Gustaríame comezar falándolles dun dos meus grandes amigos,
Okoloma Maduewesi.
Okoloma vivía na miña rúa
e coidaba de min coma un irmán maior.
Se me gustaba un rapaz, gustábame pedirlle opinión a Okoloma.
Okoloma morreu no coñecido accidente aéreo de Sosoliso
en Nixeria en decembro de 2005.
Fai case exactamente sete anos.
Okoloma era unha persoa coa que podía discutir, rir e verdadeiramente falar.
Tamén foi a primeira persoa que me chamou feminista.
Eu tiña uns 14 anos, estabamos na súa casa rifando.
Ámbolos dous alporizados polos escasos coñecementos obtidos
dos libros que leramos.
Non recordo sobre que era a discusión en particular,
pero recordo que rifaba e rifaba,
Okoloma miroume e díxome: "Ti es unha feminista".
Non era un piropo.
(Risas)
Decateime polo seu ton,
o mesmo ton que empregarías para dicir:
"Ti es unha terrorista".
(Risas)
Non sabía exactamente, o que significaba "feminista",
e non quería que Okoloma soubera que eu non o sabía.
Así que afasteina, e seguín discutindo.
E o primeiro que fixen ao chegar á miña casa
foi busca-la palabra "feminista" no dicionario.
Agora dando un salto no tempo, algúns anos máis tarde,
escribín unha novela sobre un home que, entre outras cousas, pegaba á súa muller
e cuxa historia non remata moi ben.
Mentres eu promocionaba a novela en Nixeria,
un periodista agradable, un home ben intencionado,
dixo que quería darme un consello.
E para os nixerianos aquí,
estou segura que todos estamos familiarizados
có rápida que é a nosa xente dando consellos non solicitados.
Díxome que a xente dicía que a miña novela era feminista
e o seu consello para min,
e sacudía a cabeza con tristura mentres falaba,
foi que nunca debería dicir que son feminista
porque as feministas son mulleres descontentas
porque non poden atopar marido.
(Risas)
Así que decidín autodenominarme "feminista feliz".
Entón, unha muller Nixeriana académica díxome
que o feminismo non era da nosa cultura
e que o feminismo non era africano,
e que me autodenominaba feminista
porque estaba corrompida por "libros occidentais."
O cal divertiume moito,
porque moitas das miñas primeiras lecturas foron claramente anti-feministas.
Creo que lin cada novela (rosa) publicada de Mills e Boon
antes de ter 16 anos.
E cada vez que intentaba ler eses libros,
chamados "os clásicos feministas",
aburríame, e tiven que esforzarme para terminar de lelos.
Pero, como de calquera xeito, o feminismo non era africano,
decidín que agora denominaríame "feminista africana feliz".
Nese momento era unha feminista africana feliz que non odiaba aos homes
e á que lle gustaba o carmín nos beizos
e que levaba tacóns para si mesma e non para os homes.
(Risas)
Por suposto, moito disto é retranca,
pero a palabra feminista é unha carga tan pesada, tan negativa.
Odias aos homes, odias aos suxeitadores,
odias a cultura africana, ese tipo de cousas.
Agora unha historia da miña nenez.
Cando estaba na escola primaria,
a miña mestra dixo ao comezo do curso que faría unha proba á clase
e aquel que tivera a puntuación máis alta sería o delegado da clase.
Ser delegado de clase era moi importante.
Se un era delegado de clase,
tiña que apuntar os nomes dos revoltosos,
(Risas)
o que che daba bastante poder.
Pero a miña mestra tamén che daba un bastón para soster na túa man
mentres patrullabas a clase para controlar aos revoltosos.
Por suposto, non tiñas permitido realmente usar o bastón.
Pero era unha actividade moi excitante para unha nena de nove anos.
Tiña moitas ganas de ser a delegada da clase.
E conseguín a puntuación máis alta na proba.
Entón, para a miña sorpresa, a profesora dixo que o delegado tiña que ser un neno.
Esquecérase de deixalo claro antes
porque ela asumira que era... obvio.
(Risas)
Un neno tivo a segunda nota máis alta na proba,
e el foi o delegado.
Agora, o que resulta aínda máis interesante nisto
é que o neno era unha alma cándida
que non tiña ningún interese en patrulla-la clase có bastón,
mentres que eu estaba desexando facelo.
Pero eu era muller e el era un home,
e así el chegou a ser o delegado da clase.
E eu nunca esquecín ese incidente.
A miúdo, eu cometo o erro de pensar
que algo que é obvio para min, ten que selo para os demais.
Agora, tomemos ao meu querido amigo Louis
por exemplo.
Louis é un home brillante, progresista,
e tiñamos conversas nas que el me dicía,
"Non sei que queres dicir con que as cousas son máis difíciles para a muller.
Talvez no pasado, pero non agora ".
E eu non entendía como Louis non podía ver o que para min é tan evidente.
Entón, unha tarde, en Lagos, Louis e máis eu saímos cuns amigos.
E para os que están aquí e que non coñecen Lagos,
alí teñen algo marabilloso,
sempre hai algún home enérxico pululando arredor dos establecementos
e de xeito moi serio "axúdate" a aparca-lo teu coche.
Eu estaba impresionada cun home en particular
que conseguiu atoparnos unha praza de aparcamento pola noite.
E así, cando marchabamos, decidín deixarlle unha propina.
Abrín o meu bolso,
metín dentro a miña man,
saquei os meus cartos que gañara có meu traballo,
e deillos ao home.
E ese home, que estaba moi agradecido e moi feliz,
colleu os meus cartos,
mirou cara Louis
e díxolle: "Grazas, señor!"
(Risas)
Louis miroume, sorprendido, e preguntoume
"Por que mo agradece a min? Eu non lle din o diñeiro."
Entón vin a revelación no rostro de Louis.
O home pensaba que calquera diñeiro que eu tivera,
tiña que vir, en última instancia, de Louis.
Porque Louis é un home.
Homes e mulleres son diferentes.
Temos diferentes hormonas, temos órganos sexuais distintos,
temos diferentes capacidades biolóxicas.
As mulleres poden ter bebés, os homes non.
Ao menos, polo de agora.
(Risas)
Os homes teñen testosterona e son, en xeral, máis fortes cas mulleres.
Hai lixeiramente máis mulleres que homes no mundo,
arredor do 52 % da poboación mundial é de sexo feminino.
Pero a maioría das posicións de poder e prestixio están ocupadas por homes.
A última premio Nobel da Paz de Kenia,
Wangari Maathai,
díxoo moi claro en poucas palabras:
"Canto máis ascendes, menos mulleres hai"
Nas pasadas elecións americanas estivemos moi pendentes da lei Lilly Ledbetter,
e indo máis aló da retórica, o nome da dita Lei,
refírese realmente a homes e mulleres que,
facendo o mesmo traballo, estando igualmente preparados,
págaselle máis ao home, porque é un home.
Así, no sentido literal, os homes gobernan o mundo,
e isto tiña sentido fai mil anos
porque os seres humanos vivían entón nun mundo
no que a forza física era o atributo máis importante cara a supervivencia.
A persoa fisicamente máis forte era, probablemente, a que mandaba,
e os homes, en xeral, son fisicamente mais fortes.
Por suposto, hai moitas excepcións.
(Risas)
Pero hoxe en día vivimos nun mundo moi diferente.
A persoa que probablemente manda non é a persoa fisicamente máis forte;
é a persoa máis creativa, a persoa máis intelixente,
a persoa máis innovadora,
e non hai hormonas para eses atributos.
Un home ten a mesma probabilidade que unha muller de ser intelixente
ser creativo, ser innovador.
Evolucionamos;
pero paréceme que as nosas ideas de xénero non evolucionaron.
Fai algunhas semanas, entrei no vestíbulo dun dos mellores hoteis de Nixeria.
Pensaba darlle-lo nome do hotel, pero probablemente no debería.
E un garda na entrada paroume e fíxome preguntas molestas,
debido á súa suposición automática de que
unha muller Nixeriana que entra soa nun hotel é unha traballadora sexual.
E, por certo,
por que eses hoteis céntranse na oferta ostentosa
e non na demanda de profesionais do sexo?
En Lagos eu non podo ir soa a certos bares e clubs "respectables".
Eles simplemente non te deixan entrar se vas soa,
tes que ir en compañia dun home.
Cada vez que entro nun restaurante nixeriano cun home,
o camareiro saúda ao home e a min ignórame.
Os camareiros son produtos
(Risas)
E nisto algunhas mulleres senten como "Si! Iso pensaba eu!"
Os camareiros son produto dunha sociedade
que lles ensinou que os homes son máis importantes cas mulleres.
Eu sei que os camareiros non pretenden facer dano.
Pero unha cousa é o saber intelectual, e outra moi distinta son as emocións.
Cada vez que me ignoran, síntome invisible.
Síntome molesta.
Quero dicirlles que eu son tan humana como un home,
son tan merecente de consideración.
Son pequenas cousas,
pero, as veces, son as pequenas cousas as que máis doen.
Hai pouco tempo, escribín un artigo
acerca do que significa ser xove e muller en Lagos,
e os editores dixéronme que,
"era tan indignado."
Por suposto que era indignado!
(Risas)
Eu estou indignada.
O xénero, tal e como funciona hoxe en día, é unha grave inxustiza.
Todos deberíamos estar indignados.
A indignación adoita traer cambios positivos;
pero, ademais de estar indignada, eu tamén estou esperanzada.
Porque creo profundamente na capacidade dos seres humanos
para mellorarse cada vez máis.
O xénero é importante en todo o mundo,
pero eu quero centrarme en Nixeria
e en África en xeral,
porque é o que eu coñezo, e porque é onde está o meu corazón.
E gustaríame preguntar hoxe
como empezamos a soñar e planificar un mundo diferente,
un mundo máis xusto,
un mundo de homes e mulleres máis felices que son máis fieis a si mesmos.
E así é como debemos facelo:
debemos educar as nosas fillas de maneira diferente.
Tamén debemos educar aos nosos fillos de maneira diferente.
Facemos un fraco favor aos nenos tal e como os educamos;
reprimimos a humanidade dos nenos.
Definimos a masculinidade dun xeito moi limitado,
a masculinidade convértese nunha ríxida e pequena gaiola
e poñemos aos nenos dentro da gaiola.
Ensinamos aos nenos a ter medo do medo.
Ensinamos aos nenos a ter medo da debilidade, da vulnerabilidade.
Ensinámoslles ocultar o seu verdadeiro ser,
porque teñen que ser, como din os nixerianos, "homes duros!"
No instituto, un rapaz e unha rapaza, ámbolos dous adolescentes,
ámbolos dous coa mesma cantidade de cartos no peto,
se saíran, esperaríamos que o rapaz pagase
para demostrar a súa masculinidade.
E aínda preguntamos por que os nenos é máis probable que rouben aos seus pais?
Que pasaría se educásemos aos nenos e as nenas
para non vincular a masculinidade cós cartos?
Que pasaría se a actitude non fora "o rapaz ten que pagar"
senón máis ben "o que máis ten, debe pagar?"
Agora, por suposto, debido a unha vantaxe histórica,
a maioría das veces serán os homes os que máis teñan hoxe,
pero se comezamos a educar aos nenos doutro xeito,
entón, en cincuenta anos, en cen anos,
os nenos xa non terán a presión de ter que demostrar a súa masculinidade.
Pero, con moito, o peor que lles facemos aos varóns,
facéndolles sentir que teñen que ser duros,
é que os deixamos con egos moi fráxiles.
Canto máis "home duro" séntese obrigado a ser un home,
máis débil é o seu ego.
E entón facemos un prexuízo moito maior ás nenas
porque as educamos para atender ós fráxiles egos dos homes.
Ensinamos ás nenas a reprimirse a si mesmas, a facerse máis pequenas,
dicimos ás nenas,
"Podes ter ambición, pero non demasiada."
(Risas)
"Podes busca-lo éxito, pero non demasiado,
senón, serás unha ameaza para o home".
Se ti e-lo sostén da túa relación cun home,
tes que finxir que non o es,
sobre todo en público,
senón vas a castralo.
Pero, que pasa se cuestionamos a premisa en si mesma?
Por que debería ser o éxito dunha muller unha ameaza para o home?
que pasa se, simplemente, desfacémonos desa palabra,
e non creo que haxa unha palabra inglesa que me desguste máis que "castración".
Un coñecido nixeriano preguntoume unha vez
se me preocupaba que os homes sentíranse intimidados por min.
Non estaba preocupada en absoluto.
De feito, non se me ocorrera estar preocupada
porque un home que se sentira intimidado por min
é exactamente o tipo de home que non me interesa.
(Risas)
(Aplausos)
Aínda así, eu estaba realmente sorprendida por isto.
Como son muller, espérase que aspire ao matrimonio;
Espérase que tome as decisións da miña vida
sempre tendo en conta que o matrimonio é o máis importante.
Un matrimonio pode ser algo bo;
pode ser fonte de alegría e amor, e de apoio mutuo.
Pero, por que ensinamos ás nenas a aspirar ao matrimonio
e non ensinamos o mesmo aos nenos?
Coñezo a unha muller que decidiu vende-la súa casa
porque non quería intimidar ao home que puidera casar con ela.
Coñezo unha muller solteira en Nixeria que, cando vai a congresos,
leva anel de casada
porque, segundo ela,
quere que os outros participantes do congreso lle "teñan respecto"
Eu coñezo mulleres novas, que están baixo tanta presión
da familia, dos amigos, incluso do traballo, para casarse,
que son empurradas a tomar decisións terribles.
Unha muller de certa idade que non está casada,
na nosa sociedade ensínasenos a velo como un profundo fracaso persoal.
E un home de certa idade que non está casado,
só pensamos que non lle chegou o tempo de facer a súa elección.
(Risas)
É fácil para nós dicir,
"Oh, pero as mulleres poden simplemente dicir non a todo isto."
Pero a realidade é máis difícil e máis complexa.
Todos somos seres sociais.
Interiorizamos ideas a partires desa socialización.
Incluso a linguaxe que usamos,
cando falamos sobre o matrimonio e as relaciones, ilustra isto.
A linguaxe do matrimonio é,a miúdo, a linguaxe da propiedade
máis ca linguaxe da asociación.
Usamos a palabra "respecto"
no sentido de algo que unha muller amosa a un home
pero, a miúdo non é algo que un home amosa a unha muller.
Tanto homes como mulleres en Nixeria dirán
-isto é unha expresión que me parece moi divertida-
"Fíxeno polo ben do meu matrimonio."
Agora ben, cando é un home quen o di,
xeralmente refírese a algo que non debería fixer.
(Risas)
As veces, eles din aos seus amigos,
é algo que dicir aos seus amigos dun xeito claramente exasperado,
xa sabedes, algo que, finalmente, demostra o masculinos que son,
o necesarios e queridos que son.
"Oh, a miña muller di que non podo ir ao club tódalas noites,
así que, para o ben do meu matrimonio, só vou a fin de semana ".
(Risas)
Agora, cando unha muller di, "fíxeno polo ben do meu matrimonio,"
xeralmente está a falar de renunciar a un posto de traballo,
a un sono,
a unha carreira.
Ensinamos ás mulleres que, nas relacións,
o compromiso é o que fan as mulleres.
Educamos as nenas para que vexan ás outras como competidoras,
non para postos de traballo ou outros logros, o cal pode ser algo bo,
senón para a atención dos homes.
Ensinamos ás nenas que non poden ser seres sexuais
no xeito en que son os nenos.
Se temos fillos, non nos preocupamos de coñecer ás súas noivas.
Pero,os noivos das nosas fillas? Líbrenos Deus!
(Risas)
Pero, por suposto, cando chegue o momento,
esperamos que esas chicas atopen ao home perfecto para que sexa o seu esposo.
Nós controlamos ás nenas, loamos ás nenas pola súa virxindade,
pero non loamos aos nenos pola virxindade,
e sempre pregunteime como funciona isto exactamente, porque ...
(Risas)
(Aplausos)
Quero dicir, a perda da virxindade é, polo xeral, un proceso que implica...
Recentemente, unha muller nova foi violada en grupo nunha universidade de Nixeria,
penso que algúns de nos xa o coñecíamos.
E a resposta de moitos mozos Nixerianos, tanto homes como mulleres,
foi algo nesta liña:
"Si, a violación é algo malo.
Pero, que facía unha rapaza nun cuarto con catro rapaces?"
Agora ben, se podemos esquecer o inhumano desa resposta,
eses nixerianos foron educados para pensar nas mulleres como culpables por natureza
e foron educados para esperar tan pouco dos homes
que a idea dos homes como seres salvaxes sen control
é, dalgún xeito, aceptable.
Ensinamos ás nenas vergonza.
"Pecha as túas pernas." "Tápate."
Facémolas sentir como se, por naceren femias,
xa son culpables de algo.
E así, as nenas chegan a ser mulleres
que non poden amosa-lo seu desexo.
Chegan a ser mulleres que se silencian a si mesmas.
Chegan a ser mulleres que non poden dicir o que realmente pensan,
e chegan a ser,
e isto é o peor que facemos ás nenas,
chegan a ser mulleres que converteron a simulación nunha forma de arte.
(Aplausos)
Coñezo a unha muller que odia o traballo doméstico,
Ela, simplemente, odiao,
pero simula que lle gusta,
porque foi educada para ser "unha boa esposa"
ela ten que ser -usando esa palabra nixeriana-
moi "caseira".
E logo casou,
e despois dun tempo a familia do seu home queixouse de que ela cambiara .
(Risas)
En realidade, ela non cambiara,
ela, simplemente, cansou de finxir.
O problema có xénero,
é que determina como debemos ser
en vez de recoñecer como somos.
Agora imaxinemos canto máis felices seríamos,
canto máis libres para sermos como verdadeiramente somos,
si non tiverámo-lo peso das expectativas de xénero.
Nenos e nenas son, sen dúbida, biolóxicamente diferentes,
pero a socialización esaxera as diferenzas
e convértenas nunha profecía auto-cumprida.
Agora, tomemos a cociña, por exemplo.
As mulleres de hoxe, en xeral, son máis propensas ás tarefas de casa que os homes,
a cociña e a limpeza.
Pero, por que?
É porque as mulleres nacen cun xene da cociña?
(Risas)
Ou porque durante anos foron socializadas para ve-la cociña como o seu encargo?
En realidade, eu ia dicir que talvez as mulleres nacen cun xene da cociña,
ata que recordei que a maioría dos cociñeiros famosos do mundo,
aos que lle damos o bonito título de "chefs",
son homes.
Eu admiraba á miña avoa
que era unha muller realmente brillante,
e preguntábame como podería ter sido
se tivera as mesmas oportunidades que os homes cando era pequena.
Hoxe en día, hai moitas máis oportunidades para as mulleres
das que había na época da miña avoa
debido a cambios na política, cambios nas leis,
todos eles moi importantes.
Pero o que realmente importa é a nosa actitude,o noso xeito de pensar,
o que cremos e o que valoramos sobre o xénero.
Que pasa se na educación dos fillos
centrámonos na capacidade en lugar do xénero?
Que pasa se nos centramos nos intereses en lugar do xénero?
Coñezo unha familia que ten un fillo e unha filla,
ámbolos dous son brillantes na escola,
son nenos encantadores e marabillosos.
Cando o neno ten fame, os pais dinlle á nena,
"Vai cociñar fideos Indomie para o teu irmán."
(Risas)
Agora ben, á filla non lle gusta especialmente cociñar eses fideos,
pero ela é unha nena, e por iso ten que facelo.
Agora ben, que pasa se os pais,
dende o principio,
ensinaran, tanto ao neno como á nena,a cociñar Indomie?
Cociñar, por certo, é unha habilidade moi útil para os nenos.
Nunca pensei que tivera sentido deixar algo tan crucial,
a capacidade de nutrirse -
(Risas)
nas mans doutros.
(Aplausos)
Coñezo a unha muller que ten a mesma titulación e traballo que o seu home,
cando ambos volven do traballo, ela fai a meirande parte das tarefas do fogar,
creo que é igual en moitos matrimonios.
Pero o que chamou a miña atención deles
foi que, cada vez que o marido cambiaba o cueiro ao bebé,
ela dáballe as grazas.
Agora ben, e si ela vira isto como algo perfectamente normal e natural
como debería ser, de feito, o coidado do seu fillo?
(Risas)
Eu estou tentando "desaprender" moitas das leccións de xénero
que interioricei cando estaba crecendo.
Pero, as veces, síntome moi vulnerable aínda fronte ás expectativas de xénero.
A primeira vez que din unha clase de escritura na escola de posgrao,
estaba preocupada.
Non estaba preocupada pola materia a ensinar,
porque a tiña ben preparada
e tiña que dar clase do que me gusta ensinar.
No seu lugar, estaba preocupada pola roupa.
Eu quería que me tomaran en serio.
Eu sabía que, como era unha muller,
tería que demostra-la miña valía inmediatamente.
E estaba preocupada porque, se parecía demasiado feminina,
non sería tomada en serio.
Realmente eu quería leva-lo meu brillo de labios e a miña saia feminina,
pero decidín non facelo.
No seu lugar, levei un traxe moi serio,
moi masculino e moi feo.
(Risas)
Por que a triste verdade é que, no que se refire á aparencia,
partimos dos homes como estándar, como a norma.
Cando un home prepárase para unha reunión de negocios,
non se preocupa por parecer demasiado masculino
e, polo tanto, non da por suposto nada.
Se unha muller ten que prepararse para unha reunión de negocios,
ten que procurar non parecer demasiado feminina,
porque é o que di si será ou non tomada en serio.
Oxalá non puxera ese feo traxe ese día.
De feito, desterreino do meu armario, por certo.
Se tivera entón a confianza en mi mesma que teño hoxe,
os meus estudantes beneficiaríanse aínda máis das miñas ensinanzas,
porque eu sentiríame máis cómoda
e máis plena e verdadeiramente eu mesma.
Escollín non desculparme máis pola miña non-virilidade
nin pola miña feminidade.
(Aplausos)
E quero ser respectada en toda a miña non-virilidade
porque merezo respecto.
O xénero non é unha conversa fácil.
Tanto homes como mulleres,
ao saca-lo tema, atopan as veces unha resistencia case inmediata.
Podo imaxinar que algunhas persoas aquí están pensando en realidade,
"As mulleres tamén o fan"
Algúns homes aquí poderían estar pensando,
"Dacordo, todo isto é moi interesante,
pero eu non o vexo así ".
E iso é parte do problema.
Que moitos homes non pensen demasiado sobre o xénero,
ou non sexan conscientes do xénero,
é parte do problema de xénero.
Que moitos homes digan, como o meu amigo Louis,
que todo está ben hoxe.
E que moitos homes non fagan nada para cambialo.
Se ti es un home e entras nun restaurante cunha muller
e o camareiro saúdate só a ti,
non se che ocorre dicirlle,
"Por que non saúdas tamén a ela?"
Porque o xénero pode ser...
(Risas)
En realidade, podemos reflexionar parte dunha versión máis longa desta charla.
Así, como o xénero pode ser unha conversación moi incómoda,
temos maneiras moi fáciles de pechala, de pecha-la charla.
De modo que, algunhas persoas falarán de bioloxía evolutiva e primates,
e de como, xa sabemos, as femias de mono inclínanse ante os machos,
e cousas dese tipo.
Pero a cuestión é que nós non somos monos.
(Risas)
(Aplausos)
Os monos tamén viven nas árbores e comen miñocas no almorzo,
e nós non.
Algúns dirán: "Ben, os pobres tamén o teñen difícil"
E isto é certo.
Pero non é o que...
(Risas)
Pero non é do que trata esta charla.
Xénero e clase son diferentes formas de opresión.
En realidade, aprendín algo acerca dos sistemas de opresión
e de como poden cegarnos mutuamente
falando con homes de raza negra.
Unha vez falei cun home negro sobre o xénero
e díxome:
"Por que tes que dicir, a miña experiencia como muller?"
"Por que non pode ser,
a túa experiencia como ser humano?"
Agora ben, este era o mesmo home
que falaba decote da súa experiencia como home negro.
Cuestións de xénero.
Homes e mulleres experimentan o mundo de xeitos diferentes.
O xénero colorea o xeito en que experimentámo-lo mundo.
Pero podemos cambiar iso.
Algunhas persoas dirán,
"Oh, pero as mulleres teñen o autentico poder,
o poder de abaixo".
E para os non nixerianos, poder de abaixo é unha expresión
que supoño que significa algo así como que unha muller
pode utiliza-la súa sexualidade para obter favores dos homes.
Pero o poder de abaixo non é poder en absoluto.
O poder de abaixo significa que unha muller
simplemente ten a opción de aproveitar, de cando en cando,
o poder doutro.
E, por suposto, temos que preguntarnos
que sucede cando ese outro está de mal humor,
ou enfermo
ou impotente.
(Risas)
Algunhas persoas dirán que a subordinación da muller é parte da nosa cultura.
Pero a cultura cambia constantemente.
Eu teño dúas fermosas sobriñas xemelgas, que teñen quince anos e viven en Lagos.
Se tiveran nacido hai cen anos
elas terían sido asasinadas
Porque era a nosa cultura, na nosa cultura matábase aos xemelgos.
De modo que, cal é o sentido da cultura?
Quero dicir que temos adornos,
bailes...
pero tamén, a cultura realmente trata da preservación e a continuidade dun pobo.
Na miña familia,
eu son a nena máis interesada na nosa historia,
nas nosas tradicións,
no coñecemento sobre as terras ancestrais.
Os meus irmáns non están tan interesados coma min.
Pero eu non podo participar,
non podo ir ás reunións Umunna,
non podo ter unha opinión.
Porque son muller.
A cultura non fai á xente,
a xente fai a cultura.
Así que, si é certo...
(Aplausos)
Así que, si é certo que,
a parte feminina da humanidade non é a nosa cultura,
entón temos que facer que sexa a nosa cultura.
Penso a miúdo no meu querido amigo, Okoloma Maduewesi.
Que el e tódolos que morreron nese accidente de Sosoliso
sigan descansando en paz.
El sempre será recordado por aqueles que o amábamos.
E tiña razón ese día, fai moitos anos, cando me chamou feminista.
Eu son feminista.
E cando busquei a palabra no dicionario ese día,
isto é o que dicía:
"Feminista: Persoa que cree na igualdade social, política
e económica dos sexos".
A miña bisavoa, segundo as historias que oín,
era unha feminista.
Ela escapou da casa do home con quen non quería casar
e terminou casando cun home que escolleu ela.
Ela negouse, ela protestou, ela tomou a palabra
sempre que sentia que estaba a ser privada de algo, da terra, dese tipo de cousas.
A miña bisavoa non coñecía a palabra "feminista"
pero iso non quere dicir que ela non o fora.
A maioría de nós deberíamos recuperar esa palabra.
A miña propia definición de feminista é:
"Feminista é un home o unha muller
que di,
(Risas)
(Aplausos)
Feminista é un home o unha muller que di,
"Si, temos un problema có xénero hoxe,
e temos que solucionalo.
Debemos facelo mellor ".
O mellor feminista que eu coñezo
é o meu irmán Kene.
El tamén é un tipo ben parecido, un home encantador,
e el é moi masculino.
Grazas.
(Aplausos)