I'm thrilled to be talking to you by this high-tech method.
Of all humans who have ever lived,
the overwhelming majority would have found what we are doing here
incomprehensible, unbelievable.
Because, for thousands of centuries,
in the dark time before the scientific revolution
and the Enlightenment,
people had low expectations.
For their lives, for their descendants' lives.
Typically, they expected
nothing significantly new or better to be achieved, ever.
This pessimism famously appears in the Bible,
in one of the few biblical passages with a named author.
He's called Qohelet, he's an enigmatic chap.
He wrote, "What has been is what will be,
and what has been done is what will be done;
there is nothing new under the sun.
Is there something of which it is said, 'Look, this is new.'
No, that thing was already done in the ages that came before us."
Qohelet was describing a world without novelty.
By novelty I mean something new in Qohelet's sense,
not merely something that's changed,
but a significant change with lasting effects,
where people really would say,
"Look, this is new,"
and, preferably, "good."
So, purely random changes aren't novelty.
OK, Heraclitus did say a man can't step in the same river twice,
because it's not the same river, he's not the same man.
But if the river is changing randomly,
it really is the same river.
In contrast,
if an idea in a mind spreads to other minds,
and changes lives for generations,
that is novelty.
Human life without novelty
is life without creativity, without progress.
It's a static society, a zero-sum game.
That was the living hell in which Qohelet lived.
Like everyone, until a few centuries ago.
It was hell, because for humans,
suffering is intimately related to staticity.
Because staticity isn't just frustrating.
All sources of suffering --
famine, pandemics, incoming asteroids,
and things like war and slavery,
hurt people only until we have created the knowledge to prevent them.
There's a story in Somerset Maugham's novel "Of Human Bondage"
about an ancient sage
who summarizes the entire history of mankind as,
"He was born,
he suffered and he died."
And it goes on:
"Life was insignificant and death without consequence."
And indeed, the overwhelming majority of humans who have ever lived
had lives of suffering and grueling labor,
before dying young and in agony.
And yes, in most generations
nothing had any novel consequence for subsequent generations.
Nevertheless, when ancient people tried to explain their condition,
they typically did so in grandiose cosmic terms.
Which was the right thing to do, as it turns out.
Even though their actual explanations, their myths,
were largely false.
Some tried to explain
the grimness and monotony of their world
in terms of an endless cosmic war between good and evil,
in which humans were the battleground.
Which neatly explained why their own experience was full of suffering,
and why progress never happened.
But it wasn't true.
Amazingly enough,
all their conflict and suffering
were just due to the way they processed ideas.
Being satisfied with dogma, and just-so stories,
rather than criticizing them
and trying to guess better explanations of the world and of their own condition.
Twentieth-century physics did create better explanations,
but still in terms of a cosmic war.
This time, the combatants were order and chaos, or entropy.
That story does allow for hope for the future.
But in another way,
it's even bleaker than the ancient myths,
because the villain, entropy,
is preordained to have the final victory,
when the inexorable laws of thermodynamics shut down all novelty
with the so-called heat death of the universe.
Currently, there's a story of a local battle in that war,
between sustainability, which is order,
and wastefulness, which is chaos --
that's the contemporary take on good and evil,
often with the added twist that humans are the evil,
so we shouldn't even try to win.
And recently,
there have been tales of another cosmic war,
between gravity, which collapses the universe,
and dark energy, which finally shreds it.
So this time,
whichever of those cosmic forces wins,
we lose.
All those pessimistic accounts of the human condition
contain some truth,
but as prophecies,
they're all misleading, and all for the same reason.
None of them portrays humans as what we really are.
As Jacob Bronowski said,
"Man is not a figure in the landscape --
he is the shaper of the landscape."
In other words,
humans are not playthings of cosmic forces,
we are users of cosmic forces.
I'll say more about that in a moment,
but first, what sorts of thing create novelty?
Well, the beginning of the universe surely did.
The big bang, nearly 14 billion years ago,
created space, time and energy,
everything physical.
And then, immediately,
what I call the first era of novelty,
with the first atom, the first star,
the first black hole,
the first galaxy.
But then, at some point,
novelty vanished from the universe.
Perhaps from as early as 12 or 13 billion years ago,
right up to the present day,
there's never been any new kind of astronomical object.
There's only been what I call the great monotony.
So, Qohelet was accidentally even more right
about the universe beyond the Sun
than he was about under the Sun.
So long as the great monotony lasts,
what has been out there
really is what will be.
And there is nothing out there
of which it can truly be said, "Look, this is new."
Nevertheless,
at some point during the great monotony,
there was an event -- inconsequential at the time,
and even billions of years later,
it had affected nothing beyond its home planet --
yet eventually, it could cause cosmically momentous novelty.
That event was the origin of life:
creating the first genetic knowledge,
coding for biological adaptations,
coding for novelty.
On Earth, it utterly transformed the surface.
Genes in the DNA of single-celled organisms
put oxygen in the air,
extracted CO2,
put chalk and iron ore into the ground,
hardly a cubic inch of the surface to some depth has remained unaffected
by those genes.
The Earth became, if not a novel place on the cosmic scale,
certainly a weird one.
Just as an example, beyond Earth,
only a few hundred different chemical substances have been detected.
Presumably, there are some more in lifeless locations,
but on Earth,
evolution created billions of different chemicals.
And then the first plants, animals,
and then, in some ancestor species of ours,
explanatory knowledge.
For the first time in the universe, for all we know.
Explanatory knowledge is the defining adaptation of our species.
It differs from the nonexplanatory knowledge
in DNA, for instance,
by being universal.
That is to say, whatever can be understood,
can be understood through explanatory knowledge.
And more, any physical process
can be controlled by such knowledge,
limited only by the laws of physics.
And so, explanatory knowledge, too,
has begun to transform the Earth's surface.
And soon, the Earth will become the only known object in the universe
that turns aside incoming asteroids instead of attracting them.
Qohelet was understandably misled
by the painful slowness of progress in his day.
Novelty in human life was still too rare, too gradual,
to be noticed in one generation.
And in the biosphere,
the evolution of novel species was even slower.
But both things were happening.
Now, why is there a great monotony in the universe at large,
and what makes our planet buck that trend?
Well, the universe at large is relatively simple.
Stars are so simple
that we can predict their behavior billions of years into the future,
and retrodict how they formed billions of years ago.
So why is the universe simple?
Basically, it's because big, massive, powerful things
strongly affect lesser things, and not vice versa.
I call that the hierarchy rule.
For example, when a comet hits the Sun,
the Sun carries on just as before,
but the comet is vaporized.
For the same reason,
big things are not much affected by small parts of themselves,
i.e., by details.
Which means that their overall behavior
is simple.
And since nothing very new can happen to things
that remain simple,
the hierarchy rule, by causing large-scale simplicity,
has caused the great monotony.
But, the saving grace is
the hierarchy rule is not a law of nature.
It just happens to have held so far in the universe,
except here.
In our biosphere, molecule-sized objects, genes,
control vastly disproportionate resources.
The first genes for photosynthesis,
by causing their own proliferation,
and then transforming the surface of the planet,
have violated or reversed the hierarchy rule
by the mind-blowing factor of 10 to the power 40.
Explanatory knowledge is potentially far more powerful
because of universality,
and more rapidly created.
When human knowledge has achieved a factor 10 to the 40,
it will pretty much control the entire galaxy,
and will be looking beyond.
So humans,
and any other explanation creators who may exist out there,
are the ultimate agents of novelty for the universe.
We are the reason and the means
by which novelty and creativity, knowledge, progress,
can have objective, large-scale physical effects.
From the human perspective,
the only alternative to that living hell of static societies
is continual creation of new ideas,
behaviors, new kinds of objects.
This robot will soon be obsolete,
because of new explanatory knowledge, progress.
But from the cosmic perspective,
explanatory knowledge is the nemesis of the hierarchy rule.
It's the destroyer of the great monotony.
So it's the creator of the next cosmological era,
the Anthropocene.
If one can speak of a cosmic war,
it's not the one portrayed in those pessimistic stories.
It's a war between monotony and novelty,
between stasis and creativity.
And in this war,
our side is not destined to lose.
If we choose to apply our unique capacity to create explanatory knowledge,
we could win.
Thanks.
(Applause)
إنني متشوّق جدًا للتحدث إليكم عبر هذه التقنية المتقدمة جدًا.
إن كل البشر الذين خاضوا الحياة،
أو لو أن غالبيتَهم الكاسحةَ رأت ما نقوم به هنا اليوم
لَما وَعَوْه ولا صدّقوه.
لأنه منذ آلاف القرون،
في الحقبة المظلمة قبل الثورة العلمية
وعصر التنوير،
كان للناس القليل من الأماني.
من أجل دنياهم، أو من أجل عوالم خلفائهم.
على وجه التحديد، لم يأملوا
تحقيق شيء جديد مميز أو تحقيق شيء أفضل في المطلق.
هذه النزعة التشاؤميّة تظهر شائعةً في الكتاب المقدس،
في واحدة من مقاطع الكتاب المقدس القليلة تحت مُسمى الباري (الخالق).
ويُدعى "كوهيليت"، وهو رجل غامض.
كتبَ: "إنّ ما كان هو ما سوف يكون،
وإنّ ما حدث هو ما سوف يحدث؛
لا جديدَ تحت الشمس.
ولو أن ثمة شيئًا يقال له، 'انظر، هذا جديد'.
كلّا، إنه شيء قد حدث بالفعل في عصورٍ سبقتنا".
يصف كوهيليت عالمًا لا ابتداع فيه.
أنا أقصد بالابتداع في منطق كوهيليت،
ليس فقط بأن شيئًا ما يجري عليه تغيير،
ولكن تغيير لافت له تأثير مستمر،
حيث يقول الناس،
"انظر، هذا شيء جديد"،
وبصيغة التفضيل، "جيد".
ولذلك؛ فإن محض التغيّرات العشوائية ليست بجديد في منطق كوهيليت.
حسنًا، لقد قال هيراقليطس إنه ليس بمقدور المرء أن يقف على ذات النهر مرتين،
لا لأن الماء جرت فيه وتغيّرت، ولكن لأن المرء نفسه هو من تغيّر.
ولكن لو أن النهر قد تغيّر عشوائيًا،
فسيكون هو حقًا النهر ذاته.
على النقيض،
لو أن فكرة في خَلَد إنسان انتشرت إلى خلد الآخرين،
وأحدثت تغييرًا في حيوات أجيال،
فإن هذا هو الابتداع.
إن حياة إنسانية دون ابتداع
هي حياة دون ابتكار، دون إحراز تقدم.
إنه مجتمع جامد، إنها محصلة صفرية.
تلك كانت حياة الجحيم التي عاشها كوهيليت.
كشأن أي إنسان، حتى قرون قليلة مضت.
كانت جحيمًا، لأنه وبالنسبة للبشر،
المعاناة ترتبط مطلقًا بالجمود.
لأن الجمود ليس مجرد إحساس بخيبة أمل.
إن كل مصادر المعاناة...
المجاعة، وتفشّي الأوبئة، وتهديد الكويكبات،
وما إلى ذلك من الحروب والاستعباد،
كلها تضرب البشرية إلى أن نُهيءَ الظروف للمعرفة لتحول بيننا وبينها.
إليكم حكاية في رواية سومرست موم "عن الرق البشري"
عن شخص حكيم من القدماء
الذي يلخّص تاريخ النوع الإنساني كله، بأنه:
"يُولَد،
ثم يعاني، ثم يموت".
ويسترسل:
"حياةٌ عادية وموتٌ دون عاقبة".
وفي واقع الأمر، إن الغالبية الغالبة من كل إنسان دبّ على وجه الأرض
قد خاض حياةً من المعاناة ومن الأعمال الشاقة،
قبل أن يلقى حتفه شابًا وهو في عذاب مقيم.
ودون شك، فإن في غالبية الأجيال
ما كان من جديد يتخلّف من أجل الأجيال المتلاحقة.
لكن، ومع ذلك، حين حاول القدماء ذكر سيرتهم،
هم، وعلى نسق واحد، ذكروها في عبارات مفخّمة.
بحيث كان ذلك أنسب شيء، بينما يُراد له أن يبقى ويستمر.
حتى لو كانت حقيقة سِيَرهم، حقيقة أساطيرهم،
كانت محض أكاذيب.
إن بعضهم حاول ذكر
كآبة ورتابة عالَمه
وتغليفها في عبارات عن حرب كونية لا تنتهي تدور رحاها بين الخير والشر،
بحيث يكون البشر أنفسهم ساحةً لهذه المعركة.
وهو ما يربط بين ما عاشوه من معاناة كاملة،
وبين عدم إحرازهم أي تقدم.
ولم يكن هذا حقيقيًا على الإطلاق.
ويكفي من العجب،
أن كل احترابهم ومعاناتهم
آتية وحسب من الطريقة التي كانوا يفكّرون بها.
بالركون إلى التسليم بالعقيدة والحكايات المجترّة المكررة،
عوضًا عن التعرض لها بالنقد
ومحاولة التفكير في روايات أكبر توافقًا عن العالم وعن شئونهم الذاتية.
إن مبادئ فيزياء القرن العشرين جاءت بتفسيرات أكثر صدقًا.
ولكنها ما تزال أسيرة عبارات الحرب الكونية.
في هذا التوقيت، تمثّل المتحاربون في النظام، والفوضى أو العشوائية.
إن هذه النظرية من شأنها أن تُمنّي النفس بمجيء الغد.
ولكن على الجانب الآخر،
فإنها أشد ظلامًا حتى من الأساطير القديمة،
لأن التواكلية المقيتة
تفضي إلى إحراز النصر النهائي،
حين توقِف القوانين الصارمة للديناميات الحرارية كل عوامل التجديد
ويُعبّر عن هذه العملية بـ"موت وهَج الكون".
والآن تسود نظرية للمعركة الذاتية عن تلك الحرب،
بين الاستدامة، التي هي النظام.
وبين الإِسراف، الذي هو الفوضى...
التي تزج بها الحداثة إلى ثنائية الخير والشر،
ويصحبها على الأغلب المنعطف الذي يفضي بأن البشر هم الشر،
فلا يتوجّب علينا حتى السعي في سبيل إحراز انتصار.
ومؤخرًا،
هنالك أحاديث عن حرب كونية أخرى،
بين الجاذبية، التي تعمل على هدم الكون،
وبين الطاقة المظلمة، التي في النهاية تعمل على تمزيقه.
ولذلك فهذه المرة،
متى أحرز انتصارًا أيٌ من قوى الحرب الكونية تلك،
فلسوف نخسر.
كل هذه الحسابات التشاؤميّة عن سيرة الإنسان
تحوي بعض الحقيقة،
ولكنها كنبوءات،
فإن جميعها ضلالات وكلها تعزى لذات السبب.
لا أحد منهم استعرض ماهية البشر على نحو ما نحن عليه بالفعل.
أو كما قال جاكوب:
"إن الإنسان ليس رقمًا على الرُقعة...
إنه المتحكم في الرُقعة".
بكلمات أخرى،
إن البشر ليسوا مجرد ألعوبة في يد القوى الكونية،
إننا مستعمِلون لقوى الكون.
سوف أستفيض في تناول هذا عند لحظة ما،
ولكن قبل هذا، ما عسى الشيء الذي يأتي بالجديد؟
حسنًا، بداية الكون بالتأكيد جاءت بالجديد.
الانفجار العظيم (البيغ بانغ)، قبل زهاء 14 مليار سنة،
أوجد الفضاء، والزمن، والطاقة،
كل شيء ماديًا.
ومن ثم، وفورًا،
كان ما أدعوه العالم الأول من الابتداع،
منذ الذرة الأولى، والنجم الأول،
وأول ثقب أسود،
وأول مجرّة.
ولكن، لدى محطة ما،
اختفى الابتداع من الكون.
وربما كان هذا مبكرًا منذ 12 أو 13 مليار سنة مضت،
وحتى يومنا هذا،
ما كان هناك أي نوع جديد من الأجرام الفلكية.
ما كان هنالك إلّا ما أدعوه بالرتابة العظيمة.
لذلك، كوهيليت من حيث لا يدري كان مصيبًا إلى أبعد الحدود
فيما يخصّ عالم ما وراء الشمس
بقدر ما كان مصيبًا بشأن عالم ما تحت الشمس.
وبالتالي فما استمرت الرتابة العظيمة،
فسيظل ما كان هناك
هو بالفعل ما سوف يكون.
وما من شيء هنالك
مما يقال حقيقةً عنه: "انظر، هذا جديد".
على الرغم من ذلك،
ولدى واحدة من المراحل خلال الرتابة العظيمة،
كان ثمة حدث... كان حدثًا فجائيًا في ذلك الوقت،
وحتى تتابع مليارات السنين فيما بعد،
ما كان مؤثرًا فيما وراء الكوكب الأم...
حتى صار في نهاية المطاف بوسعه إحداث ما هو جديد على مستوى الكون.
كان هذا الحدث هو ابتداء الحياة:
معاصرًا لتكوين أول معرفة وراثية (جينية)،
وتهيئة التأقلم الحيوي،
والتهيئة من أجل الإتيان بالجديد.
وقد عمل ذلك في المطلق على إعادة تشكيل سطح كوكب الأرض.
إن الجينات في الحمض النووي للكائنات أحادية الخلية
وفّرت الأكسجين في الهواء،
واستخلصت ثاني أكسيد الكربون،
ووضعت الطباشير وخام الحديد في باطن الأرض،
وبقيت بالكاد مسافة بوصة مكعبة من السطح على وضعية مناسبة بحيث لا تتأثّر
تلك الجينات.
وصار كوكب الأرض، ولو لم يكن مكانًا جديدًا بالمعيار الكوني،
صار الأكثر تنوّعًا بالتأكيد.
فقط للتدليل عمّا وراء كوكب الأرض،
فقد جرى رصد عدة مئات من العناصر الكيميائية المختلفة.
ومن المحتمل توافر أكثر من ذلك في بعض الأماكن غير المأهولة،
ولكن على الأرض،
أنعش التطور ملياراتٍ من العناصر الكيميائية المختلفة.
ومن ثم، كانت النباتات الأولية، والحيوانات البدائية،
ومن ثم، تواجدت في بعض أنواع أسلافنا،
المعرفة التعليلية.
ولأول مرة على الإطلاق في الكون، وبالنسبة لكل ما نعرفه.
المعرفة التعليليّة تعمل على ضبط تأقلم أنواعنا.
وهي تختلف عن المعرفة غير التعليلية
كما في الحمض النووي، على سبيل المثال،
حين يكون عند المستوى الكوني.
هذا أقرب إلى أن نقول، إن أيًا ما كان ما يمكن استيعابه،
فهو يمكن فهمُه من خلال المعرفة التعليلية.
وأكثر من ذلك، فإن أي عملية مادية
يمكن أن تخضع لنوع من المعرفة،
فإنها تُحكَم فقط بموجب قوانين الفيزياء.
ولذلك فإن المعرفة التعليلية، أيضًا،
أعادت تشكيل سطح كوكب الأرض.
وقريبًا، سيصير كوكب الأرض هو الجُرم الوحيد المعروف في الكون
الذي يصرف الكويكبات الدانية منه جانبًا عوضًا عن انجذابها إليه.
لقد أساء كوهيليت فهمًا
جراء الملل من بطء إيقاع يومِه.
إن الابتداع والتجديد في حياة الإنسان كان شحيحًا، ورتيبًا،
على نحو ما لا يمكن ملاحظته في جيلٍ واحد.
وفي المحيط الحيوي،
كان تطور الأنواع الجديدة هو أيضًا بطيئًا.
ولكن كلا الشيئين كان يحدث.
واليوم، ما الذي يضع الرتابة في الكون بشكل عام عند هذا المستوى،
وما الذي أودى بكوكبنا خاصةً إلى هذا المصير؟
حسنًا، إن الكون بصفة عامة هو بسيط بشكل ما.
النجوم بسيطة جدًا
لدرجة أننا نستطيع حساب مآلاتها لمليارات السنين من المستقبل،
أو أن يكون بمقدورنا التنبأ بكيفية تشكُّلها من مليارات السنين.
فلماذا الكون ليس معقدًا؟
بصفة أساسية، يعزى هذا إلى أن الأشياء الكبيرة الضخمة القوية
تؤثّر بقوة في الأشياء الأقل، والعكس ليس صحيحًا.
أنا أدعو هذا بقانون التسلسل الهرَمي.
على سبيل المثال، حين يضرب الشمسَ مذنب،
تبقى الشمس كما كانت من قبل،
بينما يتبخّر المذنب.
لذات السبب،
لا تتأثر الأشياء الكبيرة كثيرًا بفعل أجزائها الصغيرة المكونة لها،
أي؛ بالتفاصيل.
بما يعني أن تصرفها ككل
بسيط.
وطالما أن شيئًا جديدًا كل الجدة ليس في سبيله لأن يطرأ على أشياء أخرى
ما تزال بسيطة،
فإنه وبموجب قانون التسلسل الهرمي، الذي يقضي بفرض معيار واسع من البساطة،
سوف يتسبب في رتابة عظيمة.
ولكن، مما يحبَذ ذكرُه هنا
أن قانون التسلسل الهرمي ليس قانونًا من قوانين الطبيعة.
هو فقط يسري لكي يثبت وجوده في عمق الكون،
وليس هنا.
وفي محيطنا الحيوي، فإن الأجسام الجزيئية، والجينات،
يخضع لها على مستوى واسع النطاق مواردُ غير متجانسة.
الجينات الأولى لعملية البناء الضوئي،
المسئولة عن عملية التكاثر الذاتي،
ومن ثم إعادة تشكيل سطح الأرض.
إن هذه الجينات خالفت أو حوّرت قانون التسلسل الهرمي
بواسطة معامل الإثارة العقلية على مقياس من 10 إلى 40.
إن المعرفة التعليلية ذات قوة مطلقة عظيمة
بسبب فهمها الواسع للكون،
وتطورها المتسارع.
حين تصل المعرفة الإنسانية إلى المعامل المشترك الأكبر 10 إلى 40،
ستخضع لها المجرة بكاملها إلى حدٍ بعيد،
وتعدو إلى ما وراء المجرة.
فالبشر،
وأي مبدعين آخرين يُرجّح وجودهم في الكون،
هم الوكلاء الحصريون للابتداع والتجديد في عموم الكون.
إننا السبب والمعاني
بحيث لولانا ما امتلك الابتداع، والابتكار، والمعرفة، والتقدم،
هدفًا، وتأثيراتٍ ماديةً عظيمة القدر.
من المنظور الإنساني،
فإن البديل الوحيد لحياة الجحيم التي تعيشها المجتمعات الجامدة
هو المضي قدمًا في إبداع أفكار جديدة،
واتخاذ مسارات جديدة، وتنويع الأهداف.
في يومٍ من الأيام سيسود هذا الآلي الذي أطلُ عبره،
نتيجة للمعرفة التعليلية الجديدة، والتقدم.
ولكن من المنظور الواسع للكون،
فإن المعرفة التعليلية هي بمثابة عدو لقانون التسلسل الهرمي.
إنها معول الهدم للرتابة العظيمة.
وبالتالي فإنها يدُ البناءِ للحقبة القادمة من سيادة العلوم الكونية
الأنثروبوسين.
لو أنّ أحدًا بوسعه التحدث عن حرب كونية،
فإنه لن يكون ذلك الذي يستعرض تلك القصص البائسة.
لإنها حربٌ بين الرتابة والابتداع،
بين الجمود والإبداع.
وفي هذه الحرب،
لن يكون مكتوبًا علينا الخسارة.
لو اخترنا تطبيق قدرتنا الفريدة في تشكيل معرفة تعليلية جديدة.
فلسوف ننتصر.
شكرًا.
(تصفيق)
Ich freue mich sehr, mit Ihnen über diese Hightech-Methode zu sprechen.
Von allen Menschen, die je gelebt haben,
würde die überwiegende Mehrheit das, was wir hier machen,
für unbegreiflich, unglaublich, halten.
Denn für tausende von Jahrhunderten,
in der dunklen Zeit vor der wissenschaftlichen Revolution
und der Aufklärung,
hatten Menschen niedrige Erwartungen.
Für ihr Leben und für das Leben ihrer Nachkommen.
Typischerweise erwarteten sie
nichts wesentlich Neues oder Besseres jemals zu erreichen.
Dieser Pessimismus erscheint bekanntlich in der Bibel,
in einer der wenigen biblischen Textstellen mit einem bekannten Autor.
Er heißt Qohelet, er ist ein rätselhafter Kerl.
Er schrieb: "Was gewesen ist, ist, was sein wird,
und was getan wurde, ist, was getan wird;
es geschieht nichts Neues unter der Sonne."
Gibt es etwas, von dem man sagt: "Schau, das ist neu."?
Nein, diese Dinge waren bereits in den Zeiten, die vor uns lagen, erledigt.
Qohelet beschrieb eine Welt ohne Neuheit.
Mit Neuheit meine ich etwas Neues in Qohelets Sinne,
nicht nur etwas, das sich verändert hat,
sondern eine signifikante Änderung mit nachhaltiger Wirkung,
wo die Leute wirklich sagen würden:
"Schau, das ist neu",
und, vorzugsweise, "gut".
Also rein willkürliche Änderungen sind keine Neuheit.
Heraklit sagte, dass ein Mensch nicht zwei Mal in denselben Fluss treten kann,
weil es nicht derselbe Fluss ist, er ist nicht derselbe Mensch.
Doch wenn sich der Fluss zufällig ändert,
ist es wirklich derselbe Fluss.
Im Gegensatz dazu,
wenn sich eine Idee von einem Kopf in andere Köpfe ausbreitet,
und das Leben vieler Generationen ändert,
ist das eine Neuheit.
Menschliches Leben ohne Neuheit
ist ein Leben ohne Kreativität, ohne Fortschritt.
Es ist eine statische Gesellschaft, ein Nullsummenspiel.
Das war die Hölle auf Erden, in der Qohelet lebte.
Wie jeder andere, bis vor ein paar Jahrhunderten.
Es war die Hölle, weil für Menschen
Leiden eng mit Statik zusammenhängt.
Da Statik nicht nur frustrierend ist.
Alle Formen des Leidens --
Hungersnot, Pandemien, kommende Asteroiden
und Dinge wie Krieg und Versklavung verletzen Menschen,
bis wir das Wissen aufgebaut haben, um sie zu vermeiden.
Es gibt eine Geschichte in Somerset Maughams Roman "Of Human Bondage"
über einen alten Weisen,
der die gesamte Menschheitsgeschichte
als "Er wurde geboren,
er litt und ist dann gestorben" zusammenfasst.
Und es geht weiter:
"Das Leben war unbedeutend und der Tod ohne Folgen."
In der Tat hatte die große Mehrheit der Menschen, die je gelebt haben,
ein Leben voller Leid und mühsamer Arbeit,
bevor sie jung und qualvoll starben.
Und ja, in den meisten Generationen
hatte nichts neuartige Folgen für nachfolgende Generationen.
Nichtsdestotrotz, wenn antike Menschen versuchten ihren Zustand zu erklären,
taten sie es typischerweise in grandiosen kosmischen Ausdrücken.
Was das Richtige war, wie sich herausstellte.
Obwohl ihre unmittelbaren Erklärungen, ihre Mythen,
größtenteils falsch waren.
Manche versuchten die Grimmigkeit
und Monotonie ihrer Welt,
im Sinne eines endlosen Krieges zwischen Gut und Böse zu erklären,
in denen Menschen das Schlachtfeld waren.
Was recht genau erklärt, wieso ihre eigene Erfahrung voller Leid war
und weshalb Fortschritt nie stattfand.
Doch das war nicht wahr.
Erstaunlicherweise waren
alle ihre Konflikte und ihr Leid
auf die Art und Weise wie sie Ideen verarbeiteten zurückzuführen.
Mit einem Glaubenssatz und gerade solchen Geschichten zufrieden zu sein,
anstatt sie zu kritisieren
und zu versuchen bessere Erklärungen für die Welt und ihren Zustand anzunehmen.
Physiker aus dem zwanzigsten Jahrhundert entwickelten bessere Erklärungen,
aber weiterhin im Sinne des komischen Krieges.
Diesmal waren die Kämpfer Ordnung und Chaos oder Entropie.
Diese Geschichte lässt Hoffnungen für die Zukunft zu.
Aber andererseits
ist es noch düsterer als die antiken Mythen,
weil der Bösewicht, die Entropie,
vorbestimmt ist, den endgültigen Sieg zu erringen,
wenn die unerbittlichen Gesetze der Thermodynamik
alle Neuheiten stilllegen.
mit dem sogenannten Hitzetod des Universums.
Derzeit gibt es eine Geschichte über eine lokale Schlacht in diesem Krieg,
zwischen Nachhaltigkeit, die Ordnung ist,
und Verschwendung, welche Chaos ist --
das ist die zeitgenössische Auffassung über Gut und Böse,
oft mit dem gewissen Extra, dass Menschen das Böse sind,
also sollten wir nicht einmal versuchen zu gewinnen.
Unlängst gab es Geschichten
über einen anderen komischen Krieg
zwischen der Schwerkraft, die das Universum zum Einsturz bringt,
und der dunklen Energie, die es schließlich vernichtet.
Diesmal werden wir,
egal welche dieser komischen Kräfte gewinnt,
also verlieren.
All diese pessimistische Berichte über den menschlichen Zustand
enthalten etwas Wahrheit,
jedoch als Prophezeiungen
sind sie alle irreführend und das alles aus demselben Grund.
Keins von denen stellt die Menschen dar wie sie wirklich sind.
Wie Jacob Bronowski sagte:
"Der Mensch ist keine Figur in der Landschaft --
er ist der Gestalter der Landschaft."
In anderen Worten
sind Menschen kein Spielzeug der komischen Kräfte.
Wir sind die Anwender komischer Kräfte.
Ich werde gleich mehr darüber sagen,
doch zuerst: Welche Art von Dingen schafft Neuheit?
Na ja, der Beginn des Universums tat dies ganz sicher.
Der Urknall vor etwa 14 Milliarden Jahren
schaffte Raum, Zeit und Energie,
alles Physische.
Und dann sofort,
was ich die erste Ära der Neuheit nenne,
das erste Atom, der erste Stern,
das erste schwarze Loch,
die erste Galaxie.
Aber dann verschwand irgendwann
die Neuheit aus dem Universum.
Möglicherweise gab es vor 12 oder 13 Billionen Jahren
bis hin in die Gegenwart
noch nie eine neue Art von astronomischem Objekt.
Es existierte lediglich, was ich die große Monotonie nenne.
Also hatte Qohelet aus Versehen sogar noch mehr Recht,
was das Universum hinter der Sonne betrifft,
als er es über dasjenige unter der Sonne hatte.
So lange wie die große Monotonie anhielt,
ist wirklich das, was sein wird,
das was so lange draußen gewesen ist.
Und es gibt nichts da draußen,
von dem aufrichtig gesagt werden kann: "Schau, das ist neu."
Nichtsdestotrotz
gab es ab einem bestimmten Punkt während der großen Monotonie
eine Veranstaltung -- unbedeutend zu der Zeit.
Auch Milliarden Jahre später
hat es nichts hinter seinem Heimatplaneten beeinflusst.
Aber letztendlich könnte es zu kosmisch bedeutsamen Neuerungen führen.
Das Ereignis war der Ursprung des Lebens:
Schaffung des ersten genetischen Wissens,
Kodierung für biologische Anpassungen,
Kodierung für Neuerungen.
Auf der Erde hat es die Oberfläche völlig transformiert.
Gene in den DNA einzelliger Organismen
brachten Sauerstoff in die Luft,
extrahierten CO2,
legten Kreide und Eisenerz in den Boden.
Kaum ein Kubikzentimeter der Oberfläche ist bis zu einer gewissen Tiefe
von diesen Genen unberührt geblieben.
Die Erde wurde, wenn nicht ein neuer Ort auf dem kosmischen Maßstab,
sicherlich komischer.
Nur als Beispiel: jenseits der Erde
wurden nur wenige hundert verschiedene chemische Substanzen entdeckt.
Vermutlich gibt es noch einige mehr an unbelebten Orten,
aber auf der Erde
hat die Evolution Milliarden von verschiedenen Chemikalien erschaffen.
Und danach die ersten Pflanzen, Tiere,
und dann, in einer unserer Vorfahren-Arten,
erklärendes Wissen.
Zum ersten Mal im Universum für alles, was wir wissen,
ist erklärendes Wissen die entscheidende Anpassung unserer Spezies.
Es unterscheidet sich vom nicht-erklärenden Wissen,
zum Beispiel in der DNA,
indem sie sehr vielseitig ist.
Das heißt, was auch immer zu verstehen ist,
kann auch über erklärendes Wissen verstanden werden.
Und mehr noch, jeder physikalische Prozess
kann durch solches Wissen kontrolliert werden,
lediglich eingeschränkt durch die Gesetze der Physik.
Und so fing das erklärende Wissen
auch an, die Oberfläche der Erde zu verändern.
Und bald wird die Erde das einzige bekannte Objekt im Universum sein,
das eingehende Asteroiden beiseite schiebt, anstatt sie anzuziehen.
Qohelet wurde verständlicherweise
durch die schmerzhafte Langsamkeit des Fortschritts in seiner Zeit irregeführt.
Die Neuheit im menschlichen Leben war noch zu selten, zu allmählich,
um in einer Generation erkannt zu werden.
Und in der Biosphäre
war die Evolution von neuen Spezies sogar umso langsamer.
Doch beide Dinge sind passiert.
Nun, warum gibt es eine große Monotonie im Universum insgesamt,
und was veranlasst unseren Planeten, diesem Trend zu widerstehen?
Das Universum insgesamt ist relativ simpel.
Sterne sind so simpel,
dass wir ihr Verhalten Billionen von Jahren in die Zukunft vorhersehen
und rückwirkend darstellen können, wie sie entstanden.
Also wieso ist das Universum so einfach?
Im Prinzip, weil große, massive, mächtige Sachen
sich stark auf kleinere Dinge auswirken, und nicht umgekehrt.
Ich nenne es die Hierarchieregel.
Zum Beispiel, wenn ein Komet die Sonne trifft,
geht die Sonne weiter wie bisher,
doch der Komet ist verpufft.
Aus demselben Grund
werden große Dinge nicht viel von eigenen kleinen Teilen beeinflusst,
zum Beispiel von Details.
Was bedeutet, dass ihr gesamtes Verhalten simpel ist.
Und weil Dingen, die simpel bleiben,
nicht sehr viel Neues passieren kann,
hat die Hierarchieregel durch die Erzeugung großer Vereinfachung
die große Monotonie veranlasst.
Aber die rettende Gnade ist,
dass die Hierarchieregel kein Naturgesetz ist.
Es funktioniert bisher nur zufällig gut im Universum,
außer hier.
In unserer Biosphäre kontrollieren molekülgroße Objekte, Gene,
weit überproportionale Ressourcen.
Die ersten Gene für die Photosynthese,
indem sie ihre eigene Proliferation verursachen
und dann die Oberfläche des Planeten transformieren,
haben die Hierarchie-Regel
um den atemberaubenden Faktor 10 hoch 40 verletzt oder umgekehrt.
Erklärendes Wissen ist potenziell weitaus mächtiger,
wegen der Universalität
und es wird schneller erzeugt.
Wenn menschliches Wissen den Faktor 10 hoch 40 erreicht,
wird es so ziemlich das gesamte Universum kontrollieren
und darüber hinaus.
Also sind Menschen
und alle anderen erklärenden Wesen, die da draußen existieren,
die ultimativen Agenten der Neuheit für das Universum.
Wir sind der Grund und das Mittel,
mit dem Neuheit, Kreativität, Wissen und Fortschritt
objektive, große physische Auswirkungen haben können.
Aus menschlicher Sicht
ist die stetige Schaffung von neuen Ideen,
Verhalten und neue Arten von Objekten, die einzige Alternative
zu dieser lebenden Hölle der statischen Gesellschaft.
Dieser Roboter wird bald obsolet sein,
wegen neuem erklärenden Wissen und Fortschritt.
Doch von der kosmischen Perspektive
ist erklärendes Wissen der Erzfeind der Hierarchieregel.
Es ist der Zerstörer der großen Monotonie.
Es ist also der Schöpfer der nächsten kosmologischen Ära,
das Anthropozän.
Wenn man vom komischen Krieg sprechen kann, ist es nicht derjenige,
der in diesen pessimistischen Geschichten dargestellt wird.
Es ist ein Krieg zwischen Monotonie und Neuheit,
zwischen Stillstand und Kreativität.
Und in diesem Krieg
ist unsere Seite nicht verdammt zu verlieren.
Wenn wir uns dafür entscheiden, unsere einzigartige Fähigkeit
zur Schaffung von erklärendem Wissen einzusetzen,
können wir gewinnen.
Danke.
(Applaus)
Είμαι ενθουσιασμένος που σας μιλάω με αυτή την τεχνολογικά προηγμένη τεχνική.
Από όλους τους ανθρώπους που έζησαν ποτέ,
η συντριπτική πλειοψηφία θα έβρισκε αυτό που κάνουμε τώρα
ακατανόητο, απίστευτο.
Επειδή, για χιλιάδες αιώνες,
στη σκοτεινή εποχή πριν την επιστημονική επανάσταση
και την Αναγέννηση,
οι άνθρωποι είχαν χαμηλές προσδοκίες.
Για τη ζωή τους, για τη ζωή των απογόνων τους.
Τυπικά, δεν προσδοκούσαν
να συμβεί ποτέ τίποτα καινοτόμο ή καλύτερο.
Αυτή η απαισιοδοξία εμφανίζεται ξεκάθαρα στη Βίβλο,
σε ένα από τα λίγα βιβλικά αποσπάσματα υπογεγραμμένα από ένα συγγραφέα.
Λέγεται Κοχέλετ, είναι ένας αινιγματικός τύπος.
Έγραψε, «Ό,τι έχει ήδη υπάρξει είναι αυτό που μέλλεται να υπάρξει
και αυτό που έχει ήδη γίνει είναι αυτό που μέλλεται να γίνει,
δεν υπάρχει τίποτα νέο υπό τον ήλιο.
Υπάρχει κάτι για το οποίο λέγεται, "Κοίτα, αυτό είναι νέο".
Όχι, αυτό έχει ήδη γίνει τα χρόνια πριν την εποχή μας».
Ο Κοχελέτ περιέγραφε ένα κόσμο χωρίς καινοτομία.
Λέγοντας καινοτομία εννοώ κάτι νέο με την αντίληψη του Κοχελέτ,
όχι απλώς κάτι που άλλαξε,
αλλά μια σημαντική αλλαγή με διαρκή αποτελέσματα,
που οι άνθρωποι θα έλεγαν,
«Κοίτα, αυτό είναι νέο»,
και, κατά προτίμηση, «καλό».
Οπότε, οι τυχαίες αλλαγές δεν αποτελούν καινοτομία.
Βέβαια, ο Ηράκλειτος έλεγε ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι,
επειδή το ποτάμι δεν είναι ίδιο, ούτε εσύ είσαι ο ίδιος.
Όμως αν το ποτάμι αλλάζει τυχαία,
στην πραγματικότητα είναι το ίδιο ποτάμι.
Αντίθετα,
αν μια ιδέα σε ένα μυαλό απλωθεί και σε άλλα μυαλά,
και αλλάξει τις ζωές γενεών,
αυτό είναι καινοτομία.
Η ανθρώπινη ζωή χωρίς καινοτομία
είναι ζωή χωρίς δημιουργικότητα, χωρίς πρόοδο.
Είναι μια στατική κοινωνία, με μηδαμινό συνολικό αποτέλεσμα.
Σ' αυτή την κόλαση ζούσε ο Κοχέλετ.
Όπως όλοι, μέχρι μερικούς αιώνες πριν.
Ήταν κόλαση, επειδή για τους ανθρώπους,
τα βάσανα σχετίζονται με την στατικότητα.
Επειδή η στατικότητα δεν είναι απλά απελπιστική.
Όλες οι μορφές βασάνων --
η πείνα, οι πανδημίες, οι ερχόμενοι αστεροειδείς,
και πράγματα όπως ο πόλεμος και η σκλαβιά,
βλάπτουν τους ανθρώπους μόνο μέχρι δημιουργηθεί η γνώση για να τα αποφύγουμε.
Υπάρχει μια ιστορία στη νουβέλα του Σόμερσετ Μομ, «Ανθρώπινα Δεσμά»,
για ένα αρχαίο σοφό
που συνοψίζει ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας ως εξής,
«Γεννήθηκε,
υπέφερε και πέθανε».
Και συνεχίζει:
«Η ζωή ήταν ασήμαντη και ο θάνατος χωρίς σημασία».
Και πραγματικά, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έζησαν ποτέ
έζησαν ζωές βασανισμένες και εξαντλητικές,
πριν πεθάνουν νέοι και με μεγάλο πόνο.
Και ναι, στις περισσότερες γενιές
δεν έγινε τίποτα καινοτόμο για τις επόμενες γενιές.
Πάντως, όταν οι αρχαίοι λαοί προσπάθησαν να εξηγήσουν την κατάστασή τους,
τυπικά το έκαναν με μεγαλειώδεις κοσμικούς όρους.
Που ήταν και σωστό, όπως αποδείχτηκε.
Παρόλο που οι εξηγήσεις τους, οι μύθοι τους,
ήταν κατά κανόνα λανθασμένες.
Μερικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν
τη θλίψη και τη μονοτονία του κόσμου τους
ως έναν αιώνιο πόλεμο ανάμεσα στο καλό και το κακό,
όπου οι άνθρωποι ήταν το πεδίο της μάχης.
Που εξηγούσε ξεκάθαρα γιατί βίωναν μια βασανισμένη ζωή
και γιατί η πρόοδος δεν συνέβαινε ποτέ.
Αλλά δεν ήταν αλήθεια.
Παραδόξως,
όλα τα βάσανα και οι κακουχίες τους
οφείλονταν απλά στον τρόπο που επεξεργάζονταν τις ιδέες.
Όντας ικανοποιημένοι από τα δόγματα και τις ανεπιβεβαίωτες ιστορίες,
αντί να τα κατακρίνουν
και να προσπαθήσουν να βρουν
καλύτερες εξηγήσεις για τον κόσμο και την κατάσταση τους.
Η φυσική του 20ου αιώνα πράγματι δημιούργησε καλύτερες εξηγήσεις,
αλλά ακόμη στα πλαίσια ενός κοσμικού πολέμου.
Αυτή τη φορά οι μαχητές ήταν η τάξη και το χάος, ή η εντροπία.
Αυτή η ιστορία δίνει ελπίδα για το μέλλον.
Αλλά από μια άλλη άποψη,
είναι ακόμη πιο δυσοίωνο από τους αρχαίους μύθους,
επειδή ο κακοποιός, η εντροπία,
είναι προκαθορισμένος να πάρει την τελική νίκη,
όταν οι αμείλικτοι θερμοδυναμικοί νόμοι αποκλείσουν κάθε καινοτομία
με τον λεγόμενο θερμικό θάνατο του σύμπαντος.
Τελευταία, υπάρχει μια ιστορία μιας επιμέρους μάχης αυτού του πολέμου,
ανάμεσα στην βιωσιμότητα, που είναι τάξη,
και την σπατάλη που είναι χάος --
αυτή είναι η σύγχρονη εκδοχή του καλού και του κακού,
πολλές φορές με την πρόσθετη δυσκολία ότι οι άνθρωποι είναι το κακό,
ώστε δεν θα' πρεπε καν να προσπαθήσουμε να νικήσουμε.
Και πρόσφατα,
υπήρξαν μύθοι ενός άλλου κοσμικού πολέμου,
ανάμεσα στην βαρύτητα, που προκαλεί την κατάρρευση του σύμπαντος,
και την σκοτεινή ενέργεια, που τελικά το κομματιάζει.
Οπότε αυτή τη φορά,
όποια κι αν νικήσει από αυτές τις κοσμικές δυνάμεις,
εμείς τελικά θα χάσουμε.
Όλες αυτές οι απαισιόδοξες εκδοχές της ανθρώπινης κατάστασης
περιέχουν κάποιες αλήθειες,
αλλά ως προφητείες,
είναι όλες τους παραπλανητικές και όλες για τον ίδιο λόγο.
Καμιά τους δεν απεικονίζει τους ανθρώπους όπως πραγματικά είμαστε.
Όπως είπε ο Τζέικομπ Μπρονόβσκι,
«Ο άνθρωπος δεν είναι μια φιγούρα στο τοπίο --
είναι ο διαμορφωτής του τοπίου».
Με άλλα λόγια,
εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε μαριονέτες των κοσμικών δυνάμεων,
είμαστε χρήστες των κοσμικών δυνάμεων.
Θα σας πω γι' αυτό σε λίγο,
αλλά πρώτα απ' όλα, τι είδους πράγμα δημιουργεί καινοτομία;
Η αρχή του σύμπαντος σίγουρα δημιούργησε.
Η μεγάλη έκρηξη, σχεδόν 14 δισεκατομμύρια χρόνια πριν,
δημιούργησε χώρο, χρόνο και ενέργεια,
ότι αποτελεί τον φυσικό κόσμο.
Και τότε, αμέσως μετά,
στην πρώτη εποχή της καινοτομίας όπως τη λέω εγώ,
με το πρώτο άτομο, το πρώτο άστρο,
την πρώτη μαύρη τρύπα,
τον πρώτο γαλαξία.
Όμως τότε, κάποια στιγμή,
η καινοτομία εξαφανίστηκε από το σύμπαν.
Ίσως 12 ή 13 δισεκατομμύρια χρόνια πριν,
μέχρι σήμερα,
δεν υπήρξε κανένα νέο είδος αστρονομικού αντικειμένου.
Υπήρξε μόνο αυτό που λέω εγώ η μεγάλη μονοτονία.
Οπότε, ο Κοχελέτ είχε τυχαία περισσότερο δίκιο
για το σύμπαν πέρα από τον Ήλιο
από ότι για το σύμπαν υπό τον Ήλιο.
Όσο διαρκούσε η μεγάλη μονοτονία,
ότι υπήρξε εκεί έξω
είναι τελικά αυτό που θα υπάρξει.
Και δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω
για το οποίο μπορεί αληθινά να ειπωθεί, «Κοίτα, αυτό είναι καινούριο».
Ωστόσο,
σε κάποια στιγμή της μεγάλης μονοτονίας,
υπήρξε ένα γεγονός -- ασήμαντο τότε,
που δισεκατομμύρια χρόνια αργότερα,
δεν έχει επηρεάσει τίποτα πέρα από τον πλανήτη του --
που τελικά, μπορεί να προκαλέσει μεγάλη κοσμική καινοτομία.
Αυτό το γεγονός ήταν η πηγή της ζωής:
η δημιουργία της πρώτης γενετικής γνώσης.
η κωδικοποίηση βιολογικών προσαρμογών,
κωδικοποίηση της καινοτομίας.
Στη Γη, μεταμόρφωσε εντελώς την επιφάνεια.
Γονίδια στο DNA μονοκύτταρων οργανισμών
απελευθέρωσαν οξυγόνο στον αέρα,
παρήγαγαν διοξείδιο του άνθρακα,
τοποθέτησαν κιμωλία και σίδηρο στο έδαφος,
ούτε μια κυβική ίντσα επιφάνειας σε κάποιο βάθος δεν έμεινε ανεπηρέαστη
από αυτά τα γονίδια.
Η Γη έγινε, αν όχι ένα καινοτόμο μέρος σε κοσμική κλίμακα,
σίγουρα ένα αλλόκοτο μέρος.
Ένα απλό παράδειγμα, πέρα από τη Γη,
μόνο λίγες εκατοντάδες διαφορετικές χημικές ουσίες έχουν ανιχνευθεί.
Πιθανώς να υπάρχουν μερικές σε κάποιες τοποθεσίες χωρίς ύπαρξη ζωής,
αλλά στη Γη,
η εξέλιξη δημιούργησε δισεκατομμύρια διαφορετικές χημικές ενώσεις.
Και μετά τα πρώτα φυτά, ζώα,
και μετά, σε κάποια αρχαία είδη ανθρώπου
την επεξηγηματική γνώση.
Για πρώτη φορά στο σύμπαν, απ' ό,τι ξέρουμε.
Η επεξηγηματική γνώση αποτελεί την καθοριστική προσαρμογή του είδους μας.
Διαφέρει από την μη επεξηγηματική γνώση
στο DNA, για παράδειγμα,
όντας καθολικής εμβέλειας.
Δηλαδή, ότι μπορεί να γίνει κατανοητό,
μπορεί να γίνει κατανοητό μέσω της επεξηγηματικής γνώσης.
Ακόμη περισσότερο, οποιαδήποτε φυσική διεργασία
μπορεί να ελεγχθεί με αυτό το είδος γνώσης,
με μοναδικό όριο τους νόμους της φυσικής.
Οπότε, και η επεξηγηματική γνώση, επίσης,
άρχισε να μεταμορφώνει την επιφάνεια της Γης.
Και σύντομα, η Γη θα γίνει το μόνο γνωστό αντικείμενο στο σύμπαν
που θα απομακρύνει τους ερχόμενους αστεροειδείς αντί να τους ελκύει.
Ο Κοχέλετ δικαιολογημένα παραπλανήθηκε
από την επώδυνη βραδύτητα της προόδου της εποχής του.
Η καινοτομία στην ανθρώπινη ζωή ήταν τότε πολύ σπάνια και σταδιακή στην εξέλιξή της,
για να γίνει αντιληπτή από μια γενεά ανθρώπων.
Και στη βιόσφαιρα,
η εξέλιξη των νέων ειδών ήταν ακόμη πιο αργή.
Αλλά και τα δύο συνέβαιναν.
Οπότε, γιατί υπάρχει η μεγάλη μονοτονία στο σύμπαν σε μεγάλη κλίμακα,
και γιατί ο πλανήτης μας αντιστέκεται σ' αυτή την καθολική τάση;
Το σύμπαν σε μεγάλο μέρος του είναι σχετικά απλό.
Τα άστρα είναι τόσο απλά
που προβλέπουμε τη συμπεριφορά τους δισεκατομμύρια χρόνια μετά,
και αναδημιουργούμε τη γέννησή τους δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Και γιατί είναι το σύμπαν απλό;
Επειδή οι μεγάλες, ογκώδεις, ισχυρές οντότητες
επηρεάζουν σημαντικά τις μικρότερες και όχι το αντίστροφο.
Αυτόν τον ονομάζω κανόνα της ιεραρχίας.
Για παράδειγμα, όταν ένας κομήτης χτυπά τον Ήλιο
ο Ήλιος συνεχίζει όπως πριν,
αλλά ο κομήτης εξαερώνεται.
Για τον ίδιο λόγο,
οι μεγάλες οντότητες δεν επηρεάζονται πολύ από μικρά δικά τους κομμάτια,
δηλαδή, από λεπτομέρειες.
Που σημαίνει ότι η συνολική συμπεριφορά τους
είναι απλή.
Και αφού τίποτε πολύ καινούριο δεν συμβαίνει σε οντότητες
που παραμένουν απλές,
ο κανόνας της ιεραρχίας, προκαλώντας απλότητα σε μεγάλη κλίμακα,
έγινε η αιτία της μεγάλης μονοτονίας.
Αλλά, αυτό που μας σώζει είναι ότι
ο κανόνας της ιεραρχίας δεν είναι νόμος της φύσης.
Απλά έτυχε να ισχύσει για τόσο πολύ καιρό στο σύμπαν,
εκτός από εδώ.
Στη βιόσφαιρά μας, αντικείμενα μοριακού μεγέθους, τα γονίδια,
ελέγχουν δυσανάλογα πολλούς πόρους.
Τα πρώτα φωτοσυνθετικά γονίδια,
προκαλώντας τη δική τους διαιώνιση,
και μετά μεταμορφώνοντας την επιφάνεια του πλανήτη,
παραβίασαν ή αντέστρεψαν τον κανόνα της ιεραρχίας
με τον εντυπωσιακό συντελεστή 10 στην 40η δύναμη.
Η επεξηγηματική γνώση είναι δυνητικά πολύ ισχυρότερη
εξαιτίας της καθολικότητάς της,
και της ραγδαίας δημιουργίας της.
Αφού η ανθρώπινη γνώση πέτυχε τον συντελεστή του 10 στη 40η,
μάλλον θα ελέγξει και ολόκληρο τον γαλαξία,
και θα κοιτάξει πέρα από αυτόν.
Οπότε οι άνθρωποι,
και οποιοιδήποτε άλλοι δημιουργοί επεξηγηματικής γνώσης που ίσως υπάρχουν
είναι οι ύστατοι δημιουργοί καινοτομίας στο σύμπαν.
Εμείς είμαστε η αιτία και το μέσο
με τα οποία η καινοτομία και η δημιουργικότητα, η γνώση, η πρόοδος,
μπορούν να προκαλέσουν αντικειμενικά, φυσικά αποτελέσματα μεγάλης κλίμακας.
Από την πλευρά των ανθρώπων,
η μόνη εναλλακτική κατάσταση στην κόλαση των στατικών κοινωνιών
είναι η συνεχόμενη δημιουργία νέων ιδεών,
συμπεριφορών, νέων ειδών αντικειμένων.
Αυτό το ρομπότ σύντομα θα καταστεί παρωχημένο
εξαιτίας της δημιουργίας νέας επεξηγηματικής γνώσης και προόδου.
Αλλά από την κοσμική προοπτική
η επεξηγηματική γνώση είναι η νέμεση του κανόνα της ιεραρχίας.
Είναι ο καταστροφέας της μεγάλης μονοτονίας.
Οπότε είναι ο δημιουργός της επόμενης κοσμολογικής εποχής,
την Ανθρωπόκαινο.
Αν μιλήσουμε για κοσμικό πόλεμο,
δεν είναι αυτός που απεικονίζεται σ' αυτές τις απαισιόδοξες ιστορίες.
Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στην μονοτονία και την καινοτομία,
ανάμεσα στη στατικότητα και τη δημιουργικότητα.
Και σ' αυτόν τον πόλεμο,
δεν είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε.
Αν εφαρμόσουμε την μοναδική ικανότητα μας να δημιουργήσουμε επεξηγηματική γνώση,
μπορεί να νικήσουμε.
Ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα)
Estoy encantado de hablarles a través de este método de alta tecnología.
De todos los humanos que han vivido,
la abrumadora mayoría consideraría que lo que estamos haciendo
es incomprensible, increíble.
Porque, durante miles de siglos,
en la época oscura, antes de la revolución científica
y la Ilustración,
la gente tenía bajas expectativas,
para su vida, para la vida de sus descendientes.
Por lo general, nunca esperaban
nada significativamente nuevo ni mejor que alcanzar.
Este famoso pesimismo aparece en la Biblia,
en uno de los pocos pasajes bíblicos de autor conocido.
Se llama Cohélet, un tipo muy enigmático.
Escribió: "Lo que fue, eso será,
y lo que se hizo, eso se hará;
no hay nada nuevo bajo el sol".
¿Hay algo que nos lleve a decir: "Mira, esto es nuevo"?
No, eso ya se hizo en los tiempos que nos precedieron.
Cohélet describía un mundo sin novedades.
Por "novedad" me refiero a algo nuevo en la visión de Cohélet,
no simplemente algo que ha cambiado,
sino un cambio significativo con efectos duraderos,
donde la gente realmente diría:
"Mira, esto es nuevo",
y, preferiblemente, "bueno".
Entonces, los cambios puramente aleatorios no son novedosos.
Sí, Heráclito dijo que un hombre no puede bañarse dos veces en el mismo río
porque no es el mismo río, y él no es el mismo hombre.
Pero si el río cambia al azar,
es realmente el mismo río.
Por el contrario,
si la idea de una mente se extiende a otras mentes,
y cambia vidas por generaciones,
eso es una novedad.
La vida humana sin novedad
es una vida sin creatividad, sin progreso.
Es una sociedad estática, un juego de suma cero.
Ese era el infierno en el que vivía Cohélet,
como todos, hasta hace unos siglos.
Era el infierno porque, para los humanos,
el sufrimiento está íntimamente ligado con lo estático.
Porque lo estático no es solo frustrante.
Todas las causas del sufrimiento,
como el hambre, las pandemias, la proximidad de asteroides,
la guerra y la esclavitud,
lastiman a la gente hasta que creamos el conocimiento para prevenirlas.
Hay una historia en la novela de Somerset Maugham, "Servidumbre humana",
sobre un anciano sabio
que resume toda la historia de la humanidad con estas palabras:
"Nació,
sufrió y murió".
Y continúa diciendo:
"La vida era insignificante; y la muerte, sin consecuencias".
Y, de hecho, la abrumadora mayoría de los humanos que existieron
vivieron una vida de sufrimiento, y de trabajo abrumador,
y murieron jóvenes y en agonía.
Y sí, en la mayoría de las generaciones,
nada tuvo una consecuencia novedosa para las generaciones subsiguientes.
Sin embargo, cuando los pueblos antiguos intentaban explicar su condición,
generalmente lo hacían en términos cósmicos grandiosos.
Que fue lo correcto, tal parece.
Aunque sus explicaciones reales, sus mitos,
eran, en gran medida, falsos.
Algunos trataron de explicar
la tristeza y monotonía de su mundo
en términos de una guerra cósmica sin fin entre el bien y el mal,
en la que los humanos eran el campo de batalla.
Esto explicaba claramente
por qué sus propias experiencias estaban llenas de sufrimiento,
y por qué el progreso nunca ocurrió.
Pero esto no era cierto.
Por sorprendente que parezca,
todos sus conflictos y sufrimientos
se debían a la forma en que procesaban las ideas:
conformarse con el dogma y las historias impuestas,
en lugar de criticarlas
y tratar de adivinar mejores explicaciones del mundo y de su propia condición.
La física del siglo XX creó, efectivamente, mejores explicaciones,
pero aún en términos de guerra cósmica.
Esta vez, los combatientes eran el orden y el caos, o la entropía.
Esa historia permite la esperanza para el futuro.
Pero de otra manera,
es aún más sombrío que los mitos antiguos,
porque el villano, la entropía,
está predestinado a tener la victoria final,
cuando las leyes inexorables de la termodinámica acaban con toda novedad,
con la llamada "muerte térmica del universo".
Actualmente, hay una historia de una batalla local en esa guerra,
entre la sostenibilidad, que es el orden,
y el derroche, que es el caos.
Es la versión contemporánea del bien y del mal,
a menudo con el detalle adicional de que los humanos son malvados,
por lo que no deberíamos tratar de ganar.
Y recientemente,
ha habido relatos sobre otra guerra cósmica,
entre la gravedad, que colapsa el universo,
y la energía oscura, que finalmente lo destruye.
Así que esta vez, cualquiera sea la fuerza cósmica que gane,
nosotros perdemos.
Todos esos relatos pesimistas sobre la condición humana
contienen algo de verdad
pero, como profecías,
todos son engañosos, y por la misma razón.
Ninguno retrata a los humanos como realmente somos.
Como dijo Jacob Bronowski:
"El hombre no es una figura en el paisaje,
sino el modelador del paisaje".
En otras palabras,
los humanos no son juguetes de las fuerzas cósmicas,
sino usuarios de las fuerzas cósmicas.
Me explayaré más adelante,
pero primero, ¿qué tipo de cosas crean la novedad?
Pues bien, el inicio del universo ciertamente lo consiguió.
El Big Bang, hace unos 14 mil millones de años,
creó el espacio, el tiempo y la energía,
todo lo físico.
Y luego, de inmediato,
lo que llamo "la primera era de la novedad,
con el primer átomo, la primera estrella,
el primer agujero negro,
la primera galaxia.
Pero luego, en algún punto,
la novedad se desvaneció del universo.
Quizás desde hace unos 12 o 13 mil millones de años
hasta el día de hoy,
nunca hubo un nuevo tipo de objeto astronómico.
Solo ha habido lo que llamo "la gran monotonía".
Entonces, Cohélet estuvo accidentalmente más en lo cierto
sobre el universo que hay más allá del sol,
que el universo bajo del sol.
Mientras dure la gran monotonía,
lo que ha estado ahí afuera
realmente es lo que será.
Y no hay nada allí fuera
de lo que realmente se pueda decir: "Mira, esto es nuevo".
Sin embargo,
en algún momento durante la gran monotonía,
hubo un evento, intrascendente en ese momento,
e incluso miles de millones de años después,
no había afectado a nada más allá de su planeta de origen
pero que, a la larga, podría causar una novedad cósmica trascendental.
Ese evento fue el origen de la vida:
la creación del primer conocimiento genético,
su codificación para adaptaciones biológicas,
su codificación para la novedad.
Transformó completamente la superficie de la Tierra.
Los genes en el ADN de los organismos unicelulares
pusieron oxígeno en el aire,
extrajeron el CO2,
y colocaron cal y minerales de hierro en el suelo.
Apenas una pulgada cúbica de la superficie a cierta profundidad no fue afectada
por estos genes.
La Tierra se convirtió, si no en un lugar novedoso a escala cósmica,
decididamente en un lugar extraño.
Solo como ejemplo, fuera de la Tierra,
se han detectado apenas unos cientos de sustancias químicas.
Presumiblemente, hay algunas más en sitios carentes de vida,
pero en la Tierra
la evolución creó miles de millones de sustancias químicas diferentes,
y luego las primeras plantas, los primeros animales,
y luego, en algunos ancestros de nuestra especie,
el conocimiento explicativo,
por primera vez en el universo, según sabemos.
El conocimiento explicativo
es la adaptación definitoria de nuestra especie.
Difiere del conocimiento no explicativo
en el ADN, por ejemplo,
por su carácter universal.
Es decir que todo lo que puede ser entendido
es posible gracias al conocimiento explicativo.
Y además, cualquier proceso físico
puede ser controlado por este conocimiento
limitado solo por las leyes de la física.
Y entonces, también el conocimiento explicativo
ha comenzado a transformar la superficie de la Tierra.
Y pronto, la Tierra se convertirá en el único objeto conocido en el universo
que pueda desviar asteroides que se aproximan en lugar de atraerlos.
No sorprende que Cohélet se haya visto confundido
por la dolorosa lentitud del progreso en su tiempo.
La novedad en la vida humana era aún demasiado rara, demasiado gradual,
para ser notada en una generación.
Y en la biosfera,
la evolución de las especies recientes era aún más lenta.
Pero ambas cosas estaban pasando.
Ahora bien, ¿por qué hay tanta monotonía en el universo en general,
y qué hace que nuestro planeta rompa esa tendencia?
Pues bien, el universo, en general, es relativamente simple.
Las estrellas son tan simples
que podemos predecir su comportamiento miles de millones de años en el futuro,
y retroceder miles de millones de años para entender cómo se formaron.
Entonces, ¿por qué el universo es simple?
Básicamente, por cosas grandes, masivas y poderosas
que afectan fuertemente a cosas más pequeñas, y no al contrario.
Llamo a esto "la regla de la jerarquía".
Por ejemplo, cuando un cometa colisiona contra el Sol,
el Sol continúa como antes,
pero el cometa se evapora.
Por la misma razón,
las cosas grandes no son muy afectadas por las partes pequeñas de sí mismas,
es decir, por los detalles.
Esto significa que su comportamiento general
es simple.
Y como nada nuevo puede pasarle a las cosas que son simples,
la regla de la jerarquía, al causar una simplicidad a gran escala,
ha creado la gran monotonía.
Pero la gracia salvadora
es que la regla de la jerarquía no es una regla de la naturaleza.
Simplemente se ha mantenido en el universo,
excepto aquí.
En nuestra biosfera, objetos de tamaño molecular, los genes,
controlan recursos muy desproporcionados.
Los primeros genes para la fotosíntesis,
al causar su propia proliferación,
y luego, al transformar la superficie del planeta,
han violado o revertido la regla de la jerarquía
por la increíble cifra de 10 elevado a la potencia 40.
El conocimiento explicativo es potencialmente mucho más poderoso
por su universalidad,
y porque se genera con enorme rapidez.
Cuando el conocimiento humano haya alcanzado el factor 10 elevado a 40,
controlará la galaxia completa,
e investigaremos mucho más allá.
Así que los humanos
y cualquier otro creador de explicaciones que pueda existir afuera
son los últimos representantes de la novedad para el universo.
Somos la razón y el medio
por los que la novedad y la creatividad, el conocimiento y el progreso,
pueden tener efectos físicos objetivos a gran escala.
Desde una perspectiva humana,
la única alternativa a este infierno en vida de las sociedades estáticas
es la continua creación de nuevas ideas,
nuevos comportamientos, nuevos tipos de objetos.
Este robot pronto será obsoleto,
por el nuevo conocimiento explicativo: el progreso.
Pero desde una perspectiva cósmica,
el conocimiento explicativo es la némesis de la regla de la jerarquía.
Es el destructor de la gran monotonía.
Es el creador de la siguiente era cosmológica:
el Antropoceno.
Si habláramos de una guerra cósmica,
no es la retratada en estas historias pesimistas.
Es una guerra entre la monotonía y la novedad,
entre lo estático y la creatividad.
Y en esta guerra,
nuestro bando no está destinado a perder.
Si elegimos aplicar nuestra capacidad única de crear conocimiento explicativo,
podríamos ganar.
Gracias.
(Aplausos)
از اینکه به این شکل نوین با شما صحبت می کنم به وجد آمده ام.
از تمام انسانهایی که تا کنون زیسته اند،
اکثریت قریب به اتفاقشان کاری را که اینجا می کنیم
نمی فهمند و باور نمی کنند.
چون برای هزاران قرن،
در دوران تاریک قبل از انقلاب علمی
و روشنگری،
مردم توقع کمی داشتند.
از زندگیشان، و زندگی فرزندانشان.
معمولا، منتظر بودند
که هیچ وقت اتفاقی مشخصا تازه یا بهتر پیش نیاید.
این نگاه بدبینانه در انجیل کاملا مشهود است،
در یکی از معدود عبارات انجیل که نام نویسنده اش مشخص است.
نام او کوهلِت بود، که شخصیتی مرموز است.
نوشته است که، «آنچه تا کنون هست، همان خواهد ماند،
و آنچه تا حالا شده همان هم خواهد شد؛
هیچ چیز جدیدی زیر نور خورشید نیست.
اگر چیزی بود که گفتند، (ببین، این تازه است.)
نه، چون قبلا در دورانی قبل از ما اتفاق افتاده است.»
کوهلت دنیایی را بدون تازگی توصیف می کرد.
و منظورم از تازگی چیزهایی جدید از نگاه کوهلت است،
نه تنها چیزی که تغییر کرده،
بلکه تغییری واضح با تاثیری پایدار،
وقتی که مردم واقعا می گویند،
«ببین این چیز جدیدی است،»
و ترجیحا هم «خوب.»
پس، تغییرات کاملا تصادفی تازگی محسوب نمی شوند.
بسیار خوب، هراکلیتوس گفته است هیچکس نمی تواند در یک رودخانه دوبار قدم بگذارد،
چون آن دیگر همان رودخانه نیست، و او هم دیگر همان شخص نیست.
اما اگر تغییر رودخانه تصادفی است،
واقعا همان رودخانه است.
بر خلاف آن،
اگر یک ایده در ذهنی به ذهن دیگران گسترده شود،
و زندگی ها را برای نسل ها تغییر دهد،
این تازگی است.
زندگی انسان بدون تازگی
زندگی بدون خلاقیت، بدون پیشرفت است.
جامعه ای ساکن و بازی بی حاصل است.
جهنمی واقعی که کوهلت در آن زندگی می کرد.
مثل همه، تا همین چند قرن قبل.
مثل جهنم بود، چون برای انسان ها،
رنج و سکون ارتباطی نزدیک دارند.
چون سکون تنها خسته کننده نیست.
تمامی انواع رنج --
قحطی، بیماری های واگیر، سنگ های آسمانی در برخورد با زمین،
و چیزهایی مانند جنگ و برده داری،
تنها تا زمانی مردم را رنج می دهد که آگاهی جلوگیری از آن را ایجاد کنیم.
در کتاب «پایبندیهای انسانی» سامرست موآم داستانی است
درباره حکیمی از دوران کهن
که تمامی تاریخ انسانیت را اینگونه خلاصه می کرد،
«او به دنیا آمد،
رنج کشید و مرد.»
و از این ها بسیار است:
«زندگی بی ارزش است و مرگ بی نتیجه.»
و در واقع، اکثریت قریب به اتفاق انسانهایی که تا کنون زیسته اند
زندگیهایی پر از رنج و سختی داشته اند،
پیش از آنکه در عذاب جوانمرگ شوند.
و آری، در بیشتر ادوار
نتایج تازه ای برای نسل های بعدی شان نداشته.
در هر صورت، وقتی که مردمان باستان می خواستند اوضاع شان را توضیح دهند،
معمولا از الفاظ شکوهمند آسمانی استفاده می کردند.
چیزی که بعدها مشخص شد، کار درستی است.
اگرچه توضیح واقعی شان، اسطوره هایشان،
عموما دروغین بود.
بعضی ها خواستند
ناامیدی و یکنواختی جهان شان
را از طریق نبرد بی پایان میان خیر و شر توضیح دهند،
که انسانها در آن خود میدان جنگ بودند.
که به سادگی بیانگر این است که چرا تجربه خودشان پر از زجر است.
و چرا هیچ وقت پیشرفتی حاصل نشد.
اما این واقعیت نداشت.
در کمال شگفتی،
تمام درگیری و رنج شان
تنها به خاطر شیوه تحلیل نظرهایشان بود.
که تنها تعصبات و افسانه ها را می پذیرفتند
به جای نقد کردن آنها
و تلاش برای یافتن توضیحات بهتری از اوضاع خود وجهان.
فیزیک قرن بیستم توضیحات بهتری را بوجود آورد،
اما همچنان به شکلی از یک جنگ کیهانی.
این بار، طرفین مبارزه نظم و آشوب، یا انتروپی بودند.
آن داستان اجازه امید به آینده را می داد.
اما به شکلی دیگر،
حتی از افسانه های باستانی هم سیاه تر است،
چون شخصیت بد آن، یعنی انتروپی،
پیشاپیش معین است که برنده نهایی است،
چرا که قوانین بی رحم ترمودینامیک مانع از هر تغییر جدیدی
در آنچه مرگ گرمایشی نامیده شده می شود.
این روزها، داستانی از یک مبارزه محلی در این جنگ گفته می شود،
میان ماندگاری، که نظم است،
و اسراف گرایی، که آشوب است --
این برداشتی امروزی از خیر و شر است،
غالبا با این تغییر اضافه که انسان ها شر هستند،
پس حتی برای پیروزی تلاشی هم نباید کرد.
و اخیرا،
داستان هایی از جنگ کیهانی دیگری گفته می شود،
میان جاذبه، که جهان را درهم می پاشاند،
و انرژی تاریک، که نهایتا خردمان می کند.
پس این دفعه،
هر کدام از این نیروهای کیهانی پیروز شوند،
ما باخته ایم.
تمامی این نگاه های بدبینانه به آینده بشریت
شامل حقایقی هم هستند،
اما مانند همه پیشگویی ها،
تمامیشان به یک دلیل گمراه کننده اند.
هیچکدام شان نمایشگر آنچه ما انسانها واقعا هستیم نیستند.
همانطور که جیکوب برونوسکی گفته است،
«انسان نقش دیگری در این تابلو نیست --
او خودش نقاش این تصویر است.»
به عبارت دیگر،
انسان ها بازیچه نیروهای کیهانی نیستند،
ما بهره برداران نیروهای کیهانی هستیم.
جلوتر این را بیشتر توضیح می دهم،
اما اول اینکه، چه گونه چیزی تازگی را خلق می کند؟
خوب ،آغاز جهان حتما اینگونه بوده.
مهبانگ، نزدیک به ۱۴ میلیارد سال پیش،
فضا، زمان و انرژی را خلق کرد،
همگی فیزیکی.
و بعد، یکباره،
آنچه که من دوران اول تازگی می نامم،
با اولین اتم ها، اولین ستاره،
اولین سیاهچاله،
اولین کهکشان.
اما بعد، در زمانی،
تازگی از جهان رخت بر بست.
شاید همان ۱۲ یا ۱۳ میلیارد سال اول،
درست تا همین زمان امروز.
دیگر هیچ شئ کیهانی جدیدی بوجود نیامده.
تنها آنچه نامش را یکنواختی بزرگ گذاشته ام وجود دارد.
پس، کوهلت اتفاقا بسیار درست می گفت
از جهان فراتر از خورشید
تا جهانی که در زیر نور خورشید بود.
همان قدر که یکنواختی بزرگ ادامه دارد،
آنچه که در آنجاست
همانی است که خواهد بود.
و هیچ چیزی آنجا نیست
که واقعا بتوان گفت، «ببین، این جدید است.»
در هر صورت،
زمانی در طول یکنواختی بزرگ،
چیزی پیش آمد -- که ربطی به زمان نداشت،
و حتی میلیاردها سال بعد،
تاثیری فراتر از سیاره خودش نداشته است --
اما شاید نهایتا، بتواند تازگی مهم کیهانی را موجب شود.
آن اتفاق شروع حیات بود:
خلق اولین آگاهی ژنتیکی،
برنامه نویسی سازگاری های زیست شناختی،
برنامه نویسی تازگی.
روی زمین، کاملا سطحش را تغییر داد.
ژن هایی در دی ان ای موجودات تک سلولی
اکسیژن را در هوا قرار دادند،
و CO2 را بیرون کشیدند،
گچ و اکسید آهن را در زمین قراردادند،
به سختی یک اینچ مکعب از سطح را تا عمقی می توان یافت
که از این ژن ها اثر نگرفته.
زمین تبدیل به محلی تازه در اندازه های کیهانی شد،
قطعا جایی عجیب.
تنها برای مثال، فراتر از زمین،
تنها چند صد ترکیب شیمیایی متفاوت شناسایی شده.
احتمالا، تعداد بیشتری هم در محل های بدون حیات دیگر باشند،
اما روی زمین،
تکامل میلیاردها ترکیب شیمیایی پدید آورده.
و بعد اولین گیاهان، جانوران،
و سپس، در برخی از گونه های اجداد ما،
دانش توصیفی.
برای اولین بار در جهان، تا جایی که می دانیم.
دانش توصیفی تطابق معین کننده گونه ماست.
که با دانش غیر توصیفی
مثلا در دی ان ای متفاوت است،
در جهانی بودن.
این را باید گفت، هرآنچه باید فهمیده شود،
از طریق دانش توصیفی درک می شود.
و بیش از آن، هر فرآیند فیزیکی
می تواند توسط چنین آگاهی هدایت شود،
که اندازه اش تنها توسط قوانین فیزیک محدود می شود.
و همینطور، دانش توصیفی هم،
شروع به تغییر پوسته زمین کرد.
و به زودی زمین تنها جسم شناخته شده ای در جهان خواهد بود
که به جای جذب سیارک ها به خود از آنها فاصله می گیرد.
اشتباه کوهلت قابل درک است
به خاطر کندی دردناک پیشرفت زمانه اش.
تازگی در زندگی انسان همچنان بسیار نادر است، بسیار تدریجی است،
تا بتوان در یک نسل به آن توجه کرد.
و در زیست کره،
تکامل گونه های جدید حتی کندتر است.
اما هر دو آنها اتفاق می افتند.
حالا، چرا چنین یکنواختی بزرگی در جهان وجود دارد،
و چه چیزی باعث می شود که سیاره ما در مقابل چنین مسیری باشد؟
خوب، جهان در نگاه کلان نسبتا ساده است.
ستاره ها آنقدرساده اند
که می توانیم رفتارشان را میلیاردها سال بعد پیشبینی کنیم،
و حدس بزنیم که چگونه میلیاردها سال قبل تشکیل شده اند.
پس چرا جهان ساده است؟
اساسا، دلیلش این است که چیزهای بزرگ و سنگین و قدرتمند
روی چیزهای کوچکتر اثر زیادی می گذارند و نه بر عکسش.
من نام این را قانون سلسله مراتب گذاشته ام.
برای مثال، وقتی یک ستاره دنباله دار با خورشید برخورد می کند،
خورشید همانی که بود باقی می ماند،
اما ستاره دنباله دار بخار می شود.
به همین دلیل،
چیزهای بزرگ خیلی از اجزای کوچک خودشان اثر نمی گیرند،
یعنی از جزئیاتشان.
که یعنی عملکرد کلی آنها
ساده است.
و چون هیچ چیز خیلی جدیدی برایشان پیش نمی آید
ساده هم باقی می ماند،
قانون سلسله مراتب، با ایجاد سادگی در اندازه های بزرگ،
موجب ایجاد یکنواختی بزرگ شده است.
اما نکته اصلی این که
قانون سلسله مراتب یک قانون طبیعی نیست.
چنین شده که تا کنون در جهان باقی مانده،
غیر از اینجا.
در زیست کره ما، اجسامی در اندازه مولکول، ژن ها،
منابع کاملا نامتناسبی را کنترل می کنند.
اولین ژن های فتوسنتز،
با تکثیر خودشان،
و در ادامه متحول کردن سطح سیاره،
از قانون سلسله مراتب تخطی کردند یا برعکسش عمل کردند
با ضریب دیوانه وار ۱۰ به توان ۴۰.
دانش توصیفی ذاتا خیلی قدرتمندتر است
به خاطر جهانی بودن،
و سریعتر ایجاد می شود.
وقتی که دانش انسان به ضریب ۱۰ به توان ۴۰ دست یابد،
کاملا کنترل کهکشان را در دست می گیرد،
و به فراتر از آن توجه خواهد کرد.
پس انسان ها،
و دیگر خالقین توصیفی که ممکن است آنجا وجود داشته باشند،
اصلی ترین عوامل تازگی در جهان هستند.
ما دلیل و راهکاری هستیم
که تازگی و خلاقیت، دانش، پیشرفت،
می تواند هدفمند شود، اثرات فیزیکی بزرگ داشته باشد.
از دیدگاه انسان ها،
تنها جایگزین زندگی جهنمی جوامع ساکن
خلق مداوم ایده های تازه است،
رفتارها، انواع نویی از اهداف.
این ربات به زودی از رده خارج می شود،
به خاطر دانش توصیفی جدید، توسعه.
اما از دیدگاه کیهانی،
دانش توصیفی انتقام قانون سلسله مراتب است.
نابود کننده یکنواختی بزرگ است.
خالق دوران کیهانی جدیدی است،
عصر آنتروپوسِن.
اگر کسی بتواند از نبرد کیهانی صحبت کند،
چیزی نیست که توسط این داستان های بدبینانه تصویر شود.
نبردی میان یکنواختی و تازگی است،
میان ایستایی و خلاقیت.
و در این نبرد،
قرار نیست طرف ما بازنده باشد.
اگرتصمیم بگیریم تا ظرفیت یگانه خود را به دانش توصیفی اختصاص دهیم،
می توانیم پیروز شویم.
متشکرم.
(تشویق حضار)
Je suis heureux de pouvoir vous parler à travers ce dispositif high-tech.
De tous les hommes ayant jamais vécu,
la majorité écrasante aurait trouvé ce que nous faisons là
incompréhensible, inconcevable.
Puisque pendant des milliers de siècles,
durant la sombre période précédant la révolution scientifique
et le siècle des Lumières,
les individus avaient peu d'attentes
concernant leur vie, et celle de leurs descendants...
En général, ils ne s'attendaient
à rien de bien nouveau ou significativement meilleur.
Ce pessimisme figure de façon notoire dans la Bible,
dans l'un des rares passages attribués à un auteur.
Cet auteur s'appelle Qohelet, c'est un type énigmatique.
Il a écrit : « Ce qui a été est ce qui sera,
et ce qui a été fait est ce qui sera fait ;
il n'y a rien de nouveau sous le soleil.
Y a-t-il quelque chose dont il est dit : Regardez, c'est nouveau ?
Non, ça a déjà été fait dans les temps passés. »
Qohelet décrivait un monde sans nouveauté.
J'entends par là ce qui serait nouveau du point de vue de Qohelet ;
pas simplement quelque chose qui aurait changé,
mais un changement significatif qui aurait un impact durable
dont les gens diraient
« Regardez, c'est nouveau »
et si possible, positif.
Les changements purement aléatoires ne constituent pas une nouveauté.
Héraclite disait bien « nul homme ne peut descendre deux fois dans le même fleuve,
car ce n'est plus le même fleuve, et plus le même homme. »
Mais si la rivière change aléatoirement
c'est en fait la même rivière.
En revanche,
si une idée dans un esprit atteint d'autres esprits
et change des vies pendant des générations,
c'est une nouveauté.
La vie humaine sans nouveauté
est une vie sans créativité, sans progrès.
C'est une société figée, une situation à somme nulle.
Ceci était l'enfer où vivait Qohelet.
Comme pour tout le monde jusqu'à il y a quelques siècles,
c'était un enfer car pour l'Homme,
la souffrance est intimement liée à la fixité des choses.
Parce que la fixité n'est pas juste source de frustration.
Toutes les sources de souffrance,
famines, pandémies, astéroïdes en approche
ou la guerre et l'esclavage, font souffrir les gens
jusqu'à ce qu'on ait le savoir nécessaire pour éviter que ça ne se reproduise.
Une anecdote dans la « Servitude Humaine » de Somerset Maugham
parle d'un vieux sage
qui résumait l'histoire entière de l'humanité en :
« Il est né,
il a souffert et il est mort. »
Et ça se poursuit avec :
« La vie est insignifiante et la mort sans conséquence. »
En effet, la majorité écrasante des gens ayant jamais vécu
menait une vie de dur labeur et de souffrance
avant de mourir jeune et dans l'agonie.
Oui, pour la plupart des générations,
rien n'avait de conséquence pour les générations suivantes.
Et malgré tout, quand les peuples anciens expliquaient leur situation,
ils le faisaient généralement avec emphase et grandiloquence.
Ce qui s'est avéré être la bonne façon de faire les choses
même si leurs explications et mythes
étaient en grande partie faux.
Certains ont essayé d'expliquer
la morosité et monotonie de leur monde
comme la conséquence d'une guerre cosmique sans fin entre le bien et le mal
dans laquelle l'humanité aurait été le champ de bataille.
Ça expliquait pourquoi leur vie était emplie de souffrance,
et pourquoi aucun progrès n'avait eu lieu.
Mais ce n'était pas vrai.
Chose étonnante,
leurs souffrances et conflits
étaient seulement dus leur manière de réfléchir.
Se satisfaire d'un dogme et d'histoires trop parfaites,
Plutôt que de les critiquer
et d'essayer de trouver un meilleur moyen d'expliquer le monde et leur condition.
La physique du 20e siècle a apporté de meilleures explications,
mais encore en termes de guerre cosmique.
Cette fois, les combattants se nommaient ordre, chaos, ou encore entropie.
Cette histoire permet d'espérer en l'avenir.
Mais d'un autre côté,
c'est encore plus sombre que les mythes antiques,
car la victoire du méchant, l'entropie,
est courue d'avance,
alors que les lois de la thermodynamique ont rendu impossible toute nouveauté,
car le monde va « mourir de chaud ».
Un affrontement a actuellement lieu dans cette guerre,
entre la durabilité, qui est l'ordre,
et le gaspillage, qui est le chaos --
voici l'interprétation actuelle du bien et du mal,
à laquelle on ajoute souvent que les humains sont le mal
et que ce n'est pas la peine d'essayer.
Or, récemment,
une autre guerre cosmique semble avoir lieu
entre la gravité, qui conduit à l'effondrement de l'univers,
et l'énergie noire, qui achève de le détruire.
Alors cette fois-ci,
qu'importe laquelle de ces forces remporte cette guerre cosmique,
nous sommes perdants.
Dans tous ces comptes-rendus pessimistes sur la condition humaine,
il y a une part de vérité,
mais en tant que prophéties,
ils sont tous erronés, et tous pour la même raison.
Aucun ne décrit les humains tels qu'ils sont réellement.
Selon Jacob Bronowski,
« L'homme est plus qu'une silhouette dans le paysage --
il le façonne. »
Autrement dit,
les humains ne sont pas les marionnettes des forces cosmiques,
celles-ci sont à notre service.
Je vais m'attarder sur ce sujet
mais d'abord, qu'est-ce qui crée de la nouveauté ?
Eh bien, le début de l'univers, c'est sûr.
Le big bang, il y a près de 14 milliards d'années,
a créé l'espace, le temps et l'énergie,
tout ce qui est physique.
Et immédiatement après,
ce que j'appelle « la première ère de nouveauté »,
avec le premier atome, la première étoile,
le premier trou noir,
la première galaxie.
Et puis, à un moment,
la nouveauté a disparu de l'univers.
Il y a 12 ou 13 milliards d'années peut-être,
et jusqu'à maintenant,
il n'y a pas eu de nouvelle sorte d'objet astronomique.
Il y a seulement eu ce que j'appelle la grande monotonie.
Ainsi, sans le faire exprès, Qohelet avait encore plus raison
à propos de l'univers par-delà le soleil
que sur celui sous le soleil.
Tant que la grande monotonie durera,
ce qui nous a toujours entourés
continuera à le faire.
Et rien de ce qui nous entoure
ne pourra jamais être appelé « nouveau ».
Cependant,
à un moment ou un autre de la grande monotonie,
s'est produit un événement -- sans importance à l'époque,
et même des milliards d'années plus tard,
il n'a eu aucune conséquence au-delà de sa planète --
et pourtant un jour, il pourrait amener des changements cosmiques.
Cet événement, c'est l'origine de la vie :
la création des premières connaissances en génétique,
l'encodage des adaptations biologiques,
l'encodage de la nouveauté.
La surface de la Terre a ainsi complétement été transformée.
Les gènes dans l'ADN des organismes unicellulaires
ont mis de l'oxygène dans l'air,
extrait du CO2,
mis de la craie et du fer dans le sol.
Il n'y a pas un mètre cube à la surface terrestre ou à quelque profondeur
qui n'ait pas été affecté par ces gènes.
La Terre est devenue, à défaut d'une nouveauté cosmique,
certainement une curiosité.
Mais par exemple, en dehors de la Terre,
on a trouvé bien moins de composants chimiques.
Il y en aurait plus là où la vie n'existe pas,
mais sur Terre,
l'évolution est à la source de milliards de composants chimiques
ainsi que des plantes, des animaux,
et enfin, chez un quelconque de nos ancêtres,
le savoir explicatif.
Et c'est la première fois, apparemment.
Le savoir explicatif est l'adaptation qui définit notre espèce.
Il est différent du savoir non explicatif
par l'ADN, par exemple,
en étant universel.
Ainsi, tout ce qui peut se comprendre,
peut se comprendre grâce au savoir explicatif.
De plus, tout processus physique
peut se contrôler grâce à ce savoir,
seulement limité par les lois de la physique.
Et donc, le savoir explicatif
a aussi commencé à transformer la surface de la Terre.
Et bientôt, la Terre sera le seul objet connu dans l'univers
qui se déplace pour éviter les astéroïdes au lieu de les attirer.
Qohelet a été naturellement induit en erreur
par la lenteur affligeante du progrès à son époque.
La nouveauté au cours d'une vie humaine était encore trop rare, trop graduelle,
pour qu'on la remarque en une génération.
Et dans la biosphère,
c'était plus lent encore.
Mais les deux existaient.
Alors pourquoi y a-t-il une telle monotonie dans l'univers en général,
et comment notre planète rejette-t-elle cette tendance ?
Eh bien, l'univers dans son ensemble est relativement simple.
Les étoiles sont tellement simples
que l'on peut prédire leur comportement des milliards d'années en avance,
et expliquer leur formation des milliards d'années plus tôt.
Pourquoi l'univers est-il si simple ?
Tout simplement parce que des éléments gros, massifs et puissants
influencent de manière importante les plus petits, mais pas l'inverse.
J'appelle cela la règle hiérarchique.
Par exemple, lorsqu'une comète entre en collision avec le Soleil,
le Soleil continue comme si de rien n'était,
mais la comète, elle, est vaporisée.
Pour la même raison,
les gros éléments ne sont pas tant influencés par leurs petits composants,
c'est-à-dire, par les détails.
Ce qui signifie que leur comportement
est généralement simple.
Et puisque rien de vraiment nouveau ne peut arriver à des éléments
qui restent simples,
la règle hiérarchique, avec cette simplicité généralisée,
a engendré la grande monotonie.
Mais il y a toujours de l'espoir.
La règle hiérarchique n'est pas une loi de la nature.
Elle a simplement survécu dans l'univers par hasard,
sauf ici.
Dans notre biosphère, les objets de taille moléculaire, les gènes,
contrôlent des ressources largement disproportionnées.
Les premiers gènes de photosynthèse,
à l'origine de leur propre prolifération,
puis de la transformation de la surface de la planète,
ont violé ou renversé de manière hallucinante la règle hiérarchique,
par un facteur incroyable de 10 puissance 40.
Le savoir explicatif peut être bien plus puissant
à cause de l'universalité
et créé plus rapidement.
Lorsque la connaissance humaine aura atteint un facteur de 10 puissance 40,
elle aura plus ou moins le contrôle de la galaxie tout entière
et cherchera au-delà.
Alors les êtres humains,
et tout autre créateur explicatif qui pourrait exister,
sont les derniers agents de nouveauté pour l'univers.
Nous sommes la raison et les moyens
qui permettent à la nouveauté, à la créativité, à la connaissance
et au progrès d'avoir des effets objectifs et physiques à grande échelle.
Du point de vue des humains,
la seule alternative à l'enfer sur terre représenté par les sociétés statiques
est l'émergence ininterrompue de nouvelles idées,
de nouveaux comportements et types d'objets.
Ce robot sera bientôt obsolète
à cause de nouvelles connaissances explicatives et du progrès.
Mais d'un point de vue cosmique,
le savoir explicatif est la Némésis de la règle hiérarchique.
Il détruit la grande monotonie.
C'est donc le créateur de la prochaine ère cosmologique,
l'Anthropocène.
Si l'on peut parler d'une guerre cosmique,
ce n'est pas celle qui est décrite dans les histoires pessimistes.
C'est une guerre entre monotonie et nouveauté,
entre l'état statique et la créativité.
Et dans cette guerre,
notre camp ne perdra pas.
Notre capacité unique à créer à créer des connaissances explicatives
pourra nous permettre de gagner.
Merci.
(Applaudissements)
હું તમારી સાથે વાત કરી રોમાંચિત છું આ હાઇ ટેક પદ્ધતિ દ્વારા.
ક્યારેય જીવ્યા હોય તેવા બધા માનવોમાંથી,
જબરજસ્ત બહુમતી અમે અહીં શું કરી રહ્યા હોત
અગમ્ય, અવિશ્વસનીય.
કારણ કે, હજારો સદીઓથી,
અંધારામાં વૈજ્ .ાનિક ક્રાંતિ પહેલાં
અને બોધ,
લોકોને ઓછી અપેક્ષાઓ હતી.
તેમના જીવન માટે, તેમના વંશજોના જીવન માટે.
ખાસ કરીને, તેઓએ અપેક્ષા કરી
કંઈપણ નોંધપાત્ર રીતે નવું નથી અથવા વધુ પ્રાપ્ત કરવા માટે, ક્યારેય.
આ નિરાશાવાદ પ્રખ્યાત રીતે બાઇબલમાં દેખાય છે,
કેટલાક બાઈબલના ફકરાઓમાં નામના લેખક સાથે.
તેને કહોલેટ કહે છે, તે એક ભેદી ચેપ છે.
તેમણે લખ્યું, "જે રહ્યું છે તે જ જે હશે,
અને શું કરવામાં આવ્યું છે જે કરવામાં આવશે તે છે;
સૂર્યની નીચે કશું નવું નથી.
એવું કંઈક છે જેમાંથી એવું કહેવામાં આવે છે, 'જુઓ, આ નવું છે.'
ના, તે વસ્તુ પહેલેથી થઈ ગઈ હતી તે યુગમાં જે આપણી પહેલાં આવી હતી. "
કુહેલેટ વિશ્વનું વર્ણન કરી રહ્યો હતો નવીનતા વિના.
નવીનતા દ્વારા મારો અર્થ કંઈક નવું છે કુહેલેટના અર્થમાં,
માત્ર બદલાઈ ગયેલી કંઈક નહીં,
પરંતુ નોંધપાત્ર ફેરફાર કાયમી અસરો સાથે,
જ્યાં લોકો ખરેખર કહેશે,
"જુઓ, આ નવું છે."
અને, પ્રાધાન્યરૂપે, "સારું."
તેથી, સંપૂર્ણપણે રેન્ડમ ફેરફારો નવીનતા નથી.
બરાબર, હેરાક્લિટસે કહ્યું એક માણસ એક જ નદીમાં બે વાર પગ મૂકી શકતો નથી,
કારણ કે તે સમાન નદી નથી, તે એક જ માણસ નથી.
પરંતુ જો નદી રેન્ડમ બદલાઈ રહી છે,
તે ખરેખર તે જ નદી છે.
વિપરીત,
જો મનમાં કોઈ વિચાર બીજા દિમાગમાં ફેલાય છે,
અને પે generationsીઓ માટે જીવન બદલી,
તે નવીનતા છે.
નવીનતા વિનાનું માનવ જીવન
સર્જનાત્મકતા વિનાનું જીવન છે, પ્રગતિ વિના.
તે સ્થિર સમાજ છે, શૂન્ય-સરસ રમત છે.
તે જીવતો નરક હતો જેમાં કુહેલેટ રહેતા હતા.
દરેકની જેમ, કેટલીક સદીઓ પહેલાં.
તે નરક હતું, કારણ કે મનુષ્ય માટે,
દુ sufferingખ આત્મીયતા છે સ્થિરતા સંબંધિત.
કારણ કે સ્થિરતા માત્ર નિરાશાજનક નથી.
દુ sufferingખના બધા સ્રોત -
દુષ્કાળ, રોગચાળો, ઇનકમિંગ એસ્ટરોઇડ્સ,
અને યુદ્ધ અને ગુલામી જેવી વસ્તુઓ,
ફક્ત લોકોને બનાવ્યા સુધી દુ hurtખ પહોંચાડો જ્યાં સુધી આપણે બનાવ્યું નથી જ્ preventાન તેમને અટકાવવા માટે.
સમરસેટ મૌગમની એક વાર્તા છે નવલકથા "માનવ બંધન"
એક પ્રાચીન .ષિ વિશે
જે સંપૂર્ણનો સારાંશ આપે છે માનવજાતનો ઇતિહાસ,
"તે જનમ્યો હતો,
તે સહન થયો અને તે મરી ગયો. "
અને તે આગળ વધે છે:
"જીવન નજીવું હતું અને પરિણામ વિના મૃત્યુ. "
અને ખરેખર, જબરજસ્ત બહુમતી માનવીઓ જે ક્યારેય જીવ્યા છે
દુ sufferingખ અને કંટાળાજનક મજૂરીનું જીવન હતું,
જુવાન અને વેદનામાં મરી જતા પહેલાં.
અને હા, મોટાભાગની પે generationsીઓમાં
કંઈપણ નવલકથા પરિણામ હતું અનુગામી પે generationsીઓ માટે.
તેમ છતાં, જ્યારે પ્રાચીન લોકો તેમની સ્થિતિ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો,
તેઓ સામાન્ય રીતે આમ કર્યું ભવ્ય વૈશ્વિક દ્રષ્ટિએ.
જે કરવાનું યોગ્ય હતું, તે બહાર આવ્યું છે.
તેમ છતાં તેમના વાસ્તવિક ખુલાસો, તેમની દંતકથા,
મોટે ભાગે ખોટા હતા.
કેટલાકએ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો
તેમના વિશ્વની વિકરાળતા અને એકવિધતા
અનંત કોસ્મિક યુદ્ધની દ્રષ્ટિએ સારા અને અનિષ્ટ વચ્ચે,
જેમાં મનુષ્ય યુદ્ધનું મેદાન હતું.
જે તેમના પોતાના શા માટે સરસ રીતે સમજાવી અનુભવ વેદનાથી ભરેલો હતો,
અને શા માટે પ્રગતિ ક્યારેય થઈ નથી.
પરંતુ તે સાચું નહોતું.
આશ્ચર્યજનક રીતે,
તેમના તમામ સંઘર્ષ અને વેદના
ફક્ત માર્ગને કારણે હતા તેઓ વિચારો પર પ્રક્રિયા.
અવિવેકીથી સંતુષ્ટ થવું, અને માત્ર કથાઓ,
તેમની ટીકા કરતાં
અને વધુ સારા અર્થઘટનનો અંદાજ કા tryingવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો છું વિશ્વની અને તેમની પોતાની સ્થિતિની.
વીસમી સદીનું ભૌતિકશાસ્ત્ર વધુ સારી રીતે સ્પષ્ટતા કરી,
પરંતુ હજી પણ કોસ્મિક યુદ્ધની દ્રષ્ટિએ.
આ વખતે, લડવૈયાઓ ઓર્ડર અને અરાજકતા હતા, અથવા એન્ટ્રોપી.
તે વાર્તા પરવાનગી આપે છે ભવિષ્ય માટે આશા માટે.
પરંતુ બીજી રીતે,
તે પ્રાચીન દંતકથા કરતા પણ નબળું છે,
કારણ કે વિલન, એન્ટ્રોપી,
અંતિમ વિજય મેળવવાની તૈયારી કરી છે,
જ્યારે થર્મોોડાયનેમિક્સના અનુચિત કાયદા બધી નવીનતા બંધ કરો
કહેવાતા સાથે બ્રહ્માંડ ની ગરમી મૃત્યુ.
હાલમાં, એક વાર્તા છે તે યુદ્ધમાં સ્થાનિક યુદ્ધની,
ટકાઉપણું વચ્ચે, જે ઓર્ડર છે,
અને વ્યર્થતા, જે અરાજકતા છે -
તે સમકાલીન લે છે સારા અને અનિષ્ટ પર,
ઘણીવાર ઉમેરવામાં ટ્વિસ્ટ સાથે મનુષ્ય દુષ્ટ છે,
તેથી આપણે જીતવાનો પ્રયાસ પણ ન કરવો જોઇએ.
અને તાજેતરમાં,
વાર્તાઓ રહી છે અન્ય કોસ્મિક યુદ્ધ
ગુરુત્વાકર્ષણ વચ્ચે, જે બ્રહ્માંડનું પતન કરે છે,
અને શ્યામ energyર્જા, જે આખરે તેને કાપી નાખે છે.
તેથી આ વખતે,
તેમાંથી જે પણ વૈશ્વિક દળો જીતે છે,
અમે ગુમાવીએ છીએ.
તે બધા નિરાશાવાદી હિસાબ માનવ સ્થિતિ છે
કેટલાક સત્ય સમાવે છે,
પરંતુ ભવિષ્યવાણી તરીકે,
તેઓ બધા ભ્રામક છે, અને બધા સમાન કારણોસર.
તેમાંથી કોઈ મનુષ્યનું ચિત્રણ નથી કરતું જેમ આપણે ખરેખર છીએ
જેકબ બ્રોનોસ્કીએ કહ્યું તેમ,
"માણસ લેન્ડસ્કેપમાં એક આકૃતિ નથી -
તે લેન્ડસ્કેપનો શેપર છે. "
બીજા શબ્દો માં,
મનુષ્ય playthings નથી કોસ્મિક બળોની,
આપણે કોસ્મિક બળોના વપરાશકારો છીએ.
તે વિશે હું એક ક્ષણમાં વધુ કહીશ,
પરંતુ પ્રથમ, કયા પ્રકારનું વસ્તુ નવીનતા બનાવો?
સારું, શરૂઆત બ્રહ્માંડ ચોક્કસ કર્યું.
મોટો બેંગ, લગભગ 14 અબજ વર્ષો પહેલા,
જગ્યા, સમય અને શક્તિ બનાવી છે,
શારીરિક બધું.
અને પછી તરત જ,
જેને હું નવીનતાનો પ્રથમ યુગ કહીશ,
પ્રથમ અણુ સાથે, પ્રથમ તારો,
પ્રથમ બ્લેક હોલ,
પ્રથમ ગેલેક્સી.
પરંતુ પછી, અમુક સમયે,
નવીનતા બ્રહ્માંડમાંથી અદ્રશ્ય થઈ ગઈ.
કદાચ શરૂઆતથી 12 અથવા 13 અબજ વર્ષ પહેલાં,
આજની તારીખ સુધી,
ત્યાં ક્યારેય કોઈ નવા પ્રકારનો ન હતો ખગોળીય પદાર્થ.
હું ક onlyલ કરું છું તે જ ત્યાં રહ્યું છે મહાન એકવિધતા.
તેથી, કુહેલેટ આકસ્મિક રીતે હતો પણ વધુ અધિકાર
સૂર્ય બહાર બ્રહ્માંડ વિશે
કરતાં તેઓ સૂર્ય હેઠળ હતી.
જ્યાં સુધી મહાન એકવિધતા ચાલે છે,
શું ત્યાં બહાર કરવામાં આવી છે
ખરેખર શું હશે.
અને ત્યાં કંઈ નથી
જેમાંથી તે ખરેખર કહી શકાય, "જુઓ, આ નવું છે."
તેમ છતાં,
મહાન એકવિધતા દરમિયાન અમુક સમયે,
એક ઘટના હતી - તે સમયે અસંગત,
અને અબજો વર્ષો પછી પણ,
તે કંઈપણ અસર ન હતી તેના ગ્રહની બહાર -
હજુ સુધી આખરે, તે કારણ બની શકે છે વૈશ્વિક ક્ષણિક નવીનતા.
તે ઘટના જીવનની ઉત્પત્તિ હતી:
પ્રથમ આનુવંશિક જ્ creatingાન બનાવવું,
જૈવિક અનુકૂલન માટે કોડિંગ,
નવીનતા માટે કોડિંગ.
પૃથ્વી પર, તે સંપૂર્ણપણે સપાટી પરિવર્તન.
ડીએનએમાં જીન એક કોષી જીવોનું
હવામાં ઓક્સિજન મૂકો,
extractedમાં સીઓ 2,
ચાકમાં અને લોખંડની ઓરને જમીનમાં મૂકો,
ભાગ્યે જ સપાટી એક ઘન ઇંચ કેટલીક depthંડાઈમાં અસર થઈ નથી
તે જનીનો દ્વારા
પૃથ્વી બની, જો કોસ્મિક સ્કેલ પર કોઈ નવલકથા નથી,
ચોક્કસપણે એક વિચિત્ર.
ઉદાહરણ તરીકે, પૃથ્વીની બહાર,
માત્ર થોડા સો અલગ રાસાયણિક પદાર્થો મળી આવ્યા છે.
સંભવત., ત્યાં કેટલાક વધુ છે નિર્જીવ સ્થળોએ,
પરંતુ પૃથ્વી પર,
ઇવોલ્યુશન અબજો બનાવ્યું વિવિધ રસાયણો.
અને પછી પ્રથમ છોડ, પ્રાણીઓ,
અને પછી, કેટલાક પૂર્વજોમાં આપણી જાત,
ખુલાસાત્મક જ્ knowledgeાન.
બ્રહ્માંડમાં પ્રથમ વખત, બધા આપણે જાણીએ છીએ તે માટે.
વિગતવાર જ્ knowledgeાન આપણી પ્રજાતિના વ્યાખ્યાયિત અનુકૂલન છે.
તે અલગ છે અગમ્ય જ્ knowledgeાન
ડીએનએ માં, ઉદાહરણ તરીકે,
સાર્વત્રિક હોવા દ્વારા.
તે કહેવા માટે છે, જે કંઇ સમજી શકાય,
સમજી શકાય છે ખુલાસાત્મક જ્ throughાન દ્વારા.
અને વધુ, કોઈપણ શારીરિક પ્રક્રિયા
આવા જ્ knowledgeાન દ્વારા નિયંત્રિત કરી શકાય છે,
ફક્ત ભૌતિકશાસ્ત્રના કાયદા દ્વારા મર્યાદિત છે.
અને તેથી, ખુલાસાત્મક જ્ knowledgeાન પણ,
પરિવર્તન શરૂ કર્યું છે પૃથ્વીની સપાટી.
અને ટૂંક સમયમાં, પૃથ્વી બની જશે બ્રહ્માંડમાં એકમાત્ર જાણીતી objectબ્જેક્ટ
કે ઇનસાઇંગ એસ્ટરોઇડ તરફ વળે છે તેના બદલે તેમને આકર્ષવા.
કુહેલેટને સમજણપૂર્વક ગેરમાર્ગે દોરવામાં આવી હતી
પીડાદાયક સુસ્તી દ્વારા તેમના દિવસ પ્રગતિ.
માનવ જીવનમાં નવીનતા હજી બહુ દુર્લભ હતું, ધીરે ધીરે,
એક પે generationી માં નોંધ્યું છે.
અને બાયોસ્ફિયરમાં,
નવલકથા પ્રજાતિઓ ઉત્ક્રાંતિ પણ ધીમી હતી.
પરંતુ બંને બાબતો થઈ રહી હતી.
હવે, શા માટે એક મહાન એકવિધતા છે બ્રહ્માંડમાં મોટા પ્રમાણમાં,
અને શું આપણા ગ્રહને તે વલણનું બુક બનાવે છે?
સારું, બ્રહ્માંડ મોટા પ્રમાણમાં પ્રમાણમાં સરળ છે.
તારાઓ ખૂબ સરળ છે
કે આપણે તેમની વર્તણૂકની આગાહી કરી શકીએ ભવિષ્યમાં કરોડો વર્ષ,
અને તેઓએ કેવી રીતે રચના કરી તે ફરીથી કાrodો અબજો વર્ષો પહેલા
તો બ્રહ્માંડ કેમ સરળ છે?
મૂળભૂત રીતે, કારણ કે તે મોટું છે, વિશાળ, શક્તિશાળી વસ્તુઓ
ઓછી વસ્તુઓને મજબૂત રીતે અસર કરે છે, અને notલટું નહીં.
હું કહું છું કે વંશવેલો નિયમ.
ઉદાહરણ તરીકે, જ્યારે ધૂમકેતુ સૂર્યને પછાડે છે,
સૂર્ય પહેલાની જેમ વહન કરે છે,
પરંતુ ધૂમકેતુ બાષ્પીભવન થાય છે.
સમાન કારણોસર,
મોટી વસ્તુઓ પર વધુ અસર થતી નથી પોતાને નાના ભાગો દ્વારા,
એટલે કે, વિગતો દ્વારા.
જેનો અર્થ છે કે તેમની એકંદર વર્તન
સરળ છે.
અને કંઇક નવું નવું હોવાથી વસ્તુઓ સાથે થઈ શકે છે
તે સરળ રહે છે,
વંશવેલો નિયમ, મોટા પાયે સરળતા લાવીને,
મહાન એકવિધતા કારણે છે.
પરંતુ, બચત ગ્રેસ છે
વંશવેલો નિયમ એ પ્રકૃતિનો નિયમ નથી.
તે માત્ર યોજવામાં આવે છે બ્રહ્માંડમાં અત્યાર સુધી,
અહીં સિવાય.
આપણા બાયોસ્ફિયરમાં, પરમાણુ-કદના પદાર્થો, જનીનો,
મોટા પ્રમાણમાં અપ્રમાણસર સ્રોતોને નિયંત્રિત કરો.
પ્રકાશસંશ્લેષણ માટેના પ્રથમ જનીનો,
તેમના પોતાના પ્રસારને કારણે,
અને પછી રૂપાંતર ગ્રહની સપાટી,
ઉલ્લંઘન અથવા વિરુદ્ધ છે વંશવેલો નિયમ
મન-ફૂંકાતા પરિબળ દ્વારા 40 ના 10 થી.
વિગતવાર જ્ knowledgeાન સંભવિત વધુ શક્તિશાળી છે
સર્વવ્યાપકતાને કારણે,
અને વધુ ઝડપથી બનાવ્યું.
જ્યારે માનવ જ્ knowledgeાન 10 થી 40 પરિબળ પ્રાપ્ત કર્યું છે,
તે ખૂબ ખૂબ નિયંત્રણ કરશે સંપૂર્ણ ગેલેક્સી,
અને બહાર જોઈ આવશે.
તો મનુષ્ય,
અને કોઈપણ અન્ય સમજૂતી સર્જકો ત્યાં કોણ હોઈ શકે છે,
અંતિમ એજન્ટો છે બ્રહ્માંડ માટે નવીનતા છે.
આપણે કારણ અને માધ્યમ છીએ
નવીનતા અને સર્જનાત્મકતા દ્વારા, જ્ knowledgeાન, પ્રગતિ,
ઉદ્દેશ હોઈ શકે છે, મોટા પાયે શારીરિક અસરો.
માનવ દ્રષ્ટિકોણથી,
એકમાત્ર વિકલ્પ સ્થિર સમાજોના જીવંત નરકમાં
એ સતત નવા વિચારોની રચના છે,
વર્તણૂકો, kindsબ્જેક્ટ્સના નવા પ્રકારો.
આ રોબોટ ટૂંક સમયમાં અપ્રચલિત થઈ જશે,
નવા ખુલાસાને કારણે જ્ knowledgeાન, પ્રગતિ
પરંતુ વૈશ્વિક દ્રષ્ટિકોણથી,
ખુલાસાત્મક જ્ knowledgeાન એ પદાનુક્રમ શાસનનો અધિકાર છે.
તે મહાન એકવિધતાનો વિનાશ કરનાર છે.
તેથી તે નિર્માતા છે પછીના કોસ્મોલોજિકલ યુગનો,
એન્થ્રોપોસીન.
જો કોઈ વૈશ્વિક યુદ્ધની વાત કરી શકે,
તે ચિત્રિત કરેલું એક નથી તે નિરાશાવાદી વાર્તાઓમાં.
તે એકવિધતા અને નવીનતા વચ્ચેનું યુદ્ધ છે,
સ્ટેસીસ અને સર્જનાત્મકતા વચ્ચે.
અને આ યુદ્ધમાં,
અમારી બાજુ ગુમાવવાનું નક્કી નથી.
જો આપણે આપણું અનન્ય લાગુ કરવાનું પસંદ કરીશું વિગતવાર જ્ knowledgeાન બનાવવા માટેની ક્ષમતા,
અમે જીતી શક્યા.
આભાર.
(તાળીઓ)
Örömmel szólok önökhöz ezzel a high-tech módszerrel.
A valaha élt emberek zöme
felfoghatatlannak s hihetetlennek találná,
amit itt teszünk.
Az ipari forradalom
és a felvilágosodás előtti sötét időkben,
évezredeken át
az emberiségnek nem voltak nagy igényei,
sem saját, sem az utódok életét illetően.
Általában semmi lényeges újat
vagy jobbat nem vártak.
Ez a borúlátás tökéletesen jelenik meg
a Biblia egyik, ismert szerzőtől származó részében.
A titokzatos személy: "Kohelet", azaz "a gyülekezetben beszélő"
azt írta: "Ami volt, ugyanaz, ami ezután is lesz,
és ami megtörtént, ugyanaz, ami ezután is történik;
és semmi nincs új dolog a nap alatt."
A mondottakban ez van: "Lám, ez új!"
Az is rég megvolt azokban az időkben, amelyek előttünk voltak.
Kohelet újdonság nélküli világot ír le.
Újdonságon én a Kohelet szellemiségében vett újat értem,
nem csupán azt, ami megváltozott,
hanem a tartós hatású, lényeges változást,
amelyre azt szoktuk mondani:
"Lám, ez új!",
és remélhetőleg előnyösebb.
A tisztán véletlenszerű változások, nem újdonságok.
Hérakleitosz szerint egyetlen ember sem léphet kétszer ugyanabba a folyóba,
mert az már nem ugyanaz a folyó, és ő már nem ugyanaz az ember.
De ha a folyó véletlenszerűen változik is,
valójában ugyanaz a folyó.
Ellentétben az ötletekkel,
melyek továbbterjedhetnek másokhoz,
nemzedékek életét megváltoztatva,
újat hozva.
Az újdonság nélküli élet
nélkülözi a kreativitást és a fejlődést.
Stagnáló társadalmat jelent, nulla-összegű játékot.
Ez volt Kohelet élő pokla,
hasonlóan másokéhoz pár évszázaddal ezelőttig.
Pokoli volt, mert emberileg szorosan összefügg
a szenvedés és a pangás.
Mert a pangás nem csak feszélyez.
Minden szenvedés –
ínség, járványok, aszteroida-becsapódások,
háború és rabszolgaság –,
csak addig kínoztak, míg meg nem tanultuk megelőzni őket.
Somerset Maugham az Örök szolgaság című regényében
a bölcs egyetlen mondatába tömörítette
az ember történetét:
"Született,
szenvedett és meghalt."
Ekképpen folytatódik:
"Az életnek nem volt jelentősége, és a halálnak sem következménye."
Valóban, az emberiség nagyobb része
szenvedett, és halálra dolgozta magát,
mielőtt fiatalon, gyötrődve meghalt.
Igen, mondhatjuk, hogy nemzedékeken át
semmi hatással nem volt egyik nemzedék a következőre.
Mindemellett, az ősember, mikor saját létét próbálta magyarázni,
akkor jellemzően tekintélyes kozmikus viszonylatban tette.
Kiderült, hogy ez megalapozott volt.
Annak ellenére, hogy magyarázataik, mítoszaik
nagyrészt tévesek voltak.
Félelmetes és monoton világukat
a jó és gonosz örök kozmikus harcával
próbálták megmagyarázni,
ahol az ember a harcmező.
Ez kiterjedt magyarázatot adott arra, hogy létük miért volt szenvedés,
és miért nem történt előrelépés.
Csak éppen nem volt igaz.
Meglepő módon,
minden konfliktusukat és szenvedésüket
az eszmék feldolgozási módja okozta.
Megelégedtek a dogmákkal és magyarázat nélküli történetekkel,
inkább, mint hogy kritizálják őket,
s megpróbáljanak jobb magyarázatot találni a világról és saját létezésükről.
A 20. századi fizikusok jobb magyarázatot adtak,
de még mindig kozmikus harci alapon.
Ezúttal a rend, a káosz és az entrópia vettek részt benne.
Ez a történet reményre ad okot a jövőt illetően.
Egyébként ez a történet gyengébb,
mint az ősi mítoszok,
mert a galád entrópia
végső győzelemre van ítélve,
mikor a termodinamika rendíthetetlen törvényei lezárnak minden újdonságot
a világegyetem hőhalálelméletével.
Jelenleg, a háborúnak egy helyi csatája folyik
a fenntarthatóság, azaz a rend
és a pazarlás, azaz a káosz között.
Ezek fejezik ki a jelenkorban a jót és a gonoszt.
Gyakran még van benne egy csavar, mely szerint az emberiség a gonosz,
tehát meg se próbáljunk győzni!
Napjainkban
létezik még egy kozmikus harci történet a következők között:
a gravitáció, mely összeomlasztja a világegyetemet,
és a sötét energia, mely végül szétdarabolja.
Ebben az esetben
bármelyik kozmikus erő nyerne,
mi vesztünk.
Mindegyik borúlátó létezéselméletben
van némi igazság,
de mint próféciák
ugyanazon okból mind félrevezetők.
Egyik sem valósághűen festi le az emberiséget.
Jacob Bronowski írta:
"Az ember nem csak eleme környezetének,
hanem alakítója is."
Másképp fogalmazva:
az emberiség nem a kozmikus erők játékszere;
mi igába hajtjuk a kozmikus erőket.
Mesélek erről bővebben később,
de előbb tisztázzuk, mik hoznak létre újdonságot?
A világegyetem keletkezése határozottan létrehozott.
A Nagy Bumm kb. 14 milliárd évvel ezelőtt
megalkotta fizikailag
a teret, időt és az energiát.
Rögtön utána következett
az általam újdonságok korszakának nevezett korszak:
az első atom, az első csillag,
az első fekete lyuk,
az első galaxis megjelenése.
Utána bizonyos szemszögből
az újdonság eltűnt a világegyetemből.
Talán 12-13 milliárd évvel ezelőttől
napjainkig bezárólag
nincs semmi új csillagászati objektum.
Csak az általam nagy egyhangúságnak nevezett időszak volt.
Koheletnek véletlenül tökéletesen igaza volt
a Napon túli világról,
inkább, mint a Nap alattiról.
Míg a kiterjedt egyhangúság tart
szerte a világban,
addig ez lesz.
És semmi nincs a külvilágban,
amire őszintén mondhatjuk: "Lám, ez új!"
Mindazonáltal
a kiterjedt egyhangúságban valamikor
történt egy esemény, – az időpont lényegtelen –,
és még évmilliárdokkal később
sem hatott semmire a keletkezési bolygóján kívül,
bármire, ami esetleg jelentős kozmikus újdonságot okozhatott volna.
Az élet megjelenése volt ez az esemény:
kialakult az első genetikai tudás,
kódolta a biológiai alkalmazkodást,
kódolta az újdonságot.
Végképp átalakította a Föld felszínét.
Az egysejtűek DNS génjei
oxigént termeltek a légkörbe,
és szén-dioxidot vontak ki onnan,
mészkövet és vasércet tettek a talajba,
bizonyos mélységig, a Föld felszínének szinte egyetlen köbcentimétere sem
maradt a gének által érintetlen.
A Föld átalakult, ha nem is kozmikus léptékben,
de különleges hely lett.
Például a Földön kívül
alig pár száz vegyi anyagot fedeztek fel.
Valószínű, hogy még több van a lakatlan helyeken,
de a Földön
a fejlődés során több milliárdnyi vegyi anyag keletkezett.
Az első növényekben, állatokban,
később felmenőinkben
megjelent a feltáró tudás.
Tudásunk szerint először történt ez a világegyetemben.
Fajunk meghatározó alkalmazkodása feltáró tudomány.
Különbözik a nem értelmező tudástól,
mely a DNS jellemzője,
hiszen mindenre kiterjedő.
Mondhatjuk, hogy ami megérthető,
az értelmező magyarázattal történik.
Továbbá bármely fizikai folyamat
ilyen tudással irányítható
a fizikai törvények keretein belül.
Így a feltáró tudás is
átalakította a Föld felszínét.
Hamarosan a Föld lesz az egyetlen ismert objektum a világegyetemben,
mely eltéríti a felé tartó aszteroidákat, ahelyett hogy vonzaná őket.
Koheletet érthetően félrevezette
a korára jellemző fájdalmasan lassú fejlődés.
Az újdonság az emberi létben túl ritkán, felettébb fokozatosan következett be,
ahhoz hogy érezhető legyen egy nemzedéken belül.
Az élővilágban
az új fajok fejlődése még lassúbb volt.
De mindkét folyamat zajlott.
Miért jellemzi a kiterjedt egyhangúság a világegyetem egészét,
és miért töri meg ezt a trendet a bolygónk?
A kiterjedt világegyetem viszonylag egyszerű.
A csillagok annyira egyszerűek,
hogy milliárd évekre meg tudjuk jósolni a viselkedésüket,
és utólag meg tudjuk határozni, hogyan keletkeztek milliárd évvel ezelőtt.
Miért egyszerű a világegyetem?
Alapjában véve azért, mert hatalmas, masszív, erőteljes dolgok
kisebb dolgokat befolyásolnak erősen, és nem fordítva.
Ezt hívom a hierarchia elvének.
Például ha egy üstökös csapódik a Napba,
akkor a Nap ugyanúgy viselkedik, mint előtte,
de az üstökös elpárolog.
Ugyanezért
a nagy dolgokat nemigen befolyásolják a kisebb részeik,
azaz a részletek.
Ez azt jelenti,
hogy általános viselkedésük egyszerű.
Mivel nem sok új történhet
az egyszerű dolgokkal,
a hierarchia elve alapján nagy léptékben minden leegyszerűsödik,
és ez kiterjedt egyhangúsághoz vezetett.
De a felszabadulást azt jelenti,
hogy a hierarchia elve nem természeti elv.
Történetesen jelen van a világegyetemben,
kivéve nálunk.
Az élővilágban molekuláris objektumok, gének,
aránytalanul kiterjedt erőforrásokkal rendelkeznek.
Az első fotoszintetizáló gének,
melyek elburjánoztak,
és később átalakították a bolygó felszínét,
drasztikusan ellentettjére fordították a hierarchia elvét
a tíz a 40. hatványú észbontó tényezővel.
A magyarázó tudománynak hatalmas ereje van,
mert egyetemes,
és gyorsabban alakult ki.
Mikor az emberi tudás is eléri a tíz a 40.-en nagyságrendet,
akkor uralni fogja az egész galaxist
és az azon túli világot is.
Az emberiség
és az esetleg létező többi feltárómagyarázat-készítők
a világegyetem utolsó megújítói.
Mi vagyunk az ok és értelem,
melyben megnyilvánul az újdonság és kreativitás, tudás, fejlődés
nagy léptékű fizikai hatása.
Emberi szemszögből
az egyetlen kiút a lét pangó társadalmi poklából
az új ötletek megalkotása,
új viselkedésmód, új feladatok kitalálása.
Ez a robot hamarosan elavul,
mert újabb feltáró tudomány jelenik meg: fejlődés van.
De kozmikus szemszögből
a feltáró tudás a hierarchia elvének végzete.
Megszünteti az egyhangúságot.
A következő kozmikus korszakot nyitja:
az antropocén kort.
Ha kozmikus háborúról beszélünk,
akkor az nem a borúlátó történetekben vázoltra utal.
Ez az egyhangúság és az újdonság,
a pangó és a kreatív között zajlik.
Ebben a harcban
nem vagyunk eleve vesztésre ítélve.
Ha úgy döntünk, hogy egyedi feltáró tudásunkat alkalmazzuk,
akkor győzhetünk!
Köszönöm.
(Taps)
Saya berdebar bisa bicara dengan Anda lewat metode berteknologi tinggi ini.
Dari semua manusia yang pernah hidup,
sebagian besar akan mendapati apa yang kita lakukan di sini
tidak komprehensif, sulit dipercaya.
Sebab, selama ribuan abad,
pada masa kegelapan sebelum revolusi sains
dan Pencerahan,
orang-orang berekspektasi rendah.
Terhadap hidup mereka, terhadap hidup penerus mereka.
Biasanya, mereka mengira
tidak ada yang baru atau lebih baik untuk signifikan dicapai, selamanya.
Pesimisme ini banyak muncul di Alkitab,
pada satu dari beberapa bagian kitab dengan seorang penulis kenamaan.
Ia dipanggil Qohelet, seorang laki-laki yang membingungkan.
Ia menulis, "Yang sudah adalah yang akan
dan yang telah terjadi adalah yang akan terjadi;
tidak ada yang baru di bawah matahari."
Adakah sesuatu yang pernah dikatakan, "Lihat, ini baru."
Tidak, hal itu sudah dilakukan pada masa sebelum kita.
Qohelet mendeskripsikan dunia tanpa kebaruan.
Kebaruan di sini maksudnya sesuatu yang baru dalam akal sehat Qohelet,
bukan sekadar sesuatu yang telah berubah,
melainkan perubahan signifikan dengan efek lama,
di mana orang akan benar-benar berkata,
"Lihat, ini baru,"
dan, kalau bisa, "bagus."
Jadi, perubahan yang random belaka bukanlah kebaruan.
Ok, Hericlitus berkata manusia tidak bisa mendatangi sungai yang sama dua kali,
karena sungainya tidak sama, dia bukan manusia yang sama.
Namun jika sungai berubah secara acak,
itu benar-benar sungai yang sama.
Sebaliknya,
jika ide dalam sebuah pemikiran menyebar ke pemikiran lain,
dan mengubah kehidupan banyak generasi,
itu kebaruan.
Kehidupan manusia tanpa kebaruan
adalah hidup tanpa kreativitas, tanpa progres.
Masyarakat statis, permainan kosong.
Itu adalah neraka hidup yang Qohelet jalani.
Seperti semuanya, sampai beberapa dekade lalu.
Ia neraka, karena bagi manusia,
menderita itu secara intim dekat dengan stagnasi.
Karena stagnasi tidak hanya menyiksa.
Semua sumber penderitaan --
kelaparan, pandemik, asteroid yang datang,
dan hal seperti perang serta perbudakan,
melukai orang hanya sampai kita membuat pengetahuan untuk mencegahnya.
Ada sebuah kisah di novel Somerset Maugham, "Of Human Bondage"
tentang seorang bijak kuno
yang menghimpun keseluruhan sejarah umat manusia sebagai,
"Dia lahir,
dia menderita dan dia mati."
Dan ini berlanjut:
"Hidup itu tidak signifikan dan kematian tanpa konsekuensi."
Dan memang, sebagian besar dari manusia yang pernah hidup
telah menjalani derita dan kerja berat,
sebelum mati muda dalam kesakitan.
Dan ya, pada banyak generasi
tidak ada yang punya konsekuensi kebaruan bagi generasi berikutnya.
Bagaimanapun juga, saat orang kuno mencoba menjelaskan kondisi mereka,
mereka umumnya melakukannya dalam terminologi kosmis megah.
Yang mana benar untuk dilakukan, seperti hasilnya.
Meskipun penjelasan asli mereka, mitos mereka,
sebagian besar salah.
Sebagian mencoba menjelaskan
kesuraman dan kemonotonan dunia mereka
dalam istilah perang kosmis tak berujung antara baik dan jahat,
di mana manusia merupakan medan perangnya.
Yang menerangkan dengan jelas kenapa pengalaman mereka penuh sengsara,
dan kenapa progres tak pernah terjadi.
Tapi ini tidak benar.
Menakjubkannya,
semua konflik dan penderitaan mereka
hanyalah berdasar pada cara mereka mengolah ide.
Puas dengan dogma, dan kisah yang sekadar cerita,
daripada mengkritisinya
dan memikirkan penjelasan yang lebih baik tentang dunia dan kondisi mereka
Fisika abad 20 membuat penjelasan yang lebih baik,
tapi masih dalam istilah perang kosmis.
Kali ini, pejuangnya adalah keteraturan dan kerusuhan, atau entropi.
Kisah itu mengizinkan adanya harapan untuk masa depan.
Tapi di sisi lain,
ini bahkan lebih gersang dari mitos kuno,
karena penjahatnya, entropinya
diputuskan memiliki kemenangan final,
saat hukum pasti termodinamika menutup semua kebaruan
dengan yang digadang sebagai kematian panas dunia.
Saat ini, ada sebuah cerita tentang pertempuran lokal di perang tersebut,
di antara keseimbangan, yaitu ketertiban,
dan kesia-siaan, yaitu kerusuhan --
itu adalah penerimaan kontemporer terhadap baik dan jahat,
kerap ditambah pelintiran manusialah yang jahat,
agar kita bahkan tidak mencoba menang.
Dan belakangan,
ada cerita tentang perang kosmis lain,
antara gravitasi, yang meruntuhkan jagat raya,
dan energi gelap, yang akhirnya mencabiknya.
Jadi kali ini,
mana pun kekuatan kosmis itu yang menang,
kita kalah.
Semua catatan pesimis dari kondisi manusia tersebut
mengandung suatu kebenaran,
tapi sebagai ramalan,
mereka semua menyesatkan, dan semua untuk alasan yang sama.
Tak ada dari mereka menggambarkan manusia sebagaimana sesungguhnya kita.
Seperti yang Jacob Bronowski katakan,
"Manusia bukanlah sosok di pemandangan --
dialah pembentuk pemandangannya."
Dengan kata lain,
manusia bukan mainan dari kekuatan kosmis,
kita adalah pengguna kekuatan kosmis.
Saya akan bicara lebih tentang itu,
tapi pertama, apa yang membentuk kebaruan?
Jadi, permulaan dari jagat raya memang melakukannya.
Ledakan besar, hampir 14 miliar tahun lalu,
menciptakan ruang, waktu, dan energi,
segala yang berbentuk.
Dan kemudian, dengan segera,
apa yang saya sebut era pertama kebaruan,
dengan atom pertama, bintang pertama,
lubang hitam pertama,
galaksi pertama.
Tapi kemudian, pada beberapa titik,
kebaruan hilang dari semesta.
Mungkin sejak sangat awal seperti 12 atau 13 miliar tahun lalu,
hingga hari sekarang,
tidak pernah ada jenis baru dari benda astronomi.
Hanya ada apa yang saya sebut kemonotonan hebat.
Jadi, Qohelet tak sengaja bahkan lebih benar
tentang jagat raya di luar Matahari
daripada yang di bawah Matahari.
Sepanjang kemonotonan hebat berlangsung,
apa yang telah ada di luar sana
adalah memang yang akan terjadi.
Dan tak ada apa pun di luar sana
yang bisa benar-benar dikatakan, "Lihat, ini baru."
Meski demikian,
pada beberapa titik selama kemonotonan hebat,
ada sebuah peristiwa -- yang tak berarti pada masanya,
dan bahkan miliaran tahun setelahnya,
ia tidak memengaruhi apa pun melewati planet rumahnya --
tapi perlahan, ia bisa menyebabkan kebaruan momentum kosmis.
Kejadian itu ialah originalitas kehidupan:
penciptaan ilmu genetika pertama,
koding untuk adaptasi biologis,
koding untuk kebaruan.
Di Bumi, ia sangat mengubah permukaan.
Gen dalam DNA dari organisme sel tunggal
memberi oksigen pada udara,
menghasilkan CO2,
menempatkan kapur dan biji besi di tanah,
hanya satu inci kubik permukaan hingga kedalaman tertentu yang tak terpengaruh
oleh gen-gen tersebut.
Bumi menjadi, jika bukan posisi baru pada skala kosmis,
sungguh sesuatu yang aneh.
Sebagai contoh, di luar Bumi,
hanya beberapa ratus substansi kimia berbeda yang sudah terdeteksi.
Kemungkinan, ada lebih banyak lagi di lokasi tak bernyawa,
tapi di Bumi,
evolusi menciptakan miliaran unsur kimia yang berbeda.
Lalu tumbuhan pertama, binatang,
kemudian, pada sebagian spesies pendahulu kita,
ilmu penjelasan.
Untuk pertama kalinya di jagat raya, untuk semua yang kita tahu.
Ilmu penjelasan adalah adaptasi penjelas dari spesies kita
Ini berbeda dari ilmu yang bukan penjelasan
dalam DNA, misalnya,
dengan menjadi universal.
Dengan kata lain, apa pun bisa dipahami,
bisa dipahami melalui ilmu penjelasan.
Dan lebih lagi, proses fisik
bisa dikontrol oleh pengetahuan,
terbatas hanya oleh hukum sains.
Kemudian, ilmu penjelasan, juga
sudah mulai bertransformasi di muka Bumi.
Segera, Bumi akan menjadi satu-satunya objek di dunia
yang membelokkan asteroid yang datang alih-alih menarik mereka.
Qohelet maklum keliru
oleh lambatnya progres di masanya yang menyakitkan.
Kebaruan pada hidup manusia masih terlalu langka, terlalu gradual,
untuk disadari dalam satu generasi.
Dan dalam biosfer,
evolusi spesies baru bahkan lebih lambat.
Tapi keduanya terjadi.
Sekarang, mengapa ada kemonotonan hebat di jagat raya secara umum,
dan apa yang membuat planet kita mendobrak tren itu?
Jadi jagat raya secara umum relatif sederhana.
Bintang begitu sederhana
hingga kita mampu memprediksi perilakunya miliar tahun ke depan,
dan retrodiksi bagaimana mereka terbentuk miliaran tahun lalu.
Jadi mengapa jagat raya sederhana?
Pada dasarnya, karena hal-hal yang besar, raksasa, dan berkekuatan
akan amat mempengaruhi lebih sedikit hal, dan tidak sebaliknya.
Saya menyebutnya hukum hierarki.
Contohnya, saat komet menghantam matahari,
Matahari tetap seperti sebelumnya,
tapi komet menguap.
Untuk alasan yang sama,
hal besar tidak banyak terpengaruh oleh bagian kecilnya,
misalnya oleh detail.
Yang berarti keseluruhan tingkahnya adalah
sederhana.
Dan sejak tidak ada hal sangat baru yang bisa terjadi
sisanya sederhana,
hukum hierarki, dengan menyebabkan kesederhanaan skala besar,
telah menyebabkan kemonotonan hebat.
Namun, hal bagusnya adalah
hukum hierarki bukanlah hukum alam.
Ia sejauh ini hanya berlangsung terjadi di jagat raya,
kecuali di sini.
Dalam biosfer kita, objek seukuran molekul, gen,
mengontrol sumber daya yang luasnya tak berimbang
Gen pertama untuk fotosintesis,
dengan menyebabkan proliferasinya sendiri,
lalu mengubah permukaan planet,
telah melanggar atau membalikkan hukum hierarki
dengan faktor penghempas pikir 10 pangkat 40.
Ilmu penjelasan berpotensi jauh lebih kuat
berkat universalitas,
dan mencipta secara lebih cepat.
Ketika pengetahuan manusia telah mencapai faktor 10 pangkat 40.
ia akan mengontrol hampir-hampir keseluruhan galaksi,
dan akan melihat melampauinya.
Jadi manusia,
dan pembuat penjelasan lain yang mungkin ada di luar sana,
adalah agen penghabisan dari kebaruan untuk dunia.
Kita adalah alasan dan alat
dengan kebaruan dan kreativitas, pengetahuan, dan progres,
bisa punya tujuan, efek fisik berskala besar.
Dari perspektif manusia,
satu-satunya alternatif untuk masyarakat statis dari neraka hidup itu
adalah penciptaan kontinu ide-ide baru,
kebiasaan, objek-objek jenis baru.
Robot ini akan segera
jadi usang berkat ilmu penjelasan baru, progres.
Namun dari perspektif kosmis,
ilmu penjelasan adalah musuh hukum hierarki.
Penghancur dari kemonotonan hebat.
Jadi ia adalah perancang era kosmologikal selanjutnya,
Antroposen.
Jika bisa bicara tentang perang kosmis
ia bukanlah yang digambarkan dalam cerita-cerita pesimis tersebut.
Ia adalah perang antara kemonotonan dan kebaruan,
antara statis dan kreativitas.
Dan dalam perang ini,
pihak kita tidak ditakdirkan kalah.
Jika memilih mengaplikasikan kapasitas unik kita untuk membuat ilmu penjelasan,
kita bisa menang.
Terima kasih.
(Tepuk tangan)
Sono contento di parlare con voi con questo metodo high-tech.
Di tutti gli esseri umani vissuti,
la stragrande maggioranza avrebbe trovato quello che stiamo facendo qui
incomprensibile, incredibile.
Perché, per migliaia di anni,
nell'epoca oscura prima della rivoluzione scientifica
e dell'Illuminismo,
le persone avevano aspettative limitate.
Per le loro vite, per quelle dei loro discendenti.
Normalmente, non si aspettavano
che si potesse mai ottenere qualcosa di significativamente nuovo o di meglio.
Questo pessimismo, come noto, compare nella Bibbia,
in uno dei pochi passi biblici con citazione dell'autore.
Si chiama Qoelet, è un tipo enigmatico.
Scrisse: "Ciò ch’è stato è quel che sarà,
e quel che s'è fatto è quello che si farà;
non v'è nulla di nuovo sotto il sole.
C'è qualcosa di cui si dice: 'Guarda, questa è una novità'?
No, questa cosa è stata già fatta nelle epoche che ci hanno preceduto".
Qoelet descriveva un mondo senza novità.
Con novità mi riferisco a qualcosa di nuovo come lo intende il Qoelet,
non qualcosa che è semplicemente cambiato,
ma una cambiamento significativo con effetti duraturi,
per cui la gente, sì che dice:
"Guarda, questo è nuovo"
e, preferibilmente, "buono".
Allora, cambiamenti meramente casuali non sono novità.
Fu Eraclito a dire che un uomo non può entrare due volte nello stesso fiume,
perché il fiume non è lo stesso, e lui non è lo stesso uomo.
Ma se il fiume cambia casualmente,
in effetti è lo stesso fiume.
Al contrario,
se l'idea di una mente si diffonde in altre menti,
e i cambiamenti vivono per generazioni,
questa è una novità.
La vita umana senza novità
è una vita senza creatività, senza progresso.
È nna società statica, un gioco a somma zero.
Era questo l'inferno in cui viveva Qohelet.
Come tutti, fino a pochi secoli fa.
Era un inferno, perché per gli esseri umani,
la sofferenza è strettamente legata all'immobilità.
Perché l'immobilità non è solo frustrante.
Tutte le cause di sofferenza,
fame, pandemie, asteroidi,
e cose tipo la guerra e la schiavitù,
fanno male solo finché non creiamo la conoscenza per prevenirle.
C'è una storia nel romanzo di Somerset Maughan "Schiavo d'Amore"
a proposito di un antico sapiente
che riassume l'intera storia del genere umano con:
"È nato,
ha sofferto ed è morto".
E continua:
"La vita è stata insignificante e la morte priva di conseguenze".
In effetti, la stragrande maggioranza degli esseri umani esistiti
ha avuto vite di sofferenza e di lavoro massacrante,
prima di morire giovane e agonizzante.
E sì, per gran parte delle generazioni
mai niente ha avuto nuove conseguenze per le generazioni successive.
Eppure, quando gli antichi cercavano di spiegare la loro condizione,
normalmente lo facevano con magniloquente terminologia cosmica.
E, in fin dei conti, era giusto così.
Anche se in realtà i loro miti, le loro spiegazioni,
erano perlopiù falsi.
Alcuni cercarono di spiegare
la cupezza e la monotonia del loro mondo
in termini di una infinita guerra cosmica tra il bene e il male,
in cui gli esseri umani erano il campo di battaglia.
Il che ben spiegava perché la loro esistenza fosse piena di sofferenza,
e perché non ci fosse mai progresso.
Ma non era vero.
Pare strano, ma,
tutta la loro conflittualità e la loro sofferenza
erano dovute solo a come elaboravano le idee.
Accettare dogmi e storie infondate,
invece di studiarli criticamente
per cercare di dare spiegazioni migliori del mondo e della loro condizione.
I fisici del XX secolo hanno prodotto spiegazioni migliori,
ma sempre in termini di guerra cosmica.
Questa volta, i combattenti erano l'ordine e il caos, l'entropia.
Questa storia, una speranza nel futuro la dà.
Ma in un altro modo,
è anche più sconfortante degli antichi miti,
perché il cattivo, l'entropia,
è predestinato a ottenere la vittoria,
quando le leggi della termodinamica porranno fatalmente fine a ogni novità
con la cosiddetta morte termica dell'universo.
Attualmente, c'è una storia di una battaglia locale in questa guerra,
tra sostenibilità, che è ordine,
e spreco, che è caos.
È la versione contemporanea del bene e del male,
spesso con la particolarità che gli esseri umani sono il male,
per cui non dovremmo neanche tentare la vittoria.
E recentemente,
ci sono state storie di un'altra guerra cosmica,
tra la gravità, che fa collassare l'universo,
e l'energia oscura, che alla fine lo disintegra.
Così questa volta,
qualunque di queste forze cosmiche vinca,
noi perdiamo.
Tutte queste rappresentazioni funeste della condizione umana
contengono qualcosa di vero,
ma come profezie,
sono tutte ingannevoli, e per lo stesso motivo.
Nessuna di loro presenta noi esseri umani come ciò che realmente siamo.
Come ha detto Jacob Bronowski,
"L'uomo non è una figura nel paesaggio --
lui dà forma al paesaggio".
In altre parole,
gli esseri umani non sono giocattoli delle forze cosmiche,
noi siamo fruitori delle forze cosmiche.
Dirò altro a tale proposito tra poco,
ma prima, quali sono le cose che generano novità?
Ecco, l'inizio dell'universo lo ha fatto sicuramente.
Il big bang, quasi 14 miliardi di anni fa,
creò lo spazio, il tempo e l'energia,
tutto il mondo fisico.
E poi, subito dopo,
ciò che io definisco la prima epoca delle novità,
con il primo atomo, la prima stella,
il primo buco nero,
la prima galassia.
Ma poi, a un certo punto,
le novità sono scomparse dall'universo.
Forse da non più tardi di 12 o 13 miliardi di anni fa,
giù fino ai giorni nostri,
non c'è mai stato alcun nuovo tipo di oggetto astronomico.
C'è stata solo ciò che definisco la grande monotonia.
Quindi, Qoelet, senza saperlo aveva più ragione
sull'universo al di là del sole
che non sull'universo sotto il sole.
Fino a quando durerà la grande monotonia,
quello che c'è stato là fuori
è esattamente ciò che ci sarà.
E non c'è niente là fuori
del quale si possa veramente dire: "Guarda, quello è nuovo".
Eppure,
a un certo punto durante la grande monotonia,
ci fu un evento, che allora non ebbe conseguenze,
e anche miliardi di anni dopo,
non ha avuto effetti al di là del proprio pianeta.
Eppure alla fine, potrebbe determinare un'importante novità a livello cosmico.
Questo evento fu l'origine della vita:
la nascita della prima conoscenza genetica
il codice degli adattamenti biologici,
il codice delle novità
Sulla Terra, essa ne ha completamente trasformato la superficie.
I geni nel DNA di organismi unicellulari
hanno liberato ossigeno nell'aria,
utilizzato CO2,
rilasciato ferro e calcio nel suolo,
non ci fu fino in profondità centimetro cubico di suolo che quei geni
non abbiano trasformato.
La Terra divenne, se non un posto nuovo su scala cosmica,
sicuramente uno strano luogo.
Solo per fare un esempio, al di fuori della Terra,
sono state individuate soltanto alcune centinaia di sostanze chimiche differenti.
Presumibilmente, ce ne sono alcune altre in aree prive di vita,
ma sulla Terra,
l'evoluzione ha creato miliardi di differenti composti chimici.
E poi le prime piante e gli animali,
e poi, in alcune specie antenate della nostra,
la conoscenza esplicativa.
Per la prima volta nell'universo, per quel che ne sappiamo.
La conoscenza esplicativa è l'adattamento che caratterizza la nostra specie.
Differisce dalla conoscenza non esplicativa
del DNA, per esempio,
per essere universale.
Vale a dire, tutto ciò che può essere compreso,
può essere compreso attraverso la conoscenza esplicativa.
E ancora, qualsiasi processo fisico
può essere controllato da tale conoscenza,
con il solo limite delle leggi della fisica.
E così, anche la conoscenza esplicativa,
ha cominciato a trasformare la superficie della Terra.
E presto, la Terra diventerà l'unico oggetto conosciuto dell'universo
che devia gli asteroidi invece di attrarli.
Qoelet fu, com'è comprensibile, tratto in errore
dalla penosa lentezza del progresso ai suoi tempi.
La novità nella vita umana era ancora troppo rara, troppo graduale,
per essere avvertita in una sola generazione.
E nella biosfera,
l'evoluzione di nuove specie era persino più lenta.
Ma erano tutte e due presenti.
Ora, perché c'è una grande monotonia nella totalità dell'universo,
e perché il nostro pianeta va contro questa tendenza?
L'universo nel complesso è relativamente semplice.
Le stelle sono talmente semplici
da poterne prevedere il comportamento per miliardi di anni nel futuro,
e simularne la formazione miliardi di anni fa.
Ma perché l'universo è semplice?
In pratica, ciò accade perché le cose grandi, pesanti e piene di energia
producono effetti sulle cose più piccole, e non viceversa.
La definisco regola della gerarchia.
Per esempio, quando una cometa colpisce il sole,
il sole si comporta come sempre,
mentre la cometa si vaporizza.
Per lo stesso motivo,
le cose grandi subiscono poco gli effetti delle loro stesse piccole parti,
cioè dei dettagli.
Il che significa che, nel complesso, il loro comportamento
è semplice.
E siccome niente di realmente nuovo può accadere a cose
che rimangono semplici,
la regola della gerarchica, generando semplicità su larga scala,
dà origine alla grande monotonia.
Ma, grazie al cielo,
la regola della gerarchia non è una legge di natura.
È semplicemente stata valida finora nell'universo,
a parte qui.
Nella nostra biosfera, oggetti grandi quanto molecole, i geni,
controllano una quantità immensamente sproporzionata di risorse.
I primi geni della fotosintesi,
attraverso la loro proliferazione,
e quindi la trasformazione della superficie del pianeta,
hanno violato o invertito la regola della gerarchia
di un impressionante fattore 10 elevato a 40.
La conoscenza esplicativa è teoricamente molto più potente
a causa della sua universalità,
e si crea più rapidamente.
Quando la conoscenza umana avrà raggiunto un fattore di 10 elevato alla 40,
assumerà il controllo quasi totale dell'intera galassia,
e guarderà oltre.
Così gli esseri umani,
e qualsiasi altro creatore di spiegazioni che magari esiste nello spazio,
sono la massima espressione di novità per l'universo.
Noi siamo la causa e il mezzo
grazie ai quali la novità e la creatività, la conoscenze e il progresso,
possono avere effetti fisici oggettivi e su larga scala.
Dal punto di vista degli uomini,
l'unica alternativa a quell'inferno di una società statica
è la creazione continua di nuove idee,
comportamenti e nuove specie di oggetti.
Questo robot presto sarà obsoleto,
a causa di nuova conoscenza esplicativa, del progresso.
Ma da una prospettiva cosmica,
la conoscenza esplicativa è la nemesi della regola della gerarchia.
è la distruttrice della grande monotonia.
Ed è dunque il creatore della prossima era cosmologica,
l'Antropocene.
Se si può parlare di guerra cosmica,
non è quella che si rappresenta in queste storie cupe.
è una guerra tra monotonia e novità,
tra stasi e creatività.
E in questa guerra,
la nostra parte non è destinata alla sconfitta.
Se decidiamo di usare la nostra capacità unica di creare conoscenza esplicativa,
possiamo vincere.
Grazie.
(Applausi)
여러분들께 이 첨단 장비 기술을 통해 강연을 하는 것이 정말 기쁘네요.
이 세상을 살았던 모든 인류 중에서
엄청난 사람들이 우리가 여기서 하는 일을 발견했을 것입니다.
이해도, 설명도 불가한 것을요.
왜냐하면 수 세기 동안
과학혁명 이전 암흑기와
계몽주의 시대에
사람들의 기대는 낮았습니다.
그들의 삶에 대한 기대, 후손의 삶에 대한 기대가요.
일반적으로 그들은
엄청나게 새롭거나 더 나은 성취할 것이 있다고 보지 않았습니다.
이러한 수동적인 면이 공공연히 성경에도 등장합니다.
저명한 작가의 성서 구절 중 하나에요.
그의 이름은 코헬렛, 그는 수수께끼같은 인물입니다.
그는 이렇게 썼습니다. "이미 있던 것이 후에 다시 있겠고
이미 한 일을 후에 다시 할지라.
해 아래 새 것이 없나니
무엇을 가리켜 이르기를 보라 이것이 새 것이라 할 것이 있으랴.
우리 오래 전 세대에도 이미 있었느니라."
코헬렛은 새로움이 없는 세상을 묘사했습니다.
제가 말하는 새로움은 코헬렛의 입장에서
조금 변화된 무언가가 아니라
잔재하는 효과를 가져오는 상당한 변화라는 것입니다.
사람들은 이렇게 말하겠죠.
"보아라, 이것은 새롭다."
더 호의적으로는 "좋다."라고요.
그러니까 단지 우연한 변화는 새로움이 아닙니다.
네, 헤라클레이토스가, 사람은 같은 강에 두 번 들어갈 수 없는데
그것은 같은 강이 아니고, 그 사람은 같은 사람이 아니기 때문이라고 했습니다.
하지만 강이 무작위적으로 변한다면
그것은 사실 같은 강입니다.
반대로,
한 사람의 아이디어가 다른 사람의 마음에 퍼져
세대를 걸쳐 삶을 변화시킨다면
그것은 새로움입니다.
새로움이 없는 인생은
창조성이 없는, 진보가 없는 삶입니다.
정지된 사회이며, 제로섬 게임입니다.
그것이 코헬렛이 살았던 살아있는 지옥입니다.
모두가 몇 세기 전까지는 그랬습니다.
그건 지옥이었는데 인류에게는
고통은 정지와 관련되어 있기 때문입니다.
정지는 불만스러움에 그치는 것이 아니기 때문이죠.
고통의 모든 근원들인
기근, 유행병, 접근하는 소행성,
그리고 전쟁과 노예제 같은 것들은
그것을 예방할 지식을 획득할 때까지만 인간을 괴롭히는 것입니다.
서머셋 모옴의 소설 "인간의 굴레"에 나오는 이야기가 있습니다.
고대의 현자에 관한 이야기입니다.
그는 인류의 전체 역사를 이렇게 정리했습니다.
"그는 태어났다.
그는 고통받았고 그는 죽었다."
그리고 이렇게 이어집니다.
삶은 의미없고 죽음은 중요하지 않았다.
그러니 참으로, 한 시대를 살아간 상당한 다수의 인류는
고통스럽고 험한 노동의 삶을 살아갔다.
젊은 때에 고통 속에서 죽기 전까지는.
네 그렇습니다. 대부분의 세대에서
그 누구도 차세대를 위한 새로운 결과를 가지고 있지 않았습니다.
그럼에도, 고대의 인류가 그들의 조건을 설명하고자 했을 때,
전형적으로 거창한 우주 용어를 사용했습니다.
알고보니, 당연한 것이었다는 겁니다.
그들의 말을 뒷받침하는 신화가
대부분 거짓임에도 불구하고요.
어떤 이들은 이렇게 설명하고자 했죠.
그들 세상의 잔인함과 단조로움은
선과 악의 끊임 없는 우주 전쟁이라고 말입니다.
인류가 바로 그 전쟁터이고요.
이것은 왜 그들의 삶이 고통으로 가득했는지를 깔끔하게 설명해주었습니다.
또한 왜 진보가 일어나지 않았는지를요.
하지만 그것은 진실이 아니었습니다.
놀랍게도
그들의 모든 대립과 고통은
단지 그들이 아이디어를 처리한 방식에 근원합니다.
신조와 그대로의 이야기를 받아들였습니다.
그것을 비판하기보다는요.
그리고 세상과 세상의 상태에 대한 더 나은 해설을 내기 위해 애썼습니다.
20세기 물리학은 더 나은 해설을 창출했습니다.
하지만 여전히 우주 전쟁에 관해서였죠.
이번에 전투원들은 질서와 혼돈 또는 무질서였습니다.
이 이야기는 미래에 대한 희망을 보여줍니다.
그리나 한편으로는
이것이 고대 신화보다 더 암울합니다.
악당인 무질서는
최종 승리를 쥐게 되어있습니다.
멈출 수 없는 열역학의 법칙이 모든 새로움을 막아버리면서 말입니다.
이것이 열역학적 죽음이라고 하는 것이죠.
요즘 그 전쟁에서 국지적인 분쟁의 이야기가 있습니다.
질서라 할 수 있는 지속가능성과
혼돈이라 할 수 있는 낭비간에요.
이것이 선과 악에 대한 현대적 접근입니다.
인간이 악이라는 반전이 추가되어
우리는 이기려 해서도 안됩니다.
그리고 최근에는
또 다른 우주전쟁에 대한 이야기가 있습니다.
우주를 무너뜨릴 수 있는 중력과
끝내 우주를 소멸시킬 암흑에너지입니다.
이와 관련해서는
어떤 힘이 이기든지
우리는 지게 됩니다.
이 모든 인류 상황의 비관적인 설명들은
어느정도 사실을 함유하는데
예언으로 보았을 때,
모두 잘못된 것이며, 모두 같은 이유 때문입니다.
그 중 어떤 것도 인간을 실제의 우리 모습으로 묘사하지 않습니다.
제이콥 브로노스키가 말했듯이
"사람은 풍경 속 한 형태가 아니다.
풍경을 형성하는 것이 사람이다."
다시 말해서,
인간은 우주 힘의 노리개가 아니라,
그 힘의 이용자라는 것입니다.
이에 대해서는 후에 더 얘기하겠습니다.
먼저, 어떤 종류의 것들이 새로움을 만들까요?'
우주의 시작은 당연히 새로움을 만들었겠죠.
거의 140억 년전의 빅뱅은
우주, 시간, 에너지를 만들었습니다.
물리적인 모든것을요.
그리고 곧이어
제가 새로움의 첫 시대라고 하는 것들이 만들어집니다.
첫 원자, 첫 행성
첫 블랙홀,
첫 은하가 만들어지죠.
그러나 어떤 면에서는
새로움이 우주로부터 사라집니다.
아마도 120억에서 130억년 전부터
바로 현재까지
새로운 종류의 우주의 사물이 생겨나지 않았습니다.
단지 제가 큰 단조로움이라고 부를 만한 것만이 있어 왔습니다.
그래서 코헬렛은 우연히도 더욱 옳았던 것입니다.
태양 너머의 우주에 대해서요.
태양 아래에 관해서는 아니지만요.
그렇게 오래 큰 단조로움이 지속되는 동안,
그곳에 있어온 것은
정말로 앞으로도 있을 것들이었습니다.
그리고 그곳에는 정말로
이렇게 말할 수 있는 것은 없었습니다. "보아라, 이것은 새롭다."
그럼에도 불구하고
큰 단조로움의 시기 동안 어떤 면에서는
그 시기에는 중요치 않은 사건이 있었습니다.
그리고 몇십억 년 후에라도,
그 고향 행성 이상으로 영향을 끼친 것은 없습니다.
하지만 결국 이것은 우주적인 순간의 새로움을 만들 수 있었습니다.
그 사건은 바로 삶의 기원입니다.
첫 유전 지식을 성립한 것,
생물학적 적응을 위해 암호를 만든 것,
새로움을 위해 암호를 만든 것입니다.
지구에서 이것은 그 표면을 완전히 바꿔놓았습니다.
단세포 유기체들의 DNA 속 유전자들은
공기 중에 산소를 내어놓았고,
이산화탄소를 가져갔습니다.
백악과 철광석을 땅에 내놓았습니다.
표면 어느 정도 깊이의 아주 작은 부분까지도 영향을 끼쳤습니다.
이러한 유전자들이요.
우주의 척도에서 지구는 새로운 장소까지는 아니라 해도
분명 기이한 곳이 되었습니다.
지구 밖의 곳에서는 단순한 예로,
단지 몇몇 다양한 화학 물질들만 발견되었습니다.
짐작건대, 생명이 없는 그 곳들엔 더 많은 것들이 있을 것입니다.
하지만 지구에는
진화가 엄청난 수의 다양한 화학물질들을 만들어냈습니다.
첫 나무, 동물,
이어서 우리의 조상 종들이 만든
설명적 지식들을요.
지구에서는 처음으로, 우리가 아는 모든 것을 위해서요.
설명적인 지식은 우리 종의 적응을 정의하는 것입니다.
이것은 예를 들어 DNA에서 설명되지 않는 지식과는 다릅니다.
보편적으로 두었을 때 말입니다.
이는 어떤 것이든 이해될 수 있다는 말입니다.
설명적 지식들을 통해 이해될 수 있다고요.
그리고 더욱이 어떤 물리적 과정도
그러한 지식을 통해 통제 될 수 있고
물리의 법칙을 통해서만 제한될 수 있다는 것입니다.
그래서 설명적인 지식들 또한
지구의 표면을 바꾸기 시작했습니다.
곧, 지구는 우주에서 유일하게 알려진 것이 될 것입니다.
다가오는 소행성을 끌어들이는 대신 벗어날 수 있는 거죠.
코헬렛은 당연히 잘못되었습니다.
그 시대의 고통스러운 진보의 느림 때문이죠.
인간 생활에서 새로움은 여전히 너무 적고, 너무 점진적입니다.
한 세대에 인지되기에는요.
그리고 생물권에는
새로운 종의 진화가 더욱 느렸습니다.
하지만 모두 일어나고 있었습니다.
그러면, 왜 우주 전반적으로 이 크나큰 단조로움이 있는 걸까요?
그리고 무엇이 우리의 행성을 그 경향에 맞서게 하는 걸까요?
우주는 전반적으로 비교적 단순합니다.
별들은 매우 단순합니다.
우리가 수십억 년 후의 별들의 거취를 예상할 수 있을 정도입니다.
그리고 수십억 년 뒤 이 별들이 어떤 형태가 될 지 추측할 수 있습니다.
그럼 왜 우주는 단순한 걸까요?
기본적으로, 우주는 크고, 방대하고, 강력한 것들로 이루어지기 때문입니다.
더 적은 것들에 강력한 영향을 주고, 더 큰 것에는 주지 않습니다.
이것을 위계질서라고 부르겠습니다.
예를 들면, 혜성이 태양을 타격합니다.
태양은 이전처럼 돕니다.
그러나 혜성은 증발되어버립니다.
이러한 이유로,
큰 것들은 작은 부분들에 의해 크게 영향을 받지 않습니다.
세세한 것들에 영향 받지 않습니다.
이 말은 전체적인 거취가
단순하다는 것입니다.
무언가 새로운 것이 벌어질 수 없기 때문에
단순하게 유지되고
큰 단위의 단순함을 만들면서 이 위계질서가
큰 단조로움을 만들어 온 것입니다.
단, 한 가지 장점은
위계질서가 자연의 법칙은 아니라는 것입니다.
지금까지는 우주에서 그렇게 되어 왔지만
이곳은 아닙니다.
우리의 생물권에서, 분자크기의 사물들, 유전자들이
광대하게 불균형한 자원들을 조종합니다.
광합성을 하는 첫 유전자들은
스스로 확산하게 하면서,
그리고는 지구의 표면을 바꾸면서,
위계질서를 위협하거나 역전시켰습니다.
이 작은 것이 모여 강한 힘을 내는 신박한 요소에 의해서요.
설명적인 지식은 잠재적으로 더욱 더 강력합니다.
그 보편성 때문에요.
그리고 더욱 빠르게 만들어집니다.
인간의 지식이 이 작은 것이 모여 강한 힘을 내는 요소를 얻게 될 때
은하계 전체를 통제할 수 있을 것입니다.
그리고 더 멀리 보게 될 것입니다.
그러니까 인간은,
저기 밖의 어딘가에 있을 다른 설명을 만드는 이들은
우주를 위한 새로움의 최상의 대행사입니다.
우리가 이유이며 수단입니다.
어떤 새로움, 창조성, 지식, 진보가 목표하는 바를
큰 척도의 물리적 효과를 낼 수 있을지를 아는 이유이자 수단이지요.
인간의 관점에서 볼 때,
정지된 사회라는 살아있는 지옥의 유일한 대안은
새로운 아이디어의 끊임없는 창출입니다.
행동, 새로운 사물들을 창조하는 것입니다.
이 로봇은 곧 구식이 될 것입니다.
새로운 설명적 지식, 진보에 의해서요.
하지만 우주적 관점에서 볼 때,
설명적 지식은 위계질서에 대한 복수입니다.
큰 단조로움을 파괴하는 것입니다.
다음 우주론적 시대의 창조자는
현재인 인류세입니다.
누군가 우주 전쟁을 이야기 한다면,
이러한 비관적인 이야기에서 한 가지만 묘사하는 것은 아닙니다.
이는 단순함과 새로움 간의 전쟁입니다.
정지와 창조의 싸움입니다.
그리고 이 전쟁에서
우리의 편은 지게 되어있지 않습니다.
우리가 우리 특유의 능력인 설명적 지식 창조하기를 발현하기로 마음 먹는다면,
우리는 이길 수 있습니다.
감사합니다.
(박수)
ဒီလို high-tech နည်းဖြင့် ဟောပြောခွင့် ရတာကို ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသမျှ လူသားအားလုံးတို့ဟာ၊
သူတို့အထဲက အများစုတို့ဟာ ကျုပ်တို့ အခု ဒီမှာ လုပ်ကိုင်နေတာကို
နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိ၊ ယုံကြည်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရာစုနှစ်ထောင်နဲ့ချီပြီး
သိပ္ပံတော်လှန်ရေးမတိုင်မီ မှောင်မိုက်ကာလအတွင်းမှာ၊
ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာချိန်မှာ၊
လူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ နိမ့်ကျခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ဘဝ၊ သူတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တို့ရဲ့ဘဝအတွက်ကိုပါ။
ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ရဲ့ဘဝဟာ သိသာဆန်းသစ်လာမှာကို
ပိုကောင်းလာမှာကို မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပါဘူး။
ဤအဆိုးမြင်မှုကို သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အထင်အရှား တွေ့နိုင်ကြပါတယ်၊
အမည်ကိုဖေါ်ပြီး ရေးသားထားတဲ့ သမ္မာကျမ်းစာ ကျမ်းပိုင် အချို့ထဲမှာ ဖတ်ကြရပါတယ်။
ဟာဗြဲလို Qohelet ဆိုသူ နားလည်ရန် ခက်တဲ့သူရဲ့ ရေးသားချက်ပါ။
“ ဖြစ်ဘူးသောအရာသည် ဖြစ်လတံ့သောအရာနင့်တူ၏။
ယခုပြုသောအမှုသည် ပြုလတံ့သောအမှုနှင့်တူ၏။
နေအောက်မှာ အသစ်သော အမှုအရာမရှိ။"
"ကြည့်စမ်းပါ၊ ဟောဒီမှာအသစ်" လို့ ပြောဆိုစရာ ရှိပါက၊
မဟုတ်နိုင်ပါ၊ အဲဒီအရာကို ကျုပ်တို့မတိုင်မီ နှစ်များတုန်းက ပြုလုပ်ပြီးခဲ့ပြီးသားပါ။
Qohelet ဟာ ဆန်းသစ်မှုရယ်လို့ မရှိနိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဖေါ်ပြခဲ့ပါတယ်။
အသစ်အဆန်းလို့ ဆိုရာတွင် ကျွန်တော်ဟာ Qohelet ရဲ့သဘောအရ အသစ်တစ်ခုကိုဆိုလိုတာပါ၊
တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊
သိသာပြီး ရေရှည် အကျိုးသက်ရောက်မယ့် ပြောင်းလဲမှုမျိုးကိုပါ၊
လူတွေတကယ့်ကိုပဲ
"ကြည့်စမ်းပါ၊ ဟောဒီမှာအသစ်"
ပြီးတော့ "ပိုကောင်းတဲ့" အရာ ဖြစ်ရပါမယ်။
ဒီတော့ ကျပန်းပြောင်းလဲမှုတွေဟာ ဆန်းသစ်မှု မဖြစ်နိုင်ကြပါ။
ဒီနေရာမှာ Heraclitus က လူတစ်ယောက်ဟာ မြစ်တစ်စင်း နှစ်ခါဝင်မရနိုင်ဘူး၊
မြစ်ဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သလို ထိုလူပါ ပြောင်းသွားလို့ပါ ဆိုခဲ့ဘူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ မြစ်ဟာ ကျပန်းသဘောမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲနေပါက
အဲဒါဟာ အရင်မြစ်ကြီးပါပဲ။
အဲဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်လျက်၊
လူ့စိတ်ထဲက အတွေးခေါ် တစ်ခုဟာ တခြားလူတွေရဲ့ စိတ်များသို့ ဝင်ရောက်လျက်
မျိုးဆက်တွေရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲသွားစေမယ် ဆိုရင်၊
အဲဒါဟာ ဆန်းသစ်မှု ဖြစ်ပါတယ်။
ဆန်းသစ်မှုမရှိတဲ့ လူသားရဲ့ ဘဝဟာ
ဖန်တီးတီထွင်မှု မရှိတဲ့ တိုးတက်မှု မရှိတဲ့ ဘဝ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
အဲဒါဟာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ ဘာမှမပြောင်းလဲတဲ့ ဂိမ်းနဲ့ တူပါမယ်။
အဲဒါကြောင့် Qohelet နေထိုင်ခဲ့ရတာက ငရဲထဲ နေထိုင်ရမှုမျိုးပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ် အနည်းငယ်အထိ လူတိုင်းလိုလို အဲဒီလို နေခဲ့ကြရတာပါ။
အဲဒါဟာ ငရဲဘဝပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသားတွေအတွက်
ငြိမ်သက်မှုဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ မလွှဲဆက်စပ်နေလို့ပါ။
ငြိမ်သက်မှု စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းရုံတင် မကသေးပါ။
ဆင်းရဲဒုက္ခရဲ့ ရင်းမြစ်အားလုံး -
ငတ်ဘေး၊ ရောဂါဘေး၊ ဂြိုဟ်မွှား ဝင်တိုက်မယ့်ဘေး၊
ပြီးတော့ စစ်မက်နဲ့ ကျွန်စနစ်တို့လို အရာတွေဟာ
အဲဒါတွေ ဟန့်တားရေး နည်းလမ်းတွေ လူတွေ မဖန် တီးနိုင်ကြတဲ့ အချိန်ထိသာ ဒုက္ခပေးခဲ့ကြတယ်။
Somerset Maugham ရဲ့ "Of Human Bondage" ဝတ္ထုထဲ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပါပါတယ်။
ရှေးပညာရှိအကြောင်းပါ၊
လူသားတစ်ရပ်လုံးရဲ့ သမိုင်းကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး သူ ဖေါ်ပြသွားပုံက၊
"လူသားဟာ မွေးခဲ့တယ်၊
ဒုက္ခတွေခံစားခဲ့ရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ဆက်လက် ဖေါ်ပြထားသေးတာက-
"ဘဝဟာ ဘယ်လိုမှ အရေးမပါခဲ့ဘဲ သေရမှုဟာလည်း ဘာမှအကျိုးဆက် မရှိခဲ့ပါ။
တကယ်တမ်းတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ဘူးကြတဲ့ လူအများစုတို့ရဲ့
ဘဝဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ စိတ်ညစ်စရာ အလုပ်နဲ့ ပြည့်နေခဲ့ပြီး
ငယ်ရွယ်ချိန်မှာ ဝေဒနာများကို ခံစားရင်း သေခဲ့ကြရတာပါ။
ပြီးတော့ လူသားမျိုးဆက် အများစုထဲတွင်
သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်များအတွက် ဆန်းသစ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ မရှိခဲ့ပါ။
သို့ပေမဲ့၊ ရှေးခေတ်လူတွေက သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို၊
သူတို့ဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြီးမားတဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ စကားလုံးဖြင့် ရှင်းပြခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ မှန်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရပါမယ်။
သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့ရှင်းလင်းချက်တွေ၊ သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေဟာ
အဓိကအားဖြင့် မဟုတ်မှန်ခဲ့ကြတာတောင် အဲဒီလို ဆိုရပါမယ်။
တချို့တို့က သူတို့လောကကြီးရဲ့
ခက်ထန်မှုနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်မှုကို ရှင်းပြကြရာတွင်
မကုန်ဆုံးနိုင်တဲ့ ကောင်းမှုနှင့်မကောင်းမှု အကြား စစ်မက်များကို ညွှန်ပြခဲ့ကြလျက်
လူသားတွေကျတော့ စစ်မြေပြင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုခဲ့ကြတယ်။
လူတွေရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံဟာ ဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နေခဲ့ပြီး
ဘယ်တော့မှ တိုးတက်မလာခဲ့ခြင်းကို အဲဒီလို ရှင်းပြခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ မမှန်ကန်ခဲ့ပါဘူး။
အံ့သြဖို့ ကောင်းတာက၊
သူတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအားလုံးဟာ
အတွေးအခေါ်များကို သူတို့ စီမံဆောင်ရွက် ခဲ့မှုတွေရဲ့ ရလဒ်တွေပါ။
တရားသေအယူအဆတွေနဲ့ ပုံမှန် ရှင်းပြချက်တွေကို ကျေနပ်နေခဲ့ကြပြီး
လောကကြီးနဲ့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ဝေဖန်သုံးသပ် ဆန်းစစ်လျက်
ပိုကောင်းမွန်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်ကို ရှာကြံခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။
နှစ်ဆယ်ရာစု ရူပဗေဒ ပညာရှင်များက ပိုကောင်း တဲ့ ရှင်းလင်းချက် ရှာကြံနိုင်ခဲ့ကြပေမဲ့၊
စကြာဝဠာရဲ့ စစ်မက်များနဲ့ ရှင်းပြနေခဲ့ကြပါသေးတယ်။
ဒီတချီတွင် စနစ်ကျမှုနဲ့ ပရမ်းပတာဖြစ်မှု သို့မဟုတ် ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုကို ထောက်ပြကြတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ပေးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဘက်မှကျတော့၊
အဲဒါဟာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီများထက် ပိုလို့ကို စိတ်ပျက်စရာကြီးပါ၊
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကြမ်းတမ်းမှု၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှု
ဆိုတာ နောက်ဆုံး အောင်ပွဲဆီကို ဦးတည်ကြပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ အပူစွမ်းအင် သိပ္ပံပညာရဲ့ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ နိယာမတွေက
စကြာဝဠဟာ အပူဒဏ်ကြောင့် နိဂုံးချုပ်သွားမယ်လို့ ဆိုထားလို့ပါ။
လောလောဆယ်မှာ အဲဒီစစ်ပွဲကြီးထဲမှာ ဒေသန္တရ စစ်မက် ဖြစ်နေပါတယ်၊
ရေရှည်တည်တံ့မှု၊ တနည်း စနစ်ရှိမှု
နှင့် ဖြုန်းတီးမှု၊ တနည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်မှု အကြား တိုက်ပွဲပါ၊
ကောင်းမှုနှင့်မကောင်းမှုရဲ့ ခေတ်သစ် ပုံစံပါ၊
မကြာခဏဆိုသလို လူသားတွေဟာ မကောင်းမှုပါလို့ ခံယူကြလို့
ကျုပ်တို့ဟာ အောင်ဖို့ကို ကြိုးစားတောင် မကြိုးစားသင့်ပါဘူး။
ဒါနဲ့ မကြာမီတုန်းက၊
အာကာသထဲက နောက်စစ်ပွဲအကြောင်း ပုံပြင်တွေ ပေါ်လာကြပါတယ်၊
စကြဝဠာကို ပြိုကွဲစေမယ့် ဆွဲငင်အားနဲ့ စကြာဝဌာကို
ဖြန့်ကြဲရန် အားထုတ်နေတဲ့ အမှောင်စွမ်းအင် အကြား တိုက်ပွဲပါ။
ဒီတော့ ဒီတချီတွင်
ဘယ်အာကာသ အင်အားတွေပဲ နိုင်နိုင်၊
ကျုပ်တို့က ရှုံးကြရမှာပါ။
လူသားရဲ့ အခြေအနေဆိုင်ရာ အဲဒီလို အဆိုးမြင်နေကြတဲ့ အကြောင်းတွေထဲမှာ
အမှန်တရား တချို့ပါပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ ဟောကိန်းထုတ်မှုအနေနဲ့
၎င်းတို့အားလုံးဟာ လွဲမှားနေကြပြီး အကြောင်းရင်းက ဆင်တူပါပဲ။
ဘယ်တစ်ခုကမှ လူသားတွေကို ပုံဖေါ်ကြပုံဟာ ကျုပ်တို့ လက်တွေ့ဖြစ်တာကို မဖေါ်ပြကြပါ။
Jacob Bronowski က ပြောကြားခဲ့သလို
"လူသားဟာ ရှုခင်းထဲပါဝင်သူ မဟုတ်ဘူး၊
သူဟာ ရှုခင်းကို ပုံဖေါ်ပေးနေသူပါ။ "
တစ်နည်းပြောရရင်၊
လူသားတွေဟာ အာကာသစွမ်းအင်တွေရဲ့ ကစားစရာ အရာ မဟုတ်ဘဲ၊
ကျုပ်တို့ဟာ အာကာသစွမ်းအင်တွေကို သုံးနေကြတဲ့သူတွေပါ။
ကျွန်တော်ဟာ ဒီအကြောင်းကို မကြာခင် ပြောဖို့ရှိပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ စစချင်း၊ ဆန်းသစ်မှုကို ဖန်တီးပေးတာ ဘယ်လို အရာတွေများလဲ။
ဟုတ်ကဲ့၊ စကြဝဠာရဲ့ အစဟာ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၄ ဘီလီယံနီးပါး တုန်းက ပေါက်ကွဲမှုကြီးက
အာကာသ၊ အချိန်နှင့် စွမ်းအင်ကို၊ ပြီးတော့
ရုပ်ပိုင်းအရာတွေ အားလုံးကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာပါ။
အဲဒီနောက် ချက်ချင်းကိုပဲ၊
ဆန်းသစ်မှု ပထမဦးဆုံးခေတ် စတင်ခဲ့တယ်၊
ပထမဆုံးအက်တမ်၊ ပထမဆုံးကြယ်နှင့်
ပထမဆုံး တွင်းနက်ကြီး၊
ပထမဆုံး နဂါးငွေ့တန်း။
ဒါပေမဲ့ တချိန်ချိန်တွင်
ဆန်းသစ်မှုတွေ စကြဝဠာထဲက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ ဒါမှမဟုတ် ၁၃ ဘီလီယံနှစ်တွေမှ စတင်ကြည့်ရင်
ဒီနေ့အထိကိုပဲ
အသစ်ဆိုလို့ နက္ခတ္တဗေဒ အရာတစ်ခုမှ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး ထင်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါတွေအားလုံးကို ထပ်နေတဲ့တေးသံလို ခံစားရတယ်။
ဒီတော့ Qohelet ကနေပြီး နေထက် ပိုဝေးတဲ့ စကြဝဠာအကြောင်းပြောခဲ့တာက
နေ့ လက်အောက်မှာ ရှိနေကြတာတွေ
အကြောင်းထက် ပိုမှန်နေပါတယ်။
ထပ်နေတဲ့မဟာတေးသံ ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး
တချိန်လုံး ရှိလာခဲ့တာတွေဟာ
လက်တွေ့ ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေပါပဲ။
ပြီးတော့ အဲဒါတွေထဲမှာ
"ဟေဒကြည့်စမ်း၊ ဒါလေးက အသစ်ပဲ"လို့ ပြော နိုင်စရာ ဘာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒါဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊
ထပ်ထပ်ဖြစ်နေမှု ကာလထဲက တချိန်ချိန်မှာ၊
အဲဒီတုန်းက အရေးမပါခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရာ၊
ဘီလီယံနှစ်ချီ ကြာသွားတဲ့ နောက်မှာတောင်၊
မိမိတို့ နေထိုင်ရာ ဂြိုလ်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ နေရာကိုတောင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေမဲ့၊
အဲဒါဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ အာကာသဆိုင်ရာ ဆန်းသစ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဘဝရဲ့ မူလအစကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ပါ-
ပထမဦးဆုံးဖြစ်ခဲ့တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အသိပညာကို ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်၊
ဇီဝလိုက်လျောညီထွေမှုများအတွက် ကုဒ်ဖော်နည်းပါ၊
ဆန်းသစ်မှုရဲ့ ကုဒ်ဖော်နည်းပါ။
ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်မှာကျတော့ ၎င်းဟာ မျက်နှာပြင်ကို ပြောင်းပစ်ခဲ့တယ်။
ဆဲလ်တစ်ခုတည်းရှိ အကောင်များထဲက DNA တွင်းရှိ မျိုးရိုးဗီဇများက
အောက်ဆီဂျင်ကို လေထဲမှုတ်ထည့်ပေးခဲ့ကြတယ်၊
CO2 ကို ထုတ်ယူခဲ့ကြပြီး
မြေကြီးထဲကို မြေဖြူနဲ့ သံသတ္တုရိုင်းတွေကို ထည့်သွင်းပေးခဲ့ကြတယ်၊
အဲဒီမျိုးရိုးဗီဇတွေကြောင့် မျက်နှာပြင်ပေါ် ကုဗလက်မခန့် ရှိတဲ့ နေရာတွေဟာ
သက်ရောက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။
ကမ္ဘာဂြိုဟ်ဟာ အာကာသ စကေးနဲ့ ပြောရရင် ဆန်းသစ်တဲ့ နေရာ ဖြစ်မလာခဲ့တောင်မှ
နားလည်ရန် ခဲယဉ်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာတာ အမှန်ပါပဲ။
ဥပမာတစ်ခုအနေဖြင့်၊ ကမ္ဘာရဲ့ ပြင်ပတွင်
မတူကွဲပြားကြတဲ့ ဓာတုပစ္စည်းတွေဆိုလို့ ရာအနည်းငယ်မျှသာ ရှိကြပါတယ်။
သက်ရှိဘဝ မရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ နောက်ထပ် နည်းနည်းပိုပြီး ရှိချင်ရှိမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ကျတော့
ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်က ဘီလီယံချီရှိတဲ့ မျိုးစုံသော ဓာတုပစ္စည်းတွေကို ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာ ပထမဦးဆုံး အပင်တွေ၊ အကောင်တွေ၊
အဲဒီနောက်ပိုင်းတွင် ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်ကြတဲ့ မျိုးစိတ်တွေကို
ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်လို့ ခန့်မှန်း သိရှိရပါတယ်။
ကျုပ်တို့ သိကြတဲ့ စကြဝဠ တစ်ခုလုံးအတွင်းမှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ပါ။
ရှင်းပြတဲ့ အသိပညာက ကျုပ်တို့ မျိုးစိတ်တွေ ညီထွေစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ပုံကို ပြသပေးတယ်။
အဲဒါဟာ ဥပမာ DNA ထဲက နားလည်မရတဲ့ အသိပညာနဲ့
မတူ ကွဲပြားပြီး
စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ နိယာမပါ။
ဒီတော့ ဆိုလိုချင်တာက၊ နားလည်လို့ ရနိုင်သမျှကို
ရှင်းပြနိုင်တဲ့ အသိပညာမှတစ်ဆင့် နားလည်လို့ ရနိုင်တယ် ဆိုတဲ့အချက်ကိုပါ။
အဲဒါထက်ပိုပြီး၊ ဘယ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်ကိုမဆို
အဲဒီလို အသိပညာအားဖြင့် ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်၊
ရူပဗေဒဆိုင်ရာ နိယာမများကသာ ကန့်သတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။
ဒီလိုနည်းဖြင့် ရှင်းပြရေး အသိပညာကပါ
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ မြေမျက်နှာပြင်ကို စပြီး အသွင်ပြောင်းမှု စတင်ခဲ့တယ်။
မကြာခင်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ဂြိုဟ်မွှားတွေကို ဆွဲဆောင်ရမယ့် အစား ဘေးကို ကန်ထုတ်ပစ်တဲ့
စကြာဝဠထဲက တစ်ခုတည်းသော အရာအဖြစ် ထင်ရှားတဲ့ အရာဖြစ်လာမှာပါ။
Qohelet ဟာ သူ့ခေတ်ကာလတုန်းက တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုတွေ နှေးခဲ့လွန်းလို့
သိနားလည်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ လွဲမှားသွားမိခဲ့တာပါ။
လူ့ဘဝထဲက ဆန်းသစ်မှုဟာလည်း ရှားပါးခဲ့ပြီး သိပ်ကို နှေးကွေးခဲ့လို့၊
မျိုးဆက် တစ်ဆက်အတွင်းမှာ မှတ်မိရန် မလွယ်ခဲ့ပါ။
ပြီးတော့ ဇီဝထုထဲမှားလည်း
ဆန်းသစ်တဲ့ မျိုးစိတ်တွေ ဆင့်ကဲ ဖြစ်ပွားမှုဟာ ပိုလို့တောင် နှေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဒီအရာနှစ်ရပ်စလုံး ဖြစ်ပျက်လျက် ရှိနေခဲ့ကြပါပြီ။
ဒါနဲ့ စကြဝဠာ တစ်ရပ်လုံးထဲတွင် ပုံစံမပြောင်းထပ်နေမှု လွှမ်းမိုးနေချိန်မှာ
ကျုပ်တို့ ကမ္ဘာဂြိုဟ်က ဘာကများ ပြောင်းပစ်ခဲ့တာလဲ။
တကယ်တော့ စကြဝဠာဟာ ခြုံပြောရရင် အတော်ကလေး ရိုးရှင်းပါတယ်။
ကြယ်တွေဟာ ရိုးရှင်းကြပါတယ်၊
၎င်းတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားပုံကို နှစ်ဘီလီယံချီ ကျုပ်တို့ ကြိုတင်ဟောပေးနိုင်တယ်၊
ပြီးတော့ ၎င်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပုံကိုလည်း နောက်ကို ခြေခရာခံ ဖေါ်ပြနိုင်ကြတယ်။
ဘာဖြစ်လို့ စကြဝဠာဟာ ဒီလို ရိုးရှင်းနေတာလဲ။
အဓိကအားဖြင့်၊ ၎င်းဟာ ကြီးမားလွန်းပြီး ထထည်ကြီးပြီး စွမ်းအင် ကြီးမားလို့
ပိုသေးတဲ့ အရာတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးမားပြီး ပြောင်းပြန်ကျတော့ ဘာမှမရှိပါ။
ကျွန်တော်က အဲဒါကို ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် အုပ်ချုပ်မှု ခေါ်ပါတယ်။
ဥပမာဆိုပါစို့၊ ကြယ်တံခွန် တစ်ခုက နေကို ထိတိုက်ခဲ့ရင်၊
နေဟာ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လည်ပတ်နေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကြယ်တံခွန်ကျတော့ အငွေ့ပျံပျောက်သွားမှာပါ။
အလားတူ အကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ၊
ကြီးမားတဲ့ အရာတွေဟာ သူတို့ထဲက သေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစ အသေးလေးတွေရဲ့
သက်ရောက်မှုကို သိပ်မခံကြရပါ၊
တနည်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ရဲ့ အပြုအမူ တစ်ရပ်လုံးဟာ
ရိုးရှင်းပါတယ်။
မပြောင်းလဲကျန်ရစ်ခဲ့ကြတဲ့ အရာတွေဆီမှာ အသစ်ဆိုလို့
ဖြစ်ခဲ့တာမို့လို့
ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် စည်းကမ်းချက်နှင့်အညီ
ကြီးမားတဲ့ အရာတွေဟာ ပုံစံမပြောင်း ထပ်နေမှုကို ဖန်တီးပေးကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ပေးမယ့် အရာက
ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် စည်းမျဉ်းဟာ သဘာဝရဲ့ နိယာမ မဟုတ်ခြင်းပါပဲ။
အဲဒါဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ နေရာမှလွဲပြီး စကြာဝဠာထဲမှာ
အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့လို့ပါ။
ကျုပ်တို့ရဲ့ ဇီဝထုထဲတွင် မော်လီကျူးအရွယ် အရာဝတ္ထုတွေ၊ ဗီဇတွေဟာ
ကြီးမား ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ရင်းမြစ်များကို ထိန်းချုပ်ထားကြတယ်။
photosynthesis အတွက် ပေါ်လာတဲ့ ပထမဦးဆုံး ဗီဇများဟာ
သူတို့ဘာသာသူတို့ ပြန့်ပွားလာခဲ့နိုင်ပြီး
နောက်မှာ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို အသွင် ပြောင်းပစ်ခဲ့ကြပြီး
ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက် လိုက်ကြတယ်၊ သို့မဟုတ် လှန်ပစ်ခဲ့ကြလို့
စိတ်ကူး မရနိုင်တဲ့ ၁၀ ဂဏန်းကို ထပ်ကိန်း ၄၀ အထိရှိတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ရှင်းပြပေးရေး အသိပညာဟာ မိမိစွမ်းပကားအရ များစွာ စွမ်းထက်ပါတယ်၊
စကြဝဠာ သဘောကို ဆောင်လို့ပါ၊
ပိုလျင်မြန်စွာ ဖန်တီးရနိုင်လို့ပါ။
လူ့အသိပညာက ၁၀ ဂဏန်း ထပ်ကိန်း ၄၀ အထိကို တက်လှမ်းနိုင်ပါက
၎င်းဟာ နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ၊
အဲဒီထက်ကို ကျော်လွန်ပြီး လှမ်းမျှော်ကြည့်မှာပါ။
ဒီတော့ လူသားတွေဟာ
ပြီးတော့ ရှင်းပြနိုင်စွမ်း ရှိကြတဲ့ သက်ရှိ တစ်နေရာရာမှာ ရှိကြသေးတယ် ဆိုရင်၊
စကြဝဠာကို ဆန်းသစ်ပေးကြမယ့် နောက်ဆုံးသူတွေ ဖြစ်ကြမှာပါ။
ကျုပ်တို့ကမှ အကြောင်းရင်းရော ရယူရာ နည်းစနစ်တွေပါ ဖြစ်ကြလို့
ဆန်းသစ်မှုနှင့် ဖန်တီးမှု၊ အသိပညာ၊ တိုးတက်မှုတို့ဟာ
ရှေ့မှာ ပန်းတိုင်တွေကို ချမှတ်နိုင်ကြပြီး ကြီးမားတဲ့ ရုပ်ပိုင်း သက်ရောက်မှု ရှိတယ်။
လူသားတို့ရဲ့ ရှုထောင့်မှကြည့်ရင်၊
ငြိမ်နေကြတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေအတွက် အစားထိုးစရာ တစ်ခုတည်းမှာ
တချိန်လုံး အတွေးအခေါ် အသစ်တွေ၊
အပြုအမူတွေ၊ အရာဝတ္ထု အသစ်တွေကို ဖန်တီးမှုပါပဲ။
ဒီစက်ရုပ်ဟာ မကြာခင်မှာ ဟောင်းနွမ်းသွားလိမ့်မယ်၊
အသိပညာအသစ်တွေ၊ တိုးတက်မှုတွေ ရောက်လာကြမှာမို့လို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ အာသာသရဲ့ ရှုထောင့်မှ ကြည့်ရင်၊
ရှင်းပြနိုင်တဲ့ အသိပညာဟာ ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် စည်းမျဉ်းရဲ့ ရှောင်မရတဲ့ နိဂုံးပါ။
၎င်းဟာ ထပ်နေတဲ့မဟာတေးသံကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့်သူပါ။
အဲဒါကြောင့် ၎င်းဟာ လာမယ့် အာကာသခေတ်ကို
ပြီးတော့ Anthropocene ခေတ်ကို ဖန်တီးပေးမယ့်သူပါ။
တစ်ယောက်ယောက်က အာကာသစစ် အကြောင်းကို ပြောလာရင်၊
စိတ်ပျက်စရာ ပုံပြင်များထဲက စစ်ပွဲတွေကို မဆိုလိုချင်ပါဘူး။
တကယ့်စစ်ပွဲက ပုံစံမပြောင်းထပ်နေမှုနှင့် ဆန်းသစ်မှု အကြား၊
ငြိမ်သက်မှုနဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှု အကြားက စစ်ပွဲပါ။
အဲဒီစစ်ထဲမှာကျတော့၊
ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘက်ဟာ ရှုံးမယ့်သူ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ကျုပ်တို့ဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ သူမတူ ထူးခြားတဲ့ ရှင်းပြရေးအသိပညာကို အသုံးချကြမယ်ဆိုရင်၊
ကျုပ်တို့ နိုင်နိုင်ပါတယ်။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
Ik vind het geweldig om jullie te spreken via deze hightech methode.
Van alle mensen die ooit hebben geleefd,
zou de overgrote meerderheid
onbegrijpelijk hebben gevonden wat we hier aan het doen zijn.
Want duizenden eeuwen lang,
in de donkere tijd voor de wetenschappelijke revolutie
en de Verlichting,
hadden mensen lage verwachtingen -
voor hun leven,
voor het leven van hun nakomelingen.
In feite verwachtten ze
dat er nooit iets wezenlijk nieuws of beters verwezenlijkt zou kunnen worden.
Dit pessimisme valt al op in de Bijbel,
in een van de weinige Bijbelse passages met een genoemde auteur.
Hij heet Qohelet en is een raadselachtige figuur.
Hij schreef: "Wat was, is wat zal zijn,
en wat gedaan is, is wat er zal gedaan worden;
er is niets nieuws onder de zon."
Is er iets waarvan men zegt: "Kijk, dit is nieuw"?
Nee, dat was al gedaan in de eeuwen die voor ons kwamen.
Qohelet beschreef een wereld zonder vernieuwing.
Met vernieuwing bedoel ik iets nieuws in de zin van Qohelet,
niet alleen iets dat is veranderd,
maar een significante verandering met blijvende gevolgen,
waarvan mensen echt zouden zeggen:
"Kijk, dit is nieuw"
en liefst ook ‘goed’.
Puur willekeurige veranderingen zijn dus geen vernieuwing.
OK, Heraclitus zei wel
dat een mens geen twee keer in dezelfde rivier kan stappen,
want het is niet dezelfde rivier en hij is niet dezelfde man.
Maar als de rivier willekeurig verandert,
is het echt wel dezelfde rivier.
Als echter een idee in een geest zich verspreidt naar andere geesten
en levens voor generaties verandert,
dan is dat vernieuwing.
Menselijk leven zonder vernieuwing
is leven zonder creativiteit, zonder vooruitgang.
Het is een statische maatschappij, een nulsomspel.
Dat was de levende hel waarin Qohelet leefde,
zoals als iedereen, tot een paar eeuwen geleden.
Het was een hel, want voor de mens
is lijden nauw gerelateerd aan stilstaan.
Omdat stilstaan meer is dan alleen maar frustrerend.
Alle bronnen van lijden --
honger, pandemieën, inkomende asteroïden
en dingen als oorlog en slavernij --
kwetsen mensen alleen maar
tot we de kennis hebben gecreëerd om ze te voorkomen.
Er is een verhaal in Somerset Maugham's roman ‘Gekluisterde levens’
over een oude, wijze man
die de hele geschiedenis van de mensheid als volgt samenvat:
"Hij werd geboren,
hij leed en hij stierf."
En het gaat verder:
"Het leven was onbeduidend en de dood zonder gevolgen."
En inderdaad, de overgrote meerderheid van de mensen die ooit hebben geleefd
hadden levens vol lijden en slopende arbeid,
alvorens jong en in doodsangst te sterven.
En ja, in de meeste generaties
had niets enige nieuwe consequentie voor de volgende generaties.
En toch probeerden de vroegere mensen om hun toestand te verklaren.
En ze deden dat meestal in grandioze kosmische termen.
Dat was de juiste manier, zo blijkt,
al hun waren verklaringen, hun mythen, grotendeels vals.
Sommigen probeerden een verklaring te vinden
voor de ontberingen en monotonie van hun wereld
in termen van een eindeloze kosmische strijd tussen goed en kwaad,
waarin mensen het slagveld waren -
wat netjes uitlegde waarom hun eigen ervaring zo vol lijden was
en waarom er nooit vooruitgang kwam.
Maar het was niet waar.
Verbazingwekkend genoeg
was al hun conflict en lijden
alleen te wijten aan de manier waarop zij met ideeën omgingen.
Ze waren tevreden met dogma's en ad-hoc verhalen,
in plaats van ze te bekritiseren
en te zoeken naar een betere uitleg voor de wereld en hun eigen toestand.
De twintigste-eeuwse natuurkunde kwam met betere verklaringen,
maar nog steeds in termen van een kosmische oorlog.
Dit keer waren de strijders orde en chaos, of entropie.
Dat verhaal houdt echter hoop voor de toekomst in.
Maar op een andere manier
is het nog somberder dan de oude mythen,
omdat de schurk, entropie,
voorbestemd is om de uiteindelijke overwinning te behalen,
wanneer de onverbiddelijke wetten van de thermodynamica
alle vernieuwing zullen stilleggen
door de zogenaamde warmtedood van het universum.
Op dit moment is er een verhaal gaande van een lokale strijd in die oorlog,
tussen duurzaamheid, die orde is,
en verspilling, die chaos is --
dat is de eigentijdse kijk op goed en kwaad,
vaak met de bijgedachte dat de mens het kwaad is
en dat we dus ook niet moeten proberen te winnen.
En onlangs waren er verhalen van een andere kosmische oorlog,
tussen zwaartekracht, waarbij het universum instort,
en donkere energie, die het uiteindelijk uit elkaar drijft.
Dit keer,
welke van die kosmische krachten ook wint,
verliezen wij.
Al die pessimistische verhalen over de menselijke conditie
bevatten een kern van waarheid,
maar als profetieën
zijn ze allemaal misleidend, en allemaal om dezelfde reden:
geen van hen portretteert mensen als wat we werkelijk zijn.
Zoals Jacob Bronowski zei:
"De mens is geen figuur in het landschap --
hij is de vormgever van het landschap."
Met andere woorden,
mensen zijn geen speelbal van kosmische krachten,
wij zijn gebruikers van kosmische krachten.
Ik zal er straks meer over zeggen,
maar eerst: wat voor soort dingen creëren vernieuwing?
Het begin van het universum deed dat zeker.
De big bang, bijna 14 miljard jaar geleden,
creëerde ruimte, tijd en energie,
alle fysische dingen.
En dan, onmiddellijk erna,
wat ik het eerste tijdperk van vernieuwing noem,
met het eerste atoom, de eerste ster,
het eerste zwarte gat,
het eerste sterrenstelsel.
Maar dan, op een gegeven moment,
verdween vernieuwing uit het universum.
Misschien zo vroeg al als 12 of 13 miljard jaar geleden,
ontstond er tot op de dag van vandaag
nooit een nieuw soort astronomisch object.
Er was alleen wat ik de grote monotonie noem.
Dus had Qohelet bij toeval nog meer gelijk
over het heelal buiten de zon
dan hij had onder de zon.
Zolang de grote monotonie duurde,
was wat er was
echt wat er zal zijn.
En er is daar niets
waarvan echt gezegd kon worden: "Kijk, dit is nieuw."
Niettemin
was er op een gegeven moment tijdens de grote monotonie
een gebeurtenis -- toen zonder enig effect
en zelfs miljarden jaren later nog
had het niet het minste effect buiten zijn eigen planeet --
maar uiteindelijk
kon het een kosmisch gedenkwaardige vernieuwing veroorzaken.
Die gebeurtenis was de oorsprong van het leven:
het creëren van de eerste genetische kennis,
coderen voor biologische aanpassingen,
coderen voor vernieuwing.
Het veranderde het aardoppervlak helemaal.
Genen in het DNA van eencellige organismen
zetten zuurstof vrij in de lucht,
absorbeerden CO2,
staken krijt en ijzererts in de grond,
bijna geen kubieke centimeter van het oppervlak
tot op zekere diepte bleef onaangetast
door deze genen.
De aarde werd, zo niet een nieuwe plaats op de kosmische schaal,
dan toch wel een zeer eigenaardige.
Een voorbeeld: buiten de aarde
zijn slechts en paar 100 verschillende chemische stoffen aangetroffen.
Vermoedelijk zijn er nog wat meer op levenloze plaatsen,
maar op aarde
creëerde de evolutie miljarden verschillende soorten chemicaliën.
En dan de eerste planten, dieren,
en later, bij een vooroudersoort van ons,
verklarende kennis.
Voor de eerste keer in het universum, voor zover wij weten.
Verklarende kennis is de bepalende aanpassing van onze soort.
Ze verschilt van niet-verklarende kennis,
in DNA bijvoorbeeld,
door universeel te zijn.
Dat wil zeggen: wat kan worden begrepen,
kan worden begrepen door middel van verklarende kennis.
En daarenboven kan elk fysisch proces
worden geregeld door dergelijke kennis,
alleen beperkt door de wetten van de fysica.
En dus begon ook verklarende kennis
het aardoppervlak te transformeren.
En binnenkort zal de Aarde
het enige bekende object in het heelal zijn
dat inkomende asteroïden kan afwenden in plaats van ze aan te trekken.
Qohelet werd begrijpelijkerwijs misleid
door de pijnlijke traagheid van de vooruitgang in zijn tijd.
Vernieuwing in het menselijk leven was nog te zeldzaam, te geleidelijk,
om opgemerkt te worden in één generatie.
In de biosfeer
was de evolutie van nieuwe soorten nog langzamer.
Maar beide dingen gebeurden.
Waarom is er nu zo een grote monotonie in het heelal in het algemeen
en wat liet onze planeet deze trend doorbreken?
Nou, het heelal als geheel is relatief eenvoudig.
Sterren zijn zo eenvoudig
dat we hun gedrag kunnen voorspellen miljarden jaren in de toekomst
en kunnen uitvissen hoe ze miljarden jaren geleden gevormd werden.
Waarom is het heelal eenvoudig?
Het is feitelijk omdat grote, massieve, machtige dingen
mindere dingen sterk beïnvloeden, en niet vice versa.
Ik noem dat de hiërarchieregel.
Bijvoorbeeld, wanneer een komeet de zon treft,
doet de zon verder als vanouds,
maar de komeet verdampt.
Om dezelfde reden
worden grote dingen niet erg beïnvloed door kleine delen van zichzelf,
dat wil zeggen door details.
Dat betekent dat hun algemene gedrag
simpel is.
Aangezien geen erg nieuwe dingen kunnen gebeuren met zaken
die simpel blijven,
heeft de hiërarchieregel door die grootschalige eenvoud
de grote monotonie veroorzaakt .
Maar de redding is
dat die hiërarchieregel geen natuurwet is.
Hij gold gewoon tot nu toe in het heelal,
behalve hier.
In onze biosfeer controleren molecuulgrote objecten, genen,
enorm veel onevenredige middelen.
De eerste genen voor fotosynthese:
doordat ze hun eigen proliferatie veroorzaakten
en vervolgens het oppervlak van de planeet transformeerden,
schonden of keerden ze de hiërarchieregel om
met een adembenemende factor van 10 tot de macht 40.
Verklarende kennis is in potentie veel krachtiger
door de universaliteit
en sneller gecreëerd.
Als menselijke kennis een factor 10 tot de 40e heeft bereikt,
zal ze vrijwel de hele Melkweg besturen
en verder kijken.
Dus zijn mensen
en alle andere makers van verklarende kennis
die eventueel daarbuiten bestaan
de ultieme oorzaken van vernieuwing in het heelal.
Wij zijn de reden en het middel
door welke vernieuwing en creativiteit en kennis en vooruitgang,
objectieve, grootschalige fysieke effecten kunnen hebben.
Vanuit menselijk perspectief
is het enige alternatief
van die levende hel van statische samenlevingen
de voortdurende creatie van nieuwe ideeën,
gedrag, nieuwe soorten objecten.
Deze robot zal snel achterhaald zijn
door nieuwe verklarende kennis, vooruitgang.
Maar vanuit kosmisch perspectief
is verklarende kennis de aartsvijand van de hiërarchieregel.
Ze is de vernietiger van de grote monotonie.
Ze is de schepper van het volgende kosmologische tijdperk,
het Anthropoceen.
Als er sprake is van een kosmische oorlog,
is het niet degene die wordt afgebeeld in die pessimistische verhalen.
Het is een oorlog tussen monotonie en vernieuwing,
tussen stasis en creativiteit.
En in deze oorlog
is onze kant niet voorbestemd om te verliezen.
Als we ervoor kiezen
om onze unieke capaciteit te gebruiken om verklarende kennis te creëren,
zouden we kunnen winnen.
Bedankt.
(Applaus)
Estou entusiasmado por vos falar desta plataforma de alta tecnologia.
De todos os seres humanos que já viveram
a esmagadora maioria acharia que o que fazemos aqui
é incompreensível, incrível.
Porque, durante milhares de séculos,
durante o período obscuro anterior à revolução científica
e ao século do Iluminismo,
as pessoas tinham poucas expetativas
para a sua vida e para a vida dos seus descendentes.
Em geral, não esperavam alcançar
nada significativamente novo ou significativamente melhor.
Este pessimismo aparece descrito na Bíblia
numa das poucas passagens bíblicas com a indicação de um autor.
Chamava-se Qohelet, e é um sujeito enigmático.
E escreveu: "O que aconteceu de novo acontecerá
"e o que se fez, de novo será feito.
"Debaixo do Sol não há nenhuma novidade.
"Às vezes ouvimos dizer: 'Vede, aqui está uma coisa nova!'
"Mas ela já existiu em outros tempos muito antes de nós."
Qohelet descreve um mundo sem inovação.
Por inovação refiro-me a algo novo, dentro da lógica de Qohelet,
não uma coisa que simplesmente mudasse,
mas uma mudança significativa com efeitos duradouros,
em que as pessoas diriam:
"Vejam, isto é novo"
e, de preferência, "isto é bom".
As mudanças puramente aleatórias não são inovações.
Heráclito disse que um homem não pode atravessar o mesmo rio duas vezes,
porque o rio não é o mesmo nem o homem é o mesmo.
Mas, mesmo que o rio mude aleatoriamente,
continua a ser o mesmo rio.
Em contrapartida,
se uma ideia numa cabeça se espalhar para outras cabeças
e modificar a vida durante gerações,
isso é inovação.
A vida humana sem inovação
é uma vida sem criatividade, sem progresso.
É uma sociedade estática, um jogo de soma-zero.
Era esse o inferno em que Eclesiastes vivia
assim como toda a gente, até há uns séculos.
Era um inferno porque, para o Homem,
o sofrimento está ligado intimamente à inércia,
porque a inércia não é apenas frustrante.
Todas as causas de sofrimento
— fome, pandemias, asteroides em rota de colisão
e coisas como a guerra e a escravidão
— só fazem sofrer as pessoas
enquanto não temos os conhecimentos necessários para as evitar.
Há uma história no romance "Servidão Humana", de Somerset Maugham,
sobre um sábio da Antiguidade
que resume toda a história da Humanidade da seguinte maneira:
"Ele nasceu, sofreu e morreu."
E continua:
"A vida foi insignificante e a morte sem consequências."
De facto, a esmagadora maioria dos seres humanos que já existiram
tiveram uma vida de sofrimento e de trabalho extenuante
antes de morrerem jovens e em agonia.
E sim, na maior parte das gerações
não houve qualquer legado inovador para as gerações seguintes.
Apesar disso, quando os povos antigos tentaram explicar a sua situação,
fizeram-no habitualmente em termos cósmicos grandiosos,
o que foi o mais acertado, como se veio a verificar,
embora as suas explicações, os seus mitos,
fossem quase sempre falsos.
Uns tentaram explicar
o seu mundo deprimente e monótono
em termos de uma guerra cósmica interminável entre o bem e o mal,
em que a Humanidade era o campo da batalha,
o que explicava claramente
porque é que a sua experiência estava cheia de sofrimento
e porque é que nunca ocorrera nenhum progresso.
Mas isso não era verdade.
Curiosamente,
todos os conflitos e o sofrimento
eram devidos à forma como pensavam.
Satisfazerem-se com dogmas, e histórias sem justificações,
em vez de as criticar
e de tentar imaginar um meio melhor para explicar o mundo e a sua condição.
A Física do século XX criou explicações melhores
mas ainda em termos de guerra cósmica.
Desta vez, os combatentes eram a ordem e o caos, ou a entropia.
Esta história permite-nos ter esperança no futuro.
Mas, por outro lado,
ainda é mais deprimente que os mitos da Antiguidade,
porque o vilão, a entropia,
está predestinada a ter a vitória final,
quando as inexoráveis leis da termodinâmica acabarem com a inovação
através da alegada morte térmica do universo.
Atualmente, há uma história de uma batalha local nessa guerra
entre a sustentabilidade, que é a ordem,
e o desperdício, que é o caos
— é essa a visão contemporânea de bem e do mal,
muitas vezes com o toque de que os humanos são o mal,
e, portanto, nem devíamos tentar vencer.
Recentemente,
surgiram histórias de outra guerra cósmica
entre a gravidade, que faz desabar o universo,
e a energia escura, que acaba por o desfazer.
Portanto, desta vez,
independentemente da força cósmica que sair vencedora,
nós perdemos.
Todas as descrições pessimistas da condição humana
contêm alguma verdade,
mas, enquanto profecias,
todas são enganadoras e todas elas pela mesma razão.
Nenhuma delas retrata os seres humanos como eles são na realidade.
Como disse Jacob Bronowski:
"O homem não é uma figura na paisagem,
"ele é o modelador dessa paisagem."
Por outras palavras,
os seres humanos não são marionetas das forças cósmicas,
somos os utilizadores das forças cósmicas.
Voltarei a este tópico daqui a pouco,
mas primeiro, o que é que cria a inovação?
O início do universo certamente que criou.
O "Big Bang", há cerca de 14 mil milhões de anos,
criou o espaço, o tempo e a energia,
tudo o que era físico.
E então, de imediato,
aquilo a que chamo a primeira era da inovação,
com o primeiro átomo, a primeira estrela,
o primeiro buraco negro,
a primeira galáxia.
Mas então, num determinado momento,
a inovação desapareceu do universo.
Talvez desde há 12 ou 13 mil milhões de anos
até aos dias de hoje,
nunca mais tenha havido qualquer novo objeto astronómico.
Só tem existido aquilo a que chamo a Grande Monotonia.
Portanto, Eclesiastes, por puro acaso, tinha ainda mais razão
quanto ao universo para lá do Sol
do que quanto ao que existia debaixo do Sol.
Enquanto durar a Grande Monotonia,
o que tem havido lá fora,
continuará a haver.
E não há nada lá fora de que possamos dizer:
"Olhem, isto é uma coisa nova."
No entanto, em determinado momento,
durante a Grande Monotonia,
houve um acontecimento — sem importância na altura,
e durante milhares de milhões de anos depois
em que não afetou nada para além do seu planeta —
mas que podia vir a causar uma alteração cósmica fundamental.
Esse acontecimento foi a origem da vida:
a criação do primeiro conhecimento genético,
a codificação das adaptações biológicas,
a codificação da inovação.
Na Terra, transformou radicalmente a superfície.
Os genes no ADN de organismos unicelulares
injetaram oxigénio no ar,
extraíram o CO2,
puseram no solo o calcário e o ferro,
não restou um centímetro cúbico da superfície ou de profundidade
sem ser afetado por esses genes.
A Terra tornou-se, se não num local novo à escala cósmica,
certamente, num local estranho.
Mas, por exemplo, para além da Terra,
só foram detetadas algumas centenas de substâncias químicas diferentes.
Presumivelmente, há mais alguns em locais sem vida
mas na Terra
a evolução criou milhares de milhões de químicos diferentes.
Depois, as primeiras plantas, os animais
e depois, nalguma das espécies nossas antepassadas,
o conhecimento explicativo.
Pela primeira vez no universo, tanto quanto sabemos,
o conhecimento explicativo é a adaptação que define a nossa espécie.
É diferente do conhecimento não explicativo
no ADN, por exemplo,
porque é universal.
Ou seja, aquilo que pode ser compreendido
pode ser compreendido através do conhecimento explicativo.
Mais ainda, qualquer processo físico
pode ser controlado por esse conhecimento,
apenas limitado pelas leis da Física.
Assim, o conhecimento explicativo
também começou a transformar a superfície da Terra.
Em breve, a Terra vai tornar-se no único objeto conhecido do universo
que afasta os asteroides que se aproximam, em vez de os atrair.
Eclesiastes foi enganado, compreensivelmente,
pela penosa lentidão do progresso, na sua época.
A inovação na vida humana era demasiado rara, demasiado gradual,
para poder ser detetada numa só geração.
Na biosfera,
a evolução de espécies novas ainda era mais lenta.
Mas ambas as coisas ocorriam.
Porque é que existe grande monotonia no universo, de forma geral,
e o que é que faz com que o nosso planeta fure essa tendência?
O universo, de forma geral, é relativamente simples.
As estrelas são tão simples
que podemos prever o seu comportamento daqui a milhares de milhões de anos
e descrever como se formaram há milhares de milhões de anos.
Então, porque é o universo tão simples?
Basicamente, é porque as coisas grandes, maciças, poderosas
afetam profundamente as coisas mais pequenas,
mas o contrário não.
Chamo a isso a regra hierárquica.
Por exemplo, quando um cometa atinge o Sol,
o Sol continua como dantes,
mas o cometa vaporiza-se.
Pela mesma razão,
as coisas grandes não ficam muito afetadas por pequenas partes de si mesmas,
ou seja, por pormenores.
O que significa que o seu comportamento geral
é simples.
E como nada de muito novo pode acontecer às coisas
que se mantêm simples,
a regra hierárquica, com essa simplicidade em grande escala,
provocou a Grande Monotonia.
Mas o que nos salva
é que a regra hierárquica não é uma lei da Natureza.
Acontece ter-se mantido até hoje no universo,
exceto aqui.
Na nossa biosfera, objetos do tamanho de moléculas, os genes,
controlam recursos vastamente desproporcionados.
Os primeiros genes para a fotossíntese,
ao causarem a sua própria proliferação,
e transformando a superfície do planeta,
violaram ou inverteram a regra hierárquica
pelo fator revolucionário de 10 elevado à potência 40.
O conhecimento explicativo é potencialmente muito mais poderoso
por causa da universalidade
e criado mais rapidamente.
Quando o conhecimento humano
atingir um fator de 10 elevado à potência 40,
controlará praticamente toda a galáxia
e estará a olhar para além dela.
Os seres humanos
e quaisquer outros criadores explicativos que possam existir por aí
são os supremos agentes da inovação para o universo.
Nós somos a razão e os meios
pelos quais a inovação e a criatividade, o conhecimento, o progresso
podem ter efeitos físicos objetivos, de grande escala.
Duma perspetiva humana,
a única alternativa para esse inferno de sociedades estáticas
é a criação contínua de novas ideias,
de comportamentos, de novos tipos de objetos.
Este robô em breve estará obsoleto,
graças ao progresso, ao novo conhecimento explicativo.
Mas, duma perspetiva cósmica,
o conhecimento explicativo é o castigo da regra hierárquica.
É o destruidor da Grande Monotonia.
Assim, é o criador da próxima era cosmológica,
o Antropoceno.
Se podemos falar duma guerra cósmica,
não é a retratada nas histórias pessimistas.
É uma guerra entre a monotonia e a inovação,
entre o marasmo e a criatividade.
Nesta guerra,
o nosso lado não está destinado a perder.
Se optarmos por aplicar a nossa capacidade única de criar conhecimento explicativo,
podemos ganhar.
Obrigado.
(Aplausos)
Estou emocionado por falar com vocês usando essa alta tecnologia.
De todos os humanos que já viveram,
a imensa maioria acharia o que estamos fazendo aqui
incompreensível, inacreditável.
Porque, por milhares de séculos,
nos tempos das trevas antes da revolução científica e do Iluminismo,
as pessoas tinham baixas expectativas.
Para sua vida e para a vida de seus descendentes.
Normalmente, elas não esperavam
que nada significantemente novo ou melhor fosse alcançado, algum dia.
Esse pessimismo aparece bem na Bíblia,
em uma das poucas passagens bíblicas com o autor identificado.
Ele se chama Eclesiastes e é um sujeito enigmático.
Ele escreveu: "O que foi, isso é o que há de ser;
e o que se fez, isso se fará;
de modo que nada há de novo debaixo do Sol.
Se é encontrada alguma coisa da qual se diz: 'Veja, isto é novo',
ela já existia nos tempos passados".
Eclesiastes descreveu um mundo sem inovação.
Por inovação quero dizer algo novo no sentido de Eclesiastes,
não apenas algo que tenha mudado,
mas uma mudança significativa com efeitos duradouros,
sobre a qual as pessoas realmente diriam:
"Veja, isso é novo",
e, de preferência, "bom".
Então, mudanças puramente aleatórias não são inovações.
Certo, Heráclito disse que um homem não se banha duas vezes no mesmo rio,
porque o rio não é mais o mesmo, e o homem não é mais o mesmo.
Mas, se o rio muda aleatoriamente,
na realidade é o mesmo rio.
Por outro lado,
se uma ideia em uma mente se espalha para outras mentes,
e muda vidas por gerações,
isso é inovação.
A vida humana sem inovação
é vida sem criatividade, sem progresso.
É uma sociedade estática, um jogo de soma zero.
Esse é o inferno em vida no qual viveu Eclesiastes.
Como todo mundo, até alguns séculos atrás.
Era um inferno porque, para os humanos,
sofrer está intimamente relacionado à estagnação.
Porque a estagnação não é só frustrante.
Todas as fontes de sofrimento,
fome, pandemias, asteroides em rota de colisão,
e coisas como guerra e escravidão
fazem mal às pessoas somente até termos o conhecimento para preveni-las.
No romance "Servidão Humana", de Somerset Maugham, há uma história
sobre um antigo sábio
que resume toda a história da humanidade em:
"Ele nasceu,
ele sofreu e ele morreu".
E prossegue:
"A vida foi insignificante, e a morte, sem consequências".
E, sem dúvida, a grande maioria dos nossos antepassados
tiveram vidas de sofrimento e trabalho extenuante,
antes de morrerem jovens e em agonia.
E, sim, na maior parte das gerações
não houve nada com consequência inovadora para as gerações subsequentes.
Porém, quando povos antigos tentaram explicar sua condição,
eles normalmente fizeram isso em grandiosos termos cósmicos.
O que era correto, no fim das contas,
muito embora suas explicações, seus mitos,
fossem em grande medida falsos.
Alguns tentaram explicar
a austeridade e monotonia de seu mundo
em termos de uma guerra cósmica sem fim entre o bem e o mal,
na qual os humanos eram o campo de batalha.
O que habilmente explicava
por que sua própria experiência era cheia de sofrimento,
e por que o progresso nunca aconteceu.
Mas isso não é verdade.
Curiosamente,
todo o conflito e sofrimento deles
se dava apenas pela forma como processavam as ideias.
Satisfazer-se com dogmas e especulações,
em vez de ter um olhar crítico sobre eles
e tentar encontrar explicações melhores para o mundo e para sua própria condição.
A física do século 20 criou explicações melhores,
mas ainda em termos de uma guerra cósmica.
Dessa vez, os combatentes eram a ordem e o caos, ou a entropia.
Essa história permite ter esperança para o futuro.
Mas, por outro lado,
é até mais desanimadora do que os mitos antigos,
porque a vilã, a entropia,
está predestinada à vitória final,
quando as inexoráveis leis da termodinâmica
acabarem com toda a inovação
com a chamada "morte térmica do Universo".
Atualmente, há a história de uma batalha local dentro dessa guerra,
entre a sustentabilidade, que é a ordem,
e o desperdício, que é o caos;
essa é a representação contemporânea do bem e do mal,
normalmente com o toque adicional de que os humanos são o mal,
então nem deveríamos tentar vencer.
E, recentemente,
tem-se falado sobre outra guerra cósmica,
entre a gravidade, que levaria o Universo a um colapso,
e a energia escura, que finalmente o destruiria.
Então, desta vez,
qualquer força cósmica que ganhe,
nós perdemos.
Todos esses cálculos pessimistas da condição humana
contêm alguma verdade,
mas, como as profecias,
são enganosos, e todos pela mesma razão.
Nenhum deles retrata os humanos como realmente somos.
Como disse Jacob Bronowski:
"O homem não é uma figura na paisagem;
é ele que dá forma à paisagem".
Em outras palavras,
os humanos não são joguetes de forças cósmicas;
nós somos aqueles que usufruem das forças cósmicas.
Em seguida falo mais sobre isso,
mas, primeiro, que tipo de coisa cria a inovação?
Bem, o princípio do Universo certamente criou inovação.
O Big Bang, há cerca de 14 bilhões de anos,
criou o espaço, o tempo e a energia,
tudo que é físico.
E então, imediatamente,
o que chamo de "primeira era da inovação",
com o primeiro átomo, a primeira estrela,
o primeiro buraco negro,
a primeira galáxia.
Mas então, em algum momento,
a inovação desapareceu do Universo.
Talvez desde 12 ou 13 bilhões de anos
até os dias de hoje,
não tenha surgido nenhum tipo novo de objeto astronômico.
Houve apenas o que chamo de "a grande monotonia".
Então, acidentalmente,
Eclesiastes tinha mais razão sobre o Universo além do Sol
do que abaixo do Sol.
Enquanto a grande monotonia durar,
o que há lá fora
é o que realmente vai haver.
E não há nada lá que possamos verdadeiramente dizer:
"Veja, isso é novo".
No entanto,
em algum momento durante a grande monotonia,
houve um evento, inconsequente na época,
e que, mesmo bilhões de anos depois,
não afetou nada além de seu próprio planeta,
ainda que, por fim, ele possa causar uma inovação cósmica muito importante.
Esse evento foi o surgimento da vida:
a criação do primeiro conhecimento genético,
a codificação de adaptações biológicas,
a codificação de inovação.
Isso transformou completamente a superfície da Terra.
Os genes no DNA de organismos unicelulares
colocaram oxigênio no ar,
extraíram CO2,
colocaram calcário e ferro no solo;
dificilmente restou um centímetro cúbico da superfície até uma certa profundidade
que não tenha sido afetado por esses genes.
A Terra se tornou,
se não um lugar novo na escala cósmica,
certamente um lugar estranho.
Só como exemplo, fora da Terra,
apenas algumas centenas de substâncias químicas diferentes foram detectadas.
Presume-se que haja mais algumas em lugares sem vida,
mas, na Terra,
a evolução criou bilhões de compostos químicos diferentes.
E depois as primeiras plantas, animais,
e então, em alguma espécie ancestral à nossa,
o conhecimento explicativo.
Pela primeira vez no Universo, que se saiba.
O conhecimento explicativo é a adaptação mais marcante da nossa espécie.
Ele difere do conhecimento não explicativo
no DNA, por exemplo,
por ser universal.
Ou seja, tudo que pode ser entendido
pode ser entendido através de conhecimento explicativo.
E mais, qualquer processo físico
pode ser controlado por esse conhecimento,
limitado apenas pelas leis da física.
Assim, também o conhecimento explicativo
começou a transformar a superfície da Terra.
E logo a Terra será o único objeto conhecido no Universo
que afasta asteroides em rota de colisão
em vez de atraí-los.
Eclesiastes, compreensivelmente, foi induzido ao erro
pela dolorosa lentidão do progresso na época dele.
A inovação na vida humana ainda era muito rara, muito gradual
para ser percebida em uma geração.
E, na biosfera,
a evolução de novas espécies era ainda mais lenta.
Mas as duas coisas estavam acontecendo.
Agora, por que há uma grande monotonia no Universo como um todo,
e o que faz nosso planeta ir contra essa tendência?
Bem, o Universo como um todo é relativamente simples.
As estrelas são tão simples
que podemos prever seu comportamento bilhões de anos no futuro,
e deduzir como elas se formaram bilhões de anos atrás.
Então, por que o Universo é simples?
Basicamente, porque coisas grandes, massivas e poderosas
afetam fortemente coisas menores, mas não vice-versa.
Chamo isso de "regra hierárquica".
Por exemplo, quando um cometa atinge o Sol,
o Sol segue como antes,
mas o cometa é vaporizado.
Pela mesma razão,
coisas grandes não são muito afetadas por pequenas partes delas mesmas,
ou seja, por detalhes.
Isso significa que seu comportamento geral
é simples.
E já que nada muito novo pode acontecer às coisas que permanecem simples,
a regra da hierarquia, ao causar simplicidade em grande escala,
causou a grande monotonia.
Mas a salvação
é que a regra da hierarquia não é uma lei da natureza.
Ela se manteve em todo o Universo,
menos aqui.
Na nossa biosfera, os genes, objetos do tamanho de uma molécula,
controlam recursos imensamente desproporcionais.
Os primeiros genes para a fotossíntese,
ao causar sua própria proliferação
e então transformar a superfície do planeta,
violaram ou reverteram a regra da hierarquia
pelo impressionante fator de 10 elevado a 40.
O conhecimento explicativo é potencialmente mais poderoso ainda
por causa da universalidade,
e criado mais rapidamente.
Quando o conhecimento humano atingir o fator de 10 elevado a 40,
ele vai controlar a galáxia inteira
e olhar além.
Então, os humanos,
e qualquer outro criador que possa haver,
são os principais agentes de inovação do Universo.
Nós somos a razão e os meios
pelos quais a inovação, a criatividade, o conhecimento e o progresso
podem ter efeitos físicos objetivos em grande escala.
Pela perspectiva humana,
a única alternativa ao inferno em vida das sociedades estáticas
é a criação contínua de novas ideias,
comportamentos, novos tipos de objetos.
Logo esse robô estará obsoleto,
por causa de novos conhecimentos explicativos, progresso.
Mas, pela perspectiva cósmica,
o conhecimento explicativo é a nêmesis da regra da hierarquia.
É o destruidor da grande monotonia.
Então, é o criador da próxima era cosmológica,
o Antropoceno.
Se podemos falar de uma guerra cósmica,
não é aquela retratada nessas histórias pessimistas.
É uma guerra entre monotonia e inovação,
entre inércia e criatividade.
E, nessa guerra,
nosso lado não está destinado a perder.
Se escolhermos aplicar
nossa capacidade única de criar conhecimento explicativo,
nós podemos vencer.
Obrigado.
(Aplausos)
Sunt încântat să vă vorbesc despre această metodă revoluționară.
Dintre toți oamenii care au trăit,
o majoritate covârșitoare ar considera ceea ce facem aici
imposibil de înțeles sau de crezut.
Asta deoarece, de mii de ani,
în vremurile dinaintea revoluției științifice
și a Iluminismului,
oamenii nu aveau prea multe așteptări
de la viețile lor și ale descendenților lor.
De obicei, ei nu se așteptau
ca ceva nou sau mai bun să fie descoperit vreodată.
Acest pesimism se regăsește chiar și în Biblie,
într-unul dintre puținele pasaje cu autor cunoscut.
El se numește Qohelet și e un tip de-a dreptul enigmatic.
El a scris: „Ce a fost e ce va fi,
și ce s-a făcut e ce se va face;
nu există nimic nou sub soare.
Există ceva despre care se spune: 'Uite, asta e nou',
Nu, pentru că acel lucru s-a făcut deja în erele dinaintea noastră.”
Qohelet descria o lume fără nimic nou.
Prin „nou”, mă refer la ceva de noutate în înțelesul lui Qohelet,
nu doar ceva ce s-a schimbat,
ci o schimbare relevantă cu efecte de durată,
despre care oamenii ar spune cu adevărat:
„Uite, asta e nou”,
și, de preferat, și „bun”.
Deci, schimbările aleatorii nu țin de noutate.
Heraclit a spus că un om nu poate păși în același râu de două ori,
pentru că nu mai este nici același râu, și nici același om.
Dar dacă râul curge încontinuu,
clar este același râu.
În contrast,
dacă o idee se răspândește și în alte minți
și schimbă viețile unor generații,
atunci este ceva nou.
Viața umană fără noutate
este o viață fără creativitate, fără progres.
Este o societate inertă, ca un joc fără câștig.
Acela era iadul în care Qohelet trăia
la fel ca toți ceilalți, până acum câteva secole.
Era un iad, deoarece, pentru oameni,
suferința este strâns legată de inerție.
Inerția nu este doar frustrantă.
Toate sursele suferinței -
foametea, pandemia, asteroizii iminenți,
și lucruri precum războiul sau sclavia
au afectat umanitatea până când am venit cu idei pentru a le preveni.
În romanul lui Somerset Maugham, „Despre sclavie”, este o poveste
despre un înțelept
care a rezumat întreaga existență umană în următorul enunț:
„S-a născut,
a suferit și a murit.”
Și mai continuă:
„Viața era fără sens și moartea fără importanță”.
Într-adevăr, marea majoritate a oamenilor care au trăit vreodată
au dus vieți pline de chinuri și suferințe
și au murit de tineri în agonie.
Și da, în majoritatea generațiilor
nimic nu aducea ceva nou pentru generațiile viitoare.
Cu toate astea, când oamenii antici încercau să-și explice condiția,
făceau asta în termeni măreți, universali,
lucru care s-a dovedit bun,
cu toate că argumentele și miturile lor
erau în mare parte false.
Unii au încercat să explice
greutățile și monotonia lumii lor
în termenii unui nesfârșit război universal dintre bine și rău,
în care oamenii au fost prinși la mijloc.
Asta explica de ce viețile lor erau pline de suferințe
și de ce nu au progresat niciodată.
Dar nu era adevărat.
În mod surprinzător,
toate conflictele și durerile lor
erau provocate de modul în care ei procesau ideile.
Erau mulțumiți de dogmele și legendele lor,
în loc să le critice
și să încerce să găsească explicații mai bune pentru lumea în care trăiau.
Fizica secolului XX a creat explicații mai bune,
dar tot în termenii unui război universal.
De data asta, adversarii erau ordinea și haosul, sau entropia.
Această poveste permite apariția speranței pentru viitor.
Dar, altfel privit,
e chiar mai seacă decât miturile străvechi,
pentru că negativul, entropia,
e predestinată să aibă victoria finală,
când legile termodinamice incontestabile vor aboli orice noutate
prin așa-numita răcire totală a Universului.
La ora actuală, există o poveste despre o luptă mai mică din acel război,
cea dintre sustenabilitate, adică ordine,
și risipă, care este haos -
aceasta este versiunea modernă a binelui și răului,
adesea cu observația că oamenii reprezintă răul,
așa că nu ar trebui să încercăm să învingem.
Recent,
au existat legende despre un alt război,
cel dintre gravitație, care prăbușește Universul,
și materia neagră, care îl împrăștie.
De data asta,
indiferent care dintre aceste forțe cosmice va învinge,
noi vom pierde.
Toate acele idei pesimiste despre condiția umană
au și un sâmbure de adevăr,
dar, în calitate de profeții,
sunt toate înșelătoare, din același motiv:
niciuna nu îi prezintă pe oameni ca ceea ce sunt cu adevărat.
După cum spunea Jacob Bronowski:
„Omul nu este o formă din peisaj,
ci este modelatorul peisajului.”
Cu alte cuvinte,
oamenii nu sunt marionetele forțelor cosmice,
ci sunt cei care se folosesc de ele.
Voi reveni la acest subiect imediat,
dar mai întâi, ce fel de lucruri creează noul?
Ei bine, nașterea Universului este unul dintre ele.
Big Bangul de acum 14 miliarde de ani
a creat spațiul, timpul, energia
și tot ce există fizic.
Apoi, imediat, a apărut
ceea ce numesc prima eră a noului,
odată cu primul atom, prima stea,
prima gaură neagră,
prima galaxie.
Apoi, la un moment dat,
noul a dispărut din Univers.
Poate chiar de acum 12 sau 13 miliarde de ani
până în zilele noastre,
nu a mai apărut niciun fel de corp cosmic nou.
A rămas doar ceea ce numesc marea monotonie.
Deci, Qohelet avea chiar mai multă dreptate
despre Universul de dincolo de Soare
decât avea despre cel din jurul Soarelui.
Cât timp marea monotonie persistă,
ceea ce a fost acolo
e chiar și ceea ce va fi.
Și nu mai există nimic în spațiu
despre care să spunem „Uite, asta e nou”.
Cu toate astea,
cândva în timpul marii monotonii,
a fost un eveniment aparent nesemnificativ,
și nici miliarde de ani mai târziu
nu a afectat nimic în afara propriei planete;
și totuși, ar putea aduce un nou de proporții cosmice.
Acel eveniment a fost originea vieții:
crearea primei cunoașteri genetice,
codificarea pentru adaptări biologice,
codificarea pentru noutate.
Pe Pământ, a schimbat radical totul.
Genele din ADN-ul organismelor unicelulare
au eliminat oxigen în aer,
au absorbit dioxidul de carbon,
au introdus sulfați de calciu și minereuri de fier în sol,
și aproape fiecare centimetru pătrat de suprafață a fost modificată
de acele gene.
Pământul a devenit, dacă nu un loc nou pe scara cosmică,
cu siguranță un loc straniu.
Doar ca exemplu, în afara Terrei,
doar câteva sute de substanțe chimice diferite au fost descoperite.
Se presupune că ar exista mai multe, în locuri fără viață,
dar pe Pământ
evoluția a creat miliarde de compuși chimici diferiți.
Iar mai apoi, primele plante, animale,
apoi, într-unul dintre strămoșii noștri,
conștiința explicativă.
Pentru prima oară în Univers, din câte știm,
cunoașterea explicativă este adaptarea definitorie pentru specia noastră.
Ea diferă de cunoașterea non-explicativă
din ADN, de exemplu,
prin faptul că e universală.
Adică, orice poate fi înțeles
va fi înțeles prin această cunoaștere.
Și mai mult decât atât, orice proces fizic
poate fi controlat de asemenea cunoștințe,
limitate doar de legile fizicii.
Și astfel, cunoașterea explicativă,
a început să transforme suprafața Pământului.
Curând, Terra va deveni singurul obiect cunoscut din Univers
care respinge asteroizii în loc să-i atragă.
Qohelet a fost, pe bună dreptate, derutat
de progresul dureros de lent al zilelor sale.
Noutatea în viața umană era încă prea rară, prea graduală
pentru a fi observată de o singură generație.
În biosferă,
evoluția speciilor noi a fost chiar mai lentă.
Dar ambele lucruri se întâmplau.
De ce este o monotonie imensă în Univers,
și ce ne face planeta să fie diferită de acest ritm?
Ei bine, Universul larg e relativ simplu.
Stelele sunt atât de simple,
încât le putem prezice comportamentul din viitoarele miliarde de ani,
și înțelege cum s-au format cu miliarde de ani în urmă.
De ce este Universul simplu?
Practic, pentru că lucrurile masive, puternice
afectează enorm lucrurile mai mici, și nu viceversa.
Eu numesc asta regula ierarhiei.
De exemplu, când o cometă lovește Soarele,
Soarele își continuă activitatea în mod normal,
însă cometa este distrusă.
Din același motiv,
lucrurile mari nu sunt afectate semnificativ de părțile lor mai mici,
adică de detaliile lor.
Asta înseamnă că întregul lor comportament
este simplu.
Din vreme ce nimic nou nu se poate întâmpla
cu lucrurile care rămân simple,
regula ierarhiei, prin crearea unei simplități universale,
a produs această monotonie.
Cu toate astea, salvarea vine
din faptul că regula ierarhiei nu este o lege a naturii.
S-a întâmplat doar să existe atât de departe în Cosmos,
și nu aici.
În biosfera noastră, celulele microscopice, genele
au un control vast asupra unor resurse inegale.
Primele gene ale fotosintezei,
prin autoreproducere
și ulterioara transformare a suprafeței planetei,
au încălcat sau inversat regula ierarhiei
prin incredibilul factor exponențial de 10 la puterea 40.
Cunoașterea explicativă este mult mai puternică
datorită universalității sale,
și este mult mai rapid creată.
Când cunoașterea umană a atins un factor de 10 la puterea 40,
ea va controla aproape întreaga galaxie,
și va privi dincolo de ea.
Deci, oamenii
și oricare alți creatori de explicații care ar mai exista
sunt cei mai buni agenți ai noului din Univers.
Noi suntem motivul și mijlocul
prin care noutatea și creativitatea, cunoașterea și progresul,
pot avea efecte fizice obiective, la scară largă.
Dintr-o perspectivă umană,
singura alternativă la acel iad al societăților inerte
este crearea continuă de idei noi,
comportamente, noi tipuri de obiecte.
Acest robot va fi curând de modă veche,
din cauza noilor cunoștințe și a progresului.
Însă, dintr-o perspectivă cosmică,
cunoașterea explicativă este inamicul regulii ierarhice.
Este distrugătorul marii monotonii.
Deci, este creatorul noii ere cosmice,
Antropocenul.
Dacă se poate vorbi despre un război cosmic,
nu este acela descris în vechile povești pesimiste.
Este un război între monotonie și noutate,
între inerție și creativitate.
În acest război,
tabăra noastră nu este sortită eșecului.
Dacă alegem să aplicăm capacitatea noastră unică de a crea cunoaștere explicativă,
putem câștiga.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Я очень рад общаться с вами посредством хай-тек.
Из всех когда-либо живших людей,
для подавляющего большинства
то, чем мы здесь занимаемся, было бы непонятным и невероятным.
Потому что на протяжении сотен тысяч лет,
в тёмные времена до научной революции
и эпохи Просвещения
у людей были заниженные ожидания
в отношении своей жизни и жизни своих потомков.
Обычно они не ожидали, что что-то существенно новое
или лучшее будет когда-либо достигнуто.
Этот пессимизм отражён в Библии,
в одном из немногих библейских отрывков, у которых автор известен.
Его зовут Экклесиаст, он загадочный парень.
Он написал: «Что было, то и будет;
и что делалось, то и будет делаться,
и нет ничего нового под солнцем.
Бывает нечто, о чём говорят: "Смотри, вот это новое";
но это было уже в веках бывших прежде нас».
Экклесиаст описывал мир без новизны.
Под новизной я имею в виду что-то новое, согласно Экклесиасту,
не просто любое изменение,
а существенное изменение с долгосрочным эффектом,
о чём люди действительно могут сказать:
«Смотри, вот это новое»
и, предпочтительно, «хорошее».
Итак, чисто случайные изменения не есть новизна.
Да, Гераклит сказал, что человек не может войти в одну и ту же реку дважды,
потому что река изменилась и человек изменился.
Но если река изменяется произвольно,
то она на самом деле всё та же река.
С другой стороны,
если идея распространяется из одного ума в другие
и изменяет жизни на протяжении поколений,
это — новизна.
Человеческая жизнь без новизны —
это жизнь без творчества, без прогресса.
Это статичное общество, игра с нулевой суммой.
Это был настоящий ад, в котором жил Экклесиаст
и все остальные ещё несколько веков назад.
Это был ад, потому что для людей
страдание связано со статичностью.
Статичность не только приводит в отчаяние.
Все источники страдания:
голод, пандемии, приближающиеся астероиды,
а также война и рабство,
причиняют вред только до тех пор, пока мы не научимся предотвращать их.
В романе Сомерсета Моэма «Бремя страстей человеческих»
есть история о древнем мудреце,
который cуммирует всю историю человечества:
«Человек рождается,
страдает и умирает».
И продолжает:
«Жизнь, как и смерть, теряла всякое значение».
И, действительно, подавляющее большинство когда-либо живших людей
жили в страданиях и изнурительном труде
и умирали молодыми в муках.
В большинстве поколений
ничто не имело новых последствий для последующих поколений.
Тем не менее, когда древние люди пытались объяснить своё положение,
они обычно использовали грандиозные космические термины.
Они оказались правы,
несмотря на то, что их объяснения, их мифы
были преимущественно неверными.
Некоторые пытались объяснить
мрачность и монотонность мира
cквозь призму бесконечной космической войны между добром и злом,
в которой люди были полем боя.
Это ловко объясняло, почему их собственный опыт был полон страдания
и почему не было прогресса.
Но это было неверно.
Довольно удивительно,
источником всех их конфликтов и страданий
был их образ мышления.
Они довольствовались догмами и сказками,
вместо того, чтобы подходить к ним критично
и пытаться найти лучшее объяснение миру и их собственному положению.
Физика XX века нашла лучшее объяснение,
но всё ещё c точки зрения космической войны.
Cражающимися сторонами стали порядок и хаос, или энтропия.
Эта версия даёт надежду на будущее.
Но, с другой стороны,
она ещё более удручающая, чем древние мифы,
потому что победа злодея —
энтропии — предопределена,
когда неумолимые законы термодинамики закроют дорогу новизне
в результате так называемой тепловой смерти Вселенной.
В настоящее время есть история об отдельной битве в этой войне
между устойчивостью, которая олицетворяет порядок,
и расточительностью, олицетворяющей хаос —
это современная интерпретация добра и зла
с неожиданным поворотом, где люди олицетворяют зло,
так что нам даже не стоит пытаться выиграть.
Недавно стали говорить
ещё об одной космической войне
между притяжением, которое разрушит Вселенную,
и тёмной энергией, которая в конце концов разорвёт её на куски.
На этот раз,
какая бы из этих космических сил не выиграла,
мы проигрываем.
Во всех этих пессимистичных объяснениях человеческого положения
есть доля правды,
но как пророчества
они обманчивы по одной причине:
ни одно из них не изображает человека таким, какой он есть.
Как говорил Джейкоб Броновски:
«Человек — это не часть ландшафта,
он то, что делает ландшафт другим».
Другими словами,
люди — не игрушки космических сил,
а пользователи космических сил.
Я об этом чуть позже ещё скажу,
но сначала: что создает новизну?
Однозначно, начало Вселенной создало новизну.
Большой взрыв почти 14 миллиардов лет назад
создал пространство, время и энергию,
всё физическое.
А потом, сразу же
то, что я называю первой эрой новизны, —
первый атом, первую звезду,
первую чёрную дыру,
первую галактику.
Но потом, в какой-то момент,
новизна исчезла из Вселенной.
Возможно, уже 12–13 миллиардов лет назад
и до настоящего момента
больше не было никакого нового вида астрономического объекта,
а было только то, что я называю великим однообразием.
Таким образом, Экклесиаст был случайно даже более прав
насчёт Вселенной за пределами Солнца,
чем насчёт Вселенной под Солнцем.
Пока великое однообразие существует,
всё, что было,
то действительно и будет.
Больше нет ничего такого,
о чём можно было бы сказать: «Смотри, вот это новое».
Однако
в какой-то момент великого однообразия
произошло что-то незначительное,
и даже миллиарды лет спустя
это не оказало влияния ни на что, кроме нашей планеты,
хотя в конце концов это могло бы привести к космически значимой новизне.
Этим событием было зарождение жизни:
создание первого генетического знания,
кодирование биологической адаптивности,
кодирование новизны.
Это полностью изменило поверхность Земли.
Гены в ДНК одноклеточных организмов
выделяли кислород в воздух,
поглощали СО₂,
откладывали мел и железную руду в землю,
ни один кубический дюйм поверхности земли не остался нетронутым
этими генами.
Земля стала, если не новым местом в космическом масштабе,
то уж точно необычным.
В качестве примера, за пределами Земли,
было обнаружено всего несколько сотен химических веществ.
Возможно, их больше в безжизненных пространствах,
но на Земле
эволюция создала миллиарды химических веществ.
А следом первые растения, животных,
и затем у некоторых из наших предков —
объяснительное знание.
Впервые во Вселенной, насколько нам известно.
Объяснительное знание — определяющая особенность нашего вида.
Оно отличается от необъяснительного знания в ДНК,
например, тем,
что оно универсально.
То есть всё, что может быть понято,
может быть понято через объяснительное знание.
И, более того, любой физический процесс
может контролироваться этим знанием,
ограниченным только законами физики.
Таким образом, объяснительное знание
тоже началó изменять поверхность Земли.
Вскоре Земля станет единственным известным объектом во Вселенной,
который отклоняет приближающиеся астероиды, а не притягивает их.
Экклесиаста сбила с толку
мучительная медлительность прогресса в его время.
Новизна в человеческой жизни была ещё слишком редкой, слишком постепенной,
чтобы быть заметной в течение одного поколения.
А в биосфере
эволюция новых видов была ещё медленнее.
Но и то, и другое имело место.
Так почему же во Вселенной в целом существует великое однообразие,
и что заставляет нашу планету двигаться против течения?
Вселенная в целом относительно проста.
Звёзды так просты,
что мы можем предсказать их поведение на миллиарды лет вперёд
и также объяснить их появление миллиарды лет назад.
Так почему же Вселенная проста?
В принципе, потому, что огромные мощные объекты
оказывают сильное влияние на меньшие, а не наоборот.
Я называю это правилом иерархии.
Например, когда комета попадает в Солнце,
Солнцу хоть бы что,
а комета испаряется.
Таким же образом
большие вещи не подвержены влиянию меньших частей их самих,
то есть деталей.
Это означает, что их поведение в целом
просто.
Так как ничего особенно нового не может случиться с объектами,
которые остаются простыми,
правило иерархии, вызывая простоту в большом масштабе,
вызвало великое однообразие.
Но спасение в том,
что правило иерархии не является законом природы.
Просто оно до настоящего времени работает во Вселенной, везде,
кроме нашей планеты.
В нашей биосфере объекты размером с молекулу, гены
контролируют значительно несоразмерные ресурсы.
Первые гены для фотосинтеза,
вызывая собственное размножение
и затем изменяя поверхность планеты,
нарушили или отменили правило иерархии
c невероятным коэффициентом десять в 40-й степени.
Объяснительное знание потенциально гораздо более весомое
из-за своей универсальности,
и оно создаётся быстрее.
Когда человеческое знание достигнет коэффициента десять в 40-й степени,
оно будет практически контролировать всю Галактику
и даже выходить за её пределы.
Таким образом
люди и любые другие создатели объяснений
являются основным cредством создания новизны во Вселенной.
Мы — причина и средство,
с помощью которых новизна и творчество, знание и прогресс
могут иметь объективные масштабные физические воздействия.
С человеческой точки зрения
единственная альтернатива аду статичных обществ —
непрерывное создание новых идей,
поведения, новых видов объектов.
Этот робот скоро устареет
из-за нового объяснительного знания, прогресса.
Но с космической точки зрения
объяснительное знание — заклятый враг правила иерархии
и разрушитель великого однообразия.
Таким образом оно — создатель следующей космологической эры:
Антропоцена.
Если говорить о космической войне,
это не та война, которую изображали в пессимистичных историях.
Это война между однообразием и новизной.
между статичностью и творчеством.
В этой войне
нам не суждено проиграть.
Если мы воспользуемся нашей уникальной способностью
создавать объяснительное знание, мы можем выиграть.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Radujem se što vam se obraćam ovom visokotehnološkom metodom.
Od svih ljudi koji su ikada živeli,
ogromnoj većini bi ovo što radimo ovde
bilo nezamislivo, neverovatno.
Jer, hiljadama vekova,
tokom mračnih vremena pre naučne revolucije
i prosvetiteljstva,
ljudi su imali niska očekivanja.
Za svoje živote, za živote svojih potomaka.
Tipično, očekivali su
da ništa značajno novo ili bolje ne bude postignuto, ikada.
Ovaj pesimizam se poznato pojavljuje u Bibliji,
u jednom od malog broja biblijskih tekstova sa imenovanim autorom.
On je nazivan Propovednikom (hebr. Kohelet), i bio je zagonetni momak.
Pisao je: "Što je bilo to će i biti,
što se činilo to će se i činiti,
i nema ništa novo pod suncem.
Ima li što za što bi ko rekao: Vidi, to je novo?
Ne, već je bilo za vijekova koji su bili prije nas."
Propovednik je opisivao svet bez noviteta.
Pod novitetima mislim na nešto novo u Propovednikovom smislu,
ne prosto na nešto što se promenilo,
nego na značajnu promenu, sa trajnim efektima,
gde bi ljudi zaista rekli,
"Vidi, ovo je novo,"
i, poželjno bi bilo, "dobro."
Dakle, čisto nasumične promene nisu noviteti.
Dobro, Heraklit jeste rekao da čovek ne može kročiti u istu reku dva puta,
jer to nije ista reka, i on nije isti čovek.
Ali ako se reka menja nasumice,
ona u suštini jeste ista reka.
Nasuprot tome,
ako se ideja u jednom umu proširi na druge umove,
i promeni živote generacijama unapred,
to jeste novitet.
Ljudski život bez noviteta
je život bez kreativnosti, bez napretka.
To je statično društvo, igra nulte sume.
To je bio životni pakao u kome je Propovednik živeo.
Kao i svi drugi, do pre nekoliko vekova.
Bio je pakao, jer za ljude,
patnja je tesno povezana sa statičnošću.
Jer statičnost nije samo frustrirajuća.
Svi izvori patnje -
glad, pandemije, nadolazeći asteroidi,
i stvari kao rat i ropstvo,
pogađali su ljude samo dok nismo stvorili znanje da ih sprečimo.
Postoji priča u noveli Somerseta Moma "O ljudskom robovanju"
o prastarom mudracu
koji rezimira čitavu istoriju čovečanstva kao,
"Rođen je,
patio je, i umro je."
I nastavlja se:
"Život je bio beznačajan, a smrt bez posledica."
I zaista, ogromna većina ljudi koji su ikada živeli
imala je živote patnje i napornog rada,
pre nego što su umrli mladi i u agoniji.
I da, u većini generacija
ništa nije dalo nikakve nove posledice za naredne generacije.
Ipak, kada su drevni ljudi pokušavali da objasne svoje okolnosti,
tipično su to radili u grandioznim kosmičkim metaforama.
Što je bila ispravna stvar, kako se ispostavlja.
Iako su njihova konkretna objašnjenja, njihovi mitovi,
bili najvećim delom pogrešni.
Neki su pokušali da objasne
tmurnost i monotoniju svoga sveta
u smislu beskonačnog kosmičkog rata između dobra i zla
u kome su ljudi bili bojno polje.
Što je zgodno objasnilo zašto je njihovo lično iskustvo bilo puno patnje
i zašto se napredak nikad nije događao.
Ali to nije bila istina.
Začuđujuće,
svi njihovi sukobi i patnje
bili su samo zbog načina kako su procesirali ideje.
Jer su se zadovoljavali dogmama, i "eto tako" pričama,
umesto da ih kritikuju
i pokušaju da nagađaju bolja objašjenja sveta i svojih sopstvenih okolnosti.
Fizika dvadesetog veka jeste stvorila bolja objašnjenja,
ali i dalje u metaforama kosmičkog rata.
Ovoga puta, borci su bili red i haos, ili entropija.
Ta priča, istina, dozvoljava nadu za budućnost.
Ali na drugi način je
čak i sumornija nego drevni mitovi,
jer zlikovac, entropija,
je predodređena da odnese konačnu pobedu,
kada neumoljivi zakoni termodinamike uguše svaku inovaciju
takozvanom toplotnom smrću svemira.
Trenutno, postoji priča o lokalnoj bitki u tom ratu,
između održivosti, koja je red,
i rasipništva, koje je haos -
to je savremena verzija dobra i zla,
često sa peripetijom da sami ljudi jesu zlo,
pa ne bi trebalo čak ni da pokušamo da pobedimo.
A u poslednje vreme,
bilo je priča o još jednom kosmičkom ratu,
između gravitacije, koja urušava svemir,
i tamne energije, koja ga na kraju raspline.
Tako da ovoga puta,
koja god od ovih kosmičkih sila pobedi,
mi gubimo.
Sva ova pesimistična tumačenja ljudskih okolnosti
sadrže nešto istine,
ali kao proročanstva,
sva vode u zabludu, i sva iz istog razloga.
Nijedno od njih ne predstavlja ljude onim što zaista jesmo.
Kao što je Džejkob Bronovski rekao,
"Čovek nije figura u predelu -
on je onaj koji oblikuje predeo."
Drugim rečima,
ljudi nisu igračke kosmičkih sila,
mi smo korisnici kosmičkih sila.
Reći ću više o tome za trenutak,
ali prvo, kakve to stvari stvaraju novitete?
Pa, početak univerzuma sigurno jeste stvorio novitete.
Veliki prasak, pre blizu 14 milijardi godina,
stvorio je prostor, vreme i energiju.
sve što je fizičko.
A zatim, odmah,
ono što ja zovem prvom erom noviteta,
sa prvim atomom, prvom zvezdom,
prvom crnom rupom,
prvom galaksijom.
Ali onda, u nekom momentu,
noviteti su nestali iz kosmosa.
Možda već od pre 12 ili 13 milijardi godina,
ravno sve do današnjeg dana,
više nikada nije bilo nikakve nove vrste astronomskog objekta.
Bilo je samo ono što ja zovem velika monotonija.
Dakle, Propovednik je slučajno bio još više u pravu
o kosmosu iza Sunca
nego što je bio o ispod Sunca.
Dokle god velika monotonija traje,
šta je bilo tamo negde
je zaista šta će i biti.
I nema ničega tamo negde
o čemu se stvarno može reći, "Vidi, ovo je novo."
Ipak,
u nekom momentu velike monotonije,
bio je događaj - nebitan u tom trenutku,
pa čak i milijardama godina kasnije,
nije delovao ni na šta izvan svoje planete -
ali bi na kraju mogao biti u stanju da uzrokuje kosmički monumentalne novitete.
Taj događaj je nastanak života:
stvaranje prvog genetskog znanja,
kodiranje za biološke adaptacije,
kodiranje za novitete.
Na Zemlji, potpuno je transformisao površinu.
Geni u DNK jednoćelijskih organizama
stavili su kiseonik u vazduh,
uklonili su CO2,
stavili su kredu i rudu gvožđa u tlo,
teško da ima kubni centimetar površine sve do neke dubine da je ostao neizmenjen
od tih gena.
Zemlja je postala, ako ne novo i jedinstveno mesto u kosmičkom rangu,
onda svakako čudno mesto.
Samo kao primer, izvan Zemlje,
detektovano je samo nekoliko stotina različitih hemijskih supstanci.
Pretpostavimo da ima i nešto više na beživotnim mestima,
ali na Zemlji,
evolucija je stvorila milijarde različitih hemikalija.
A zatim prve biljke, životinje,
a zatim, u nekoj nama predačkoj vrsti,
objašnjavajuće znanje.
Po prvi put u kosmosu, koliko nam je poznato.
Objašnjavajuće znanje je adaptacija naše vrste koja nas definiše.
Ono se razlikuje od neobjašnjavajućeg znanja
u DNK, na primer,
po tome što je univerzalno.
To znači, šta god je moguće razumeti,
može se razumeti kroz objašnjavajuće znanje.
I više, bilo koji fizički proces
može se kontrolisati takvim znanjem,
ograničeno samo zakonima fizike.
I tako, objašnjavajuće znanje, takođe,
je počelo da transformiše površinu Zemlje.
I uskoro, Zemlja će postati jedini poznati objekat u kosmosu
koji odvraća nadolazeće asteroide umesto da ih privlači.
Propovednik je bio razumljivo doveden u zabludu
bolnom sporošću napretka u njegovo doba.
Noviteti u ljudskom životu su bili previše retiki, previše postepeni,
da bi se primetili tokom jedne generacije.
A u biosferi,
evolucija novitetnih vrsta je bila još sporija.
Ali obe stvari su se događale.
Dakle, zašto postoji velika monotonija u kosmosu kao celini,
i šta to čini da naša planeta preokreće taj trend?
Pa, kosmos kao celina je relativno jednostavan.
Zvezde su toliko jednostavne,
da možemo predvideti njihovo ponašanje milijardama godina u budućnost,
i sagledati unatrag kako su nastale pre milijardi godina.
Dakle zašto je kosmos jednostavan?
U osnovi, zato što velike, masivne, moćne stvari
snažno deluju na manje stvari, a ne obrnuto.
Ja to nazivam pravilom hijerarhije.
Na primer, kada kometa pogodi Sunce,
Sunce nastavlja isto kao ranije,
ali je kometa isparena.
Iz istog razloga,
velike stvari nisu pod velikim uticajem sopstvenih malih delova,
t.j. pod uticajem detalja.
Što znači da je njihovo sveukupno ponašanje
jednostavno.
I pošto ništa veoma novo ne može da se dogodi stvarima
koje ostaju jednostavne,
pravilo hijerarhije, uzrokujući jednostavnost u velikim razmerama,
je uzrokovalo veliku monotoniju.
Ali, spasonosni izlaz je
da pravilo hijerarhije nije zakon prirode.
Samo se desilo da se ono održalo do sada u kosmosu,
osim ovde.
U našoj biosferi, objekti veličine molekula, geni,
kontrolišu nesrazmerno ogromne resurse.
Prvi geni za fotosintezu,
uzrokovanjem sopstvenog širenja,
a zatim transformisanjem površine planete,
prekršili su i preokrenuli pravilo hijerarhije
sa neverovatnim faktorom od 10 na 40-i.
Objašnjavajuće znanje je potencijalno daleko moćnije
zbog univerzalnosti,
i brže se stvara.
Kada ljudsko znanje dostigne faktor od 10 na 40-i.
ono će otprilike kontrolisati čitavu galaksiju,
i gledaće dalje iza.
Dakle ljudi,
i bilo koji drugi kreatori objašnjenja koji možda negde postoje,
su vrhovni izvršioci inovacija za kosmos.
Mi smo razlog i sredstvo
pomoću kojeg noviteti i kreativnost, znanje, napredak,
mogu imati objektivne, krupne fizičke efekte.
Iz ljudske perspektive,
jedina alternativa životnom paklu statičnih društava
je kontinualno stvaranje novih ideja,
ponašanja, novih vrsta objekata.
Ovaj robot će uskoro biti zastareo,
zbog novog objašnjavajućeg znanja, napretka.
Ali iz kosmičke perspektive,
objašnjavajuće znanje je pogubitelj pravila hijerarhije.
Ono je uništitelj velike monotonije.
Dakle ono je stvaralac naredne kosmološke ere,
Antropocena.
Ako se može govoriti o kosmičkom ratu,
to nije taj koji je prikazan u onim pesimističnim pričama.
To je rat između monotonije i noviteta,
između zastoja i kreativnosti.
I u ovom ratu,
našoj strani nije suđeno da izgubi.
Ako odlučimo da koristimo našu jedinstvenu sposobnost
stvaranja objašnjavajućeg znanja,
mogli bismo da pobedimo.
Hvala.
(Aplauz)
Sizlerle bu yüksek teknoloji metoduyla konuşmaktan heyecan duyuyorum.
Yaşamış tüm insanlardan
çok büyük bir çoğunluğu, burada yaptığımız şeyi,
anlaşılmaz, akılalmaz bulurdu.
Çünkü yüzyıllar boyunca,
bilimsel devrimden önce karanlık çağlarda
ve Aydınlanma Çağı'ndan önce,
insanların düşük beklentileri vardı;
kendi yaşamları, torunlarının yaşamları için.
Genel anlamda
asla büyük ölçüde önemli bir yenilik beklentileri yoktu.
Bu pesimizm İncil'in bazı paragraflarında,
bilinen bir yazarla birlikte karşımıza çıkar.
İsmi Qohelet, esrarengiz bir arkadaş.
Şöyle yazmış "Olmuş olan, olacak olanın aynısıdır
ve yapılmış bütün şeyler, yapılacak olanlarla aynıdır.
Güneş'in altında, yeni olan hiçbir şey yoktur."
"Bak, işte bu yeni! " dense de
hayır, o bizden önceki yıllarda yapılmıştı diye cevap verirdi.
Qohelet yeniliğin yer almadığı bir dünyadan bahsediyordu.
Yenilik derken Qohelet'in anlayışındaki yenilikten bahsediyorum;
birazcık değişim değil
ama etkileri süren, önemli bir yenilik.
İnsanların, "Bak, bu yeni
ve tercihen daha kullanışlı"
diyebileceği yeniliklerden bahsediyorum.
Yani, tamamen rastgele değişiklikler yenilik sayılmıyor.
Tamam, Herakleitos bir nehirde iki kere yıkanmaz
çünkü nehir aynı nehir değil, demişti.
Ama eğer nehir rastgele değişiyor ise
aslında evet, aynı nehirdir.
Buna karşın,
aklımızdaki fikirler, diğer zihinlere yayılırsa
ve nesiller boyu hayatları değiştirebilirse
bu yenilik olur.
Yenilik olmadan insan hayatı
yaratıcılık ve gelişimden yoksundur.
Durağan bir toplum, sıfır toplamlı bir oyundur.
Qohelet yaşarken bir cehennemde idi.
Birkaç yüzyıl önceki herkes gibi.
Tam bir cehennemdi çünkü insanlar için
acı çekmek, durağanlık ile yakından alakalıdır.
Çünkü durağanlık sadece hayal kırıklığına uğratıcı değil.
Her türlü acılar -
kıtlık, salgınlar, yaklaşan asteroitler,
aynı zamanda savaş ve kölelik gibi şeyler,
biz bunları önlemeyi öğrenene kadar insanları incitmeye devam ettiler.
Somerset Maugham'ın İnsanın Esareti kitabında yer alan bir hikâye vardır,
insanlığın tüm tarihini
şu şekilde özetleyen antik bir bilge hakkında,
"Doğdu,
acı çekti ve öldü."
Böylece devam eder;
"Yaşam önemsizdi ve ölüm sonuçsuz."
Gerçekten de yaşamış insanlığın ezici bir çoğunluğu
genç yaşta ve acı içinde ölmeden önce
ıstırap içinde yorucu emek üretmek zorunda kaldılar.
Evet, birçok nesilde
sonradan gelenler için hiçbir yenilik görülmedi.
Bununla beraber antik insanlar durumlarını açıklamak için
heybetli kozmik terimler kullandılar.
Yapılması gereken de buymuş, anlaşıldığı kadarıyla.
Her ne kadar asıl açıklamaları, yani mitleri,
aslında yanlış olsalar da.
Kimileri dünyalarının
zalimlik ve monotonluk dolu hâlini,
iyi ve kötü arasındaki bitmek bilmez kozmik savaşı olarak açıklamaya çalıştılar
ve insanlar da onların savaş alanıydı.
Bu da hayatlarının neden acı dolu olduğunu düzgün bir şekilde açıklıyor olabilirdi
ve neden hiç gelişme yaşanmadığının.
Ne var ki bu pek de doğru değildi.
Çok ilginç olarak
bütün çatışma ve zulümlerinin sebebi
fikirleri işleme şekilleriyle ilgiliydi.
Dogmalar ve tam da böyle hikâyeleri eleştirmek yerine,
onlarla memnun olmak
ve bunlara dayanarak dünyanın bu durumuna daha iyi açıklamalar getirmeye çalıştılar.
20. yüzyıl fiziği daha iyi açıklamalar yapmayı başardı,
ama hâlâ aynı kozmik savaş terimleri içinde.
Bu sefer savaşçılar düzen ve kaos veya entropi idi.
Bu hikâye gelecek için bir umut vaat ediyor.
Ama farklı bir yönden;
antik zamanlardan bile daha kasvetli biçimde
çünkü kötü taraf olan entropi,
termodinamiğin acımasız kanunları bütün yeniliği durdurduğu zaman
evrenin sözüm ona ısı kaynaklı ölümü ile
final zaferine çoktan takdir edilmiş durumda.
Şu anda, bu savaş içerisinde yerel bir mücadele sürmekte,
düzen konumundaki sürdürülebilirlik
ve kaos konumundaki savurganlık arasında -
bunlar iyi ve kötünün günümüzdeki hâli,
çoğunlukla insanların da kötü olduğu büklümü dahil edilir,
bu yüzden hiç kazanmaya çalışmamalıyız.
Son zamanlarda ise,
başka bir kozmik masal duyulmaya başlandı;
evreni çökerten yer çekimi
ve onu yıkan karanlık enerji arasında.
Ancak bu sefer,
bu kozmik güçlerden hangisi kazanırsa kazansın,
biz kaybediyoruz.
İnsanlığın durumu hakkındaki bütün bu karamsar ihtimaller
biraz doğruyu barındırıyor olsalar da
kehanetler olarak hepsi,
hep aynı sebepten dolayı yanıltıcılar.
Hiçbirisi insanları gerçekten olduğu gibi yansıtmıyor.
Jacob Bronowski'nin de söylediği gibi;
"İnsan, manzarada bir figür değildir,
o manzaraya şekil verendir."
Diğer bir deyişle,
insanlar, kozmik güçlerin eğlendiği oyuncaklar değiller,
bizler, o kozmik güçleri kullananlarız.
Bununla ilgili daha fazla konuşacağım
fakat öncesinde, yeniliği yaratan şeyler nelerdir?
Evrenin başlangıcı, tabii ki bunlardan biri.
Büyük patlama, bundan 14 milyar yıl önce,
uzay, zaman ve enerjiyi
ve fiziksel olan her şeyi yarattı.
Sonra aniden,
benim deyişimle yeniliğin ilk çağında,
ilk atomla beraber, ilk yıldız,
ilk kara delik
ve ilk galaksi oluştu.
Ancak sonrasında, bir noktada,
yenilik evrenden yok olup gitti.
Belki en erken 12-13 milyar yıl öncesinden,
günümüze kadar,
hiç yeni çeşit asttronomik bir objeye rastlamadık.
Ben bu zamanı büyük monotonluk diye adlandırdım.
Yani Qohelet, aslında yanlışlıkla da olsa, Güneş'in altındakilerden ziyade,
Güneş'in ötesi konusunda
daha da haklı konumda.
Büyük monotonluk sürdüğü sürece,
şu ana kadar olmuş olanlar,
gerçekten de olacak olanlar ile aynı.
Dışarıda, gerçekten de
"Evet, bu yeni." diyebileceğimiz hiçbir şey yok.
Bununla beraber,
büyük monotonluğun bir noktasında,
zamanında önemsiz sayılan bir şey oldu
ve milyarlarca yıl sonrasında bile,
kendi ana gezegeni dışında bir şeyi etkileyebilmiş değil.
Yine de, nihayetinde, kozmik olarak ciddi bir yeniliğe sebep olabilir.
Bahsettiğim bu şey, yaşamın kökeni:
ilk genetik bilgiyi oluşturmak,
biyolojik adaptasyonları kodlamak,
yeniliği kodlamak.
Dünya'da yeryüzünü tamamen değiştirmeyi başardı.
Tek hücreli organizmalardaki DNA genleri,
havaya oksijen yaydılar,
karbondioksiti emdiler,
yere kireç ve demir madenleri eklediler.
Bu genlerden etkilenmeyen derinlerde bir yerlerde,
küçük bir parça ya vardır ya yoktur.
Dünya, kozmik derecede, yeni bir yer sayılmasa da
kesinlikle farklı bir yere dönüştü.
Dünya'dan farklı bir örnek olarak,
sadece birkaç yüz kimyasal cisim tespit edilebildi.
Tahminen, daha fazla yaşamsız konumlar
ama Dünya'da,
evrim, milyarlarca farklı kimyasallar yarattı.
Sonrasında ilk bitkiler, hayvanlar,
bazı ata türlerimizde
açıklayıcı bilgi oluştu.
Bütün evrende, bildiğimiz kadarıyla ilk defa.
Açıklayıcı bilgi türümüzün tanımlayıcı uyarlamasıdır.
DNA'daki açıklayıcı olmayan bilgiden,
örneğin,
evrensel olarak farklılaşıyor.
Demek ki, anlaşılabilecek her ne varsa,
açıklayıcı bilgi yoluyla anlaşılabilir.
Dahası, herhangi fiziksel süreç,
sadece fizik kuralları tarafından kısıtlanır
ve bu tür bir bilgi tarafından kontrol edilebilir.
Yani, açıklayıcı bilgi de
yeryüzünü değiştirmeye başladı.
Böylece, Dünya yakında tüm evrende yaklaşan asteroitleri
başka yöne çevirdiği bilinen tek obje olacak.
Qohelet anlaşılır bir şekilde günlerinin acı veren yavaşlığından dolayı
yanlış tarafa yönelmişti.
Yenilik, insan hayatında çok az rastlanır
ve bir nesil içinde fark edilebilmesi için çok dereceli.
Biyosferde is, yeni türlerin evrimi,
daha da yavaştı.
Ama ikisi de gerçekleşmekte idi.
Şimdi, evrende neden büyük bir monotonluk var
ve gezegenimiz bu eğilimini nasıl değiştirebilir?
Geniş anlamıyla evren nispeten basitçe bir şey.
Yıldızlar, öyle basitler ki
milyar yıllar önceki durumlarını
ve milyar yıllar sonraki hallerini tahmin edebiliyoruz.
Peki, evren neden basittir?
Basitçe, çok büyük ve güçlü şeyler,
daha küçük şeyleri etkiler.
Ben buna hiyerarşi kuralı diyorum.
Örneğin, bir kuyruklu yıldız Güneş'e çarptığı zaman,
Güneş hayatına olduğu gibi devam eder,
ama kuyruklu yıldız buharlaşarak yok olur.
Aynı sebeple
büyük şeyler, küçük parçalardan yani detaylardan,
pek de etkilenmezler.
Bu da davranışlarının genel anlamda
basit olduğunu gösterir.
Ve basit olan şeylere,
çok da yeni bir şey olamayacağından,
hiyerarşi kuralı, büyük ölçekli bir sadeliğe neden olarak
büyük monotonluğu ortaya çıkarıyor.
Ancak bizi kurtaran lütuf,
hiyerarşi kuralının, bir doğa kanunu olmaması.
Sadece, evrende çok uzun süre olagelmiş,
ama burası hariç.
Biyosferimizde molekül boyutunda objeler; genler
çok büyük ölçüde oransız kaynakları kontrol eder.
Fotosentez için oluşan ilk genler,
kendi proliferasyonlarına neden olarak
ve ardından yüzeyin değişimine sebep olarak
akıllara durgunluk veren 10'a 40 gücü faktörü tarafından
hiyerarşi kuralını ihlal etmiş veya tersine çevirmiştir.
Açıklayıcı bilgi evrensel oluşu açısından,
potansiyel olarak çok daha güçlü
ve daha hızlı yaratılmış durumda.
İnsan bilgisi 10'a 40 faktörüne ulaştığı zaman,
bütün galaksiyi kontrol edebilecek
ve ötesine de göz kırpmaya başlayacaktır.
Yani insanlar
ve var olması muhtemel diğer açıklama yaratıcıları,
evren için yeniliğin nihai etkenleridir.
Yeniliğin, yaratıcılığın ve bilginin gelişmesinin,
nesnel ve büyük ölçüde fiziksel etkileri olmasının
sebepleri ve anlamları bizleriz.
İnsanlık açısından,
yaşayan durgun toplum cehenneminden kurtuluşun tek alternatifi,
yeni fikirlerin, davranışların, yeni çeşit nesnelerin
durmadan üretilmesidir.
Bu robotun yakında modası geçecek,
çünkü yeni açıklayıcı bilgi durmadan gelişiyor.
Ancak kozmik çerçeveden,
açıklayıcı bilgi, hiyerarşi kuralının intikamı gibidir.
büyük monotonluğun yok edicisidir.
Yani, bir sonraki kozmolojik çağın da yaratıcısıdır;
Anthropocene çağı.
Kozmik bir savaştan bahsedecek olursak,
bahsedilen karamsar masallarda resmedildiği gibi değil.
Monotonluk ve yenilik arasındaki bir savaş bu,
durağanlık ve yaratıcılık arasında.
Bu savaşta, bizim tarafımız,
kaybetmeye mahkum değil.
Sahip olduğumuz eşsiz kapasiteyi açıklayıcı bilgi elde etmeye adarsak,
evet, kazanabiliriz.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
我很激动能通过这种 高科技的方法与大家交谈，
大多数曾生活在世上的人们
可能会觉得我们现在正在做的
是不可思议，且难以置信的。
因为，几千个世纪以来，
在科技革命和启蒙运动到来之前
的黑暗时期，
人们的期望值很低，
不仅对他们自己， 对他们后代的生活也是如此。
通常，他们从未指望
实现任何新的或更好的成就。
这种悲观主义在《圣经》中很有名，
是圣经中为数不多 的标注了作者的章节之一。
这位神秘的家伙 叫库赫莱特 (Qohelet)。
他写道，“过去的一切，便是将来，
已行的事，后必再行；
日光之下并无新事。
有没有什么东西可以称之为 ‘看！这是新的’吗？
没有，那事在我们之前的 时代就已经发生了。”
库赫莱特形容的是 一个没有新奇的时代。
创新在库赫莱特看来是新事物，
不仅仅是改变了的东西，
而是一个有长远影响的重大改变，
对此人们会真心感叹，
“看啊，这是新的，”，
且更倾向于认为这是“好”的。
纯粹的随机改变并不新奇。
赫拉克利特 (Herclitus) 曾说， 一个人不能两次踏进同一条河,
因为那不再是同一条河， 他也不是同一个人了。
但如果河流是随机变化的，
它依然是同一条河。
相反，
如果一个人的想法 传播到很多人的心中，
改变了几代人的生活，
那就叫做新鲜感。
人类的生活若没了新鲜感，
就像生活没了创新，不再进步，
成为了一成不变的社会，零和的游戏。
那就是库赫莱特生活的地狱，
和每个人一样，直到几个世纪前。
这就是地狱，因为对于人类，
受难和不变的社会是密切相关的。
固化不止令人沮丧，
所以受难的根源——
饥荒，流行病，即将到来的小行星，
以及像战争和奴隶制度这样的事，
只会伤害他人，直到我们 创造了阻止他们的办法。
毛姆的书《人性的枷锁》中的一个故事，
讲述了一位古时的圣人，
他将人类的整个历史总结为，
“他出生了，
“他受难了，和他死去了。”
他继续写道，
“生无意义，死无后果。”
没错，绝大多数曾经 在这世上生活过的人类
都在痛苦和劳动中挣扎，
直到在痛苦中英年早逝。
没错，大部分世代的人们，
都未为后代带来什么新奇的影响。
可是，当古人试图解释他们的状况时，
他们通常用宏大的宇宙作为术语，
没想到他们的做法竟是正确的，
虽然他们实际的解释， 他们的神话
大多都是虚构的。
有些人曾试图
用善恶之间无休止的宇宙战争
来解释他们世界的冷酷和单调，
而人类就是战场。
这也很好的说明了为什么 他们的经历充满了煎熬，
为什么社会一直没有进步。
但这不是真的。
令人惊奇的是，
他们所有的冲突和煎熬
都是由于他们处理思想的方式。
满足于教义和编织的故事，
而非去质疑它们，
然后试图对世界和他们 自己的状况做出更好的解释。
二十世纪的物理学家 的确创造了更好的解释，
可依然是把宇宙战争作为依据。
这一次，对阵双方是 秩序和混乱，或无序。
这个故事的确给予了 人们对未来的希望。
但从另一方面来说，
它也比古代神话还要凄凉，
因为当伴随着所谓的宇宙热死亡，
热力学不可抗拒的定律
阻挡了一切新奇事物的发生时，
反派，无序就注定 要取得最后的胜利。
目前，在那场战争中 有一个在可持续性，也就是秩序，
与浪费，也就是混乱之间
的当地斗争的故事——
这是当代人们对善与恶的理解，
通常伴随着人类是邪恶的念头，
所以我们根本不应该尝试去战胜。
而最近，
又出现了另一个宇宙战争的传说，
使宇宙瓦解的重力，
与最终能把其撕裂 的暗能量之间的抗衡。
所以，这次，
无论哪一个宇宙势力胜出
我们都会输。
所有那些对人类状况的悲观描述
都带着一丝真谛，
但就像预言，
它们都是因为同一个 原因在误导人们。
没有任何一条真正 展现了人类的本质。
就像布鲁诺维奇 （Jacob Bronowski）所说，
“人类不是风景的一部分——
而是它的创造者。”
换而言之，
人类不是宇宙势力的奴隶，
而是它的使用者。
稍后我会深入讨论，
但首先，什么样的东西 创造了新事物？
当然，宇宙的诞生功不可没，
大约 140 亿年前的大爆炸
创造了时空，时间和能量，
所有的物体。
紧接着，
在我称之为第一个新世纪的时期，
诞生了第一颗原子，第一颗行星，
第一个黑洞，
第一片星系。
可是，在某个瞬间，
宇宙中的创新之力消失了，
也许是早在120 或 130 亿年以前，
直到今天，
一直没有什么新的天体诞生。
我称之为“大单调”。
所以，库赫莱特对太阳之外 的宇宙的认识，
碰巧比他对太阳之下
的认识更正确。
只要大单调还存在，
那些存在的，
将会一直在。
也不会有别的新事物
可以被真正形容为 “看啊，这是新的”。
然而，
在大单调的某一刻，
有一个事件—— 当时没有什么意义，
而且甚至几十亿年之后，
除了它的母星之外， 它什么也没有影响——
可是最终，它可能会 引起大规模的创新。
那事件就是生命的起源：
创造了第一个基因上的知识，
让生物开始学会适应，
学会创新。
在地球上，它彻底地改变了地球面貌，
在单细胞生物 DNA 中的基因
将氧气释放到空中，
吸取二氧化碳，
将垩和铁矿融到地里，
几乎每一寸土地 在某种程度上都被
那些基因影响了，
就算地球没在宇宙层面上 变成了一个新颖的地方，
也至少是令人诧异的一个。
比如，在地球之外，
只有几百种不同的化学物质被发现，
据猜测，大概在没有 生命的地方还有更多，
但在地球上，
进化过程就造就了 几亿种化学物质。
随之出现了 第一棵植物，第一只动物，
然后，在我们的一些祖先物种中，
出现了解释性知识的概念。
据我们所知，这是宇宙中的首次。
解释性知识可以用来 定义我们物种的适应性，
它不同于DNA中无法解释的知识，
例如，
它是普遍存在的。
也就是说，任何可以理解的东西，
都可以通过解释性知识理解。
此外，任何物理的过程，
都可以由这些知识控制，
只受物理法则的限制。
所以说，解释性知识同样也
开始改变了地球的面貌。
不久之后，地球成为了 宇宙中我们唯一所知
能把小行星拒之门外， 而非吸引它们碰撞的星球。
可以理解，库赫莱特被
他所在时代艰难而迟缓 的发展所误导了。
人类生活中的新奇事物仍然太罕见， 发展太缓慢，
不可能在一代人的时间里被发掘。
而在生物圈，
新物种的进化需要更长时间，
但两件事情同时都发生了。
为什么宇宙中会有 如此大规模的单调？
是什么让我们的星球顺从那个趋势？
宇宙之大，其实很简单。
行星也很简单，
我们可以推测未来数亿年以后的样子，
也可以预测它们亿年前如何形成。
所以为什么宇宙如此简单呢？
基本上，这是因为巨大的、 强有力的事物强烈地影响着
较小的事物，反之则不然。
我称之为“等级制度”。
比如，一个彗星撞上了太阳，
太阳仍然会正常运转，
而那颗彗星却会蒸发殆尽。
同理，
大的物体不会那么 容易受到小物体的影响，
不容易受到细节影响。
也就是说，它的整体行为
很简单。
既然没有什么新鲜事会发生，
它会一直很简单，
等级制度导致了大规模的简单化，
也导致了大单调。
但是，令人耳目一新的是，
等级制度并不是大自然的规律，
是巧合让它延续至今，
除了这里。
在我们的生物圈， 分子大小的物质，也就是基因，
控制着大量不平行的资源，
最早出现的掌管光合作用的基因
通过引起自身的增殖，
然后改变地球表面，
以令人吃惊的 10 的 40 次方的规模，
已经违背或扭转了等级制度。
解释性知识由于其广泛性和更迅速
的创造过程而具有更大的潜力。
和创造得更快。
当人的智慧增加到 10 的 40 次方，
基本就有能力掌握整个星系，
而且会进一步探索。
所以，人类
和其他可能存在的解释性创造者
是宇宙创新的最终代理人。
我们是新事物产生的原因和方法，
因为我们， 新事物，创造力，知识，发展
得以对现实有客观、大规模的影响。
从人类的角度来说，
去改变永恒不变的 地狱社会的唯一方法
便是不断地创造新的思想，
新的行为，新的事物。
这个机器人很快就会过时，
因为新的解释性知识和我们的发展。
从宇宙的角度来说，
解释性知识 是等级制度建设的克星，
它是大单调的终结者。
因而它将是下一个 宇宙时代的创造者，
人类世（Anthropocene）。
如果有人可以为宇宙大战说话的话，
它不会是那些悲观主义 故事中描绘的救世主，
它是一场单调对抗创新的战争，
一场停滞不前对抗创新改变的战争。
在这场战争中，
我们注定不会是失败者，
如果我们能选择运用我们 独特的能力来创造解释性知识，
我们就可以获得胜利。
谢谢。
（鼓掌）
能用這種高科技的方式 和各位交談，讓我很興奮。
從古至今所有的人類中，
絕大部分應該都會認為 我們在這裡所做的事
是無法理解也無法置信的。
因為，數千世紀以來，
在科學革命和啟蒙運動 之前的黑暗時期，
人們的期望很低。
對他們的生活、 他們後裔的生活，期望很低。
通常，他們從來就不期望
會有什麼更新、 更好的新事物出現。
這種悲觀比比皆是， 最為人所知的例子就是聖經，
在一位具名作者所著的少數聖經 段落中，就有一段可當作例子。
這位作者叫做傳道者， 他是個謎樣的傢伙。
他寫道：「已有的事後必再有，
已行的事後必再行；
日光之下並無新事。
豈有一件事人能 指著說『這是新的』？
哪知，在我們以前的 世代早已有了。」
傳道者描述的世界 是沒有新穎事物的世界。
我說的新穎是指 傳道者觀點的新事物：
不只是有改變的事物，
且還是具有持久效應的重大改變，
會讓大家說：
「看，這是新的。」
以及更好的說法：「很好。」
純粹隨機的改變並不是新穎。
赫拉克利特確實說過， 一個人不可能涉入同一條河兩次，
因為那不是同一條河， 他也不是同一個人。
但，如果這條河是隨機在改變，
它其實算是同一條河。
相對的，
如果一個人腦中的想法 能散播到其他人的腦中，
並改變數世代的生活，
那就是新穎。
沒有新穎的人生，
就是沒有創意、沒有進步的人生。
那是個靜態的社會，零和的比賽。
那就是傳道者所生活的活地獄。
大家都是如此，直到幾世紀前。
那是地獄，因為對人類來說，
苦難和靜態有著密切的關係。
因為靜態並不只是挫折。
苦難的所有來源——
饑荒、流行病、 即將撞上來的小行星，
還有戰爭及奴役制等等，
都會傷害人，直到我們創造出 能預防這些事的知識。
薩默塞特 · 毛姆的小說 《人性枷鎖》中有個故事，
講述的是一位古老的賢人
把人類的整個歷史彙整成：
「他出生，受苦，死了。」
接著繼續說：
「生命無足輕重，死亡也無關緊要。」
的確，絕大多數曾經活過的人
過著艱苦辛勞的生活，
年紀輕輕便痛苦地死去。
而且大多數世代
對子孫後代沒任何新的結果。
然而，
當古人試圖解釋他們的狀況時，
通常會用宏偉的宇宙用語來解釋。
結果發現，這樣做是對的，
即便他們真正的解釋、神話
大多是虛構的。
有些人試圖解釋
他們生活的世界 何以如此無情、單調，
會用正邪間永無止盡的戰爭來解釋，
人類是這場戰爭的戰場。
這個說法很完美地解釋了 為什麼人類的經歷中滿是痛苦，
以及為什麼始終沒有進步。
但，這並非真的。
很驚人的是，
他們所有的衝突和苦難
僅由於他們處理想法的方式。
他們滿足於教條 和解釋事物起源的故事，
不去論斷，
不試圖針對世界和自身的狀況
揣摩更好的解釋。
二十世紀的物理 的確做出更好的解釋，
但仍然用宇宙戰爭來解釋。
這次參戰者是秩序和混亂，或稱熵。
那個故事的確容許對未來抱有希望，
卻在另一種意義上 甚至比古老的神話還要乏味，
因為，反派（即熵）
已經註定會得到最後的勝利，
那時，無法改變的熱電學定律
會用所謂宇宙熱寂， 把所有的新穎性都除去。
目前，有一個故事，講的是 那場戰爭的一場地方性戰役，
一方是永續性，也就是秩序，
另一方是浪費，也就是混亂——
那就是正、邪兩方的現代版，
通常還會加上轉折： 人類是邪惡的，
所以我們不應該試圖打贏。
最近，出現了關於 另一場宇宙戰爭的傳說，
一方是引力，可以讓宇宙垮掉，
另一方是暗能量，最終能撕碎宇宙。
這次，
不論是哪一股宇宙力量勝出，
我們都是輸家。
這些關於人類狀況的悲觀說明
有部分是真的。
但若要把它們當作預言，
會造成誤導，原因都一樣：
未真實地描繪人類。
雅各布 · 朗諾夫斯基說過：
「人並不是地景中的一個形體，
人是地景的形塑者。」
換言之，
人類並不是宇宙力量的玩物，
我們是宇宙力量的使用者。
我等下會再多談一些，
但首先，什麼樣的東西會創新？
嗯，宇宙的開端肯定是一例。
大爆炸發生在近一百四十億年前，
它創造出了空間、時間、 能量，一切實體。
接著，馬上出現
我所謂「新穎的第一個時代」，
這時出現了第一個原子、 第一個星星、
第一個黑洞、
第一個銀河。
但接著在某個時點，
新穎性從宇宙中消失了。
可能早從一百二十、 一百三十億年前開始，
一直到現今，
再也沒有出現過任何新型的天體。
這段時間一直都只有 我所謂的大單調。
因此無意間，傳道者所言，
對太陽以外的宇宙
比在太陽下的更為正確。
只要大單調還持續下去，
不論外面有什麼，
將來也不會改變。
外頭沒有什麼真正能夠讓人覺得
「看哪，這是新的」。
不論如何，
在大單調的某個時點，
發生了一個事件—— 在當時無足輕重，
就連數十億年之後，
它的影響範圍也只限於 它的家鄉星球之內——
但，最終，
它可以造成在宇宙法則上 極重要的新穎性。
那個事件就是生命的起源：
創造出最早的基因知識，
為了生物適應性做編碼，
為了新穎性做編碼。
在地球上，它徹底轉變了地表。
單細胞有機體的 DNA 中的基因
讓空氣中出現了氧，
取出了二氧化碳，
讓地下出現了白堊與鐵，
幾乎沒有一立方英寸的表面，
沒有受到那些基因 某種程度的影響。
從整個宇宙來看，
地球若沒有變成新穎的地方，
至少也一定是個奇怪的地方。
舉個例，在地球之外，
只偵測到幾百種不同的化學物質。
據推測，在沒有生命的地方， 還會有一些化學物質，
但在地球上，
演化創造出了數十億種 不同的化學物質。
接著，創造出最早的植物、動物，
接著，在我們的一些祖先物種中，
出現了解釋性的知識。
就我們所知，乃宇宙前所未見。
解釋性知識是我們這個物種 非常關鍵的適應變化。
它和非解釋性知識不同，
比如，在 DNA 中，
它是普遍的。
也就是說，只要是 可以被理解的事物，
就可以透過解釋性知識來理解。
此外，任何物理過程
都可以被這種知識給控制，
只受限於物理定律。
所以，同樣的，解釋性知識
也開始轉變地球的表面。
地球很快會是我們已知宇宙中
唯一能讓迎面而來的小行星偏離，
而不吸引它們。
傳道者被誤導是可以理解的，
因為當時的緩慢進展慢得令人痛苦，
新穎在人類的生活中 仍太稀有、太漸進，
無法在一個世代中就注意到。
在生物圈中，
新穎物種的演化還更緩慢。
但兩者都在發生。
為什麼在總體宇宙中會有大單調？
是什麼讓我們地球逆轉了這趨勢？
相對之下，整體宇宙比較簡單。
星星簡單到
我們能夠預測它們在 未來數十億年的行為，
並回推出數十億年前 它們如何形成的。
為什麼宇宙如此簡單？
基本上，那是因為
巨型、強大的東西
對於比較小、比較弱的東西 有強力的影響，反之卻不然。
我把它稱為階層規則。
比如，當慧星撞上太陽，
太陽會跟以往一樣繼續下去，
慧星卻會被蒸發。
同理，
大型的東西不太會 被其自身的小部分給影響，
即，不會被細節影響。
這就表示，它們的整體行為很簡單。
既然一直維持簡單的東西
不可能會發生什麼很新的狀況，
階層規則會造成大規模的簡單性，
因而造成大單調。
但，還是有好消息，
階層規則並不是自然法則。
只是剛好目前為止 在宇宙中都成立，
除了這裡。
在我們的生物圈， 分子大小的物體：基因，
控制了非常不成比例的資源。
最早的光合作用基因
藉由造成它們自己的擴散，
接著轉變這個星球的表面，
就違反或者逆轉了階層規則，
影響力大得驚人， 高達十的四十次方。
因為解釋性知識的普遍性，
它可能更強大許多，
且創造出來的速度更快。
當人類知識達到十的四十次方時，
很可能就會掌控整個銀河系，
且會再向外探尋。
所以，人類，
以及外頭可能還存在的 任何其他解釋創造者，
都是宇宙中新穎性的終極媒介。
我們是理由也是手段，
讓新穎性和創意、知識、進步
能夠有客觀、大規模的實體影響。
從人類的觀點來看，
靜態停滯社會的活地獄 只有一個替代方案，
那就是持續創造新點子、
行為、新式的物體。
因為有新的解釋性知識、進步，
這個機器人很快就會被淘汰。
但，從宇宙的觀點來看，
解釋性知識是階層規則剋星。
它能夠摧毀大單調。
所以，它是下一個宇宙紀元
「人類世」的創造者。
如果說宇宙中有戰爭，
並不是悲觀故事中所描繪那種戰爭，
而是單調和新穎之間的戰爭，
靜態停滯和創意之間的戰爭。
在這場戰爭中，
我們這一方未必註定會輸。
如果我們選擇用獨特的能力 創造解釋性知識，
我們就有可能贏。
謝謝。
（掌聲）