Diego Golombek: (Spanish) Sugata, it's an honor
to have you here at TEDxRíodelaPlata.
I think that many of us surely know you from your former experiments.
Remember "A hole in the wall," right?
That one about a computer suddenly appearaing in a village.
But now I want to ask you about what's going on at the moment with SOLE,
about what happened with the TED Prize: How is the implementation going?
How is it making progress? What is your assessment of it?
Sugata Mitra: I think he wants to know what happened after that film.
So, let me tell you what happened.
We built seven Schools in the Cloud.
Five in India and two in England.
What is the School in the Cloud?
Well, let me give you a small example.
You know, people used to travel from one place to another
in a horse-drawn carriage for thousands of years,
until the automobile was invented.
When the automobile was invented the horse and carriage went away
and the coachman, the man who used to drive the horse and carriage,
he also went away
and the passengers became the drivers.
In the School in the Cloud what we are trying to find out is:
Is it possible in our education systems --
has the time come to make the passengers drive?
So, we launched these seven schools.
The most distant one had nothing:
no electricity, no health care, no schools.
The best ones, in England, had everything.
And then, we let the learners drive the car.
What happened?
You might think that I am going to say something romantic, but I am not.
I got bitten by one million mosquitoes.
(Laughter)
(Applause)
And then, the children began to change.
In England, the students wrote me an e-mail
saying "Why are they teaching?"
In Korakati, the most distant of our Schools in the Cloud,
the children said,
"Why does the skyped in Granny speak such simple English?
Doesn't she know that we understand her?"
(Laughter)
In another Bengal village, Chandrakona,
I noticed a distinct Birmingham accent.
(Laughter)
It was faster than anything that I had expected.
I don't know if you are going to believe this:
in Korakati, the village where the children know no English at all,
on day number three,
one of the English teachers who skyped in said,
"You know, those children are very sweet, they said 'When are you coming back?'"
I said, "In what language did they ask you?"
And she said: "In English." Three days.
(Applause)
Thank you.
So, I asked the children,
"How did you learn to speak in English so quickly?"
And they looked at me and said,
"You know that woman who comes on the screen?
She doesn't understand anything other than English."
(Applause)
Now, for the bad news.
The seven laboratories have seven different kinds of problems.
The biggest problem is not pedagogy, it is not teaching and learning,
it is technology.
So, I struggle to keep those remote locations running
but I know that I will find the way, I still have one more year to go,
I know I will find the way to keep them running
and I know for sure,
and I tell you this for the first time in the world on a TED stage,
the passengers are driving the car.
(Applause)
Thank you.
So, one last little bit that I need to tell you:
I used to get called to conferences,
I still do,
but for the last one year I have been called
by the Education Department of governments of different countries.
They are listening.
And I have only one suggestion to them;
something that I want some government to try,
perhaps the government here, in Argentina.
It is very simple:
I want someone to allow the use of the Internet during examinations.
(Applause)
Thanks.
I know there are students here, and I know that the examination
is the only day in their life when they don't have access to the Internet.
So I hope I will be able to change that.
And, if the Internet enters the examination,
the entire system will have changed.
It would then be an idea that was worth spreading.
DG: (Spanish) Sugata, a question that you are surely being asked all the time.
With this about self organized learning,
What happens with the teachers, what's left for the teachers?
SM: You know, there is a misconception that teachers will not have a role.
That's not true, that's not true at all.
In a SOLE, children find the answers to questions.
But who makes the question? Who listens to their answers?
Who says, most importantly, "That was well done"?
That is what the teacher has to do.
(Applause)
DG: (Spanish) Regarding what Sugata mentioned
about this being implemented here,
there's a plan for at least one school in Barracas
that will begin soon with this SOLE system
of self organized learning in the School in the Cloud.
And a last question, Sugata.
He arrived yesterday, he's being taken from one place to another.
So it's an honor that he would spend some little time with us here.
The last question is:
One of your main concerns is the school of the future.
Let's think a middle-term future, in 50 years:
How do you imagine... how do you wish school to be?
SM: You know... It's hard for me to say what the school will look like.
But something much deeper will happen and it won't take 50 years to happen.
Our definition of the word 'to know'.
What does it mean when you say "I know something"?
It could be something that you learned in school when you were seven years old
or it could be something that Google told you one minute ago.
Knowing doesn't mean anything.
Should we feel sorry? No, I don't think so.
Ideas, like objects, become obsolete.
When I started, I thought...
I was saying "schools will be obsolete".
I am now forced to say that knowing will be obsolete.
What we will take is this:
the collective consciousness of seven billion people.
(Applause)
Ντιέγο Γκόλομπεκ: (Ισπανικά) Σουγκάτα,
είναι τιμή μας που σας έχουμε εδώ στο TEDx RíodelaPlata.
Πιστεύω ότι πολλοί σίγουρα σας γνωρίζουμε από τους προηγούμενους πειραματισμούς σας
όπως το «Μια τρύπα στον τοίχο», σωστά;
Αυτό με το κομπιούτερ που εμφανίστηκε ξαφνικά σ' ένα χωριό.
Τώρα όμως θα ήθελα να σας ρωτήσω για το τι συμβαίνει σήμερα με το SOLE,
τι συνέβη με το βραβείο TED: Πώς πάει η εφαρμογή;
Προοδεύει; Ποια είναι η εκτίμησή σας;
Σουγκάτα Μίτρα: Νομίζω πως θέλει να μάθει τι έγινε μετά την ταινία.
Οπότε, να σας πω τι συνέβη.
Δημιουργήσαμε επτά Σχολεία στο Σύννεφο.
Πέντε στην Ινδία και δύο στην Αγγλία.
Τι είναι το Σχολείο στο Σύννεφο;
Να σας δώσω ένα μικρό παράδειγμα.
Ξέρετε, ο κόσμος ταξίδευε από το ένα μέρος στο άλλο
με άμαξες που τις έσυραν άλογα για χιλιάδες χρόνια,
μέχρις ότου εφευρέθηκε το αυτοκίνητο.
Όταν εφευρέθηκε το αυτοκίνητο το άλογο και η άμαξα εξαφανίστηκαν
και ο αμαξάς, ο άνθρωπος που οδηγούσε το κάρρο,
εξαφανίστηκε κι αυτός,
και τότε οι επιβάτες έγιναν οι οδηγοί.
Στο Σχολείο στο Σύννεφο, αυτό που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε
είναι το αν είναι δυνατόν στα εκπαιδευτικά μας συστήματα -
αν έχει έρθει ο καιρός
για να οδηγήσουν οι επιβάτες.
Έτσι, ιδρύσαμε αυτά τα επτά σχολεία.
Το πιο απομακρυσμένο δεν είχε τίποτα:
ούτε ηλεκτρισμό, ούτε σύστημα υγείας, ούτε σχολεία.
Τα καλύτερα -στην Αγγλία- τα είχαν όλα.
Και τότε, αφήσαμε τους μαθητές να οδηγήσουν.
Τι συνέβη;
Ίσως νομίσετε ότι θα πω κάτι ρομαντικό, όμως όχι.
Με τσίμπησαν ένα εκατομμύριο κουνούπια.
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Και μετά, τα παιδιά άρχισαν να αλλάζουν.
Στην Αγγλία, οι μαθητές μου έστειλαν ένα e-mail που έλεγε «Γιατί διδάσκουν;»
Στο Κορακάτι, το πιο απομακρυσμένο από τα Σχολεία στο Σύννεφο,
τα παιδιά είπαν,
«Γιατί η γιαγιά που μας μιλάει μέσω Skype μιλά τόσο απλοϊκά Αγγλικά;
Δεν το ξέρει ότι την καταλαβαίνουμε;»
(Γέλια)
Σε ένα άλλο χωριό της Βεγγάλης, το Τσαντρακόνα,
διέκρινα την ξεχωριστή προφορά του Μπέρμιγχαμ.
(Γέλια)
Συνέβη πιο γρήγορα απ' ό,τι θα μπορούσα να φανταστώ.
Δεν ξέρω αν θα το πιστέψετε:
στο Κορακάτι, το χωριό όπου τα παιδιά δεν ήξεραν καθόλου Αγγλικά,
την τρίτη ημέρα,
μία από τις καθηγήτριες Αγγλικών που δίδασκαν μέσω Skype, είπε,
«Ξέρεις, είναι τόσο γλυκά αυτά τα παιδιά. Με ρώτησαν πότε θα με ξαναδούν».
Τη ρώτησα, «Σε ποια γλώσσα στο είπαν αυτό;»
Και μου απάντησε: «Στα Αγγλικά». Σε τρεις μέρες.
(Χειροκρότημα)
Σας ευχαριστώ.
Οπότε, ρώτησα τα παιδιά,
«Πώς μάθατε να μιλάτε Αγγλικά τόσο γρήγορα;»
Με κοίταξαν και είπαν,
«Ξέρετε αυτή τη γυναίκα που βγαίνει στην οθόνη;
Δεν καταλαβαίνει τίποτα άλλο εκτός από τα Αγγλικά».
(Χειροκρότημα)
Και τώρα, τα άσχημα νέα.
Τα επτά εργαστήρια έχουν επτά διαφορετικά προβλήματα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το παιδαγωγικό,
δεν έχει να κάνει με τη διδασκαλία και τη μάθηση,
είναι η τεχνολογία.
Έτσι, αγωνίζομαι για να κρατήσω αυτά τα απομακρυσμένα σχολεία σε λειτουργία,
όμως γνωρίζω πως θα βρω τον τρόπο, έχω ακόμη ένα χρόνο μπροστά μου,
ξέρω πως θα βρω τον τρόπο να τα κρατήσω σε λειτουργία
και είμαι σίγουρος,
και το λέω για πρώτη φορά στον κόσμο, στη σκηνή του TED.
Πράγματι, οι επιβάτες οδηγούν το αμάξι.
(Χειροκρότημα)
Σας ευχαριστώ.
Έτσι, ένα τελευταίο που πρέπει να σας πω:
Συνήθιζαν να με καλούν σε συνέδρια,
και συνεχίζουν να με καλούν,
αλλά τον τελευταίο χρόνο έλαβα προσκλήσεις
από τα Υπουργεία Παιδείας πολλών διαφορετικών χωρών.
Παρακολουθούν.
Κι έχω μόνο μια πρόταση σ' αυτούς,
κάτι που θα ήθελα να δοκιμάσουν κάποιες κυβερνήσεις -
ίσως η κυβέρνηση εδώ, στην Αργεντινή.
Είναι πολύ απλό:
Θα ήθελα κάποιοι να επιτρέψουν τη χρήση του Διαδικτύου κατά τις εξετάσεις.
(Χειροκρότημα)
Ευχαριστώ.
Ξέρω πως εδώ υπάρχουν μαθητές, και ξέρω πως οι εξετάσεις
είναι οι μόνες μέρες στη ζωή τους που δεν έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο.
Ελπίζω, λοιπόν, ότι θα μπορούσα να το αλλάξω αυτό.
Και αν το Διαδίκτυο εισέλθει στις εξετάσεις,
όλο το σύστημα θα έχει αλλάξει.
Θα ήταν τότε μια ιδέα που θ' άξιζε να διαδοθεί.
ΝΓ: (Ισπανικά) Σουγκάτα, μια ερώτηση που σίγουρα σας κάνουν συνεχώς.
Σχετικά με την αυτοοργάνωση της μάθησης.
Τι γίνεται με τους δασκάλους, τι έχει μείνει για τους δασκάλους;
ΣΜ: Ξέρετε, υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη
ότι οι δάσκαλοι δε θα έχουν πια ρόλο.
Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι καθόλου αλήθεια.
Στο σύστημα SOLE, οι μαθητές βρίσκουν απαντήσεις σε ερωτήματα.
Αλλά ποιος θέτει τα ερωτήματα; Ποιος ακούει τις απαντήσεις;
Και το πιο σημαντικό, ποιος λέει, «Πολύ καλά!»
Αυτό πρέπει να κάνει ο δάσκαλος.
(Χειροκρότημα)
ΝΓ: (Ισπανικά) Σκεπτόμενος αυτά που τόνισε ο Σουγκάτα σχετικά με τις εδώ εφαρμογές,
υπάρχει ένα σχέδιο για τουλάχιστον ένα σχολείο στο Μπαρράκας
που σύντομα θα ξεκινήσει να λειτουργεί με το σύστημα SOLE,
της αυτοοργάνωσης της μάθησης στο Σχολείο στο Σύννεφο.
Και μια τελευταία ερώτηση, Σουγκάτα.
Έφτασε χθες, πηγαίνει από το ένα μέρος στο άλλο.
Έτσι, είναι τιμή μας που μπορεί να μας διαθέσει λίγο χρόνο εδώ.
Να η τελευταία ερώτηση:
Ένα από τις κύρια μελήματά σας είναι το σχολείο του μέλλοντος.
Ας αναλογιστούμε ένα μεσοπρόθεσμο μέλλον, ας πούμε σε 50 χρόνια:
Πώς το φαντάζεστε... πώς θα θέλατε να είναι το σχολείο;
ΣΜ: Ξέρετε, μου είναι δύσκολο να πω πώς θα μοιάζει τότε το σχολείο.
Όμως θα συμβεί κάτι πολύ βαθύτερο
και αυτό δε θα χρειαστεί 50 χρόνια για να συμβεί.
Θα αλλάξει ο ορισμός της λέξης «γνωρίζω».
Τι σημαίνει αλήθεια η φράση «γνωρίζω κάτι»;
Ίσως σημαίνει κάτι που έμαθες στο σχολείο όταν ήσουν επτά χρονών
ή κάτι που πληροφορήθηκες από το Google πριν από ένα λεπτό.
Το να γνωρίζεις δε σημαίνει τίποτα.
Πρέπει να λυπούμαστε γι' αυτό; Όχι, δε νομίζω.
Οι ιδέες, όπως και τα αντικείμενα, ξεπερνιούνται.
Όταν ξεκίνησα, πίστευα...
μάλλον έλεγα «τα σχολεία θα ξεπεραστούν».
Μα τώρα πρέπει να πω η γνώση γίνεται ξεπερασμένη.
Αυτό που θα μείνει είναι αυτό:
η συλλογική συνείδηση επτά δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
(Χειροκρότημα)
Diego Golombek: Sugata, es un honor
tenerlo aquí en este TEDxRíodelaPlata.
Creo que muchos seguramente lo conocemos por sus viejos experimentos.
¿Se acuerdan de "A hole in the wall"? ¿Sí?
Eso que aparecía una computadora, de pronto, en una aldea.
Pero yo le quiero preguntar por lo que está pasando ahora con SOLE,
con lo que pasó con el TED Prize, ¿cómo se está implementando?
¿Cómo está avanzando? Y, ¿qué evaluación hacen de esto?
Sugata Mitra: Creo que él quiere saber qué pasó después de esa película.
Así que les contaré qué pasó.
Construimos siete Escuelas en la Nube.
Cinco en India y dos en Inglaterra.
¿Qué es una Escuela en la Nube?
Permítanme darles un pequeño ejemplo.
Uds. saben, la gente ha viajado de un lugar a otro
en carruajes tirados por caballos durante miles de años,
hasta la invención del automóvil.
Cuando se inventó el automóvil, el caballo y el carruaje desaparecieron
y el cochero, el hombre que manejaba el carruaje y el caballo,
también desapareció
y los pasajeros se volvieron conductores.
En la Escuela en la Nube estamos intentando averiguar
si es posible en nuestro sistema educativo...
si ha llegado el momento de convertir a los pasajeros en conductores.
Así que lanzamos estas siete escuelas.
La más lejana no tenía nada:
ni electricidad, ni escuelas, ni servicios de salud.
Las mejores, en Inglaterra, tenían todo.
Y entonces, dejamos a los aprendices conducir el automóvil.
¿Qué pasó?
Quizás piensan que voy a decir algo romántico, pero no.
Fui picado por un millón de mosquitos.
(Risas)
(Aplausos)
Y luego, los chicos empezaron a cambiar.
En Inglaterra, los chicos me escribieron un e-mail
diciendo: "¿Por qué están enseñando?"
En Korokati, la más lejana de nuestras Escuelas en la Nube,
los chicos dijeron:
"¿Por qué la abuelita en el Skype habla un inglés tan básico?
¿No sabe que nosotros la entendemos?"
(Risas)
En otra aldea en Bengala, Chandrakona,
noté un acento de Birmingham muy marcado.
(Risas)
Fue mucho más veloz de lo esperado.
No sé si van a creer esto:
en Korokati, la aldea en la que los chicos no saben nada de inglés,
al tercer día,
uno de los maestros de Inglés que les habló por Skype, dijo:
"Sabes, esos chicos son muy dulces, me dijeron, '¿cuándo vuelves?'"
Le pregunté, "¿en qué idioma te lo preguntaron?"
Y me dijo, "en inglés". Tres días.
(Aplausos)
Gracias.
Así que les pregunté a los chicos:
"¿Cómo aprendieron a hablar en inglés tan rápido?"
Me miraron y me dijeron:
"¿Sabes, esa mujer que aparece en la pantalla?
No entiende otra cosa que no sea inglés".
(Aplausos)
Ahora, las malas noticias.
Los siete laboratorios tienen siete tipos de problemas diferentes.
El problema principal no es la pedagogía, no es enseñar y aprender,
es la tecnología.
Así que estoy luchando para mantener esas locaciones remotas funcionando,
pero sé que voy a encontrar la forma, todavía tengo un año por delante.
Sé que voy a encontrar la manera de mantenerlas funcionando.
Y sé con seguridad,
y digo esto por primera vez al mundo desde un escenario TED:
los pasajeros están conduciendo el automóvil.
(Aplausos)
Gracias.
Y aquí una cosita más que quiero compartir con Uds.:
solía ser llamado a conferencias,
todavía me llaman,
pero en el último año y medio he sido llamado
por los Departamentos de Educación de gobiernos de diferentes países.
Ellos están escuchando.
Y tengo solo una sugerencia para ellos;
algo que quiero que algún gobierno intente
quizás el gobierno aquí en Argentina.
Es muy simple:
Quiero que se permita el uso de Internet durante los exámenes.
(Aplausos)
Gracias.
Sé que hay estudiantes aquí, y sé que los exámenes
son el único momento en sus vidas en el que no tienen acceso a Internet.
Así que espero poder cambiar esto.
Y si Internet entra en los exámenes,
el sistema habrá cambiado por completo.
Entonces será una idea que valió la pena difundir.
DG: Sugata, una pregunta que seguramente le hacen todo el tiempo.
Con esto del aprendizaje autoadministrado:
¿Qué pasa con los maestros? ¿Qué queda para los maestros?
SM: Sabes, existe un error de concepto, que los maestros no tendrán un rol.
Eso no es cierto, en absoluto.
En una SOLE, los chicos encuentran las respuestas a las preguntas.
Pero, ¿quién hace las preguntas? ¿Quién escucha las respuestas?
Y lo más importante, ¿quién dice "eso estuvo bien"?
Eso es lo que el maestro tiene que hacer.
(Aplausos)
DG: Con respecto a lo que decía Sugata
sobre si se va a implementar acá,
hay un plan de al menos una escuela en Barracas
que va a empezar próximamente con el sistema SOLE,
de autoadministración educativa, de la Escuela en la Nube.
Y una última pregunta, Sugata.
Llegó ayer, ¿sí? Lo están llevando de un lado a otro
así que es un honor que haya pasado este ratito por acá.
La última pregunta es:
Una de sus preocupaciones mayores es la escuela del futuro.
Pensemos en un futuro a mediano plazo, en 50 años:
¿Cómo se imagina... ¿Cómo desea que sea la escuela?
SM: Es difícil para mí decir cómo será esa escuela.
Pero pasará algo mucho más profundo y no demorará 50 años para que pase.
Y es nuestra definición de la palabra "conocer".
¿Qué significa cuando dices "yo sé algo"?
Podría significar que lo aprendiste en la escuela a los siete años
o podría significar algo que Google te dijo hace un minuto.
Saber no significa nada.
¿Debemos lamentarnos? No lo creo.
Las ideas, como los objetos, caducan.
Cuando yo empecé, pensé...
Decía: "Las escuelas serán obsoletas".
Y ahora estoy obligado a decir que el conocer será obsoleto.
Nos quedará esto:
La conciencia colectiva de 7000 millones de personas.
(Aplausos)
Diego Golombek : Sugata, c'est un honneur
de vous recevoir ici, à TEDxRíodelaPlata.
Vous êtes déjà très connu, grâce à vos premières expériences,
comme « A hole in the wall »,
dans laquelle un ordinateur est soudain installé dans un village.
Mais aujourd'hui, je voudrais que nous parlions de SOLE
et du Prix TED : où en est la mise en place de ce projet ?
Comment évolue-t-il et que pensez-vous de cette évolution ?
Sugata Mitra : Je crois qu'il veut savoir ce qu'il se passe après le film.
Je vais vous le dire.
Nous avons construit sept Écoles dans le Cloud.
Cinq en Inde et deux en Angleterre.
Qu'est-ce qu'une École dans le Cloud ?
Voici un petit exemple.
Avant, les gens se déplaçaient
en voiture à cheval,
jusqu'à l'invention de l'automobile.
Lorsque l'automobile est apparue, cheval et calèche ont disparu,
et le cocher, l'homme qui conduisait la voiture à cheval,
a disparu aussi.
Les passagers sont alors devenus les conducteurs.
Avec les Écoles dans le Cloud, nous essayons de savoir si,
dans nos systèmes éducatifs,
le temps n'est pas venu pour les passagers de prendre le volant du véhicule.
Nous avons donc créé ces sept écoles.
La plus éloignée n'avait rien :
ni électricité, ni système de soins de santé ni école.
Les meilleures écoles en Angleterre avaient tout.
Nous avons ensuite placé les élèves derrière le volant.
Que s'est-il passé ?
Vous pensez peut-être que je vais dire quelque chose de poétique. Pas du tout !
Je me suis fait piquer par un million de moustiques.
(Rires)
(Applaudissements)
Les enfants ont ensuite commencé à changer.
En Angleterre, les élèves m'ont demandé :
« Pourquoi enseignent-ils ? »
A Korakati, l’École dans le Cloud la plus reculée de toutes,
les enfants m'ont demandé :
« Pourquoi la mamie sur Skype parle un anglais aussi élémentaire ?
Est-ce qu'elle sait que nous comprenons l'anglais ? »
(Rires)
A Chandrakona, un autre village du Bengale,
j'ai remarqué que les élèves avaient un accent typique de Birmingham.
(Rires)
Le processus était plus rapide que tout ce que j'avais pu imaginer.
Vous n'allez peut-être pas me croire mais,
à Korakati, le village où les enfants ne parlaient pas du tout anglais,
le troisième jour,
l'un des professeurs qui enseignait via Skype m'a dit :
« Ces enfants sont adorables, ils m'ont demandé "quand vas-tu revenir ? " »
Je lui ai demandé : « Dans quelle langue te l'ont-ils demandé ? »
(Applaudissements)
Merci.
J'ai donc demandé aux enfants :
« Comment avez-vous fait pour apprendre à parler anglais si vite ? »
Ils m'ont répondu :
« La dame qui nous parle à l'écran
ne comprend que l'anglais. »
(Applaudissements)
Il y a quand même un problème.
Les sept laboratoires ont sept problèmes différents.
Le plus gros problème n'est ni la pédagogie,
ni l'enseignement, ni l'apprentissage, c'est la technologie.
Je me bats pour que ces écoles isolées continuent de fonctionner.
Mais je trouverai une solution, il me reste un an.
Je sais que j'arriverai à les faire fonctionner sur le long terme.
Et je suis certain,
et je le dis pour la première fois sur un plateau de TED :
les passagers sont bien derrière le volant.
(Applaudissements)
Merci.
Je voudrais vous dire une dernière chose.
J'ai participé à de nombreuses conférences,
c'est encore le cas aujourd'hui,
mais cette année, j'ai été contacté
par les ministères de l'éducation de différents pays.
Ils sont à l'écoute.
Je ne leur ferai qu'une suggestion.
Je voudrais qu'un gouvernement teste cette idée,
peut-être le gouvernement argentin.
C'est très simple :
Je veux que l'accès à Internet soit autorisé pendant les examens.
(Applaudissements)
Merci.
Je sais qu'il y a des étudiants parmi vous et que le seul jour où ils n'ont pas accès
à Internet est le jour des examens.
J'aimerais pouvoir changer ça.
Si l'accès à Internet est un jour autorisé pendant les examens,
ça voudra dire que le système entier aura été modifié.
Ce serait alors une idée à partager.
DG : Sugata, une question que l'on doit vous poser souvent :
avec cette méthode d'auto-apprentissage,
que deviennent les professeurs ? Quelle est leur place dans ce système ?
Ce système n'est pas créé pour évincer les professeurs.
Ce serait une erreur de penser ça.
Avec le système SOLE, les enfants trouvent des réponses aux questions.
Mais qui pose ces questions ? Qui écoute leurs réponses ?
Plus important encore, qui leur dit : « C'est très bien. » ?
Voilà le rôle des professeurs dans ce système.
(Applaudissements)
DG : Pour rebondir sur la possibilité de mettre ce système en place ici,
il est prévu qu'au moins une école à Barracas commence
à fonctionner avec le système SOLE,
par l'auto-apprentissage avec une École dans le Cloud.
Une dernière question, Sugata.
Il est arrivé hier et a été invité à de nombreux endroits,
c'est donc un honneur de l'avoir avec nous un petit moment.
Ma dernière question est :
L'une de vos préoccupations principales est l'école de demain.
Dans un futur proche, dans 50 ans :
à quoi voudriez-vous que l'école de demain ressemble ?
SM : Il est difficile pour moi de dire comment l'école sera dans le futur.
Mais un changement plus profond va arriver dans moins de 50 ans.
Il s'agit de notre définition du mot "savoir".
Que signifie la phrase " je sais quelque chose " ?
Ce pourrait être ce que vous avez appris à l'école à l'âge de 7 ans,
ou ce que vous avez trouvé sur Google il y une minute.
Savoir ne veut rien dire.
Est-ce un problème ? Non, je ne pense pas.
Les idées, comme les choses, deviennent obsolètes.
Au début de ce projet,
je disais : « l'école va devenir obsolète ».
Force est de constater aujourd'hui que le savoir est obsolète.
Le savoir va être remplacé
par la conscience collective de 7 milliards de personnes.
(Applaudissements)
Sugata, è un onore
averla qui al TEDxRíodelaPlata.
Credo che molti di noi lo conoscano per gli esperimenti passati.
Vi ricordate "Un buco nel muro", giusto?
Quello del computer che appariva all'improvviso in un villaggio.
Ma ora voglio chiederle che sta succedendo con SOLE,
cosa è successo con il TED Prize: come sta andando la realizzazione?
Come sta progredendo? Qual è il suo giudizio a riguardo?"
Credo che tu voglia sapere cos'è successo dopo quel film.
Ora vi dirò cosa è successo.
Abbiamo costruito sette scuole nel Cloud.
Cinque in India e due in Inghilterra.
Che cos'è la Scuola nel Cloud?
Vi farò un breve esempio.
Le persone hanno viaggiato da un posto all'altro
su una carrozza trainata dai cavalli per migliaia di anni,
finché fu inventata l'automobile.
Quando è arrivata l'automobile il cavallo e la carrozza se ne sono andati
e anche il cocchiere, l'uomo che guidava la carrozza e il cavallo,
se n'è andato
e i passeggeri sono diventati autisti.
Nella Scuola nel Cloud stiamo cercando di capire questo:
è possibile, nel nostro sistema educativo,
è arrivato il momento che i passeggeri guidino?
Abbiamo lanciato queste 7 scuole.
La più distante non aveva niente:
niente elettricità, né cure mediche, né scuole.
Le migliori, in Inghilterra, avevano tutto.
E poi abbiamo lasciato che gli studenti guidassero la macchina.
Che è successo?
Forse pensate che stia per dire qualcosa di romantico, ma non è così.
Sono stato punto da un milione di zanzare.
(Risate)
(Applausi)
Poi i bambini hanno iniziato a cambiare.
In Inghilterra, gli studenti mi hanno scritto un'email
dicendo: "Perché insegnano?"
Nel Korakati, la più distante delle nostre Scuole nel Cloud,
i bambini hanno detto:
"Perché la Nonna su Skype parla un inglese così facile?
Non sa che la capiamo?"
(Risate)
In un altro villaggio del Bengala, Chandrakona,
ho notato un distinto accento di Birmingham.
(Risate)
È stato più veloce di quanto immaginassi.
Non so se mi crederete,
nel Korakati, un villaggio dove i bambini non sanno affatto l'inglese,
al terzo giorno,
uno degli insegnanti di inglese che parlava via Skype, ha detto:
"Sapete, questi bambini sono molto dolci, mi hanno chiesto, quando torni?"
Ho chiesto: "In che lingua te l'hanno chiesto?"
E lei ha detto: "In inglese". Tre giorni!
(Applausi)
Grazie
Così ho chiesto ai bambini:
"Come avete imparato a parlare inglese così in fretta?"
Loro mi hanno guardato e hanno detto:
"Hai presente la donna che appare sullo schermo?
Lei non capisce altro che l'inglese".
(Applausi)
E ora le cattive notizie.
I 7 laboratori hanno 7 problemi diversi.
Il problema più grande non è la pedagogia, né l'insegnamento né l'apprendimento,
è la tecnologia.
Quindi sto tribolando per continuare a far funzionare questi posti lontani,
ma so che troverò il modo, mi manca ancora un anno,
so che troverò il modo per continuare a farli funzionare
e lo so per certo,
e lo dico ora per la prima volta nel mondo sul palco del TED,
i passeggeri stanno guidando la macchina.
(Applausi)
Grazie.
Un'ultima piccola cosa che devo dirvi:
Venivo chiamato per le conferenze,
ancora lo sono,
ma nell'ultimo anno sono stato chiamato
dal Dipartimento dell'Educazione dei governi di diversi paesi.
Stanno ascoltando.
Ho solo un suggerimento per loro;
qualcosa che vorrei alcuni governi provassero a fare,
forse il governo qui, in Argentina.
È molto semplice:
vorrei che fosse consentito l'uso di Internet durante gli esami.
(Applausi)
Grazie.
So che ci sono degli studenti qui, e so che l'esame
è l'unico giorno della loro vita in cui non possono usare Internet.
Spero di poter cambiare questo regolamento.
E se Internet entrerà nell'esame,
l'intero sistema sarà cambiato.
Allora sarà stata un'idea che è valsa la pena diffondere.
Sugata, una domanda che le faranno sicuramente ogni volta.
Con quest'insegnamento auto-amministrato,
che succede con gli insegnanti, che rimane degli insegnanti?
È una convinzione errata che gli insegnanti non abbiano un ruolo.
Questo non è vero, assolutamente.
Nel SOLE i bambini trovano le risposte alle domande.
Ma chi fa le domande? Chi ascolta le loro risposte?
Chi dice, cosa ancora più importante, "Questo è stato fatto bene?"
Questo è ciò che deve fare l'insegnante.
(Applausi)
A proposito di quello che ha detto Sugata
sul fatto se questo progetto sarà applicato qui,
c'è per lo meno una scuola a Barracas
che inizierà presto con il sistema SOLE
dell'auto-amministrazione educativa nella Scuola sul Cloud.
Un'ultima domanda, Sugata.
È arrivato ieri, l'hanno portato da un posto all'altro
quindi è un onore averlo qui con noi per un po' di tempo.
L'ultima domanda è:
una delle sue maggiori preoccupazioni è la scuola nel futuro.
Pensiamo ad un futuro a medio termine, tra 50 anni:
Come se lo immagina... come vorrebbe che fosse la scuola?
Sapete... È difficile per me dirvi come sarà la scuola.
Ma accadrà qualcosa di più profondo e non ci impiegherà 50 anni.
La nostra definizione del termine "sapere".
Che significa dire: "Io so qualcosa?"
Potrebbe essere qualcosa che hai imparato a scuola quando avevi 7 anni
o qualcosa che Google ti ha detto un minuto fa.
Sapere non significa nulla.
Dovremmo essere dispiaciuti? No, non credo.
Le idee, come gli oggetti, diventano obsoleti.
Quando ho cominciato, ho pensato...
Dicevo: "Le scuole saranno obsolete".
Ora devo dire che la conoscenza diventerà obsoleta.
Quello che otterremo sarà questo:
la consapevolezza collettiva di 7 miliardi di persone.
(Applausi)
Diego Golombek: Sugata, é uma honra
tê-lo aqui no TEDxRíodelaPlata.
Penso que muitos de nós o conhecemos pelas suas experiências anteriores.
Lembram-se de "Um buraco na parede"?
Aquela sobre um computador que apareceu subitamente numa aldeia.
Mas agora queria perguntar-lhe o que se passa neste momento com o SOLE,
o que aconteceu com o Prémio TED.
Como vai a implementação disso?
Está a fazer progressos? Como é a sua avaliação?
Sugata Mitra: Penso que quer saber o que aconteceu depois daquele filme.
Eu vou dizer o que aconteceu.
Construímos sete Escolas na Nuvem.
Cinco na Índia e duas em Inglaterra.
O que é a Escola na Nuvem?
Vou dar-vos um pequeno exemplo.
As pessoas costumavam viajar de um lado para o outro,
numa carruagem puxada por cavalos, durante centenas de anos,
até ser inventado o automóvel.
Quando foi inventado o automóvel os cavalos e as carruagens desapareceram
e o cocheiro, o homem que conduzia os cavalos e as carruagens
também desapareceu.
Os passageiros passaram a ser os condutores.
Na Escola na Nuvem, o que estamos a tentar descobrir
é se, nos nossos sistemas de educação,
chegou a altura de pôr os passageiros a conduzir.
Por isso, montámos estas sete escolas.
A mais distante não tinha nada,
nem eletricidade, nem escolas, nem cuidados de saúde.
As melhores, aqui em Inglaterra, tinham tudo.
Depois, deixámos os alunos conduzirem o carro.
O que é que aconteceu?
Podem pensar que vou dizer qualquer coisa romântica, mas não vou.
Fui mordido por milhões de mosquitos.
(Risos)
(Aplausos)
Depois, as crianças começaram a mudar.
Em Inglaterra, os alunos enviaram-me um e-mail, dizendo:
"Porque é que estão a ensinar?"
Em Korakati, a mais longínqua das nossas Escolas na Nuvem,
as crianças disseram:
"Porque é que a mulher do Skype fala um inglês tão básico?
"Ela não sabe que a compreendemos?"
(Risos)
Noutra aldeia de Bengala, Chandrakona
notei um sotaque perfeito de Birmingham.
(Risos)
Foi mais rápido do que eu esperava.
Não sei se vão acreditar:
Em Korakati, a aldeia em que as crianças não sabem nada de inglês,
no terceiro dia,
um dos professores de inglês disse:
"Estas crianças são amorosas, disseram: 'Quando é que voltas?'"
Eu disse: "Em que língua é que perguntaram isso?"
E ela: "Em inglês".
Três dias!
(Aplausos)
Obrigado.
Perguntei às crianças:
"Como é que aprenderam a falar inglês tão depressa?"
Elas olharam para mim e disseram:
"Sabe, aquela mulher que aparece no ecrã
"só percebe inglês".
(Aplausos)
Agora, a parte difícil.
Os sete laboratórios têm diferentes tipos de problemas.
O maior problema não é a pedagogia, não é o ensino e a aprendizagem,
é a tecnologia.
Eu esforço-me por manter esses locais distantes a funcionar
mas sei que hei de encontrar o caminho, ainda tenho mais um ano.
Sei que hei de arranjar forma para mantê-los a funcionar
e tenho a certeza,
e digo isto pela primeira vez num palco TED,
que os passageiros estão a conduzir o carro.
(Aplausos)
Obrigado.
Mais uma coisa que preciso de dizer.
Costumava ser chamado para conferências,
ainda sou.
Mas, durante o ano passado, fui chamado
pelos Departamentos de Educação de governos de vários países.
Eles estão atentos.
E só tenho uma sugestão para eles,
uma coisa que quero que alguns governos experimentem,
talvez o governo daqui, na Argentina.
É muito simples.
Quero que permitam o uso da Internet durante os exames.
(Aplausos)
Obrigado.
Sei que há aqui estudantes, e sei que o dia dos exames
é o único dia da vida deles em que não têm acesso à Internet.
Espero poder ser capaz de mudar isso.
Se a Internet entrar nos exames,
todo o sistema terá mudado.
Será pois uma ideia que vale a pena espalhar.
DG: Sugata, uma pergunta que decerto lhe estão sempre a fazer.
Com esta aprendizagem auto-organizada,
o que é que acontece aos professores, o que sobra para os professores?
SM: Há um grande mal entendido de que os professores deixam de ter um papel.
Isso não é verdade, de modo nenhum.
Num SOLE, as crianças encontram as respostas às perguntas,
Mas quem faz as perguntas? Quem escuta as suas respostas?
Mais importante ainda, quem diz: "Bom trabalho"?
É isso que o professor tem que fazer.
(Aplausos)
DG: Com respeito ao que Sugata referiu,
sobre isto estar a ser implementado aqui,
há um plano para, pelo menos, uma escola em Barracas,
que começará em breve com este sistema SOLE
de aprendizagem auto-organizada da Escola na Nuvem.
Uma última pergunta, Sugata.
Chegou ontem, tem andado de um lado para o outro,
por isso é uma honra ter passado connosco algum tempo.
A última pergunta é.
Uma das suas maiores preocupações é a escola do futuro.
Pensemos num futuro a meio-prazo, dentro de 50 anos.
Como é que imagina, como é que deseja que a escola seja?
SM: É-me difícil dizer como será a escola.
Mas vai acontecer qualquer coisa muito profunda e não vai levar 50 anos.
A nossa definição da palavra "saber".
O que é que significa dizer-se "Eu sei uma coisa?"
Pode ser qualquer coisa que tenhamos aprendido na escola
quando tínhamos sete anos.
ou qualquer coisa que o Google nos disse há um minuto.
"Saber" não significa nada.
Devemos ficar tristes? Não, acho que não.
As ideias, tal como os objetos, tornam-se obsoletas.
Quando comecei, dizia:
"As escolas passarão a ser obsoletas".
Agora sou forçado a dizer que saber passará a ser obsoleto.
O que ganharemos é isto:
a consciência coletiva de sete mil milhões de pessoas.
(Aplausos)
Diego Golombek: (西班牙语) Sugata先生,
很荣幸你能来到TEDxRíodelaPlata.
我觉得因为你之前的实验, 在场肯定很多人都知道你,
那个实验, “墙中洞” 对吗?
那个实验是关于一台突然出现在村庄中的电脑.
但是现在我想知道 SOLE（自主学习环境）进行得怎么样了,
有关TED Prize: 它是如何实施的?
它如何取得进展? 以及你对它的评价是什么?
Sugata: 我觉得他是想知道 在(hole in the wall film)摄制之后发生了什么.
现在我来告诉你.
我们建立了七所“云校”,
五所在印度, 两所在英国.
什么是“云校”?
举个例子,
我们知道, 在汽车发明出来之前,
几千年来, 人们是通过乘坐马车
从一个地方到另一个地方.
汽车发明出来之后, 马车就消失了,
同时, 驾驭马车的车夫,
也消失了.
乘客也变为了司机.
在“云校” 我们想要知道的是,
这样的事情在教育系统可不可行----
是时间让乘客变为了司机吗?
所以, 我们建立了这七所学校.
最偏远的“云校”所在地 空无一物:
没有电, 没有医疗保障, 没有学校.
最好的那所“云校” 在英国, 设施健全.
之后, 我们让学习者去"当司机".
你们知道发生了什么吗？
你可能觉得我会说一些很浪漫的事情, 但是我不会.
我被一百万只蚊子咬了.
（笑声）
（掌声）
在这之后, 儿童们开始改变了.
在英国, 学生给我写了封电子邮件,
写道, 为什么他们(老师)还在教学? (意为我们可以自学)
在 Korakati, 也就是我们最偏远的一所"云校“里,
孩子们说,
为什么和"云外婆"奶奶们使用Skype时 她们会说这么简单的英语?
她不知道我们可以听懂吗?
（笑声）
在另一个位于Chandrakona的Bengal村,
我发现一种特别的伯明翰口音.
（笑）
它比我能想象到的任何东西都快.
我不知道你们是否会相信:
在Korakati, 孩子们根本不知道英语,
在第三天,
有一个英语老师通过Skype说,
你们知道吗, 这些孩子非常可爱, 他们问”你什么时候回来?“
我问 ”他们用什么语言问你的?“
她回答 ”用英语“. 仅仅只用了三天.
（掌声）
谢谢.
所以, 我问孩子们,
"你们怎么学英语学得这么快?"
他们看着我说,
"你知道那个屏幕上的女士吗?
她除了英语什么都听不懂."
（掌声）
现在, 有个坏消息.
这七个实验室有七种不同的问题.
最大的问题不是教学方法, 问题不在于教与学,
问题在于技术.
所以, 我只能勉强保持偏远地区的”云校“正常运作,
但是我知道我将会找到解决办法, 我还有一年的时间可以努力,
我知道我会找到办法让”云校“继续下去,
我十分确信,
并且今天, 在TED的舞台上 我第一次告诉大家,
乘客正在驾驶汽车.
（掌声）
谢谢.
那么 最后还想需要告诉你们,
我过去经常去参加会议,
我现在仍然是.
但是在过去的一年中, 我已经被
各国政府的教育部门召唤.
此刻, 他们正在听.
并且我给他们只有一条建议;
我想让一些政府去尝试一些事情,
可能在阿根廷这里.
是很容易的:
我希望在考试过程中能允许使用网络.
（掌声）
谢谢.
我知道在座的有学生, 我也知道考试那天,
是他们生活中唯一不能接触网络的一天.
所以我希望我能改变这种状况.
并且, 如果网络可以进入考试,
整个教育系统将会改变.
这将会是值得传播的想法.
DG: Sugata, 有一个问题你总会被问到,
是关于自主学习的,
在那些老师身上发生了什么, 自主学习给老师留下了什么?
Sugata: 你也知道, 人们一直误以为老师没有任何作用.
这种看法是完全,完全错误的.
在一个自主学习环境中, 孩子们找到了问题的答案.
但是是谁来提出问题, 谁倾听他们的回答?
谁来说出最重要的那句”做得好“?
这就是老师需要做的.
（掌声）
DG: 关于Sugata提到的这个,
正在实施的”云校",
在 巴拉卡斯, 至少会有一所学校
很快落实SOLE（自主学习环境）体制,
就像是“云校”中的自主学习环境那样.
还有最后一个问题 Sugata----
他昨天到达这里, 他一直忙着去一个又一个地方,
所以我们很荣幸他能在这里和我们共度这段时间,
最后一个问题是,
你主要的担忧之一是, 学校的未来.
让我们想象一个中长期的未来, 在50年之后,
你想象学校会是什么样的...... 你希望会是什么样?
Sugata: 你知道, 我很难说学校看起来会是什么样子,
但是一些更加深刻的事情将会发生 并且不会等50年那么久.
我们对“知道”这个词的定义.
你说“我知道一些事情”, 这是什么意思?
这可以指你七岁的时候在学校学到的,
或者是几分钟前你谷歌到的东西.
"知道"并不意味着什么.
我们应该感到抱歉吗? 不, 我不这么认为.
想法, 就像目标一样, 会变得过时.
开始的时候, 我想,
我曾经说“学校将会过时”.
现在我不得不说, 知道的东西都会过时.
我们应该这样想:
这是七十亿人的集体意识.
（掌声）