In her Auntie An-mei’s home,
Jing-Mei reluctantly takes her seat
at the eastern corner of the mahjong table.
At the north, south, and west corners are her aunties,
long-time members of the Joy Luck Club.
This group of immigrant families comes together weekly to trade gossip,
feast on wonton and sweet chaswei, and play mahjong.
However, the club’s founder, Jing-Mei’s mother Suyuan, has recently passed away.
At first, Jing-Mei struggles to fill her place at the table.
But when her aunties reveal a deeply buried secret about Suyuan’s life,
Jing-Mei realizes she still has a lot to learn about her mother, and herself.
In Amy Tan’s 1989 debut novel, "The Joy Luck Club,"
this gathering at the mahjong table is the point of departure
for a series of interconnected vignettes.
The book itself is loosely structured to imitate the format of the Chinese game.
Just as mahjong is played over four rounds with at least four hands each,
the book is divided into four parts, each with four chapters.
Alternately set in China or San Francisco,
each chapter narrates a single story from one of the four matriarchs
of the Joy Luck Club or their American-born daughters.
These stories take the reader through war zones
and villages of rural China, and into modern marriages
and tense gatherings around the dinner table.
They touch upon themes of survival and loss, love and the lack of it,
ambitions and their unsatisfied reality.
In one, Auntie Lin plots an escape from the hostile family
of her promised husband,
ultimately leading to her arrival in America.
In another, the Hsu family’s all-American day at the beach turns dire
when Rose is overwhelmed by the responsibility her mother assigns to her.
The resulting tragedy traumatizes the family for years to come.
These tales illustrate the common divides that can form
between generations and cultures, especially in immigrant families.
The mothers have all experienced great hardships during their lives in China,
and they’ve worked tirelessly to give their children
better opportunities in America.
But their daughters feel weighed down by their parent’s unfulfilled hopes
and high expectations.
Jing-Mei feels this pressure as she plays mahjong with her mother’s friends.
She worries, “In me, they see their own daughters, just as ignorant,
just as unmindful of all the truths and hopes they have brought to America.”
Time and again,
the mothers strive to remind their daughters of their history and heritage.
Meanwhile, their daughters struggle to reconcile
their mothers’ perception of them with who they really are.
"Does my daughter know me?" some of the stories ask.
"Why doesn’t my mother understand?" others respond.
In her interrogation of these questions,
Tan speaks to anxieties that plague many immigrants,
who often feel both alienated from their homeland
and disconnected from their adopted country.
But by weaving the tales of these four mothers and daughters together,
Tan makes it clear that Jing-Mei
and her peers find strength to tackle their present-day problems
through the values their mothers passed on to them.
When "The Joy Luck Club" was first published,
Tan expected minimal success.
But against her predictions, the book was a massive critical
and commercial achievement.
Today, these characters still captivate readers worldwide.
Not only for the way they speak to Chinese American
and immigrant experiences,
but also for uncovering a deeper truth:
the need to be seen and understood by the ones you love.
في منزل خالتها آن ماي،
بتردد تأخذ جينغ ماي مقعدها في الزاوية الشرقية على طاولة ماجونغ.
وتجلس خالاتها في الزاويا الشمالية والجنوبية والغربية.
وهن أعضاء منذ فترة طويلة في نادي الحظ المبهج.
هذه المجموعة من العائلات المهاجرة، يجتمعون معاً أسبوعياً لتبادل الأخبار،
وتناول اللحم وحلوى التاشو، ولعب ماجونغ.
لكن سو يان مؤسسة النادي، والدة جين ماي، قد توفيت مؤخراً.
في البداية، حاولت جين ماي جاهدة أخذ مكان والدتها على الطاولة،
لكن عندما كشفت خالاتها عن سر مدفون بعمق عن حياة سو يان،
علمت جين ماي أنَّ هناك الكثير لتتعلمه عن حياة والدتها وحياتها.
في أول ظهور لرواية "نادي الحظ المبهج" لكاتبتها آمي تان عام 1989،
هذا التجمع على طاولة ماجونغ هو نقطة الانطلاق
لمجموعة من المقالات الصغيرة المترابطة.
الكتاب في حد ذاته مركب بشكل سهل ليحاكي شكل اللعبة الصينية.
تماماً مثل ماجونغ، التي تلعب على 4 جولات، بوجود 4 أشخاص على الأقل في كل جولة.
فالكتاب مقسم إلى 4 أجزاء، في كل جزء 4 فصول.
تدور أحداثه بشكل متبادل في الصين أو سان فرانسيسكو.
يحكي كل فصل قصة أحد القادة الأربع
لنادي الحظ المبهج، أو أحد بناتهن اللاتي ولدن في أمريكا.
هذه القصص تأخذ القارئ في جولة عبر مناطق الحرب والمناطق النائية في الصين،
وداخل الزيجات المعاصرة والتجمعات التي يشوبها التوتر حول مائدة العشاء.
تتطرق لمواضيع تخص سبل البقاء والخسارة، والحب والحرمان،
والطموح، والواقع المرير.
في إحدى هذه القصص، تضع آنتي لين خطة للفرار من العائلة العدوانية
لزوجها الموعود،
التي قادتها في نهاية المطاف إلى القدوم إلى أمريكا.
وفي قصة أخرى، يتحول اليوم الأمريكي لعائلة شو على الشاطئ إلى يوم عصيب
عندما تُرهق روز من المسؤولية التي توكلها إليها أمها.
المأساة التي نتجت عن ذلك تسببت في صدمة للعائلة لعدة سنوات قادمة.
هذه الحكايات توضح الفجوات الشائعة التي يمكن أن تتشكل
بين الأجيال والثقافات، خاصة عند العائلات المهاجرة.
جميع الأمهات مررن بتجارب صعبة أثناء عيشهن في الصين،
وقد عملن بلا كلل لمنح أطفالهن
فرصاً أفضل في أمريكا،
لكن بناتهن شعرن أنهن مثقلات بآمال آبائهن التي لم تتحقق
وتطلعاتهم الكبيرة.
تشعر جين ماي بهذا أثناء لعبها للماجونغ برفقة أصدقاء والدتها.
بقلق: "يرون فيّ بناتهن، بجهلهن التام
وقلَّة وعيهن بكل الحقائق والآمال التي أحضرنها إلى أمريكا."
مراراً وتكراراً،
تجاهد الأمهات لتذكير بناتهن بتاريخهن وتراثهن،
في الوقت ذاته تصارع بناتهن للتوفيق
بين تصور أمهاتهن لهن مع حقيقتهن.
"هل تعلم ابنتي من أكون؟" تتساءل بعض القصص.
"لماذا أمي غير متفهمة؟" تجيب أخرى.
خلال تحقيقها لهذه الأسئلة،
تتحدث تان عن المخاوف التي تعصف بالعديد من المهاجرين
الذين غالباً ما يشعرون أنهم محرمون من أوطانهم،
ومنعزلون عن البلد التي اختاروا العيش فيها.
لكن بسرد حكايات الأمهات الأربع وبناتهن معاً،
توضح تان أنَّ جين ماي ورفيقاتها يجدن القوّة في التصدي
لمشاكلهن اليومية من خلال القيم التي نقلتها أمهاتهن إليهن.
عنما نُشرت رواية "نادي الحظ المبهج" لأول مرة،
توقعت تان أقل قدر من النجاح.
لكن عكس توقعاتها، كان للكتاب أهمية بالغة
ونجاح تجاري قوي.
اليوم، لا تزال هذه الشخصيات تجذب القراء من كافة أنحاء العالم.
ليس فقط للطريقة التي تُخاطب بها الصينيين الأمريكيين،
وتسرد بها تجارب المهاجرين،
لكن أيضاً لكشفها الغطاء عن حقيقة أعمق:
الحاجة لتكون مفهوماً ومسموعاً من طرف من تحبهم.
لە ماڵی پووری، ئان می،
جینگی می بە دوودڵییەوە دادەنیشێت
لە بەشی ڕۆژهەڵاتی مێزی یاری ماوزۆنگ.
لە باکور، باشور، و ڕۆژئاوای مێزەکە پوورەکانی دانیشتوون،
کە ئەندامی لەمێژینەیی یانەیی جۆی لەکن.
کە گروپێکن لە خێزانی کۆچبەر هەفتانە کۆدەبنەوە بۆ قسەکردن و لۆمەکردن،
بۆ خواردنی دیمپلینگ و شیرینی چاسوی و یاری ماوجۆنگ.
دامەزرێنەری یانەکە، دایکی جینگ می، سویان، ماوەیەکی کورتە کۆچی دوایی کردووە.
سەرەتا، جینگ می، ناتوانێت بە ئاسانی جێگەی دایکی پڕ بکاتەوە.
بەڵام کاتێک پوورەکانی نهێنییەکی شاراوەی ژیانی خوشکەکەیان ئاشکرا دەکەن،
جینگ می بۆی دەردەکەوێت جارێ زۆر شت هەیە دەربارەی دایکی و تەنانەت خۆشی.
لە یەکەم ڕۆمانی ئێمی تان کە لە ساڵی 1989 بڵاو کراوەتەوە "یانەی جۆیی لەک"
کۆبوونەوەی دەوری مێزی یاری ماجۆنگ خاڵی دەست پێکی
بڵاوکردنەوەی کۆمەڵێک وتاری کورتی پەیوەست بەیەکە.
پەرتوکەکە بە شێوازێک ڕێکخراوە کە ڕەنگدەرەوەی پێکهاتەی یارییە چینیەکە بێت.
چۆن یاری مۆجۆنگ پێویستی بە چوار کەسە و بە لایەنی کەمەوە چوار دەست هەیە،
پەرتوکەکەش بۆ چوار بەش و هەر بەشەی لە چوار بەشی تر پێکدێت.
چیرۆکەکە لە نێوان چین و سان فڕانسیسکۆ دێ و دەچێت.
هەر بەشێک باسی چیرۆکی یەکێک لە دایکەکانی
یانەی جۆی ڵەک یان کچەکانیان کە لە ئەمریکا لە دایک بوون، دەکات.
ئەم چیرۆکانە، خوێنەر بۆ ناوچەکانی شەڕ،
ناوچە لادێنشینەکانی چین و پرۆسەی هاوسەرگیری مۆدێرن
و دانیشتوانی دەوری مێزی یارییکە، دەبات.
باسەکانی وەک مانەوە، لە دەست دان، خۆشەویستی، نەبوونی خۆشەویستی ،
بەرزخوازی حەقیقەتی بە دەست نەهاتوو دەکەن.
لە بەشی یەکەم، پوورە لین، هەوڵی ڕزگار بوون لە خێزانێکی دڵڕەقی
مێردە چاوەڕوان کراوەکەی دەدات،
لە کۆتایدا، دەگاتە ئەمریکا.
لە یەکێکی تردا، ڕۆژێکی ئەمریکییانەی خێزانی هسو لە سەر کەناراوەکان دەشێوێت
کاتێک ڕۆز ناتوانێت بچێتە ژێر باری ئەو ئەرکەی دایکی پێی سپاردووە.
ئەنجامی کارەکەی ڕۆز دەبێتە هۆی شۆکێکی دەروونی درێژخایەن.
ئەم چیرۆکانە وێنەی جیاوازییە سەرەکیەکانی نێوان
دوو نەوەی جیاوازی خێزانە کۆچبەرەکان و کەلتوری جیاواز دەکێشێت.
دایکەکان بە بارودۆخێکی سەخت لە ماوەی ژیانیان لە چین تێپەڕیون،
و خۆنەویستانە کاریان کردووە بۆ بەخشینی ژیانێکی نوێ و باشتر
بە منداڵەکانیان لە ئەمریکا.
بەڵام کچەکان بە هۆی ئاواتە بەدینەهاتوەکانی باوک و چاوەڕوانییە
بەرزەکانیانەوە دەناڵێنن.
جینگ می لە کاتی یاریکردن لەگەڵ هاوڕێکانی دایکی هەست بەم فشارانە دەکات.
دوودڵە کە "لە مندا، کچەکانی خۆیان وەک گەمژەیەک دەبینن،
وەک هەموو ناڕاستی و ئاواتە سەختەکانی کە لەگەڵ خۆیان دەیهێنن بۆ ئەمریکا"
دووبارە و دووبارە،
دایکەکان دەبێت کەلتور و مێژووی خۆیان بە بیر منداڵەکانیان بهێننەوە.
لەم کاتەدا، منداڵەکان دەبێت بە دەست چاوەڕوانی باوانیان
ڕاستی ژیانی دەوروبەری خۆیان بناڵێنن.
هەندێک لە چیرۆکەکان پرسیار درووست دەکەن: "ئایا دایکم من دەناسێت؟"
هەندێکیان وەڵام دەدەنەوە: "بۆچی دایکم تێناگات؟"
لە کاتی وەڵامدانەوەی ئەم پرسیارانە،
تان ئاماژە بەم شۆکی دەروونییە دەکات کە تووشی کۆچبەران دەبێتەوە،
هەست دەکەن بە وڵاتی خۆیان نامۆن
و پەیوەندییان لەگەڵ وڵاتی خانەخوێ پچڕاوە.
بەڵام بەگێڕانەوەی چیرۆکی ئەم چوار دایک و کچانە،
تان ئاشکرای دەکات کە جینگ می و
هاوڕێکانی هەوڵ بۆ زاڵ بوون بەسەر کێشەکانیان دەدەن
بە هۆی ئەو بەهایانەی کە لە باوانیان پێیان گەیشتووە.
کاتێک ڕۆمانی یانەی جۆی ڵەک بۆ یەکم جار بڵاوبووەوە،
تان چاوەڕوانی ئەنجامی گەورە نەبوو.
بەڵام بە پێچەوانەی بۆچونەکانی، پەرتوکەکە سەرنجی ڕەخنەگرانی ڕاکێشا
و سەرکەوتنی ئابوریشی بەدەست هێنا.
ئەم چوار کارەکتەرە تا ئێستاش لە سەرانسەری جیهان خوێنەر سەرسام دەکەن.
نەک تەنها شێوازی وێنا کردنی کێشەی چینییە ئەمریکییەکان
و بەسەر هاتی کۆچبەرەکان،
بەڵکو پەرتوکەکە ڕاستیەکی قوڵتر ئاشکرا دەکات:
پێویستی هەبوونی تێگەیشتن و تێبینی کردن لە لایەن ئەو کەسانەی کە خۆشت دەوێن.
En casa de su tía An-mei,
Jing-Mei toma asiento a regañadientes
en el rincón este de la mesa de mahjong.
En los rincones norte, sur y oeste están sus tías,
miembros veteranos de el club de la buena estrella.
Este grupo de familias inmigrantes se reúne semanalmente
para intercambiar chismes,
darse un banquete con wontón y chasao dulce y jugar mahjong.
Sin embargo, la fundadora del club, Suyuan, madre de Jing-Mei,
ha fallecido recientemente.
Al principio, a Jing-Mei se esfuerza por encontrar su lugar en la mesa.
Pero cuando sus tías revelan un secreto enterrado
sobre la vida de Suyuan,
Jing-Mei se da cuenta de que tiene mucho que aprender sobre su madre
y sobre sí misma.
En la novela debut de Amy Tan de 1989 "El club de la buena estrella",
esta reunión en la mesa de mahjong es el punto de partida
de una serie de viñetas interconectadas.
El libro en sí está poco estructurado para imitar el formato del juego chino.
Así como el mahjong se juega en cuatro rondas con al menos cuatro manos,
el libro está dividido en cuatro partes, cada una con cuatro capítulos.
Alternativamente ambientada en China o San Francisco,
cada capítulo narra una historia de cada una de las cuatro matriarcas
del club de la buena estrella o sus hijas nacidas en EE.UU.
Estas historias llevan al lector a zonas de guerra,
pueblos de la China rural, matrimonios modernos
y reuniones tensas alrededor de la mesa.
Tocan temas sobre supervivencia y pérdida, el amor y la falta de él,
ambiciones y sus realidades insatisfechas.
En una, la tía Lin planea escapar de la familia hostil
de su marido concertado,
lo que conduce finalmente a su llegada a Estados Unidos.
En otra, el día de la familia Hsu en la playa se ensombrece
cuando Rose es abrumada por la responsabilidad que le asigna su madre.
La tragedia resultante traumatiza a la familia en los años venideros.
Estos cuentos ilustran las divisiones comunes que se pueden formar
entre generaciones y culturas, especialmente en familias inmigrantes.
Todas las madres han experimentado grandes dificultades
durante su vida en China
y han trabajado sin descanso para dar a sus hijos
mejores oportunidades en EE.UU.
Pero sus hijas se sienten abrumadas por las esperanzas incumplidas
de sus padres y grandes expectativas.
Jing-Mei siente esta presión mientras juega mahjong con las amigas de su madre.
Le preocupa: "Ellas ven en mí a sus propias hijas, solo una ignorante,
igual de inconsciente a todas las verdades y esperanzas traídas a EE.UU.".
Una y otra vez,
las madres se esfuerzan por recordar a sus hijas su historia y herencia.
Sin embargo, sus hijas luchan por reconciliar
la percepción que sus madres tienen con quiénes son realmente.
"¿Mi hija me conoce?", preguntan algunas historias.
"¿Por qué mi madre no comprende?", responden otras.
En su búsqueda de estas preguntas,
Tan habla de las ansiedades que atormentan a muchos inmigrantes
que a menudo se sienten tanto distanciados de su patria
como desconectados de su país de acogida.
Pero al entretejer las historias de estas cuatro madres e hijas,
Tan deja claro que Jing-Mei
y sus compañeras encuentran fuerza para enfrentar
los problemas de su presente
con los valores que sus madres han transmitido.
Cuando el libro se publicó por primera vez
Tan esperaba un éxito mínimo.
Pero contra sus predicciones, el libro tuvo críticas masivas
y fue un éxito comercial.
Hoy, estos personajes aún cautivan a lectores de todo el mundo.
No solo por cómo hablan de los chinos-estadounidenses
y de las experiencias de inmigrantes,
sino también por descubrir una verdad más profunda:
la necesidad de ser considerado y comprendido por aquellos que amas.
Dans la maison de sa tante An-Mei,
Jing-Mei, à contrecœur, prend place au coin est de la table de mah-jong.
Dans les coins nord, sud et ouest, il y a ses tantes,
des membres de longue date du Club de la chance.
Ce groupe de familles immigrées se réunit chaque semaine pour bavarder,
festoyer de wonton et de chaswei sucré et jouer au mah-jong.
Cependant, la fondatrice du club, la mère de Jing-Mei, Suyuan,
est récemment décédée.
Au début, Jing-Mei a des difficultés à la remplacer à la table.
Mais quand ses tantes révèlent un secret sur la vie de Suyuan
qui était profondément enterré,
Jing-Mei réalise qu'elle a beaucoup à apprendre
sur sa mère et sur elle-même.
Dans le premier roman d'Amy Tan, « Le Club de la chance », datant de 1989,
cette réunion à la table du mah-jong est le point de départ
d'une série d'histoires interconnectées.
Le livre lui-même est peu structuré pour imiter le format du jeu chinois.
Tout comme le mah-jong se joue en quatre tours
avec au moins quatre manches chacun,
ce livre est divisé en quatre parties, avec chacune quatre chapitres.
Prenant place à tour de rôle en Chine ou à San Francisco,
chaque chapitre narre une histoire
d'une des quatre matriarches du Club de la chance
ou de leurs filles nées en Amérique.
Ces histoires emmènent le lecteur dans des zones de guerre
et des villages ruraux
ainsi qu'au sein de mariages modernes
et de dîners de famille tendus.
Elles touchent aux thèmes de la survie et de la perte,
de l'amour et de son absence,
des ambitions et de leur réalité insatisfaite.
Dans l'une d'elles, tante Lin se prépare à fuir la famille hostile
de son futur mari,
ce qui finit par la mener en Amérique.
Dans une autre histoire,
la journée à la plage de la famille Hsu tourne à la catastrophe
quand Rose est dépassée
par la responsabilité que sa mère lui assigne.
La tragédie qui en résulte traumatise la famille pour des années.
Ces récits illustrent la division courante pouvant se former
entre les générations et les cultures, surtout dans les familles migrantes.
Les mères ont toutes vécu de grandes épreuves
durant leur vie en Chine
et elles ont travaillé sans relâche
pour offrir à leurs enfants de meilleures opportunités en Amérique.
Mais leurs filles se sentent accablées par les espoirs déçus de leurs parents
et leurs grandes attentes.
Jing-Mei ressent cette pression en jouant au mah-jong avec les amies de sa mère.
Elle s'inquiète : « En moi, elles voient leurs propres filles,
tout aussi ignorante,
tout aussi inconsciente des vérités et des espoirs
qu'elles ont amenés en Amérique. »
A maintes reprises,
les mères aspirent à rappeler à leurs filles
leur histoire et leur héritage.
Pendant ce temps, leurs filles ont du mal à réconcilier
la perception que leur mère a d'elles et qui elles sont vraiment.
« Ma fille me connaît-elle ? » demandent certaines des histoires.
« Pourquoi ma mère ne comprend-t-elle pas ? »
répondent d'autres.
Dans son interrogation sur ces questions,
Tan aborde les inquiétudes qui tourmentent de nombreux migrants,
qui se sentent à la fois étrangers dans leur pays natal
et déconnectés de leur pays adoptif.
Mais en tissant ensemble les récits de ces quatre mères et de leurs filles,
Tan indique clairement que Jing-Mei et ses pairs trouvent la force
d'affronter leurs problèmes actuels
grâce aux valeurs transmises par leurs mères.
A la publication du « Club de la chance »,
Tan ne s'attendait pas à un succès.
Mais à l'inverse ses prévisions,
son livre fut un grand succès critique et commercial.
Aujourd'hui, ces personnages captivent encore des lecteurs à travers le monde.
Pas seulement car ils parlent aux Sino-Américains
et évoquent le vécu des migrants,
mais aussi pour avoir révélé une vérité pour profonde :
le besoin de sentir vu et compris par ceux que vous aimez.
בביתה של דודתה אן מיי,
ג'ינג מיי מתיישבת בחוסר רצון
בפינה המזרחית של שולחן המה-ג'ונג.
בפינות הצפונית, הדרומית והמערבית נמצאות דודותיה,
חברות ותיקות בחוג שמחת המזל.
הקבוצה של משפחות המהגרים מתקבצת יחד כל שבוע לחלוק רכילות,
לאכול וון טון וצ'אסווי מתוק, ולשחק מה-ג'ונג.
עם זאת, מייסדת החוג, אמה של ג'ינג מיי - סויואן, נפטרה לאחרונה.
ראשית, ג'ינג מיי נאבקת למלא את מקומה בשולחן.
אבל כשדודותיה מגלות סוד קבור עמוק על חייה של סויואן,
ג'ינג מיי מבינה שיש לה עדיין הרבה ללמוד על אימה, ועל עצמה.
בספרה הראשון של איימי טאן מ- 1989, "חוג שמחת המזל",
ההתאספות סביב שולחן המה-ג'ונג היא נקודת הפתיחה
של סדרת סיפורים הקשורים ביניהם.
הספר עצמו מובנה באופן מופשט כדי לחקות את הפורמט של המשחק הסיני.
ממש כמו שמה-ג'ונג משוחק בארבעה סיבובים עם לפחות ארבע ידיים בכל אחד,
הספר מחולק לארבעה חלקים, כל אחד בן ארבעה פרקים.
עם התרחשות בסין ובסן פרנסיסקו לסירוגין,
כל פרק מספר סיפור בודד של אחת מארבע האמהות
בחוג שמחת המזל או בנותיהן שנולדו באמריקה.
הסיפורים לוקחים את הקורא דרך אזורי מלחמה
וכפרים של סין הכפרית, ולתוך נישואין מודרניים
ופגישות מתוחות סביב שולחן האוכל.
הם נוגעים בנושאים של הישרדות ואבדן, אהבה והיעדרה,
שאיפות והמציאות הלא מספקת שלהן.
באחת, הדודה לין מתכננת בריחה ממשפחה עויינת
של בעלה המובטח,
מה שמוביל אותה לבסוף לאמריקה.
באחר, היום האמריקאי בחוף של משפחת סו הופך לעגום
כשרוז מוצפת מהאחריות שאמה מטילה עליה.
הטרגדיה שנובעת מכך גורמת טראומה למשפחה במשך שנים לבוא.
המעשיות האלו ממחישות את הפערים שיכולים להיווצר
בין דורות ותרבויות, בעיקר במשפחות מהגרים.
האמהות כולן חוו קשיים גדולים במהלך חייהן בסין,
והן עבדו ללא לאות כדי לתת לילדים שלהן
הזדמנויות טובות יותר באמריקה.
אבל הבנות שלהן מרגישות את העול של התקוות הלא ממומשות של הוריהן
והציפיות הגבוהות.
ג'ינג מיי מרגישה את הלחץ כשהיא משחקת מה-ג'ונג עם חברותיה של אימה.
היא דואגת, "בי, הן רואות את בנותיהן, חסרות השכלה באותה מידה,
לא מודעות ממש לכל האמיתות ולתקוות שהן הביאו לאמריקה".
שוב ושוב,
האמהות משוועות להזכיר לבנותיהן את ההסטוריה והמסורת שלהן.
בינתיים, בנותיהן נאבקות לעמוד
בתפיסות של אמהותיהן לגבי מי הן באמת.
"האם בתי מכירה אותי?" כמה מהסיפורים שואלים.
"למה אימי לא מבינה?" אחרים עונים.
בחקירה שלה את השאלות האלו,
טאן מדברת לחרדות שדבקות במהגרים רבים,
שפעמים רבות מרגישים גם מנוכרים ממולדתם
וגם מנותקים מהמדינה המאמצת שלהם.
אבל על ידי אריגת המעשיות של ארבע האמהות והבנות האלו יחד,
טאן מבהירה שג'ינג מיי
ודומותיה מוצאות כוח להתמודד עם הבעיות היום יומיות שלהן
דרך הערכים שאמהותיהן העבירו להן.
כש"חוג שמחת המזל" פורסם לראשונה,
טאן ציפתה להצלחה מזערית.
אבל בניגוד לתחזיות שלה, הספר היה הישג עצום
מבחינה מהותית ומסחרית.
היום, הדמויות האלו עדיין קוסמות לקוראים ברחבי העולם.
לא רק בגלל הדרך בה הם מדברים לסינים אמריקאים
ועל חוויות מהגרים,
אלא גם בשל גילוי האמת העמוקה יותר:
הצורך להראות ולהיות מובנים על ידי אלה שאתם אוהבים.
Di rumah Bibi An-mei,
Jing-Mei dengan enggan menduduki kursinya
di sisi timur meja mahyong.
Sisi utara, selatan, dan barat ditempati para bibinya,
anggota lama Joy Luck Club.
Kelompok keluarga imigran ini bertemu setiap minggu untuk bertukar gosip,
menyantap wonton dan chaswei manis, serta bermain mahyong.
Namun, pendiri klub ini, Suyuan yang juga ibunda Jing-Mei, baru saja wafat.
Awalnya, Jing-Mei berjuang untuk menggantikan tempat ibunya di meja.
Namun ketika para bibi mengungkap rahasia besar tentang ibunya,
Jing-Mei sadar masih banyak yang perlu diketahui tentang ibu dan dirinya sendiri.
Dalam novel perdana Amy Tan keluaran tahun 1989, "The Joy Luck Club,"
pertemuan di meja mahyong ini merupakan titik awal
dari serangkaian peristiwa yang saling berhubungan.
Novel itu disusun menyerupai pola permainan asal Cina tersebut.
Seperti mahyong yang dimainkan dalam empat putaran dan minimal empat pemain,
novel ini terbagi dalam empat bagian, masing-masing berisi empat bab.
Dengan pergantian latar antara Cina dan San Fransisco,
tiap bab menceritakan kisah salah satu dari keempat wanita
anggota Joy Luck Club dan putri mereka yang terlahir di Amerika.
Kisah-kisah ini membawa pembaca melewati medan perang,
pedesaan di Cina, serta pernikahan modern
dan acara makan malam yang menegangkan.
Kisahnya bertemakan perjuangan hidup, kehilangan, cinta dan kekurangannya,
ambisi juga kenyataan pahit.
Seperti Bibi Lin yang berencana kabur dari perseteruan keluarga laki-laki
yang dijodohkan dengannya,
sehingga dia akhirnya menginjakkan kaki di Amerika.
Di kisah lain, liburan pantai ala Amerika keluarga Hsu berubah mengerikan
saat Rose kewalahan dengan tugas yang diberikan oleh ibunya.
Tragedi yang terjadi menghantui keluarga itu bertahun-tahun lamanya.
Kisah-kisah ini menggambarkan perselisihan yang mungkin timbul
antar generasi dan kebudayaan, terutama dalam keluarga imigran.
Para ibu merasakan masa-masa sulit selama hidup mereka di Cina,
dan mereka bekerja tanpa lelah untuk memberi anak-anak mereka
hidup yang lebih baik di Amerika.
Namun putri mereka merasa terbebani mimpi tak kesampaian
dan harapan tinggi orang tuanya.
Jing-Mei merasakannya saat bermain mahyong dengan teman-teman ibunya.
Pikirnya, "Mereka menganggapku sama bebalnya dengan putri mereka,
sama acuhnya terhadap seluruh prinsip dan harapan yang mereka bawa ke Amerika."
Berulang kali,
para ibu berusaha mengingatkan putrinya tentang sejarah dan warisan mereka.
Sementara putri mereka berjuang untuk menyesuaikan
persepsi para ibu tentang mereka dengan siapa mereka sesungguhnya.
"Apakah putriku mengenaliku?" tanya beberapa kisah.
"Kenapa ibuku tidak mengerti?" jawab yang lain.
Melalui pertanyaan-pertanyaan ini,
Tan menyuarakan kegelisahan yang melanda kaum imigran,
yang kerap merasa terasingkan baik di negara asal
maupun di negara yang mereka tinggali.
Namun dengan merangkai kisah empat ibu dan anak ini,
Tan menggambarkan dengan tegas bahwa Jing-Mei
dan teman sebayanya menemukan kekuatan untuk mengatasi masalah
melalui nilai-nilai yang diwariskan oleh ibu mereka.
Saat "The Joy Luck Club" terbit pertama kali,
Tan tidak berharap terlalu banyak.
Namun di luar dugaan, novelnya meraih pencapaian besar
baik dari kritikus maupun komersial.
Saat ini, tokoh-tokohnya masih memikat hati para pembaca di seluruh dunia.
Tak hanya karena relevansinya dengan warga Cina Amerika
dan pengalaman kaum imigran,
tetapi juga pengungkapan kebenaran yang terdalam:
hasrat untuk dihargai dan dimengerti oleh orang-orang yang kau cintai.
A casa di zia An-mei,
Jing-Mei si siede di mala voglia al lato est del tavolo da mahjong.
Ai lati nord, sud ed est, ci sono le sue zie,
membri anziani del Circolo della Fortuna e della Felicità.
Questo gruppo di famiglie immigrate si incontra ogni settimana per spettegolare,
per mangiare wonton e chaswei dolce, e per giocare a mahjong.
Tuttavia Suyuan, fondatrice del club e madre di Jingmei, è morta di recente.
Jing-mei ha delle difficoltà a riempire il posto vacante di quel tavolo.
Ma quando le sue zie le rivelano un segreto nascosto della vita di Suyuan,
Jing-Mei capisce che ha ancora molto da imparare su sua madre e su se stessa.
Nel romanzo di debutto di Amy Tan nel 1989,
"Il circolo della fortuna e della felicità",
questa riunione al tavolo da mahjong diventa il punto di partenza
di una serie di aneddoti interconnessi.
Il libro stesso è impostato in modo da imitare la struttura del gioco cinese.
Come il mahjong si gioca in quattro giri con almeno quattro manche ciascuno,
così il libro è diviso in quattro parti, con quattro capitoli ognuno.
Ambientato alternativamente in Cina e a San Francisco,
ogni capitolo narra una singola storia
di una delle quattro matriarche del Circolo,
o di una delle loro figlie nate in America.
Queste storie portano il lettore in zone di guerra e villaggi rurali cinesi,
in matrimoni moderni e cene piene di tensione.
Le storie parlano di sopravvivenza e perdita, di amore e della sua mancanza,
di ambizioni e della loro mancata realizzazione.
In una di queste, la zia Lin organizza una fuga
dalla famiglia ostile del suo promesso sposo,
che si concluderà con il suo arrivo in America.
In un'altra, la giornata americana al mare della famiglia Hsu diventa una tragedia
quando Rose è sopraffatta dalle responsabilità che la madre le dà.
L'inevitabile tragedia traumatizzerà la famiglia per gli anni a venire.
Questi racconti descrivono i frequenti punti di rottura
che si creano tra generazioni e culture, specialmente nelle famiglie immigrate.
Le madri hanno vissuto grandi difficoltà durante la loro vita in Cina,
e hanno lavorato senza sosta per dare ai loro figli
opportunità migliori in America.
Ma le figlie si sentono schiacciate dai sogni irrealizzati dei loro genitori,
e dalle loro aspettative irraggiungibili.
Jing-Mei avverte questo peso mentre gioca a mahjong con le amiche di sua madre.
Pensa, preoccupata: "In me vedono le loro figlie, la loro stessa ignoranza,
incuranti delle verità e delle speranze che si sono portate in America."
Le madri cercano continuamente di ricordare alle figlie
la loro storia e le loro tradizioni.
Allo stesso tempo, le figlie cercano di riconciliare
la percezione che le madri hanno di loro con quello che sono davvero.
"Mia figlia mi conosce?" è la domanda in alcune delle storie.
"Perché mia madre non mi capisce?" è la risposta in altre.
Nel cercare di rispondere a queste domande,
Tan mette in luce le ansie che tormentano molti immigrati,
i quali si sentono alienati dalla loro terra madre
e disconnessi dal Paese in cui vivono.
Ma nel tessere le storie intrecciate di queste quattro madri e le loro figlie,
Tan mostra che Jing-Mei e le sue coetanee trovano la forza per affrontare
i loro problemi quotidiani grazie ai valori trasmessi dalle loro madri.
Quando "Il Circolo della fortuna e della felicità" fu pubblicato,
Tan non si aspettava molto.
Ma contro ogni previsione, il libro fu un successo commerciale e letterario.
Ancora oggi, i personaggi riescono ad affascinare i lettori di ogni Paese.
Sia perché descrivono bene le esperienze degli immigrati e dei cinesi americani,
sia perché mettono in luce una verità più profonda:
il bisogno di essere capiti e considerati dalle persone che ami.
アンメイおばさんの家で
気が進まないながらジンメイは
麻雀卓の東の席に着く
北、南、西の席には
ジョイ・ラック・クラブの長年のメンツである おばさんたちが着いている
この移民の家族の毎週の集まりでは 噂話をし
ワンタンや甘い焼豚を食べ 麻雀をする
このクラブを始めたジンメイの母親 スーユアンが最近亡くなった
ジンメイは母の代わりを務めるのを 最初は難しく感じるが
母の人生に隠された秘密を おばさんたちから聞いて
ジンメイは母についても自分についても まだ知らないことがあるのに気付く ―
エイミ・タンの1989年の出世作 『ジョイ・ラック・クラブ』で
この麻雀卓を囲む集まりは
一連の絡み合った小品群の 出発点になります
本の構成自体が この中国生まれのゲームを模していて
麻雀が少なくとも４局からなる ４場で戦われるように
この本は４つの章からなる ４部で構成されています
中国とサンフランシスコを 交互に舞台とする それぞれの章では
ジョイ・ラック・クラブの４人の女性 あるいはアメリカ生まれのその娘たちの中の
誰かの物語が語られます
それらの話は読者を
中国の戦地や 田舎の村へと
現代の結婚や 食卓を囲む緊張した集まりへと連れていきます
物語がテーマとするのは 生存と喪失
愛とその欠如 夢と満たされない現実です
１つの物語では リンおばさんが
許嫁の男の冷たい家族から 逃亡を企て
アメリカにたどり着きます
別の物語では シュー家の ビーチでのアメリカ的な一日が暗転し
ローズが母親から課せられた責任を 負いきれず起きた悲劇に
家族は長く苦しめられる ことになります
これらの物語は 移民の家族で特に起こりがちな
世代や文化の違いによる 分断を描き出しています
中国で大変な思いをしてきた 母親たちは
子供たちにアメリカで もっと恵まれた機会を与えようと
倦むことなく働きます
しかし娘たちは
親の満たされぬ願いや 高い期待を 重荷に感じます
ジンメイは母親の友人たちと麻雀をしながら そのプレッシャーを感じ悩みます
「おばさんたちは私の中に 自分の娘を見ている
自分たちがアメリカに持ってきた 真実や希望に無知で無頓着だと」
母親たちは繰り返し娘たちに
歴史や受け継いでいるものを 思い起こさせようとします
一方で娘たちは 母親が自分に持つイメージと
本当の自分を折り合わせるのに 苦労しています
ある物語は「娘は私のことを 知っているのかしら？」と問い
別の物語は「母さんはどうして 分からないんだろう？」と返します
そういう問いを通して 語られているのは
多くの移民を苦しめている 不安であり
祖国から疎外され 移民先からも切り離されている感覚です
しかし４人の母親と その娘たちの物語を 編み合わせることで示されるのは
娘たちが 母たちの伝えた価値を通して
現在の問題に取り組む力を 得ているということです
『ジョイ・ラック・クラブ』が出版されたとき
著者は大きな成功を 期待してはいませんでしたが
その予想に反して この本は批評家から高く評価され
商業的にも成功を収めました
本書の登場人物たちは今もなお 世界中の読者の心を掴み続けています
中国系アメリカ人や移民の経験を 物語る語り口だけでなく
そこに見出される 深い真実によって―
それは愛する者によって見てもらえ 理解してもらえることの必要性です
안메이 아주머니의 집에서
징메이는 마지못해 마작 테이블의 동쪽에 앉습니다.
북, 남, 서쪽엔 조이 럭 클럽의 오랜 멤버인
어머니 친구들이 앉아있습니다.
이 이민자 가족 모임은 매주 모여 수다를 떨고
만두와 돼지 고기 요리를 먹으며, 마작을 합니다.
그런데 이 모임을 만든 징메이의 어머니 쑤위엔이 최근에 돌아가셨습니다.
징메이는 테이블에서 어머니의 자리를 힘겹게 채웁니다.
그러나 아주머니들이 쑤위엔 인생에서 깊이 묻어둔 비밀을 알려주자
징메이는 어머니와 그녀 자신에 대해 알아야 할 많은 것이 있음을 깨닫죠.
에이미 탄의 1989년 데뷔 소설 "조이 럭 클럽"에서
마작 테이블에서의 이 모임은
서로 연결된 이야기의 출발점입니다.
이 책의 구조는 중국 게임의 형식을 모방하여 짜여졌습니다.
마작에서 4명이 4국을 두는 것처럼
이 책은 각 4장 씩으로 이루어진 4부분으로 나눠집니다.
중국과 샌프란시스코를 오가며
각 장은 조이 럭 클럽의 네 여자 가장과
미국 태생 네 딸들의 이야기로 구성됩니다.
이 이야기들의 배경은 전쟁통과 중국 시골 마을에서부터
현대식 결혼과 긴장이 고조된 저녁 식사 모임에 이르며
생존과 상실, 사랑과 결핍, 야망과 불만족스러운 현실의
주제를 다룹니다.
린은 곧 결혼해야 할 남편의 못살게 구는 가족들로부터
탈출을 감행하여
결국 미국에 도착합니다.
수의 가족이 바닷가로 놀러갔을 때 로즈는 어머니의 명령으로
책임을 떠맡느라 부담을 느꼈고 끔찍한 일이 벌어졌습니다.
이 일로 초래된 비극은 몇 년 동안 수의 가족을 큰 충격에 빠뜨렸습니다.
이 이야기들엔 이민자 가정의
세대와 문화적 차이로 겪는 흔한 갈등이 나타납니다.
어머니들은 중국에서 많은 고생을 겪었고
딸들에게 미국에서 더 좋은 기회를 주기 위해
지칠 줄 모르고 일해왔습니다.
그러나 딸들은 부모님의 실현되지 않은 희망과 높은 기대로 인해
부담감을 느낍니다.
징메이는 어머니 친구들과 마작을 하면서 이 부담감을 느끼며 걱정합니다.
"제 안에서, 아주머니들은 딸들의 모습을 봐요. 무지하고,
미국으로 가져온 모든 진실과 희망에 무관심한 모습을요."
계속해서
어머니들은 딸들에게 자신의 역사와 유산에 대해 알려주려 애씁니다.
한편, 딸들은 자신의 본 모습과
어머니의 자신에 대한 인식을 힘겹게 조화시킵니다.
어머니들은 묻습니다. "제 딸이 저에 대해 아나요?"
딸들은 반문합니다. "왜 어머니는 이해 못하죠?"
이런 질문들에서
탄은 고국으로부터 소외감을 느끼고
정착한 나라에서도 단절감을 느끼는
이민자를 괴롭히는 불안에 대해 이야기합니다.
그러나 네 어머니와 딸의 이야기를 엮으면서
징메이와 딸들은 어머니들이 전해준 가치를 통해
현재의 문제를 해결할 힘을 찾는다는 점을 분명히 합니다.
"조이 럭 클럽"이 첫 출간되었을 때
탄은 작은 성공을 기대했습니다.
그러나 예상과 달리 비평가들의 격찬 속에
흥행에서도 호조를 보였습니다.
오늘날 등장인물들은 여전히 전 세계의 독자를 사로잡고 있습니다.
중국계 미국인과 이민 경험자들에게
호소력을 가지고 있을 뿐만 아니라
사랑하는 사람에게 이해받고 싶다는
깊은 진실을 깨닫기 때문입니다.
لە ماڵی پووری، ئان می،
جینگی می بە دوودڵییەوە دادەنیشێت
لە بەشی ڕۆژهەڵاتی مێزی یاری ماوزۆنگ.
لە باکور، باشور، و ڕۆژئاوای مێزەکە پوورەکانی دانیشتوون،
کە ئەندامی لەمێژینەیی یانەیی جۆی لەکن.
کە گروپێکن لە خێزانی کۆچبەر هەفتانە کۆدەبنەوە بۆ قسەکردن و لۆمەکردن،
بۆ خواردنی دیمپلینگ و شیرینی چاسوی و یاری ماوجۆنگ.
دامەزرێنەری یانەکە، دایکی جینگ می، سویان، ماوەیەکی کورتە کۆچی دوایی کردووە.
سەرەتا، جینگ می، ناتوانێت بە ئاسانی جێگەی دایکی پڕ بکاتەوە.
بەڵام کاتێک پوورەکانی نهێنییەکی شاراوەی ژیانی خوشکەکەیان ئاشکرا دەکەن،
جینگ می بۆی دەردەکەوێت جارێ زۆر شت هەیە دەربارەی دایکی و تەنانەت خۆشی.
لە یەکەم ڕۆمانی ئێمی تان کە لە ساڵی 1989 بڵاو کراوەتەوە "یانەی جۆیی لەک"
کۆبوونەوەی دەوری مێزی یاری ماجۆنگ خاڵی دەست پێکی
بڵاوکردنەوەی کۆمەڵێک وتاری کورتی پەیوەست بەیەکە.
پەرتوکەکە بە شێوازێک ڕێکخراوە کە ڕەنگدەرەوەی پێکهاتەی یارییە چینیەکە بێت.
چۆن یاری مۆجۆنگ پێویستی بە چوار کەسە و بە لایەنی کەمەوە چوار دەست هەیە،
پەرتوکەکەش بۆ چوار بەش و هەر بەشەی لە چوار بەشی تر پێکدێت.
چیرۆکەکە لە نێوان چین و سان فڕانسیسکۆ دێ و دەچێت.
هەر بەشێک باسی چیرۆکی یەکێک لە دایکەکانی
یانەی جۆی ڵەک یان کچەکانیان کە لە ئەمریکا لە دایک بوون، دەکات.
ئەم چیرۆکانە، خوێنەر بۆ ناوچەکانی شەڕ،
ناوچە لادێنشینەکانی چین و پرۆسەی هاوسەرگیری مۆدێرن
و دانیشتوانی دەوری مێزی یارییکە، دەبات.
باسەکانی وەک مانەوە، لە دەست دان، خۆشەویستی، نەبوونی خۆشەویستی ،
بەرزخوازی حەقیقەتی بە دەست نەهاتوو دەکەن.
لە بەشی یەکەم، پوورە لین، هەوڵی ڕزگار بوون لە خێزانێکی دڵڕەقی
مێردە چاوەڕوان کراوەکەی دەدات،
لە کۆتایدا، دەگاتە ئەمریکا.
لە یەکێکی تردا، ڕۆژێکی ئەمریکییانەی خێزانی هسو لە سەر کەناراوەکان دەشێوێت
کاتێک ڕۆز ناتوانێت بچێتە ژێر باری ئەو ئەرکەی دایکی پێی سپاردووە.
ئەنجامی کارەکەی ڕۆز دەبێتە هۆی شۆکێکی دەروونی درێژخایەن.
ئەم چیرۆکانە وێنەی جیاوازییە سەرەکیەکانی نێوان
دوو نەوەی جیاوازی خێزانە کۆچبەرەکان و کەلتوری جیاواز دەکێشێت.
دایکەکان بە بارودۆخێکی سەخت لە ماوەی ژیانیان لە چین تێپەڕیون،
و خۆنەویستانە کاریان کردووە بۆ بەخشینی ژیانێکی نوێ و باشتر
بە منداڵەکانیان لە ئەمریکا.
بەڵام کچەکان بە هۆی ئاواتە بەدینەهاتوەکانی باوک و چاوەڕوانییە
بەرزەکانیانەوە دەناڵێنن.
جینگ می لە کاتی یاریکردن لەگەڵ هاوڕێکانی دایکی هەست بەم فشارانە دەکات.
دوودڵە کە "لە مندا، کچەکانی خۆیان وەک گەمژەیەک دەبینن،
وەک هەموو ناڕاستی و ئاواتە سەختەکانی کە لەگەڵ خۆیان دەیهێنن بۆ ئەمریکا"
دووبارە و دووبارە،
دایکەکان دەبێت کەلتور و مێژووی خۆیان بە بیر منداڵەکانیان بهێننەوە.
لەم کاتەدا، منداڵەکان دەبێت بە دەست چاوەڕوانی باوانیان
ڕاستی ژیانی دەوروبەری خۆیان بناڵێنن.
هەندێک لە چیرۆکەکان پرسیار درووست دەکەن: "ئایا دایکم من دەناسێت؟"
هەندێکیان وەڵام دەدەنەوە: "بۆچی دایکم تێناگات؟"
لە کاتی وەڵامدانەوەی ئەم پرسیارانە،
تان ئاماژە بەم شۆکی دەروونییە دەکات کە تووشی کۆچبەران دەبێتەوە،
هەست دەکەن بە وڵاتی خۆیان نامۆن
و پەیوەندییان لەگەڵ وڵاتی خانەخوێ پچڕاوە.
بەڵام بەگێڕانەوەی چیرۆکی ئەم چوار دایک و کچانە،
تان ئاشکرای دەکات کە جینگ می و
هاوڕێکانی هەوڵ بۆ زاڵ بوون بەسەر کێشەکانیان دەدەن
بە هۆی ئەو بەهایانەی کە لە باوانیان پێیان گەیشتووە.
کاتێک ڕۆمانی یانەی جۆی ڵەک بۆ یەکم جار بڵاوبووەوە،
تان چاوەڕوانی ئەنجامی گەورە نەبوو.
بەڵام بە پێچەوانەی بۆچونەکانی، پەرتوکەکە سەرنجی ڕەخنەگرانی ڕاکێشا
و سەرکەوتنی ئابوریشی بەدەست هێنا.
ئەم چوار کارەکتەرە تا ئێستاش لە سەرانسەری جیهان خوێنەر سەرسام دەکەن.
نەک تەنها شێوازی وێنا کردنی کێشەی چینییە ئەمریکییەکان
و بەسەر هاتی کۆچبەرەکان،
بەڵکو پەرتوکەکە ڕاستیەکی قوڵتر ئاشکرا دەکات:
پێویستی هەبوونی تێگەیشتن و تێبینی کردن لە لایەن ئەو کەسانەی کە خۆشت دەوێن.
ကျင်းမေဟာ သူ့အဒေါ် အန်းမေရဲ့ အိမ်ထဲက
မာကျောက်ဝိုင်းရဲ့ အရှေ့ဘက် ထောင့်မှာ အင်တင်တင်နဲ့ ထိုင်လိုက်တယ်။
မြောက်၊ တောင်နဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ သူ့အဒေါ်တွေပါ။
Joy Luck Club ရဲ့ သက်တမ်းရှည် အဖွဲ့ဝင်တွေပါ။
ဒီရွေ့ပြောင်းလာတဲ့ မိသားစု အစုဟာ အတင်းအဖျင်းဖလှယ်ဖို့ အပတ်စဉ် လာစုကြတယ်။
ဝမ်တုန်နဲ့ ချိမြိန်တဲ့ ချာရှာ တွေကို တပျော်တပါး စားသောက်ပြီး မာကျောက် ကစားတယ်။
သို့ပေမည့် ဒီအသင်း တည်ထောင်သူ ကျင်းမေရဲ့ မိခင် စုရွမ်က မကြာခင်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။
ပထမတော့ ဝိုင်းမှာ သူ့နေရာကို ဖြည့်ဖို့ ကျင်းမေက ကြိုးပမ်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဒေါ်တွေက နက်နက် ဖုံးထားတဲ့ စုရွမ်ရဲ့ဘဝလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ဟတဲ့အခါ
ကျင်းမေဟာ သူ့အမေနဲ့သူကိုယ်တိုင်ရဲ့အကြောင်း ကို အများကြီး လေ့လာဖို့လိုသေးတာ သိသွားတယ်။
Amy Tan ရဲ့ ၁၉၈၉ ပွဲဦးထွက် ဝတ္ထုရှည် "The Joy Luck Club" ထဲမှာ
မာကျောက်ဝိုင်းက ဒီတွေ့ဆုံပွဲဟာ ဆက်နွယ်နေတဲ့ စာမွန် အစဉ်အတန်းတစ်ခု
အတွက် တာထွက်အမှတ်ပါ။
စာအုပ်ကိုယ်၌က တရုတ် ကစားနည်းရဲ့ ပုံစံကို တုပဖို့ လျော့ရဲရဲ တည်ဆောက်ထားတာပါ။
မာကျောက်ဟာ အနည်းဆုံး တစ်ပွဲကို ဖဲလေးလက်နဲ့ လေးချီ ကစားရသလို
စာအုပ်ကို လေးပိုင်း ပိုင်းထားပြီး တစ်ပိုင်းစီမှာ အခန်းလေးခန်းပါတယ်။
တရုတ်နဲ့ ဆန်ဖရစ္စကိုမှာ တစ်လှည့်စီ ဇာတ်အိမ်တည်ပြီး
အခန်းတိုင်းက Joy Luck Club (သို့) သူတို့ရဲ့ အမေရိကန်မှာ မွေးတဲ့ သမီးတွေရဲ့
အမျိုးသမီး အိမ်ဦးစီး လေးယောက်ထဲက တစ်ဦးစီရဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းတွေက စာဖတ်သူတွေကို စစ်ဇုန်တွေ၊ တရုတ်ကျေးလက်ရဲ့ ရွာတွေကနေ
ခေတ်သစ်လက်ထပ်ပွဲတွေ၊ညစာထမင်းဝိုင်းနားက စိတ်အိုက်စရာ တွေ့ဆုံပွဲတွေဆီခေါ်သွားတယ်။
ဒါတွေက ရှင်ကျန်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊အချစ်နဲ့ အချစ်ကင်းမဲ့မှု၊ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့
ကျေနပ်စရာမရှိတဲ့လက်တွေဘဝ အကြောင်းအရာတွေကို တို့ထိထားတယ်။
တစ်ပုဒ်မှာ အဒေါ် လင်းက အလားအလာရှိတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ရန်လိုတဲ့ မိသားစုကနေ
လွတ်မြောက်မှတစ်ခု၊
နောက်ဆုံး သူ့ကို အမေရိကကို ရောက်ခွင့်ပေးတာကို ဇာတ်ကွက်ဆင်တယ်။
နောက်တစ်ခုထဲမှာ ရို့စ်ဟာ သူ့အမေက သူ့ကို အပ်နှင်းတဲ့ တာဝန်တွေနဲ့ပိသွားတဲ့အခါ
ကမ်းခြေက ဆု မိသားစုရဲ့ အမေရိကန် အားလုံး နေ့ဟာ သေရေးရှင်တမျှဖြစ်သွားတယ်။
အကျိုးဆက် အဖြစ်ဆိုးဟာ လာမယ့် နှစ်များစွာ မိသားစုကို သောကရောက်စေတယ်။
ဒီဖြစ်စဉ်တွေက မျိုးဆက်တွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေ အထူးသဖြင့်
ရွှေ့ပြောင်းမိသားစုတွေကြားမှာ ပုံဖော်နိုင် တဲ့ ဘုံခွဲခြားမှုတွေကိုသာဓကဆောင်တယ်။
မိခင်တွေဟာ တရုတ်ပြည်က ဘဝတွေအတွင်း ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး
အမေရိကမှာ ကလေးတွေကို ပိုသာတဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေပေးဖို့
မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ သမီးတွေက မိဘတွေရဲ့မပြည့်ဝတဲ့ ဆန္ဒတွေ၊ မြင့်မားတဲ့မျှော်မှန်းချက်တွေနဲ့
ဝန်ပိနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။
ကျင်းမေဟာ သူ့အမေရဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ မာကျောက် ကစားစဉ်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်တယ်။
သူ ပူပန်တာက "ငါ့အနေနဲ့ သူတို့ဟာ သမီးအရင်းတွေကို အမေရိကကို သူတို့ယူလာတဲ့
အမှန်တရားတွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို မသိနားမလည်၊ မေ့နေတယ်လို့ မြင်ကြတယ်။"
ထပ်ပြောရရင်
မိခင်တွေဟာ သမီးတွေကို သူတို့ သမိုင်းနဲ့ အမွေအနှစ်ကို သတိပေးဖို့အားထုတ်ကြတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာ သမီးတွေဟာ မိခင်တွေရဲ့အမြင်ကို
သူတို့ တကယ်ဖြစ်နေတာနဲ့ စေ့စပ်ပေးဖို့ ရုန်းကန်ကြတယ်။
တချို့ဇာတ်လမ်းမှာ မေးတာက "ငါ့သမီးက ငါ့ကို သိရဲ့လား။"
အခြားဟာတွေက တုံ့ပြန်တာက "ဘာကြောင့် ငါအမေက နားမလည်တာလဲ။"
သူ့ရဲ့ ဒီမေးခွန်းတွေကို စစ်ကြောမှုမှာ
Tan ဟာ သူတို့ဇာတိမြေကနေ ကင်းကွာပြီး မွေးစားတိုင်းပြည်ကနေ
အဆက်ပြတ်တယ်လို့ပါ ခံစားနေရတဲ့ များစွာသော ရွှေ့ပြောင်းသူတွေကို
ဖိစီးစေတဲ့ ပူပန်မှုတွေကို ပြောပြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီမိခင် လေးယောက်နဲ့ သမီးတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို အတူ ယှက်ဖွဲ့ခြင်းနဲ့
ကျင်းမေနဲ့ သူ့ဖော်တွေဟာ သူ့တို့ရဲ့အမေတွေက လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့တန်ဖိုးတွေကနေ
သူတို့ရဲ့ လက်ရှိခေတ် ပြဿနာတွေဖြေရှင်း ဖို့ အားအင်တွေ့ရှိတာကို Tan က သိသာစေတာပါ။
"The Joy Luck Club" ကို ပထမဆုံး ထုတ်ဝေစဉ်က
Tan က ခပ်သေးသေး အောင်မြင်မှုသာ
မျှော်လင့်ပေမဲ့ ခန့်မှန်းတာတွေကို ဆန့်ကျင်ကာ စာအုပ်က အရေးပါတဲ့
စီးပွားဖြစ် အောင်မြင်မှုကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ယနေ့ ဒီဇာတ်ကောင်တွေဟာ ကမ္ဘာတစ်လွှားက စာဖတ်ပရိသတ်တွေကို ဖမ်းစားနေတုန်းပါ။
သူတို့ဟာ တရုတ် အမေရိကန်နဲ့
ရွှေ့ပြောင်းသူ အတွေ့အကြုံတွေကိုသာမက
ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေဆီက သိမြင်၊ နားလည်ဖို့လိုတဲ့
ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ခြင်းအတွက်ပါ ပြောဆိုကြပုံပါ။
W domu cioci An-Mei
Jing-Mei niechętnie zasiada
na wschodnim rogu stołu do gry w madżonga.
Na północnym, południowym i zachodnim rogu siedzą jej ciocie,
wieloletnie członkinie Klubu Szczęścia.
Ta grupa rodzin imigrantów raz w tygodniu spotyka się na ploteczki,
pierogi z wieprzowiną, wieprzowinę na słodko i partyjkę madżonga.
Jednak założycielka klubu, matka Jing-Mei, Suyuan, niedawno zmarła.
Najpierw Jing-Mei ma problem z zajęciem miejsca przy stoliku,
gdy jednak ciocie odkrywają przed nią pilnie strzeżoną tajemnicę życia Suyuan,
Jing-Mei orientuje się, że musi się wiele nauczyć
o matce i o samej sobie.
W debiutanckiej powieści Amy Tan z 1989 roku, "Klub Szczęścia",
spotkania przy stoliku do madżonga stanowią punkt wyjścia
dla serii przeplatających się wątków.
Sama struktura książki w luźny sposób naśladuje formę tej chińskiej gry.
Partię madżonga rozgrywa się w czterech rundach,
w każdej są przynajmniej cztery rozdania.
Książka dzieli się na cztery części, a każda z nich na cztery rozdziały,
Akcja rozgrywa się na przemian w Chinach i San Francisco,
a każdy rozdział opowiada historię
jednej z czterech matek z Klubu Szczęścia
lub ich urodzonych w Ameryce córek.
Historie zabierają czytelnika w podróż po strefach wojny,
chińskich wioskach, współczesnych małżeństwach
i napiętych spotkaniach przy stole.
Wspominają o przetrwaniu, stracie, miłości i jej braku, ambicjach
i niezaspokojonej rzeczywistości.
W jednej z opowieści ciocia Lin planuje ucieczkę od wrogiej rodziny
przyrzeczonego jej męża,
która kończy się przybyciem do Ameryki.
W innej amerykański dzień na plaży rodziny Hsu zmienia się w koszmar,
gdy Rose przygniata obowiązek nałożony na nią przez matkę.
Skutkuje to tragedią, która na lata traumatyzuje rodzinę.
Historie pokazują powszechne podziały, które mogą się uformować
między pokoleniami i kulturami, zwłaszcza w rodzinach imigrantów.
Wszystkie matki doświadczyły wielkich trudności w Chinach
i pracowały niezmordowanie, by zapewnić swoim dzieciom
lepsze możliwości w Ameryce.
Jednak córki czują się przytłoczone niespełnionymi nadziejami rodziców
i ich wygórowanymi oczekiwaniami.
Jing-Mei czuje tę presję, grając w madżonga z przyjaciółkami matki.
Martwi się, że widzą w niej własne córki,
tak samo nieświadome wszystkich prawd i nadziei,
jakie przywiozły do Ameryki.
Raz za razem
matki usiłują przypomnieć córkom ich historię i dziedzictwo.
Tymczasem córki borykają się z pogodzeniem tego,
jak widzą je matki z tym, kim naprawdę są.
Niektóre z historii pytają, czy córka zna matkę.
Inne odpowiadają pytaniem: "Czego moja matka nie rozumie?".
Szukając odpowiedzi na te pytania,
Tan mówi o niepokojach nękających wielu imigrantów,
którzy często czują się wyobcowani w ojczyźnie
i jednocześnie nie czują więzi z nowym krajem.
Snując opowieści o czterech matkach i ich córkach,
Tan jasno stwierdza, że Jing-Mei i jej rówieśnice
znajdują siłę do walki ze współczesnymi problemami
dzięki przekazanym przez matki wartościom.
Gdy powieść wydano po raz pierwszy,
Tan nie spodziewała się dużego sukcesu.
Jednak wbrew jej przewidywaniom, książka zyskała uznanie krytyków
i stała się komercyjnym sukcesem.
Dziś postacie z jej kart wciąż urzekają czytelników na całym świecie.
Nie tylko przez sposób, w jaki przedstawiają doświadczenia
Chińczyków w Ameryce i ogólnie imigrantów,
ale też dzięki pokazywaniu głębszej prawdy;
potrzeby bycia widzianym i rozumianym
przez tych, których kochamy.
Em casa da sua tia An-mei,
Jing-Mei senta-se, contrariada,
no canto este da mesa do majongue.
Nos cantos norte, sul e oeste estão as tias,
membros de longa data do Joy Luck Club.
Este grupo de famílias migrantes junta-se todas as semanas
para trocar mexericos,
saborear "wonton" e "chaswei" doce e jogar majongue.
Mas a fundadora do clube, Suyuan, mãe de Jing-Mei, morreu há pouco tempo.
A princípio, Jing-Mei recusa substituí-la na mesa.
Mas, quando as tias revelam um segredo bem escondido da vida de Suyuan,
Jing-Mei percebe que ainda tem muito a aprender sobre a mãe
e sobre si mesma.
No romance de estreia de Amy Tan, de 1989, "The Joy Luck Club",
esta reunião à mesa do majongue é o ponto de partida
para uma série de histórias interligadas.
O livro tem uma estrutura solta que imita o formato do jogo chinês.
Tal como o majongue se joga em quatro partidas,
com quatro mãos cada, pelo menos,
o livro está dividido em quatro partes, cada uma com quatro capítulos.
Alternadamente situados na China ou em São Francisco,
cada capítulo narra uma única história de uma das quatro matriarcas
do Joy Luck Club ou das suas filhas nascidas nos EUA.
Essas histórias transportam os leitores a zonas de guerra
e a aldeias da China rural, e aos casamentos modernos
e reuniões tensas em volta da mesa do jantar.
Afloram temas de sobrevivência e perda, de amor e da sua falta,
de ambições e da sua realidade insatisfeita.
Num deles, a Tia Lin planeia fugir da família hostil
do seu prometido marido,
o que acabou por a levar até aos EUA.
Noutro, o dia à moda americana da família de Hsu, na praia,
acaba em tragédia, quando Rose não aguenta
a responsabilidade que a mãe lhe atribuiu.
A tragédia resultante traumatiza a família durante anos.
Estes contos ilustram as divisões comuns que se podem formar
entre gerações e culturas, principalmente em famílias migrantes.
Todas as mães experimentaram grandes dificuldades
durante a sua vida na China
e trabalharam incansavelmente para darem aos seus filhos
melhores oportunidades nos EUA.
Mas as filhas sentem o peso da frustração dos pais
em relação às esperanças e às altas expetativas.
Jing-Mei sente esta pressão quando joga majongue com as amigas da mãe.
Preocupa-se: "Veem em mim as filhas delas, tão ignorantes,
tão inconscientes de todas as verdades e esperanças
como as que elas trouxeram para os EUA".
Vezes sem conta,
as mães esforçam-se por lembrar às filhas a sua história e o seu legado.
Entretanto, as filhas esforçam-se
por reconciliar a perceção que as mães têm delas,
com quem elas são na verdade.
"A minha filha conhece-me?" perguntam algumas das histórias.
"Porque é que a minha mãe não percebe?" respondem outras.
Nas suas interrogações,
Tan fala das ansiedades que muitos imigrantes sofrem
que se sentem alienadas da sua terra natal
e desligadas do seu país adotivo.
Entrelaçando os contos destas quatro mães e filhas,
Tan torna claro que Jing-Mei
e as suas iguais encontram a força para lidar com os problemas diários
nos valores que as mães lhes transmitiram.
Quando "The Joy Luck Club" foi publicado,
Tan não esperava um grande êxito.
Mas contra as previsões dela, o livro foi um enorme êxito
da crítica e comercial.
Hoje, estas personagens ainda cativam leitores de todo o mundo.
Não só pela forma como falam com os sino-americanos
e os imigrantes, sobre as suas experiências
mas também por revelar uma verdade mais profunda:
a necessidade de ser visto e compreendido por aqueles que amamos.
Na casa de sua tia An-Mei,
Jing-Mei senta-se relutantemente no canto leste da mesa de mahjong.
Nos cantos norte, sul e oeste, estão suas tias,
membros de longa data do Clube da Sorte e da Alegria.
Esse grupo de famílias de imigrantes reúne-se toda semana para fofocar,
deleitar-se com wonton e chaswei doce
e jogar mahjong.
No entanto, a fundadora do clube e mãe de Jing-Mei, Suyuan,
faleceu recentemente.
A princípio, Jing-Mei luta para ocupar o lugar dela na mesa.
Mas, quando suas tias revelam
um segredo profundamente enterrado sobre a vida de Suyuan,
Jing-Mei percebe que ainda tem muito a aprender sobre sua mãe e si mesma.
No romance de estreia de Amy Tan, de 1989, "O Clube da Sorte e da Alegria",
esse encontro na mesa de mahjong é o ponto de partida
para uma série de vinhetas interconectadas.
O livro em si é vagamente estruturado para imitar o formato do jogo chinês.
Assim como o mahjong é jogado em quatro rodadas
com, pelo menos, quatro mãos cada,
o livro é dividido em quatro partes, cada uma com quatro capítulos.
Alternadamente ambientado na China ou em São Francisco,
cada capítulo narra uma única história
de uma das quatro matriarcas do Clube da Sorte e da Alegria
ou de suas filhas norte-americanas.
Essas histórias levam o leitor por zonas de guerra e vilarejos da China rural,
até casamentos modernos
e encontros tensos à mesa de jantar.
Elas abordam temas de sobrevivência e perda,
amor e a falta dele,
ambições e sua realidade insatisfeita.
Em uma delas, tia Lin planeja escapar da família hostil de seu prometido marido,
levando, no final, à sua chegada aos Estados Unidos.
Em outra, o dia todo norte-americano da família Hsu, na praia, fica terrível
quando Rose é dominada
pela responsabilidade que a mãe atribui a ela.
A tragédia resultante traumatiza a família nos anos seguintes.
Esses contos ilustram as divisões comuns
que podem se formar entre gerações e culturas,
especialmente em famílias de imigrantes.
As mães enfrentaram grandes dificuldades durante a vida na China
e trabalharam incansavelmente para dar às filhas
melhores oportunidades nos Estados Unidos.
Mas suas filhas sentem-se sobrecarregadas
pelas esperanças não cumpridas e altas expectativas dos pais.
Jing-Mei sente essa pressão
enquanto joga mahjong com as amigas da mãe.
Ela se preocupa:
"Em mim, elas veem as próprias filhas, tão ignorantes,
sem consideração por todas as verdades e esperanças que trouxeram para os EUA".
Frequentemente,
as mães se esforçam para lembrar as filhas da história e da herança delas.
Enquanto isso, suas filhas
lutam para conciliar a percepção que as mães têm delas
com quem elas realmente são.
"Minha filha me conhece?" é uma das perguntas.
"Por que minha mãe não entende?" é a reação de outras.
Ao fazer essas perguntas,
Tan fala de ansiedades que atormentam muitas imigrantes
que, muitas vezes, sentem-se alienadas de sua terra natal
e desconectadas do país que adotaram.
Porém, ao criar os contos dessas quatro mães e filhas,
Tan deixa claro que Jing-Mei e suas amigas
encontram forças para enfrentar seus problemas atuais
por meio dos valores transmitidos pelas mães.
Quando o livro foi publicado pela primeira vez,
Tan esperava um sucesso mínimo.
Porém, contra suas previsões,
o livro foi uma enorme conquista decisiva e comercial.
Hoje, esses personagens ainda cativam os leitores em todo o mundo.
Não apenas pelo modo como abordam
experiências sino-americanas e de imigrantes,
mas também pela revelação de uma verdade mais profunda:
a necessidade de ser visto e compreendido por aqueles que você ama.
В доме своей тётушки Аньмэй
Цзиньмэй неохотно занимает
отведённое ей место на восточной стороне стола для игры в маджонг.
На северной, южной и западной сторонах стола заняли свои места
её тёти, давние участницы Клуба радости и удачи.
Каждую неделю женщины из иммигрантских семей собираются,
чтобы развлечься сплетнями, вонтонами, сладким часвей и игрой в маджонг.
Но Суюань, организатор клуба и мать Цзиньмэй, недавно ушла из жизни.
Поначалу Цзиньмэй с неохотой занимает место матери за столом.
Но когда её тёти выдают глубоко запрятанную тайну из жизни Суюань,
Цзиньмэй понимает, что ей ещё многое предстоит узнать о матери и о себе самой.
В первом издании дебютного романа Эми Тан 1989 года «Клуб радости и удачи»
сцена с собравшимися за столом для игры в маджонг является отправной точкой
для связанных между собой новелл-виньеток.
Композиция книги напоминает китайскую игру маджонг.
Так же, как маджонг, в котором четыре раунда и по крайней мере четыре игрока,
книга состоит из четырёх частей, каждая из которых содержит четыре главы.
Место действия Куэлинь сменяет Сан-Франциско,
а каждая глава повествует историю одной из четырёх матриархов
Клуба радости и удачи или одной из их родившихся в Америке дочерей.
Автор ведёт читателя через военные зоны
и деревни сельского Китая, знакомит с современными браками
и показывает семейные обеды с царящей на них напряжённостью.
В этих новеллах затронуты темы выживания и потери, любви и её отсутствия,
амбиций и их неудовлетворённости в реальной жизни.
В первой части тётя Линь, выданная замуж ещё девочкой,
планирует побег из враждебно настроенной семьи мужа,
и попадает в итоге в Америку.
Во второй части чисто американский пляжный отдых семьи Су оборачивается трагедией,
когда Роуз не справляется с обязанностями, возложенными на неё матерью.
В течение многих лет семья переживает последствия этой трагедии.
Эти истории показывают разрыв, который может образоваться
между поколениями и культурами, особенно в семьях иммигрантов.
В Китае матери жили в тяжёлые времена
и работали не покладая рук,
чтобы у детей была возможность жить лучшей жизнью в Америке.
Но родительские несбывшиеся надежды и высокие ожидания
обременяют дочерей.
Цзиньмэй чувствует на себе это давление, играя в маджонг с подругами матери.
Она беспокоится: «Они видят во мне своих дочерей, таких же невежественных,
пренебрегающих надеждами и истинами, которые их матери привезли в Америку».
Снова и снова
матери стремятся напомнить дочерям о своей истории и своём наследии.
Тем временем дочери прилагают все усилия,
чтобы матери приняли их такими, какие они есть.
В некоторых новеллах матери спрашивают себя: «Знает ли меня моя дочь?»
А дочери спрашивают в ответ: «Почему мама не понимает меня?»
Пытаясь найти ответы на эти вопросы,
Эми Тэн рассказывает о тревоге, не покидающей многих иммигрантов,
чувствующих себя оторванными от родной страны
и в то же время не ощущающих связи с новой родиной.
Однако, переплетая рассказы матерей и дочерей,
Эми Тэн разъясняет читателю, что Цзиньмэй и другие дочери,
благодаря системе ценностей, полученной от матерей,
находят в себе силы для решения своих нынешних проблем.
Эми Тэн не ожидала большого успеха
первой публикации «Клуба радости и удачи».
Но вопреки её предчувствию, книга имела феноменальный успех
и вызвала огромный интерес у литературных критиков.
И сегодня персонажи этой книги завораживают читателей по всему миру.
Книга не только находит отклик
у американцев китайского происхождения и иммигрантов,
она к тому же открывает глубокую истину
о потребности быть замеченными и понятыми теми, кого любишь.
ที่บ้านของป้าอาเหม่ย
จิงเหม่ยลังเลที่จะนั่งลง
ทางมุมตะวันออกของวงไพ่นกกระจอก
ส่วนมุมเหนือ ใต้ และตะวันตกของโต๊ะไพ่ เหล่าป้าๆ ของเธอนั่งอยู่
สมาชิกของวงไพ่จอยลัคคลับ (Joy Luck Club)
กลุ่มครอบครัวผู้อพยพที่มารวมตัวกัน ทุกสัปดาห์ เพื่อแลกเปลี่ยนข่าวซุบซิบ
กินเกี๊ยว ขนมหวาน และเล่นไพ่นกกระจอก
อย่างไรก็ตาม ซูหยวน แม่ของเจียงเหม่ย ผู้ริเริ่มวงไพ่ พึ่งจากไปอย่างกระทันหัน
ในตอนแรก เจียงเหม่ย ลำบากใจ ที่จะนั่งแทนที่แม่ที่โต๊ะไพ่
แต่พอป้าๆ เล่าความลับเกี่ยวกับ ชีวิตของซูหยวนที่ปิดบังไว้
เจียงเหม่ยพบว่า เธอยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกมาก เกี่ยวกับแม่ของเธอและตัวเธอเอง
ในนวนิยายเปิดตัวของ เอมี่ แทน "The Joy Luck Club" (แปลไทย มาจากสองฝั่งฟ้า)
วงไพ่นกกระจอกนี้เป็นจุดเริ่มต้น
ของเรื่องราวตอนสั้นๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกัน
โครงสร้างของหนังสือ เลียนแบบจากรูปแบบ ของเกมส์ไพ่อย่างคร่าวๆ
เช่นเดียวกับที่ไพ่นกกระจอกมีสี่ขา และแต่ละรอบจั่วได้สี่มือ
นวนิยายแบ่งออกได้เป็นสี่ส่วน แต่ละส่วนประกอบด้วยสี่บท
บางบทเล่าถึงเรื่องราวในจีนแผ่นดินใหญ๋ บ้างเล่าถึงเหตุการณ์ในซานฟรานซิสโก
แต่ละบทเล่าเรื่องเกี่ยวกับขาไพ่สี่คน
ของวงไพ่ Joy Luck Club หรือเล่าเรื่องของลูกสาวที่เกิดในอเมริกา
เรื่องราวต่างๆ พาผู้อ่านผ่านภาวะสงคราม
หมู่บ้านห่างไกลในจีน และการแต่งงานสม้ยใหม่
ไปจนถึงความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารเย็น
เรื่องราวทั้งหมดมีแก่นเรื่องเกี่ยวกับการเอาตัวรอด ความสูญเสีย ความรัก หรือการขาดความรัก
ความทะเยอทะยาน และ ความไม่พึงพอใจ ในความเป็นจริง
ในเรื่องหนึ่ง ป้าหลิน วางแผนหลบหนี ออกจากบ้านของครอบครัวใจร้าย
ของสามีที่เธอถูกจับให้แต่งงาน
จนพาตัวเองอพยพมาอเมริกา
ในอีกเรื่องหนี่ง ครอบครัวหู ที่ใช้ชีวิตแบบอเมริกัน ทำให้วันพักผ่อนที่ชายหาดหมดสนุก
เมื่อ โรส รู้สึกเกินจะทน กับความรับผิดชอบที่แม่มอบให้
โศกนาฏกรรมที่ตามมาทรมานจิตใจ คนในครอบครัวไปอีกหลายปี
เรื่องเล่าเหล่านี้แสดงถึงการแบ่งแยก ซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้
ระหว่างคนหลายรุ่น หลากวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในครอบครัวผู้อพยพ
คนรุ่นแม่ได้ผ่านประสบการณ์ยากลำบาก ระหว่างที่อยู่ในเมืองจีน
และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกๆ
ได้รับโอกาสที่ดีกว่าในอเมริกา
แต่คนรุ่นลูกก็รู้สึกถึงน้ำหนักของภาระ ที่จะต้องทำความหวังของพ่อแม่ให้เป็นจริง
ความคาดหวังที่สูงเกินไป
จิงเหม่ยรู้สึกถึงความกดดันนี้ ในระหว่างเล่นไพ่นกกระจอกกับเพื่อนๆ ของแม่
เธอกังวลว่า "พวกคุณป้าจะเห็นฉัน เหมือนกับลูกสาวที่ไม่เอาไหนของพวกเธอ
ที่ไม่รู้ความจริง และความหวัง ที่พวกเธอ แบกเอาไว้ก่อนมาอเมริกา"
ครั้งแล้วครั้งเล่า
คนรุ่นแม่พยายามจะย้ำเตือนลูกๆ ของเธอ ถึงประวัติศาสตร์ และมรดกทางวัฒนธรรม
ในขณะที่เหล่าลูกสาว ก็ลำบากใจ ในการทำความเข้าใจ
กับมุมมองของเหล่าแม่ๆ ที่มีต่อพวกเธอ ซึ่งต่างจากตัวตนที่แท้จริง
"ลูกสาวของฉันรู้จักฉันจริงไหม?" บางเรื่องราวได้ตั้งคำถามนี้
"ทำไมแม่ของฉันถึงไม่เข้าใจ?" อีกหลายเรื่องให้คำตอบนี้
ในการตั้งคำถามและตอบคำถามเหล่านี้
แทน (ผู้เขียน) ได้พูดถึงความกังวล ที่ระบาดอยู่ในครอบครัวผู้อพยพ
ซึ่งมักจะรู้สึกแปลกแยก จากเพื่อนร่วมชาติในบ้านเกิด
และไม่รู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ของประเทศที่พวกเขามาอาศัยอยู่
แต่การเล่าเรื่องราวของแม่ๆ ทั้งสี่คน พร้อมกับเล่ามุมมองของลูกสาวของพวกเธอ
แทน แสดงให้เห็นชัดเจนว่า จิงเหม่ย
และเพื่อนๆ รุ่นลูกของเธอ ได้ความเข้มแข็ง ที่จะเผชิญกับปัญหาในปัจจุบัน
มาจากคุณค่าต่างๆ ที่รุ่นแม่ ได้ส่งต่อมาสู่พวกเธอ
ในตอนที่นวนิยาย "The Joy Luck Club" ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก
แทน คาดหวังความสำเร็จในวงจำกัด
แต่ผิดจากความคาดหมายของเธอ หนังสือเล่มนี้ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์
และประสบความสำเร็จด้านยอดขาย
ทุกวันนี้ ตัวละครเหล่านี้ ยังคงดึงดูดผู้อ่านทั่วโลก
ไม่ใช่เพียงเพราะพวกเธอพูดกับ วัฒนธรรมของผู้อพยพชาวจีนในอเมริกา
หรือประสบการณ์ของผู้อพยพ
แต่เพราะเรื่องราวเหล่านั้น นำเสนอความจริงที่ลึกซึ้งกว่า
ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการมองเห็น และได้รับความเข้าใจ จากคนที่คุณรัก
Jing-Mei, teyzesi An-mei’nin evindeki
Çin dominosu masasının doğu köşesinde
isteksizce yerini alıyor.
Kuzeyde, güneyde ve batıda ise teyzeleri var
ve onlar uzun süredir Joy Luck Club üyeleri.
Bu göçmen aileler grubu her hafta gevezelik etmek,
Wonton yemeği yemek ve Çin dominosu oynamak için bir araya geliyor.
Ama kulübün kurucusu ve Jing-Mei'nin annesi Suyuan yeni vefat etmiş.
İlk önce, Jing-Mei annesinin masadaki yerini almak için cebelleşiyor.
Ama teyzeleri, annesinin hayatından
unutulmuş ve derin bir sırrı açığa çıkardıklarında
Jing-Mei, annesi ve kendisi hakkında hâlâ öğrenecek çok şey olduğunu fark ediyor.
Amy Tan'in 1989'daki ilk romanı olan "The Joy Luck Club" eserinde
Çin dominosu masasındaki bu toplanma,
birbirine bağlı kısa hikâyeler serisinin hareket noktası.
Kitabın kendisi genel hatlarıyla
Çin oyununun formatına öykünerek yapılandırılmış.
Çin dominosu dört tur oynanır ve her bir turda en az dört el vardır,
kitap dört parçaya bölünmüş ve her parçada dört bölüm var.
Dönüşümlü olarak Çin'de ve San Francisco'da geçen romanda,
her bölüm Joy Luck Club'ın veya onların Amerikalı kızlarının
dört anaerkilliğinin birinden tek bir hikâye anlatıyor.
Bu hikâyeler okuyucuyu savaş alanlarına,
kırsal Çin'in köylerine, modern evliliklere
ve akşam yemeği masasının etrafındaki gergin toplanmalara götürüyor.
Hayatta kalmaya ve kaybetmeye, aşka ve aşk yoksunluğuna,
hırslara ve yetersiz gerçeklikler temalarına değiniyor.
Bir hikâyede, Lin teyze söz verdiği eşinin
düşman ailesinden kaçmasını planlıyor,
sonunda da kendini Amerika'da buluyor.
Bir başkasında ise Rose annesinin ona verdiği sorumluluğun altında kalınca
Hsu ailesinin sahildeki Amerikalılar günü kötüye gidiyor.
Sonuçlanan trajedi, aileyi uzun yıllar boyunca sarsıntıya uğratıyor.
Bu hikâyeler, özellikle göçmen ailelerdeki
nesiller ve kültürler arasında oluşan yaygın bölünmeyi açıklıyor.
Annelerin hepsi Çin'de yaşarken büyük zorluklar yaşamışlar
ve çocuklarına Amerika'da daha iyi fırsatlar verebilmek için
usanmadan çalışmışlar.
Ama onların kızları, ebeveynlerinin karşılanmamış umutları
ve yüksek beklentilerinin altında ezilmiş hissediyorlar.
Jing-Mei, annesinin arkadaşlarıyla Çin dominosu oynarken
bu baskıyı hissediyor.
"Amerika'ya getirdikleri bütün umutlar ve gerçekler gibi cahil ve düşüncesiz olan
kendi kızlarını benim içimde görüyorlar." diye endişeleniyor.
Anneler defalarca
kendi kızlarına tarihlerini ve miraslarını hatırlatmak için çaba harcıyorlar.
O sırada, kızlar da annelerini
onları oldukları hâliyle fark etmelerine razı etmeye çalışıyorlar.
Bazı hikâyelerde "Kızım beni tanıyor mu?" sorusu soruluyor.
Diğerleri de "Annem neden anlamıyor?" diye yanıtlıyor.
O, bu soruları sorgularken
Tan, birçok göçmeni bıktıran endişelerden bahsediyor.
Göçmenler, kendilerini memleketlerinden yabancılaşmış
ve benimsedikleri ülkeyle bağlantısız hissediyorlar.
Ama bu dört annenin ve kızlarının hikâyelerini birlikte oluşturarak
Tan, Jing-Mei ve onun akranlarının
annelerinin onlara bıraktığı değerler yoluyla
günümüz sorunlarıyla baş etmek için güç bulmalarını açıklığa kavuşturuyor.
"The Joy Luck Club" ilk yayımlandığında
Tan kitaptan çok az başarı umdu.
Ama onun öngörülerinin aksine,
kitap muazzam derecede eleştirel ve ticari başarı yakaladı.
Bugün, bu karakterler hâlâ dünya çapındaki okuyucuları cezbediyor.
Sadece Çinli-Amerikalılara ve göçmen deneyimlerine
değindiği için değil,
ayrıca gizemli bir gerçeği ortaya çıkardığı için:
sevdiğiniz kişiler tarafından görülme ve anlaşılma ihtiyacı.
在安梅阿姨的家中，
菁妹不情愿的坐在了 麻将桌的东侧。
北侧、南侧和西侧 是她的阿姨们，
喜福会的老会员。
这群移民家庭 每周会聚在一起聊八卦，
吃一顿馄饨和甜叉烧， 打打麻将。
但是这个俱乐部的创世人， 菁妹的母亲素媛，最近离世了。
一开始，菁妹无法融入麻将桌。
但是当阿姨们告诉了她 素媛人生深藏的那些秘密，
菁妹意识到关于她母亲，也关于她自己， 她还有许多要去了解。
谭恩美 1989 年出版的 首部小说《喜福会》
聚集在麻将桌这一幕， 是这本书的出发点，
引出一系列相互链接的小故事。
这本书松散的结构 模仿了中国麻将的结构。
就像是麻将是由 四位玩家打四局，
这本书有四部分， 每部分有四章。
地点设置是在中国或是旧金山，
每章都会讲述一个 来自喜福会四个女当家
或是她们美国女儿们之一 的小故事
这些故事带领读者 穿过战争时期的中国农村，
来到现代婚姻以及 餐桌旁的紧张聚会。
故事的主题包括了 生存与死亡，爱与缺爱，
野心与她们并不满足的现实。
在一个故事中，林阿姨 （作为童养媳）策划逃离了
小丈夫的恶毒家庭，
最终来到了美国。
另一个故事中，徐家的美式沙滩日 演变成了一场大战，
当罗斯被她母亲 安排给她的责任淹没。
最后，这场悲剧的创伤 让徐家人很久才恢复过来。
这些故事刻画了 存在于年龄与文化，
特别是在移民家庭里的 常见代沟。
当母亲们生活在中国时， 她们经历了很多苦难，
她们不辞辛苦的工作， 为了给她们的孩子
在美国的更好机会。
但是她们的女儿们 因为父母未被满足的希望
与高期望而感到压力。
当菁妹和她母亲的朋友们打麻将时， 她感受到了这种压力。
她担心到，“在我身上，她们看到了 她们自己的女儿，一样的无知
对于她们带来美国的 真相和希望一样的无所谓。”
一次又一次，
母亲们急切的提醒女儿们 她们的历史与遗产。
同时，女儿们 也纠结于怎样结合
母亲们眼中的她们 与她们真实的自己。
“我的女儿真的了解我吗？” 一些故事中问道。
“为什么我母亲不懂？” 另一些故事回答道。
在谭审视下的这些问题，
她讲述了困扰 许多移民家庭的焦虑，
他们经常感到 与家乡的疏远
与新家的隔阂。
但是通过讲述这些感人的 关于四位母亲与女儿的故事，
谭明确的表达了 菁妹与她同龄人
通过母亲们传达给她们的价值观 去解决当今时代的问题的力量。
当《喜福会》第一次发表时，
谭并没有期待很多。
但是与她的预计相反， 这本书广受书评家好评，
也获得了商业上的成功。
今天，这些人物 仍然能打动全球的读者。
不仅仅是她们讲述的 美籍华人
和移民经历，
更多的是发掘 深埋的真相：
被你爱的人 认真对待和理解的需要。
在安梅阿姨的家中，
菁妹很不情願地 在麻將桌的東位坐下。
坐在北位、南位、 西位的都是她的阿姨，
也是喜福會的老會員。
這群移民家庭的成員， 每週都會聚會來交換八卦、
盡情吃餛飩和甜叉燒、打麻將。
然而，喜福會的創辦人， 菁妹的母親素媛，才剛過世。
最初，菁妹對於繼承母親 在麻將桌上的位置十分掙扎。
但，當她的阿姨揭露出 素媛一生深埋的秘密時
菁妹發現，她對她的母親 及她自己所知甚少。
譚恩美的第一本小說 《喜福會》於 1989 年出版，
在書中，這場麻將聚會是
一連串相關小插曲的起點。
這本書本身的結構某種程度上 模仿了這種中國遊戲的形式。
麻將要玩四圈， 每一圈至少要四張牌，
這本書也被分為四部分， 每一部分有四章。
背景在中國和舊金山之間切換，
每一章都訴說了 喜福會四位女家長之一
或她們在美國出生的女兒的故事。
這些故事帶讀者穿過中國戰區及鄉村，
進入現代婚姻和餐桌上的緊繃聚會。
這些故事的主題包括 生存和失去、愛和缺乏愛、
野心和無法滿足野心的現實。
在其中一個故事裡， 林阿姨的夫家充滿敵意，
因此她策劃逃離，
最終，她到達了美國。
在另一個故事中， 徐家在海灘上渡假的日子
在羅絲被自己背負的母親責任 壓到喘不過氣時，變成了惡夢。
造成的悲劇讓這個家庭 在接下來的歲月裡背負著傷痛度日。
這些故事描繪世代和文化間
經常會出現的分裂， 特別是在移民家庭中。
這些母親都在中國經歷過苦日子，
她們辛勤工作，是為了讓 孩子在美國有更好的機會。
但無法滿足的家長希望和高期許，
卻讓這些女兒感到頹喪。
菁妹在和她母親的朋友一起 打麻將時就感受到了這種壓力。
她擔心：「在我身上，她們看見 她們自己的女兒，同樣的無知，
同樣不關心她們帶來 美國的所有真相及希望。」
這些母親一再地努力提醒女兒 不要忘記她們的歷史和遺產。
同時，她們的女兒則拼命想要
在母親對她們的看法 及她們真正的自我間找到平衡。
有些故事問道： 「我的女兒認識我嗎？」
其他故事則回應： 「為什麼我母親無法理解？」
譚在質疑這些問題時
說到了讓許多移民苦惱的焦慮，
這些移民通常覺得疏離家鄉，
同時又和收容他們的國家沒連結。
但，譚將這四位母親 及其女兒的故事交織在一起，
清楚闡明菁妹和她的同儕
透過她們母親傳給她們的價值觀
才找到力量來處理她們當前的問題。
當《喜福會》剛出版時，
譚對成功的期望很低。
但和她的預測完全不同， 這本書不但大受好評，
商業銷售的成績也很出色。
現今，這些角色仍然 讓全世界的讀者著迷。
不僅是因為角色訴說 華裔美國人及移民經歷的方式，
也因為它揭露出更深沈的真相：
我們都需要被所愛的人看見與了解。