia general contra nosotrxs para demostrar
que estos espacios ya no nos pertenecen.
En ambas urbes han habido asesinatos policiales,
en su mayoría raciales, relacionados con la gentrificación.
Muchas de las personas asesinadas vivían en espacios sociales disputados,
como parques o calles de barrios obreros acosados por la gentrificación.
La ciudad ha desarrollado unas apps para reservar pistas de juego públicas.
Pagas para reservar una parte de la pista o del parque público.
Una vez se produjo un gran evento en el que algunxs empleadxs
de DropBox y Air Bnb utilizaron la app para reservar una pista pública
y organizar un partido de fútbol.
Intentaron echar a lxs jóvenes de color de la pista porque la habían reservado
sólo para ellxs.
Lxs jóvenes habían estado jugando al fútbol durante años
en esa misma pista y no conocían la app.
Nunca habían tenido que pagar, era su zona de ocio.
Si queréis jugar, hacedlo como todo el mundo.
No es un partido cualquiera. Hemos reservado.
Aunque tengáis dinero para alquilar la pista
no podéis joder a estxs chavalxs y echarles como si...
¡Son 80 pavos! ¡80 pavos por persona!
Y una mierda. ¡Mentira!
Afortunadamente tras el incidente hubo una manifestación
y lxs jóvenes ganaron el derecho a continuar jugando en la pista
sin utilizar la app.
Los "sideshows" son grandes espectáculos ilegales
de acrobacias de autos.
Son shows organizados por jóvenes no-blancxs de clase obrera
de forma descentralizada y que reúnen a decenas, cientos
o incluso miles de participantes
Los coches de policía que llegan para dispersar a la gente
son ignorados, pisoteados o atacados con botellas y otros proyectiles.
¡A la mierda con la policía!
Que los "sideshows" tomen la calle
es un esfuerzo colectivo que puede aliviar la alienación,
ansiedad y depresión de tener que vivir
en los barrios más pobres y violentos.
En Berlín, el precio medio de la vivienda subió más de un 20% el año pasado
convirtiendo la ciudad en el mercado inmobiliario más "puntero" del mundo.
Todo ello se debe a una nueva oleada de especulación inmobiliaria,
desencadenada en parte por la venta masiva,
durante el mandato del ex-alcalde K. Wowereit,
de unas 110.000 viviendas protegidas a empresas privadas
y bancos de inversión como Goldman Sachs.
La subida del valor inmobiliario se ve acompañada
por un boom en la construcción de nuevos bloques de pisos
que está transformando los barrios de clase obrera.
Esto ocurre en una ciudad donde el 85% de lxs residentes alquila.
Paralelamente al incremento meteórico en los costes de vida,
Berlín se ha convertido en el nuevo Silicon Valley de Europa.
Además de albergar un gran número de "startups" tecnológicas,
la ciudad fue elegida para la apertura de un nuevo campus de Google
en Kreuzberg, el barrio obrero de moda.
El anuncio desencadenó una respuesta inmediata por parte de lxs vecinxs
y lxs defensorxs de la privacidad digital,
convirtiendo la propuesta de Google en un símbolo potente
de los efectos negativos de la gentrificación
y de la re-estructuración de la economía global
liderada por la industria tecnológica.
A la gente le preocupa que Berlín se convierta
en una nueva San Francisco, Toronto o Londres,
donde las personas más vulnerables han sido echadas del centro
y empujadas hacia las periferias.
Históricamente, Kreuzberg ha sido el foco de las luchas sociales.
Desde los años 90 el barrio se llenó de colectivos anarquistas
y se organizaron toda clase de movimientos sociales.
El año pasado, muchas asociaciones e individuos
se mobilizaron contra la instalación de un campus de Google en Kreuzberg.
Por un lado, mucha gente del vecindario
afectada por los procesos de desalojo
está combatiendo la reestructuración capitalista
porque sabe que el incremento en los costes de vida se debe a
la proliferación de "startups"
y que el campus de Google acelerará el proceso.
Por otro lado, cada vez más gente se da cuenta de que Google
es la clave para desarrollar un sistema de control tecnológico totalitario.
Se creó una red descentralizada de opositorxs contrarixs al proyecto
Primero se pegaron carteles,
después se organizaron reuniones en la librería anarquista Kalabal!k.
Es impresionante cómo estas redes descentralizadas
y sin jerarquía son capaces de realizar todo tipo de acciones directas
como grafitis en las paredes del campus de Google o ataques de pintura.
Han organizado caceroladas sin permiso
cada mes, frente al campus,
y lanzaron un coctel molotov contra una de las "startups" tecnológicas.
Shitstorm, un periódico de 8000 ejemplares
también publica críticas contra Google y todo lo que representa,
desde una perspectiva anarquista.
Google es un actor principal en la alianza entre
TIC, cibernética, nanotecnología, neurociencia y biotecnología.
No se trata de una simple renovación del sistema industrial,
sino de un cambio crucial en la dominación a través del poder.
Por eso no queremos que esta entidad se convierta en nuestra vecina.
No se trata de una forma de gentrificación hipercapitalista cualquiera
sino del propio imperio-Google,
encargado del control a gran escala de cada una de las personas del planeta.
Google ha normalizado el negocio del control de masas.
Luchar contra la gentrificación también significa combatir este control masivo,
combatir la distopía tecnológica,
combatir el hiper-capitalismo.
La seguridad en torno a lo que sería el campus de Google se incrementó
muchísimo cuando lxs activistas comenzaron a atacar el edificio en sí.
Hemos dejado de contar el número de grafitis y ataques de pintura.
Por toda la fachada del edificio se puede leer "Fuck Google"
en todo tipo de estilos y colores diferentes.
Primero pusieron algunos guardias de seguridad que luego apostaron noche y día.
Después pusieron varios más.
Comenzamos a ver con mayor frecuencia a la policía.
Google ha intentado desarticular nuestras críticas comprando
a lxs propietarixs de los negocios,
a lxs políticxs y a otras instituciones municipales
y haciendo una contra-campaña de relaciones públicas.
Hasta hace poco todos los grupos estaban de acuerdo en negarse
a negociar con lxs representantes.
Pero la estrategia 'divide y vencerás'
empieza a debilitar al colectivo.
La policía sirve a los intereses financieros
de Google y de las personas que quieren arrebatarnos la ciudad.
Vemos que existen intereses políticos por fomentar la gentrificación
de la industria tecnológica dentro de la administración local.
Quieren convertir nuestras vidas y nuestros barrios en negocios.
Tenemos claro que no nos importa quién esté en el poder
porque siempre se pondrá del lado del capital.
De alguna forma, queremos hacer de la ciudad
un lugar poco atractivo para todas estas compañías.
Si echamos a Google de Kreuzberg, quizás el resto de empresas,
los otros gigantes de Silicon Valley, se lo piensen dos veces
antes de hacer lo mismo.
En los territorios coloniales ocupados y controlados por el Estado canadiense
Montreal sobresale por encima del resto de ciudades,
tanto por su cultura de resistencia militante
como por sus alquileres asequibles.
Y aunque no ha sufrido una gentrificación tan acelerada
como la del resto de regiones metropolitanas,
como Greater Toronto o Vancouver Areas,
también se enfrenta a muchas de las mismas presiones gentrificadoras
visibles en innumerables entornos urbanos de todo el mundo.
En concreto: el boom de la construcción, proyectos de lujo,
una saturación de Air Bnbs,
y la apertura de numerosas boutiques, restaurantes de moda y cafés hipsters
que buscan atraer a lxs turistas y a lxs residentes más adineradxs.
Ya sabes, compramos un edificio en lo que antes era un suburbio
y transformamos lo que era, pues eso, un espacio ruinoso en todo esto,
sabes, en un lugar super lujoso, fantasioso y del rollo 'club de hombres',
un sitio al que soñaríamos con ir.
Estos cambios están incrementando los niveles de desalojo
en barrios obreros y de población migrante,
dando lugar a la propagación de una resistencia comunitaria
que incluye numerosos ataques anónimos
provenientes de la red anarquista en la sombra, bastante considerable en número.
La gente tiende a utilizar buena parte del discurso colonial
para legitimar la gentrificación en Parc Ex.
Se refieren al vecindario como si fuera algo "exótico",
un "diamante en bruto", o un barrio que "acaban de descubrir".
La gente se interesa mucho por sus restaurantes pero apenas se preocupa
por la vida de las personas que habitan el barrio.
Parc Extension es un barrio mayoritariamente obrero, pobre y
de población migrante no-blanca,
más o menos en el norte de la zona centro de Tio'tia:ke, la llamada Montreal.
A día de hoy Parc Extension es uno de los barrios más pobres de Canadá.
Plaza Hutchison ha servido mucho tiempo de centro social
y punto de encuentro para lxs residentes.
En la primavera de 2017, el edificio de Plaza Hutchison fue comprado
por el grupo BSR para ser convertido en apartamentos de lujo.
Desde el principio, su director Ron Basal ha sido muy claro con que
los apartamentos serán alquilados a "precio de mercado" y no han sido
concebidos para ser económicos.
Intentamos intervenir en el proceso de adjudicación,
también interrumpimos varios plenos para impedir
que lxs representantes adjudicaran el permiso.
La policía nos echó de la sala con bastante violencia.
Algunas personas del comité fueron inmovilizadas
arrestadas y multadas.
Por sus acciones, queda bastante claro que Basal no tiene el mínimo interés
por el bienestar del barrio
y tan sólo busca sacar provecho del desalojo de sus residentes.
Según nuestra experiencia, participar en política municipal
sólo te conduce a un callejón sin salida.
Hay muchos ejemplos
-ya sea la huelga de alquileres en Toronto o Hamilton,
o las okupaciones que se han organizado en Montreal-
que prueban la existencia de toda una serie de tácticas ajenas
a los canales políticos y administrativos y que pueden ser
mucho más efectivas para frenar la gentrificación.
Creo que de alguna forma nos hemos inspirado en Hochelaga y St. Henri
como lugares en los que han existido movimientos comunitarios más amplios,
pero también grupos autónomos de afinidad que han sido capaces de
llevar a cabo acciones mucho más beligerantes,
y creemos que esos grupos han hecho un gran trabajo
señalando la violencia que acompaña al proceso de gentrificación
y cómo los cafés y las tiendas vintage
no son asequibles para la gente de esos barrios
y esperamos trabajar mucho más en los próximos meses para enviar
un mensaje claro a las promotoras y posibles agentes gentrificadores,
que si intentan llevar a cabo estos proyectos,
serán confrontados durante todo el proceso.
Sabemos que la gentrificación suele acompañarse de
una mayor violencia policial y represión estatal.
Y Parc-Ex, en particular, ya es un barrio con un número bastante
significativo de identificaciones raciales, vigilancia policial y acoso.
Una pregunta importante que nos hemos estado haciendo es cómo podemos
convertir el barrio en un lugar poco atractivo para posibles gentrificadores,
pero tratando de limitar la forma en la que podríamos desencadenar
una mayor presencia policial en la zona.
Históricamente St Henri era un barrio blanco de clase obrera.
Bueno...históricamente es territorio Kanienkehaka
Pero este es uno de los problemas al hablar de gentrificación.
Puede ocultar la violencia y el expolio colonial todavía en curso
A veces, la lucha contra la gentrificación se atasca en el
"queremos quedarnos" y eso puede degenerar en discursos de mierda,
sobre todo en un contexto poblacional obrero, blanco y francófono,
y en un momento de reacción contra la llegada de refugiadxs.
Hemos vivido buenos momentos en South West.
Por ejemplo, la okupación en 2013 en la que POPIR estuvo implicado
y que obligó a la ciudad a retirar unos cuantos solares del mercado privado.
¡No tengo ninguna simpatía, cero!
Son punks, son anarquistas. Pertenecen al 'black bloc'.
Hay y siempre ha habido un rango muy amplio
de tácticas usadas en la lucha contra la gentrificación en Montreal.
El 'asalto salchicha' fue una de las más interesantes. Inspirada en Robin Hood.
Justo antes del cierre, el sábado noche, 30 personas enmascaradas
irrumpieron en Maxine Tremblay.
La mitad de ellxs entró con bolsas y las llenó de comida...
Le dijeron al empleado: "cállate y no te muevas,
no hagas nada, solo queremos robar un par de cosas."
Lanzaron bombas de humo, robaron comida, pintaron grafitis
y pegaron carteles en las ventanas.
¿Su mensaje? 'Fuera gentrificadores'.
Fue un ataque descarado contra varios negocios
cerca de medianoche el sábado.
Un grupo de personas con máscaras de ski,
rompió los cristales de cuatro tiendas
Lxs vándalxs, vestidxs de negro, rompieron escaparates,
como muestra el vídeo de seguridad obtenido por Global News.
Si hablamos sólo de los ataques, diría que la comunicación se mantiene
mayoritariamente a través de comunicados anónimos en internet.
A veces hay carteles, a veces algunos grafitis,
a veces, ya sabes, la gente deja flyers por ahí.
Hay gente que ha ido metiendo flyers en los buzones.
Los medios oficiales cubren los ataques más llamativos,
pero no están de nuestra parte y no creo que la gente confíe en ellos
para obtener información fiable.
Ya no es vandalismo, es terrorismo
contra la gente que vive en la zona.
Corey Saphiro es propietario de varios negocios en St. Henri.
Dos de ellos fueron atacados el fin de semana.
Hace unos años, Corey Saphiro,
el cómico cabecilla malvado de la gentrificación en St. Henri...
O como me llaman en la zona donde vivo en Montreal
...'El Gentrificador Infame'.
interpeló a lxs propietarixs para unirse
y contratar guardias de seguridad.
Su tienda de gafas de lujo, L'Archive, no paraba de recibir escupitajos
y eso le cabreaba.
Una persona fue multada por escupir en el escaparate porque había
polis de paisano vigilando su tienda de noche.
La pasma protege a los que tienen dinero
En Hochelaga, la llegada de emprendedorxs,
la Plaza Valois, y los apartamentos fueron uno de los principales factores.
La ciudad quiere renovar el barrio rebautizándolo como 'HOMA'
- una mierda de remix hipster entre Hochelaga y Maisonneuve.
Quieren transformar la imagen de un barrio obrero, rudo,
y de tendencias criminales en una atracción para burguesitxs.
Claramente, no es más que la continuación
del proyecto de ocupación colonial capitalista.
La policía de Montreal juega un papel determinante en el proceso.
Echan de las calles a lxs trabajadorxs sexuales, drogadictxs e indigentes.
Pueden fingir ser todo lo neutrales que quieran
pero las leyes que ejecutan sólo benefician a propietarixs y negocios.
Han habido numerosas peticiones por parte de empresarixs,
especialmente aquellxs afectadxs por las acciones directas,
para que se incremente el número de cámaras en la zona.
Quieren que si alguien se pasa de la raya
haya pruebas y condenas firmes.
La colaboración entre el Estado y lxs capitalistas es jodidamente clara.
El partido político Proyecto Montreal apela a la 'diversidad social',
un eufemismo de mierda para 'gentrificación'.
'Toda esta gente tan amable se muere de ganas por que mejoremos la zona
"limpiándola" y enriqueciéndola.'
Hay colectivos haciendo un gran trabajo en
cuanto a reducción de daño y apoyo mutuo
También hay acciones directas descentralizadas
que ofrecen resultados bastante interesantes.
Algunos negocios quedaron tan destrozados que tuvieron que cerrar.
Da miedo, porque no es la primera vez.
Preocupa a lxs empresarixs. Cabrea a lxs ricxs.
Pone en duda la efectividad policial,
y da lugar a un cierto tipo de venganza catártica.
Al hablar de territorialidad, deberíamos referirnos a la tierra
y no a unos espacios netamente definidos, como los barrios.
No deberíamos dividir la isla en parcelas cada vez más pequeñas.
No es algo que hayamos decidido sino una estrategia estatal
para planificar y controlar mejor la ciudad.
Lxs concejales tienden constantemente a pacificar las luchas.
Si les escucháramos, ninguna acción que no fuera la de votar sería adecuada.
Son intrínsecamente contrarixs a cualquier conflicto.
Aunque pueda parecerlo, la lucha contra la gentrificación
no es una cuestión de todo o nada.
Organizando una resistencia colectiva
contra las fuerzas que alimentan este proceso,
las comunidades se hacen más fuertes y resilientes
incluso cuando han de enfrentarse a las consecuencias del desalojo.
Una campaña contra la construcción de
un conjunto de apartamentos de lujo puede inspirar otras luchas
para frenar la venta de viviendas de protección oficial.
Las tácticas desarrolladas en la lucha contra un nuevo café
también pueden ser útiles para presionar a un explotador.
Cada vez que tomamos caminos inexplorados,
ya sean éstos callejones oscuros para romper cámaras de seguridad,
o los pasillos de un edificio para organizarnos con nuestrxs vecinxs,
adquirimos habilidades que no desarrollaríamos
si no hubiésemos tomado la iniciativa de actuar.
La confianza y la militancia son contagiosas.
La táctica perfeccionada durante la lucha pueden ser catalítica
y extenderse más allá de sus participantes
inspirando a otrxs para pasar a la acción y defender sus barrios.
Reflexiono mucho sobre la importancia de implicar
en la organización a las personas afectadas de forma directa.
Creemos que es importante tener en cuenta quién viene a nuestras reuniones.
¿A quién van dirigidos nuestros eventos? ¿Cómo llegamos a la gente?
¿Estamos haciendo ese trabajo de base tan importante de repartir flyers,
ir puerta por puerta,
acudiendo al encuentro de la gente?
Empieza con compañerxs en lxs que confíes.
Podéis pegar carteles o incluso preparar algo más grande,
pero actuad cuanto antes.
Aseguraos de que no solo os unan lazos ideológicos,
sino también de amistad y solidaridad.
Sobre todo, creemos que es importante tomar partido
en otras luchas del barrio contra la pobreza, el racismo, y los desahucios.
Aprender, crecer y construir junto a personas de diferentes lugares y culturas
para que las redes se extiendan más allá de pequeños grupos radicales.
Organizar éstas redes desde una perspectiva local
pero con un objetivo y un alcance globales.
Hacer todo lo posible por inspirar al mundo con lo que ocurre.
No olvidar que estamos en territorios robados,
recordar a lxs que fueron inicialmente desplazadxs
y continuar apoyando la lucha de solidaridad indígena.
Obtener información y construir la lucha de la A a la Z,
recolectar datos pero también recurrir a la acción directa.
Cada grupo puede encargarse de cosas diferente.
No todxs tienen que trabajar en políticas,
No todxs tienen que generar mapas,
No todxs tienen que, ya sabes, organizar acciones directas.
Si diferentes grupos adquirieran distintas responsabilidades,
o si cada grupo trabajara en barrios diferentes
o en ámbitos regionales distintos, creo que las luchas serían
más poderosas y efectivas.
Hay que ampliar el análisis, conectar la lucha
con la autonomía colectiva y el apoyo mutuo.
Hay que concentrarse en el objetivo a corto plazo y
conectarlo con las metas a largo plazo.
Quédate por el barrio,
relaciónate con tus vecinxs aunque no sean anarquistas.
Que no te asusten los métodos más combativos, pero tampoco los fetichices.
La lucha contra la gentrificación no es per se anticapitalista o anticolonial.
Es mucho más limitada y susceptible a la asimilación.
Desafortunadamente, creo que por todos lados
se han idealizado tácticas y discursos
tanto en la organización colectiva como en los ataques descentralizados
Me molesta el discurso populista y el
'municipalismo' abstracto de la izquierda,
pero también el postureo en los círculos informales.
Es interesante discutir diferentes estrategias.
Ser honestxs en relación a su efectividad y limitaciones.
Y mantenerse abiertx a cualquier novedad.
Participar en la lucha en diferentes grados
y recurriendo a tácticas diversas
es muy importante, y considero imprescindible que los procesos
y las luchas conserven una perspectiva antiracista, anticapitalista y feminista
tanto en la teoría como en la práctica.
Creo que es de vital importancia.
El deseo consciente de libertad absoluta requiere cambios en nosotrxs mismxs y
en nuestras relaciones en un contexto de lucha revolucionaria
No se trata solamente de sumarse a cualquier acción porque sí.
Sino de aprender a usar todas las herramientas que puedan servirnos
para combatir el orden establecido,
basado en la dominación.
En particular, hacen falta: un análisis de nuestra posición en
el mundo, relaciones de afinidad y un espíritu indomable.
También es necesario reconocer y evitar
cualquier herramienta de cambio dentro del orden establecido
que tan sólo reafirme la lógica de la dominación y la sumisión:
representatividad, negociación, petición, proselitismo,
la creación de imágenes mediáticas de nosotrxs mismxs, etc.
Estas herramientas refuerzan la jerarquía, el separatismo y la
dependencia de las estructuras de poder,
por eso nos las ofrecen como alternativas de lucha.
¡A la mierda Google! (x6)
Quizás ayude.
Mientras nuestras urbes continuén siendo alteradas
siguiendo los dictámenes del capital,
expulsando a lxs obrerxs, migrantes y poblaciones racializadas
hacia nuevos guetos suburbanos,
la lucha contra la gentrificación será cada vez más desesperada y urgente.
Pero mientras la gente siga viviendo en ciudades,
estos entornos urbanos continuarán siendo lugares de resistencia.
La forma que ésta resistencia tome y su efectividad
dependerán de acciones concretas para construir solidaridad vecinal,
preparar defensas colectivas y mejorar nuestras herramientas de ataque.
Este proceso requiere de un compromiso activo
por parte de revolucionarixs armadxs de paciencia
para construir relaciones de confianza mutua y respeto,
y de humildad para aprender diferentes estrategias y adaptarlas al contexto.
Ahora, os recordamos que Trouble fue
concebido para verse en grupo
como un recurso de debate y organización colectiva.
¿Quieres involucrarte más en la lucha contra la gentrificación
y en la defensa de tu barrio?
Queda con algunxs compañerxs,
organizad una proyección de éste vídeo y discutid por dónde podéis empezar.
¿Interesadx en proyectar regularmente Trouble
en tu campus, local, centro social o tan sólo con algunxs amigxs en casa?
¡Hazte Trouble-Maker!
Por 10 pavos al mes, serás de lxs primerxs en ver el programa
y recibirás un kit con contenido adicional
así como algunas preguntas para iniciar un debate.
Si no puedes apoyarnos con dinero, ¡No pasa nada!
Puedes ver y/o descargar todo nuestro contenido gratuitamente en la web:
Si tienes cualquier sugerencia o quieres contactarnos,
escríbenos a:
Este mes, nos despedimos con cariño de uno de nuestros colectivos colaboradores,
Tierra Morena, que nos deja para poder concentrarse en otros proyectos.
Tierra ha formado parte esencial de nuestro equipo en Trouble,
y esperamos poder colaborar con ellxs
en el futuro.
Último pero no menos importante, este episodio no
habría sido posible sin el apoyo de Magdalena.
Y ahora, ¡Sal a la calle y haz de las tuyas!