Afgelopen zomer kreeg ik een telefoontje van een vrouw genaamd Ellie.
Ze had gehoord over de familiescheidingen aan de zuidelijke grens
en wilde weten wat ze kon doen om te helpen.
Ze vertelde me het verhaal van haar opa en zijn vader.
Toen ze kinderen waren in Polen,
vreesde hun vader voor de veiligheid van zijn zonen.
Hij gaf hen een beetje geld en droeg hen op naar het westen te lopen
en gewoon te blijven doorlopen door heel Europa.
Dat deden ze.
Ze liepen naar het westen door heel Europa,
stapten op een boot en bereikten Amerika.
Ellie zei dat toen ze de verhalen hoorde
van de tieners die door Mexico liepen,
ze alleen maar kon denken aan haar grootvader en zijn broer.
Ze zei dat voor haar de verhalen precies hetzelfde waren.
Die broers waren de Hassenfeld Brothers --
de 'Has' 'bros' --
van het Hasbro speelgoedbedrijf,
die ons natuurlijk Mr. Potato Head brachten.
Maar dat is niet de reden dat ik jullie dit verhaal vertel.
Ik vertel dit verhaal omdat het me aan het denken zette
over de vraag of ik het geloof en de moed zou hebben
om mijn tieners -- en ik heb er drie --
op zo'n reis te sturen.
Wetende dat ze niet veilig zouden zijn waar we waren,
zou ik het aankunnen om ze te laten gaan?
Ik begon mijn carrière decennia geleden aan de zuidelijke Amerikaanse grens.
Ik werkte er met asielzoekers uit Midden-Amerika.
De afgelopen 16 jaar werkte ik bij HIAS,
de joodse organisatie die opkomt
voor vluchtelingenrechten over de hele wereld,
als advocate en pleitbezorgster.
Een ding dat ik er leerde, is dat soms
de dingen waarvan ze zeggen dat ze ons veiliger en sterker maken
dat eigenlijk niet doen.
In feite heeft dit beleid soms
het tegengestelde effect van wat het beoogt
en veroorzaakt het enorm veel onnodig lijden.
Waarom staan mensen aan onze zuidgrens?
De meeste immigranten en vluchtelingen die naar onze zuidgrens komen,
zijn op de vlucht uit drie landen: Guatemala, Honduras en El Salvador.
Deze landen staan steeds op de lijst
van de meest gewelddadige landen ter wereld.
Het is moeilijk om veilig te zijn in deze landen,
laat staan om een toekomst voor jezelf en je familie op te bouwen.
Geweld tegen vrouwen en meisjes is alomtegenwoordig.
Mensen zijn al generaties lang op de vlucht uit Midden-Amerika.
Generaties van vluchtelingen komen naar onze kusten,
op de vlucht voor de burgeroorlogen van de jaren 80,
waarbij de Verenigde Staten nauw betrokken waren.
Dit is niets nieuws.
Nieuw is dat er sinds kort een piek is
in het aantal gezinnen, kinderen en gezinnen
die komen opdagen bij de checkpoints om asiel te zoeken.
Nu is dit de laatste tijd in het nieuws
dus onthoud een paar dingen als je de foto's bekijkt.
Ten eerste is dit geen historisch hoog niveau
van onderscheppingen aan de zuidelijke grens.
In feite melden de mensen zichzelf aan bij checkpoints.
Ten tweede komen er mensen opdagen met alleen de kleren die ze dragen,
sommigen letterlijk op slippers.
En ten derde: we zijn het machtigste land ter wereld.
We hoeven niet te panikeren.
Men kan vanuit de veiligheid van het land van bestemming
makkelijk denken in absolute termen:
is het legaal of is het illegaal?
Maar de mensen die met deze vragen worstelen
en deze beslissingen nemen voor hun families,
zitten met heel andere vragen:
hoe houd ik mijn dochter veilig?
Hoe bescherm ik mijn zoon?
En als je toch iets absoluuts wilt:
het is absoluut legaal om asiel aan te vragen.
Het is een fundamenteel recht
in onze eigen wetten en in het internationaal recht.
En in feite --
(Applaus)
het komt voort uit het Vluchtelingenverdrag van 1951,
de reactie van de wereld op de holocaust,
een manier waarop landen afspraken om nooit meer mensen terug te sturen
naar landen waar ze gewond of gedood zouden worden.
Vluchtelingen komen hier op allerlei manieren.
Een is door het Amerikaanse Refugee Admissions Program.
Met dit programma
identificeert en selecteert de VS de vluchtelingen in het buitenland
en brengt ze naar de Verenigde Staten.
Vorig jaar heeft de VS minder vluchtelingen geherhuisvest
dan op enig ander moment sinds het programma begon in 1980.
Dit jaar zal het waarschijnlijk nog minder zijn.
En dit in een tijd met meer vluchtelingen ter wereld
dan op enig ander moment in de geschiedenis,
zelfs sinds de Tweede Wereldoorlog.
Nog een manier waarop vluchtelingen hier komen,
is door asielaanvraag.
Asielzoekers zijn mensen die zich melden aan de grens
en zeggen dat ze zullen worden vervolgd als ze terug naar huis moeten.
Asielzoekers zijn gewoon mensen
die in de Verenigde Staten het proces doorlopen
om te bewijzen dat ze voldoen aan de definitie van vluchteling.
Het is nog nooit zo moeilijk geweest om asiel aan te vragen.
Grenswachten vertellen mensen aan onze grenzen
dat ons land vol zit, dat een aanvraag geen zin heeft.
Dit is zonder precedent en illegaal.
Vanuit een nieuw programma
met de nogal Orwelliaanse titel ‘Migrant Protectie Protocollen’
wordt vluchtelingen verteld dat ze in Mexico moeten wachten
terwijl hun zaak via de rechter in de VS wordt afgehandeld,
en dit kan maanden of jaren duren.
Ondertussen zijn ze niet veilig
en hebben ze geen toegang tot advocaten.
Ons land, onze regering, houdt meer dan 3.000 kinderen vast,
gescheiden van hun ouders,
als afschrikmiddel om asiel aan te vragen.
Velen waren peuters,
en ten minste één was een blind meisje van zes.
Dit is nog steeds aan de gang.
We besteden miljarden om mensen vast te houden
in wat praktisch gevangenissen zijn --
mensen die geen misdaad hebben begaan.
En familiescheiding is het kenmerk van ons immigratiesysteem.
Dat is heel wat anders
dan een glanzende stad op een heuvel of een baken van hoop
of alle andere manieren waarop we praten over onszelf en onze waarden.
Migratie was er altijd en zal er altijd blijven.
De redenen waarom mensen vluchten -- vervolging, oorlog, geweld,
klimaatverandering
en de mogelijkheid om op je telefoon te zien
hoe het leven ergens anders is --
deze druk wordt alleen maar groter.
Maar we kunnen een beleid hebben dat onze waarden weerspiegelt
en dat zinvol is gezien de realiteit in de wereld.
Het eerste waar we vanaf moeten is de giftige retoriek
die ons nationale debat over deze kwestie al te lang heeft gekleurd.
(Applaus)
Ik ben zelf geen immigrant of vluchteling,
maar ik neem deze aanvallen persoonlijk, omdat mijn grootouders het waren.
Mijn overgrootmoeder Rose zag haar kinderen zeven jaar lang niet,
toen ze probeerde hen van Polen naar New York te laten komen.
Ze verliet mijn opa op zijn zevende en zag hem niet meer totdat hij 14 was.
Aan de andere kant van mijn familie verliet mijn oma Polen in de jaren 1930
en vertrok naar het Britse mandaatgebied Palestina.
Ze zag haar familie en vrienden nooit meer terug.
Wereldwijde samenwerking als reactie op de wereldwijde migratie en verplaatsing
zou ertoe leiden dat migratie geen crisis meer is,
maar gewoon iets dat er is
en waar we als wereldwijde gemeenschap mee te maken hebben.
Humanitaire hulp is ook cruciaal.
Het bedrag voor ondersteuning aan landen in Midden-Amerika
die ons vluchtelingen en migranten sturen,
is een fractie van het bedrag dat we besteden aan handhaving en detentie.
We kunnen zeker een werkend asielsysteem hebben.
Voor een fractie van de kosten van een muur
kunnen we meer rechters aanstellen,
ervoor zorgen dat asielzoekers advocaten krijgen
en ons toewijden aan een humaan asielbeleid.
(Applaus)
We zouden meer vluchtelingen kunnen herhuisvesten.
Om jullie een gevoel van de daling van het vluchtelingenprogramma te geven:
drie jaar geleden heeft de VS 15.000 Syrische vluchtelingen geherhuisvest
als reactie op de grootste vluchtelingencrisis op aarde.
Een jaar later was dat aantal nog 3.000.
En vorig jaar waren dat 62 personen.
62 mensen.
Ondanks de harde retoriek
en de inspanningen om de immigratie te blokkeren,
vluchtelingen uit het land te houden,
is de steun voor vluchtelingen en immigranten hier
volgens de peilingen nooit zo groot geweest.
Organisaties zoals HIAS, waar ik werk,
en andere humanitaire en religieuze organisaties
laten je gemakkelijk een standpunt innemen
tegen een wet waartegen je je zou moeten verzetten
of een wet die je kan ondersteunen of een beleid dat kan worden bijgestuurd.
Als je een telefoon hebt, kun je iets doen
en als je meer wilt doen, kan het.
Ik kan je vertellen dat als je een van deze detentiecentra ziet
langs de grens
met kinderen erin -- het zijn gevangenissen --
zal je nooit meer dezelfde zijn.
Wat me in mijn gesprek met Ellie zo aanstond,
was dat ze wist dat de verhalen van haar grootouders
niet anders waren dan de verhalen van vandaag,
en dat ze daar iets aan wilde doen.
Ik vertel nog iets
over het achtergrondverhaal van Mr. Potato Head --
natuurlijk een goed verhaal om mee te stoppen.
Een land toont kracht
door mededogen en pragmatisme,
en niet door geweld en angst.
(Applaus)
Die verhalen van de Hassenfelds, mijn familieleden en jullie familieleden
gaan vandaag de dag nog door; ze zijn allemaal hetzelfde.
Een land is sterk
wanneer het aan de vluchteling niet zegt: "Ga weg,"
maar: "Het is OK. We hebben je. Je bent veilig nu."
Dank je.
(Applaus)
Bedankt.
(Applaus)