W domu cioci An-Mei
Jing-Mei niechętnie zasiada
na wschodnim rogu stołu do gry w madżonga.
Na północnym, południowym i zachodnim rogu siedzą jej ciocie,
wieloletnie członkinie Klubu Szczęścia.
Ta grupa rodzin imigrantów raz w tygodniu spotyka się na ploteczki,
pierogi z wieprzowiną, wieprzowinę na słodko i partyjkę madżonga.
Jednak założycielka klubu, matka Jing-Mei, Suyuan, niedawno zmarła.
Najpierw Jing-Mei ma problem z zajęciem miejsca przy stoliku,
gdy jednak ciocie odkrywają przed nią pilnie strzeżoną tajemnicę życia Suyuan,
Jing-Mei orientuje się, że musi się wiele nauczyć
o matce i o samej sobie.
W debiutanckiej powieści Amy Tan z 1989 roku, "Klub Szczęścia",
spotkania przy stoliku do madżonga stanowią punkt wyjścia
dla serii przeplatających się wątków.
Sama struktura książki w luźny sposób naśladuje formę tej chińskiej gry.
Partię madżonga rozgrywa się w czterech rundach,
w każdej są przynajmniej cztery rozdania.
Książka dzieli się na cztery części, a każda z nich na cztery rozdziały,
Akcja rozgrywa się na przemian w Chinach i San Francisco,
a każdy rozdział opowiada historię
jednej z czterech matek z Klubu Szczęścia
lub ich urodzonych w Ameryce córek.
Historie zabierają czytelnika w podróż po strefach wojny,
chińskich wioskach, współczesnych małżeństwach
i napiętych spotkaniach przy stole.
Wspominają o przetrwaniu, stracie, miłości i jej braku, ambicjach
i niezaspokojonej rzeczywistości.
W jednej z opowieści ciocia Lin planuje ucieczkę od wrogiej rodziny
przyrzeczonego jej męża,
która kończy się przybyciem do Ameryki.
W innej amerykański dzień na plaży rodziny Hsu zmienia się w koszmar,
gdy Rose przygniata obowiązek nałożony na nią przez matkę.
Skutkuje to tragedią, która na lata traumatyzuje rodzinę.
Historie pokazują powszechne podziały, które mogą się uformować
między pokoleniami i kulturami, zwłaszcza w rodzinach imigrantów.
Wszystkie matki doświadczyły wielkich trudności w Chinach
i pracowały niezmordowanie, by zapewnić swoim dzieciom
lepsze możliwości w Ameryce.
Jednak córki czują się przytłoczone niespełnionymi nadziejami rodziców
i ich wygórowanymi oczekiwaniami.
Jing-Mei czuje tę presję, grając w madżonga z przyjaciółkami matki.
Martwi się, że widzą w niej własne córki,
tak samo nieświadome wszystkich prawd i nadziei,
jakie przywiozły do Ameryki.
Raz za razem
matki usiłują przypomnieć córkom ich historię i dziedzictwo.
Tymczasem córki borykają się z pogodzeniem tego,
jak widzą je matki z tym, kim naprawdę są.
Niektóre z historii pytają, czy córka zna matkę.
Inne odpowiadają pytaniem: "Czego moja matka nie rozumie?".
Szukając odpowiedzi na te pytania,
Tan mówi o niepokojach nękających wielu imigrantów,
którzy często czują się wyobcowani w ojczyźnie
i jednocześnie nie czują więzi z nowym krajem.
Snując opowieści o czterech matkach i ich córkach,
Tan jasno stwierdza, że Jing-Mei i jej rówieśnice
znajdują siłę do walki ze współczesnymi problemami
dzięki przekazanym przez matki wartościom.
Gdy powieść wydano po raz pierwszy,
Tan nie spodziewała się dużego sukcesu.
Jednak wbrew jej przewidywaniom, książka zyskała uznanie krytyków
i stała się komercyjnym sukcesem.
Dziś postacie z jej kart wciąż urzekają czytelników na całym świecie.
Nie tylko przez sposób, w jaki przedstawiają doświadczenia
Chińczyków w Ameryce i ogólnie imigrantów,
ale też dzięki pokazywaniu głębszej prawdy;
potrzeby bycia widzianym i rozumianym
przez tych, których kochamy.